Η κίνηση των πεντηκοστιανών έφθασε στη χώρα μας κατά τη δεκαετία του 1920. Πρώτος «ιεραπόστολος» ήταν ο Ελληνοαμερικανός Δημήτριος Κατρισιώτης από τα Βάγια Θηβών. Το 1922 μετανάστευσε στην Αμερική και το 1923 προσχώρησε σε πεντηκοστιανή Εκκλησία της Ινδιάνας. Το 1924 επέστρεψε στα Βάγια και μαζί με τον Αμερικανό Κώστα Μαλον και τον Τσέλο πραγματοποίησαν περιοδείες σε διάφορα σημεία της χώρας. Το 1939 έλαβαν από το Υπουργείο Παιδείας άδεια ευκτήριου Οίκου για τα Βάγια.

Εξάλλου το 1929/30 έφθασαν στην Ελλάδα σαν ιεραπόστολοι της «Αρχέγονης Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής» (Καλιφόρνια), ο Χαράλαμπος Μάμαλης, ο Ιάκωβος Τσησιμάνης και, αργότερα, ο Αριστοκλής Δικιυόπουλος. Η εκκλησία αυτή ανήκε στην Assemblies of Gοd/Springfield. Σχεδόν ταυτόχρονα ήλθε και ο Μιχάλης Κούννας, ο οποίος όμως εστάλη από την «Εκκλησία του Θεού της Προφητείας». Το 1934 ακολούθησε η άφιξη του Σπύρου Κωνσταντινίδη, φίλου του Μιχάλη Κούννα.

Στη δεκαετία του 1980 το ενδιαφέρον των διαφόρων αμερικανικών πεντηκοστιανών ομάδων για την Ελλάδα αυξάνεται. Καταφτάνουν εδώ εκπρόσωποι παρατάξεων πού δεν εκπροσωπούνται, ούτε είναι ακόμη γνωστές στη χώρα μας και αναπτύσσουν δραστηριότητα με σκοπό τη δημιουργία κοινοτήτων. Άλλοτε πάλι διορίζουν συμπολίτες μας εκπροσώπους, κυρίως προερχόμενους από ευαγγελικούς κύκλους, οι οποίοι αναλαμβάνουν να εργασθούν για τις ομάδες αυτές. Σ' αυτή την περίπτωση καταβάλλεται σε αυτούς ανάλογη μηνιαία αποζημίωση και αναλαμβάνονται όλα τα έξοδα λειτουργίας της «ιεραποστολής».

Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε τις διασυνδέσεις της κάθε ομάδας. Τούτο γιατί σημειώνoνται συνεχώς μεταβολές. Κοινότητες πού άνηκαν σε μια «μητρική εκκλησία» μεταπηδούν σε άλλη ή ανεξαρτητοποιούνται. Ποιμένες αλλάζουν δικαιοδοσίες. Γι' αυτό και τα στοιχεία πού παραθέτουμε μπορεί να μη ισχύουν πλέον για ορισμένες ομάδες, επειδή δεν είναι απόλυτα εκσυγχρονισμένα και υπόκεινται σε καθημερινές μεταβολές.

Αποστολική Εκκλησία

της Πεντηκοστής

Η ομάδα αυτή είναι καρπός κοινών προσπαθειών των πρώτων πεντηκοστιανών «ιεραποστόλων» από την Αμερική. Συγκροτήθηκε στο σπίτι της μητέρας του Σπύρου Kωνσταντινίδη, πριν ο ίδιος επιστρέψει στην Ελλάδα. Η Kωνσταvτινίδoυ παρεχώρησε στη νέα κοινότητα τον απαραίτητο χώρο για την οικοδομή αίθουσας συναθροίσεων.

Η ομάδα αυτή αναγνωρίσθηκε από το Υπουργείο Παιδείας με την ονομασία «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» και ποιμένα τον Μιχάλη Κούννα. Όταν όμως αυτός έφυγε για την Κύπρο (1939), έγινε ποιμένας ο Σπύρος Κωνσταvτινίδης, ο οποίος τελικά αποχώρησε από αύτη την ομάδα, συνδέθηκε με την «Εκκλησία του Θεού / Κλήβελαvτ» και αφαίρεσε από την κοινότητα την αίθουσα. Τότε η «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» με τον Χ. Μάμαλη μετακόμισε στην οδό Αιόλου 43.

Ο Θ. Δημητριάδης αποδίδει το χωρισμό σε προσωπικές φιλοδοξίες: «Τότε (δηλαδή όταν η ομάδα αναγνωρίσθηκε από το Υπουργείο) οι αδελφοί μας αυτοί, φιλoδoξώντας ο καθένας να ονομάσει την εκκλησία του με το όνομα της εκκλησίας της ιεραποστολικής οργάνωσης πού ανήκε, δεν συμφώνησαν, οπότε επήλθε ρήξη και διάσπαση» (Δημητριάδη, 42).

Το 1948 η «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» ενισχύθηκε με την αποστολή από το Μισούρι (Σύναξη Θεού / Springfield) της «ιεραποστόλου» Μαίρης Ορφανού. Όμως το 1951 ο Χ. Μάμαλης ασθένησε και αναχώρησε για την Αμερική, αφήνoντας αντικαταστάτη τον Ευάγγελο Φωτίου. Η ανάμιξη της Μαίρης Ορφανού στα καθήκοντα του ποιμένα έγινε φαίνεται αφορμή διένεξης, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει ο Φωτίου. Νέος ποιμένας ανέλαβε ο Έμμανουήλ Δεληγιάννης από τη Ρουμανία. Αλλά το 1956 αναχώρησε για την Αμερική και στη θέση του ποιμένα τον διαδέχθηκε ο Λεωνίδας Φέγγος.

Όπως ανέφερε σε προφορική συζήτηση ο Λ. Φέγγος, το 1965 η «Σύναξη του Θεού / Springfield» ζήτησε από τον ποιμένα και τα μέλη της κοινότητας να υπογράψουν δήλωση υποταγής στο αμερικανικό κέντρο. Αυτό έγινε αιτία να αποχωρήσει από την κίνηση ο Φέγγος με 120 άλλα άτομα και να ιδρυθεί η «Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής».

Η «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» επεκτάθηκε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η πιο σημαντική κοινότητα σχηματίσθηκε στη Σεβαστή Πιερίας, πού ονομάσθηκε από τούς πεντηκοστιανούς και «κολυμβήθρα του Αγίου Πνεύματος». Η επιτυχία αύτη οφείλεται στον Αριστοκλή Δικτυόπουλο, ο οποίος προσκλήθηκε από τον Α. Λαζαρίδη, ποιμένα της εκεί Ευαγγελικής Εκκλησίας, να κηρύξει, χωρίς όμως ο Λαζαρίδης να γνωρίζει πώς πρόκειται για πεντηκοστιανό (1934).

Στη Θεσσαλονίκη έφθασε κατ' αρχήν ο Χαράλαμπος Μάμαλης και μετέστρεψε τον Θεόδωρο Ν. Δημητριάδη, μέλος της εκεί Ευαγγελικής Εκκλησίας. Δημιουργήθηκε το σωματείο «Ο Ευαγγελικός Αγών» με πρόεδρο τον Δικτυόπουλο και το 1939 ιδρύθηκε ευκτήριος οίκος με την ονομασία «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής» και ποιμένα τον Αγαμέμνονα Αναγνωστόπουλο, ο οποίος όμως αργότερα επέστρεψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τελικά η συνάθροιση αύτη διαλύθηκε. Όμως η προσπάθεια συνεχίσθηκε από τον Θεόδωρο Δημητριάδη, ο οποίος με την ενίσχυση Σουηδών «ιεραποστόλων» κατόρθωσε να αγοράσει αίθουσα (Μενελάου 4) και να συγκροτήσει νέα κοινότητα, την οποία οργάνωσε ο γιος του Γιάννης Δημητριάδης, πού σπούδασε ειδικά γι' αυτό τον σκοπό σε Βιβλικό Σχολείο της Ελβετίας.

Στη Θεσσαλονίκη Οργανώθηκαν «Βιβλικά Μαθήματα» από τούς Σουηδούς «ιεραπόστολους» Tage Soberg και Alvar Blogrn. Το 1957 ο Δημητριάδης ανέλαβε ειδική εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό IBRA από την Ταγγέρη Αφρικής και αργότερα από τη Λισσαβόνα Πορτογαλίας. Μ' Αυτό τον τρόπο η δραστηριότητα της ομάδας αυτής επεκτάθηκε.
Στο μεταξύ ο Γιάννης Δημητριάδης ανεξαρτητοποιήθηκε και ίδρυσε δική του κοινότητα (Σκρα 4). Στη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε και δεύτερη κοινότητα από τον Γ. Κρίσιλα, όμως το 1982 ο Κρίσιλας ανεξαρτητοποιήθηκε και ίδρυσε την «Ελληνική Αποστολική Εκκλησία», για να δηλώσει πώς έπαυσε να εξαρτάται από το αμερικανικό κέντρο της ομάδας.

Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και ο φιλόλογος Σιδηρόπουλος, ίδρυσε την «Αποστολική Εκκλησία του Χριστού» (Θεσσαλονίκη). Η κίνηση επεκτάθηκε και στην Κρήτη, με πρωτοβουλία του Πάνου Ζαχαρίου, ο οποίος προσχώρησε το 1948 και ίδρυσε μικρή ομάδα, πού συναθροιζόταν στο σπίτι του. Το 1952 έλαβε από το Υπουργείο Παιδείας άδεια ευκτήριου οίκου.

Δραστηριότητες

Οι δραστηριότητες της κίνησης κατευθύνονται από διάφορους φορείς. Σ' αυτήν ανήκει το «Κέντρο Ευαγγελισμού και Χριστιανικής Μορφώσεως ‘Σύναξις του Θεού' », το «Διεθνές Ινστιτούτο δι' Αλληλογραφίας», το «Βιβλικά Μαθήματα», το «Τηλευάγγελμα» και η κίνηση «Πρόκληση στα Νιάτα»(Teen Challenge).

Το σωματείο «Σύναξις του Θεού» στεγάστηκε στην αρχή στην οδό Αιόλου 70. Το σωματείο ονομάζεται «Κέντρο Ευαγγελισμού και Χριστιανικής Μορφώσεως» και διακηρύσσει πώς είναι υπερομολογιακό και ότι κηρύττει τη σωτηρία απ' ευθείας από τον Χριστό: «Ούτε η Ρωμαιοκαθολική ούτε η Ανατολική Ορθόδοξη, ούτε η Διαμαρτυρόμενη εκκλησία μπορεί να σώσει την ψυχή... καμία εκκλησία δεν μπορεί να σώσει, άλλά ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΌΣ... τον δέχεσθε λοιπόν σα σωτήρα σας; Ναι, τον δεχόμαστε. Ω! πόσο ευχαριστώ το Θεό!» (Ποια εκκλησία σώζει; - δίπτυχο).

Εκτός από τα φυλλάδια πού εκδίδονται από το σωματείο «Σύναξις τού Θεού», η κίνηση χρησιμοποιεί και έντυπα, πού δεν έχουν καμία ένδειξη για την προέλευσή τους, ή μόνο μία ταχυδρομική θυρίδα (π.χ. Τ.Θ 241 Θεσσαλονίκη ή Τ.Θ 906 Αθήναι Τ.Θ 4158, 10210 Αθήναι), κάποια αρχικά (Ι.Θ.Δ. κ.ο.κ) ή κάποιο όνομα (π.χ. Χρ. Οικονόμου). Σ' αυτά τα έντυπα, πού χρησιμοποιούνται και από άλλες πεντηκοστιανές ομάδες, αναγράφεται σε πρόσθετη σφραγίδα ο τίτλος της «εκκλησίας» και το πρόγραμμα συναθροίσεων.

Η χρησιμοποίηση τέτοιων εντύπων, πού μερικές φορές προέρχονται από κύκλους πού δεν συμμερίζονται κατά πάντα τη διδαχή της ομάδας αυτής, φέρει σύγχυση και δυσκολεύει την εξακρίβωση της δογματικής της διδασκαλίας σε βασικά θέματα, όπως είναι η εκκλησιολογία. Ενώ η ομάδα αυτή διακηρύσσει πώς για τη σωτηρία δεν είναι απαραίτητο το «βάπτισμα τού Αγίου Πνεύματος», διανέμει έντυπα άλλων ομάδων, πού υποστηρίζουν το αντίθετο.

Άλλες δραστηριότητες πού έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την κίνηση είναι το σωματείο «Φίλοι Θρησκευτικής Μουσικής» (Ι. Βουρλιώτης, 1974) το οποίο έχει «υπερδογματικό χαρακτήρα» (Μικτή Χορωδία Θρησκευτικής Μουσικής) και η «Διεθνής ιεραποστολή δια τούς διωκόμενους Χριστιανούς» (Θράκης 15), πού ιδρύθηκε από τον Ρουμάνο πρόσφυγα Richard Wubraud και εκδίδει το Δελτίο «Η κραυγή της διωκόμενης εκκλησίας».
Η Οργάνωση «Πρόκληση στα Νιάτα» (Teen Challenge) ιδρύθηκε το 1960 από τον κήρυκα της «Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής» David Wilkerson με στόχο τον ευαγγελισμό παραστρατημένων νέων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ελεύθεροι χώροι, καφετερίες, οργανώνονται προσωπικές συζητήσεις σε νοσοκομεία, Φυλακές, Φεστιβάλ (Jesus Festival).

Διδασκαλία

Σύμφωνα με τη διδαχή αυτής της ομάδας η σωτηρία προϋποθέτει πίστη και μετάνοια (μεταστροφή) και συντελείται τη στιγμή ακριβώς πού κάποιος θα το ζητήσει από τον Θεό (αναγέννηση). «Δέξου τον Ιησού Χριστό σαν προσωπικό σου Κύριο και σωτήρα. Μετανόησε για το αμαρτωλό παρελθόν σου και κάνε με ειλικρίνεια την ακόλουθη προσευχή: ‘Πατέρα μου ουράνιε... συγχώρεσέ με... καθάρισέ με, πλήρωσέ με, με το άγιό σου Πνεύμα... Ευχαριστώ πού με έσωσες...'» (Οι τελευταίες ημέρες τού ανθρώπου στη Γη, είσαι έτοιμος; - φυλλάδιο).

Η ομάδα αυτή αναμένει την «αρπαγή» της «εκκλησίας των αναγεννημένων», Για τούς «Γάμους τού Αρνίου». Βασικά διδάσκει πώς στην εκκλησία ανήκουν όλοι οι «αναγεννημένοι», ανεξάρτητα σε ποια εκκλησία βρίσκονται. Έτσι στο φυλλάδιο πού κυκλοφορεί η «Σύναξη τού Θεού» με τίτλο «Ποια εκκλησία σώζει;», αναφέρεται:

- «Πρέπει άραγε να γίνουμε Διαμαρτυρόμενοι (Προτεστάντες), Για να σωθούμε;
- Όχι, βέβαια, φίλοι μου. Δεν θα έχανα τον καιρό μου να σας πείσω να γίνετε Διαμαρτυρόμενοι.
- Αλλά ούτε η Ρωμαιοκαθολική ή η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύεις ότι μπορεί να μας σώσει, έτσι δεν είναι;
- Βεβαίως όχι.
-Τότε λοιπόν, εγώ είμαι Ρωμαιοκαθολικός και ο φίλος μου από δω μέλος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, πού μας λες ότι καμία από αυτές δεν μπορεί να μας σώσει.
- Ναι.
- Και συ, πού είσαι Διαμαρτυρόμενος, δεν θέλεις να μας κάνεις κι εμάς Διαμαρτυρόμενους;
- Καθόλου. Ποτέ μου δεν ζήτησα από τούς Καθολικούς ή τούς Ορθόδοξους φίλους μου να γίνουν Διαμαρτυρόμενoι».
- «Ναι, αλλά σας επαναλαμβάνω, φίλοι μου, ότι ούτε η Ρωμαιοκαθολική ούτε η Ανατολική Ορθόδοξη ούτε η Διαμαρτυρόμενη εκκλησία μπορεί να σώσει την ψυχή.
- Μα τις λες τώρα;
- Ακούστε να δείτε. Καμία εκκλησία δεν μπορεί να σώσει, αλλά ο Ιησούς Χριστός.
- Ο Χριστός;
- Ναι φίλοι μου, σώζεται κανείς όχι από την εκκλησία, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή, αλλά από ένα πρόσωπο, και το πρόσωπο αυτό είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Μονογενής Γιος του Θεού.
- Είναι δυνατόν αυτό; Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ κάτι τέτοιο!
- Βλέπεις λοιπόν ότι δεν σας ωφελούσε να γίνετε Διαμαρτυρόμενοι; Υπάρχουν χιλιάδες Διαμαρτυρόμενοι πού δεν είναι σωσμένοι, χιλιάδες πού είναι Χριστιανοί μόνο με το όνομα, πού δεν έχουν δεχτεί πραγματικά το Χριστό του χριστιανισμού».
- «Τότε λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε;»
- Πίστευσον εις τον Κύριον Ιησού Χριστό και θέλεις σωθεί, (Πράξ. ιστ' 31), γιατί όσοι εδέχθησαν Αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γίνωσι τέκνα Θεού (Ιω. α' 12).
- Αυτός όμως θα μας δεχτεί;
- Άκου τι λέει σχετικά: ‘Τον ερχόμενον προς εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω' (Ίω. στ' 37).
- Ευχαριστούμε το Θεό!
- Ναι, αγαπητέ μου, ευχαρίστησε το Θεό, γιατί σε αγαπά. Ο Χριστός πέθανε για σένα, πήρε τις αμαρτίες σου πάνω στο σώμα Του στο σταυρό. Και τώρα σου προσφέρει σωτηρία».
«Φίλε μου, εσύ τι θα κάνεις; Κατάλαβες τώρα ότι ούτε ο Καθολικισμός ούτε ο Προτεσταντισμός ούτε η θρησκεία σου ή η εκκλησία σου μπορεί να σε σώσει, αλλά μόνο ο Χριστός; Θα τον δεχτείς λοιπόν σαν προσωπικό σου σωτήρα; Κάνε το, και κάνε το ΤΩΡΑ».

Εδώ η κίνηση ισχυρίζεται πώς ο καθένας πού θα δεχθεί τον Χριστό σωτήρα, σώζεται, ανεξάρτητα αν ανήκει στην εκκλησία των πεντηκοστιανών ή όχι, ανεξάρτητα δηλαδή αν αναγνωρίζει το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» σαν «ξεχωριστή χάρη» ή αν απορρίπτει τη διδαχή αυτή. Αρκεί να είναι «αναγεννημένος» με την έννοια πού εκλαμβάνεται ο όρος αυτός και στους ευαγγελικούς κύκλους.

Όμως ταυτόχρονα κυκλοφορεί φυλλάδια με τη σφραγίδα της, στα οποία το ζήτημα τίθεται διαφορετικά. Έτσι στο φυλλάδιο του Χρ. Οικονόμου, με τίτλο «Ο μεσιτεύων Χριστός βαπτίζει με το Πνεύμα το Άγιο και σήμερον», αναφέρεται πώς «μερικοί ανόητοι εις τας ήμερας μας μισούν τας γλώσσας του Αγίου Πνεύματος, και μας λέγουν ότι δεν χρειάζονται.. Οι τοιούτοι μας λέγουν ότι θέλουν αγάπην, και όχι ξένας γλώσσας... Όσοι μισούν τας γλώσσας μισούν το Πνεύμα το Άγιο. Οι τοιούτοι πολεμούν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, χωρίς να έχουν βάσεις. Μας λέγουν ότι ήτο μόνον δια τούς αποστολικούς χρόνους, και όχι δι' ημάς τώρα. Πλανώνται όσοι δεν ζητούν το πνεύμα το Άγιο, είναι ακάθαρτοι.. Ο Θεός όμως έχει ιδιατέραν τιμωρίαν δια τούς εχθρούς του Αγίου Πνεύματος».

Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε όλοι οι μη - πεντηκοστιανοί νέο-προτεστάντες πού ισχυρίζονται πώς η αναγέννηση είναι κάτι ξεχωριστό από το βάπτισμα με νερό και πώς έχουν λάβει αύτη την αναγέννηση, λογίζονται «εχθροί του Αγίου Πνεύματος», επειδή απορρίπτουν την γλωσσολαλιάκαι, φυσικά, το «βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» σαν χάρη ξεχωριστή από την «αναγέννηση». Σ' αύτη την περίπτωση η κίνηση διδάσκει πώς μόνο οι πεντηκοστιανοί ανήκουν στα «τέκνα του Θεού», στην «εκκλησία» πού θα «αρπαγεί» από τον Κύριο!

Φυσικά για τούς Ορθόδοξους και τούς Ρωμαιοκαθολικούς ή ακόμη και για τούς Λουθηρανούς δεν γίνεται λόγος, γιατί όλοι αυτοί ταυτίζουν την αναγέννηση με το βάπτισμα με νερό και, συνεπώς, γι' αύτη την ομάδα είναι «εχθροί του Αγίου Πνεύματος»!
Το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς είναι απαραίτητη απόδειξη για το «βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα», λέγει η κίνηση. Η ευχαριστίααποτελεί ανάμνηση. Η ειδική εξομολόγηση απορρίπτεται Το ευχέλαιο τελείται με λάδι σαν «σημείο υπακοής». Η ιεροσύνη απορρίπτεται.

Η κίνηση αναμένει την «αρπαγή της Εκκλησίας του Χριστού». Μετά την «αρπαγή» θα ακολουθήσουν επτά χρόνια μεγάλης θλίψης. Το Πνεύμα του Θεού θα εγκαταλείψει τον κόσμο και η εξουσία θα παραμείνει στον σατανά. Μετά 7 χρόνια εξουσίας, ο σατανάς θα δεθεί, ο Χριστός με την εκκλησία θα κατέλθει στο όρος των Ελαιών, το οποίο θα σχισθεί και θα μεταβληθεί σε πεδιάδα, θα ακολουθήσει η χιλιετής βασιλεία στη γη και η εκπλήρωση όλων των επαγγελιών.

Στο τέλος ο σατανάς θα λυθεί και με τούς στρατούς των εθνών θα επιτεθεί εναντίον της αγίας πόλης με αποτέλεσμα την επέμβαση του Θεού και την καταστροφή του σατανά, ο οποίος θα ριφθεί στην κόλαση του πυρός και του θείου. Θα ακολουθήσει η ανάσταση των αδίκων, η γενική κρίση, νέοι ουρανοί και νέα γη, η αιώνια βασιλεία και η αιώνια κόλαση.

Η κίνηση επιβάλλει στους οπαδούς της την καταβολή της «δεκάτης» (Θέματα 5, 1986,5).

Αποστολική Εκκλησία του Θεού


Με αυτό το όνομα δημιουργήθηκαν πρόσφατα (1988) δύο ομάδες, στη Ρόδο (Αγ. Νικολάου 2) και στο Κορινό Πιερίας (Απόστολος Χάρλας). Οι ομάδες αυτές σχηματίσθηκαν από μέλη της «Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής».

Στην «Ομολογία Πίστεως» της ομάδας του Κορινού αναφέρεται για το βάπτισμα με νερό ότι «αναπαριστάνει το θάνατο και την ανάσταση του πιστού σε νέα ζωή εν Xριστώ» και ότι με την ευχαριστία «θυμόμαστε τα παθήματα του Χριστού, καταγγέλλουμε τον θάνατο Του μέχρι τη δεύτερη παρουσία» και «κοινωνούμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού» (άρθρα 8 και 9). Το «βάπτισμα με άγιο Πνεύμα» είναι «πείρα διαφορετική και ακολουθεί την αναγέννηση», μαρτυρείται δε με τη γλωσσολαλιά (άρθρα 10 και 11).

Η Εκκλησία είναι «μια ορατή και αγία αδελφότητα, πού αποτελείται από εκείνους πού ομολογούν πίστη και υπακοή στον Ιησού Χριστό» και οργανώνεται «για κοινή λατρεία του Θεού, για την οικοδομή των πιστών και για εξάπλωση του ευαγγελίου στον κόσμο». Προστίθεται ακόμη: «Αναγνωρίζουμε σαν μέλος αυτής της παγκόσμιας Εκκλησίας κάθε επί μέρους εκκλησία σε όλο τον κόσμο πού ομολογεί αυτή την πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και εξασκεί υπακοή σ' Αυτόν σαν το Θεό, σωτήρα και Κύριό της» (άρθρο 13).

Οι λειτουργοί της ομάδας αυτής ονομάζονται «πρεσβύτεροι ή επίσκοποι μ' ένα προϊστάμενο τους, τον ποιμένα» (άρθρο 14). Η κίνηση προσμένει την ανάσταση των κοιμηθέντων «εν Xριστώ» και την «αρπαγή» των ζώντων πιστών, τη δευτέρα παρουσία του Χριστού μαζί με την Εκκλησία «των αγίων» και τη χιλιετή βασιλεία στη γη, την τελική ανάσταση όσων δεν απέθαναν «εν Xριστώ» και την τελική κρίση (άρθρο 17 και 18).

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

             π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ



 

Η ψευδοπροφητεία για το 1874

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

 

      Σκύβει λοιπόν ο Α ανοίγει την τσάντα του και βγάζει ένα βιβλίο με κόκκινο ντύσιμο: «Γραφικοί Μελέται», τόμος Β', έτος εκδόσεως 1923. Σαν δεύτερο τίτλο έχει: «Ο καιρός έστιν εγγύς». Όχι μεγάλου σχήματος, αλλά με αρκετές σελίδες, για την ακρίβεια 416.

Όπως ο ταύρος, όταν ιδή κόκκινο πανί μαίνεται, παρόμοια μανία κατέλαβε και τον Μάρτυρα του Ιεχωβά. Και αρχίζει μία μανιώδης προσπάθεια, για να εξουδετερωθή η σημασία του βιβλίου. Γραμμένο από τον ιδρυτή της οργα­νώσεως Κάρολο Ρώσσελ αναγράφει χρονολογίες και προ­φητείες, οι οποίες φυσικά διαψεύσθηκαν. Βάσει αυτών των προφητειών ο Α θα απεδείκνυε ότι η οργάνωσις των Ιεχωβιτών αποτελεί ψευδοπροφήτη και όχι αληθινό προφήτη της γενεάς μας. Μια σιδερένια τανάλια ήταν έτοιμη να συλλαβή τον Δ και να τον πνίξη. Και το ένστικτο της αυτοπροστασίας, τον ωδήγησε σε αχαρακτήριστη αυτοάμυνα. Θέλησε να αρνηθή ότι το κόκκινο αυτό βιβλίο είναι δικό τους. Ερεθίσθηκε μάλιστα ιδιαιτέρως όταν ο Α είπε:

- Αυτό το βιβλίο αναφέρει ότι η Β' Παρουσία του Χριστού χρονολογείται από το έτος 1874. Έχετε ακούσει άλλη φορά τέτοιο πράγμα;

Ταραγμένος, ερεθισμένος προσπαθεί να ξεφύγη από τις συμπληγάδες πέτρες.

Πριν όμως παρουσιάσουμε την συνέχεια του διαλόγου, θα πρέπει να ειπούμε δύο λόγια για το βιβλίο αυτό και να το φυλλομετρήσουμε λίγο.

Το έγραψε, όπως είπαμε, ο αιρεσιάρχης Κάρολος Ρώσσελ, ο αρχηγός και ιδρυτής της ιεχωβιτικής οργανώσεως. Έχει καθαρά εσχατολογικό χαρακτήρα. Ομιλεί για την Β' Παρουσία του Χριστού. Σε πολλές σελίδες έχει ολόκληρους αριθμητικούς πίνακες. Προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλα­σιασμούς, αθροίσματα, γινόμενα... Οι χρονολογίες δίνουν και παίρνουν.

Πολύ σοφά λοιπόν σκέφθηκε ο Α να κουβαλήση μαζί του αυτό το βιβλίο. Είναι ό,τι πρέπει, για να ξεγυμνώση την προβατόσχημη οργάνωσι των Ιεχωβιτών. Γρήγορα-γρήγορα αποκαλύπτεται το όνειδος της ψευδοπροφητείας, για να μην ειπούμε της ανοησίας. Και μόνο αυτό να είχε μαζί του, έφθανε. Δεν χρειάζονταν άλλα έντυπα.

Ας ιδούμε μερικές περικοπές:

Σελ. 194: «Το έτος 1874 μ.Χ. ην η ακριβής χρονολογία της αρχής των «Καιρών της αποκαταστάσεως», και συνεπώς της επιστροφής του Κυρίου ημών. Από της ρηθείσης χρονο­λογίας και εντεύθεν ο Κύριος εξηκολούθησε πιστοποιών την εαυτού υπόσχεσιν προς τους εν καταλλήλω καταστάσει α­γρυπνίας διατελούντος».

Σελ. 195: «Από το 1874 ‘'εν χρονική περιόδω εκ τεσσαράκοντα ετών, ληγούση μετά του έτους 1914 μ.Χ.'' θα γίνη ‘'ο θερισμός των αγίων''... ο αποχωρισμός αυτών από των ζιζανίων... ο τρυγητός της αμπέλου, η καταπάτησις των σταφυλών αυτής εν τω ληνω (= στο πατητήρι) της οργής του Παντοδυνάμου Θεού».

Σελ. 212: «Το κατά τον Οκτώβριον του 1874 έτος μ.Χ. άρχισαν Ιωβηλαίον δεν είναι Ιωβηλαίον έτος, ως το τυπικόν τοιούτον, αλλά το αντίτυπον εκείνου, τα Χίλια έτη της Αποκαταστάσεως των πάντων».

Σελ. 213: «Το έτος 1875 (αρχόμενον τον Οκτώβριον του 1874), αντί να είναι Ιωβηλαίον έτος, ήτο το πρώτον των 1000 ετών του Ιωβηλαίου».

Σελ. 242: «Απεδείξαμεν ήδη ότι η δευτέρα του Κυρίου ημών παρουσία, και η αρχή των καιρών της αποκαταστάσεως, χρονολογείται από του 1874 μ.Χ.»

Αξιοσημείωτη η λέξις, «απεδείξαμεν»!

Σελ. 267: «Ο δε θερισμός του παρόντος αιώνος ήρξατο μετά της παρουσίας του Κυρίου ημών εν τη αρχή του Μεγάλου Ιωβηλαίου της Γης, εις το 1874, ως κατεδείξαμεν εις το ΣΤ' κεφάλαιον, και θέλει λήξει μετά της ανα­τροπής της εξουσίας των Εθνών, εις το 1914, το οποίον χρονικόν διάστημα είναι επίσης περίοδος εκ τεσσαράκοντα ετών - και άλλη τις εκ των αξιοθαύμαστων παραλληλιών των δύο αιώνων».

Σελ. 268: «Η άνοιξις του 1878 μ.Χ. (τρία και ήμισυ έτη μετά ταύτα), αντιστοιχεί προς τον χρόνον, καθ' ον ο Κύριος ημών ανέλαβε το αξίωμα του Βασιλέως, εισήλθε καθήμενος επί πώλου όνου, εκαθάρισε τον Ναόν από των αργυραμοιβών, έκλαυσε και εγκατέλιπεν εις ερήμωσιν την κατ' όνομα εκκλησίαν η βασιλείαν εκείνην».

     Η φράσις «εκαθάρισε τον Ναόν» στην ιεχωβίτικη γλώσ­σα έχει κάποια σπουδαία σημασία. Ναός είναι η οργάνωσίς τους. Καθάρισμα του Ναού σημαίνει απομάκρυνσις ωρισμένων ανεπιθύμητων στελεχών και μελών. Αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα, καθώς επίσης άλλο θέμα είναι ότι για τους σημε­ρινούς Ιεχωβίτες ο καθαρισμός του Ναού δεν έγινε το 1878, αλλά αρκετά έτη αργότερα.

Σελ. 285-286: «Αφού δε, ως είδομεν, η μεγάλη Ημέρα του Ιεχωβά ήρχισεν εις το 1874 μ.Χ., θέλει διαρκέσει επί τεσσαράκοντα έτη και θέλει λήξει μετά της εκπνεύσεως των Καιρών των Εθνών, εν τη πλήρει ανατροπή της κοσμικής και σατανικής επί γης κυριαρχίας, και δια της αναθέσεως τελείας πληρεξουσιότητος επί του Εμμανουήλ -του Χριστού Ιησού και των αγίων αυτού- μετά πάσης δυνάμεως και κυριότητος επί της γης...».

Σελ. 409: «...κατά τον καιρόν της παρουσίας του Κυρίου - τον παρόντα καιρόν, από του 1874 και εντεύ­θεν...».

Θα έγινε αντιληπτό ότι ο Ρώσσελ εδίδασκε πως η Β' Παρουσία εκάλυπτε σαράντα έτη! Άρχισε το 1874 και θα τελείωνε το 1914. Εάν δεν έγινε κατανοητή από τους άλλους ανθρώπους της τότε εποχής, δεν έχει σημασία. Αρκεί που έγινε αντιληπτή από αυτόν. Το ότι οι σημερινοί Ιεχωβίτες διδάσκουν ότι η Β' Παρουσία δεν άρχισε από το 1874, αλλά σαράντα έτη αργότερα, είναι ένα άλλο θέμα.

      Ο Δ φαίνεται ότι ήξερε ότι το κόκκινο βιβλίο ήταν γεμάτο ψευδοπροφητείες, γι' αυτό διακόπτει τον Α, που άρχι­σε να τις απαριθμεί.

- Ποιος το γράφει αυτό το βιβλίο, κύριε;

- Η οργάνωσις των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

- Λάθος, κύριε!

- Λάθος;

- Πολύ μεγάλο λάθος! Διαβάστε από κάτω.

- Διαβάζω. Οι «Σπουδασταί των Γραφών». Άλλη δη­λαδή ονομασία σας.

- Λάθος, κύριε. Για διαβάστε μία «Σκοπιά» να ιδήτε, είμαστε οι «Σπουδασταί των Γραφών» εμείς; Εμείς λεγό­μαστε «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Το βιβλίο αυτό δεν είναι δικό μας. Υποστηρίζοντας το για δικό μας, βρίσκεσθε στην πλάνη.

- Ώστε αρνείσθε ότι είναι δικό σας;

- Το αρνούμαι.

- Θέλετε να σάς το αποδείξω ότι είναι δικό σας;

- Ναι. Να μου το αποδείξετε.

Αμέσως ο Α βγάζει από την τσάντα του μια πρόσφατη έκδοσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ένα τελευταίο βιβλίο, που επιβεβαίωνε ότι όλοι οι τόμοι των Γραφικών Μελετών του Ρώσσελ αποτελούν τροφή από το τραπέζι του Ιεχωβά, και ότι αυτήν την τροφή την απεδοκίμασε ο κλήρος του τότε Χριστια­νικού κόσμου.

      Το σφυροκόπημα που δέχθηκε ο Δ ήταν σκληρό. Η πρώτη αμυντική του επιχείρησις εξουδετερώθηκε. Το βιβλίο «Γραφικοί Μελέται, Β', Ο καιρός εστίν εγγύς» απεδείχθη δικό τους. Τώρα τι να κάνη; Υπήρχαν δύο δρόμοι. Ο δρόμος της ταπεινώσεως, που είναι δρόμος του Θεού. Και ο δρόμος της υπερηφάνειας, που είναι δρόμος του Εωσ­φόρου. Προτίμησε τον δεύτερο, και ετοίμασε δεύτερη αμυντική επιχείρησι.

- Η έκδοσις αυτή που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι αυθεντική. Είναι νοθευμένη. Έχω στο σπίτι μου το αγγλικό πρωτότυπο. Θα σάς το φέρω. Και θα δήτε ότι υπάρχουν διαφορές.

Τότε πετάχθηκε ο Γ:

- Το βιβλίο είναι γνήσιο. Κι' εγώ που διετέλεσα πολλά χρόνια Μάρτυς του Ιεχωβά το γνωρίζω σαν γνήσιο και το έχω σπίτι μου.

Κάτι πήγε να ειπή ο Δ, αλλά τον λόγο τον πήρε ο Α και στρεφόμενος προς το ακροατήριο είπε:

- Απ' εδώ ο κύριος αρνήθηκε στην αρχή ότι το βιβλίο είναι δικό τους. Απέδειξα ότι είναι δικό τους. Τώρα όμως μας λέει ότι...

Τον διακόπτει ο Δ:

- Μια στιγμή. Τι διαβάσατε από το βιβλίο για το 1874; Διαβάστε το πάλι. Θα δήτε ότι στην αγγλική γλώσσα δεν είναι έτσι. Η φράσις αυτή δεν ελέχθη από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εγώ γνωρίζω ότι πολλές φορές από ωρισμένους παραποιήθηκαν σελίδες.

Είπε πολλά επάνω σ' αυτό το ζήτημα, γρήγορα, ασύντακτα, γεμάτος ταραχή και στο τέλος αλλάζοντας ύφος πρόσ­θεσε:

- Για να ιδήτε πόσο καλός συνομιλητής είμαι, φθά­νω στο σημείο να υποθέσω και να παραδεχθώ ότι αυτά τα πράγματα τα είπε η οργάνωσις. Ας χρησιμοποιήσουμε μία εικόνα: Η διδασκαλία της οργανώσεως είναι μία τροφή μέσα σ' ένα πιάτο. Μπορεί μέσα στο πιάτο, από απροσεξία της νοικοκυράς να έπεσε κάτι... Και ο συγγραφεύς του βιβλίου, «Ο καιρός έστιν εγγύς» δεν διεκδικεί τον τίτλο του θεοπνεύστου...

- Μα, τον διεκδικεί.

- Ακούστε, τι θέλω από εσάς. Να πάτε στο σπίτι σας, να μελετήσετε με την ησυχία σας το βιβλίο, να σημειώσετε σ' ένα χαρτί όλες τις προφητείες και να μου πήτε πότε δεν εκπληρώθηκαν.

- Να τις γράψουμε τώρα.

- Τώρα δεν έχουμε χρόνο, και πρέπει να εξετάσουμε και άλλα θέματα.

Πετάχθηκαν πολλοί στην συζήτησι. Η ατμόσφαιρα συγχύσθηκε. Μετά από λίγο ο Α ετόνισε:

- Είπατε ότι αυτό το βιβλίο είναι ψεύτικο. Θα πρέπει να μας φέρετε από το σπίτι σας το γνήσιο. Να γίνη η σύγκρισις, και έπειτα να βγάλετε το συμπέρασμα πως πρόκειται για ψεύτικο. Κανείς δεν χαρακτηρίζει σαν κίβδηλο ένα νόμισμα, εάν δεν το συγκρίνη με το γνήσιο.

Και με τόνο ιδιαίτερα έντονο συνέχισε:

- Είναι δικό σας. Είναι γνήσιο. Φέρε το άλλο, να κάνουμε την σύγκρισι, και εάν δεν είναι γνήσιο, εάν είναι λανθασμένο, να με φτύσης!

- Μπορούσα να το είχα μαζί μου. Αλλά ποτέ δεν φαντάσθηκα ότι θα συναντούσα τέτοια πράγματα εδώ πέρα. Εν πάση περιπτώσει, αναλαμβάνω την υποχρέωσι να το φέρω, ώστε να γίνη η σύγκρισις.

Ας σημειωθή ότι από τότε που ανέλαβε αυτή την υποχρέωσι έχουν περάσει έτη πολλά. Χρειάζεται να έχουμε και υπομονή...

Πετάχθηκε και ο Φώτης:

- Εδώ, βρε παιδιά, ξεφύγαμε σε άλλα προβλήματα. Εγώ θέλω να λύσετε το δικό μου πρόβλημα. Γι' αυτό άλλωστε συναντηθήκαμε εδώ.

- Θα λυθή και το δικό σου, είπε ο Α. Αλλά ο Δ παρατήρησε:

- Τώρα ομιλούμε περί πνευματικής τροφής, και τε­λειώνουμε αυτό το ζήτημα περί προφητειών.

- Τελειώνουμε; Όχι. Δεν τελειώνουμε. Αναγνωρίζετε ότι η οργάνωσις έκανε ψευδοπροφητείες;

- Καμμία ψευδοπροφητεία δεν έκανε η οργάνωσις. Έκανε απλώς προφητείες.

- Καμμία;

Στρεφόμενος προς το ακροατήριο:

- Θέλετε να ακούσετε μία ψευδοπροφητεία; Ακούστηκαν πολλές φωνές:

- Θέλουμε. Θέλουμε. Όλοι θέλουμε.

 

 

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

Από το βιβλίο ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

 

 

 

 

 

skopia 2222

ΟΙ ΝΕΕΣ «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ» ΤΗΣ «ΣΚΟΠΙΑΣ»

«ΠΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ;»

της κ. Άννας Μπουρδάκου, μέλους του Πν. Σ. της Π.Ε.Γ.

 

   Η «Σκοπιά» της 15-7-2013 (για εσωτερική χρήση) ασχολείται  με τις προφητείες του Ιησού Χριστού για τα γεγονότα των έσχατων ημερών, όπως περιγράφονται στο κεφάλαιο Ματθ. 24. Στο κείμενο που ακο­λουθεί σχολιάζουμε τις αλλαγές της εται­ρείας σε βασικές διδασκαλίες, τις οποίες εκήρυττε για 130 χρόνια περίπου.

Σελ. 3. «Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ τον Ιησού στη γη πλησίαζε στο τέλος της, οι μαθητές του επιθυμούσαν να μάθουν τι τους επιφύλασσε το μέλλον. Γι' αυτό λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του, τον ρώτησαν: Πότε θα γίνουν αυτά και ποιο θα είναι το σημείο παρουσίας σου και της τελικής περιόδου του συστήματος πραγμάτων; (Ματθαίος 24:3, Μάρκ. 13: 31).

Στο διάβα των ετών οι υπηρέτες τον Ιεχωβά έχουν μελετήσει με προσευχή την προφητεία τον Ιησού για τις τελευταίες ημέρες. Για να δείξουμε πως έχει διασα­φηνιστεί η κατανόησή μας, ας εξετάσουμε τρία ερωτήματα που εστιάζουν στο "πότε". Πότε αρχίζει η μεγάλη θλίψη. Πότε κρίνει ο Ιησούς "τα πρόβατα και τα κατσίκια". Πότε "έρχεται" ή αλλιώς φτάνει ο Ιησούς Χρι­στός (Ματθ. ΚΔ' 21, ΚΕ' 31-33».

Η «Σκοπιά», στη διάρκεια 130 περίπου ετών, έχει «μελετήσει με προσευχή», όπως ισχυρίζεται, την προφητεία του  Ιησού Χριστού, όπως αναφέρεται στα κεφάλαια Ματθ. 24 και 25. Επικυρώνει λοιπόν τη νέα κατανόηση εξετάζοντας τρία ερωτήματα αρχίζοντας με την «μεγάλη θλίψη». Ας δούμε στη συνέχεια ένα-ένα τα θέματα:

α) Η «μεγάλη θλίψη»

«Σκοπιά» της 15-7-2013 (για εσωτερική  χρήση)·

Σελ. 3. ΠΟΤΕ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΘΛΙ­ΨΗ;

«Επί σειρά ετών πιστεύαμε ότι η μεγάλη θλίψη άρχισε το 1914 με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι "εκείνες οι ημέρες συντομεύτηκαν" από τον Ιεχωβά το 1918, όταν τερματίστηκε ο πόλεμος, ώστε να δοθεί στο υπόλοιπο η ευκαιρία να κηρύξει τα καλά νέα σε όλα τα έθνη (Ματθ. 24: 21, 22). Μετά την ολοκλήρωση εκείνου του έργου κηρύγ­ματος η αυτοκρατορία τον Σατανά θα καταστρεφόταν. Επομένως θεωρούσαμε ότι η μεγάλη θλίψη είχε τρεις φάσεις: μία αρχή 1914-1918, θα ακολουθούσε μία διακοπή από το 1918 και έπειτα και η θλίψη θα ολο­κληρωνόταν στον Αρμαγεδδώνα».

Όμως, για την «μεγάλη θλίψη» η εται­ρία έγραφε:

1886. Γραφικές Μελέτες, τόμος Β, σελ. 15: «Εν τω παρόντι κεφαλαίω παρέχομεν τας Γραφικάς μαρτυρίας εξ' ων αποδεικνύεται ότι εξ χιλιάδες έτη από της Δημιουργίας τον Αδάμ συνεπληρώθησαν μετά του έτους 1872 Μ.Χ. και επομένως από τον 1872 Μ.Χ. εισήλθομεν χρονολογικώς εις την εβδόμην χιλιάδα ή την χιλιετηρίδα η αρχή της οποίας η Ημέρα του Κυρίου ή Ημέρα θλίψεως».

1928. «Κυβέρνησις», σελ. 293: «Μετά το 1918 θα έλθει επί των εθνών μεγάλη θλίψις... αυτή είναι ο Αρμαγεδδώνας (Ματθ. ΚΔ' 21). 

1936. «Πλούτη», σελ. 222: «Διαρκούσης της περιόδου του Παγκοσμίου Πολέμου οι πιστοί αφοσιωμένοι άγιοι τον Θεού επί της γης ευρίσκοντο εις κίνδυνο θανάτου. Δια τους εκλεκτούς η περίοδος της θλίψεως που άρχισε το 1914 εκολοβώθη το 1918 με την παύση του Παγκοσμίου πολέμου».

Και συνεχίζουμε με τη «Σκοπιά» της 15- 7-2013 (για εσωτερική  χρήση).

Σελ. 4: «Εν τούτοις, έπειτα από περαι­τέρω εξέταση της προφητείας τον Ιησού αντιληφθήκαμε ότι ένα τμήμα αυτής της προφητείας για τις τελευταίες ημέρες, έχει δύο εκπληρώσεις (Ματθ. 24: 4-22). Μία αρ­χική εκπλήρωση έλαβε χώρα στην Ιουδαία τον πρώτο αιώνα Μ.Χ. ενώ θα υπήρχε και μια παγκόσμια εκπλήρωση στις ημέρες μας.

Διακρίναμε επίσης ότι το πρώτο στάδιο της μεγάλης θλίψης δεν άρχισε το 1914. Γιατί; Επειδή οι προφητείες της Γραφής απεκάλυπταν ότι η μεγάλη θλίψη θα ξεκινήσει όχι με πόλεμο ανάμεσα στα έθνη, αλλά με επίθεση ενάντια στην ψεύτικη θρησκεία. Συνεπώς τα γεγονότα που άρχισαν το 1914 αποτέλεσαν όχι την αρχή της μεγάλης θλί­ψης αλλά την "αρχή βασανιστικών πόνων" (Ματθ. 24: 8). Αυτοί οι "βασανιστικοί πόνοι" αντιστοιχούν με όσα έλαβαν χώρα στην Ιερουσαλήμ και στην Ιουδαία από το 33 Κ.Χ. ως το 66 Κ.Χ.».

Η «νέα αντίληψη» της προφητείας είναι ότι το 1914 δεν άρχισε το πρώτο στάδιο της «μεγάλης θλίψης», αλλά των «βα­σανιστικών πόνων» για τα γεγονότα της Ιερουσαλήμ από το 33 μ.Χ. έως το 66 μ.Χ. Ανατροπή δηλαδή όλων των διδασκαλιών που σηματοδοτούσαν την έναρξη της «με­γάλης θλίψης». Άγνωστο βέβαια είναι έως πότε θα κρατήσει αυτή η «νέα κατανόηση» της «Σκοπιάς», όταν έτσι απλά την παρου­σιάζει χωρίς καμμία ευθύνη έναντι των οπαδών της, ακυρώνοντας μία διδασκαλία που ίσχυε και εκηρύττετο επί σειρά ετών, σαν αποκεκαλυμμένη αλήθεια εκ Θεού.

Συνεχίζει η «Σκοπιά», της 15-7-2013 (για εσωτερική  χρήση).

«Τι θα σηματοδοτήσει την έναρξη της μεγάλης θλίψης; Ο Ιησούς προείπε: Όταν... δείτε το αηδιαστικό πράγμα... (Ματθ. ΚΔ: 15, 16). Στην πρώτη εκπλήρωση "το αηδια­στικό πράγμα", ο ρωμαϊκός στρατός στάθη­κε σε άγιο τόπο το 66 Κ.Χ... στη μεγαλύτερη εκπλήρωση το σύγχρονο "αηδιαστικό πράγ­μα" τα Ηνωμένα Έθνη, θα σταθεί όταν επι­τεθεί στον Χριστιανικό κόσμο (ο οποίος είναι άγιος για τους κατ' όνομα Χριστιανούς) και την υπόλοιπη Βαβυλώνα τη μεγάλη (Αποκ. 17: 16-18). Αυτό το γεγονός θα αποτελέσει την αρχή της μεγάλης θλίψης».

Στο εδάφιο Ματθ. 24:15,16, σηματοδοτεί ο Ιησούς Χριστός την έναρξη της «μεγάλης θλίψης», κατά την εταιρία, σε δύο μέρη: α) το πρώτο αηδιαστικό πράγμα το 66 μ.Χ. είναι ο Ρωμαϊκός στρατός και (3) το δεύτερο μεγαλύτερο, η επίθεση των Ηνωμένων Εθνών εναντίον όλων των εθνών, τη Βαβυ­λώνα τη μεγάλη και την ψεύτικη θρησκεία. Ας δούμε όμως από τα έντυπα της εταιρίας τι εκήρυττε για το «αηδιαστικό πράγμα».

1930. «ΦΩΣ», τόμος Α', σελ. 192: «Ο Κύ­ριος εκ των στυλών της Σκοπιάς της 1-1-21 απεκάλυψε ότι ο όρος "θηρίον" εφαρμόζεται στο ορατό μέρος της οργανώσεως του Σατανά, ήτοι οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί και ο κλήρος».

1958. «Γεννηθήτω το θέλημά σου», σελ. 218: «Η συμβολική εικών του θηρίου, η Κοι­νωνία των Εθνών ήταν το βδέλυγμα ένα αηδιαστικό πράγμα στον Ιεχωβά». 

1973. «Χιλιετής Βασιλεία...», σελ. 80: «Διακρίνομε σήμερα, η εικόνα εκείνου του  πο­λιτικού θηρίου, είναι άλλη μία οργάνωση πολιτική, δηλαδή τα Η.Ε.». 

Από τα ανωτέρω, συμπεραίνουμε ότι το θηρίον ή «αηδιαστικό πράγμα», εκηρύτ­τετο από την «Σκοπιά» από παλαιότερα και δεν αποτελεί σημερινή «κατανόηση». Ήταν παλαιότερο «φως».

«Σκοπιά» της 15-7-2013 (για εσωτερική  χρήση), σελ. 5: «Επομένως τι μπορούμε να αναμένουμε ότι θα συμβεί στη διάρκεια της ερχόμενης μεγάλης θλίψης; Ο Ιεχωβά θα "συντομεύσει" την επίθεση των Ηνωμένων Εθνών ενά­ντια στην ψεύτικη θρησκεία, μη επιτρέπο­ντας να καταστραφεί η αληθινή μαζί με την ψεύτικη. Έτσι ο λαός του Θεού, θα σωθεί».

«Τι θα συμβεί αφού περάσει το αρχικό στάδιο της μεγάλης θλίψης... θα μεσολα­βήσει κάποια χρονική περίοδος μέχρι την έναρξη του Αρμαγεδδώνα. (Ιεζ. 38:14-16 και Ματθ. 24:21) Έπειτα από αυτό θα αρχίσει η Χιλιετής Βασιλεία του Χριστού».

Σελ. 6: «Πάνω απ' όλα χαιρόμαστε επειδή ο Ιεχωβά θα δικαιώσει την κυριαρχία του και θα αγιάσει το όνομά του».

Η «μεγάλη θλίψη» διακόπτεται, κατά την «Σκοπιά», ένα χρονικό διάστημα έως την έναρξη του Αρμαγεδδώνα. Παλαι­ότερα, η «Σκοπιά» κήρυττε ότι η «μεγά­λη θλίψη» είναι ο Αρμαγεδδώνας, όπως διαβάσαμε από το βιβλίο της του 1928, «Κυβέρνησις», σελ. 293: «Μετά το 1918 θα έλθει επί των Εθνών μεγάλη θλίψις... αυτή είναι ο Αρμαγεδδώνας». Η μοναδική από τις διδαχές της η οποία δεν αλλάζει είναι ότι ο Ιεχωβά θα δικαιώσει την κυριαρχία του και θα αγιάσει το όνομά του.

β) «Πότε κρίνει ο Ιησούς;» «Σκοπιά» της 15-7-2013

(για εσωτερική  Χρήση): 

ΠΟΤΕ ΚΡΙΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΣΙΚΙΑ; 

Σελ. 6: «Παλαιότερα πιστεύαμε ότι η κρί­ση των ανθρώπων ως πρόβατα ή κατσίκια θα λάβαινε χώρα καθ' όλη την περίοδο των τελευταίων ημερών από το 1914 και έπειτα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Σκοπιά επανεξέτασε το (Ματθ. 25:31) το οποίο ανα­φέρει: "όταν έρθει ο Γιός του ανθρώπου με τη δόξα του...''. Επισημάνθηκε ότι ο Ιησούς έγινε Βασιλιάς της Βασιλείας του Θεού το 1914 αλλά δεν "κάθησε στον ένδοξο θρόνο του ως Κριτής" όλων των εθνών. Εφόσον ο Ιησούς δεν είχε αναλάβει ακόμη δράση ως κριτής όλων των εθνών το 1914, η κρίση προβάτων ή κατοικιών δεν θα μπορούσε να είχε αρχίσει εκείνο το έτος. Θα αναλάβει δράση ως κριτής όλων των εθνών μετά την καταστροφή της ψεύτικης θρησκείας. Τι μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε; Ο Ιη­σούς θα κρίνει τους ανθρώπους... ως πρόβα­τα ή κατσίκια όταν έρθει, στη διάρκεια της μεγάλης θλίψης». 

Πολλές ήταν οι προφητείες της «Σκο­πιάς» στο παρελθόν, για την χρονολογία της «κρίσης». Ας αναφέρουμε μερικές:

1932. «Διεκδίκησις», τόμος Α', σελ. 243: «Ο Βασιλεύς (Χριστός) ήρχισεν την βασι­λεία του το 1914 και εις τον ναό του το 1918. Η κρίσις άρχισε από του  οίκου του  Θεού και ήδη επεκτείνεται έφ' ολοκλήρου του  Χρι­στιανικού κόσμου».

1932. «Διεκδίκησις τόμος Β', σελ. 206: «Ο Κύριός μας τους ορίζει ως "πονηρόν δούλον". Χλευάζουν την δημοσιευθείσα έκθεσιν ότι η παραβολή "προβάτων και των εριφίων" εφαρμόζεται σήμερον». 

1958-60. «Από τον απολεσθέντα Παρά­δεισο», σελ. 200: «Πότε ο Βασιλεύς χωρίζει τους ανθρώπους; Ο Βασιλεύς ήλθε εν τη δόξη του το 1914 μ.Χ. Τότε κάθησε επί του θρόνου της δόξης αυτού. Ώστε τώρα στη διάρκεια αυτού  του  "έσχατου καιρού" δια­χωρίζει ο Βασιλεύς τους ανθρώπους».

1968. «Η αλήθεια που οδηγεί στην αιώ­νια ζωή», σελ. 54: «Χωρίζει πρόβατα από τα ερίφια (Ματθ. ΚΕ' 31-32). Ζούμε τώρα σ' αυτόν τον καιρό του  διαχωρισμού».

1973. «Χιλιετής Βασιλεία...», σελ. 264: «Ποια τα πρόβατα και ποια τα ερίφια; Στην 25-3-1923 ο Ι. Ρόδερφορδ απευθύνθηκε σ' ένα ακροατήριο 2.500, με θέμα την παραβολή πρόβατα και ερίφια. Η Βιβλική παρουσίαση δεν τοποθετούσε την εκπλήρωση της παραβολής μετά τον "καιρό της θλίψεως" με τον οποίον τελειώνει το παρόν σύστημα πραγμάτων και στην διάρκεια της χιλιετούς βασιλείας του  Χρι­στού. Τοποθετούσε την εκπλήρωση της παραβολής τώρα από το 1919 μ.Χ. στην διάρκεια της αόρατης παρουσίας του  Γιου του  ανθρώπου που βασιλεύει και μέχρι την καταστροφή αυτού  του  συστήματος πραγμάτων».

1995. «Σκοπιά», 15-5-95, σελ. 18: «Το 1923 λαμπρό φως έλαμψε σε σχέση με την παραβολή προβάτων και κατοικιών. Κατανοήθηκε η προφητεία ότι επρόκειτο να εκπληρωθεί στην παρούσα ημέρα Κυρίου, όχι μελλοντικά, στην διάρκεια της χιλιετί­ας όπως νόμιζαν πρωτύτερα. Εξ' άλλου στο τέλος της χιλιετίας, ο Ιεχωβά θα κρίνει και όχι ο Ιησούς Χριστός».

1995. «Σκοπιά» 15-10-95, σελ. 19: «Πι­στεύαμε για πολύ καιρό ότι η παραβολή (προβάτων και κατσικιών) περιέγραφε τον Ιησού να κάθεται ως Βασιλιάς το 1914 και από τότε και ύστερα να κάνει κρίση, αιώ­νια ζωή στα πρόβατα, μόνιμο θάνατο για κατσίκια! Αλλά μια επανεξέταση της πα­ραβολής στρέφει την προσοχή μας σε μια προσαρμοσμένη κατανόηση όσον αφορά την χρονική τοποθέτησή της, καθώς και το τι εξεικονίζει».

Σελ. 21: «Αν ο Ιησούς είναι τώρα βασιλιάς η επιπρόσθετη δραστηριότητά του (Ματθ. ΙΘ': 28), θα περιλαμβάνει το να καθήσει στο θρόνο και να κρίνει στη διάρκεια της χιλιε­τίας».

Σελ. 23: «Η κατανόηση της παραβολής... καταδεικνύει ότι, η απόδοση της κρίσης είναι μελλοντική. Θα λάβει χώρα αφού ξεσπάσει η "θλίψη" που αναφέρεται στο Ματθ. ΚΔ' 29, 30». 

Όπως διαβάσαμε, οι «κατανοήσεις» της «Σκοπιάς», είναι πολλές και διαφορετικές. Το «φως» ανάβει και λάμπει για να σβήσει και να γίνει σκοτάδι, και ξανά από την αρχή. Το αποκορύφωμα το βλέπουμε στις δύο «Σκοπιές», της 15-5-95 και της 15-10-95. Η κατανόηση αλλάζει σε διάστημα μόλις 5 μηνών.

Ας δούμε τώρα και μια άλλη αλλαγή της «Σκοπιάς» σε βασικό θέμα:

γ) «Πότε έρχεται ο Ιησούς;» «Σκοπιά» της 15-7-2013

(για εσωτερική Χρήση):

ΠΟΤΕ ΕΡΧΕΤΑΙ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΦΤΑΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ;

Σελ. 7: «Στα εδάφια Ματθ. 24: 29-25: 46, ο Ιησούς εστιάζει την προσοχή στα όσα θα συμβούν στην διάρκεια αυτών των τελευ­ταίων ημερών και της ερχόμενης μεγάλης θλίψης. Εκεί ο Ιησούς κάνει οχτώ αναφορές στον ερχομό του, δηλαδή στην έλευση ή άφιξή του. Σχετικά με την μεγάλη θλίψη δηλώνει: "Θα δουν τον Γιο του ανθρώπου να έρχεται πάνω στα σύννεφα". "Δεν γνω­ρίζεται ποια ημέρα έρχεται ο Κύριός σας". "Κάποια ώρα που δεν την θεωρείτε πιθανή". Στη δε παραβολή του για τα πρόβατα και τα κατσίκια, ο Ιησούς λέει "όταν έρθει ο Γιος του ανθρώπου" (Ματθ. 24: 30, 42, 44, 25:31). Οι αναφορές εφαρμόζονται στην μελλοντι­κή έλευση του Χριστού ως Κριτή.

Σε ποια σημεία της προφητείας του Ιησού, βρίσκουμε τις υπόλοιπες τέσσερις αναφο­ρές;

Σχετικά με τον πιστό και φρόνιμο δούλο, ο Ιησούς λέει: "Ευτυχισμένος είναι εκείνος ο δούλος αν ο Κύριός του τον βρει να ενεργεί έτσι".

Στην παραβολή των παρθένων, δηλώνει: "Ενώ αυτές έφευγαν για να αγοράσουν λάδι έφθασε ο γαμπρός".

Στην παραβολή των ταλάντων αναφέρει "Έπειτα από πολύ καιρό ήρθε ο κύριος εκεί­νων των δούλων".

Στην ίδια παραβολή λέει: "κατά την άφι­ξή μου θα λάβω αυτό που είναι δικό μου" (Ματθ. 24: 46, 25: 10, 19, 27). Σε ποιόν καιρό αναφέρονται αυτές οι περιπτώσεις όπου γί­νεται λόγος για την έλευση του Ιησού;».

«Στο παρελθόν είχαμε δηλώσει στα έντυπά μας ότι οι τέσσερις τελευταίες ανα­φορές εφαρμόζονται στην έλευση ή άφιξη του Ιησού το 1918... ο Ιησούς ήρθε για να επιθεωρήσει την πνευματική κατάσταση των χρισμένων και ότι ο διορισμός του δού­λου σε όλα τα υπάρχοντα του Κυρίου έλαβε χώρα το 1919 (Μαλ. 3: 1). Εν τούτοις μια περαιτέρω εξέταση της προφητείας του Ιη­σού δείχνει ότι χρειάζεται να γίνει κάποια προσαρμογή στην κατανόησή μας, σχετικά με τον καιρό εκπλήρωσης της προφητείας του Ιησού. Γιατί;».

«Στα εδάφια που προηγούνται του Ματθ. 24:46, η λέξη "έρχεται" αναφέρεται με συ­νέπεια στον καιρό κατά τον οποίο ο Ιησούς έρχεται για να εξαγγείλει και να εκτελέσει κρίση στην διάρκεια της μεγάλης θλίψης (Ματθ. 24: 30, 42, 44). Επίσης όπως εξετά­σαμε, η έλευση του Ιησού (Ματθ. 25: 31) αναφέρεται στον ίδιο εκείνο καιρό κρίσης. Επομένως η άφιξη του Ιησού για να διορί­σει τον πιστό και φρόνιμο δούλο υπεύθυνο σε όλα τα υπάρχοντά του, αναφέρεται και αυτή στη μελλοντική έλευσή του κατά την διάρκεια της μεγάλης θλίψης.

Η εξέταση της προφητείας του Ιησού, κα­θιστά σαφές ότι και οι οχτώ αναφορές για την έλευσή του εφαρμόζονται στην διάρκεια της μεγάλης θλίψης».

Απλά, με τη δική της μέθοδο πειθούς η «Σκοπιά» παρουσιάζει στους οπαδούς της κυρίως, καινούργιες θαυμάσιες ανακαλύψεις «μέσω προσευχής» για κατανόηση και προσαρμογή σε διδάγματα νέα, τα οποία συχνά αλλάζουν κι αυτά για να επινοηθούν άλλες «θεϊκές» αλήθειες. Και βέβαια, χωρίς καμία συστολή, η εταιρία, δηλαδή «ο μόνος συλλογικός αγωγός του Θεού για τη ροή της βιβλικής αλήθειας στους ανθρώπους», δηλώνει ότι αυτό μεν λέγαμε στο παρελθόν, άλλά τώρα «εν τούτοις... χρει­άζεται να γίνει κάποια προσαρμογή στην κατανόησή μας», χωρίς να ομολογεί ότι αυτό σημαίνει αλλαγή βασικής διδασκα­λίας της.

 

δ) Ο «καθαρισμός του ναού»

Στη συνέχεια θα δούμε μια άλλη «με­ταμόρφωση» της «Σκοπιάς». Γράφει στη «Σκοπιά», 15-7-2013 (για εσωτερική  χρήση) σελ. 9:

«ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΥΠΝΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ».

«Με την έναρξη του δευτέρου αιώνα Κ.Χ. τα ζιζάνια φάνηκαν όταν οι κατ' απομίμηση Χριστιανοί έκαναν αισθητή την παρουσία τους, στον αγρό του κόσμου»       

«(Μαλαχ. 3:1-4): Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο αγγελιοφόρος που καθάρισε την οδό (Ματθ. 11:10, 11)».

Σελ. 11: «Ποια ήταν η μεγαλύτερη εκ­πλήρωση της προφητείας του Μαλαχία; Τις δεκαετίες πριν από το 1914, ο Κ. Τ. Ρώσσελ και οι στενοί συνεργάτες του έκαναν ένα έρ­γο παρόμοιο με τον Ιωάννη τον Βαφτιστή... Το έργο περιλάμβανε την αποκατάσταση Γραφικών αληθειών... δίδαξαν το αληθινό νόημα της λυτρωτικής θυσίας του Χριστού, ξεσκέπασαν την ψεύτικη διδασκαλία της κόλασης και διακήρυξαν το επικείμενο τέ­λος των καιρών των Εθνών... Ποιοι ανάμεσά τους αποτελούσαν το σιτάρι...; Ο Ιησούς άρχισε να επιθεωρεί τον πνευματικό του ναό το 1914, αυτή η επιθεώρηση και ο καθα­ρισμός διήρκεσε από το 1914 ως το πρώτο μέρος του 1919». 

Αλλά ας δούμε τι έγραφε η «Σκοπιά» για τον «καθαρισμό του ναού» σε παλαιότερες χρονολογίες:

1886, «Γραφικαί Μελέται» (1η έκδοση), Τόμος Β', σελ.244-245.

«Ο καθαρισμός του ναού»: «Ο Κ. Τ. Ρώσσελ εκήρυττε πως ο καθαρισμός έγινε το 1878 και συνδέθηκε με ιδιαίτερη "έκχυση'' του  Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός ξεχώρισε την τάξη των "αγίων" και τους καθάρισε από ψευδείς διδασκαλίες».

1932, «Διεκδίκηση», (I. Ρόδερφορδ), τό­μος Α', σελ. 28: «Όταν ο Κύριος ήλθε εις τον ναό το 1918 εύρε δύο τάξεις δούλων... η μία ιδιοτελούς επιθυμίας... η δε άλλη ανι­διοτελής, αφιερωμένη εις τον Κύριον. Την πρώτη προσδιορίζει ως πονηρό δούλον, την δε άλλη ως πιστό και φρόνιμο δούλον, ορί­ζεται ως το υπόλοιπον».

1935, «Σκοπιά», σελ. 268: «Ο καθαρισμός το 1932».

Όπως βλέπουμε, στην διάρκεια 3 μόλις ετών, 1932 έως 1935, η «Σκοπιά» αλλάζει χρονολογία στο θέμα του «καθαρισμού».

1950, «Σκοπιά», σελ. 284: «Ο καθαρισμός συντελέστηκε στη διάρκεια του  1920». 

1955, «Σκοπιά», σελ. 259: «Ο καθαρισμός άρχισε το 1918».

Με το «νέο φως» όμως και οι παλαιές χρονολογίες του «καθαρισμού» αλλάζουν:

«Σκοπιά», 15-7-2013 (για εσωτερική  χρήση):

«Ο Ιησούς βρήκε μια ομάδα ζηλωτών οι οποίοι επί 30 χρόνια είχαν αφιερώσει τις δυνάμεις και τις περιουσίες τους... αυτά τα λίγα εύρωστα στάχυα δεν είχαν πνιγεί από τα ζιζάνια του Σατανά».

Σελ. 11-12: Χρόνια της επιθεώρησης και του καθαρισμού. «Παρ' όλα αυτά προέκυψε η ανάγκη να "καθαριστούν οι γιοι του Λευί" οι χρισμένοι (Μαλαχ. 3: 2, Α' Παρ. 4:17). Γιατί; Στα τέλη του 1914 μερικοί σπουδαστές της Γραφής αποκαρδιώθηκαν επειδή δεν πήγαν στον ουρανό. Το 1915 και το 1916 η εναντίωση εκτός οργάνωσης επιβράδυνε το έργο κηρύγ­ματος. Ακόμη χειρότερα μετά τον θάνατο του αδελφού Ρώσσελ τον Οκτώβριο του 1916 υπήρξε εναντίωση και εντός της οργάνωσης. Τέσσερα από τα επτά μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Βιβλικής και Φυλλαδικής εταιρίας Σκοπιά στασίασαν, όταν αποφασίστηκε να ανατεθεί η ηγεσία στον αδελφό Ρόδερφορδ... Προσπάθησαν να προκαλέσουν διαίρεση μεταξύ των αδελφών αλλά τον Αύγουστο του 1917 έφυγαν από το Μπέθελ -κάτι που συνέβαλλε στον καθαρισμό!

...Ο Ιησούς έκρινε ότι ήταν αληθινοί Χρι­στιανοί -το σιτάρι-, αλλά απέρριψε όλους τους κατ' απομίμηση Χριστιανούς, περιλαμβανομένων και όσων ανήκαν στις εκκλησίες του Χριστιανικού κόσμου».

Δεν χρειάζονται άλλες από τίς πολλές και εναλλασσόμενες χρονολογίες τού «κα­θαρισμού». Όσες καταγράψαμε νομίζου­με ότι είναι αρκετές, για την ενημέρωση τού αναγνώστη, ώς προς το καθεστώς πού επικρατεί στην εταιρία «Σκοπιά» και στο θέμα αυτό.

(Συνέχεια στο επόμενο).

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 72

 

Άκοπη απόκτησις χαρισμάτων

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

      Μία άλλη πλάνη των Πεντηκοστιανών είναι ότι πιστεύουν πως τα χαρίσματα του Θεού δίνονται χωρίς τον ανάλογο κόπο και μόχθο.

Σύμφωνα με την μακραίωνη πείρα της Εκκλησίας μας, όσοι έλαβαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, λ.χ. το χάρισμα να εκδιώκουν δαιμόνια (αυτό το είχε ο άγιος Γεράσιμος), το χάρισμα να προφητεύουν (αυτό το είχε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός), το χάρισμα να θεραπεύουν ασθένειες (αυτό το είχε ο άγιος Νεκτάριος) αυτοί πέρασαν από τον μόχθο, τον κόπο, την άσκησι, την νηστεία, την προσευχή, την υπομονή μεγάλων πειρασμών και θλίψεων. Για να λάβης άγιο Πνεύμα, πρέπει να χύσης αίμα. Δος αίμα και λάβε Πνεύμα. Αυτή η αρχή ισχύει.

    Στους Πεντηκοστιανούς ισχύουν άλλα. Μόλις προσχωρήσουν σ' αυτήν την θρησκευτική ομάδα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς ασκητικούς ιδρώτες, χωρίς εξαγόρευσι αμαρτιών, χωρίς υπομονή σε μακροχρόνιες δοκιμασίες, χωρίς κόπο, λαμβάνουν πλούσια τα χαρίσματα του Πνεύματος.

Κατά καιρούς έτυχε να ασχοληθώ με αιρέσεις. Έβλεπα στις διδασκαλίες τους κάτι περίεργα πράγματα, που για κάποιον ο οποίος μελέτα την Γραφή και τους Πατέρες φαίνονται εξωφρενικά. Λ. χ. στους Μάρτυρες του Ιεχωβά υπάρχει η διδασκαλία ότι στην μέλλουσα αιωνιότητα θα υπάρχουν δύο παράδεισοι, ένας ουράνιος για κάτι λίγους και ένας επίγειος για τον πολύ όχλο. Σε ιεχωβιτικά βιβλία έχω διαβάσει ότι οι Τρεις Μάγοι εσκόπευαν να φονεύσουν τον Χριστό! Οι Πεντηκοστιανοί μας λένε ότι πιάνεις ψάρια χωρίς να βρέξης πόδια.  

Τι διαβάζουμε στα κείμενα των θεοφόρων Πατέρων που εγνώριζαν άριστα την Αγία Γραφή και ήταν πλήρεις Αγίου Πνεύματος;

Ας δούμε ενδεικτικά ένα κείμενο του οσίου Συμεών του νέου θεολόγου, τον οποίον μάλιστα εκτιμούν ιδιαίτερα μερικοί Ορθόδοξοι που συμπλέουν με τους Πεντηκοστιανούς, οι λεγόμενοι Χαρισματικοί.

       "Του Ευθυμίου και του Σάββα και των επομένων Αγίων ποιος θα διηγηθή τις πράξεις που υπερβαίνουν τα ανθρώπινα μέτρα; Πριν λάβουν την χάρι του Πνεύματος ή μετά από τότε που την έλαβαν, κανείς μέχρι τώρα δεν βγήκε από το ψυχικό του σκοτάδι χωρίς κόπους και πολλούς μόχθους και ιδρώτες, χωρίς βία και στενοχώρια και θλίψι, και κανείς δεν αντίκρισε το φως του Αγίου Πνεύματος. Διότι η βασιλεία των ουρανών κερδίζεται με την βία, και την αρπάζουν όσοι μεταχειρίζονται βία (Ματθ. ια' 12). Η δε βασιλεία των ουρανών είναι η μετοχή του Αγίου Πνεύματος, διότι αυτό είναι το λεχθέν ότι η βασιλεία των ουρανών υπάρχει μέσα σας (Λουκ. ιζ' 21). Αυτό ελέχθη για να καταβάλουμε σπουδή, ώστε το Άγιο Πνεύμα να το λάβουμε μέσα μας.

Ας μη λένε αυτοί που απέχουν από την συνεχή βία και στενοχώρια και ευτέλεια και θλίψι, εμείς έχουμε μέσα μας το Άγιο Πνεύμα, διότι χωρίς έργα και ιδρώτες και κόπους για την αρετή, ετούτος ο μισθός δεν δίνεται σε κανένα. Γι' αυτό καλό είναι εκείνο που λέγεται από πολλούς, δείξε μου την δουλειά που έκανες και μετά να ζήτησης μισθό. . .

Εκοπίασε ο μακάριος πατέρας μας Συμεών (πρόκειται για τον Συμεών τον Ευλαβή, τον πνευματικό του πατέρα) ώστε να ξεπεράση τους παλαιούς αγίους Πατέρες. Και υπέμεινε τόσους πειρασμούς και θλίψεις, ώστε να φανή ίσος με τους πιο επιφανείς μάρτυρες. Γι' αυτά λοιπόν δοξάσθηκε από τον Θεό και έγινε απαθής και άγιος και έλαβε, μπορούμε να πούμε, μέσα του όλον τον Παράκλητο. . .

Γι' αυτό και ο Παύλος λέει, εάν πάσχουμε μαζί με τον Χριστό, τότε και θα δοξασθούμε μαζί με αυτόν (Ρωμ. η' 17). Εάν όμως τα πάθη, τα οποία υπέστη για μας, ντρεπόμαστε να μιμηθούμε και να υποστούμε, όπως εκείνος, γίνεται φανερό ότι ούτε στην δόξα του θα είμαστε συμμέτοχοι. Εάν συμπεριφερώμαστε έτσι, είμαστε πιστοί όχι στα έργα, αλλά μόνο στα λόγια. Όταν όμως δεν υπάρχουν έργα, η πίστις μας είναι νεκρά (Πρβλ. Ιακώβ, β' 26).

Γι' αυτό λοιπόν το λέγω και δεν παύω να το λέγω, ότι εκείνοι που δεν μιμήθηκαν τα πάθη του Χριστού με μετάνοια και υπακοή, εκείνοι που δεν μετέσχαν στον θάνατό του. . . αυτοί ούτε στην πνευματική του ανάστασι θα συμμετάσχουν ούτε Άγιο Πνεύμα θα λάβουν. Διότι με το Άγιο Πνεύμα γίνεται η ανάστασις όλων. Και δεν εννοώ την σωματική ανάστασι που θα γίνη στην συντέλεια. . . , αλλά την πνευματική αναγέννησι και ανάστασι των νεκρών ψυχών που γίνεται καθημερινά εννοώ την πνευματική ανάστασι που δίδει εκείνος που μία φορά πέθανε κι αναστήθηκε, και που ανασταίνεται δια πάντων και εις πάντας οι οποίοι ζουν άξια και που την δίδει με το Πανάγιο Πνεύμα του, δωρίζοντας ήδη από εδώ την βασιλεία των ουρανών..." (Κατήχησις 6η).

Ας θυμηθούμε και κάποια λόγια του Χριστού, που διαφωτίζουν το θέμα μας: το μέρος του σπόρου που έπεσε σε καλό έδαφος, δηλώνει εκείνους τους ανθρώπους που καλοπροαίρετα άκουσαν τον λόγο του Θεού και τον κατανόησαν και καρποφορούν με υπομονή (Λουκ. η 15). Καρποφορούσιν εν υπομονή. Χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Καρτερία σε θλίψεις, σε δοκιμασίες, σε εμπόδια, σε πειρασμούς που δεν λείπουν ποτέ από τους πνευματικούς αγωνιστές.

      Κάποτε που διάβαζα μερικά βιβλία του Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, ο οποίος εγνώρισε ίσως όσο κανείς άλλος στον 20ο αιώνα τι σημαίνει πνευματικό χάρισμα και πνευματικό ύψος και τα περιέγραψε στα βιβλία του τόσο καλά όσο κανείς άλλος στις ημέρες μας, βρήκα εκεί κάποιες φράσεις που τις υπογράμμισα: Η Πατρική Δωρεά αποκτάται μετά μεγάλου κόπου και πολλών παθημάτων (κεφ. Η προσευχή ως ατελεύτητος δημιουργία από το βιβλίο Περί προσευχής).

Σε άλλο κεφάλαιο περιγράφει τον σκληρό αγώνα που έκανε στον Άθω προκειμένου να κατανικήση τα πάθη του:

"Πολλές φορές αισθάνθηκα τον εαυτό μου σταυρωμένο πάνω σε αόρατο σταυρό. Αυτό συνέβαινε στον Άθω, όταν με κυρίευε θυμός εναντίον εκείνων που με προσέβαλλαν. Αυτό το πονηρό πάθος φόνευε μέσα μου την προσευχή και έτσι με οδηγούσε σε φρίκη. Κατά καιρούς η πάλη με το πάθος αυτό μου φαινόταν αδύνατη. Με κατέσχιζε σαν άγριο θηρίο που κατασπαράσσει το θύμα του. Κάποτε συνέβη από στιγμιαίο ερεθισμό να απομακρυνθή από μένα η προσευχή. Αγωνιζόμουνα οκτώ μήνες για να επιστρέψη. Όταν όμως ο Κύριος ενέδωσε στα δάκρυα μου, τότε η καρδιά μου έγινε πιο νηφάλια και πιο υπομονετική" (κεφ. Η έμπονος προσευχή).

Τι μας λέει η πείρα των μεγάλων αγωνιστών, και τι μας κηρύττουν οι Πεντηκοστιανοί; 

      Στο Στρατώνι Χαλκιδικής, λόγω της δράσεως των Πεντηκοστιανών, εκλήθη κάποια φορά ο π. Γεώργιος Καψάνης, αγιορείτης Ηγούμενος, για να κάνη αντιαιρετική ομιλία. Όταν σπούδαζε στην Αμερική είχε γνωρίσει καλά αυτούς τους ανθρώπους. Μεταξύ των άλλων είπε και τα εξής:

            "Χωρίς σταυρό γίνεται ανάστασις; Χωρίς να σταυρωθή ο άνθρωπος με την νηστεία, την προσευχή, την μετάνοια, την ταπείνωσι, την άσκησι, μπορεί να Ιδή τον Θεό; Προηγείται ο σταυρός στην ζωή του Χρίστου και του Χριστιανού, και έπεται η Ανάστασις και η Πεντηκοστή. Ενώ αυτοί θέλουν ανάστασι και χαρίσματα πνευματικά, χωρίς να σταυρώσουν τον εαυτό τους δια της μετανοίας, της ασκήσεως, της νηστείας, της υπακοής στην Εκκλησία".

Αγαπητοί Πεντηκοστιανοί, πλανάσθε. Σας πλάνα ο διάβολος. Τα χαρίσματα δίνονται σ' αυτούς που ακολουθούν την στενή πύλη και την τεθλιμμένη οδό. Για να φθάση ο προφήτης Ηλίας να κλείνη και να ανοίγη τον ουρανό και να αναστήση -πρώτος αυτός στην ιστορία- νεκρό, ζούσε στην εγκράτεια, στην παρθενική ζωή, στην αγρυπνία, στην αδιάλειπτη προσευχή, στην σκληρή άσκησι, στην υπομονή διωγμών εκ μέρους των ισχυρών της ημέρας, στην αγωνία και στον κίνδυνο. Για να γίνη ο Ιωάννης μεγάλος Προφήτης και βαπτιστής του Χριστού, επί πολλά έτη, από μικρό παιδί ζούσε δύσκολη ασκητική ζωή, με χίλιες δύο στερήσεις, όμοια με τον προφήτη Ηλία.

Η ταχύτητα με την οποία εσείς οι Πεντηκοστιανοί, λαμβάνετε τα πνευματικά χαρίσματα, η ευκολία με την οποία γίνεσθε προφήτες και φορείς τού Αγίου Πνεύματος και γλωσσολαλούντες δείχνει ότι από κάποια άλλη πηγή πίνετε νερό, και όχι από την πηγή τού Αγίου Πνεύματος. Εσείς ακολουθείτε την ευρύχωρο οδό, η οποία δεν οδηγεί στην ζωή, η οποία δεν οδηγεί στο ζωοποιό Πνεύμα.

Ο λόγος τού Ευαγγελίου είναι σαφής και κατηγορηματικός: Πλατειά η πύλη και ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν (Ματθ. ζ' 13). Μη καυχάσθε ότι είσθε πολλοί, ότι αυξάνετε. Γιατί πάντα τρέχουν πολλοί σε κηρύγματα πλατείας πύλης και ευρύχωρου οδού. Πολλοί είσιν οι εισερχόμενοι δι' αυτής. Λόγος τού Χριστού.

Από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ-Τα παρατράγουδα των Πεντηκοστιανών

skopia 33

 

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη



            Η αληθινή Εκκλησία του Θεού δεν αλλάζει τις δογματικές της αλήθειες. Στην Α' Οικουμενική Σύνοδο διακηρύχθηκε επίσημα ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα. Αυτό παραμένει για την Εκκλησία αμετακίνητη αλήθεια. Στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο διακηρύχθηκε ότι ο Υιός του Θεού είναι ένα πρόσωπο, ένας Κύριος, ένας και ο αυτός «γνωριζόμενος εν δυο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπως, αδιαιρέτως, αχωρίστως». Δηλαδή η ανθρώπινη φύσις δεν συγχέεται με την θεία, η ανθρώπινη φύσις δεν μπορεί να μετατραπεί σε θεία ούτε η θεία σε ανθρώπινη και επειδή οι δύο φύσεις είναι ενωμένες στο ένα πρόσωπο του Υιού του θεού, η ένωσις αυτή παραμένει αμετακίνητη, χωρίς ενδεχόμενο διαιρέσεως ή χωρισμού. Και αυτή η αλήθεια, σαν επίσημο δόγμα της Εκκλησίας, παραμένει ακλόνητη και σταθερή. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους δογματικούς όρους.

Με τους αιρετικούς όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Επειδή σ' αυτούς δρα όχι το Άγιο Πνεύμα, αλλά το πνεύμα της πλάνης, αναγκάζονται κατά καιρούς να τροποποιούν τις δογματικές τους θέσεις.

Θα πάρουμε σαν παράδειγμα μία εσχατολογική διδασκαλία των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ξεκινούν από ένα χωρίο του προφήτου Δανιήλ, όπου γίνεται λόγος για «επτά καιρούς» (δ' 22).

 Πρόκειται για μία χρονική περίοδο κατά την οποία ο βασιλεύς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ θα βρίσκεται εκδιωγμένος από τον θρόνο του. Και με κάτι αλληγορικές ερμηνείες (επτά καιροί, 2520 έτη διακοπή στην διακυβέρνηση του Θεού πάνω στην γη, 607 π.Χ. καταστροφή της Ιερουσαλήμ, 607 + 2.520) με κάποιες μετρήσεις, με μερικούς υπολογισμούς και προσθέσεις κατέληξαν οι ηγέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά ότι το 1914 μ.Χ. θα είναι ένα σημαντικό έτος· ότι σ' αυτό θα τελειώσουν οι καιροί των εθνών, ότι σ' αυτό το έτος το 1914 θα αρχίσει η βασιλεία του Ιεχωβά στην γη.

Να σημειώσουμε κάτι: Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με έγκυρες και αδιαμφισβήτητες ιστορικές έρευνες δεν έγινε το 607 Π. Χ αλλά το 586 π.Χ. Αυτό σημαίνει ότι οι υπολογισμοί είναι λανθασμένοι πέρα για πέρα.

Είπαν ακόμη ότι η γενεά των ανθρώπων που θα προλάβει το 1914 θα αξιωθεί να δει την μάχη του Αρμαγεδδώνος και την έναρξη της χιλιετούς βασιλείας. Δηλαδή κάποιος που το 1914 ήταν έστω βρέφος,1 αυτός αν ζούσε ενενήντα, εκατό χρόνια θα έπεφτε πάνω στα μεγάλα γεγονότα,Σκοπιά», να καθαρίζεται η γη από τους κακούς, να μετατρέπεται η γη σε παράδεισο, να αρχίζει μία χιλιόχρονη βασιλεία.

Ας πούμε ότι βρισκόμαστε στο έτος 1998. Κάποιος μάρτυς του Ιεχωβά γεννήθηκε το 1913. Αυτός το 1998 είναι 85 ετών. Αφού το δόγμα της Σκοπιάς λέει ότι η γενεά του 1914 θα προλάβει την Μάχη του Αρμαγεδδώνος, αυτός ο άνθρωπος διαλογίζεται ως εξής: «Είμαι 85 ετών. Έλπιζα τόσα χρόνια να δω τον Αρμαγεδδώνα. Δεν τον είδα. Επειδή τα χρονικά όρια στενεύουν, ίσως να τον δω φέτος ή του χρόνου ή του παραχρόνου. Αν ζήσω μερικά χρόνια, αν πάω 100 ετών αν περάσω τα 100, οπωσδήποτε θα αντικρίσω την τρομερή αυτή μάχη, οπωσδήποτε θα μπω στην χιλιετή βασιλεία, οπότε θα αποκτήσω και νεανική ηλικία και θα ζήσω σ' ένα καινούργιο κόσμο χωρίς αρρώστιες, χωρίς θάνατο, χωρίς φτώχεια, χωρίς στενοχώριες».

Αυτά σκέφτεται ο ηλικιωμένος Μάρτυς του Ιεχωβά. Μερικές φορές όμως σκέφτεται και αλλιώτικα:

«Μήπως όμως ΔΕΝ γίνει η Μάχη του Αρμαγεδδώνος; Μήπως συμβεί ό,τι και το 1075, που όλοι οι αδελφοί σ' όλο τον κόσμο περιμέναμε αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα και δεν έγινε τίποτε. Όχι! Όχι! Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά, εσύ μου βάζεις τέτοιες σκέψεις, αφού τόσες δεκαετίες κηρύσσεται, γραπτώς και προφορικώς, ότι το 1914 ενθρονίστηκε ο Ιησούς Χριστός ως βασιλεύς, ότι η γενεά του 1914 θα προλάβει την συντέλεια του πονηρού αυτού συστήματος, αφού τα βιβλία της «Σκοπιάς» είναι γραμμένα με φώτιση από τον Ιεχωβά, οπωσδήποτε θα γίνει συντομότατα ο Αρμαγεδδών. Ίσως γίνει αύριο, μεθαύριο. Τι ωραία! Όλοι οι άνθρωποι του Σατανά θα εξοντωθούν, δεν θα υπάρχει κανένας κακός στην γη, κανένας διαρρήκτης, κανένας εγκληματίας, κανένα άτομο κατσικοειδούς χαρακτήρος, λίγη υπομονή και όλα θα γίνουν. Το Κυβερνών Σώμα της οργανώσεως του Θεού είναι ο αληθινός προφήτης της παρούσης εποχής και ό,τι κήρυξε για τη γενεά του 1914 θα πραγματοποιηθεί».

Να δούμε τώρα πως σκέπτονται και οι ηγέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, το λεγόμενο «Κυβερνών Σώμα» που εδρεύει στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης.
θα έβλεπε να σφάζονται από τον εκπρόσωπο του Ιεχωβά, τον Ιησού Χριστό, όλοι όσοι δεν ανήκουν στην Εταιρεία «

Αυτοί ξέρουν ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, όπως δεν έγινε και τόσες άλλες φορές που ορίστηκε χρονολογία συντέλειας του αιώνος. Βέβαια τις χρονολογίες έπρεπε να τις θέσουν, διότι κέρδισαν πολλά.

 Όταν ο οπαδός μιας θρησκευτικής ομάδος πεισθεί ότι σε τέσσερα λ.χ. χρόνια έρχεται το τέλος του κόσμου, παύει να ασχολείται με υποθέσεις επαγγελματικές, οικογενειακές κ.α. και τα δίνει όλα στην θρησκεία του. Επιτυγχάνεται υπερ-δραστηριοποίηση των οπαδών, εντατικοποίηση του προσηλυτιστικού έργου, άγρα πλήθους οπαδών και πώληση πλήθους περιοδικών και βιβλίων.

Οι ηγέτες των Μαρτύρων του Ιεχωβά καταλαβαίνουν ότι προέκυψαν πολλά οφέλη από το εσχατολογικό δόγμα με το 1914 και με τη γενεά του, ωστόσο τώρα που εξαντλούνται τα χρονικά όρια και που δεν πρόκειται να γίνει τίποτε, πρέπει κάτι να πουν στους οπαδούς του. Και βέβαια χρειάζεται να μη τους το πουν απότομα, άλλα απαλά, με το μαλακό.

Το δόγμα θα αλλάξει. Δεν γίνεται διαφορετικά. Αλλά, προσοχή, να αλλάξει σιγά-σιγά, ήπια. Θα γραφεί πρώτα ένα άρθρο στην «Σκοπιά» που θα λέει λίγα και απαλά. Μετά από μερικούς μήνες κάποιο άλλο που θα προχωρεί περισσότερο. Παράλληλα θα επιστρατευθούν κάποια άλλα εσχατολογικά εδάφια της Βίβλου που θα ρίχνουν το βάρος αλλού, κι έτσι σιγά-σιγά θα ξεφρακάρουμε.

Θα βοηθήσει και το δόγμα περί νεωτέρου φωτός. Αυτό το δόγμα παραμένει αμετακίνητο.

Το προσφιλέστερο δόγμα της Σκοπιάς! Σύμφωνα μ' αυτό, ο Ιεχωβά στέλλει καινούργιο φως και έτσι φρέσκε αλήθειες εκτοπίζουν τις μπαγιατισμένες. Μάλιστα για το δόγμα του νεωτέρου φωτός έχουν βρει κι' ένα χωρίο από το βιβλίο των Παροιμιών. Για όλα τα δόγματα τους βρίσκουν και κατάλληλα εδάφια. Κι' όταν αλλάζουν τα «πιστεύω» τους, ανακαλύπτουν άλλα εδάφια.

Στο περιοδικό «Η Σκοπιά» της 1ης Νοεμβρίου του 1995 υπάρχει ένα άρθρο που τιτλοφορείται, «Είναι καιρός να μένουμε άγρυπνοι». Εδώ γίνεται χειρουργική επέμβαση για να εκτοπισθεί το δόγμα της γενεάς του 1914. Εγχείρηση με χορήγηση πολλού αναισθητικού. Απαλά και διακριτικά, για να μη δημιουργηθεί σάλος.

Σ' ένα σημείο διαβάζουμε:

«Κερδίζουμε λοιπόν τίποτα ψάχνοντας για ημερομηνίες ή κάνοντας εικασίες για την κατά γράμμα διάρκεια ζωής μιας «γενιάς»; Οπωσδήποτε όχι».
Ενώ επί τόσες δεκαετίες η Σκοπιά τους φλόμωσε τους οπαδούς της με ημερομηνίες, με χρονολογίες, με πίνακες χρονοδιαγραμμάτων, τώρα τους λέει ότι είναι ανώφελο να ψάχνει κανείς για ημερομηνίες, ότι δεν κερδίζει τίποτε όποιος ερευνά χρονολογίες.

Τι γίνονται όμως τόσα βιβλία, τόσα περιοδικά που συνεχώς μιλούσαν για το 1914 και την γενεά του; Στα τελευταία έτη της δεκαετίας του 1980 όλοι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σ' όλο τον κόσμο μελετούσαν και διέδιδαν το βιβλίο «Πως να συζητάτε λογικά από τις Γραφές». Το είχαν σαν Ευαγγέλιο. Με αλφαβητική σειρά όλα τα θέματα. Πολύ χρήσιμο στο προσηλυτιστικό τους έργο. Σταματούμε στο κεφάλαιο «Έσχατες ημέρες».

Διαβάζουμε: «Το παρόν πονηρό σύστημα, το οποίο έχει παγκόσμιο χαρακτήρα εισήλθε στις έσχατες ημέρες τούτο 1914, και μερικοί από τη γενιά που ζούσε τότε θα υπάρχουν για να παραστούν μάρτυρες και του ολοκληρωτικού τέλους του στη «μεγάλη θλίψη». Με την φράση «μεγάλη θλίψη» δηλώνεται η Μάχη του Αρμαγεδδώνος.

Αυτό λοιπόν το βιβλίο τους που η πρώτη του έκδοση αριθμούσε 2.000.000 αντίτυπα και μελετήθηκε και διαδόθηκε όσο κανένα άλλο, δηλώνει ξεκάθαρα ότι «μερικοί από την γενιά που ζούσε τότε (το 1914) θα υπάρχουν για να παραστούν μάρτυρες» του Αρμαγεδδώνος και της επακολουθούσης χιλιετούς Βασιλείας.
Άλλα έλεγαν χθες. Άλλα λένε σήμερα. Χθες λέγανε «θα υπάρχουν μερικοί από τη γενεά του 1914» Τώρα μας τα λένε αλλιώς.

Ενώ η Σκοπιά επί τόσες δεκαετίες έδινε συγκεκριμένη έννοια στη λέξη «γενεά» του χωρίου Ματθ. κδ' 34, τώρα αλλάζει πλώρη και κηρύττει: «Αι, ας μη πάρουμε και κατά ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ γενεάς, ας μη κάνουμε εικασίες για την κατά γράμμα διάρκεια ζωής μιας γενεάς».

Δηλαδή, με άλλα λόγια «Γιατί να πούμε ότι μια γενεά αντιστοιχεί σε ογδόντα ή ενενήντα χρόνια. Τι δηλαδή! Αν βάλλουμε και είκοσι χρόνια παραπάνω, χάλασε ο κόσμος! Γιατί να κολλάς στο γράμμα. Καλύτερα να κολλάμε στο πνεύμα. Και το πνεύμα είναι, ότι ο Αρμαγεδδών δεν είναι μακριά ότι «το πονηρό σύστημα κοντεύει να τελειώσει. Και το πνεύμα είναι ότι «ένδοξοι νέοι ουρανοί και νέα γη βρίσκονται πολύ κοντά για ολες τις φυλές της ανθρωπότητας», ότι σύντομα θα χαίρονται οι Μ.τ. Ιεχωβά διότι θα έλθουν οι ευλογίες του Θεού πάνω στη γη. Τώρα 10 ή 20 χρόνια παραπάνω-παρακάτω, δεν έχουν σημασία. Ας μη κολλάμε στο γράμμα.

Αι, αν αργήσει λίγο ο Αρμαγεδδών και η χιλιετής, κάνε υπομονή και περίμενε. Για να πάρει κύρος το «κάνε υπομονή και περίμενε» ψάχνουμε την Βίβλο, μήπως και βρούμε κανένα σχετικό εδάφιο. Βρίσκουμε ένα στον Αββακούμ. Το παραθέτουμε κι αυτό: «Αν και η όρασις αργοπορή, πρόσμεινον αυτήν, διότι βεβαίως θα έλθη, δεν θα βραδύνη
».

Όλα τα εδάφια της Αγίας Γραφής πρέπει να είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμήν να προσαρμόζονται προς τις διδασκαλίες της Σκοπιάς. Δεν υπάρχει σεβασμός προς τον λόγο του Θεού. Αν υπήρχε, τότε θα προσαρμοζόταν η Σκοπιά προς τις διδασκαλίες της Γραφής. Τώρα γίνεται το αντίθετο. Είναι να θλίβεται

Επειδή η Γραφή έχει πολλά εσχατολογικά χωρία, η Σκοπιά αρχίζει να στρέφει την προσοχή στα άλλα, ώστε να περιέλθει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα αυτό με την «γενεά». Προς τούτο κρίνεται κατάλληλο το χωρίο, Ματθ. κδ' 14: «Και κηρυχθήσεται τούτο το Ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι, και τότε ήξει το τέλος». Έτσι μ' αυτόν τον τρόπο, μόλις ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά, πάει να συνδυάσει την συντέλεια με την γενεά του 1914, η Σκοπιά φωνάζει ότι πρέπει να συνδέσει το τέλος με την διάδοση του Ευαγγελίου σ' όλα τα έθνη της γης. Και πρέπει άγρυπνα και εντατικά να σκορπά το μήνυμα της Σκοπιάς ως το πιο απομακρυσμένο σημείο της γης.

Οι αιρετικοί όλων των εποχών διευκολύνονται στην πλάνη τους, όταν μία λέξη έχει πολλές σημασίες, όπως λ.χ. η λέξη «στάσις» που σημαίνει και το σταμάτημα και το σημείο που γίνεται το σταμάτημα και την απραξία και την συμπεριφορά και την επανάσταση κλπ. Όταν χρειασθεί να γίνει αλλαγή δόγματος, αφήνουμε την μία έννοια και πιάνουμε την άλλη. Ο αγώνας είναι να ντυθεί με νέο εννοιολογικό περιεχόμενο η λέξη. Και όταν μεν η λέξη είναι πολυσήμαντη όπως η λέξη «στάσις», τα πράγματα είναι εύκολα. Διαφορετικά, χρειάζεται περισσότερος αγώνας να δώσουμε στην λέξη διαφορετικό σημασιολογικό περιεχόμενο.

Στο άρθρο της Σκοπιάς που αναφερθήκαμε γίνεται αγώνας να κατανοηθεί διαφορετικά η φράση «η γενεά αύτη». Στόχος είναι να πιστέψουν οι οπαδοί της Σκοπιάς ότι με την φράση «η γενεά αύτη» δηλώνεται ένα σύνολο ανθρώπων που δεν ζουν κατά Θεό, που ακολουθούν την διαφθορά, που δεν διορθώνουν την ζωή τους. Επειδή σε μία εσχατολογική περικοπή (Ματθ, κδ' 37-39) τονίζεται ότι οι έσχατες ημέρες της ανθρωπότητας θα μοιάζουν μ' αυτές της εποχής του Νώε, πριν ξεσπάσει ο κατακλυσμός, δίνεται μία ιδιαίτερη έμφαση σ' αυτό, ώστε με την μια γενεά να εξουδετερώσουμε την άλλη γενεά.

Μοιάζει σαν να λέει η Σκοπιά στον οπαδό της: «Αγαπητέ μου, φέρε στο νου σου την γενεά των ημερών του Νώε, μια γενεά αμαρτωλή. Σκέψου ότι έτσι θα είναι και η έσχατη γενεά πριν από την συντέλεια. Μόλις λοιπόν σου έρχεται στο νου το «ου μη παρέλθει η γενεά αύτη...», μόλις θυμηθείς τόσα και τόσα που σου είπαμε για την γενεά του 1914, δίωξε τα αυτά από το μυαλό σου και φέρε στην σκέψη σου την γενεά την όμοια με εκείνη των ημερών του Νώε». Έτσι με την νέα εξήγηση στην έκφραση «η γενεά αύτη», βγαίνουμε από ένα αδιέξοδο που προέκυψε από ένα λανθασμένο δόγμα και βολευόμαστε όλοι, και εμείς η ηγεσία και εσείς οι οπαδοί μας.

Ας δούμε τώρα πως εκφράζεται η Σκοπιά στο άρθρο που αναφέραμε.
κανείς.

Διαβάζουμε: «Επομένως, στην τελική εκπλήρωση της προφητείας του Ιησού σήμερα, η έκφραση «αυτή η γενιά» προφανώς αναφέρεται στους ανθρώπους της γης πού βλέπουν το σημείο της παρουσίας του Χριστού αλλά δεν διορθώνουν τις οδούς τους. Αντίθετα εμείς ως μαθητές του Ιησού δεν επιτρέπουμε να μας διαπλάθει ο τρόπος ζωής «αυτής της γενιάς». Αν και βρισκόμαστε στον κόσμο, δεν πρέπει να είμαστε μέρος του...».

Βλέπετε λοιπόν τι νόημα δίνεται από την Σκοπιά στην «γενεά». Πρόκειται για ανθρώπους πού βλέπουν το σημείο της παρουσίας του Χριστού, αλλά δεν διορθώνουν τις οδούς τους, (Λέγοντας «σημείο» εννοούν διάφορα «πρωτοφανή» γεγονότα πού άρχισαν να συμβαίνουν από το 1914, από το έτος πού σημειώθηκαν «αοράτως» η Β' Παρουσία και η βασιλεία του Χριστού) όπως οι άνθρωποι της γενεάς του Νώε έβλεπαν τον Νώε και την κατασκευαζόμενη κιβωτό και δεν διόρθωναν την αμαρτωλή ζωή τους. Ο τρόπος της ζωής των ανθρώπων της εποχής του Νώε ήταν αμαρτωλός. Και η γενεά των εσχάτων ημερών πριν από την συντέλεια, θα μοιάζει μ' εκείνη του Νώε, θα είναι αμαρτωλή και αδιόρθωτη. Άρα το «γενεά αύτη» μη το συνδέετε με διάρκεια ζωής σε έτη, αλλά με τρόπο ζωής.

Έτσι η Σκοπιά με θαυμαστή μαεστρία δίνει εντελώς διαφορετική έννοια στην φράση «η γενεά αύτη». Έτσι επέρχεται η αλλαγή του δόγματος.

Μάλιστα! Αλλαγή δόγματος.

Εάν παρ' ελπίδα και το νέο δόγμα αργότερα δημιουργήσει κάποια αδιέξοδα, πάλι θα βρεθεί τρόπος, έξυπνος και πονηρός, να αλλάξει, και να εμφανιστεί άλλο δόγμα, εξυπηρετικό στα συμφέροντα της Σκοπιάς.

Αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άδολους εκζητητές της αλήθειας. Εδώ υπάρχει αιχμαλωσία σε πονηρό πνεύμα πού εμπαίζει τον λόγο του Θεού, πού παροδηγεί και παραπλανά τους ανθρώπους.

«Κύριε, ρύσαι ημάς από του πονηρού» 

*1. Παλαιότερα, το θέμα με την γενεά του 1914 είχε ως εξής: Έπρεπε ο Μάρτυς του Ιεχωβά το 1914 να είναι 15 ετών. Αυτός πριν από τα εβδομήντα-ογδόντα του έτη θα προλάβαινε την συντέλεια. Για τους αριθμούς εβδομήντα-ογδόντα παρέπεμπαν στο χωρίο Ψαλμ. 90,10 (κατά τους Ο', Ψαλμ. 89. 10). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 υιοθετήθηκε άλλο σχήμα: Αρκούσε το 1914 να ήταν βρέφος. Και τα εβδομήντα-ογδόντα έτη έγιναν εκατόν είκοσι. Βλ. «Σκοπιά-. 15.9.1984. Στο σχετικό δημοσίευμα υπήρχαν και φωτογραφίες ηλικιωμένων Ιεχωβιτών. Διεύρυναν χρονικά την γενεά για να βολέψουν τα αβόλευτα!

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ"

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com