Η εκκλησιαστική σύναξη, σε σχέση με την κορωνοϊκή πανδημία, από νομικοπολιτική
σκοπιά, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με την ατομική μόνωση (προσευχή), ούτε να
συνδυαστεί με την αναγκαστική έξοδο για αγορές αναγκαίων προμηθειών. Διότι ούτε
«απομόνωση» είναι, αλλά και για πολλούς Έλληνες πολίτες, Ορθόδοξους πιστούς
χριστιανούς, καθίσταται σημαντικότερη από την απλή εξασφάλιση τροφής και πνευματικά
ταυτίζεται με εκούσια έξοδο ή αποδημία σε αναζήτηση ασφαλέστερου(σωτήριου)
περιβάλλοντος!

Μπορεί να μοιάζει ψυχολογικά με την έξοδο αναψυχής σε ανοιχτό
υπαίθριο χώρο, αλλά βεβαίως είναι κάτι, πολύ περισσότερο. Στο σούπερ μάρκετ,
φαρμακείο κλπ. θα πάμε αναγκαστικά, και η αυξημένη ορμή για κτήση τροφής και μέσων,
θα συγχυθεί αγχωτικά με τις απαραίτητες φυσικές άμυνες αυτοσυντήρησης και θα ωθήσει
σε υπερβάσεις των σωματομετρικών ορίων ασφαλούς διαπροσωπικής προσέγγισης! Στο
ναό όμως θα προσέλθουμε μόνο, καθαρά εθελοντικά, σεβόμενοι τους αδελφούς
εκκλησιαζομένους, μάλιστα τώρα, με σύνολο το φοβικό βάρος και την συστολή του
κυριαρχούντος, εικαζόμενου κινδύνου από τη θεία Κοινωνία . Ήδη για όποιον εκκλησιάζετο,
πριν τα απαγορευτικά μέτρα, αλλά και από τις τηλεοπτικές επιλεκτικές κόπιες των
εκκλησιαστικών ακολουθιών, φαινόταν η μεγάλη έως σημαντική μείωση της προσέλευσης
ακόμα και τις κυριώνυμες ημέρες.

Η περίοδος της Μεγ.Τεσσαρακοστής επιβάλλει, αντίθετα από άλλες περιόδους, την μη
τέλεση της θ. Λειτουργίας! Έχει αντικατασταθεί από την Λειτουργία των Προηγιασμένων
Δώρων η οποία όμως προϋποθέτει μια τουλάχιστον πλήρη Λειτουργία, γι αυτό και μπορεί
εκτάκτως να παραληφθεί από τα εκκλησιαστικά προγράμματα . Η προσέλευση λοιπόν
στους ναούς είναι σε κάθε περίπτωση εθελοντική, σε επίπεδο αυστηρά ελεύθερης έως
θυσιαστικά μαρτυρικής προαίρεσης. Οποιοσδήποτε προσέρχεται δεν αναμένει κανένα
εντελώς υλικό κέρδος, μάλλον το αντίθετο!

Άραγε με πιο ύποπτο σκεπτικό προκλήθηκε τέτοια επικοινωνιακή αναταραχή και σύγχυση?
Η Πολιτεία η Ελληνική, διαχρονικά, με την αξιωματική αλλά κυρίως με την θεσμική,
συνταγματική επιλογή και πρόσληψη του Ορθόδοξου χριστιανικού Πολιτισμού, διακήρυξε
την εμπιστοσύνη, αφοσίωση και πίστη της στην ευεργετική επίδραση των αξιακών αλλά και
των ηθικών και παιδαγωγικών διδαγμάτων της Εκκλησιαστικής Ενοριακής και Μοναστικής-
ασκητικής Παράδοσης, στην διαμόρφωση υγιούς αλλά και φιλελεύθερου (με "φ" μικρό),
και προοδευτικού ( όχι με την πολιτικά κατευθυνόμενη σημερινή σημασία), κοινωνικού
σώματος!

Γιατί στα πλαίσια των μέτρων, για κάθε κοινωνικό χώρο και δραστηριότητα συζητούνται οι
προϋποθέσεις εφαρμογής τους και μόνο στις Εκκλησίες επισείεται καθολικό "κλείσιμο"?
Μάλιστα οι του πολιτικά «προοδευτικού χώρου», δεν μπορούν να συγκρατήσουν τους
λεκτικούς χαρακτηρισμούς, στην ταύτιση του Εκκλησιαστικού ποιμνίου με σκοταδισμό,
υπανάπτυξη και "αντιεπιστημονική ιδεοληψία". Από πότε όμως χρησιμοποιείται
γενικόλογα, η επίκληση της «Επιστήμης» αντί της ψύχραιμης και αυστηρά αντικειμενικής,
εν τη πράξει, χρήση και εφαρμογή της? Είναι η πρακτική που χρησιμοποιείται στη Θεία
Κοινωνία, αποδεδειγμένα βλαπτική σε περιόδους επιδημιών ή εικάζεται κάτι τέτοιο? Γιατί
επισείεται δημοσιογραφικά και διακηρύττεται ως αναμφισβήτητο δεδομένο, η δια της
Ορθοδόξου θείας Κοινωνίας, μετάδοση χωρίς ουδεμία κλινική έρευνα ή έστω κάποια δια
της τωρινής λοιμωξιολογικής «διερεύνησης κρουσμάτων», διαδικασία ταύτισης ή βεβαίως
αποταύτισης της πηγής μολύνσεως ή επιμολύνσεως. Αφού καθίσταται γνωστός και
ανακοινώνεται δημοσίως ο αριθμός των κρουσμάτων, άρα και της προελεύσεώς τους, γιατί
δεν παρουσιάζεται κάποια έστω ένδειξη αν όχι απόδειξη, επιμολύνσεως από θεία Κοινωνία
αλλά αντίθετα επιδιώκεται επικοινωνιακά, η επικάλυψη και η εξίσωση της επικινδυνότητας
της θείας Κοινωνίας με αυτή του στενού συγχρωτισμού, ή ακόμα χειρότερα η «πηγή της
Μόλυνσης»?

Αν είναι έτσι, πως τόσο ξαφνικά μας προέκυψε ως «γνώση», και μάλιστα επιστημονική, η
μολυσματικότητα της θείας Κοινωνίας, μετά από τόση εμπειρία και κοινωνική εξέλιξη και
δυναμική αιώνων με συνοδοιπόρο την Χριστιανική Εκκλησία και με τόνους αίματος και
μελάνης εναντίον Της? Δεδομένων όσων έχουν ιστορικά και ιδεολογικά καταμαρτυρηθεί εις
βάρος Της: των μεγάλων λαθών, αιρετικών ή πολιτικών επιλογών Της, έως και φρικτών
αμαρτιών των εκπροσώπων Της, γιατί δεν οδηγήθηκε σε εξαφάνιση?
Γιατί ποτέ δεν επιχειρήθηκε στο παρελθόν, ευθεία ταύτιση θείας Κοινωνίας και Πανώλους
Νόσου σε περιόδους πανδημίας, οι πιο πολλές από τις οποίες ήταν, ή μάλλον προκλήθηκαν
ένεκα πολεμικής ενέργειας? Γιατί, για την ιστορική πανδημία της Γρίπης του '18 με τα ίδια
χαρακτηριστικά με την παρούσα, (προέλευση από την Κίνα, κ.λπ.) που σάρωσε όλες τις
ηλικίες, δεν ενοχοποιήθηκε η Εκκλησιαστική θ. Κοινωνία?

Το σπουδαιότερο, γιατί επιστρατεύονται και εκπτύσσονται ιδεολογικού τύπου
επιχειρήματα με θεολογικές προεκτάσεις που αποσυνδέουν την Πίστη από τη θ. Κοινωνία?
Αν μεταδίδεται αποδεδειγμένα ο Κωρονοϊός από τη θεία Κοινωνία «τι χρείαν έχομεν άλλων
μαρτύρων»? Γιατί από κάθε δημόσιο «βήμα και επίπεδο» ομιλούν, σχεδόν ομολογιακά για
«Πίστη», που απαιτεί αποχή από τη θεία Κοινωνία, μάλιστα με σκεπτικό την «αγάπη για τον
συνάνθρωπο» ?

Όμως δεν υπάρχει "Πίστη" εσωτερική! Διότι Πίστις ορίζεται, σύμφωνα με το  Εβρ. 11,1:
Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων ! Και Πίστις
άνευ έργων ΝΕΚΡΑ εστί (Καθ. Επιστ. Ιακώβου)! Αλλά, το κατ’ εξοχήν ζητούμενο και μάλιστα
διαβαθμιζόμενης πρόσβασης, από Κανονικής σκοπιάς, έργον Πίστεως είναι η δημόσια
σωματική αποδοχή της προσλήψεως του Κυριακού Σώματος υπό την υλική μορφή
καθαγιασμένου άρτου και οίνου.

Η πολυχρησιμοποιούμενη φράση η «πίστη είναι «μέσα μας», η "εσωτερική" λεγόμενη
πίστη, δεν είναι εκκλησιαστική ούτε καν Ορθόδοξη χριστιανική! Είναι απλά ακραία
προτεσταντική αίρεση και εσωτεριστική πλάνη!

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η απολύμανση των χεριών, η σημαντικότερη οδηγία που
ανακοινώθηκε ως προληπτικό αποστειρωτικό μέτρο!

Όταν, όμως, ο ιερεύς, χωρίς να φαίνεται, ή ο αρχιερεύς αναφανδόν, αρχίζει την
προετοιμασία των Τιμίων Δώρων με την Ακολουθία της Προσκομιδής, πλένει τελετουργικά
τα χέρια του, μπροστά στο Ποίμνιο, λέγοντας: "Νίψομαι εν αθώοις τας χείρας μου και
κυκλώσω το θυσιαστήριόν σου Κύριε..." Κάτι που καθιερώθηκε στα Τυπικά σε παλαιές
εποχές που στα κοινά αποχωρητήρια χρησιμοποιούσαν τα γυμνά χέρια τους και έπειτα
σκουπίζονταν, συμβάλλοντας όπως σύνολη η Χριστιανική πολιτιστική επίδραση στην
κοινωνική άνοδο και Πρόοδο!

Όμως δεν υπάρχει μόνο λεκτική μαρτυρία της μη λοιμικής επιμόλυνσης από τη θεία
Κοινωνία, αλλά το αντίθετο, επώνυμες περιπτώσεις ιερέων που καταλύουν ποτήρια
ασθενών ή γλύφουν μάρμαρα και χαλιά εκκλησιών πάνω στα οποία έπεσε λίγη ή πολλή
θεία Κοινωνία και εκεί που προηγουμένως πάτησαν πολλοί άνθρωποι!

Νομίζουμε βασίμως ότι η παραδοσιακή, ευεργετική σε πολλές δύσκολες προσωπικές,
οικογενειακές ή εθνικές περιστάσεις, Εκκλησιαστική Μυστηριακή συμμετοχή στην κατά του
Κορωνοϊού μάχη, θα προσέθετε έναν αποφασιστικό σύμμαχο για την τελική νίκη!

 
Μεγάλη Τρίτη 14/4/2020.