skopia 55

(607 π.Χ.)

 Άννας Μπουρδάκου μέλους του Δ.Σ. της Π.Ε.Γ.

«Ο αγώνας του ανθρώπου ανάμεσα στην οσιότητα ενώπιον του Θεού και στην εκδήλωση νομιμοφροσύνης προς την θρησκεία του».

 

«Μια διεισδυτική ματιά στο ανώτατο συμβούλιο μιας θρησκείας και δραματική εξουσία που ασκεί  πάνω στη ζωή των ανθρώπων».

     Έτσι αρχίζει το βιβλίο του Ρέυμοντ Φράντζ, πρώην μέλους του κυβερνώντος σώματος των «μαρτύρων του Ιεχωβά», ανιψιού από αδελφό του Φράντζ, 4ου  Προ­έδρου της «Σκοπιάς». Ο Ρ. Φράντζ όπως εξηγεί στο βιβλίο του παραιτήθηκε  από την  οργάνωση λόγω συνει­δήσεως όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίου του. Οι διαπιστώσεις καταστάσεων τις οποίες αντιλήφθηκε όταν εντάχθηκε στο "κυβερνών σώμα", ήταν καθοριστικές για την περαιτέρω πορεία του. Γιατί  όμως έγραψε το βιβλίο αυτό; Απαντά  ο ίδιος στην σελ. 2: «Ένας λόγος είναι το παρελθόν μου και η προοπτική που αυτό πα­ρέχει. Από την παιδική μου ηλικία μέχρι τα δεκάξι μου χρόνια πέρασα την ζωή μου συνταυτισμένος με τους μάρτυρες του Ιεχωβά.  Ένας σπουδαιότερος λόγος είναι πως οι περιστάσεις έφεραν σε γνώση μου πληροφορίες προς τις οποίες η μεγάλη πλειονότητα των μαρτύρων του Ιεχωβά δεν έχουν ολότελα καμιά πρόσβαση. Το βιβλίο τούτο γράφτηκε με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε ανθρώπους τους οποίους αγαπώ ειλικρινά. Με κάθε αγαθή συνείδηση, μπορώ να πω ότι στοχεύει να τους βοηθήσει, όχι να τους βλάψει. Αν μερικά απ' όσα γράφονται εδώ προκαλούν οδύνη,  όταν τα διαβάζει κανείς ήταν εξίσου οδυνηρό να γραφτούν. Τουλάχιστον ο συγ­γραφέας θα  έχει παρουσιάσει την πληροφορία ανταπο­κρινόμενος έτσι στη δική του ηθική ευθύνη».

Σελ. 13: «Το  1939 βαφτίστηκα. Τον Ιούνιο του 1940 αφού αποφοίτησα από το Λύκειο μπήκα αμέσως στη ολοχρόνια υπηρεσία έργου μαρτυρίας. Νυμφεύτητκα το 1959 σε ηλικία 36 ετών, με την σύζυγό μου δεν απο­κτήσαμε παιδιά επειδή μέχρι πρόσφατα εφαρμόζαμε μεθόδους ελέγχου γεννήσεων».

Κατόπιν περιγράφει με  λεπτομέρειες τις διάφορες αποστολές στις οποίες τον μετέθετε η «Σκοπιά» και στις οποίες υπηρέτησε με  συνέπεια και  αυταπάρνηση, αλλά και  τις τρομακτικές κακουχίες και  ανθυγιεινές συνθήκες τις οποίες αντιμετώπισε και  οι οποίες είχαν σοβαρές επιπτώσεις τόσο στη δική του υγεία όσο και της συζύγου του. Έως ότου καλείται να υπηρετήσει στα κεντρικά γραφεία στο Μπρούκλιν, όπου ο πρόε­δρος Νάθαν Ο. Νόρρ τον τοποθετεί στο συγγραφικό τμήμα.

Σελ. 23: «Λίγους μήνες μετά την  άφιξή μου στα κεντρι­κά γραφεία και αφότου είχα επιτελέσει κάποιο συγγρα­φικό έργο... ο πρόεδρος Νορρ μου ζήτησε να αναλάβω τη διαμόρφωση ενός Λεξικού για την Βίβλο. Στην αρχή διορίστηκε μαζί  μου και ένας διευθυντής της Εταιρίας Σκοπιά, ο Λάιμαν Σουίνγκλ, ο γραμματέας της σχολής Γαλαάδ, ο Έντουαρντ Ντάνλαπ και τέλος ο Ράινχαρντ Λέντγκατ και ο Τζων Γουίσουκ, συμπληρώθηκε μετά από πέντε χρόνια το σύγγραμμα που ονομάστηκε  ‘‘Βοήθημα" προς κατανόηση της Βίβλου έκτασης 1696 σελίδων».

Σελ. 29-30: «Όταν μου ανατέθηκε θέμα ‘‘χρονολο­γία" κι αυτό επίσης οδήγησε σε σοβαρά ερωτηματικά. Μείζων διδασκαλία των μαρτύρων του Ιεχωβά είναι ότι η βιβλική προφητεία υπέδειχνε ότι το έτος 1914 σήμαινε το τέλος των ‘‘καιρών των εθνών"(Λουκά ΚΔ´ 24) και ότι το έτος εκείνο ο Χριστός Ιησούς ανέλαβε ενεργά την Βασιλική εξουσία του και  άρχισε να κυβερ­νά αόρατος στα ανθρώπινα μάτια. Οι υπολογισμοί  που οδηγούν στο έτος αυτό (1914 δηλαδή) θεμελειώνονται στο Δ´ κεφάλαιο του βιβλίου του Δανιήλ, όπου γίνεται μνεία για περίοδο ‘‘επτά καιρών". Με τη χρήση άλλων χωρίων αυτοί  οι  ‘‘επτά καιροί" μετατρέπονται σε περίο­δο 2520 ετών που αρχίζει το 607 π.Χ. και λήγει το 1914 μ.Χ.

Η Εταιρία Σκοπιά υποστηρίζει ότι η εναρκτήρια χρονολογία το  έτος  607 π.Χ. είναι το  έτος οπότε καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ από τον Βαβυλώνιο κατακτη­τή Ναβουχοδονόσορ. Γνώριζα ότι η χρονολογία 607 π.Χ. φαινόταν να υπάρχει μόνο στις εκδόσεις μας κατ' ιδιάζοντα τρόπο, αλλά δε γνώριζα την πραγματική αι­τία».

Φυσικά έτσι έχουν τα πράγματα. Η «Σκοπιά» στις εκδόσεις της κηρύττει σαν βασικό δόγμα την Βασιλεία του 1914 μ.Χ. με αφετηρία το 607 π.Χ. Βεβαίως το ευαγγέλιο του Ρώσσελ ήταν διαφορετικό, σαν αφετηρία είχε το  606 π.Χ. Αυτό  όμως δεν  εμπόδισε την  εταιρία να το αλλάξει σε 6 07 π.Χ. χωρίς αναστολές ούτε καν ίχνος ευθύνης για τις ανθρώπινες υπάρξεις που την έχουν εμπιστευθεί σαν τον εκφραστή του θείου θελήματος. Βεβαίως αυτές οι αλλαγές δογμάτων είναι κάτι συνηθι­σμένο για τους «αγίους» του Μπρούκλιν. Η «Σκοπιά» εξακολουθεί και  τώρα ακόμη να κηρύττει για το 607 π.Χ. παρ' όλες τις αποδείξεις ιστορικών για το λάθος αυτό, αλλά ούτε και  το σημαντικό αυτό βιβλίο του Ρ. Φράντζ του ανθρώπου που από παιδί  μεγάλωσε και ανδρώθηκε στους κόλπους της  οργανώσεως, που κάπο­τε ανακαλύπτει και  βλέπει τα απίστευτα εκφράζεται με  φωνή απογνώσεως, με πόνο ψυχής για τις χαμένες θυσίες πενήντα περίπου χρόνων και  την διάψευση των ιδανικών του και  των οραμάτων του. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Η «Σκοπιά» γράφει:

1943, «Η Αλήθεια ελευθερώσει υμάς», σελ. 213:

«Εν έτει 607 π.Χ. ο ουράνιος θεοκράτης κατηύθυνε όπως η τυπική θεοκρατία εν Ισραήλ ανατραπή υπό του Βασιλέως Ναβουχοδονόσορ» (η υπογράμμιση δι­κή μας).

1958, «Από τον Απολεσθέντα παράδεισο... », σελ. 103: «Ο  Βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ επήλθε κατά της Ιερουσαλήμ με όλα τα στρατεύματά του... Την πρώτη και  δευτέρα ημέρα του Ιουλίου του έτους 607 π.Χ. οι στρατιώται της Βαβυλώνος εισέβαλαν μέσα στα τείχη της Ιερουσαλήμ... Στις 3 και  4 Αυγούστου οι άνδρες της Βαβυλώνος άρχισαν να πυρπολούν τον οίκο του Ιεχωβά τον οίκο του Βασιλέως και  όλα τα σπίτια της Ιερουσαλήμ και  κάθε μεγάλου  ανδρός  η κατοικία  επυρπολήθη. Κατόπιν κατέρριψαν τα τείχη της  Ιερουσαλήμ. Η πόλις εγκατελείφθη σε ερείπια... Την 1 Οκτωβρίου του 607 π.Χ. εκείνη την ημέρα άρχισαν οι ‘‘καιροί  των εθνών" και  θα διαρκούσαν  επί  2.520  έτη» (η  υπογράμμι­ση δική μας).

1973, «Χιλιετής Βασιλεία...», σελ. 9: «Ο Ναβουχο­δονόσορ ίσως τον γνωρίζουμε σαν τον Σημίτη παγκόσμιο κατακτητή ο οποίος κατέστρεψε την Ιουδαϊκή πόλη της Ιερουσαλήμ το 607 π.Χ.».

Η εταιρία εκδίδει το 1971 το βιβλίο: «Όλη η Γρα­φή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος». Γράφει λοιπόν στην σελ. 84: «Τα εδάφια του επιλόγου του Β´ Χρο­νικών (ΛΣΤ´ 17-23) δίνουν τελειωτική απόδειξη της πλήρους ερημώσεως του Ιερεμία ΚΕ´ 12 και επιπροσθέτως, δείχνουν ότι μία πλήρης εβδομηκονταετία πρέπει να μετράται από την πλήρη ερήμωσι της γης μέχρι της αποκαταστάσεως της λατρείας του Ιεχωβά στην Ιερου­σαλήμ το 537 π.Χ. Επομένως, η ερήμωσις αυτή αρχίζει το 607 π.Χ. και όχι το 586 π.Χ. καθώς υποστηρίζουν μερικές βιβλικές χρονολογίες Ιερ. ΚΘ´ 10, Β´ Βασ. ΚΕ´ 1-26, Έσδρας Γ 1-6».

Είναι η εποχή όπου γίνονται αναταραχές στο εσωτερικό της εταιρίας καθώς και  οι αντιδράσεις της συγγραφικής ομάδας για το 607 και  άλλα. Βεβαίως η διγλωσσία που την χαρακτηρίζει εκφράζεται με την αναγραφή δύο απόψεων με  επίκληση της Αγίας Γρα­φής  όπως διαβάσαμε,  αλλά το συμπέρασμα το δικό της, προβάλλει το 607 π.Χ.

Όταν όμως απεχώρησαν ο Ρ. Φράντζ και άλλοι και ησύχασαν κάπως οι διαμάχες, δυναμικά από τον Ρ. Φράντζ και αφού εξαπολύθηκαν οι γνωστές κατηγορίες και  ύβρεις εναντίον άλλων, με  την γνωστή τακτική, επανεκδίδεται το βιβλίο «Όλη η Γραφή είναι θεόπνευ­στος...», το 1990. Τώρα πλέον οι μνήμες των παλαιοτέρων έχουν εξασθενίσει θέλοντας η όχι, οι δε νέοι δεν γνωρίζουν. Έτσι γράφει:

1990, «Όλη η Γραφή θεόπνευστος...», σελ. 84: «Τα τελευταία εδάφια του βιβλίου δεύτερο Χρονικών (36:

17- 23) δίνουν πιστική απόδειξη της εκπλήρωσης του εδαφίου Ιερεμίας 25: 12 και δείχνουν επίσης  ότι  70 ολόκληρα  έτη πρέπει να υπολογίζονται από την πλήρη ερήμωση της χώρας μέχρι την αποκατάσταση της λατρείας του Ιεχωβά στην Ιερουσαλήμ το 537 Π.Κ.Χ. Επομένως, η ερήμωση αυτή αρχίζει το 607 Π.Κ.Χ. Ιερ. 29: 10 -2 Βασ. 25: 1-26, Εσδρας Γ: 1-6».

Ένα επιπλέον δείγμα της «αξιοπιστίας» της «Σκο­πιάς». Συνεχίζουμε την παρουσίαση-εξομολόγηση  από το βιβλίο του Ρ. Φράντζ.

Σελ. 29-30: «Για το θέμα χρονολογία δαπανήθηκαν πολλοί  μήνες για έρευνα που κατέληξε στη διαμόρφω­ση του πιο εκτενούς άρθρου που περιέχεται στο βιβλίο ‘‘Bοήθημα"... Πολύ χρόνο δαπανήσαμε καταβάλλοντες προσπάθεια για να βρούμε κάποιες αποδείξεις κάποια ιστορική θεμελίωση για το 607 π.Χ. μια χρονολογία που  έχει αποφασιστική σημασία για τους υπολογισμο­ύς που αφορούν το 1914.

Ο Τσαρλς Πλόγκερ μέλος του προσωπικού των κεντρικών Γραφείων, υπηρετούσε τότε ως Γραμματέας μου· ερεύνησε λοιπόν στις βιβλιοθήκες της Νέας Υόρκης για ο,τιδήποτε θα μπορούσε ν'  αποδείξει ιστο­ρικά αυτή τη χρονολογία. Όμως δε βρήκαμε τίποτα απολύτως που να την υποστηρίζει. Όλοι οι ιστορικοί υποδείχνουν μία άλλη χρονολογία, είκοσι χρόνια μετά, ως το έτος καταστροφής της Ιερουσαλήμ. Πριν να προε­τοιμάσω το υλικό για το ‘‘Βοήθημα" αναφορικά με την Αρχαιολογία δε γνώριζα ότι οι πήλινες ψημένες πινακίδες με σφηνοειδή γραφή που έχουν βρεθεί στην περιοχή της Μεσοποταμίας και που χρονολογούνται από τον καιρό της αρχαίας Βαβυλώνας ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες. Σε όλες αυτές τις πινακίδες διαπιστώσαμε ότι δεν υπάρχει τίποτα που να δηλώνει ότι η περίοδος της Νεοβαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας (όπου εντάσσεται η Βασιλεία του Ναβουχοδονόσορ) είχε το αναγκαίο μήκος ώστε να ανταποκρίνεται στη χρονολογία 607 π.Χ. ως το έτος της καταστροφής της Ιερουσαλήμ.

Όλα δείχνανε μια περίοδο κατά είκοσι χρόνια βραχύτερη από εκείνη που παρουσίαζαν οι δικές μας εκδόσεις. Μολο­νότι το έβρισκα ανησυχητικό, ήθελα να πιστεύω ότι η χρονολογία μας ήταν σωστή παρ' όλες τις αντίθετες αποδείξεις. Έτσι όταν προετοιμάζαμε το αντίστοιχο υλικό για το ‘‘Βοήθημαδιαθέσαμε πολύ χρόνο και χώρο στην προσπάθεια να μειώσωμε την αξιοπιστία των αρχαιολογικών και ιστορικών αποδείξεων που θα καθιστούσαν λαθεμένη την χρονολογία  607 π.Χ. και θα έδιναν διαφορετικό σημείο έναρξης των υπολογισμών μας και συνεπώς διαφορετικό σημείο λήξης και όχι το 1914. Ο Τσαρλς Πλόγκερ και εγώ ταξιδεύσαμε στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, για να πάρουμε συνέντευξη από τον καθηγητή Αβραάμ Ζαξ, έναν ειδικό των αρχαίων κειμένων σφη­νοειδούς γραφής. Θέλαμε να δούμε αν θα μπορούσαμε να πάρουμε κάποιες πληροφορίες που θα φανέρωναν κάποια χαραμάδα, η πάντως αδυναμία στα Αστρονο­μικά στοιχεία πολλών κειμένων που καταδείχνουν ότι η δική μας χρονολογία 607 π.Χ. δεν είναι σωστή. Τε­λικά έγινε φανερό ότι για να είναι πραγματικά η δική μας η χρονολογία σωστή θάπρεπε όλοι οι αρχαίοι γρα­φείς να έχουν ουσιαστικά συνωμοτήσει χωρίς ωστόσο κανένα αντιληπτό κίνητρο προς τούτο να παραποιήσουν τα γεγονότα. (Όλοι εκείνοι λοιπόν έκαναν λάθος κι είχαμε δίκιο εμείς;).

Σαν τον συνήγορο που βρίσκεται αντιμέτωπος με αποδείξεις που δεν μπορεί ν' αντιπαρέλθει, κατέβαλα προσπάθεια να υποτιμήσω, ή να εξασθενίσω την αξιοπι­στία των μαρτύρων των αρχαίων χρόνων που παρουσίαζαν αυτές τις αποδείξεις των ιστορικών κειμένων που σχετίζονται με τη Νέο-Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία. Βέβαια τα επιχειρήματα που παρουσίασα είναι έντιμα· όμως, γνωρίζω ότι η πρόθεσή μου ήταν να χρησιμεύσουν για να στηρίξουν μια χρονολογία για την οποία δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη. Έτσι παρά την εκτίμησή μας για ορισμένες αρχές το ‘‘Βοήθημα" αναμ­φίβολα περιλάμβανε πολλά παραδείγματα των προσπα­θειών μας να είμαστε νομιμόφρονες στις διδασκαλίες της Εταιρίας» (οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Είναι οδυνηρή η θέση του συγγραφέως όμως μέσα από την τραγικότητα των αποκαλυπτικών στοιχείων που μας παρουσιάζει και  τα  οποία  ενώ τα βλέπει,  αλλά δεν μπορεί να τα δεχθεί, ψάχνει, όπως ο ίδιος περιγράφει, κάποιο στήριγμα γεμάτος απόγνωση εμπρός στο φοβερό δίλημμα. Την αλήθεια της Αγίας Γραφής η την νομιμοφροσύνη στον «δούλο»; Αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της πλύσεως εγκεφάλου που έχει υποστεί και συνεχίζει:

Σελ. 31: «Τη χρονιά που δόθηκε στην κυκλοφορία το ολοκληρωμένο βιβλίο ‘‘Βοήθημα"  με κάλεσαν να γίνω μέλος του Κυβερνώντος Σώματος των μαρτύρων του Ιεχωβά».

Κανένα σχόλιο.

Σελ. 32: «Γεγονός είναι ότι και μεταξύ των μαρτύρων του Ιεχωβά πολύ λίγοι έχουν κάποια σαφή ιδέα σχετικά το πως λειτουργεί το κεντρικό τμήμα της Οργά­νωσης. Δεν γνωρίζουν πως παίρνονται αποφάσεις που αφορούν δογματικές αλήθειες, ούτε πως διεξάγει τις συζητήσεις του το Κυβερνών Σώμα που διευθύνει όλο το έργο τους παγκόσμια, κι ούτε αν οι αποφάσεις πα­ίρνονται σταθερά ομόφωνα ή τι γίνεται όταν υπάρχει διαφωνία. Όλα αυτά περιβάλλονται από μυστικότητα καθ'  όσον το Κυβερνών Σώμα, συσκέπτεται σε κλειστές συνεδριάσεις».

Σελ. 270: «Κάποια συζήτηση σχετικά με την αβε­βαιότητα των χρονικών προφητειών ο τότε πρόεδρος Νάθαν Νορρ έλαβε το λόγο και είπε: Υπάρχουν μερικά πράγματα που τα γνωρίζω: γνωρίζω ότι ο Ιεχωβά είναι ο  Θεός, ότι ο Χριστός Ιησούς είναι ο Γιος Του ότι έδωσε την ζωή του ως αντίλυτρο για μας και ότι υπάρχει ανάσταση. Για άλλα πράγματα δεν είμαι και τόσο βέβαιος. Για το 1914 δε γνωρίζω. Τόσο καιρό μιλάμε για το 1914. Ίσως έχουμε δίκιο και το ελπίζω» (οι υπογραμμί­σεις δικές μας).

Λόγια από τα χείλη του προέδρου των «αγίων» της «Σκοπιάς». Από τον αρχηγό του καναλιού του Ιεχωβά, από τον εξέχοντα της προφητικής τάξεως. Δηλώνει, ότι δεν είναι και  τόσο βέβαιος για διάφορες διδαχές οι  οποίες  αποτελούν την «τροφή» των προβάτων την  οποία  εάν δεν λάβουν θα γευθούν τον αιώνιο θάνατο. Για το 1914 μ.Χ. ομολογεί ότι δεν γνωρίζει. Όμως το 1914 είναι το «ευαγγέλιο» της Βασιλείας, βασικό δόγμα που  ο ίδιος κη­ρύττει, διδασκαλία την  οποία οι «μάρτυρες του Ιεχωβά» είναι υποχρεωμένοι να την κάμουν γνωστή σε όλη την οικουμένη, εκτελώντας την αγνή λατρεία στον Ιεχωβά, μέσον με  το  οποίον θα  επιζήσουν κατά την φοβερή  ημέρα της σφαγής του  Αρμαγεδδώνος. Είναι οι πιστοί  των  εντο­λών του «δούλου». Έτσι εξασφαλίζουν το σημάδι της επιβιώσεως  από τον  "άνθρωπο με τα λινά και  το καλαμάρι του γραμματέως", δηλαδή πάλι τον «δούλο» του  οπο­ίου κύριος εκφραστής είναι ο πρόεδρος, ο εξουσιαστής εκατομμυρίων οπαδών στον κόσμο. Δηλώνει άγνοια ο πρόεδρος Νόρρ και  αμφιβολία για βασικές διδασκαλίες της «Σκοπιάς». Φυσικά αυτά δεν τα γνωρίζουν οι  οπαδοί οι οποίοι  έχουν μάθει να υπακούουν... ο πρόεδρος  όμως φροντίζει για τις δραστηριότητες των  εταιριών.

Σελ. 33: «Tα εννιά χρόνια που βρισκόμουν στο Κυ­βερνών Σώμα επέδρασαν έντονα πάνω μου, ιδιαίτερα δε πάνω στη συνείδησή μου. Βρέθηκα ν' αντιμετωπίζω μείζονα κρίση στη ζωή μου μια κατάσταση που απα­ίτησε να προβώ σε αποφάσεις σαν προς σε σταυρο­δρόμι που ποτέ δεν ανέμενα ότι θ' αντιμετώπιζα. Η απόφαση που έλαβα ήταν αποκλειστικά δική μου, το δε συνεπαγόμενο αντίτιμο είναι σημαντικό. Ωστόσο δεν μετανιώνω γι' αυτό».

Σελ. 34: «Μετά την παραίτησή μου από Μέλος του Κυβερνώντος Σώματος το Μάιο του 1980 έλαβα πολυ­άριθμες κλήσεις από εφημερίδες και περιοδικά που ζητούσαν πληροφορίες για την κατάσταση μέσα στην ορ­γάνωση, τους κατεύθυνα στα Γραφεία του Μπρούκλιν. Εκείνοι με τη σειρά τους διαρκώς μου απαντούσαν ότι είχαν μεν προσπαθήσει να πάρουν πληροφορίες από ‘κεί, χωρίς όμως επιτυχία.  ‘‘Ουδέν σχόλιο"! Η απάντησή μου ήταν απλά ότι εγώ δε θα μπορούσα να λειτουργήσω σαν πηγή πληροφοριών για εκείνους. Σχεδόν δύο χρόνια τήρησα αυτή τη στάση. Όσα συνέβηκαν στα δύο χρόνια που τήρησα την στάση αυτή, όχι απλά σχετικά με μένα αλλά σχετικά με άλλους με έκαναν να επανεκτιμήσω τη στάση μου της σιωπής».

Σελ. 7: «Πως λοιπόν συμβαίνει ώστε, σήμερα αν οποιοσδήποτε Μάρτυρας εκφράσει προσωπική διαφο­ρά άποψης έναντι των διδασκαλιών της Οργάνωσης, να είναι σχεδόν βέβαιο ότι θ' αντιμετωπίσει δικαστικές διαδικασίες και θα υποστεί αποκοπή από την επικοι­νωνία, παρεκτός βέβαια αν είναι πρόθυμος ν'  ανακα­λέσει;».

Σελ. 8: «Όμως ποιο είναι το αποτέλεσμα όταν η πνευματική ‘‘καθοδήγηση"  γίνεται διανοητική κυρι­αρχία και πνευματική τυραννία; Τι συμβαίνει όταν οι επιθυμητές ιδιότητες της ενότητας και της τάξης υποκαθίστανται από απαίτηση θεσμοθετημένης συμμόρ­φωσης και νομικίστικης "στράτευσης": Ποιά είναι τ' αποτελέσματα, όταν ο κατάλληλος σεβασμός προς την εξουσία μετατρέπεται σε δουλοπρέπεια, αναντίρρητη υποταγή κι εγκατάλειψη κάθε προσωπικής ευθύνης ενώπιον του Θεού, αναφορικά με τη λήψη αποφάσεων βασισμένων στην συνείδηση του ατόμου;» (οι υπογραμ­μίσεις δικές μας).

Ο Ρέϋμοντ Φράντζ μέσα από την συνειδησιακή κρί­ση του όταν κάποια ημέρα βεβαιώθηκε πλέον και είδε να σωριάζονται σε ερείπια οι αξίες και οι διδαχές με τις οποίες τρεφόταν αυτός και εκατομμύρια οπαδοί, όταν κατανόησε ότι ό λόγος του Θεού δεν συμφωνεί με τις διδασκαλίες του «δούλου», ότι το «ευαγγέλιο» του 1914 δεν είναι τίποτα, καθώς και πολλά άλλα δογματικά είναι αυθαιρεσίες της οργανώσεως, τότε ένοιωσε ότι βρίσκεται σ' ένα απολυταρχικό καθεστώς, έφυγε με όλες τις συνέπειες, όμως αισθάνθηκε ελεύθερος άνθρωπος, παιδί τον Θεού και όχι δούλος του «δούλου».

 

Από το 2010 το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μυριόβιβλος.

http://www.books.maria-dimitriadou.net/2009/12/31/crisis-of-conscience/

Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 39 2005

 

 

jehovades 24

π.Αντωνίου Αλεβιζόπουλου

 

   Τον περασμένο αιώνα, ο Αμερικανός έμπορος Κάρολος Ρώσσελ ίδρυσε μια ιδιωτική επιχείρηση, που εξελίχθηκε σε με­τοχική εταιρεία. Είχε βάλει τα μεγαλύτερα κεφάλαια και γι' αυτό ήταν ισόβιος πρόεδρος. Μετά το θάνατό του (1916) τον διεδέχθη ο Ιωσήφ Ρόδερφορδ (1917-1942) και εκείνον ο Νάθαν Νορρ (1942-1977). Σήμερα πρόεδρος της εταιρείας είναι ο Φρέντ Φράνς.

metoxiki 1

   Η εταιρεία αυτή, που τώρα ονομάζεται "Βιβλική και Φυλλαδική εταιρεία Σκοπιά", στην "αυτοβιογραφία" της, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Σκοπιά" με τίτλο "Σύγχρονη Ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά" παραδέχεται:

"Στην αρχή η ιδιοκτησία αυτή κατείχετο νομίμως από την εκδοτική εταιρεία του Πύργου, ιδιωτική επιχείρηση, που διευθύνετο προσωπικά από τον Κ.Τ.Ρώσσελ. Τον Απρίλιο του 1898...μεταβιβάσθηκε στο...σωματείο" (ντ.1).

Αυτή λοιπόν είναι η αλήθεια για την ιστορία της εταιρείας αυτής, ξεκίνησε με μια ιδιωτική επιχείρηση ενός ανθρώπου, του Καρόλου Ρώσσελ. Ακόμη και μετά την μετοχο­ποίησή της δεν άλλαξε τίποτε, γιατί η πλειοψηφία των μετοχών βρισκόταν στα χέρια του ίδιου προσώπου. Ποια σχέση μπορεί να έχει ο Θεός μ' αυτή την υπόθεση;

Ο Κάρολος Ρώσσελ δεν επελέγη πρόεδρος της εταιρείας με βάση την πίστη του, την αφοσίωσή του στον Θεό ή και την κλήση του, όπως πιστεύουν οι "μάρτυρες τού Ιεχωβά", αλλά επειδή είχε τις πιο πολλές μετοχές, τις πιο πολλές ψήφους στην εταιρεία!

metoxiki 2

Η "Σκοπιά" μας πληροφορεί ακόμη και πόσο ήταν η τι­μή κάθε μετοχής στη μετοχική εταιρεία "Σκοπιά"· ήταν δέ­κα δολλάρια και η κάθε μετοχή αντιπροσώπευε μία ψήφο.

Η "Σκοπιά" 1955, σ.241,σημ.θ' το λέει αυτό καθαρά: "Η προηγούμενη διάταξη του σωματείου όσον αφορά την ψηφο­φορία ήταν μια ψήφος για κάθε δωρεά δέκα δολλαρίων στην εταιρεία. Η μέθοδος της ψηφοφορίας ετροποποιήθη στο 1944" (ντ.2).

Η μαρτυρία αυτή αποδεικνύει πως ο καθένας μπορούσε να γίνει μέτοχος σ’ αυτή την εταιρεία, με δέκα δολλάρια και ο αριθμός των μετόχων μπορούσε να είναι απεριόριστος. Το 1944 έγινε τροποποίηση τού καταστατικού. Όμως η τρο­ποποίηση έγινε "αφού εξελέγησαν από τους μετόχους που αντιπροσωπεύονταν εκεί οι διευθυνταί και οι αξιωματούχοι της εταιρείας" (ντ.3). Δηλαδή ακόμη και ο πρόεδρος Νάθαν Νορρ και το "Συμβούλιο Διευθυντών" και όλοι οι αξιωματούχοι της εταιρείας εξελέγησαν από τους "μετό­χους δι’ αντιπροσώπων"!

Τίποτε το "θεοκρατικό" δε βλέπουμε στην υπόθεση αυτή.

O κάθε μέτοχος μπορούσε να στείλει τον οποιοδήποτε αντιπρόσωπό του, π.χ. το δικηγόρο του, χωρίς να σημαίνει αυτό πως ο ίδιος ή ο αντιπρόσωπός του ήταν "μάρτυρας του Ιεχωβά", και να συμμετάσχει για λογαριασμό του στην ψηφοφορία και την εκλογή του προέδρου, του αντιπροέδρου και των άλλων μελών του "Συμβουλίου Διευθυντών".

Εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε πως το "Συμβούλιο Διευθυντών" εταυτίζετο τότε απόλυτα με το λεγόμενο "Κυβερνών Σώμα" της οργανώσεως των "μαρτύρων του Ιεχωβά".

   Οι "μάρτυρες του Ιεχωβά", από το 1938 υποχρεώθησαν να υπογράψουν μία δήλωση πως αναγνωρίζουν την ίδρυση θεο­κρατίας και ότι η εταιρεία "Σκοπιά" είναι "ο ορατός εκπρόσωπος του Κυρίου επάνω στη γη" (Σκοπιά 1955,σ.321,βλ. κλισέ αριθ.1 στο βιβλίο μας "Διάλογος με την εταιρεία Σκοπιά", Αθήναι 1987,σ.81). Ώστε ο "ορατός εκπρόσωπος του Κυρίου στη γη" εκλέγεται από τους μετόχους μιας εταιρείας και μάλιστα μέσω των νομικών συμβουλών ή άλλων εκπροσώπων τους που μπορεί να είναι ακόμη και άθεοι;

metoxiki 3

   Το άρθρο αυτό του καταστατικού τροποποιήθηκε το 1944 και ορίσθηκε πως αυτοί οι "μέτοχοι" δεν επιτρέπεται να ξεπερνούν τους 500 (ντ.3). Όμως η "Σκοπιά" αποκρύπτει εδώ μια σημαντική λεπτομέρεια. Στο καταστατικό αναφέρεται πως ο αριθμός των μπορεί να κατέβει ακόμη και στους 300 και πως όλοι τους πρέπει να είναι βορειοαμερικανοί.

Με την τροποποίηση λοιπόν του καταστατικού η εταιρεία μεταβλήθηκε σε βορειοαμερικανική υπόθεση. Αυτό έγινε με τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας των μετόχων, που ασφαλώς δεν παρέλειψαν να κατοχυρώσουν τα συμφέροντά τους.

Δεν γνωρίζουμε πως το κατώρθωσαν αυτό. Άλλωστε την εποχή εκείνη υπήρχε και η μετοχική εταιρεία "Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία Σκοπιά της Νέας Υόρκης-INC", μια καθαρά οικονομική επιχείρηση. Το Συμβούλιο Διευθυντών της αποτελείται από τα ίδια πρόσωπα που διοικούν και την εταιρεία της Πενσυλβανίας. Κάνεις δεν γνωρίζει τι γίνεται σ’ αυτή την εταιρεία, ούτε και τα μέλη του λεγόμενου "Κυβερνώντος Σώματος" των "μαρτύρων τού Ιεχωβά", που σήμερα είναι διευρυμένο και περιλαμβάνει και μέλη έξω από το "Συμβούλιο Διευθυντών". Στο "Κυβερνών Σώμα" δεν συζητούνται ποτέ οι­κονομικά ζητήματα. Αυτά τα συζητεί το Συμβούλιο Διευθυν­τών, που αποτελείται από τα ίδια άτομα και για τις δυο εταιρείες.

Σε αντίθεση με τη σημερινή πρακτική, παλαιότερα η εταιρεία δεν απέκρυπτε την αληθινή της ταυτότητα. Στην εποχή του Ρώσσελ ομολογούσε πως είναι εμπορική επιχείρηση, δηλαδή μια εκδοτική εταιρεία. Ο Ρώσσελ έγραψε ένα εξάτομο έργο, το οποίο οι οπαδοί του θεωρούσαν σπουδαιότερο ακόμη και από την αγία Γραφή. Ο αρχικός του τίτλος ήταν "Χαραυγή της Χιλιετηρίδος", γιατί διακήρυττε πως η δευτέρα παρου­σία του Χριστού έγινε στο έτος 1874. Το ίδιο έτος άρχισε και ο "θερισμός των άγιων" για τη συμπλήρωση των 144000 "άγιων", την ουράνιο τάξη των "υπερνικητών".Αργότερα άλ­λαξε τίτλο και ονομάστηκε "Γραφικαί Μελέται". Σ’ αυτό λοι­πόν το έργο η εταιρεία παραθέτει για τον εαυτό της τον ακόλουθο ορισμό:

"Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία Σκοπιά (Μπρούκλιν...). Αυτό είναι το όνομα μιας εμπορικής επιχειρήσεως, η οποία εκπροσωπεί ένα ταμείο..." (βλ.κλισέ στο βιβλίο μας "Ι­δεολογικοί Διάλογοι,τ.4,σ.50). Εδώ η εταιρεία δεν απο­κρύπτει το αληθινό της πρόσωπο. Αυτοδιαφημίζεται σαν εμπορική επιχείρηση!

   Τα πράγματα όμως άρχισαν ν’ αλλάζουν όταν ανέλαβε την προεδρεία της εταιρείας ο Ιωσήφ Ρόδερφορδ, μετά από το θάνατο του Ρώσσελ (1916). Ο άνθρωπος αυτός, που αρεσκόταν να τον ονομάζουν "Δικαστή Ρόδερφορδ", επειδή ήταν νομικός και αντικατέστησε μια φορά στην έδρα κάποιον κανονικό δικαστή, συνέλαβε το σχέδιο να μεταβάλλει αυτή τη μετοχι­κή εταιρεία σε "θεοκρατία" και να αντικαταστήσει τη λα­τρεία του Θεού σε λατρεία της "Σκοπιάς" και των εκδοτικών της προϊόντων, βιβλίων, βιβλιάριων, περιοδικών.

Για να το επιτύχει όμως αυτό, έπρεπε προηγουμένως να καταργήσει κάθε ελευθερία στις κοινότητες των οπαδών της εταιρείας, οι οποίοι τότε ελέγοντο "Σπουδαστές της Γραφής", και να διακηρύξει πως αυτή η εταιρεία αντιπροσωπεύει τον Θεό σ’ όλη τη γη. Έτσι μπορούσε πλέον να δηλώσει ελεύθερα πως είναι θέλημα Θεού να αντικατασταθεί η λατρευτική ζωή των οπαδών με τη δραστηριότητα, για τη διάδοση των έντυ­πων της εταιρείας από σπίτι σε σπίτι, και πως αυτή η δρα­στηριότητα είναι η "αγνή λατρεία του Ιεχωβά" και επομένως είναι απαραίτητη για τη σωτηρία μας. Μ’ αυτόν τον τρόπο σχεδίασε και πέτυχε την κατάργηση της λατρευτικής ζωής των οπαδών και τους υποχρέωσε να καταναλώνουν το χρόνο τους πηγαίνοντες από σπίτι σε σπίτι για το λεγόμενο "έργο". Αυτό το σχέδιο ολοκληρώθηκε το έτος 1938.

Όλες οι συναθροίσεις των "Σπουδαστών της Γραφής" σ’ όλο τον κόσμο υποχρεώθηκαν να υπογράψουν Δήλωση Νομιμο­φροσύνης και υποταγής στην εταιρεία "Σκοπιά". Μάλιστα η "Σκοπιά" καθόρισε και τη διατύπωση του κειμένου: "Εμείς, η ομάς του λαού του Θεού, που ξεχωρίσθη για το όνομά του και βρίσκεται εις..., αναγνωρίζουμε ότι η κυβέρνησις τού Θεού είναι καθαρή θεοκρατία και ότι ο Χρι­στός Ιησούς είναι στον ναό και ανέλαβε πλήρως τη διακυβέρνησι και τον έλεγχο της ορατής καθώς και της αοράτου οργανώσεως τού Ιεχωβά, και ότι ‘Η ΕΤΑΙΡΙΑ’ είναι ο ορατός εκπρόσωπος τού Κυρίου επάνω στη γη, και συνεπώς παρακαλούμε 'Την Εταιρεία’ να οργανώσει αυτήν την ομάδα για υπηρεσία και να διορίση τους διαφόρους υπηρέτας της, για να μπορέσωμε όλοι μας να συνεργασθούμε με ειρήνη, δικαιοσύ­νη, αρμονία και πλήρη ενότητα" (βλ.κλισέ από τη "Σκοπιά" 1955,σ.321,στο βιβλίο μας "Διάλογος...", σ.81).

Αν θελήσουμε να σχολιάσουμε το κείμενο αυτής της "Δηλώσεως" θα λέγαμε πως δεν διαφέρει σε τίποτε από τις διακηρύξεις ενός ολοκληρωτικού συστήματος, το οποίο υπόσχεται να φέρει στον κόσμο ειρήνη, δικαιοσύνη, αρμονία, ενότητα , υπό τον όρο φυσικά να υποταγούν σ’ αυτό χωρίς όρους όλοι οι άνθρωποι. Αυτό το παραδέχεται και η ίδια η "Σκοπιά" στο άρθρο που αναφερθήκαμε. Για τη "θεοκρατία" τού 1938 εκφράζεται με πολύ θαυμασμό και περιγράφει με έμφαση τα αποτελέσματα: "Τι περίοδος ειρήνης και ευη­μερίας εισήχθη! Επέρασαν οι ημέρες των εκλογών, των φιλονικειών και των δημοκρατικών ψηφίσεων"! (βλ.κλισέ στο βιβλίο "Διάλογος...",σ.81).

metoxiki 4

Σήμερα η "Σκοπιά" πλαστο­γραφεί την ίδια της την ιστορία. Ισχυρίζεται πως ο Κάρο­λος Ρώσσελ δεν ίδρυσε ιδιωτική επιχείρηση και πως η εταιρεία "Σκοπιά" δεν υπήρξε ποτέ εμπορική επιχείρηση, αλλά "θεοκρατία". Ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζεται σήμερα η εταιρεία πως από το 1879 το περιοδικό  "Σκοπιά" εχρησιμοποιήθη από αυτόν τον συλλογικόν όμιλο για τη διανομή της πνευματικής τροφής....Στο 1884 αυτός ο συλλογικός όμιλος του "δούλου" εσχημάτισε ένα σωματείον, που ονομάζετο Φυλλαδική Εταιρεία η Σκοπιά της Σιών, και που τώρα είναι γνωστό ως η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία Σκοπιά της Πενσυλβανίας. Η Εταιρεία "Σκοπιά" ιδρύθη το 1884 σαν νόμιμος υπηρέτης του "δούλου", λέγει η "Σκοπιά" χωρίς ντροπή, αλλοιώνοντας την Ιστορία της (ντ.4).

Αλλά δεν είναι η μοναδική φορά που το κάνει αυτό:

Στο βιβλίο μας "Φραγμοί στη δραστηριότητα της Σκοπιάς" (Αθήνα 1987,σ.67) δημοσιεύουμε σε κλισέ τη σελίδα 306 του τόμου 1955 της "Σκοπιάς", όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: "και αυτός ο Αδελφός Ρώσσελ στο 1884 και μετέπειτα συνεχώς ετόνιζε ότι η εταιρεία Σκοπιά αποτελούσε το όργανον ή αγωγόν που εχρησιμοποιείτο από τον Ιεχωβά..".

Αυτό είναι φυσικά πλαστογραφία της ιστορίας. Ο Ρώσσελ δεν έλεγε ότι η εταιρεία "Σκοπιά" είναι "αγωγός του Ι­εχωβά", αλλά εμπορική επιχείρηση.

Στο ίδιο κείμενο (Σκοπιά 1955,σ.306) η εταιρεία μας πληροφορεί: "Το σπέρμα της θεοκρατικής κατευθύνσεως πραγ­ματικά άρχισε την εκδήλωσί του το φθινόπωρο τού 1919 με την εξαπόλυσι του έργου του 'Χρυσού Αιώνος’... Το έργον του 'Χρυσού Αιώνος’ είναι έργον από σπίτι σε σπίτι με το άγγελμα της βασιλείας". Αυτό το "έργο" είχε σαν σκο­πό την έγγραφή συνδρομητών στο περιοδικό αυτό, που σή­μερα ονομάζεται "Ξύπνα!". Οι εκκλησίες που ήθελαν να συμμετάσχουν στη νέα υπηρεσία του αγρού που διηνοίγετο τώρα με την εκστρατεία του 'Χρυσού Αιώνος’ παρεκλήθησαν να εγγράφουν ως υπηρεσιακές οργανώσεις, συνεργαζόμενες με την εταιρεία" (βλ. κλισέ στο "Φραγμοί...",σ.67).

   Αυτό ήταν το μοντέλλο, που γενικοποιήθηκε το 1938 με την ανακήρυξη της "θεοκρατίας" της "Σκοπιάς". Οι "εκκλη­σίες", δηλαδή οι διάφορες κοινότητες των "σπουδαστών της Γραφής", έπαυσαν πλέον να έχουν σαν έργο τους τη μελέτη της αγίας Γραφής και την προσευχή· έγιναν "υπηρεσιακές οργανώσεις" της εταιρείας "Σκοπιά", για συστηματική διάδο­ση των εκδοτικών της προϊόντων.

Στο εξής η θρησκεία χρησιμοποιείται με σκοπό να παγιδεύσει ανύποπτα θύματα, προκειμένου να υπηρετήσουν εντελώς κοσμικά συμφέροντα, δηλαδή τους κρυφούς σκοπούς μιας βορειοαμερικανικής εταιρείας με θρησκευτικό φανατισμό, στο όνομα τού Θεού, νομίζοντας πως μ’ αυτό τον τρόπο ασκούν τη λεγόμενη "αγνή λατρεία του Ιεχωβά".

Για να θεμελιώσει η "Σκοπιά και "Γραφικά" το ανοσιούρ­γημά της αυτό, διακήρυξε πως η δευτέρα παρουσία του Χριστού έγινε και μάλιστα το 1914. Μα, θα παρατηρήσει κα­νείς, ο Ρώσσελ δεν έλεγε πως η δευτέρα παρουσία έγινε "αοράτως" το 1874; Ναι, το έλεγε (βλ. βιβλίο μας "100 χρό­νια απάτης"). Όμως ο Ιωσήφ Ρόδερφορδ άλλαξε αυτή τη διδαχή του Ρώσσελ και διακήρυξε πως η δευτέρα παρουσία "έγινε το 1914"! Αναφέρει κατά λέξη: "Τα γεγονότα του κόσμου από το 1914 μ.Χ. και ιδιαίτερα από το 1918 μ.Χ., δίδουν ορατή απόδειξη ότι ο Κύριος Ιησούς, έχοντας αναλάβει τη βασιλεία του, ήλθε στον πνευματικό ναό του Θεού για να εκτελέση την τελική κρίσι..." (ντ.5).

metoxiki 5

Στόχος της ελεύσεως αυτής ήταν να κρίνει τον "Οίκον του Θεού", δηλαδή κατά την αντίληψη της εταιρείας, τους δικούς της οπαδούς. Εκεί λοιπόν, λέγει η "Σκοπιά", στη διάρκεια αυτής της κρίσεως, ο Χριστός "εύρε έναν πιστόν και φρόνιμον δούλον και τον διώρισε επί όλων των ορατών συμφερόντων της βασιλείας του επάνω στη γη" (ντ. 5). Αυτός λοιπόν ο "δούλος" είναι η εταιρεία "Σκοπιά"!

Όσοι θέλουν να είναι κάτω από τη "θεοκρατία", πρέπει ν’ αναγνωρίσουν σαν Ανώτατη αυθεντία πάνω στη γη αυτή την εταιρεία: "Για να δώσωμε πλήρη αναγνώρισι στη θεοκρα­τική οργάνωσι σήμερα, πρέπει να αναγνωρίσωμε αυτόν τον 'πιστόν και φρόνιμον δούλον’, που ο επιστρέφων Κύριος και Κριτής έχει διορίσει επί όλων των υπαρχόντων του. Δεν μπορούμε να το αποφύγωμε αυτό" (ντ.5). 

   Η εταιρεία, "διαχειριζόμενη όλα τα υπάρχοντα του Κυρί­ου επάνω στη γη, παραθέτει την τροφήν εν καιρώ...ο Κύρι­ος Ιησούς ως ο Καλός Ποιμήν δεν τρέφει τα πρόβατά του επάνω στη γη σήμερα με κανένα άλλον παρά με τον 'δούλον' αυτόν" (ντ.5). Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να αγνοή­σει το "δούλο", να πει λόγου χάρη πως μπορεί μόνος του να μελετήσει τη Γραφή και να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού, που ανακαλύπτει εκεί. Δεν μπορεί να προσανατολισθεί στη διδαχή της Εκκλησίας ή οποιασδήποτε χριστιανικής ομολογίας. Πρέπει "να δώση πλήρη αναγνώρισι στη θεοκρα­τική οργάνωσι σήμερα", γιατί "ο Καλός Ποιμήν δεν τρέφει τα πρόβατά του επάνω στη γη σήμερα με κανένα άλλον.."(ντ.5) Και φυσικά οι εντολές της "θεοκρατίας" φθάνουν στην κά­θε συνάθροιση μέσω των αξιωματούχων!

Οι "μάρτυρες του Ιεχωβά" οφείλουν να δώσουν και δί­νουν πρωταρχική σημασία στο "δούλο", που εδρεύει στο Μπρούκλιν της Αμερικής. "Αν κανείς τους ρωτήσει, γιατί", τότε παραπέμπουν στο Ματθ.κδ'45:Ο "δούλος" αυτός, λένε, παρουσιάσθηκε το 1870 και ταυτίζεται με τον όμιλο που σχηματίσθηκε τότε γύρω από τον Κάρολο Ρώσσελ. Ο όμιλος αυτός ασχολήθηκε με τη διανομή της "τροφής" στους "υπηρέτες" . Γι' αυτό το σκοπό ίδρυσε την εταιρεία "Σκοπιά" και εξέδοσε το περιοδικό "Σκοπιά" (ντ.4).

Αυτό δεν αποτελεί μόνο απάτη, δηλαδή νόθευση της ίδιας της ιστορίας της "Σκοπιάς", αλλά και διαστρέβλωση της αγίας Γραφής. Ο καθένας που θα μελετήσει το Ματθ.κδ'45, δεν θα δυσκολευθεί να κατανοήσει πως "πιστός και φρό­νιμος δούλος" είναι κάθε χριστιανός, που θα αποδειχθεί πιστός και φρόνιμος διαχειριστής του ταλάντου που του εμπιστεύθηκε ο Θεός (Ματθ.κε'15-28) αυτός θα τιμηθεί από τον Κύριο και θα γίνει τέκνο της βασιλείας Του, θα κάνει δηλαδή δικά του όλα τα υπάρχοντα της βασιλείας του Θεού.

Όμως η εταιρεία δεν δέχεται αυτό το ευαγγέλιο της υιοθεσίας· το αντικαθιστά με ολοκληρωτικό σύστημα, το οποίο όπως θα δούμε σε άλλο σημείο, μεταβάλλει πλάσματα του Θεού σε άβουλα όντα, έτοιμα να εκτελέσουν οποιαδήποτε εντολή της ηγεσίας του Μπρούκλιν! Η εταιρεία "Σκοπιά" περιορίζει τα "τέκνα του Θεού" στον αριθμό 144.000 και λέγει πως μόνο ένα μικρό υπόλοιπο ζει σήμερα πάνω στη γη. Όλοι οι άλλοι οπαδοί της ανήκουν στην τάξη των "υπηρετών" ή των "σκλάβων Γαβαωνιτών",που θα γλυτώσουν τη "σφαγή" στον Αρμαγεδώνα χάρη στη δουλική υπηρεσία που προσφέρουν στο "δούλο", δηλαδή στην εταιρεία "Σκοπιά". (Γι’ αυτό το θέμα βλ.Αναλυτικά τα βιβλία μας: "Οι Χιλιαστές μας γράφουν",σ.347-350,"Φραγμοί...",σ.13-15, "Διά­λογος με την εταιρεία Σκοπιά",ντ.22-25).


 

jehovades 22

    Περισσότερες από 1.000 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών που χρονολογούνται εδώ και τουλάχιστον 60 χρόνια δεν κατήγγειλε στην αστυνομία η Εκκλησία Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Αυστραλία, όπως ειπώθηκε σήμερα ενώπιον κυβερνητικής επιτροπής που ερευνά την υπόθεση παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης στους κόλπους της.

Η Αυστραλιανή Βασιλική Επιτροπή για τις Θεσμικές Αντιδράσεις στην Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιών, η οποία θεσπίστηκε το 2013 εν μέσω καταγγελιών για συστηματικές σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας στην Αυστραλία, έχει ευρεία δικαιοδοσία για να ερευνήσει ανάλογες υποθέσεις σε θρησκευτικές και κοσμικές οργανώσεις.

Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας σχετικά με τις ενέργειες της Εκκλησίας Μαρτύρων του Ιεχωβά, ο Άνγκους Στούαρτ, ανώτερος σύμβουλος της Επιτροπής, δήλωσε «ενώπιον της Βασιλικής Επιτροπής θα κατατεθούν στοιχεία, από τα οποία θα προκύπτει ότι από τους 1.006 φερόμενους ως δράστες παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης που αναγνωρίστηκαν από την Εκκλησία από το 1950, ούτε ένας δεν καταγγέλθηκε από αυτήν στις αρχές».

«Αυτό υποδηλώνει ότι πρόκειται για πρακτική της Εκκλησίας Μαρτύρων του Ιεχωβά να αποκρύπτει τις πληροφορίες που αφορούν τα αδικήματα για παιδική σεξουαλική κακοποίηση και να μην τις καταγγέλλει στην αστυνομία ή στις άλλες αρμόδιες αρχές».

Η Εκκλησία Μαρτύρων του Ιεχωβά, η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ, αριθμεί περίπου οκτώ εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως. Στην Αυστραλία υπάρχουν περίπου 68.000 μέλη, σύμφωνα με τον Στούαρτ.

Παρότι η Εκκλησία διέγραψε 401 μέλη της έπειτα από εσωτερικές ακροαματικές διαδικασίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, επέτρεψε σε 230 από αυτά να επιστρέψουν στους κόλπους της, είπε ο ίδιος.

Πηγή: ΑΜΠΕ, Reuters

Από το περιοδικό ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ

(ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ – ΦΕΒ.-ΙΟΥΛ. 2016)


 

jehovades 23

ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ:

 ΟΔΥΝΗΡΗ ΟΣΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

... «Οι ‘πρεσβύτεροι’ στην κοινότητά μου γνώριζαν ότι υπήρχε ένας «λύκος» ανάμεσά μας. Αλλά, απειλούσαν με τιμωρίες όσους μιλούσαν και απεκάλυπταν τα όσα εγίνοντο»...

Η Candace Conti ήταν το πρώτο θύμα παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης που δικαιώθηκε δικαστικά εναντίον της εταιρείας «Σκοπιά» (Watchtower)

Είναι διαφορετικό να μεγαλώνεις σε μία οικογένεια όπου όλοι είναι «Μάρτυρες του Ιεχωβά». Όταν ήμουν μικρή, ποτέ δεν γιορτάζαμε τα γενέθλια ή τα Χριστούγεννα ή εθνικές επετείους. Ούτε εγώ, αλλά ούτε και κανείς απ’ όσους ήξερα, είχαμε συναναστροφή με οικογένειες που δεν ήσαν «Μάρτυρες του Ιεχωβά».

Αντί να παίζω η να συμμετέχω σε σχολικούς αγώνες ή άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες με άλλα παιδιά, περνούσα όλο μου τον καιρό διαδίδοντας τα «καλά νέα». Πήγαινα από μόνη μου, από πόρτα σε πόρτα, μαζί με τον Τζόναθαν, ένα δυνατό άντρα τον οποίο όλοι συμπαθούσαν στη σύναξή μας. Ήμουν μόλις 9 και 1θ χρόνων όταν κατ’ επανάληψη με κακοποιούσε σεξουαλικά.


 Ακόμα και οι γονείς σου θα πρέπει να σε αγνοούν. Αυτό, το φοβόμουν περισσότερο απ’ ότι τον Τζόναθαν...


Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο για ένα παιδί να μιλήσει για την κακομεταχείριση που υφίσταται. Και οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» το κάνουν ακόμα πιο δύσκολο:

Βάσει του κανονισμού των «2 μαρτύρων» που εφαρμόζουν, αυτός που κατηγορεί έναν ενήλικα για κακομεταχείριση θα πρέπει να παρουσιαστεί με ακόμα ένα μάρτυρα. Αν δεν υπάρχει δεύτερος μάρτυρας, ο κατήγορος τιμωρείται για ψευδή κατηγορία. Η συνήθης τιμωρία είναι η διαταγή, κανείς «Μάρτυρας» να μη μιλά ή συναναστρέφεται με τον «ψευδο»-κατήγορο. Αυτό ονομάζεται εξοστρακισμός (disfellowshipping) και σημαίνει αποκοπή από την υπόλοιπη ομάδα και απομόνωση.

Για ένα παιδί που μεγάλωσε αποκλειστικά ανάμεσα σε άλλους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» αυτό είναι φριχτό. Ακόμα και οι γονείς σου θα πρέπει να σε αγνοούν. Αυτό, το φοβόμουν περισσότερο απ’ ότι τον Τζόναθαν.

Αυτοί οι ίδιοι οι «πρεσβύτεροι» της «σύναξής» μας είχαν ορίσει ότι θα συνεργαζόμουν με τον Τζόναθαν. Όταν χωριζόμασταν από τους άλλους, με ανάγκαζε να μπω στο φορτηγάκι του και με έπαιρνε στο σπίτι του. Εκεί μου έλεγε «έλα να παίξουμε». Αυτό συνέβηκε πάρα πολλές φορές. Οι γονείς μου, όπως όλοι οι άλλοι στην κοινότητά μας, συμπαθούσαν «Αδελφό» Τζόναθαν και τον εμπιστεύονταν. Εκείνα τα χρόνια οι γονείς μου ήσαν απορροφημένοι από τα δικά τους τεράστια προβλήματα και αργότερα χώρισαν. Συναισθηματικά ήμουν πολύ μόνη, δεν είχα κανένα να με στηρίξει και ήθελα να γίνω, όσο το δυνατόν, η καλύτερη «Μάρτυρας του Ιεχωβά». Γι’ αυτό πήγαινα στην «αποστολή», στην «υπηρεσία» από πόρτα σε πόρτα για την οποία διακρίνονται οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά».

Αυτό που δεν γνώριζαν οι γονείς μου, ήταν ότι ο Τζόναθαν είχε κακοποιήσει σεξουαλικά ακόμα ένα κοριτσάκι στην «κοινότητά» μας. Οι «πρεσβύτεροί» μας το ήξεραν και το είχαν κρατήσει μυστικό. Ακολουθούσαν τις διαταγές της διεύθυνσης της Σκοπιάς (Watchtower), από τα κεντρικά της γραφεία στη Νέα Υόρκη, η οποία από το 1989 είχε εκδώσει άκρως απόρρητη οδηγία, όπως οι περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στις «κοινότητες», που γίνονταν γνωστές, να κρατούνται μυστικές. Η διαταγή αυτή ήταν το υπ’ αριθμόν 1 Τεκμήριο, στην εκδίκαση της αγωγής μου (εναντίον της εταιρείας «Σκοπιά».

Οι «πρεσβύτεροι» και το Κυβερνών Σώμα της Σκοπιάς γνώριζαν πολύ καλά ότι στους κόλπους της θρησκευτικής τους οργάνωσης κρύβονταν παιδεραστές και ότι συνήθως αυτοί είναι φιλικοί και συμπαθητικοί, όπως ο Τζόναθαν. Γνώριζαν ότι θα ήταν πιθανόν να επαναλάβουν τα ανοσιουργήματά τους. Εν τούτοις προτίμησαν να παραμερίσουν την ασφάλεια των παιδιών για χάριν προστασίας του ονόματος και του τραπεζικού τους λογαριασμού από πιθανές αγωγές εναντίον τους. Είναι όλα γραμμένα σε εκείνη την επιστολή του 1989.

Μια έκθεση του Κέντρου Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (Center for Investigative Reporting), απεκάλυψε το Φεβρουάριο 2015, ότι, συνεχίζουν ακόμα την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία προτρέπουν την αποσιώπηση των περιπτώσεων παιδικής κακοποίησης.

Το Νοέμβριο του 2014, οι «πρεσβύτεροι» είχαν πάρει οδηγίες να μην παραπέμπουν τις εγκληματικές υποθέσεις, όπως την παιδική κακοποίηση, στις αρχές της πολιτείας, αλλά να τις εξετάζουν εμπιστευτικά από εσωτερικές επιτροπές.

Η έκθεση αναφέρει ακόμα ότι, οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» είχαν επίσης επικαλεστεί την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος των ΠΠΑ (the First Amendment) για ν’ αποκρύψουν καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση.

Έπρεπε να μάθω ότι υπήρξαν και άλλα θύματα του Τζόναθαν, για να αποφασίσω να μιλήσω δημόσια.

Το 2009 έψαξα στην ιστοσελίδα Megan’s Law website, την επίσημη λίστα με όλους τους καταδικασθέντες για σεξουαλικά εγκλήματα. Εκεί είδα ότι, μερικά χρόνια προηγουμένως είχε καταδικαστεί για σεξουαλική κακοποίηση ενός άλλου κοριτσιού 8 ετών. Ένοιωσα τρομερές ένοχες επειδή δεν τον κατάγγειλα νωρίτερα. Έτσι, τώρα αυτό που πρέπει να κάνω είναι να σταματήσω αυτά τα «όρνια» να το ξανακάνουν.

Ο μόνος τρόπος να τεθεί ένα τέλος σ’ αυτή την κακοποίηση είναι να αποσυρθεί, άπαξ και δια παντός, αυτό το πέπλο της απόκρυψης και αποσιώπησης.

http://www.theguardian.com/commentisfree/2015/mar/02/jehovahs-witnesses-silencing-techniques-child-abuse

Από το περιοδικό ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ

(ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ – ΦΕΒ.-ΙΟΥΛ. 2016)


 

papism

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ TO BATIKΑΝΟΝ

(Παραλειπόμενα)

Θεοκλήτου Μονάχου Διονυσιάτου 

 «... έτοιμοι δε αεί προς απολογίαν παντί τω αιτούντι υμάς λόγον περί της εν υμίν ελπίδος...»
(Απ. Πέτρος)

   Είς το τεύχος του Αυγούστου 1962 της «Αγιορειτικής Βιβλιοθήκης» κατεχωρίσαμεν εν άρθρον υπό τον τίτλον «Η Ορθοδοξία και το Βατικανόν». Εις αυ­τό περιελαμβάνετο:

α) Ότι πόσον η Ορθοδοξία είναι συνδεδεμένη με ημάς και πόσον είμεθα ευαίσθητοι ενώπιον κινδύνου αυτής.

β) Ότι η Ορθοδοξία είναι θεμελιωμένη επί 20 αιώνας επί της αγίας Γραφής, των Οικουμενικών Συ­νόδων, της ιεράς Παραδόσεως και επί των ιερών αιμά­των των Μαρτύρων και Ομολογητών.

γ) Ότι αι προσπάθειαι προς ένωσιν μετά του Κα­θολικισμού, εφ’ όσον ούτος εμμένει εις τας αιρέσεις και τας καινοτομίας του, συνιστούν δι’ ημάς κίνδυνον δογματικής εκτροπής, ματαίωσιν του εκχυθέντος αίμα­τος των Ομολογητών μας, ως και ανατροπήν της δι­δασκαλίας της Αγιωτάτης Εκκλησίας μας.

δ) Ότι η μόνη ορθή στάσις της Ορθοδοξίας εις τους οικουμενικούς διαλόγους της εποχής, είναι η μαρτυρία της κατά την σχετικήν προτροπήν του Απο­στόλου Πέτρου: (Α Πέτρ. γ 15).

ε) Ότι εκδηλώσεις τινές και ατυχείς δηλώσεις, εκ συγκαταβάσεως, του σεπτού Οικουμενικού Πατριάρχου μας εσκανδάλισαν τον Ορθόδοξον λαόν, προεκάλεσαν την εξέγερσιν ολοκλήρου σχεδόν του θρησκευ­τικού, εκκλησιαστικου και μερικώς του πολιτικού Τύ­που της πατρίδος μας, και εν αγίω Όρει, λόγω της αυξούσης δυσφορίας, επαπειλείται η εύρυνσις του θλιβερού χάσματος μεταξύ Αγιορειτών με την Μητέρα Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν.

στ) Ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει ευρέα περιθώρια ελίξεως εις τους χώρους των αιρετικών Εκκλησιών -ως δυνάμει Ορθοδόξων- αλλά οφείλει να μη κατανικάται από ανθρωπίνους συναισθηματι­σμούς, παραμένον διακεκριμένον από τας αιρέσεις των, τας οποίας δέον να επισημαίνη, κατά την διδα­σκαλίαν των αγίων Πατέρων, ως απώλειας ψυχικής προξένους.

ζ) Ότι δεν πιστεύομεν εις την αγνότητα των ελα­τηρίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας προς ένωσιν και εξεθέσαμεν τους λόγους, ισχυριζόμενοι πα­ραλλήλους, ότι μάλλον μισούμεθα ασπόνδως υπό της «αδελφής» Εκκλησίας, τούτου μαρτυρουμένου αριδήλως από την μεσαιωνικήν, νεωτέραν και «νεωτάτην» ιστορίαν, ως εκθέτομεν.

η) Ότι η επιδιωκομένη «ενότης» είναι δι’ ημάς τους Ορθοδόξους ασύμφορος και αν -ως είναι πιθανόν- πραγματοποιηθή, θα διάβρωση το Ορθόδοξον φρόνημα παρά τω λαώ και θα αποβή πηγή πολλών κα­κών.

θ) Ότι η πολιτεία των τελευταίων ετών του Οικου­μενικού Πατριαρχείου εν τω θέματι της Οικουμενικής κινήσεως, είναι υπέρ το δέον φιλελευθέρα και, ότι πά­σα φθορά ορθοδόξως τούτου, δεν θα μείνη ανεκμετάλλευτος από τινα ομόδοξον Εκκλησίαν, επιθυμούσαν τα πρεσβεία τιμής.

ι) Ότι αι ανωτέρω γραμμαί αποτελουν ερμηνείαν του αγιορειτικού πνεύματος, όπερ «παροξύνεται» εν όψει κινδύνου της Ορθοδοξίας, ως γεννηθέν εκ του πνεύματος των Οσίων Μαρτύρων και Ομολογητών αγιορειτών Πατέρων....

   Το άρθρον τούτο ενεποίησε βαθείαν εντύπωσιν εις την περιοχήν της ελληνικής Εκκλησίας και έτυχεν ενθουσιώδους επιδοκιμασίας, αν κρίνωμεν από το πλήθος των επιστολών που ελάβομεν, Ιεραρχών, Θεο­λόγων, ανθρώπων των γραμμάτων, και από δημοσιεύ­ματα ευμενή εις εφημερίδας και θρησκευτικά περιοδι­κά. Παραφωνίαν μόνον απετέλεσεν άρθρον δημοσιευθέν εις τας εν Αμερική εκδιδομένας εφημερίδας «ΑΤΛΑΝΤΙΣ» και «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ» υπογραφόμενον υπό του εύσεβους Θεολόγου κ. Β. Βασιλειάδου υπό τον τίτλον: «Τα κηρύγματα μίσους είναι απεχθή δια τους ορθοδόξους». Εάν δεν εγνώριζα, ότι ο κ. Βασιλειάδης διηκόνει εις το Πατριαρχείον Κωνσταντι­νουπόλεως και ήδη εις την Αρχιεπισκοπήν Αμερι­κής, δεν θα ηδυνάμην να εξηγήσω την οξύτητα του ύ­φους, τας αιχμάς δια τους αγιορείτας, την ηθελημένην παρερμηνείαν και τας όχι ορθάς «θέσεις», που εκτίθενται εις το αρθρογράφημά του.

(Σημ. εκδότου: Από το άρθρο αυτό στη συνέχεια μετα­φέρομε τα επόμενα αποσπάσματα).

 + + +

   Η εκάστοτε διοικούσα Εκκλησία δεν είναι αλάθη­τος. Η εκκλησιαστική ιστορία βεβαιοί του λόγου το ασφαλές. Και το ενδιαφέρον του πιστού λαού υπέρ της Εκκλησίας του, αποτελεί έκφρασιν αγάπης και σεβασμού. Πολλώ μάλλον όταν τούτο προέρχεται από Μοναχούς. Εν προκειμένω δε, εξεφράσθη εις εν άρθρον, καθ’ ην εποχήν προηγήθησαν εκδηλώσεις σκανδαλισμού εις ευρείαν κλίμακα και διεγράφετο εις τον ορίζοντα της ελληνικής Ορθοδοξίας σαφής ο κίνδυνος νέων σχισμάτων....

...εις τα θέματα της πίστεως, όταν δεν υπάρχει ένωσις, θεμελιουμένη εις το «αυτό φρονείν», η ενότης ως ιδέα και πρακτική συνέπεια είναι ολεθρία δι’ ημάς τους Ορθοδόξους, εκτός της γραφικής απαγορεύσεως της αναστροφής μετά ετεροδόξων. Εάν η αίρεσις είναι «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος» και συνεπά­γεται στέρησιν της θείας ενεργείας Του, πως θα γίνη συνεργασία με «αντιπίπτοντας τω Πνεύματι τω Αγίω»; Πως δεν θα κινδυνεύση ο απλούς λαός μας από τον συναγελασμόν μετά των φορέων προτεσταντικών και παπικών δαιμόνιων; Πως θα αποφύγωμεν τας εκκλη­σιαστικάς σχέσεις εν τη λατρεία; Και πως δεν θα έχωμεν προσηλυτισμόν και μεταστάσεις Ορθοδόξων προς παπικούς και προτεστάντας, όταν εκ της «συ­νεργασίας» αμβλυνθούν προοδευτικώς αι διαφοραί που μας χωρίζουν;.... 

Έχομεν εχθρούς, ως Έθνος και ως Εκκλησία; Ουδέν το νέον. Από την ώραν που γίνεται κανείς χρι­στιανός, όλη η κόλασις στρέφεται εναντίον του, ορα­τή και αόρατος. Ακριβώς δια τούτο η Εκκλησία ονο­μάζεται στρατευομένη. Δειλιώντες λοιπόν, να κάμωμεν ενότητα επί θυσία της πίστεως; Αλλά τοιαύτας μεθόδους αμύνης η Εκκλησία του Χριστού ουκ οίδεν.

Εάν θα απολεσθώμεν ή θα επιζήσωμεν, ως Εκκλησία ή ως Έθνος, ουκ έστιν ημών. Ημών είναι να κρατήσωμεν την ομολογίαν μας εις την Εκκλησίαν και την αγάπην μας προς τον Χριστόν, εις όλας τας συνεπείας της ηθικής και δογματικής βιώσεως και όλα τα άλλα αφορούν τον Κύριόν μας, ότι «αυτώ μέλει περί ημών».

Τα περί ενότητος, αν δεν είναι χίμαιραι, είναι δια την πίστιν κινδυνώδη, πολύ ανθρώπινα και εγγύς απι­στίας. Και αυτά τα φίλα τοις ανθρώποις και άπιστα λαμβάνουν την «ένδικον μισθαποδοσίαν». Ο Θεός παροργίζεται όταν ώμεν πεποιθότες έπ’ ανθρώποις και μη επί «τω εγείροντι τους νεκρούς». Η 6η Σεπτεμ­βρίου του 1955 κάτι θα έπρεπε να μας είχε διδάξη. Η­μείς οι Αγιορείται, που αδολεσχώμεν και «εκλίπομεν» εις την μελέτην των θείων κριμάτων, την ημέραν αυτήν την εβλέπομεν να έρχεται με μαθηματικήν ακρίβειαν. Ο νοών νοείτω... Ο ρόλος της Ορθοδοξίας εν τω κόσμω συνοψίζεται εις την μαρτυρίαν της αλή­θειας, εις «των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέ­ρων τα δόγματα». Μόνον αυτό. Με το «ενότητα επαγγελλόμεθα και εις ταύτην καλούμεν τας Εκκλησίας του Χριστού», -Εκκλησίαι του Χριστού με παστορί­νες, με αμνηστείαν της σοδομίας και με κατάργησιν του σατανά!!- εις δύο και πλέον εκατομμύρια ομογε­νών, διεσπαρμένων εις τα πέρατα της γης, προσφέρομεν την χειροτέραν υπηρεσίαν, διότι τους ρίπτομεν εις τας παγίδας των παπικών και προτεσταντών....

Εις το άρθρον μου γράφω, ότι «καλή είναι η αγά­πη, αλλά κάλλιστον το μίσος εις θέματα πίστεως. Όχι βεβαίως να μισώμεν τους ανθρώπους, αλλά τα κακόδο­ξα και αιρετικά φρονήματα των». Που βλέπετε, λοι­πόν, κηρύγματα μίσους κ. Βασιλειάδη; Εις το ότι οφείλομεν να μισώμεν τας κακοδοξίας και τας αιρέσεις απροσώπως; Εάν αι αιρέσεις συνεπάγωνται απώλειαν ψυχικήν, τι άλλο πρέπει εις αυτάς; Στωικοί είμεθα; Ο Χριστιανισμός εξαίρει την αγάπην, αλλά συνιστά και το μίσος. Χωρίς το μίσος προς την αμαρτίαν είναι αδύ­νατος η αρετή. «Μέτρον αρετής το μίσος προς την αμαρτίαν», λέγει ο Μ. Βασίλειος. Και αν οφείλωμεν να μισώμεν την ηθικήν αμαρτίαν, πόσω μάλλον την «α­μαρτίαν του Πνεύματος;».

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, εις τον «Δεκάλο­γον της κατά Χριστόν νομοθεσίας», γράφει: «Αν δε σοι και εμπόδιον ώσι και μάλιστα προς την αληθή και σωτήριον πίστιν, ετερόδοξοί τινες όντες, ου μόνον φεύξη, αλλά και μισήσεις ουκ εκείνους μόνους, αλλά και πάντας τους προς γένους και τους κατά πάσαν άλλην φιλίαν και συνάφειαν...».

Ο μέγας Θεολόγος των τελευταίων χρόνων του Βυζαντίου, ο Μοναχός Ιωσήφ ο Βρυέννιος, περί του οποίου αυτοί οι Λατίνοι έλεγον: «ο Θεός ομιλεί δια σου Πάτερ», απεφαίνετο ότι η προσθήκη εις το Σύμβολον της Πίστεως, το Filioque «άπειρους υφείλετο της των σωζομένων μερίδος». Πως, λοιπόν, να μη μι­σώμεν τας αιρέσεις; Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορεί­της, τον οποίον τόσον ευλαβούνται και αυτοί οι Λατίνοι ων το βάπτισμα ωνόμαζε «μόλυσμα»- αποσαφηνίζων την στάσιν των Ορθοδόξων έναντι των αι­ρετικών, έγραφε: «Τα κακόδοξα φρονήματα και τα πα­ράνομα έθη των Λατίνων και των άλλων αιρετικών, πρέπει να μισώμεν και να αποστρεφώμεθα».

Ημείς, κ. Βασιλειάδη, δεν είμεθα αγιώτεροι και σοφώτεροι των μακαρίων εκείνων ανδρών, οι οποίοι εμίσουν τας κακοδοξίας ως παραιτίους απώλειας. Ποιος είπεν ότι πρέπει να μισώμεν τους ανθρώπους; Οι άγιοι Πατέρες, εις τους οποίους εμαθητεύσαμεν, όχι μόνον ελυπούντο και προσηύχοντο υπέρ των ετερο­δόξων, δια να τους ελεήση ο Θεός και καταλάβουν το σκότος της πλάνης των, άλλ’ ελυπούντο και αυτούς τους δαίμονας ακόμη. Πως ου; Η αγία ψυχή των ήτο διαπεποτισμένη από την προς Θεόν και τον πλησίον αγάπην, από έλεος προς τα αθλιέστερα όντα, αλλά και από το μίσος προς τας κακίας και τας φθειρούσας την αλήθειαν πλάνας των....

 + + +

   Ο κ. Βασιλειάδης διαπράττει βασικόν σφάλμα γράφων: «Ας παύσουν ασχολούμενοι με αλλότρια προς την αποστολήν των οι κατά τον αυτόν τρόπον σκεπτόμενοι Μοναχοί και ας ασχοληθούν σοβαρώς με τα προβλήματά των...». Αλλότρια προς την απο­στολήν μας είναι τα θέματα της αγιωτάτης Εκκλη­σίας μας και μάλιστα τα δογματικά; Που ηκούσθη αυ­τό ποτέ; Οι Μοναχοί, που είναι, κατά Χρυσόστομον, «τα νεύρα της Εκκλησίας;». Το μοναχικόν Τάγμα, πε­ρί του οποίου ο μέγας Πατριάρχης Κωνσταντινουπό­λεως Γρηγόριος ο ΣΤ’ λέγει τόσα εύφημα και το θεω­ρεί ως φρουρόν της Ορθοδοξίας; «... οι σημερινοί αι­ρετικοί, γράφει εις Εγκύκλιόν του εν έτει 1836, δια να μολύνωσι την ημετέραν θρησκείαν... εκχέουσι τον Ιόν της Ιοβόλου αυτών ψυχής δια τοσούτων φλυαριών, κα­τά του ατενώς επαγρυπνούντος και φυλάσσοντας την Ορθόδοξον Ποίμνην και μόνου δυναμένου αντιστήναι και ανατρέψαι τα τούτων πονηρά σχέδια μοναχικού Τάγματος... Αλλά γνώτωσαν οι παραλελογισμένοι... ότι εξ αυτού του Τάγματος και μέχρι του νυν εισίν οι  ορθοτομούντες τον λόγον της αλήθειας και οδηγούντες την Ορθόδοξον νεολαίαν, δια της διδασκαλίας αυτών εις το Ιερόν Δόγμα και εις την ορθήν Ηθικήν. Το Τάγμα αυτό ούτε εμόλυνέ ποτέ την ορατήν Εκκλη­σίαν του Χριστού, αλλ’ αείποτε ελάμπρυνεν, εδόξασεν, εκράτυνε και εστερέωσεν αυτήν και δια του πνευ­ματικού βίου, και δια των δογματικών συγγραμμάτων και ηθικών αυτό συνεκρότησε τας κατά καιρούς συστάσας Οικουμενικάς και Τοπικάς Συνόδους, αυτό διετήρησεν ακριβώς τους Ιερούς Κανόνας... Αυτό απ’ αρχής αντέστη και κατεπολέμησε, και τη πανσθενή δυνάμει του Κυρίου, κατεπάλαισε τα διάφορα συστή­ματα των Ελληνιστών και τους κακοδόξους Αιρεσιάρχας. Αυτό τέλος πάντων ήδη πολεμεί και σας τους επ’ έσχατων των χρόνων εκ των κευθμώνων του Άδου... αναφανέντας σατανικούς Αιρεσιάρχας, δια να παύσητε διαταράττοντες την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν, την οποίαν αυτό το Μοναχικόν Σύ­στημα εφύλαξε μέχρι τούδε, και τη παναλκεί δυνάμει του Παντουργού Θεού, θέλει φυλάξει μέχρι συντε­λείας,..».

   Λοιπόν, τι έχει να είπη επ’ αυτών ο κ. Βασιλειάδης; Ασφαλώς ουδέν. Ούτε ημείς είναι ανάγκη να προσθέσωμεν ονομαστί τα πλήθη των εκ Μοναχών Ο­μολογητών μας, των Αγίων μας, των Διδασκάλων μας. Ότι την Εκκλησίαν μας έσωσαν πάντοτε οι μο­ναχοί από τον όλισθον των αιρέσεων. Και ότι η Ορθό­δοξος Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας είναι Ασκητική και Μοναστική... Επειδή δε εξ αγάπης μας συνιστάτε τα καθ’ υμάς καλά και συμφέροντα, επιτρέψατέ μας να σάς συστήσωμεν και ημείς από του ειρηνικού Άθωνος, όπως μελετάτε την ιστορίαν της αγιωτάτης Εκκλησίας μας, τους αγώνας της, δια την διατήρησιν της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας και δια τους πρωταγωνιστάς της. Και φοβήσθε το αμερικανικόν πνεύμα. Πολλούς επλάνησε και μάλιστα όχι ιδιώτας μόνον. Και αν ημείς δεν προσθέσωμεν εις τας τεταγμένας νηστείας και προσευχάς και μελέτην της Ορθο­δοξίας, χάριτι Χριστού, δεν κινδυνεύομεν όσον υμείς. Φυλάττεσθε δε όχι μόνον από τους αιρετικούς, μεθ’ ων αφεύκτως αναστρέφεσθε, αλλά και από τους «οικείους της πίστεως».

Πάντως «ημείς χωρισθήναι Θεου ουδαμώς ανεχόμεθα». Δι ον λόγον και δεν θα παύσωμεν «ασχολούμενοι», μεθ’ όλης της επιβαλλομένης ευλαβείας, με την Συνοδικήν, Αριστοκρατικήν και Δημοκρατικήν -ποτέ Μοναρχικήν- Διοικούσαν Εκκλησίαν μας....

+++

   Λοιπόν, όχι απλώς μετανοήσωμεν, αλλά διαρκώς να μετανοώμεν. Έτσι γινόμεθα αληθείς Χριστιανοί, λαμπρύνομεν την Εκκλησίαν του Χριστού και δοξάζε­ται ο Πατήρ ημών ο εν τοις ουρανοίς. Πρώτα οι Πατριάρχαι και Αρχιερείς και ύστερα οι ηγούμενοι και οι μοναχοί και ο λαός. Χωρίς μετάνοιαν δια βίου, δια νηστειών και δακρύων και πένθους και προσευχών, δι ων τίκτεται ο φόβος του Θεού και αναλάμπει η αγάπη εν ταις καρδίαις ημών, ουδέποτε θα ίδωμεν πρόσωπον Θεού και εδώ και εκεί. Και τα προβλήματά μας θα αυ­ξάνονται και θα πληθύνωνται. Και θα ζητώμεν λύσεις εις δοκίμους επινοήσεις. Και θα φωνάζωμεν: «Ενό­τητα θέλομεν, ενότητα επαγγελλόμεθα...». Και ενώ θα προβαίνωμεν εις μειοδοσίας πίστεως δια να συγκολλήσωμεν «χρυσόν» με «καλάμην», θα λαμβάνωμεν α­παντήσεις ωσάν εκείνην που έδωκεν ο Πάπας της Ρώ­μης επί τη ενάρξει της Συνόδου του, αποστείλας λεγάτους εις Τουρκίαν δια να συμφωνήση όπως... ανορυχθή ο Τάφος της Παναγίας εν Εφέσω!! Και επειδή δεν ήτο αρκετόν αυτό δια την... συμφιλίωσιν και την ενότητα, ο πρύτανις των Καρδιναλίων κατηγορεί την ελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν δια «στενότητα πνεύματος» και την αποκαλεί «αιρετικήν». Άλλ’ η­μείς παρά ταύτα, «ενότητα θέλομεν, ενότητα επαγγελλόμεθα»... Και ο ουρανός ακόμη σιωπά. Άλλ’ ου σιωπήσεται!

Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης Άγιον Όρος 1962

(Από το 6ο τεύχος του 1962 του περιοδικού «ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ»).


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

diamanti or8odoxias ex