του Χρήστου Μπονατάκη

Είναι αψευδής ο λόγος του Κυρίου ο οποίος τόνιζε ότι «εγώ είμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα………εάν μη τις μείνη εν εμοί, εβλήθη έξω ως το κλήμα και εξηράνθη» (Ιωαν. ιε΄ 5-6). Από τότε που απεκόπη από την Μία Αγία Καθολική Εκκλησία το υπό των Φράγκων καταλειφθέν Πατριαρχείο της Ρώμης-η Παπική «εκκλησία» και εκείνοι που την εκπροσωπούν και την εκφράζουν (Πάπες, καρδινάλιοι, θεολόγοι κτλ), «εσκοτισμένοι τη διανοία, όντες απηλλοτριωμένοι της ζωής του Θεού» (Εφεσ. δ΄ 18), διαρκώς διολισθαίνουν ανά τους αιώνες σε περαιτέρω διαστρεβλώσεις του ευαγγελικού-θεραπευτικού τρόπου ζωής, σε νέες αιρετικές διδασκαλίες και πρακτικές.

Την ώρα αυτή που απασχολεί τους πάντες και σε όλα τα επίπεδα η αντιμετώπιση της εξάπλωσης του Κορονοϊού, μιας ασθένειας που σε κάποιες περιπτώσεις και αν υποτιμηθεί (όπως συνέβη στην Ιταλία), φαίνεται ότι δυνητικά γίνεται επικίνδυνη, δεν θα μπορούσε κανείς εύκολα να φανταστεί, τη νέα πρακτική που επιφύλασσε η Παπική «εκκλησία» προς «ανακούφιση» των μελών της…

Είναι μεν εποχή που εντονότερα και οι ίδιοι οι άνθρωποι «κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύουν διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν (δηλαδή για ν’ ακούνε αυτά που τους αρέσουν) και από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δε τους μύθους εκτραπήσονται» (Β Τιμ. δ΄ 3-4), διαβάζει ωστόσο κανείς1 και δεν πιστεύει στα μάτια του, την είδηση ότι:

«Η Καθολική Εκκλησία αποφάσισε σήμερα, υπό ορισμένους όρους, την ..πλήρη άφεση αμαρτιών(!) στους πιστούς που έχουν πληγεί από την πανδημία της νόσου Covid-19, είτε είναι στο νοσοκομείο είτε στο σπίτι τους»!

Μάλιστα «η συγχώρεση αφορά και άλλους καθολικούς πιστούς: τους επαγγελματίες υγείας και τους συγγενείς που περιθάλπουν τους αρρώστους τους που έχουν προσβληθεί από τον νέο κορωνοϊό και εκτίθενται έτσι στον κίνδυνο της μόλυνσης, καθώς και ανθρώπους που προσεύχονται υπέρ της ίασης των ασθενών και του τέλους της πανδημίας»! Ενώ επισημαίνεται ότι «επιπλέον ότι η άφεση αμαρτιών θα μπορεί να γίνει συλλογικά και …χωρίς προηγούμενη ατομική εξομολόγηση στα εδάφη που αυτή την περίοδο πλήττονται σκληρότερα από την πανδημία της ασθένειας του νέου κορονοϊού»!

Ανεξάρτητα δηλαδή από το εάν κάποιος μετανοεί ή όχι για τα σφάλματά του, ή από το κατά πόσο αμαρτάνει συνειδητά, όλοι οι αγνώστου «πνευματικής ταυτότητας» και προαίρεσης παπικοί, όποιοι κι αν είναι, μόνο και μόνο επειδή εμπλέκονται με κάποιο τρόπο με τη συγκεκριμένη ασθένεια (επαγγελματικά, συγγενικά κτλ), με κριτήριο δηλαδή τον Κορονοϊό, αναδεικνύονται δια μιας …καθαροί σαν το χιόνι, λαμβάνοντας πλήρη άφεση αμαρτιών! Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε! Η μετάνοια-συντριβή για τις αμαρτίες είναι αχρείαστη. Η προαίρεση για μεταβολή του τρόπου ζωής ως προοπτική αγνοείται. Η δε εξομολόγηση περισσεύει! Όλα τα αντιπαρέρχεται …η έκτακτη λόγω Κορονοϊού «αγάπη» και «φιλανθρωπία» του Πάπα, η οποία εν προκειμένω «παράκαμψε» ακόμα και το «καθαρτήριο πυρ», το οποίο (κατά την παπική διδασκαλία) ακολουθεί σε ανθρώπους, των οποίων τα έργα δεν ικανοποίησαν επαρκώς τη Θεία Δικαιοσύνη.

Δημιουργείται βέβαια μεταξύ άλλων και η εξής απορία: Εφόσον υπάρχει (κατά τους ιδίους) αυτή η δυνατότητα και εξουσία, γιατί αυτή δεν χρησιμοποιείται και σε άλλες ασθένειες και περιστάσεις, μάλιστα πιο επώδυνες για τους ανθρώπους; Γιατί «φυλαγόταν» μια τέτοια «χάρη» και χρειάστηκε να περάσουν τόσοι αιώνες για τους πάσης φύσεως δοκιμαζόμενους πιστούς της, ώστε αυτή η δυνατότητα να βγει «απ’ τα συρτάρια»; Γιατί να μην δοθεί τελικά μια ευρύτερη-γενικευμένη άφεση αμαρτιών; Βέβαια, τι νόημα τότε (και τι κόστος…) θα είχαν τα συγχωροχάρτια;

Βέβαια, παρά τη μεγίστη (και έκτακτη ως ελέχθη) αυτή «φιλανθρωπία», δεν κατέστη εφικτό να παρακαμφθούν οι προϋποθέσεις και το δικανικό πνεύμα από το οποίο διέπεται ολόκληρη η σωτηριολογία της παπικής «εκκλησίας». Δηλαδή, το δικαστήριο της «Αγίας Έδρας» όρισε ότι «για να επωφεληθούν από αυτή την άφεση των αμαρτιών, οι ασθενείς θα πρέπει να μετάσχουν σ' έναν ορισμένο αριθμό λειτουργιών που μεταδίδονται από απόσταση ή σε άλλους τρόπους ευλάβειας…»!

Ενώ επίσης «δίνει συγχώρεση στους πιστούς της που είναι ετοιμοθάνατοι, υπό την προϋπόθεση ότι είναι πρόθυμοι και έλεγαν τακτικά ορισμένες προσευχές κατά τη διάρκεια της ζωής τους».

Παρέλκει να σχολιαστεί ότι πρακτικές όπως η συμμετοχή σε ορισμένο αριθμό λειτουργιών, εκφώνηση ορισμένων προσευχών κτλ (τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με τα, καθαρά παιδαγωγικής φύσεως, επιτίμια της πατερικής παραδόσεως), εκτός ότι μοιάζουν με …«κουπόνια» εμπορικών μαγαζιών, όπου έπειτα από την συλλογή ορισμένου επίσης αριθμού κερδίζει ο κάτοχός τους ορισμένα δώρα· εκτός αυτού, εκείνο στο οποίο παραπέμπουν είναι σε μια τυπική ειδωλολατρική-παγανιστική θρησκεία όπου παρομοίως μέσω συγκεκριμένων πρακτικών, «εξασφαλίζονται» από την εκάστοτε θεότητα μηχανιστικά, κάποια ενδοκοσμικά ή μεταφυσικά οφέλη-ανταλλάγματα…

Κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός δεν μπορεί παρά είναι βαθιά «συλλυπούμενος επί τη πωρώσει της καρδίας αυτών»… (Μαρκ. γ΄ 5)

____________________

1 iefimerida.gr - https://www.iefimerida.gr/kosmos/koronoios-katholiki-ekklisia-syghorei-tis-amarties

 

https://www.impantokratoros.gr/9C4E641C.el.aspx 

Σε πρόσφατη ιδιωτική ακρόαση ενώπιον του Τμήματος Οικογενειακών υποθέσεων του Δικαστηρίου στο Λονδίνο, ο δικαστής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ζωή του ηλικίας 14 χρόνων παιδιού θα οδηγείτο σε επικίνδυνη κατάσταση αν δεν δεχόταν μεταγγίσεις αίματος.

Η δικαστής ανέφερε ότι το όνομα του εφήβου, που πάσχει από μια μορφή λεμφικού καρκίνου, δεν μπορεί να δοθεί στη δημοσιότητα και δεν έχει κατονομάσει το νοσοκομείο που της ζήτησε να αποφασίσει εάν οι μεταγγίσεις θα ήταν προς το συμφέρον του αγοριού.

Ούτε ο έφηβος ούτε η μητέρα του θα μπορούσαν να δώσουν στους γιατρούς την άδεια να πραγματοποιήσουν μετάγγιση λόγω των πεποιθήσεων της οργάνωσης των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά» στην οποία ανήκουν.

Εντούτοις, και οι δύο δήλωσαν ότι θα σεβαστούν το νόμο και οποιαδήποτε απόφαση του δικαστή.

Ο έφηβος είπε επίσης ότι ήθελε να ζήσει και να επιστρέψει στην «κανονική ζωή».

https://www.dailymail.co.uk/news/article-7698821/High-Court-judge-rules-14-year-old-Jehovahs-Witness-undergo-blood-transfusions.html

 

http://www.ppu.org.cy/index.php/en/24-heresies/jehovah-s-witnesses/1539-2019-11-28-06-31-16.html 

 

Η ψευδοπροφητεία για το 1874

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

 

      Σκύβει λοιπόν ο Α ανοίγει την τσάντα του και βγάζει ένα βιβλίο με κόκκινο ντύσιμο: «Γραφικοί Μελέται», τόμος Β', έτος εκδόσεως 1923. Σαν δεύτερο τίτλο έχει: «Ο καιρός έστιν εγγύς». Όχι μεγάλου σχήματος, αλλά με αρκετές σελίδες, για την ακρίβεια 416.

Όπως ο ταύρος, όταν ιδή κόκκινο πανί μαίνεται, παρόμοια μανία κατέλαβε και τον Μάρτυρα του Ιεχωβά. Και αρχίζει μία μανιώδης προσπάθεια, για να εξουδετερωθή η σημασία του βιβλίου. Γραμμένο από τον ιδρυτή της οργα­νώσεως Κάρολο Ρώσσελ αναγράφει χρονολογίες και προ­φητείες, οι οποίες φυσικά διαψεύσθηκαν. Βάσει αυτών των προφητειών ο Α θα απεδείκνυε ότι η οργάνωσις των Ιεχωβιτών αποτελεί ψευδοπροφήτη και όχι αληθινό προφήτη της γενεάς μας. Μια σιδερένια τανάλια ήταν έτοιμη να συλλαβή τον Δ και να τον πνίξη. Και το ένστικτο της αυτοπροστασίας, τον ωδήγησε σε αχαρακτήριστη αυτοάμυνα. Θέλησε να αρνηθή ότι το κόκκινο αυτό βιβλίο είναι δικό τους. Ερεθίσθηκε μάλιστα ιδιαιτέρως όταν ο Α είπε:

- Αυτό το βιβλίο αναφέρει ότι η Β' Παρουσία του Χριστού χρονολογείται από το έτος 1874. Έχετε ακούσει άλλη φορά τέτοιο πράγμα;

Ταραγμένος, ερεθισμένος προσπαθεί να ξεφύγη από τις συμπληγάδες πέτρες.

Πριν όμως παρουσιάσουμε την συνέχεια του διαλόγου, θα πρέπει να ειπούμε δύο λόγια για το βιβλίο αυτό και να το φυλλομετρήσουμε λίγο.

Το έγραψε, όπως είπαμε, ο αιρεσιάρχης Κάρολος Ρώσσελ, ο αρχηγός και ιδρυτής της ιεχωβιτικής οργανώσεως. Έχει καθαρά εσχατολογικό χαρακτήρα. Ομιλεί για την Β' Παρουσία του Χριστού. Σε πολλές σελίδες έχει ολόκληρους αριθμητικούς πίνακες. Προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλα­σιασμούς, αθροίσματα, γινόμενα... Οι χρονολογίες δίνουν και παίρνουν.

Πολύ σοφά λοιπόν σκέφθηκε ο Α να κουβαλήση μαζί του αυτό το βιβλίο. Είναι ό,τι πρέπει, για να ξεγυμνώση την προβατόσχημη οργάνωσι των Ιεχωβιτών. Γρήγορα-γρήγορα αποκαλύπτεται το όνειδος της ψευδοπροφητείας, για να μην ειπούμε της ανοησίας. Και μόνο αυτό να είχε μαζί του, έφθανε. Δεν χρειάζονταν άλλα έντυπα.

Ας ιδούμε μερικές περικοπές:

Σελ. 194: «Το έτος 1874 μ.Χ. ην η ακριβής χρονολογία της αρχής των «Καιρών της αποκαταστάσεως», και συνεπώς της επιστροφής του Κυρίου ημών. Από της ρηθείσης χρονο­λογίας και εντεύθεν ο Κύριος εξηκολούθησε πιστοποιών την εαυτού υπόσχεσιν προς τους εν καταλλήλω καταστάσει α­γρυπνίας διατελούντος».

Σελ. 195: «Από το 1874 ‘'εν χρονική περιόδω εκ τεσσαράκοντα ετών, ληγούση μετά του έτους 1914 μ.Χ.'' θα γίνη ‘'ο θερισμός των αγίων''... ο αποχωρισμός αυτών από των ζιζανίων... ο τρυγητός της αμπέλου, η καταπάτησις των σταφυλών αυτής εν τω ληνω (= στο πατητήρι) της οργής του Παντοδυνάμου Θεού».

Σελ. 212: «Το κατά τον Οκτώβριον του 1874 έτος μ.Χ. άρχισαν Ιωβηλαίον δεν είναι Ιωβηλαίον έτος, ως το τυπικόν τοιούτον, αλλά το αντίτυπον εκείνου, τα Χίλια έτη της Αποκαταστάσεως των πάντων».

Σελ. 213: «Το έτος 1875 (αρχόμενον τον Οκτώβριον του 1874), αντί να είναι Ιωβηλαίον έτος, ήτο το πρώτον των 1000 ετών του Ιωβηλαίου».

Σελ. 242: «Απεδείξαμεν ήδη ότι η δευτέρα του Κυρίου ημών παρουσία, και η αρχή των καιρών της αποκαταστάσεως, χρονολογείται από του 1874 μ.Χ.»

Αξιοσημείωτη η λέξις, «απεδείξαμεν»!

Σελ. 267: «Ο δε θερισμός του παρόντος αιώνος ήρξατο μετά της παρουσίας του Κυρίου ημών εν τη αρχή του Μεγάλου Ιωβηλαίου της Γης, εις το 1874, ως κατεδείξαμεν εις το ΣΤ' κεφάλαιον, και θέλει λήξει μετά της ανα­τροπής της εξουσίας των Εθνών, εις το 1914, το οποίον χρονικόν διάστημα είναι επίσης περίοδος εκ τεσσαράκοντα ετών - και άλλη τις εκ των αξιοθαύμαστων παραλληλιών των δύο αιώνων».

Σελ. 268: «Η άνοιξις του 1878 μ.Χ. (τρία και ήμισυ έτη μετά ταύτα), αντιστοιχεί προς τον χρόνον, καθ' ον ο Κύριος ημών ανέλαβε το αξίωμα του Βασιλέως, εισήλθε καθήμενος επί πώλου όνου, εκαθάρισε τον Ναόν από των αργυραμοιβών, έκλαυσε και εγκατέλιπεν εις ερήμωσιν την κατ' όνομα εκκλησίαν η βασιλείαν εκείνην».

     Η φράσις «εκαθάρισε τον Ναόν» στην ιεχωβίτικη γλώσ­σα έχει κάποια σπουδαία σημασία. Ναός είναι η οργάνωσίς τους. Καθάρισμα του Ναού σημαίνει απομάκρυνσις ωρισμένων ανεπιθύμητων στελεχών και μελών. Αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα, καθώς επίσης άλλο θέμα είναι ότι για τους σημε­ρινούς Ιεχωβίτες ο καθαρισμός του Ναού δεν έγινε το 1878, αλλά αρκετά έτη αργότερα.

Σελ. 285-286: «Αφού δε, ως είδομεν, η μεγάλη Ημέρα του Ιεχωβά ήρχισεν εις το 1874 μ.Χ., θέλει διαρκέσει επί τεσσαράκοντα έτη και θέλει λήξει μετά της εκπνεύσεως των Καιρών των Εθνών, εν τη πλήρει ανατροπή της κοσμικής και σατανικής επί γης κυριαρχίας, και δια της αναθέσεως τελείας πληρεξουσιότητος επί του Εμμανουήλ -του Χριστού Ιησού και των αγίων αυτού- μετά πάσης δυνάμεως και κυριότητος επί της γης...».

Σελ. 409: «...κατά τον καιρόν της παρουσίας του Κυρίου - τον παρόντα καιρόν, από του 1874 και εντεύ­θεν...».

Θα έγινε αντιληπτό ότι ο Ρώσσελ εδίδασκε πως η Β' Παρουσία εκάλυπτε σαράντα έτη! Άρχισε το 1874 και θα τελείωνε το 1914. Εάν δεν έγινε κατανοητή από τους άλλους ανθρώπους της τότε εποχής, δεν έχει σημασία. Αρκεί που έγινε αντιληπτή από αυτόν. Το ότι οι σημερινοί Ιεχωβίτες διδάσκουν ότι η Β' Παρουσία δεν άρχισε από το 1874, αλλά σαράντα έτη αργότερα, είναι ένα άλλο θέμα.

      Ο Δ φαίνεται ότι ήξερε ότι το κόκκινο βιβλίο ήταν γεμάτο ψευδοπροφητείες, γι' αυτό διακόπτει τον Α, που άρχι­σε να τις απαριθμεί.

- Ποιος το γράφει αυτό το βιβλίο, κύριε;

- Η οργάνωσις των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

- Λάθος, κύριε!

- Λάθος;

- Πολύ μεγάλο λάθος! Διαβάστε από κάτω.

- Διαβάζω. Οι «Σπουδασταί των Γραφών». Άλλη δη­λαδή ονομασία σας.

- Λάθος, κύριε. Για διαβάστε μία «Σκοπιά» να ιδήτε, είμαστε οι «Σπουδασταί των Γραφών» εμείς; Εμείς λεγό­μαστε «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Το βιβλίο αυτό δεν είναι δικό μας. Υποστηρίζοντας το για δικό μας, βρίσκεσθε στην πλάνη.

- Ώστε αρνείσθε ότι είναι δικό σας;

- Το αρνούμαι.

- Θέλετε να σάς το αποδείξω ότι είναι δικό σας;

- Ναι. Να μου το αποδείξετε.

Αμέσως ο Α βγάζει από την τσάντα του μια πρόσφατη έκδοσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ένα τελευταίο βιβλίο, που επιβεβαίωνε ότι όλοι οι τόμοι των Γραφικών Μελετών του Ρώσσελ αποτελούν τροφή από το τραπέζι του Ιεχωβά, και ότι αυτήν την τροφή την απεδοκίμασε ο κλήρος του τότε Χριστια­νικού κόσμου.

      Το σφυροκόπημα που δέχθηκε ο Δ ήταν σκληρό. Η πρώτη αμυντική του επιχείρησις εξουδετερώθηκε. Το βιβλίο «Γραφικοί Μελέται, Β', Ο καιρός εστίν εγγύς» απεδείχθη δικό τους. Τώρα τι να κάνη; Υπήρχαν δύο δρόμοι. Ο δρόμος της ταπεινώσεως, που είναι δρόμος του Θεού. Και ο δρόμος της υπερηφάνειας, που είναι δρόμος του Εωσ­φόρου. Προτίμησε τον δεύτερο, και ετοίμασε δεύτερη αμυντική επιχείρησι.

- Η έκδοσις αυτή που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι αυθεντική. Είναι νοθευμένη. Έχω στο σπίτι μου το αγγλικό πρωτότυπο. Θα σάς το φέρω. Και θα δήτε ότι υπάρχουν διαφορές.

Τότε πετάχθηκε ο Γ:

- Το βιβλίο είναι γνήσιο. Κι' εγώ που διετέλεσα πολλά χρόνια Μάρτυς του Ιεχωβά το γνωρίζω σαν γνήσιο και το έχω σπίτι μου.

Κάτι πήγε να ειπή ο Δ, αλλά τον λόγο τον πήρε ο Α και στρεφόμενος προς το ακροατήριο είπε:

- Απ' εδώ ο κύριος αρνήθηκε στην αρχή ότι το βιβλίο είναι δικό τους. Απέδειξα ότι είναι δικό τους. Τώρα όμως μας λέει ότι...

Τον διακόπτει ο Δ:

- Μια στιγμή. Τι διαβάσατε από το βιβλίο για το 1874; Διαβάστε το πάλι. Θα δήτε ότι στην αγγλική γλώσσα δεν είναι έτσι. Η φράσις αυτή δεν ελέχθη από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εγώ γνωρίζω ότι πολλές φορές από ωρισμένους παραποιήθηκαν σελίδες.

Είπε πολλά επάνω σ' αυτό το ζήτημα, γρήγορα, ασύντακτα, γεμάτος ταραχή και στο τέλος αλλάζοντας ύφος πρόσ­θεσε:

- Για να ιδήτε πόσο καλός συνομιλητής είμαι, φθά­νω στο σημείο να υποθέσω και να παραδεχθώ ότι αυτά τα πράγματα τα είπε η οργάνωσις. Ας χρησιμοποιήσουμε μία εικόνα: Η διδασκαλία της οργανώσεως είναι μία τροφή μέσα σ' ένα πιάτο. Μπορεί μέσα στο πιάτο, από απροσεξία της νοικοκυράς να έπεσε κάτι... Και ο συγγραφεύς του βιβλίου, «Ο καιρός έστιν εγγύς» δεν διεκδικεί τον τίτλο του θεοπνεύστου...

- Μα, τον διεκδικεί.

- Ακούστε, τι θέλω από εσάς. Να πάτε στο σπίτι σας, να μελετήσετε με την ησυχία σας το βιβλίο, να σημειώσετε σ' ένα χαρτί όλες τις προφητείες και να μου πήτε πότε δεν εκπληρώθηκαν.

- Να τις γράψουμε τώρα.

- Τώρα δεν έχουμε χρόνο, και πρέπει να εξετάσουμε και άλλα θέματα.

Πετάχθηκαν πολλοί στην συζήτησι. Η ατμόσφαιρα συγχύσθηκε. Μετά από λίγο ο Α ετόνισε:

- Είπατε ότι αυτό το βιβλίο είναι ψεύτικο. Θα πρέπει να μας φέρετε από το σπίτι σας το γνήσιο. Να γίνη η σύγκρισις, και έπειτα να βγάλετε το συμπέρασμα πως πρόκειται για ψεύτικο. Κανείς δεν χαρακτηρίζει σαν κίβδηλο ένα νόμισμα, εάν δεν το συγκρίνη με το γνήσιο.

Και με τόνο ιδιαίτερα έντονο συνέχισε:

- Είναι δικό σας. Είναι γνήσιο. Φέρε το άλλο, να κάνουμε την σύγκρισι, και εάν δεν είναι γνήσιο, εάν είναι λανθασμένο, να με φτύσης!

- Μπορούσα να το είχα μαζί μου. Αλλά ποτέ δεν φαντάσθηκα ότι θα συναντούσα τέτοια πράγματα εδώ πέρα. Εν πάση περιπτώσει, αναλαμβάνω την υποχρέωσι να το φέρω, ώστε να γίνη η σύγκρισις.

Ας σημειωθή ότι από τότε που ανέλαβε αυτή την υποχρέωσι έχουν περάσει έτη πολλά. Χρειάζεται να έχουμε και υπομονή...

Πετάχθηκε και ο Φώτης:

- Εδώ, βρε παιδιά, ξεφύγαμε σε άλλα προβλήματα. Εγώ θέλω να λύσετε το δικό μου πρόβλημα. Γι' αυτό άλλωστε συναντηθήκαμε εδώ.

- Θα λυθή και το δικό σου, είπε ο Α. Αλλά ο Δ παρατήρησε:

- Τώρα ομιλούμε περί πνευματικής τροφής, και τε­λειώνουμε αυτό το ζήτημα περί προφητειών.

- Τελειώνουμε; Όχι. Δεν τελειώνουμε. Αναγνωρίζετε ότι η οργάνωσις έκανε ψευδοπροφητείες;

- Καμμία ψευδοπροφητεία δεν έκανε η οργάνωσις. Έκανε απλώς προφητείες.

- Καμμία;

Στρεφόμενος προς το ακροατήριο:

- Θέλετε να ακούσετε μία ψευδοπροφητεία; Ακούστηκαν πολλές φωνές:

- Θέλουμε. Θέλουμε. Όλοι θέλουμε.

 

 

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

Από το βιβλίο ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

 

 

 

 

 


Η κίνηση των πεντηκοστιανών έφθασε στη χώρα μας κατά τη δεκαετία του 1920. Πρώτος «ιεραπόστολος» ήταν ο Ελληνοαμερικανός Δημήτριος Κατρισιώτης από τα Βάγια Θηβών. Το 1922 μετανάστευσε στην Αμερική και το 1923 προσχώρησε σε πεντηκοστιανή Εκκλησία της Ινδιάνας. Το 1924 επέστρεψε στα Βάγια και μαζί με τον Αμερικανό Κώστα Μαλον και τον Τσέλο πραγματοποίησαν περιοδείες σε διάφορα σημεία της χώρας. Το 1939 έλαβαν από το Υπουργείο Παιδείας άδεια ευκτήριου Οίκου για τα Βάγια.

Εξάλλου το 1929/30 έφθασαν στην Ελλάδα σαν ιεραπόστολοι της «Αρχέγονης Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής» (Καλιφόρνια), ο Χαράλαμπος Μάμαλης, ο Ιάκωβος Τσησιμάνης και, αργότερα, ο Αριστοκλής Δικιυόπουλος. Η εκκλησία αυτή ανήκε στην Assemblies of Gοd/Springfield. Σχεδόν ταυτόχρονα ήλθε και ο Μιχάλης Κούννας, ο οποίος όμως εστάλη από την «Εκκλησία του Θεού της Προφητείας». Το 1934 ακολούθησε η άφιξη του Σπύρου Κωνσταντινίδη, φίλου του Μιχάλη Κούννα.

Στη δεκαετία του 1980 το ενδιαφέρον των διαφόρων αμερικανικών πεντηκοστιανών ομάδων για την Ελλάδα αυξάνεται. Καταφτάνουν εδώ εκπρόσωποι παρατάξεων πού δεν εκπροσωπούνται, ούτε είναι ακόμη γνωστές στη χώρα μας και αναπτύσσουν δραστηριότητα με σκοπό τη δημιουργία κοινοτήτων. Άλλοτε πάλι διορίζουν συμπολίτες μας εκπροσώπους, κυρίως προερχόμενους από ευαγγελικούς κύκλους, οι οποίοι αναλαμβάνουν να εργασθούν για τις ομάδες αυτές. Σ' αυτή την περίπτωση καταβάλλεται σε αυτούς ανάλογη μηνιαία αποζημίωση και αναλαμβάνονται όλα τα έξοδα λειτουργίας της «ιεραποστολής».

Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε τις διασυνδέσεις της κάθε ομάδας. Τούτο γιατί σημειώνoνται συνεχώς μεταβολές. Κοινότητες πού άνηκαν σε μια «μητρική εκκλησία» μεταπηδούν σε άλλη ή ανεξαρτητοποιούνται. Ποιμένες αλλάζουν δικαιοδοσίες. Γι' αυτό και τα στοιχεία πού παραθέτουμε μπορεί να μη ισχύουν πλέον για ορισμένες ομάδες, επειδή δεν είναι απόλυτα εκσυγχρονισμένα και υπόκεινται σε καθημερινές μεταβολές.

Αποστολική Εκκλησία

της Πεντηκοστής

Η ομάδα αυτή είναι καρπός κοινών προσπαθειών των πρώτων πεντηκοστιανών «ιεραποστόλων» από την Αμερική. Συγκροτήθηκε στο σπίτι της μητέρας του Σπύρου Kωνσταντινίδη, πριν ο ίδιος επιστρέψει στην Ελλάδα. Η Kωνσταvτινίδoυ παρεχώρησε στη νέα κοινότητα τον απαραίτητο χώρο για την οικοδομή αίθουσας συναθροίσεων.

Η ομάδα αυτή αναγνωρίσθηκε από το Υπουργείο Παιδείας με την ονομασία «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» και ποιμένα τον Μιχάλη Κούννα. Όταν όμως αυτός έφυγε για την Κύπρο (1939), έγινε ποιμένας ο Σπύρος Κωνσταvτινίδης, ο οποίος τελικά αποχώρησε από αύτη την ομάδα, συνδέθηκε με την «Εκκλησία του Θεού / Κλήβελαvτ» και αφαίρεσε από την κοινότητα την αίθουσα. Τότε η «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» με τον Χ. Μάμαλη μετακόμισε στην οδό Αιόλου 43.

Ο Θ. Δημητριάδης αποδίδει το χωρισμό σε προσωπικές φιλοδοξίες: «Τότε (δηλαδή όταν η ομάδα αναγνωρίσθηκε από το Υπουργείο) οι αδελφοί μας αυτοί, φιλoδoξώντας ο καθένας να ονομάσει την εκκλησία του με το όνομα της εκκλησίας της ιεραποστολικής οργάνωσης πού ανήκε, δεν συμφώνησαν, οπότε επήλθε ρήξη και διάσπαση» (Δημητριάδη, 42).

Το 1948 η «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» ενισχύθηκε με την αποστολή από το Μισούρι (Σύναξη Θεού / Springfield) της «ιεραποστόλου» Μαίρης Ορφανού. Όμως το 1951 ο Χ. Μάμαλης ασθένησε και αναχώρησε για την Αμερική, αφήνoντας αντικαταστάτη τον Ευάγγελο Φωτίου. Η ανάμιξη της Μαίρης Ορφανού στα καθήκοντα του ποιμένα έγινε φαίνεται αφορμή διένεξης, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει ο Φωτίου. Νέος ποιμένας ανέλαβε ο Έμμανουήλ Δεληγιάννης από τη Ρουμανία. Αλλά το 1956 αναχώρησε για την Αμερική και στη θέση του ποιμένα τον διαδέχθηκε ο Λεωνίδας Φέγγος.

Όπως ανέφερε σε προφορική συζήτηση ο Λ. Φέγγος, το 1965 η «Σύναξη του Θεού / Springfield» ζήτησε από τον ποιμένα και τα μέλη της κοινότητας να υπογράψουν δήλωση υποταγής στο αμερικανικό κέντρο. Αυτό έγινε αιτία να αποχωρήσει από την κίνηση ο Φέγγος με 120 άλλα άτομα και να ιδρυθεί η «Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής».

Η «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η πιο σημαντική κοινότητα σχηματίσθηκε στη Σεβαστή Πιερίας, πού ονομάσθηκε από τούς πεντηκοστιανούς και «κολυμβήθρα του Αγίου Πνεύματος». Η επιτυχία αύτη οφείλεται στον Αριστοκλή Δικτυόπουλο, ο οποίος προσκλήθηκε από τον Α. Λαζαρίδη, ποιμένα της εκεί Ευαγγελικής Εκκλησίας, να κηρύξει, χωρίς όμως ο Λαζαρίδης να γνωρίζει πώς πρόκειται για πεντηκοστιανό (1934).

Στη Θεσσαλονίκη έφθασε κατ' αρχήν ο Χαράλαμπος Μάμαλης και μετέστρεψε τον Θεόδωρο Ν. Δημητριάδη, μέλος της εκεί Ευαγγελικής Εκκλησίας. Δημιουργήθηκε το σωματείο «Ο Ευαγγελικός Αγών» με πρόεδρο τον Δικτυόπουλο και το 1939 ιδρύθηκε ευκτήριος οίκος με την ονομασία «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» και ποιμένα τον Αγαμέμνονα Αναγνωστόπουλο, ο οποίος όμως αργότερα επέστρεψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τελικά η συνάθροιση αύτη διαλύθηκε. Όμως η προσπάθεια συνεχίσθηκε από τον Θεόδωρο Δημητριάδη, ο οποίος με την ενίσχυση Σουηδών «ιεραποστόλων» κατόρθωσε να αγοράσει αίθουσα (Μενελάου 4) και να συγκροτήσει νέα κοινότητα, την οποία οργάνωσε ο γιος του Γιάννης Δημητριάδης, πού σπούδασε ειδικά γι' αυτό τον σκοπό σε Βιβλικό Σχολείο της Ελβετίας.

Στη Θεσσαλονίκη Οργανώθηκαν «Βιβλικά Μαθήματα» από τούς Σουηδούς «ιεραπόστολους» Tage Soberg και Alvar Blogrn. Το 1957 ο Δημητριάδης ανέλαβε ειδική εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό IBRA από την Ταγγέρη Αφρικής και αργότερα από τη Λισσαβόνα Πορτογαλίας. Μ' Αυτό τον τρόπο η δραστηριότητα της ομάδας αυτής επεκτάθηκε.
Στο μεταξύ ο Γιάννης Δημητριάδης ανεξαρτητοποιήθηκε και ίδρυσε δική του κοινότητα (Σκρα 4). Στη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε και δεύτερη κοινότητα από τον Γ. Κρίσιλα, όμως το 1982 ο Κρίσιλας ανεξαρτητοποιήθηκε και ίδρυσε την «Ελληνική Αποστολική Εκκλησία», για να δηλώσει πώς έπαυσε να εξαρτάται από το αμερικανικό κέντρο της ομάδας.

Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και ο φιλόλογος Σιδηρόπουλος, ίδρυσε την «Αποστολική Εκκλησία του Χριστού» (Θεσσαλονίκη). Η κίνηση επεκτάθηκε και στην Κρήτη, με πρωτοβουλία του Πάνου Ζαχαρίου, ο οποίος προσχώρησε το 1948 και ίδρυσε μικρή ομάδα, πού συναθροιζόταν στο σπίτι του. Το 1952 έλαβε από το Υπουργείο Παιδείας άδεια ευκτήριου οίκου.

Δραστηριότητες

Οι δραστηριότητες της κίνησης κατευθύνονται από διάφορους φορείς. Σ' αυτήν ανήκει το «Κέντρο Ευαγγελισμού και Χριστιανικής Μορφώσεως ‘Σύναξις του Θεού' », το «Διεθνές Ινστιτούτο δι' Αλληλογραφίας», το «Βιβλικά Μαθήματα», το «Τηλευάγγελμα» και η κίνηση «Πρόκληση στα Νιάτα»(Teen Challenge).

Το σωματείο «Σύναξις του Θεού» στεγάστηκε στην αρχή στην οδό Αιόλου 70. Το σωματείο ονομάζεται «Κέντρο Ευαγγελισμού και Χριστιανικής Μορφώσεως» και διακηρύσσει πώς είναι υπερομολογιακό και ότι κηρύττει τη σωτηρία απ' ευθείας από τον Χριστό: «Ούτε η Ρωμαιοκαθολική ούτε η Ανατολική Ορθόδοξη, ούτε η Διαμαρτυρόμενη εκκλησία μπορεί να σώσει την ψυχή... καμία εκκλησία δεν μπορεί να σώσει, άλλά ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΌΣ... τον δέχεσθε λοιπόν σα σωτήρα σας; Ναι, τον δεχόμαστε. Ω! πόσο ευχαριστώ το Θεό!» (Ποια εκκλησία σώζει; - δίπτυχο).

Εκτός από τα φυλλάδια πού εκδίδονται από το σωματείο «Σύναξις τού Θεού», η κίνηση χρησιμοποιεί και έντυπα, πού δεν έχουν καμία ένδειξη για την προέλευσή τους, ή μόνο μία ταχυδρομική θυρίδα (π.χ. Τ.Θ 241 Θεσσαλονίκη ή Τ.Θ 906 Αθήναι Τ.Θ 4158, 10210 Αθήναι), κάποια αρχικά (Ι.Θ.Δ. κ.ο.κ) ή κάποιο όνομα (π.χ. Χρ. Οικονόμου). Σ' αυτά τα έντυπα, πού χρησιμοποιούνται και από άλλες πεντηκοστιανές ομάδες, αναγράφεται σε πρόσθετη σφραγίδα ο τίτλος της «εκκλησίας» και το πρόγραμμα συναθροίσεων.

Η χρησιμοποίηση τέτοιων εντύπων, πού μερικές φορές προέρχονται από κύκλους πού δεν συμμερίζονται κατά πάντα τη διδαχή της ομάδας αυτής, φέρει σύγχυση και δυσκολεύει την εξακρίβωση της δογματικής της διδασκαλίας σε βασικά θέματα, όπως είναι η εκκλησιολογία. Ενώ η ομάδα αυτή διακηρύσσει πώς για τη σωτηρία δεν είναι απαραίτητο το «βάπτισμα τού Αγίου Πνεύματος», διανέμει έντυπα άλλων ομάδων, πού υποστηρίζουν το αντίθετο.

Άλλες δραστηριότητες πού έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την κίνηση είναι το σωματείο «Φίλοι Θρησκευτικής Μουσικής» (Ι. Βουρλιώτης, 1974) το οποίο έχει «υπερδογματικό χαρακτήρα» (Μικτή Χορωδία Θρησκευτικής Μουσικής) και η «Διεθνής ιεραποστολή δια τούς διωκόμενους Χριστιανούς» (Θράκης 15), πού ιδρύθηκε από τον Ρουμάνο πρόσφυγα Richard Wubraud και εκδίδει το Δελτίο «Η κραυγή της διωκόμενης εκκλησίας».
Η Οργάνωση «Πρόκληση στα Νιάτα» (Teen Challenge) ιδρύθηκε το 1960 από τον κήρυκα της «Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής» David Wilkerson με στόχο τον ευαγγελισμό παραστρατημένων νέων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ελεύθεροι χώροι, καφετερίες, οργανώνονται προσωπικές συζητήσεις σε νοσοκομεία, Φυλακές, Φεστιβάλ (Jesus Festival).

Διδασκαλία

Σύμφωνα με τη διδαχή αυτής της ομάδας η σωτηρία προϋποθέτει πίστη και μετάνοια (μεταστροφή) και συντελείται τη στιγμή ακριβώς πού κάποιος θα το ζητήσει από τον Θεό (αναγέννηση). «Δέξου τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό σου Κύριο και σωτήρα. Μετανόησε για το αμαρτωλό παρελθόν σου και κάνε με ειλικρίνεια την ακόλουθη προσευχή: ‘Πατέρα μου ουράνιε... συγχώρεσέ με... καθάρισέ με, πλήρωσέ με, με το άγιό σου Πνεύμα... Ευχαριστώ πού με έσωσες...'» (Οι τελευταίες ημέρες τού ανθρώπου στη Γη, είσαι έτοιμος; - φυλλάδιο).

Η ομάδα αυτή αναμένει την «αρπαγή» της «εκκλησίας των αναγεννημένων», Για τούς «Γάμους τού Αρνίου». Βασικά διδάσκει πώς στην εκκλησία ανήκουν όλοι οι «αναγεννημένοι», ανεξάρτητα σε ποια εκκλησία βρίσκονται. Έτσι στο φυλλάδιο πού κυκλοφορεί η «Σύναξη τού Θεού» με τίτλο «Ποια εκκλησία σώζει;», αναφέρεται:

- «Πρέπει άραγε να γίνουμε Διαμαρτυρόμενοι (Προτεστάντες), Για να σωθούμε;
- Όχι, βέβαια, φίλοι μου. Δεν θα έχανα τον καιρό μου να σας πείσω να γίνετε Διαμαρτυρόμενοι.
- Αλλά ούτε η Ρωμαιοκαθολική ή η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύεις ότι μπορεί να μας σώσει, έτσι δεν είναι;
- Βεβαίως όχι.
-Τότε λοιπόν, εγώ είμαι Ρωμαιοκαθολικός και ο φίλος μου από δω μέλος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, πού μας λες ότι καμία από αυτές δεν μπορεί να μας σώσει.
- Ναι.
- Και συ, πού είσαι Διαμαρτυρόμενος, δεν θέλεις να μας κάνεις κι εμάς Διαμαρτυρόμενους;
- Καθόλου. Ποτέ μου δεν ζήτησα από τούς Καθολικούς ή τούς Ορθόδοξους φίλους μου να γίνουν Διαμαρτυρόμενoι».
- «Ναι, αλλά σας επαναλαμβάνω, φίλοι μου, ότι ούτε η Ρωμαιοκαθολική ούτε η Ανατολική Ορθόδοξη ούτε η Διαμαρτυρόμενη εκκλησία μπορεί να σώσει την ψυχή.
- Μα τις λες τώρα;
- Ακούστε να δείτε. Καμία εκκλησία δεν μπορεί να σώσει, αλλά ο Ιησούς Χριστός.
- Ο Χριστός;
- Ναι φίλοι μου, σώζεται κανείς όχι από την εκκλησία, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή, αλλά από ένα πρόσωπο, και το πρόσωπο αυτό είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Μονογενής Γιος του Θεού.
- Είναι δυνατόν αυτό; Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ κάτι τέτοιο!
- Βλέπεις λοιπόν ότι δεν σας ωφελούσε να γίνετε Διαμαρτυρόμενοι; Υπάρχουν χιλιάδες Διαμαρτυρόμενοι πού δεν είναι σωσμένοι, χιλιάδες πού είναι Χριστιανοί μόνο με το όνομα, πού δεν έχουν δεχτεί πραγματικά το Χριστό του χριστιανισμού».
- «Τότε λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε;»
- Πίστευσον εις τον Κύριον Ιησού Χριστό και θέλεις σωθεί, (Πράξ. ιστ' 31), γιατί όσοι εδέχθησαν Αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γίνωσι τέκνα Θεού (Ιω. α' 12).
- Αυτός όμως θα μας δεχτεί;
- Άκου τι λέει σχετικά: ‘Τον ερχόμενον προς εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω' (Ίω. στ' 37).
- Ευχαριστούμε το Θεό!
- Ναι, αγαπητέ μου, ευχαρίστησε το Θεό, γιατί σε αγαπά. Ο Χριστός πέθανε για σένα, πήρε τις αμαρτίες σου πάνω στο σώμα Του στο σταυρό. Και τώρα σου προσφέρει σωτηρία».
«Φίλε μου, εσύ τι θα κάνεις; Κατάλαβες τώρα ότι ούτε ο Καθολικισμός ούτε ο Προτεσταντισμός ούτε η θρησκεία σου ή η εκκλησία σου μπορεί να σε σώσει, αλλά μόνο ο Χριστός; Θα τον δεχτείς λοιπόν σαν προσωπικό σου σωτήρα; Κάνε το, και κάνε το ΤΩΡΑ».

Εδώ η κίνηση ισχυρίζεται πώς ο καθένας πού θα δεχθεί τον Χριστό σωτήρα, σώζεται, ανεξάρτητα αν ανήκει στην εκκλησία των πεντηκοστιανών ή όχι, ανεξάρτητα δηλαδή αν αναγνωρίζει το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» σαν «ξεχωριστή χάρη» ή αν απορρίπτει τη διδαχή αυτή. Αρκεί να είναι «αναγεννημένος» με την έννοια πού εκλαμβάνεται ο όρος αυτός και στους ευαγγελικούς κύκλους.

Όμως ταυτόχρονα κυκλοφορεί φυλλάδια με τη σφραγίδα της, στα οποία το ζήτημα τίθεται διαφορετικά. Έτσι στο φυλλάδιο του Χρ. Οικονόμου, με τίτλο «Ο μεσιτεύων Χριστός βαπτίζει με το Πνεύμα το Άγιο και σήμερον», αναφέρεται πώς «μερικοί ανόητοι εις τας ήμερας μας μισούν τας γλώσσας του Αγίου Πνεύματος, και μας λέγουν ότι δεν χρειάζονται.. Οι τοιούτοι μας λέγουν ότι θέλουν αγάπην, και όχι ξένας γλώσσας... Όσοι μισούν τας γλώσσας μισούν το Πνεύμα το Άγιο. Οι τοιούτοι πολεμούν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, χωρίς να έχουν βάσεις. Μας λέγουν ότι ήτο μόνον δια τούς αποστολικούς χρόνους, και όχι δι' ημάς τώρα. Πλανώνται όσοι δεν ζητούν το πνεύμα το Άγιο, είναι ακάθαρτοι.. Ο Θεός όμως έχει ιδιατέραν τιμωρίαν δια τούς εχθρούς του Αγίου Πνεύματος».

Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε όλοι οι μη - πεντηκοστιανοί νέο-προτεστάντες πού ισχυρίζονται πώς η αναγέννηση είναι κάτι ξεχωριστό από το βάπτισμα με νερό και πώς έχουν λάβει αύτη την αναγέννηση, λογίζονται «εχθροί του Αγίου Πνεύματος», επειδή απορρίπτουν την γλωσσολαλιάκαι, φυσικά, το «βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» σαν χάρη ξεχωριστή από την «αναγέννηση». Σ' αύτη την περίπτωση η κίνηση διδάσκει πώς μόνο οι πεντηκοστιανοί ανήκουν στα «τέκνα του Θεού», στην «εκκλησία» πού θα «αρπαγεί» από τον Κύριο!

Φυσικά για τούς Ορθόδοξους και τούς Ρωμαιοκαθολικούς ή ακόμη και για τούς Λουθηρανούς δεν γίνεται λόγος, γιατί όλοι αυτοί ταυτίζουν την αναγέννηση με το βάπτισμα με νερό και, συνεπώς, γι' αύτη την ομάδα είναι «εχθροί του Αγίου Πνεύματος»!
Το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς είναι απαραίτητη απόδειξη για το «βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα», λέγει η κίνηση. Η ευχαριστίααποτελεί ανάμνηση. Η ειδική εξομολόγηση απορρίπτεται Το ευχέλαιο τελείται με λάδι σαν «σημείο υπακοής». Η ιεροσύνη απορρίπτεται.

Η κίνηση αναμένει την «αρπαγή της Εκκλησίας του Χριστού». Μετά την «αρπαγή» θα ακολουθήσουν επτά χρόνια μεγάλης θλίψης. Το Πνεύμα του Θεού θα εγκαταλείψει τον κόσμο και η εξουσία θα παραμείνει στον σατανά. Μετά 7 χρόνια εξουσίας, ο σατανάς θα δεθεί, ο Χριστός με την εκκλησία θα κατέλθει στο όρος των Ελαιών, το οποίο θα σχισθεί και θα μεταβληθεί σε πεδιάδα, θα ακολουθήσει η χιλιετής βασιλεία στη γη και η εκπλήρωση όλων των επαγγελιών.

Στο τέλος ο σατανάς θα λυθεί και με τούς στρατούς των εθνών θα επιτεθεί εναντίον της αγίας πόλης με αποτέλεσμα την επέμβαση του Θεού και την καταστροφή του σατανά, ο οποίος θα ριφθεί στην κόλαση του πυρός και του θείου. Θα ακολουθήσει η ανάσταση των αδίκων, η γενική κρίση, νέοι ουρανοί και νέα γη, η αιώνια βασιλεία και η αιώνια κόλαση.

Η κίνηση επιβάλλει στους οπαδούς της την καταβολή της «δεκάτης» (Θέματα 5, 1986,5).

Αποστολική Εκκλησία του Θεού


Με αυτό το όνομα δημιουργήθηκαν πρόσφατα (1988) δύο ομάδες, στη Ρόδο (Αγ. Νικολάου 2) και στο Κορινό Πιερίας (Απόστολος Χάρλας). Οι ομάδες αυτές σχηματίσθηκαν από μέλη της «Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής».

Στην «Ομολογία Πίστεως» της ομάδας του Κορινού αναφέρεται για το βάπτισμα με νερό ότι «αναπαριστάνει το θάνατο και την ανάσταση του πιστού σε νέα ζωή εν Xριστώ» και ότι με την ευχαριστία «θυμόμαστε τα παθήματα του Χριστού, καταγγέλλουμε τον θάνατο Του μέχρι τη δεύτερη παρουσία» και «κοινωνούμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού» (άρθρα 8 και 9). Το «βάπτισμα με άγιο Πνεύμα» είναι «πείρα διαφορετική και ακολουθεί την αναγέννηση», μαρτυρείται δε με τη γλωσσολαλιά (άρθρα 10 και 11).

Η Εκκλησία είναι «μια ορατή και αγία αδελφότητα, πού αποτελείται από εκείνους πού ομολογούν πίστη και υπακοή στον Ιησού Χριστό» και οργανώνεται «για κοινή λατρεία του Θεού, για την οικοδομή των πιστών και για εξάπλωση του ευαγγελίου στον κόσμο». Προστίθεται ακόμη: «Αναγνωρίζουμε σαν μέλος αυτής της παγκόσμιας Εκκλησίας κάθε επί μέρους εκκλησία σε όλο τον κόσμο πού ομολογεί αυτή την πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και εξασκεί υπακοή σ' Αυτόν σαν το Θεό, σωτήρα και Κύριό της» (άρθρο 13).

Οι λειτουργοί της ομάδας αυτής ονομάζονται «πρεσβύτεροι ή επίσκοποι μ' ένα προϊστάμενο τους, τον ποιμένα» (άρθρο 14). Η κίνηση προσμένει την ανάσταση των κοιμηθέντων «εν Xριστώ» και την «αρπαγή» των ζώντων πιστών, τη δευτέρα παρουσία του Χριστού μαζί με την Εκκλησία «των αγίων» και τη χιλιετή βασιλεία στη γη, την τελική ανάσταση όσων δεν απέθαναν «εν Xριστώ» και την τελική κρίση (άρθρο 17 και 18).

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

             π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ



Άκοπη απόκτησις χαρισμάτων

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

      Μία άλλη πλάνη των Πεντηκοστιανών είναι ότι πιστεύουν πως τα χαρίσματα του Θεού δίνονται χωρίς τον ανάλογο κόπο και μόχθο.

Σύμφωνα με την μακραίωνη πείρα της Εκκλησίας μας, όσοι έλαβαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, λ.χ. το χάρισμα να εκδιώκουν δαιμόνια (αυτό το είχε ο άγιος Γεράσιμος), το χάρισμα να προφητεύουν (αυτό το είχε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός), το χάρισμα να θεραπεύουν ασθένειες (αυτό το είχε ο άγιος Νεκτάριος) αυτοί πέρασαν από τον μόχθο, τον κόπο, την άσκησι, την νηστεία, την προσευχή, την υπομονή μεγάλων πειρασμών και θλίψεων. Για να λάβης άγιο Πνεύμα, πρέπει να χύσης αίμα. Δος αίμα και λάβε Πνεύμα. Αυτή η αρχή ισχύει.

    Στους Πεντηκοστιανούς ισχύουν άλλα. Μόλις προσχωρήσουν σ' αυτήν την θρησκευτική ομάδα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς ασκητικούς ιδρώτες, χωρίς εξαγόρευσι αμαρτιών, χωρίς υπομονή σε μακροχρόνιες δοκιμασίες, χωρίς κόπο, λαμβάνουν πλούσια τα χαρίσματα του Πνεύματος.

Κατά καιρούς έτυχε να ασχοληθώ με αιρέσεις. Έβλεπα στις διδασκαλίες τους κάτι περίεργα πράγματα, που για κάποιον ο οποίος μελέτα την Γραφή και τους Πατέρες φαίνονται εξωφρενικά. Λ. χ. στους Μάρτυρες του Ιεχωβά υπάρχει η διδασκαλία ότι στην μέλλουσα αιωνιότητα θα υπάρχουν δύο παράδεισοι, ένας ουράνιος για κάτι λίγους και ένας επίγειος για τον πολύ όχλο. Σε ιεχωβιτικά βιβλία έχω διαβάσει ότι οι Τρεις Μάγοι εσκόπευαν να φονεύσουν τον Χριστό! Οι Πεντηκοστιανοί μας λένε ότι πιάνεις ψάρια χωρίς να βρέξης πόδια.  

Τι διαβάζουμε στα κείμενα των θεοφόρων Πατέρων που εγνώριζαν άριστα την Αγία Γραφή και ήταν πλήρεις Αγίου Πνεύματος;

Ας δούμε ενδεικτικά ένα κείμενο του οσίου Συμεών του νέου θεολόγου, τον οποίον μάλιστα εκτιμούν ιδιαίτερα μερικοί Ορθόδοξοι που συμπλέουν με τους Πεντηκοστιανούς, οι λεγόμενοι Χαρισματικοί.

       "Του Ευθυμίου και του Σάββα και των επομένων Αγίων ποιος θα διηγηθή τις πράξεις που υπερβαίνουν τα ανθρώπινα μέτρα; Πριν λάβουν την χάρι του Πνεύματος ή μετά από τότε που την έλαβαν, κανείς μέχρι τώρα δεν βγήκε από το ψυχικό του σκοτάδι χωρίς κόπους και πολλούς μόχθους και ιδρώτες, χωρίς βία και στενοχώρια και θλίψι, και κανείς δεν αντίκρισε το φως του Αγίου Πνεύματος. Διότι η βασιλεία των ουρανών κερδίζεται με την βία, και την αρπάζουν όσοι μεταχειρίζονται βία (Ματθ. ια' 12). Η δε βασιλεία των ουρανών είναι η μετοχή του Αγίου Πνεύματος, διότι αυτό είναι το λεχθέν ότι η βασιλεία των ουρανών υπάρχει μέσα σας (Λουκ. ιζ' 21). Αυτό ελέχθη για να καταβάλουμε σπουδή, ώστε το Άγιο Πνεύμα να το λάβουμε μέσα μας.

Ας μη λένε αυτοί που απέχουν από την συνεχή βία και στενοχώρια και ευτέλεια και θλίψι, εμείς έχουμε μέσα μας το Άγιο Πνεύμα, διότι χωρίς έργα και ιδρώτες και κόπους για την αρετή, ετούτος ο μισθός δεν δίνεται σε κανένα. Γι' αυτό καλό είναι εκείνο που λέγεται από πολλούς, δείξε μου την δουλειά που έκανες και μετά να ζήτησης μισθό. . .

Εκοπίασε ο μακάριος πατέρας μας Συμεών (πρόκειται για τον Συμεών τον Ευλαβή, τον πνευματικό του πατέρα) ώστε να ξεπεράση τους παλαιούς αγίους Πατέρες. Και υπέμεινε τόσους πειρασμούς και θλίψεις, ώστε να φανή ίσος με τους πιο επιφανείς μάρτυρες. Γι' αυτά λοιπόν δοξάσθηκε από τον Θεό και έγινε απαθής και άγιος και έλαβε, μπορούμε να πούμε, μέσα του όλον τον Παράκλητο. . .

Γι' αυτό και ο Παύλος λέει, εάν πάσχουμε μαζί με τον Χριστό, τότε και θα δοξασθούμε μαζί με αυτόν (Ρωμ. η' 17). Εάν όμως τα πάθη, τα οποία υπέστη για μας, ντρεπόμαστε να μιμηθούμε και να υποστούμε, όπως εκείνος, γίνεται φανερό ότι ούτε στην δόξα του θα είμαστε συμμέτοχοι. Εάν συμπεριφερώμαστε έτσι, είμαστε πιστοί όχι στα έργα, αλλά μόνο στα λόγια. Όταν όμως δεν υπάρχουν έργα, η πίστις μας είναι νεκρά (Πρβλ. Ιακώβ, β' 26).

Γι' αυτό λοιπόν το λέγω και δεν παύω να το λέγω, ότι εκείνοι που δεν μιμήθηκαν τα πάθη του Χριστού με μετάνοια και υπακοή, εκείνοι που δεν μετέσχαν στον θάνατό του. . . αυτοί ούτε στην πνευματική του ανάστασι θα συμμετάσχουν ούτε Άγιο Πνεύμα θα λάβουν. Διότι με το Άγιο Πνεύμα γίνεται η ανάστασις όλων. Και δεν εννοώ την σωματική ανάστασι που θα γίνη στην συντέλεια. . . , αλλά την πνευματική αναγέννησι και ανάστασι των νεκρών ψυχών που γίνεται καθημερινά εννοώ την πνευματική ανάστασι που δίδει εκείνος που μία φορά πέθανε κι αναστήθηκε, και που ανασταίνεται δια πάντων και εις πάντας οι οποίοι ζουν άξια και που την δίδει με το Πανάγιο Πνεύμα του, δωρίζοντας ήδη από εδώ την βασιλεία των ουρανών..." (Κατήχησις 6η).

Ας θυμηθούμε και κάποια λόγια του Χριστού, που διαφωτίζουν το θέμα μας: το μέρος του σπόρου που έπεσε σε καλό έδαφος, δηλώνει εκείνους τους ανθρώπους που καλοπροαίρετα άκουσαν τον λόγο του Θεού και τον κατανόησαν και καρποφορούν με υπομονή (Λουκ. η 15). Καρποφορούσιν εν υπομονή. Χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Καρτερία σε θλίψεις, σε δοκιμασίες, σε εμπόδια, σε πειρασμούς που δεν λείπουν ποτέ από τους πνευματικούς αγωνιστές.

      Κάποτε που διάβαζα μερικά βιβλία του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, ο οποίος εγνώρισε ίσως όσο κανείς άλλος στον 20ο αιώνα τι σημαίνει πνευματικό χάρισμα και πνευματικό ύψος και τα περιέγραψε στα βιβλία του τόσο καλά όσο κανείς άλλος στις ημέρες μας, βρήκα εκεί κάποιες φράσεις που τις υπογράμμισα: Η Πατρική Δωρεά αποκτάται μετά μεγάλου κόπου και πολλών παθημάτων (κεφ. Η προσευχή ως ατελεύτητος δημιουργία από το βιβλίο Περί προσευχής).

Σε άλλο κεφάλαιο περιγράφει τον σκληρό αγώνα που έκανε στον Άθω προκειμένου να κατανικήση τα πάθη του:

"Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό. Αυτό συνέβαινε στον Άθω, όταν με κυρίευε θυμός εναντίον εκείνων που με προσέβαλλαν. Αυτό το πονηρό πάθος φόνευε μέσα μου την προσευχή και έτσι με οδηγούσε σε φρίκη. Κατά καιρούς η πάλη με το πάθος αυτό μου φαινόταν αδύνατη. Με κατέσχιζε σαν άγριο θηρίο που κατασπαράσσει το θύμα του. Κάποτε συνέβη από στιγμιαίο ερεθισμό να απομακρυνθή από μένα η προσευχή. Αγωνιζόμουνα οκτώ μήνες για να επιστρέψη. Όταν όμως ο Κύριος ενέδωσε στα δάκρυα μου, τότε η καρδιά μου έγινε πιο νηφάλια και πιο υπομονετική" (κεφ. Η έμπονος προσευχή).

Τι μας λέει η πείρα των μεγάλων αγωνιστών, και τι μας κηρύττουν οι Πεντηκοστιανοί; 

      Στο Στρατώνι Χαλκιδικής, λόγω της δράσεως των Πεντηκοστιανών, εκλήθη κάποια φορά ο π. Γεώργιος Καψάνης, αγιορείτης Ηγούμενος, για να κάνη αντιαιρετική ομιλία. Όταν σπούδαζε στην Αμερική είχε γνωρίσει καλά αυτούς τους ανθρώπους. Μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

            "Χωρίς σταυρό γίνεται ανάστασις; Χωρίς να σταυρωθή ο άνθρωπος με την νηστεία, την προσευχή, την μετάνοια, την ταπείνωσι, την άσκησι, μπορεί να Ιδή τον Θεό; Προηγείται ο σταυρός στην ζωή του Χρίστου και του Χριστιανού, και έπεται η Ανάστασις και η Πεντηκοστή. Ενώ αυτοί θέλουν ανάστασι και χαρίσματα πνευματικά, χωρίς να σταυρώσουν τον εαυτό τους δια της μετανοίας, της ασκήσεως, της νηστείας, της υπακοής στην Εκκλησία".

Αγαπητοί Πεντηκοστιανοί, πλανάσθε. Σας πλάνα ο διάβολος. Τα χαρίσματα δίνονται σ' αυτούς που ακολουθούν την στενή πύλη και την τεθλιμμένη οδό. Για να φθάση ο προφήτης Ηλίας να κλείνη και να ανοίγη τον ουρανό και να αναστήση -πρώτος αυτός στην ιστορία- νεκρό, ζούσε στην εγκράτεια, στην παρθενική ζωή, στην αγρυπνία, στην αδιάλειπτη προσευχή, στην σκληρή άσκησι, στην υπομονή διωγμών εκ μέρους των ισχυρών της ημέρας, στην αγωνία και στον κίνδυνο. Για να γίνη ο Ιωάννης μεγάλος Προφήτης και βαπτιστής του Χριστού, επί πολλά έτη, από μικρό παιδί ζούσε δύσκολη ασκητική ζωή, με χίλιες δύο στερήσεις, όμοια με τον προφήτη Ηλία.

Η ταχύτητα με την οποία εσείς οι Πεντηκοστιανοί, λαμβάνετε τα πνευματικά χαρίσματα, η ευκολία με την οποία γίνεσθε προφήτες και φορείς τού Αγίου Πνεύματος και γλωσσολαλούντες δείχνει ότι από κάποια άλλη πηγή πίνετε νερό, και όχι από την πηγή τού Αγίου Πνεύματος. Εσείς ακολουθείτε την ευρύχωρο οδό, η οποία δεν οδηγεί στην ζωή, η οποία δεν οδηγεί στο ζωοποιό Πνεύμα.

Ο λόγος τού Ευαγγελίου είναι σαφής και κατηγορηματικός: Πλατειά η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν (Ματθ. ζ' 13). Μη καυχάσθε ότι είσθε πολλοί, ότι αυξάνετε. Γιατί πάντα τρέχουν πολλοί σε κηρύγματα πλατείας πύλης και ευρύχωρου οδού. Πολλοί είσιν οι εισερχόμενοι δι' αυτής. Λόγος τού Χριστού.

Από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ-Τα παρατράγουδα των Πεντηκοστιανών