xrusostomos3 
ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΚΑΝΕΛΛΟΥ
Ηγουμένου Ιεράς Μονής Τατάρνης Ευρυτανίας


...Η καρδιά τον έπασχε. Ήθελε η Εκκλησία να ακμάζει, να θάλλει. Έβλεπε όμως σημεία φθοράς και διαμαρτύρεται.
Επιθυμεί να ζουν οι Χριστιανοί της εποχής τον όπως και οι πρώτοι Χριστιανοί... ...Για πολλά παραπονείται ο ιερός Πατήρ. Όχι για τον εαυτό του. Όμως στην εξορία ευρισκόμενος ξεσπά. Θυμάται τις κατάφωρες αδικίες εκ μέρους και ανακτοροδιαίτων επισκόπων...

Nektarios1 

Του μακαριστού Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου

      Σπάνια μπορεί να βρει κανείς δασκάλους υψηλών ιδεών που προηγουμένως τις έζησαν. Κατά κανόνα οι άνθρωποι διδάσκουν θεωρίες, που οι ίδιοι δεν τις έχουν βιώσει, γι' αυτό και γίνονται αντικείμενο λαϊκού σαρκασμού. Υψηλότερη διδασκαλία από την ευαγγελική δεν υπάρχει. Και εδώ ακριβώς δημιουργείται ένα δίλημμα για τους δασκάλους του Ευαγγελίου. Ποιος απ' αυτούς μπορεί να ισχυρισθεί ότι βιώνει τη διδασκαλία του Κυρίου; Και αφού δεν την βιώνει, δεν είναι αξιολύπητο πλάσμα να εξαγγέλλει τις αλήθειες του Θεού, oι οποίες φυσικά διδάσκονται για να εφαρμοσθούν στη ζωή; Μόνο οι Άγιοι του Θεού είναι πλήρως εναρμονισμένοι με τη θεωρία και την πράξη.

nektariosvb2

Στο απόμακρο για κείνο τον καιρό νοσοκομείο της Αθήνας, το Αρεταίειο, η γραμματεία έπαιρνε απ' έξω εντολή και έδινε μέσα εντολή να κρατήσουν κάποιο κρεββάτι στον μικρό παθολογικό θάλαμο για έναν γέροντα καλόγερο, από την Αίγινα.

nectarios

Από το βιβλίο  «Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ- ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ»

Σώτου Χονδρόπουλου

Τα δυο χρόνια που ακολούθησαν, ο νους και η ψυχή του ήταν ολοκληρωτικά πάνω σ' αυτό το έργο. Μια πεταλού­δα ήταν, λέει, η ψυχή του, μια ολόχρυση πεταλούδα που φτερουγούσε αδιάκοπα στο Σαρωνικό, στην Αίγινα, στη θέση Ξάντος. Και σαν το μεγάλο και μοναδικό Απόστολο των ε­θνών, όταν τύχαινε ν' αρρωσταίνουν οι γυναίκες εκεί, αρρώ­σταινε κι έπασχε κι ανησυχούσε από μακριά. Φρόντιζε να τους στέλνει κάθε πνευματική και υλική βοήθεια. Φάρμακα δυναμωτικά, οινόπνευμα κι αυτή ακόμα την τελευταία του δεκάρα. Έβαλε μπρος ολάκαιρο σύστημα αλληλογραφίας μα­ζί τους. Τις παρακαλούσε να τού γράφουν κάθε τι που τις απασχολούσε, ή τις έφερνε σε παραζάλη κι αδιέξοδο. Και σηκωνόταν χαράματα κι απαντούσε με μακριές επιστολές καταγεμάτες πατρότητα. Μια πατρότητα καθαρό χρυσάφι, ό­που κοντά στην απαραίτητη παιδευτική αυστηρότητα, έκρυ­βε άσπιλη κι ανομολόγητη αγάπη. Αγάπη της «άνωθεν Βασι­λείας», αγάπη της αιωνιότητας.

porfirios mimos

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΜΙΜΟΣ

(4 Νοεμβρίου)

   Η λέξη μίμος, πριν φτάσει να δηλώνει τον ηθοποιό, σήμαινε στα αρχαία χρόνια το θεατρικό κείμενο, που ήταν ένας σύντομος διάλογος με σκηνές από τη μυθολογία ή την καθημερινή ζωή. Από τα αγαπημένα θέματα σάτιρας των μίμων ιδιαίτερα στους πρωτοχριστιανικούς αιώνες που ο χριστιανισμός ήταν υπό διωγμό, ήταν τα μυστήρια της χριστιανικής πίστης, κυρίως το βάπτισμα και τα μαρτύρια των χριστιανών. Σ’ αυτές τις τελευταίες παραστάσεις συνέβαινε πολλές φορές οι μίμοι που υποδύονταν τους χριστιανούς, να μετανοούν και να ασπάζονται το Χριστιανισμό μετά από Θεία παρέμβαση, με συνέπεια να πληρώνουν συχνά αυτή τη μεταστροφή τους με μαρτυρικό θάνατο. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο άγιος Πορφύριος που είναι και ο Άγιος των ηθοποιών.