ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ-Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΣΑΙΩΝ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ»

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ-ΕΣΣΑΪΣΜΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο  ΑΘΗΝΑ 1999

αρχιμ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ

 

     Στο κεφάλαιο αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, θα αντιπαραλληλίσουμε θέσεις των Εσσαίων και της Βίβλου για να φανεί το αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ τους, απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός δεν πήρε απολύτως τίποτε από τους Εσσαίους, όπως ισχυρίζεται το εξεταζόμενο μυθιστόρημα και όπως ισχύει και για κάθε είδος «τροφοδοσίας» του (από Ινδία, Αίγυπτο κλπ κλπ).

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΒΙΟΣ
ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΘΟΥΣ

 Κωνσταντίνου Β. Σκουτέρη
Καθηγητή

 
       Στο σύγγραμμά του, "Περί της Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας", ο άγνωστος συγγραφέας του τέλους του πέμπτου αιώνα καταγράφει δύο "ιεράς επωνυμίας", όπως λέει, οι οποίες εκφράζουν με περιεκτικό τρόπο τον χαρακτήρα και το ήθος "της των μοναχών φιλοσοφίας". Πρόκειται για τις επωνυμίες "θεραπευταί" και "μοναχοί".
Και κατά πρώτο λόγο, αυτοί που ενστερνήσθησαν τον "μονήρη βίο" ονομάζονται "θεραπευταί" γιατί είναι αφοσιωμένοι, όπως επιγραμματικά τονίζεται, "εις την του Θεού καθαρά υπηρεσία και θεραπεία".
Η επωνυμία "θεραπευταί" φαίνεται ότι έχει μακριά ιστορία, υιοθετήθηκε δε ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Ο Ευσέβιος Καισαρείας, στην Εκκλησιαστική του Ιστορία, διασώζει τις αντιλήψεις του Ιουδαίου Φίλωνος, ο οποίος, αναφερόμενος στην "φιλοσοφικωτάτη" και "σφοδροτάτη" άσκηση των πρώτων εραστών του "θεωρητικού βίου", σημειώνει ότι ονομάζονται "θεραπευταί". Επεξηγεί δε τον λόγο: Επειδή "τας ψυχάς των προσιόντων αυτοίς των από κακίας παθών, ιατρών δίκην, απαλλάττουσι" ή ακόμη "ένεκα της περί το θείον καθαρής και ειλικρινής θεραπείας". Ο Ευσέβιος, όπως και ο Ιερώνυμος, πιστεύει ότι οι απόψεις αυτές του Φίλωνος αναφέρονται στον "βίο των παρ' ημίν ασκητών", τον οποίο "ιστορεί", "ουκ ειδώς μόνο, αλλά και αποδεχόμενος εκθειάζων τε και σεμνύνων".

Τα χαρίσματα

 ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

              π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

 

   Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει πώς το Πνεύμα το Άγιο πού «ενοικεί» στην ψυχή τού πιστoύ, δημιουργεί νέα πραγματικότητα, η οποία γίνεται αισθητή στον πνευματοφόρο άνθρωπο, όπως μια έγκυος γυναίκα αισθάνεται το έμβρυο μέσα στα σπλάγχνα της και εκφράζεται εξωτερικά με θαυμαστά φαινόμενα. Αυτά τα φαινόμενα στη ζωή των πνευματοφόρων ανθρώπων δεν είναι εκστασιακά, αλλά αποτέλεσμα της ενοίκησης τού Αγίου Πνεύματος (Ρωμ. η' 9. Α' Κορ. γ' 16).

ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ

 

           Η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται τα μνημόσυνα και γενικά τις προσευχές υπέρ των κεκοιμημένων αδελφών. Η πίστη σε προσωπική ύπαρξη μετά θάνατο και ο τρυφερός δεσμός της αγάπης πού μας συνδέει με τούς απελθόντες αδελφούς δικαιώνει τα μνημόσυνα.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

π ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

 

 
          Οι ομάδες στις οποίες αναφερθήκαμε [*] υπογραμμίζουν την προσωπική πνευματική εμπειρία. Το ίδιο κάνουν και άλλες ομάδες, πεντηκοστιανές, χαρισματικές, νεοπεντηκοστιανές, «υπερδογματικές», ακόμη και οι «φωτισμένες», οι άνθρωποι της «Χριστιανικής Οργάνωσης Ειρήνης» (ΧΟΕ), όσοι υπογραμμίζουν το λεγόμενο «δυναμικό ευαγγελισμό» (Power Evangelism) κα. Όμως κρίνουμε σκόπιμο να αναλύσουμε σ' αυτό το σημείο το θέμα της πνευματικής εμπειρίας σε γενικότερα πλαίσια.