Κήρυγμα μίσους

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη  

 

- Θέλετε -πρότεινε- να σας διαβάσω ένα επίσημο κήρυγμα μίσους της οργανώσεως των Ιεχωβιτών;

- Διαβάστε το, να ιδούμε. Διαβάστε το.

- Είναι από επίσημο κείμενο της οργανώσεως.

- Διαβάστε το.

Άνοιξε τότε μία Σκοπιά τού 1968 -συγκεκριμένα το τεύχος 3/1 Φεβρ. 1968- και άρχισε να διαβάζη στην σελ. 83.

Η περικοπή αυτή αναφέρεται στον Αρμαγεδδώνα, στην μεγάλη μάχη δηλαδή του Ιεχωβά σύμφωνα με την ιεχωβική διδασκαλία, όπου όλοι όσοι δεν ανήκουν στην Σκοπιά θα εξοντωθούν κατά τρόπο φρικτό προς μεγάλη χαρά των Ιεχωβιτών.

- Ο Ιεχωβά Θεός δεν θα εκτέλεση σωτηρίους πρά­ξεις για τους εχθρούς του. Θα εγερθή εναντίον των στον Αρμαγεδδώνα, για να σύντριψη την τετριχωμένην κορυφήν εκείνων που είναι ένοχοι ενώπιόν του και οι οποίοι εξακολου­θητικά προσθέτουν στην ενοχή των. Καλά τα λέει έως εδώ.

Ο Δ προαισθάνθηκε ότι το κείμενο αυτό θα ήταν μεγά­λος καταπέλτης εναντίον του και άρχισε τις παρεμβάσεις:

- Μα, πως διαβάζετε έτσι γρήγορα-γρήγορα, μπλά-μπλά-μπλά, χωρίς να αναφέρετε και το χωρίο της Γ ραφής;

- Δεν τελείωσα ακόμη. Μη με διακόπτετε. Ακούσθηκαν και άλλες φωνές.

- Αφήστε τον να τελειώση.

- Στην καταστροφή της θρησκευτικής Βαβυλώνος της Μεγάλης και στον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος στον Αρμαγεδδώνα αυτοί οι εχθροί θα προσπαθήσουν να διαφύγουν σε θέσεις υψηλές και χαμηλές, κρυπτόμενοι σε τόπους φαινομενικά εξασφαλισμένους από οποιονδήποτε. Αν, καθώς θα ελέγαμε, θα εισήρχοντο στην ορεινή περιοχήν της Βασάν και επάνω στις υψηλές της κορυφές, από εκεί ο Ιεχωβά Θεός αναποφεύκτως θα τους κατεβάση και θα τους φέρη για τιμωρία. Αν, ευρι­σκόμενοι σε υποβρύχια κινούμενα με ατομική ενέργεια, θα προσπαθούσαν να κρυφθούν στα βάθη της θαλάσσης, ο Ιεχωβά Θεός, από τον οποίον δεν μπορούν ν' αποφύγουν, θα τους ανεβάση από εκεί. Για ποιόν σκοπό; Για ν' αντιμετωπί­σουν σφαγή, ώστε το αίμα της ζωής των να μπόρεση να εκχυθή. Σφαγή! Από τον Θεόν προφανώς.

- Αυτό θα το ιδούμε, είπε ο Δ.

- Συνεχίζουμε. Τώρα φθάνουμε στο σατανικό τμήμα της περικοπής. Στο κήρυγμα του μίσους. Αυτό θα καταστήση ικανούς τους αληθινούς ακολούθους του Υιού του Δαβίδ, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά δηλαδή, να πλύνουν τους πόδας των στο αίμα των εχθρών των. Σε τέτοιους βδελυκτούς ε­χθρούς, σ' εμάς δηλαδή, καμμιά κόσμια ταφή δεν θα δοθή, αλλά αν έχωμε οποιουσδήποτε βιβλικά καταφρονημένους σκύλους στην υπηρεσία μας, ο Θεός θα τους αφήση να γλείψουν το αίμα των έχθρων εναντίον των οποίων ηγέρθη ο Θεός.

- Πω, πω! τι μίσος που κηρύττει η Οργάνωσις, ακού­σθηκε να λέγη κατάπληκτος ο Β.

- Σάς ερωτώ, συνεχίζει ο Α. Που αναφέρει η Γραφή ότι οι Χριστιανοί θα πλύνουν τα πόδια τους στο αίμα των έχθρων τους;

- Το λέει. Το λέει στην Αποκάλυψι.

Άρχισαν να ξεφυλλίζουν την Γραφή, ενώ ο Α πρόσθε­σε:

- Και που λέει η Γραφή ότι οι Χριστιανοί θα έχουν σκύλους καταφρονημένους στην οργάνωσί τους για να γλεί­φουν το αίμα των εχθρών τους;

Η Αποκάλυψις δεν τους διευκόλυνε, και γι' αυτό κατέ­φυγαν σε προφητικά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο άλλος Ιεχωβίτης, που μέχρι τώρα ήταν βουβό πρό­σωπο, πήρε τον λόγο και άρχισε να διαβάζη με ιδιαίτερο στόμφο μία περικοπή από τον προφήτη Σοφονία, από το πρώτο κεφάλαιο:

- Εγγύς είναι η ημέρα του Κυρίου η μεγάλη, εγγύς και σπεύδει σφόδρα... Ημέρα οργής η ημέρα εκείνη... Και θέλω καταθλίψει τους ανθρώπους... Και το αίμα αυτών θα διαχυθή ως κόνις.

- Μάλιστα! Το αίμα αυτών θα διαχυθή ως κόνις. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Θέλω να μου βρήτε να γράφη για πλύσιμο ποδιών στο αίμα και για σκύλους που γλύφουν το αίμα των έχθρων.

Την στιγμή αυτή ο Α εστράφη προς τον Φώτη (ο Φώτης, είπαμε, είναι αυτός, που είχε περιπλοκή στα δίχτυα των Ιεχω­βιτών) και σε τόνο ζωηρό και εντυπωσιακό του λέγει:

- Βλέπεις, κύριε Φώτη, τι διδάσκει αυτή η οργάνωσις! Καταλαβαίνεις τι φοβερά πράγματα θα λάβουν χώρα σύμφω­να με τις διδασκαλίες της! Εσύ επί παραδείγματι στον Αρμα­γεδδώνα, αφού ο πατέρας σου δεν είναι Μάρτυς του Ιεχωβά, θα πλύνης τα πόδια σου στο αίμα του! Το καταλαβαίνεις αυτό; Ο Ιεχωβά θα κασταστρέψη, θα κατασφάξη τον πατέρα σου, και συ θα ανασκουμπωθής, θα γύμνωσης τα πόδια σου, για να τα πλύνης μέσα στο αίμα του!

Και ο Β με ζωηρό επίσης τόνο συμπλήρωσε:

- Και οι άλλοι συνάδελφοί σου Μάρτυρες του Ιεχωβά θα παρακινούν τους σκύλους των, ώστε να γλύφουν με ηδονή το αίμα του πατέρα σου!

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, αυτά τα τελευταία ερέθισαν υπερβολικά τον Δ, ο οποίος ποτέ δεν περίμενε να έχουν οι συνομιληταί του στις τσάντες τους ιεχωβιτικά έντυπα με τέτοια ενοχλητικά κείμενα. Άλλωστε σε όσες συναντήσεις είχε με Ορθοδόξους δεν του έτυχε κάτι παρόμοιο. Δεν του συνέβη να παίρνουν όπλα από τα ίδια τα βιβλία της οργανώ­σεως και να τον χτυπούν.

Η ατμόσφαιρα της συζητήσεως ήταν αρκετά τεταμένη. Άλλαξε όμως εξ αιτίας του σπιτονοικοκύρη. Παρεκάλεσε να του επιτρέψουν να αποχωρήση. Πλησίαζαν οι ημέρες, που θα έπαιρνε την άδειά του και έπρεπε να κανονίση τα του ταξιδιού του. Οι άλλοι βέβαια μπορούσαν να καθήσουν και να συνεχί­σουν την συζήτησι, αφού παρέμεναν στο σπίτι η σύζυγός του, η μητέρα του και τα παιδιά του.

Ο Α όμως δεν ήθελε να αναχωρήση αυτή τη στιγμή.

- Καθήστε ένα λεπτό, του λέει, να ακούσετε και μία άλλη αξιόλογη περικοπή από το χιλιαστικό περιοδικό.

- Λυπούμαι. Δεν με παίρνει η ώρα. Πρέπει να φύγω. Μου την δείχνετε κάποια άλλη φορά.

Εν συνεχεία τους χαιρέτησε και απεχώρησε. Έτσι δημιουργήθηκε ύφεσι στην όλη ατμόσφαιρα, οπότε ο Δ παίρ­νει τον λόγο και με εξαιρετικά ευγενικό ύφος και ήπιο τόνο προσπάθησε να δημιουργήση ευμενείς εντυπώσεις για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Άλλωστε η συζήτησις φαινόταν πως βάδιζε προς το τέλος, και όλοι οι αιρετικοί εκπαιδεύονται ειδικά να δημιουργούν στο τέλος ευνοϊκές για τις θέσεις τους εντυπώσεις. Όσοι έχουν συζητήσει με αιρετικούς, έχουν πείραν του πράγματος. Μάλιστα έχουμε περιπτώσεις κατά τις οποίες και πριν έρθη η ώρα του τέλους, εφ' όσον τα πράγματα είναι υπέρ αυτών, βρίσκουν κάποια δικαιολογία και διακόπτουν την συζήτησι, ώστε να αποχωρήσουν με το αίσθημα του νικητού. Όλο λοιπόν το περίτεχνο ύφος του Δ αποσκοπούσε να παρουσιάση στην τελευταία αυτή φάσι νικήτρια την χιλιαστική οργάνωσι και να ανακτηθή το έδαφος, που χάθηκε με το φοβερό εκείνο κείμενο της Σκοπιάς.

- Ήθελα πολύ να σάς παρακαλέσω, άρχισε να λέγη, επειδή δεν έχουμε και ώρα, αλλά και όσες ώρες και να διαθέταμε, αυτά δεν τελειώνουν, να δώσετε προσοχή σ' αυτό που θα πω. Προσέξτε, παρακαλώ σ' ένα απλό πράγμα. Σάς ερωτώ:

- Υπάρχει Θεός αληθινός με αυτιά, με μάτια, με σοφία, με δύναμι που τα βλέπει και τα εποπτεύει όλα;

- Βεβαίως υπάρχει.

- Από το ένα μέρος έχουμε τον Θεό. Από το άλλο μέρος έχουμε ένα σύνολο ανθρώπων που θα πρέπει να είναι ο λαός του Θεού. Αυτή τη στιγμή ομιλώ άχρωμα. Δεν τους κατονομάζω. Δεν λέγω ότι είναι οι Ορθόδοξοι ή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά λαός του Θεού. Πάντως σ' αυτούς που είναι ο πραγματικός λαός του Θεού, πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχη και να επαναπαύεται το Πνεύμα του Θεού.

 

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

Από το βιβλίο ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

Το ζήτημα του φόνου και της στρατεύσεως

και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη


Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά καυχώνται ότι βρίσκονται στην αλήθεια και ότι εφαρμόζουν επακριβώς τις εντολές του Θεού. Καυχώνται ότι τηρούν το «ου φονεύσεις». Την στρατιωτική θητεία, την εξάσκηση στα όπλα, τον πόλεμο, τους φόνους κατά την διάρκεια του πολέμου, όλα αυτά τα αποκηρύττουν. Στα βιβλία τους προσπαθούν να βρουν ιστορικές μαρτυρίες ότι οι πρώτοι χριστιανοί δεν στρατεύονταν ή αν σαν στρατιώτες γίνονταν Χριστιανοί δεν παρέμεναν στην στρατιωτική υπηρεσία. Δίνουν την εντύπωση ότι είναι ειρηνιστές. Δημιουργούν γύρω από το όνομά τους μία φαντασμαγορία αγιότητας.

Οι απλοί άνθρωποι σου λένε; «Αυτοί είναι οι πραγματικοί Χριστιανοί. Αυτοί δεν πιάνουν όπλο, δεν σκοτώνουν».

Ας δούμε λοιπόν πως έχει το ζήτημα του φόνου σε σχέση με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Εκείνος που θα μελετήσει υπομονητικά την ιστορία των Ιεχωβιτών θα διαπιστώσει ότι τόσο στα θέματα της δογματικής όσο και της δογματικής όσο και της ηθικής δεν υπάρχει σταθερή γραμμή πλεύσεως. Ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος που γνώρισε άριστα την ιστορία τους έγραψε: «Πίσω από το προσωπείο της «Σκοπιάς» κρύπτεται σκληρή οικονομική επιχείρηση, που δεν διστάζει να αλλάξει πολιτική, ακόμη και στα πιο βασικά της «δόγματα» και να ακολουθήσει άκρατο καιροσκοπισμό, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα μεγάλα της συμφέροντα, θυσιάζοντας μπροστά σ' αυτά ακόμη και τη ζωή των θυμάτων της». (Η λατρεία της Σκοπιάς, Α', σ. 312).

  «Τα μεγάλα της συμφέροντα»! Αυτός είναι ο υπέρτατος νόμος.

Στο προηγούμενο κεφάλαιο είδαμε μία χαρακτηριστική περίπτωση αλλαγής δόγματος. Ας δούμε τώρα και ένα θέμα ηθικής. Και εδώ όλα ρυθμίζονται από τον υπέρτατο νόμο, το συμφέρον της «Σκοπιάς». Αν οι ιστορικές συγκυρίες απαιτούν να εμφανίζονται σαν ειρηνιστές, παίζουν αυτόν τον ρόλο. Και ξιφουλκούν εναντίον του πολέμου και της στρατιωτικής θητείας. Αν πάλι τα συμφέροντα της Εταιρείας απαιτούν αντίθετη τακτική, εγκωμιάζουν την άμυνα, τα όπλα, την στράτευση.

Και φέρουν στο προσκήνιο και ένα εδάφιο από το βιβλίο του Νεεμίου: Οι οικοδομούντες το τείχος και οι αχθοφορούντες και οι φορτίζοντες, έκαστος δια της μιας χειρός αυτού εδούλευεν εις το έργον και δια της άλλης εκράτει το όπλον» (δ' 17).

Αν οι ηγέτες της οργανώσεως κρίνουν ότι οι δικοί τους άνθρωποι και οι περιουσίες τους χρειάζονται προστασία από τους κακοποιούς που οπλοφορούν, δίνουν εντολή να χρησιμοποιηθεί όπλο.
Μέχρις εδώ τα είπαμε λίγο θεωρητικά. Στην συνέχεια θα γίνουμε πιο συγκεκριμένοι και θα αναφερθούμε σε διάφορα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Το 1933 η Σκοπιά αντιμετώπιζε μεγάλο πρόβλημα με τους ναζιστές στην Γερμανία. Οι περιστάσεις δεν ευνοούσαν να εμφανισθούν σαν ειρηνιστές. Έπρεπε να αποσπάσουν την εύνοια του Χίτλερ. Έτσι ο πρόεδρος της Σκοπιάς Ιωσήφ Ρόδερφορδ συνέταξε «Διακήρυξη» που υιοθετήθηκε σε συνέλευση 7.000 οπαδών ατό Βερολίνο (25 Ιουνίου 1933).

  Αυτή η «Διακήρυξις» ουσιαστικά αποτελούσε δήλωση νομιμοφροσύνης προς τον Χίτλερ. Ανέφεραν σ' αυτήν ότι τα ιδεώδη του τρίτου Ράιχ συμπίπτουν με αυτά που σκέπτεται ο Ιεχωβά για τον κόσμο· ότι αποτελούν υψηλά ιδεώδη τα οποία οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τα επικροτούν και τα υπογραμμίζουν ιδιαιτέρως στις ιδικές τους εκδόσεις.

Το θέμα δεν είναι τι θέλει ο Θεός, αλλά πως να καλοπιάσουμε την ναζιστική Γερμανία. Κατά τα άλλα καυχώμεθα ότι είμαστε οι μόνοι που διατηρούμε ακεραιότητα απέναντι στον Θεό!

Μετά από δέκα έτη έχουμε άλλη «Διακήρυξη». Έγινε κι αυτή σύμφωνα με τον υπέρτατο νόμο, που είναι τα συμφέροντα της Εταιρείας. Είχε ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και το έργο της «Σκοπιάς» σ' όλη την Ευρώπη είχε υποστεί μεγάλο πλήγμα. Τα διάφορα παραρτήματα στις ευρωπαϊκές χώρες έκλεισαν. Είχε παραμείνει ανοιχτό μόνο το τμήμα της Ελβετίας, λόγω της ουδέτερος θέσεως που είχε λάβει αυτή η χώρα στον πόλεμο.
Έτσι ο Νάθαν Νόρρ, ο τότε πρόεδρος της «Σκοπιάς» έδωσε εντολή στους Ιεχωβίτες της Ελβετίας, και όπλο να πάρουν και την στρατιωτική θητεία να εγκωμιάσουν. Τότε στην θέση του σημερινού «Ξύπνα» υπήρχε το περιοδικό «Παρηγοριά».

  Η «Διακήρυξις» δημοσιεύτηκε στο τεύχος της 1.10.1943. Εκεί λέγονται τα καλύτερα λόγια για τους στρατιωτικούς κανονισμούς και τα στρατιωτικά καθήκοντα: «...εκατοντάδων μελών μας και φίλων της πίστεως μας εξεπλήρωσαν και συνεχίζουν να εκπληρώνουν τα στρατιωτικά των καθήκοντα».

   Ερχόμαστε στο 1960. Τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στο Μεξικό αντιμετώπιζαν ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν μπορούσαν να βγάλουν διαβατήριο, δεν μπορούσαν να πάρουν άδεια οδηγήσεως αυτοκινήτου, δεν είχαν την δυνατότητα να κάνουν διάφορες νομικές συναλλαγές. Μόνο αν, ήταν εν τάξει σε κάποιο στρατιωτικό ζήτημα, θα μπορούσαν να ξεπεράσουν αυτές τις δυσκολίες. Το κράτος του Μεξικού εξέδωσε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να γίνεται «στρατιωτική πορεία» ενός έτους. Η πορεία αυτή αποτελούσε απαραίτητη στρατιωτική υποχρέωση. Ήταν μέρος της εκπαιδεύσεως που προέβλεπε το Υπουργείο Αμύνης για τους πολίτες του Μεξικού. Όποιος συμμορφωνόταν σ' αυτό το ζήτημα, εθεωρείτο ήταν εν τάξει απέναντι στις στρατιωτικές υποχρεώσεις του κι κρατούσε στα χέρια του κάποιο σχετικό «Δελτίο». Χωρίς αυτό το «Δελτίο» οι πόρτες των διαφόρων υπηρεσιών του κράτους παρέμειναν κλειστές.

Εάν λοιπόν οι Ιεχωβίτες του Μεξικού θεωρούσαν το κράτος, τον στρατό, την στρατιωτική πορεία σαν πράγματα του Σατανά, έπρεπε να δηλώσουν αυτήν την πίστη τους και να υποστούν και τις δυσάρεστες συνέπειες, οι οποίες θα ταίριαζαν στην «μαρτυρική» τους ονομασία. Έτσι θα γίνονταν φωτεινά παραδείγματα ακεραιότητας απέναντι στον Θεό! Πιστοί μέχρι τέλους! Και όλος ο κόσμος θα θαύμαζε την συνέπειά τους.

Έδειξαν όμως συνέπεια, αξιοπρέπεια, ακεραιότητα; Τίποτε απ' όλα αυτά! Κατέφυγαν στο «λάδωμα». Έβρισκαν κάποιους αξιωματικούς που εκπροσωπούσαν τις ανάλογες στρατιωτικές υπηρεσίες και τους δωροδοκούσαν, για να πάρουν στα χέρια τους το «Δελτίο». Έτσι φαίνονταν ότι είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και όλα τα προβλήματα ήταν λυμένα.

Ο τότε πρόεδρος της «Σκοπιάς» Νάθαν Νόρρ εδωσε την σχετική «ευλογία». Το «Κυβερνών Σώμα» της Εταιρείας με επίσημο έγγραφό του δήλωνε ότι δεν είχε καμία αντίρρηση στην εφαρμογή αυτής της πονηρής μεθόδου. (Πρβλ. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, Η λατρεία της Σκοπιάς, Α', σ. 209-212).

Η ιδέα πού κυκλοφορεί στον πολύ κόσμο ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ειρηνιστές είναι εντελώς πλανημένη. Τα μέλη της «Σκοπιάς» γαλουχούνται σε πνεύμα πού κάθε άλλο παρά ειρηνιστικό είναι. Όλους όσους δεν ανήκουν, στην οργάνωσή τους, όλους όσους δεν τους φέρονται ευνοϊκά, τους ονομάζουν ανθρώπους «κατσικοειδείς» και «τραγοειδείς», εχθρούς του Ιεχωβά. Ο Θεός βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση μ' αυτούς τους ανθρώπους. «Ο Ιεχωβά είναι δυνατός πολεμιστής». Κάποια ήμερα θα τους κατασφάξει όλους. Και οι Ιεχωβίτες την περιμένουν με χαρά αυτήν την ημέρα.

Όποιος μελετήσει τα έντυπα της «Σκοπιάς» θα διαπίστωση ότι κάθε άλλο παρά ειρηνιστικό πνεύμα εμφυτεύεται στις ψυχές των Ιεχωβιτών. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο πού δημοσιεύεται στην «Σκοπιά» της 1.5.1951. Ο τίτλος του άρθρου είναι εντυπωσιακός: «Γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν είναι ειρηνισταί». Κάτω από τον τίτλο υπάρχουν οι φράσεις: «Ο Ιεχωβά είναι δυνατός πολεμιστής. Ιεχωβά το όνομα αυτού». Κάθε προσπάθεια για επικράτηση ειρήνης μεταξύ των εθνών είναι έργο μισητό στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Όποιος συμβάλλει σε μια τέτοια προσπάθεια, θα τιμωρηθεί από τον Ιεχωβά. Όποιος συμπράττει σε τέτοιες κινήσεις, απειλείται με σφαγή. (Πρβλ. «Σκοπιά» 16.3.1986).

Ο οπαδός της «Σκοπιάς» δεν είναι ειρηνιστής. Παίρνει όπλο και σκοτώνει. Αφαιρεί ανθρώπινη ζωή. Αυτό δηλώνεται σαφώς σε διάφορα κείμενα της Εταιρείας. Στο περιοδικό «Ξύπνα» της 22.3.1971, σ. 27 αναγράφονται τα εξής: «Ο Ιεχωβά Θεός, ο Δοτήρ της ζωής, είναι ο μόνος πού έχει το δικαίωμα να καθορίζει κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να αφαιρεθεί η ανθρώπινη ζωή». Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να φονεύσεις, αρκεί να μάθεις ποιες είναι οι προϋποθέσεις για φόνο. Οι προϋποθέσεις αυτές καθορίζονται από τον Ιεχωβά και γνωστοποιούνται από την Εταιρεία «Σκοπιά» πού αποτελεί τον ορατό εκπρόσωπο του Ιεχωβά, πού αποτελεί τον αγωγό, το κανάλι του Ιεχωβά προς τους ανθρώπους.

Δεν θα κουράσουμε τους αναγνώστες παραθέτοντας πολλά κείμενα της Εταιρείας γι' αυτό το θέμα. Θα σταθούμε μόνο σ' ένα απ' αυτά. Πρόκειται για το δημοσίευμα του περιοδικού «Ξύπνα» της 8.2.1976 πού τιτλοφορείται: «Πρέπει να υπερασπίζετε τον εαυτό σας; Ποία η άποψις της Βίβλου». Καταλαμβάνει τις σελίδες 27 και 28.

Σύμφωνα με την διδασκαλία αυτού του κειμένου, στην περίπτωση επιθέσεως οπλισμένου κακοποιού, ο φόνος επιτρέπεται και ο φονεύς δεν λογίζεται ως «ένοχος αίματος». Όταν βλέπει ένας Μάρτυς του Ιεχωβά ότι απειλείται η ζωή του ή η ζωή άλλων από κάποιον εγκληματία και ληστή, επιτρέπεται να φονεύσει. Μπορεί να προμηθευθεί ένα περίστροφο «για την προσωπική του ασφάλεια». Μπορεί να οπλοφορεί «εν όψει του αυξανομένου εγκλήματος και της βίας».
Σ' αυτό το κείμενο γίνεται και μνεία του Αρκάνσας. Πρόκειται για πολιτεία των ΗΠΑ στα νότια, στην δυτική όχθη του Μισισιπή. Ξεχωρίζει για τα οροπέδια της, για τα πλούσια δάση της, για τα άνθη της μηλιάς και την παραγωγή βάμβακος.
Βέβαια το άρθρο του «Ξύπνα» δεν κάνει λόγο για τα οροπέδια ή τους εθνικούς δρυμούς ή τα εθνικά πάρκα ή τις μηλιές του Αρκάνσας, αλλά για κάποιον πού δεν χρησιμοποίησε καλά το κυνηγετικό του όπλο. Αν παρακολουθήσουμε το κείμενο:

«Πολλές φορές, Η ύπαρξη ενός περιστρόφου πού συνωδευόταν από πανικό ή υπερένταση, οδήγησε σε περιττούς θανάτους.
»Ένας άνδρας σαράντα ετών από το Αρκάνσας γέμισε το κυνηγετικό του όπλο για πρώτη φορά σε τέσσερα χρόνια. Εξ αιτίας των ληστειών πού συνέβαιναν στη γειτονιά, ήταν αποφασισμένος να προστατεύσει την περιουσία του.
«Νωρίς το άλλο πρωί νόμισε ότι άκουσε ένα κακοποιό να περπατάει σιγά έξω από το σπίτι του. Άρπαξε το όπλο του και πυροβόλησε προς την μπροστινή πόρτα. Έπειτα άναψε το φως. Στην είσοδο βρισκόταν ξαπλωμένη η δεκατριετής κόρη του - νεκρή».
Η γραμμή πού δίνεται στους Ιεχωβίτες με αυτό το κείμενο είναι: Επιτρέπονται οι δίκαιοι φόνοι. Απαγορεύονται οι άδικοι. Οι άδικοι φόνοι χαρακτηρίζονται ως «περιττοί θάνατοι». Τον ένοπλο ληστή πού απειλεί την ζωή σου και την περιουσία σου να τον φονεύσεις. Αλλά να προσεχής μην κάνης λάθος και αφαιρέσεις την ζωή κάποιου αθώου, κάποιου μέλους της οικογενείας σου, της δεκατριάχρονης κόρης σου...

Αυτή η γραμμή δίνεται στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Και θα πρέπει βέβαια να τηρείται και σ' όλες τις προεκτάσεις της.
Υπάρχει μία χώρα, η Ρουμανία. Ξαφνικά της κηρύσσουν πόλεμοι οι Ούγγροι. Εισβάλλουν στην χώρα τους και αρχίζουν την καταστροφή. Οι Ρουμάνοι κηρύσσουν επιστράτευση, πολεμούν, σκοτώνουν, αποκρούουν τους εισβολείς και σώζουν την χώρα τους. Αυτό σύμφωνα με τις προεκτάσεις πού έχει η γραμμή πού δίνεται στους Ιεχωβίτες πρέπει να επιτρέπεται.
Αν όμως ο Ρουμανικός στρατός κάνη λάθος και νομίσει ότι εκτέθηκαν από τα νότια οι Βούλγαροι και αρχίζει να σκοτώνει Βουλγάρους, αυτό σύμφωνα με την νοοτροπία του σχετικού δημοσιεύματος του «Ξύπνα» δεν πρέπει να επιτρέπεται. Σ' αυτήν την περίπτωση έχουμε «περιττούς» θανάτους. Διότι οι Βούλγαροι υπήρξαν αθώοι.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία αντιφατικότητα της «Σκοπιάς». Επιτρέπουν στους οπαδούς των να σκοτώνουν τους ένοπλους ληστές πού επιτίθενται στο σπίτι τους και απειλούν την ζωή τους και την περιουσία τους. Αλλά όταν επιτίθεται ένα ληστρικό κράτος για να κατακτήσει κάποιο άλλο, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που βρίσκονται στο δεύτερο κράτος δεν επιτρέπεται να λάβουν μέρος στην ένοπλη άμυνα κατά του επιτιθεμένου. Είναι πασιφανές ότι η στάση της «Σκοπιάς» εδώ είναι εντελώς παράλογη και αντιφατική.

Πρέπει να πούμε στην «Σκοπιά» ότι η ποσοτική διαφορά δεν αντιστρέφει την ηθική. Δεν μπορεί η ένοπλη άμυνα να θεωρείται επιτρεπτή όταν επιτίθεται ένας ένοπλος κακοποιός σε ένα άτομο, και να είναι κακή όταν επιτίθενται πολλοί οπλισμένοι κακοποιοί σε πολλά άτομα.

Τι δηλαδή; Ο φόνος ενός κακοποιού που επιτίθεται στο σπίτι μου δεν ανήκει στους «περιττούς» θανάτους, και συνεπώς επιτρέπεται· και ο φόνος πολλών κακοποιών που επιτίθενται στην χώρα μας απαγορεύεται; Γιατί; Εδώ μήπως πρόκειται για «περιττούς» θανάτους;

Στο τέλος του άρθρου του «Ξύπνα» αναγράφονται τα έξης; «... Δεν εγκρίνει (η Αγία Γραφή) τις ένοπλες συγκρούσεις ή την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής στις προσπάθειες που γίνεται κατά την διάρκεια της ημέρας για την προστασία υλικών αποκτημάτων». Να σχολιάσουμε αυτό το «κατά την διάρκεια της ημέρας».

Εδώ θέλει να πει η «Σκοπιά» ότι την νύχτα επιτρέπεται να σκοτώνουν ενώ την ημέρα απαγορεύεται. Άλλη σοφία αυτή! Δηλαδή όταν ο ληστής κάνη επίθεση την νύχτα, επιτρέπεται να αμυνθώ ένοπλα και να τον σκοτώσω, για να προστατεύσω την ζωή μου, την ζωή των δικών μας την περιουσία μου. Αν όμως μου επιτεθεί ήμερα, τότε να τον αφήσω να με φονεύσει και να με ληστέψει;

Πρόκειται για παράλογη νοοτροπία. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο στα θέματα της χριστιανικής ηθικής, και έμπαινε σαν κριτήριο των πράξεων η ύπαρξη ηλιακού φωτός ή η ανυπαρξία του, τότε δεν θα έμενε τίποτε όρθιο. Τότε, αν κάποιος διέπραττε μία μοιχεία την νύχτα θα ήταν δικαιολογημένος· αν όμως την διέπραττε ήμερα θα κρινόταν ένοχος!

Πάντως, όσα αντιφατικά και αν έχει αυτό το χειμωνιάτικο άρθρο του «Ξύπνα» του 1976, δηλώνεται ξεκάθαρα ότι υπάρχουν περιπτώσεις που ο Μάρτυς του Ιεχωβά χρησιμοποιεί όπλο και φονεύει. Έτσι καταπίπτει ο μύθος πως οι άνθρωποι της «Σκοπιάς» δεν αφαιρούν ανθρώπινες ζωές. Και ανθρώπινες ζωές αφαιρούν, αλλά το χειρότερο οδηγούν ανθρώπινες ψυχές στον πνευματικό θάνατο.

Όταν παρουσιάζουν τον Χριστό, όχι σαν αιώνιο Θεό, όχι σαν ζωή, όχι σαν χορηγό της αιώνιας ζωής, όχι σαν «αρχηγό τής ζωής» όπως το είπε ο Απόστολος Πέτρος στους Ισραηλίτες στον Ναό των Ιεροσολύμων μετά την θεραπεία του εκ γενετής χωλού, τι άλλο κάνουν; Δεν οδηγούν τους ανθρώπους στον πνευματικό θάνατο;

  Ο Χριστός για τους Ιεχωβίτες είναι κτίσμα, είναι αρχάγγελος. Δεν είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος (Αποκ. κβ' 13). Αυτή η διαστροφή της αλήθειας ως προς το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστό αποτελεί τον χειρότερο φόνο.  Ο Θεός να μας φυλάει από αιρέσεις

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

"ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ"

Εσχατολογία και Τρομοκρατία

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ


    Για να συγκρατούν οι Πεντηκοστιανοί τους δικούς τους στην ομάδα τους, χρησιμοποιούν μία άσχημη μέθοδο. Τους λένε, πώς αν τυχόν και απομακρυνθούν από κοντά τους, τότε δεν θα αρπαγούν στο μεσουράνημα, αλλά θα παραμείνουν στη γη, όπου θα υποστούν φοβερά δεινά. Έτσι κάθε τόσο περιγράφουν τα κακά της εποχής του Αντίχριστου. Είναι σαν να τους λένε: «Προσέξετε καλά, διότι αν τυχόν και απομακρυνθήτε από μας, θα υποστείτε το άλφα το βήτα κ.λ.π. κακό, και θα καταστραφήτε».

Πιο συγκεκριμένα.

«Αν απομακρυνθείτε από μας, τότε θα μείνετε εδώ κάτω όπου θα βασιλεύη ο Αντίχριστος. Τότε δεν θα μπορέσετε ν' αγοράσετε ψωμί από τον φούρνο ούτε τρόφιμα από τα διάφορα καταστήματα, Αφοί οι ίδιοι οι καταστηματάρχες θα είναι ήδη χαραγμένοι με το χάραγμα του Αντίχριστου.» Τότε θα αντιμετωπίσετε πολλά κακά στον κόσμο. Τότε θα μολυνθή η θάλασσα, θα καούν δένδρα και φυτά, θα μολυνθούν τα νερά των λιμνών και των ποταμών.
»Τότε θα γίνη αφόρητος καύσωνας. Θα καυματισθούν οι άνθρωποι με τρομερό καύμα, αφού προηγουμένως θα έχουν γεμίσει με έλκη και πληγές αγιάτρευτες. Πόσο τρομερό θα είναι να είσαι γεμάτος πληγές μέσα στον φοβερό καύσωνα (Πρβλ. «Χριστιανισμός» Αύγ. 1987).
«Τότε θα γίνη σεισμός μεγάλος σε όλη την γη και ο πόλεμος των άστρων και η μάχη του Αρμαγεδδώνα μεταξύ των δυνάμεων του Θεού και των δυνάμεων του Αντίχριστου» (Πρβλ. «Χριστιανισμός» Μάιος 1990).
«Μείνετε λοιπόν κοντά μας στην Εκκλησία της Πεντηκοστής, ώστε να εξασφαλίσετε την σωτηρία, ώστε να φύγουμε όλοι μαζί στην αρπαγή της Εκκλησίας».

Χρησιμοποιούν τον φόβο. Αυτό δεν τους τιμά. Πάντως αυτή είναι η πραγματικότητα. Αν ήταν αληθινή Εκκλησία του Χριστού, θα είχε κάποια αρχοντιά, κάποια ανωτερότητα, δεν θα χρησιμοποιούσε την μέθοδο της τρομοκρατίας .

Μελετώντας ομολογίες Πεντηκοστιανών στην εφημερίδα τους, βλέπουμε ότι πράγματι οι ψυχές πού πλησιάζουν εκεί πληγώνονται από τον φόβο.

Σε μία ομολογία γυναίκας (το μικρό της όνομα Αλίκη) από την Θεσσαλονίκη, αναφέρονται τα εξής: «...Αισθάνθηκα όμως έντονα τη δύναμι του θανάτου επάνω μου. Είδα στην συνέχεια και ένα όνειρο ότι γινόταν καταστροφή. Ο ουρανός είχε χάσει το φέγγος του. Τα δένδρα έβγαιναν με τις ρίζες τους. Η γη σειόταν. Οι πολυκατοικίες έπεφταν. Η φθορά ήταν ολοκληρωτική. Σκόνη παντού και φωτιές πού έπεφταν από τον ουρανό. Ο φόβος με κυρίεψε. Είχα χάσει την σταθερότητά μου. Έχασα την πεποίθησί μου. Ο φόβος του θανάτου δεν έφυγε από πάνω μου.
»Μετά από μερικές μέρες, μ' ένα άλλο ενύπνιο, το Πνεύμα του Θεού μου φανέρωσε το έργο του Θεού στους ανθρώπους της χώρας μας. Τότε ένιωσα κάπως καλύτερα...
»Ξανά όμως ο φόβος με κυρίεψε, γιατί είδα την έλευση του Αντίχριστου και την εξουσία του Πνεύματος της Αβύσσου πάνω στη γη και στους ανθρώπους».


Αν τύχη και κάποιος δάσκαλος γίνη Πεντηκοστιανός, μπορεί να δημιουργήση μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα στα παιδιά του σχολείου, αν όσα αισθάνεται αυτός για τον επικείμενο ερχομό των δεινών τα μεταδώση στα παιδιά, Στις αρχές του 1991 μια δασκάλα Πεντηκοστιανή -το μικρό της όνομα Βασιλική- σε Δημοτικό Σχολείο της Πατρίδος μας - μίλησε για τα κακά που πλησιάζουν, δεν παρέλειψε να πή ότι ο Αντίχριστος θα είναι Έλληνας, με αποτέλεσμα να πάθουν ψυχικό σοκ τα παιδιά. Παρουσιάζουμε τα δικά της λόγια, σε επιστολή πού δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα τους:

«...Μόλις τα παιδιά πήγαν στο σπίτι, τα είπαν όλα στους γονείς τους, τα πιο πολλά μάλιστα από τον φόβο τους έπεσαν στο κρεβάτι, κουκουλώθηκαν με τις κουβέρτες και ούτε να φάνε δεν ήθελαν. Έτσι το άλλο πρωί μαζεύτηκαν στο σχολείο οι γονείς, έκαναν παράπονα ότι τρομάζω τα παιδιά τους, έλεγαν ότι φταίω εγώ για όλα...». («Χριστιανισμός», 15.3.1991, σελ. 6).

Αφού οι ίδιοι οι Πεντηκοστιανοί πλέουν μέσα στη θάλασσα της ταραχής και του φόβου, φυσικό είναι να δώσουν αυτό πού έχουν. Πάρε-δώσε μαζί τους σημαίνει απόκτησις ψυχικής αναταραχής.

Ο φοβισμένος αναζητεί κάποιο καταφύγιο. Σ' αυτήν την ψυχολογική αναζήτησι έρχεται η Πεντηκοστιανή ομάδα να προσφέρη την σωτηρία.

«Μακρυά από μας, καταστροφή και φρίκη! Κοντά σε μας, ασφάλεια και σωτηρία»!

Δυστυχώς, αυτή η ψυχολογική κατάστασις επικρατεί. Χρησιμοποιείται άσχημη ψυχολογική μέθοδος. Όμοια ενεργούν και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Μόνο πού εκεί σείεται ως μορμολύκειο η μάχη του Αρμαγεδδώνος. «Για να γλυτώσετε από την θεϊκή οργή, για να μη σφαγήτε στον Αρμαγεδδώνα, τρέξετε κοντά μας».

Και πίσω από τους Πεντηκοστιανούς και πίσω από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, κρύβεται ο ίδιος κακός βιολιστής πού παίζει το ίδιο βιολί, την ίδια μουσική με μία μικρή παραλλαγή σ' ωρισμένες λέξεις. Τις τσαλακώνει τις ψυχές με τον τρόμο, για να τις οδηγήση εκεί πού θέλει. Ο Θεός να μας ελεή και να μας προστατεύη.

 

(απόσπασμα από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ)

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

 

Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ

+ Αρχιμ.Δανιήλ Γούβαλη

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος

           

      Ιανουάριος του 1993 μια ολόκληρη οικογένεια που είχε μπλέξει επί χρονια με την αίρεση των μαρτύρων του Ιεχωβά ετοιμαζόταν να ενταχθεί στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Πατέρας μητέρα και 4 παιδιά. Ο πατέρας σε μια στιγμή μας λέει: κάθε φορά που περνούσαμε με τα παιδιά μου έξω από εκκλησία τους έλεγα : "αυτή είναι η Βαβυλώνα, το άντρον του Διαβόλου" καταλαβαίνετε πόσο δυσκολεύθηκα να τα μεταπείσω και να τα μάθω να πηγαίνουν στην εκκλησία και να τα προετοιμάσω για το βάπτισμα.

Το ξέρετε αυτό αγαπητοί ακροατές; οι μάρτυρες του Ιεχωβά μόλις δουν μια εκκλησία λένε στα παιδιά τους αυτά τα φοβερά λόγια, στάζουν δηλητήριο στις απαλές ψυχές τους εναντίον των Χριστιανικών εκκλησιών, αυτό βέβαια είναι ένας καρπός από το αγκαθερό δέντρο.
Οι ρίζες και ο κορμός αυτού του δέντρου, αν είχαν επάνω τους επιγραφή θα έγραφαν :”Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός».
Αρνούνται την θεϊκή φύση του Χριστού και κατά συνέπεια μπορούν να αρνηθούν και ότι ανήκει στο Χριστό, προηγείται το μεγάλο κακό και έπονται τα υπόλοιπα.
Για εμάς του Χριστιανούς, ο Χριστός, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, αυτό το αποκρούουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Κάτοχος της αιωνίου δόξης, πηγή της αιωνίου δόξης, γι' αυτούς είναι μόνο ο Πατήρ, όχι ο Υιος. Εδώ το τραγελαφικό είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί παρουσιάζονται σαν μελετητές της Αγίας Γραφής...

Για να δούμε όμως τι λέει επ' αυτού η Γραφή, συμμερίζεται τις απόψεις των αιρετικών; ξεκινούμε από το χωρίο θ'4 της προς Ρωμαίους Επιστολής οίτινές εισιν Ισραηλίται, ων η υιοθεσία και η δόξα, εδώ σημειώνει ο απόστολος ότι οι ομοεθνείς του Ισραηλίτες κατά τον παλαιό καιρό είχαν υιοθετηθεί από τον Θεόν, ήταν σαν παιδιά Του σαν περιουσία Του, σαν περιούσιος λαός, σαν οικείοι Του, έρχεται και σε ένα δεύτερο θέμα, στους Ισραηλίτες συνέβαινε κάτι το υπέροχο, κάτι εντελώς άγνωστο σε όλους τους άλλους λαούς της Γης, κατά καιρούς, εμφανιζόταν σε αυτούς ο Θεός, με την απερίγραπτη Θεϊκή του δόξα.
Εμφανιζόταν ενδόξως, είτε σε ορισμένα πρόσωπα, είτε και σε ολόκληρο το λαό.

Ας δούμε κάποια σχετικά περιστατικά, στεκόμαστε στο 16ο κεφάλαιο των Αριθμών. 

Εκεί αναφέρεται, ότι κάποιοι εγωιστές Ισραηλίτες, ο Κορέ, ο Δαθάν, ο Αβηρών, διάφορα επίσημα πρόσωπα, διάφοροι αρχηγοί ομάδων, έκαναν πραξικόπημα, αμφισβητούσαν την αρχηγία του Μωυσή και την αρχιεροσύνη του Ααρών.
Ο Κορέ επειδή καταγόταν και αυτός από την φυλή του Λεβί, το έφερε βαρέως το ότι δεν είχε ιεροσύνη όπως ο Ααρών.
Οι Δαθάν και Αβειρών, που ήταν και αδελφοί, κατηγορούσαν σκληρά τον Μωυσή ότι αντί να τους οδηγήσει σε γη όπου έτρεχε γάλα και μέλι, σε γη με εύφορους αγρούς και αμπέλια, τους ταλαιπωρούσε σε γη έρημη και άνυδρη, και είχε το θράσος, ο Μωυσής, να κάνει και τον αρχηγό.
Την άλλη μέρα το πρωί, μπροστα στην σκηνή του μαρτυρίου θα γίνονταν κρίσις, από τον ίδιο τον Θεό. Θα έδειχνε ο Θεός αν είχαν δίκιο οι πραξικοπηματίες η ο Μωυσής και ο Ααρών.
Πράγματι την άλλη μέρα, ο Θεός επενέβη, και τιμώρησε παραδειγματικά τους Κορέ, Δαθάν και Αβειρών και όσους τους είχαν ακούσει. 

Δεν θα επισέλθουμε σε λεπτομέρειες, ούτε θα περιγράψουμε πως άνοιξε η γη και κατάπιε τους απειθείς και εγωιστές, αλλά θα σταθούμε στην πρώτη σκηνή του δράματος.

Αριθ ιστ' 19-21 και επισυνέστησεν επ αυτούς Κορέ την πάσαν αυτού συναγωγήν παρά την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου. και ώφθη η δόξα Κυρίου πάση τη συναγωγή. και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν και Ααρών λέγων· αποσχίσθητε εκ μέσου της συναγωγής ταύτης, και εξαναλώσω αυτούς εισάπαξ.
Εδώ λοιπόν εμφανίστηκε ο Γιαχβέ, ο Θεός του Αβραάμ του Ισαάκ και του Ιακώβ, και καταρχήν μίλησε στον Μωυσή και στον Ααρών, ο Γιαχβέ, ο Κύριος δηλαδή, εμφανίστηκε με άρρητη Θεϊκή δόξα, γι’αυτό το ιερό κείμενο σημειώνει: και η δόξα του Κυρίου εφάνη εις πάσαν την συναγωγήν.

Η φράσις, η δόξα του Γιαχβέ εφάνη, η δόξα του Κυρίου εφάνη, ισοδυναμεί με την φράση, ο ένδοξος Κύριος, ο ένδοξος Γιαχβέ εφάνη η αλλιώς ο Κύριος της δόξης ο Γιαχβέ της δόξης, εφάνη.
Αυτός ο ένδοξος Κύριος για εμάς, είναι ο Γιαχβέ Υιος, ο Υιος του Θεού, που είναι Θεός και Υιος του Θεού, που είναι Γιαχβέ και Υιος του Γιαχβέ.
Για εμάς ο Υιος του Θεού είναι ο Κύριος της δόξης, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, είναι ο κάτοχος της θεϊκής δόξης, ο φορεύς της θεϊκής δόξης. 

Έτσι το έζησαν και το εκήρυξαν οι πατέρες της εκκλησίας μας, έτσι το ένιωσαν οι Άγιοι Απόστολοι, έτσι το διετράνωσε και απόστολος Παύλος, μάλιστα ο απόστολος Παύλος  μας το παρέδωσε και εγγράφως. 

Ας ξεφυλλίσουμε τις πρώτες σελίδες της Α' προς Κορινθίους Επιστολής και ας σταθούμε εκεί που ομιλεί ο απόστολος  για τις δυο σοφίες, για την σοφία του παρόντος κόσμου, και για την σοφία του Θεού που προέρχεται από έναν άλλον κόσμο.
Πρόκειται για μια από τις ωραιότερες περικοπές του Παύλου, Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων·  αλλά λαλούμεν σοφίαν Θεού εν μυστηρίω, την αποκεκρυμμένην, ην προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών, ην(την οποίαν) ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκεν· ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν·  Α' Κορινθίους β'6-8. 

Εμάς μας ενδιαφέρει ο 8ος στίχος, Α Κορινθίους β'8. Αυτός ο στίχος είναι καταπέλτης εναντίον των αιρετικών εκείνων που αρνούνται ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. 

Με το ρήμα εσταύρωσαν, δηλώνεται η ανθρώπινη φύσις του Χριστού, σαν άνθρωπος πάσχει, σταυρώνεται, θανατώνεται, αλλά ο Χριστός έχει και Θεϊκή φύση, γι’αυτό και χαρακτηρίζεται με την υπέροχη φράση, την γεμάτη ουράνιο μεγαλείο, Κύριος της δόξης.
Α' Κορινθίους β'8, εάν εγνώριζαν οι άρχοντες αυτού του κόσμου την σοφίαν του Θεού, δεν θα εσταύρωναν τον Κύριον της δόξης, αυτό το β'8 ας το αποτυπώσουμε στο μυαλό μας, είναι ένα ισχυρό όπλο των μαρτύρων του Ιεχωβά, για να το θυμόμαστε το 8 εύκολα, να φέρουμε στο νου μας την κιβωτό του Νώε που είχε μέσα 8 ανθρώπους. 

Α' Κορινθίους β'8 ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν·  Οι ταλαίπωροι μάρτυρες του Ιεχωβά, αυτοί θα ήθελαν να γράφει: ει γαρ έγνωσαν ουκ αν τον αρχάγγελο Μιχαήλ εσταύρωσαν.  Γι' αυτούς ο Χριστός γίνεται αρχάγγελος και όχι αρχάγγελος Γαβριήλ η Ραφαήλ αλλά Μιχαήλ.
Μεγαλύτερη διαστρέβλωση του λόγου του Θεού δεν μπορούσε να γίνει!!

Όταν αυτοί οι αιρετικοί γυροφέρνουν κάποιον Ορθόδοξο Χριστιανό, δεν του λένε από την αρχή ότι ο Υιος του Θεού ταυτίζεται με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, αυτό θα το πουν αργότερα, αφού θα του ρίξουν αρκετό σκοτάδι στα μάτια της ψυχής του.  Η αίρεσις και η πονηρία πηγαίνουν μαζί, χέρι με χέρι.
Ένας που μελετά την Αγία Γραφή και διαθέτει στοιχειώδη νόηση, γνωρίζει καλά, ότι ποτέ ένας άγγελος όσο μεγάλος και να είναι, δεν μπορεί να ονομαστεί Κύριος της δόξης.

Ο Ησαΐας είδε τον Γιαχβέ Σαβαώθ, δηλαδή τον Κύριο Παντοκράτορα, τον είδε γεμάτο δόξα.  Όταν ζούσε ο προφήτης, ένδοξα πρόσωπα επάνω στην Γη ήταν οι επικεφαλείς των διαφόρων αυτοκρατοριών, όπως ο αυτοκράτωρ των Ασσυρίων, όπως ο Φαραώ της Αιγύπτου.  Όταν καθόταν ο βασιλεύς επάνω στον θρόνο του, με το διάδημα, με το σκήπτρο, με τα βασιλικά εμβλήματα, με την μεγαλοπρεπή αμφίεση του, ήταν ότι ποιο λαμπρό και ποιο ένδοξο μπορούσε να αντικρίσει κανείς επάνω στην Γη. Ο Γιαχβέ Σαβαώθ, εμφανίστηκε στο Ησαΐα ως βασιλεύς καθισμένος σε υψηλό και μεγαλοπρεπή θρόνο. 

Ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της δόξης που αντίκρισαν τα μάτια του Προφήτου, εδώ βέβαια δεν επρόκειτο για ανθρώπινη βασιλική δόξα, αλλά για την δόξα του αιωνίου Θεού, του Βασιλέως των αιώνων.

Η δόξα του Γιαχβέ Σαβαώθ επετείνετο από την παρουσία και την μελωδία ανωτάτων αγγέλων, των Σεραφείμ. Αυτά πετούσαν γύρω από τον θεϊκό θρόνο, αναμέλποντας τον Τρισάγιον ύμνον, Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ.
Τον υπερένδοξο Θεό δεν άντεχαν να τον ατενίσουν κατά πρόσωπο, δεν μπορούσαν να  υπομείνουν την ακτίνα της Θείας δόξης, γι' αυτό με 2 φτερά σκέπαζαν το πρόσωπό τους. Ο Ησαΐας είδε να εκπηγάζει από τον Θεό μια απερίγραπτη Θεϊκή δόξα και να ξεχύνεται σε όλη την Γη. Γι' αυτό και τα Σεραφείμ έλεγαν: πλήρης πάσα η Γη της δόξης αυτού.

Ότι να πούμε και ότι να υποψιαστούμε εμείς οι άνθρωποι, αδυνατούμε να συλλάβουμε το ένδοξο μεγαλείο του Θεού που είδε ο Ησαΐας, είδον οι οφθαλμοί μου τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων, έγραψε ο προφήτης, εδώ πρόκειται για απερινόητη βασιλική δόξα, ο Ησαΐας είδε τον Γιαχβέ της δόξης.  

Στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, οι Απόστολοι αρκετές φορές επεξηγούν αυτά που περιγράφονται στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης.
Έτσι στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, διακηρύσσεται ότι, η δόξα που αντίκρισε ο Ησαΐας, ήταν η δόξα του Υιού του Θεού.  Δηλαδή ο ένδοξος Κύριος, ο Γιαχβέ της δόξης, που καθόταν πάνω σε υψηλό και επηρμένον θρόνον, ήταν ο Υιος του Θεού.

Έτσι μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Που το λέει; Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Και ο μεν Ιωάννης το λέει, οι αιρετικοί όμως δεν το βλέπουν; Τι σόι διάβασμα κάνουν στην Αγία Γραφή; Μα είναι διάβασμα άλλα να διδάσκει η Γραφή, και αλλά να καταλαβαίνεις εσύ; Που ακριβώς το γράφει ο Ιωάννης; στους στίχους 37 έως 43 του ιβ', του δωδεκάτου δηλαδή κεφαλαίου.

Σε αυτούς τους επτά στίχους μεταξύ των άλλων γίνεται λόγος και για δυο δόξες, την δόξα του Θεού, και την δόξα των ανθρώπων. 

Γίνεται αναφορά σε ανθρώπους που αγάπησαν περισσότερο την ανθρώπινη δόξα, και λιγότερο την Θεϊκή. Υπάρχει και μια αναφορά στην δόξα που αντίκρισε ο προφήτης Ησαΐας, και τονίζεται καθαρά, ότι η δόξα που είδε ο προφήτης, είναι η δόξα του Χριστού.
Ταύτα είπεν Ησαίας ότε είδεν την δόξαν αυτού και ελάλησε περί αυτού όμως μέντοι και εκ των αρχόντων πολλοί επίστευσαν εις αυτόν, αλλά δια τους Φαρισαίους ουχ ωμολόγουν, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται· ο Ησαΐας είδε την δόξα αυτού, δηλαδή του Χριστού, πολλοί από τους άρχοντες επίστευσαν εις αυτόν, δηλαδή στον Χριστόν. 

Η αντωνυμία, αυτός, εδώ αφορά το ίδιο πρόσωπο, τον Χριστό, διότι στην συνέχεια, λέει, πολλοί άρχοντες επίστευσαν σε αυτόν αλλά φοβούνταν να το ομολογήσουν για να μην τους αφορίσουν οι Φαρισαίοι. 

Εάν επρόκειτο για τον Θεό Πάτερα, δεν συνέτρεχε κίνδυνος αφορισμού, τέτοιος κίνδυνος υπήρχε εάν πίστευαν στον Χριστό, στον Υιό του Θεού.
Τον Ιησού δεν τον δέχονταν οι Φαρισαίοι. 

Ο λόγος του Θεού λοιπόν, καταδεικνύει ότι ο Κύριος της δόξης, είναι ο Υιος του Θεού.
Έτσι μας διδάσκει ο απόστολος Παύλος με το χωρίο Α' Κορινθίους β'8, έτσι μας διδάσκει και ο Θεολόγος Ιωάννης, όταν διευκρινίζει ότι ο προφήτης Ησαΐας είδε την βασιλική δόξα και μεγαλοπρέπεια του Υιού του Θεού. 

Βέβαια όταν λέμε όταν ο Ησαΐας είδε την δόξα του Γιαχβέ Υιού αυτό σημαίνει ότι είδε και την δόξα του Γιαχβέ Πατρός, διότι έχουν την ίδια δόξα, αυτό στηρίζεται στο ομοούσιον, διαφορετικά τα πρόσωπα αλλά κοινή η Θεϊκή ουσία, κοινή η Θεϊκή ενέργεια, η δε Θεϊκή δόξα, δεν είναι τίποτα άλλο από Θεϊκή ενέργεια.

Η λαμπρότητα του Υιού είναι και λαμπρότητα του Πατρός, αυτό καταφαίνεται και από όσα γράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως στο 21 κεφάλαιο, εκεί περιγράφεται ο Παράδεισος με την συμβολική εικόνα επουρανίου δοξασμένης πόλεως.
Στο εδάφιο 23 διαβάζουμε: και η πολις ου χρείαν εχει του Ήλιου ουδέ της Σελήνης ίνα φαίνωσιν εν αυτή η γαρ δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν και ο λύχνος αυτής το Αρνίον. 

Δηλαδή, η πόλις δεν χρειάζεται Ήλιο η Φεγγάρι για να την φωτίζουν, διότι η δόξα του Θεού την περιέλουσε με φως, και σαν λάμπα της έχει το Αρνίον, δηλαδή τον Χριστό.
Ας προσέξουμε καλά τις έννοιες, η άνω Ιερουσαλήμ δεν χρειάζεται το υλικό φως του Ήλιου η της Σελήνης, η πόλις είναι πνευματική, ουρανία, και διαθέτει άυλο, ουράνιο φωτισμό, ο οποίος προέρχεται από την δόξα του Θεού. 

Και προχωρούμε, χρειάζεται φωτισμό που προέρχεται από έναν ουράνιο λαμπτήρα, τον Χριστό, με ποιο απλά λόγια, η πόλις δεν φωτίζεται από υλικά φώτα, η πόλις φωτίζεται από τον Πατέρα και τον Υιό.
Το ένδοξο φως της ουρανίου πόλεως, πηγάζει από το λυχνάρι που λέγεται Θεός, αλλά προέρχεται και από το λυχνάρι που λέγεται Υιος του Θεού, Αμνός του Θεού, Αρνίον.

Ένδοξο φως διαχέεται από το λυχνάρι του Θεού, ένδοξο φως ξεχύνεται και από το λυχνάρι του Υιού του Θεού, πρόκειται για το ίδιο Θεϊκό φως. 

Αν ο Πατέρας είναι άκτιστος και ο Υιος είναι  κτιστός, τότε δεν μπορεί το φως που προέρχεται από τον Πατέρα, ένα άκτιστο και άπειρο φως, να τίθεται στο ίδιο επίπεδο λάμψεως και φωτεινότητος, με ένα φως κτιστό και πεπερασμένο.
Τότε το ιερό κείμενο δεν χρειαζόταν να πει ότι την Άνω Ιερουσαλήμ την φωτίζει ο Πατέρας και ο Υιος, θα αρκούσε μόνο το φως του Θεού Πατρός, δεν θα προσετίθετο η φράσις, και το λυχνάρι που την φωτίζει είναι το Αρνίον, αυτό θα ήταν περιττό. 

Για φανταστείτε μια αίθουσα που φωτίζεται από μια λάμπα των χιλίων κηρίων, θα ήταν αστείο να τοποθετηθεί σε αυτή και μια δεύτερη λάμπα του ενός κηρίου και να βρεθεί κάποιος σοβαρός συγγραφεύς και να γράψει ότι η εν λόγω αίθουσα φωτίζεται από τις 2 αυτές λάμπες, θα ήταν αστείο και καταγέλαστο.
Για τους χριστιανούς όμως και ο Υιος είναι Κύριος της δόξης, Κύριος της λαμπρότητος, Κύριος του φωτός.

Στα Ευαγγέλια ονομάζεται το Φως του κόσμου, το Φως το αληθινόν, γι' αυτό δεν δημιουργείτε κανένα πρόβλημα όταν η Αποκάλυψις πλάι στη φωτεινή πηγή του Θεού, τοποθετεί και την φωτεινή του πηγή του Υιού του Θεού, και επισημαίνει ότι από αυτούς τους δυο φωταγωγείτε η ουρανία πόλις.
Η φωτεινή λάμψις που ξεχύνεται από τον πρώτο, είναι ίδια φωτεινή λάμψις που ξεπροβάλλει από τον δεύτερο, και αυτό δια την κοινην ουσίαν.

Σύμφωνα με την ορθόδοξη άποψη ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης προς το τέλος αυτού του προφητικού βιβλίου γίνεται λόγος για την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας και παγκοσμίου κρίσεως και ο κριτής, δηλαδή ο Χριστός, χαρακτηρίζεται ως Γιαχβέ, χαρακτηρίζεται ως Γιαχβέ που θα έχει σαν πρόδρομο της επιφανούς παρουσίας του τον προφήτη Ηλία.

Θυμηθείτε το απολυτίκιο του προφήτου Ηλία, Ο ένσαρκος Άγγελος, των Προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού..
Σε αυτό το κείμενο, χαρακτηρίζεται ο Χριστός, ως ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ιδού έρχεται ημέρα η οποία θα καίει ως κλίβανος και όλοι οι περήφανοι και όλοι όσοι ασεβούν, θα είναι σαν το άχυρο και η μέρα που έρχεται θα τους κατακαύσει, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ώστε δεν θα αφήσει σε αυτούς ρίζαν και κλάδους, εις εσάς όμως που φοβησθαι το όνομά μου θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εις τας πτέρυγας αυτού. 

Κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, ο Χριστός θα είναι για τους υπερήφανους και τους ασεβείς πυρ καταναλίσκον, αλλά για τους δικαίους και ταπεινούς θα είναι ένδοξος, ανατολή ωραιότατου Ηλίου, θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, η φωτεινότητα και η λάμψις της θεϊκής φύσεως του Χριστού η οποία θα εκδηλωθεί επίσημα κατά την ημέρα της Κρίσεως δεν μπορεί να δηλωθεί με ποιο εκφραστική εικόνα από αυτή του Ηλίου θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τον Χριστό όχι μόνο Κύριον την δόξης, αλλά και Ήλιον της δόξης, πρόκειται βέβαια για Ήλιο πνευματικής, άυλης, επουρανίου δόξης, γι' αυτό και ο προφήτης τον περιγράφει ως Ήλιο της δικαιοσύνης. 

Αυτός ο Ήλιος της δικαιοσύνης θα ανατέλλει με άρρητη δόξα κατά την επιφανή ημέρα του Κυρίου, τότε όλοι οι ευσεβείς θα νιώσουν γεμάτοι αγαλλίαση ότι ο Χριστός είναι ο Γιαχβέ της δόξης, τότε όλοι τους θα περιλουστούν από την Θεϊκή του δόξα. 

Στην διάρκεια του παρόντος αιώνος, κρύβει την δόξα Του, τότε όμως η δόξα Του θα διαπεράσει όλους στους δίκαιους, τότε όλοι οι πραγματικοί Χριστιανοί θα ακτινοβολούν, θα λάμπουν από δόξα, σχετικώς ας θυμηθούμε κάποιο χωριο απο την προς Κολλασαείς Επιστολή του αποστόλου  Παύλου, όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή υμών, τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη. 

Μέσα στους αληθινούς Χριστιανούς, υπάρχει κρυμμένη η δόξα του Χριστού, εκείνη την ημέρα αυτή η δόξα θα λάμψει περίτρανα και έτσι οι Χριστιανοί θα εμφανιστούν όλο δόξα και λαμπρότητα. 

Όλοι οι άγιοι την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας θα λάμπουν σαν τον Ήλιο, διότι θα φωτίζονται από τον ήλιο Χριστό, τον Ήλιο της δικαιοσύνης ας θυμηθούμε τον 109 Ψαλμό μετά σου η αρχή εν ημέρα της δυνάμεώς σου εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου· ας φέρουμε στο νου μας την Θεϊκή λάμψη που αντίκρισε ο απόστολος Παύλος ο τότε Σαύλος όταν συνάντησε τον Χριστό στον δρόμο προς την Δαμασκό εξαίφνης περιήστραψεν αυτόν φως από του ουρανού Πραξεις θ'3 ημέρας μέσης κατά την οδόν είδον, βασιλεύ, ουρανόθεν υπέρ την λαμπρότητα του ηλίου περιλάμψαν με φως και τους συν εμοί πορευομένους·Πραξ κστ' 13, τότε ο απόστολος Παύλος κατάλαβε ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος την δόξης, ήταν τόσο υπερβολικά ένδοξη η λαμπρότητα του ώστε δεν το άντεξε η όρασίς του, επί τρεις ημέρες δεν μπορούσε να δει. 

Οι τρεις κορυφαίοι απόστολοι, όχι στο δρόμο προς την Δαμασκό, αλλά στην κορυφή του όρους Θαβώρ, κατενόησαν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης. 

Η δόξα της Θεότητός Του που ήταν κρυμμένη πίσω από το ταπεινό παραπέτασμα της σάρκας, αφέθηκε για κάποιες στιγμές ελεύθερη να εκδηλωθεί. 

Μέσα από τον Χριστό ξεχύθηκε η Θεϊκή δόξα και όλα γύρω του τα κατέστησε ένδοξα. 

Ακόμη και τα ενδύματά Του διαποτίστηκαν από Θεϊκή δόξα και απέκτησαν τέτοια λευκότητα που κανένας λευκαντής της Γης δεν μπορούσε να δώσει. 

Και οι 2 μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης ο Μωυσής και ο Ηλίας που εμφανίστηκαν τότε, διαπεράστηκαν και αυτοί από την δόξα που πήγασε από τον σώμα του Χριστού και ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη και λοιπά. 

 Όποιος διαβάσει προσεκτικά τα κείμενα των Αγίων Πατέρων, τα κείμενα του Αγίου Γρηγορίου του  Παλαμά, αλλά και κείμενα σύγχρονα, όπως του πατρός Σωφρονίου Σαχάρωφ, θα κατανοήσει πράγματι ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης, θα βοηθηθεί να το κατανοήσει.

Όσοι παραδέχονται την δύναμη της προσευχής, ας προσεύχονται καρτερικά και για τους πλανεμένους αδελφούς μας, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, που έχουν τόσο πολύ διαστρεβλωμένη αντίληψη για το πρόσωπο του Χριστού. Είθε να ανανήψουν και να καταλάβουν ότι ο Υιος του Θεού είναι το φως του κόσμου, είναι φως αληθινόν που γεννάται εκ φωτός αληθινού, είναι ο Γιαχβέ Σαβαώθ, κατά την μαρτυρία του Ησαΐα και του Ευαγγελιστου Ιωάννου.

Είναι ο Κύριος της δόξης, ας το καταλάβουν. Αμήν.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://panosrs.blogspot.com/2010/07/blog-post_2288.html ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

 

Η Επιστήμη και οι Άγιοι Πατέρες

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Genesis, Creation, and Early Man»
(Η Γένεσις, η Δημιουργία και ο Πρώιμος Άνθρωπος)
του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ († 1982) Σελ.283-286


(Το κεφάλαιο αυτό είχε συγκροτηθεί από τις διάφορες σημειώσεις του πατρός Σεραφείμ οι οποίες βρέθηκαν μετά την κοίμησή του. )

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

    Η επιδρομή της σύγχρονης αθεϊστικής σκέψης στον Χριστιανισμό έχει υπάρξει τόσο αποτελεσματική, ώστε να κάνει πολλούς Ορθόδοξους Χριστιανούς να αμύνονται και να αισθάνονται κατωτερότητα για την δική τους Ορθόδοξη σοφία, και να γίνονται υπερβολικά πρόθυμοι να παραδεχθούν πως υπάρχει αλήθεια και σοφία μέσα στην σύγχρονη κοσμική γνώση, για την οποία η Ορθοδοξία «δεν έχει καμμία γνώμη». Με τον τρόπο αυτό, υποτιμούν την αμέτρητα πλούσια παράδοση των Αγίων Πατέρων, αυτή που μας δίνει Χριστιανική γνώση, όχι μονάχα επί στενών εκκλησιαστικών ή θεολογικών θεμάτων, αλλά επί πολύ περισσοτέρων.
Η Πατερική σοφία αποτελεί για τον Ορθόδοξο Χριστιανό μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία ζωής, συμπεριλαμβανομένης και της στάσης απέναντι τις μοντέρνες ευκολίες, την επιστημονική γνώση, και άλλα πράγματα που δεν υπήρχαν στην σύγχρονή τους μορφή κατά την διάρκεια της ζωής των Αγίων Πατέρων του παρελθόντος.

Η Ρωμαιοκαθολική θεολογία προ πολλού παραιτήθηκε από την προσπάθειά της να αποτελεί το μέτρο σοφίας για τους σύγχρονους ανθρώπους, με αποτέλεσμα σήμερα πλέον να «εννοείται γενικά» πως οι απαντήσεις σε πολλά σύγχρονα ερωτήματα βρίσκονται στους σύγχρονους «σοφούς», ήτοι στους επιστήμονες, ή, ακόμα, και στους φιλοσόφους.

Όμως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ξέρουν καλύτερα, και οφείλουν να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί όταν πρόκειται να αποφασίσουν πόσο πρέπει να πιστέψουν αυτούς τους «σοφούς».


Μία περιοχή κοινής σύγχυσης είναι η ερμηνεία της Γένεσης, ειδικά εν όψει της «επιστημονικής» θεωρίας της εξέλιξης.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πει κανείς πως πολλοί άνθρωποι - ακόμα και ανάμεσα στους Ορθοδόξους Χριστιανούς - υποθέτουν πως η επιστήμη έχει αρκετό λόγο στο να βοηθά τους Χριστιανούς να «ερμηνεύουν» το κείμενο της Γένεσης. Εμείς θα εξετάσουμε την υπόθεση αυτή, όχι αρχίζοντας με την μελέτη της ίδιας της θεωρίας της Εξέλιξης - στην οποία φυσικά δεν αναφέρθηκαν άμεσα οι Άγιοι Πατέρες αφού είναι προϊόν της «Διαφωτισμένης» σκέψης του18ου και του 19ου αιώνα και ήταν κάτι το ανήκουστο στους προηγούμενους αιώνες - αλλά πρωτίστως με την μελέτη της στάσεως των Αγίων Πατέρων προς την κοσμική γνώση από την μία, και με τις αρχές τους για την κατανόηση και την ερμηνεία της Γένεσης από την άλλη (καθώς και την δική τους ερμηνεία της ίδιας της Γένεσης).

      Κανείς δεν θα τολμήσει να πει πως οι Άγιοι Πατέρες - και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εν γένει - είναι «εναντίον της επιστήμης», δηλαδή, πως εναντιώνονται στην επιστημονική γνώση, εφ' όσον αυτή είναι όντως η γνώση της φύσης. Δεδομένου ότι ο Θεός είναι ο Συγγραφέας και της αποκάλυψης και της φύσης, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει η οποιαδήποτε διαφωνία ανάμεσα στην θεολογία και την επιστήμη, φτάνει το καθένα τους να είναι πιστό και να περιορίζεται στην σφαίρα που του ανήκει εκ φύσεως. Επί πλέον, όσοι Άγιοι Πατέρες έγραψαν σχόλια επί του βιβλίου της Γένεσης δεν δίστασαν να κάνουν χρήση της επιστημονικής γνώσης για την φύση όπως ήταν γνωστή την εποχή εκείνη, στον βαθμό βέβαια που αυτή σχετιζόταν με το θέμα.

Έτσι, ο πατήρ Μιχαήλ Πομαζάνσκυ (1888-1989), σε ένα οξυδερκές άρθρο του, όπου συγκρίνει την «Εξαήμερο» του Μεγάλου Βασιλείου με τις «Ομιλίες επί των Ημερών της Δημιουργίας» του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης, παρατηρεί:

«Η ‘Εξαήμερος' του Μεγάλου Βασιλείου είναι, ως ένα βαθμό, μία εγκυκλοπαίδεια γνώσης των φυσικών επιστημών της εποχής του, ως προς τα θετικά τους επιτεύγματα».

Ο σκοπός του ήταν να αποδείξει το μεγαλείο του Θεού όπως αυτό φανερώνεται στα ορατά είδη των δημιουργημάτων. Η γνώση των φυσικών επιστημών είναι μια γνώση που σίγουρα επιδέχεται συνεχώς την αναθεώρηση εξ αιτίας των νέων ευρημάτων που οφείλονται στην παρατήρηση και τον πειραματισμό, και ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να βρει λάθη ακόμα και στα γραπτά του Αγίου Βασιλείου και των άλλων Πατέρων - όπως υπάρχουν λάθη σε όλα τα έργα εκείνων που γράφουν σχετικά με επιστημονικά δεδομένα. Όμως τα λάθη αυτά καθόλου δεν μειώνουν την συνολική αξία των έργων όπως είναι η «Εξαήμερος», όπου τα επιστημονικά δεδομένα ποτέ δεν χρησιμοποιούνται για κάτι περισσότερο από το να απεικονίζουν τις αρχές οι οποίες προέρχονται, όχι από γνώση της φύσης, αλλά από αποκάλυψη. Σε ό,τι αφορά την γνώση των δεδομένων της φύσης, τα σύγχρονα έργα της επιστήμης είναι βεβαίως πολύ ανώτερα από το «επιστημονικό» μέρος της «Εξαημέρου» και των παρεμφερών έργων Αγίων Πατέρων, καθώς βασίζονται σε πολύ πιο ακριβείς παρατηρήσεις της φύσης. Αυτή είναι η μία και μόνη άποψη όπου η επιστήμη μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ανώτερη, ή ότι «βελτιώνει» τα γραφόμενα από τους Πατέρες. Όμως αυτό είναι ένα σημείο το οποίο - στους Αγίους Πατέρες - συμπίπτει αρκετά με άλλες, θεολογικές και ηθικές διδαχές.

Ας διακρίνουμε όμως πολύ προσεκτικά ανάμεσα στα πραγματικά επιστημονικά δεδομένα και κάτι εντελώς διαφορετικό που είναι το σήμερα, όπου τα διάφορα είδη γνώσης συχνά δεν διακρίνονται προσεκτικά και συχνά τα συγχέουν με αυτό που είναι «γεγονός». Ο πατήρ Μιχαήλ Πομαζάνσκυ συνεχίζει:

«Ο Μέγας Βασίλειος αναγνωρίζει όλα τα επιστημονικά δεδομένα της φυσικής επιστήμης. Δεν αποδέχεται όμως τις φιλοσοφικές συλλήψεις ή τις ερμηνείες των δεδομένων που ήταν σύγχρονές του: την μηχανιστική θεωρία της προέλευσης του κόσμου, την διδασκαλία της αιωνιότητας και της αϊδιότητας του φυσικού κόσμου (και τα παρεμφερή). Ο Μέγας Βασίλειος γνώριζε πώς να υπέρκειται των θεωριών των συγχρόνων με αυτόν οι οποίες αφορούσαν στις βασικές αρχές του κόσμου, και η «Εξαήμερός» του διακρίνεται ως ένα φωτεινό και τιμηθέν σύστημα που αποκαλύπτει το νόημα της Γένεσης, και βασιλεύει υπεράνω των προαναφερθέντων (θεωριών), όπως ένα πουλί υπερίπταται των πλασμάτων που έχουν την δυνατότητα να κινούνται μόνο επί της γήινης επιφάνειας.»

Οι συλλήψεις και οι θεωρίες της σημερινής επιστήμης (όπως π.χ. η θεωρία της εξέλιξης) είναι σαφώς της ίδιας τάξης με εκείνο το μέρος της «επιστήμης» που ήταν σύγχρονη του Αγίου Βασιλείου την οποία εκείνος δε αποδεχόταν, εφ' όσον ήταν σαφώς αντίθετη με την Χριστιανική αποκάλυψη. Θα δούμε σε αυτά που θα ακολουθήσουν κατά πόσο η θεωρία της εξέλιξης αποτελεί εξαίρεση στον γενικό αυτό κανόνα, σύμφωνα με τον οποίον οι ανεξάρτητοι φιλοσοφικοί συλλογισμοί των μη-Χριστιανών (οι οποίοι πάντοτε διαθέτουν μια εμφάνιση που περισσότερο ή λιγότερο θυμίζει «επιστημονικό δεδομένο» για να στηριχθούν) δεν έχουν καμμία θέση στην Ορθόδοξη Χριστιανική κοσμοθεωρία, η οποία είναι θεμελιωμένη στην Θεία Αποκάλυψη όπως αυτή ερμηνεύθηκε και παραδόθηκε από τους Αγίους Πατέρες.

Ακόμα ένα πράγμα πρέπει να ειπωθεί για την διάκριση ανάμεσα στην φύση και την ποιότητα της θεολογικής γνώσης και της επιστημονικής γνώσης. Η πρώτη προέρχεται από αποκάλυψη του Θεού και κρίνεται σύμφωνα με την πιστότητά της προς την αποκάλυψη εκείνη και οδηγεί την ψυχή επάνω, προς την Πηγή της, ενώ η επιστημονική γνώση προέρχεται από τα δεδομένα του φυσικού κόσμου και ο σκοπός της δεν είναι άλλος, από το να είναι πιστή στα δεδομένα. Δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει τον σχολιασμό επί της Γένεσης του Μεγάλου Βασιλείου, του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης, ή όποιον άλλο Άγιο Πατέρα, για να διαπιστώσει πώς οι Πατέρες αυτοί συνεχώς χρησιμοποιούν την γνώση που έχουν στην διάθεσή τους - είτε αυτή είναι θεολογική γνώση των δρώμενων του Θεού, ή απλώς επιστημονική γνώση των δημιουργημάτων του Θεού - για να τραβήξει το νοερό βλέμμα προς τα άνω, στον Δημιουργό, για να προσφέρει ηθική οικοδομή και τα παρεμφερή: εν πάση περιπτώσει, να μην επαναπαύεται ΠΟΤΕ με την απλή, αφηρημένη γνώση των πραγμάτων....*

 

Θα μας δοθεί αργότερα η ευκαιρία να θυμηθούμε τις διακρίσεις ανάμεσα στην κοσμική και την θεολογική γνώση. Προς το παρόν, ας μας αρκεί, να γνωρίζουμε πως η κοσμική γνώση δεν μπορεί να μας διδάξει τίποτε για την αποκάλυψη του Θεού που να μην εμπεριέχεται μέσα στην ίδια την αποκάλυψη. Εάν το επιδιώξει, θα προσπαθεί να μετρήσει το Θεϊκό με ανθρώπινους συλλογισμούς. Ειδικότερα, όσοι σκέπτονται να «ερμηνεύσουν» τμήματα της Γένεσης δια της εξελικτικής θεωρίας, πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να βρουν σαφείς θεολογικές αποδείξεις της θεωρίας αυτής μέσα στην αποκάλυψη του Θεού.





 

*  Ο πατήρ Σεραφείμ εδώ παραθέτει τον λόγο του Αγίου Γρηγορίου τον Παλαμά επί της διακρίσεως ανάμεσα στην αληθινή θεολογία και την κοσμική γνώση.