Το ζήτημα του φόνου και της στρατεύσεως

και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά

+ Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη


Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά καυχώνται ότι βρίσκονται στην αλήθεια και ότι εφαρμόζουν επακριβώς τις εντολές του Θεού. Καυχώνται ότι τηρούν το «ου φονεύσεις». Την στρατιωτική θητεία, την εξάσκηση στα όπλα, τον πόλεμο, τους φόνους κατά την διάρκεια του πολέμου, όλα αυτά τα αποκηρύττουν. Στα βιβλία τους προσπαθούν να βρουν ιστορικές μαρτυρίες ότι οι πρώτοι χριστιανοί δεν στρατεύονταν ή αν σαν στρατιώτες γίνονταν Χριστιανοί δεν παρέμεναν στην στρατιωτική υπηρεσία. Δίνουν την εντύπωση ότι είναι ειρηνιστές. Δημιουργούν γύρω από το όνομά τους μία φαντασμαγορία αγιότητας.

Οι απλοί άνθρωποι σου λένε; «Αυτοί είναι οι πραγματικοί Χριστιανοί. Αυτοί δεν πιάνουν όπλο, δεν σκοτώνουν».

Ας δούμε λοιπόν πως έχει το ζήτημα του φόνου σε σχέση με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Εκείνος που θα μελετήσει υπομονητικά την ιστορία των Ιεχωβιτών θα διαπιστώσει ότι τόσο στα θέματα της δογματικής όσο και της δογματικής όσο και της ηθικής δεν υπάρχει σταθερή γραμμή πλεύσεως. Ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος που γνώρισε άριστα την ιστορία τους έγραψε: «Πίσω από το προσωπείο της «Σκοπιάς» κρύπτεται σκληρή οικονομική επιχείρηση, που δεν διστάζει να αλλάξει πολιτική, ακόμη και στα πιο βασικά της «δόγματα» και να ακολουθήσει άκρατο καιροσκοπισμό, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα μεγάλα της συμφέροντα, θυσιάζοντας μπροστά σ' αυτά ακόμη και τη ζωή των θυμάτων της». (Η λατρεία της Σκοπιάς, Α', σ. 312).

  «Τα μεγάλα της συμφέροντα»! Αυτός είναι ο υπέρτατος νόμος.

Στο προηγούμενο κεφάλαιο είδαμε μία χαρακτηριστική περίπτωση αλλαγής δόγματος. Ας δούμε τώρα και ένα θέμα ηθικής. Και εδώ όλα ρυθμίζονται από τον υπέρτατο νόμο, το συμφέρον της «Σκοπιάς». Αν οι ιστορικές συγκυρίες απαιτούν να εμφανίζονται σαν ειρηνιστές, παίζουν αυτόν τον ρόλο. Και ξιφουλκούν εναντίον του πολέμου και της στρατιωτικής θητείας. Αν πάλι τα συμφέροντα της Εταιρείας απαιτούν αντίθετη τακτική, εγκωμιάζουν την άμυνα, τα όπλα, την στράτευση.

Και φέρουν στο προσκήνιο και ένα εδάφιο από το βιβλίο του Νεεμίου: Οι οικοδομούντες το τείχος και οι αχθοφορούντες και οι φορτίζοντες, έκαστος δια της μιας χειρός αυτού εδούλευεν εις το έργον και δια της άλλης εκράτει το όπλον» (δ' 17).

Αν οι ηγέτες της οργανώσεως κρίνουν ότι οι δικοί τους άνθρωποι και οι περιουσίες τους χρειάζονται προστασία από τους κακοποιούς που οπλοφορούν, δίνουν εντολή να χρησιμοποιηθεί όπλο.
Μέχρις εδώ τα είπαμε λίγο θεωρητικά. Στην συνέχεια θα γίνουμε πιο συγκεκριμένοι και θα αναφερθούμε σε διάφορα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Το 1933 η Σκοπιά αντιμετώπιζε μεγάλο πρόβλημα με τους ναζιστές στην Γερμανία. Οι περιστάσεις δεν ευνοούσαν να εμφανισθούν σαν ειρηνιστές. Έπρεπε να αποσπάσουν την εύνοια του Χίτλερ. Έτσι ο πρόεδρος της Σκοπιάς Ιωσήφ Ρόδερφορδ συνέταξε «Διακήρυξη» που υιοθετήθηκε σε συνέλευση 7.000 οπαδών ατό Βερολίνο (25 Ιουνίου 1933).

  Αυτή η «Διακήρυξις» ουσιαστικά αποτελούσε δήλωση νομιμοφροσύνης προς τον Χίτλερ. Ανέφεραν σ' αυτήν ότι τα ιδεώδη του τρίτου Ράιχ συμπίπτουν με αυτά που σκέπτεται ο Ιεχωβά για τον κόσμο· ότι αποτελούν υψηλά ιδεώδη τα οποία οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τα επικροτούν και τα υπογραμμίζουν ιδιαιτέρως στις ιδικές τους εκδόσεις.

Το θέμα δεν είναι τι θέλει ο Θεός, αλλά πως να καλοπιάσουμε την ναζιστική Γερμανία. Κατά τα άλλα καυχώμεθα ότι είμαστε οι μόνοι που διατηρούμε ακεραιότητα απέναντι στον Θεό!

Μετά από δέκα έτη έχουμε άλλη «Διακήρυξη». Έγινε κι αυτή σύμφωνα με τον υπέρτατο νόμο, που είναι τα συμφέροντα της Εταιρείας. Είχε ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και το έργο της «Σκοπιάς» σ' όλη την Ευρώπη είχε υποστεί μεγάλο πλήγμα. Τα διάφορα παραρτήματα στις ευρωπαϊκές χώρες έκλεισαν. Είχε παραμείνει ανοιχτό μόνο το τμήμα της Ελβετίας, λόγω της ουδέτερος θέσεως που είχε λάβει αυτή η χώρα στον πόλεμο.
Έτσι ο Νάθαν Νόρρ, ο τότε πρόεδρος της «Σκοπιάς» έδωσε εντολή στους Ιεχωβίτες της Ελβετίας, και όπλο να πάρουν και την στρατιωτική θητεία να εγκωμιάσουν. Τότε στην θέση του σημερινού «Ξύπνα» υπήρχε το περιοδικό «Παρηγοριά».

  Η «Διακήρυξις» δημοσιεύτηκε στο τεύχος της 1.10.1943. Εκεί λέγονται τα καλύτερα λόγια για τους στρατιωτικούς κανονισμούς και τα στρατιωτικά καθήκοντα: «...εκατοντάδων μελών μας και φίλων της πίστεως μας εξεπλήρωσαν και συνεχίζουν να εκπληρώνουν τα στρατιωτικά των καθήκοντα».

   Ερχόμαστε στο 1960. Τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στο Μεξικό αντιμετώπιζαν ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν μπορούσαν να βγάλουν διαβατήριο, δεν μπορούσαν να πάρουν άδεια οδηγήσεως αυτοκινήτου, δεν είχαν την δυνατότητα να κάνουν διάφορες νομικές συναλλαγές. Μόνο αν, ήταν εν τάξει σε κάποιο στρατιωτικό ζήτημα, θα μπορούσαν να ξεπεράσουν αυτές τις δυσκολίες. Το κράτος του Μεξικού εξέδωσε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να γίνεται «στρατιωτική πορεία» ενός έτους. Η πορεία αυτή αποτελούσε απαραίτητη στρατιωτική υποχρέωση. Ήταν μέρος της εκπαιδεύσεως που προέβλεπε το Υπουργείο Αμύνης για τους πολίτες του Μεξικού. Όποιος συμμορφωνόταν σ' αυτό το ζήτημα, εθεωρείτο ήταν εν τάξει απέναντι στις στρατιωτικές υποχρεώσεις του κι κρατούσε στα χέρια του κάποιο σχετικό «Δελτίο». Χωρίς αυτό το «Δελτίο» οι πόρτες των διαφόρων υπηρεσιών του κράτους παρέμειναν κλειστές.

Εάν λοιπόν οι Ιεχωβίτες του Μεξικού θεωρούσαν το κράτος, τον στρατό, την στρατιωτική πορεία σαν πράγματα του Σατανά, έπρεπε να δηλώσουν αυτήν την πίστη τους και να υποστούν και τις δυσάρεστες συνέπειες, οι οποίες θα ταίριαζαν στην «μαρτυρική» τους ονομασία. Έτσι θα γίνονταν φωτεινά παραδείγματα ακεραιότητας απέναντι στον Θεό! Πιστοί μέχρι τέλους! Και όλος ο κόσμος θα θαύμαζε την συνέπειά τους.

Έδειξαν όμως συνέπεια, αξιοπρέπεια, ακεραιότητα; Τίποτε απ' όλα αυτά! Κατέφυγαν στο «λάδωμα». Έβρισκαν κάποιους αξιωματικούς που εκπροσωπούσαν τις ανάλογες στρατιωτικές υπηρεσίες και τους δωροδοκούσαν, για να πάρουν στα χέρια τους το «Δελτίο». Έτσι φαίνονταν ότι είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και όλα τα προβλήματα ήταν λυμένα.

Ο τότε πρόεδρος της «Σκοπιάς» Νάθαν Νόρρ εδωσε την σχετική «ευλογία». Το «Κυβερνών Σώμα» της Εταιρείας με επίσημο έγγραφό του δήλωνε ότι δεν είχε καμία αντίρρηση στην εφαρμογή αυτής της πονηρής μεθόδου. (Πρβλ. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, Η λατρεία της Σκοπιάς, Α', σ. 209-212).

Η ιδέα πού κυκλοφορεί στον πολύ κόσμο ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ειρηνιστές είναι εντελώς πλανημένη. Τα μέλη της «Σκοπιάς» γαλουχούνται σε πνεύμα πού κάθε άλλο παρά ειρηνιστικό είναι. Όλους όσους δεν ανήκουν, στην οργάνωσή τους, όλους όσους δεν τους φέρονται ευνοϊκά, τους ονομάζουν ανθρώπους «κατσικοειδείς» και «τραγοειδείς», εχθρούς του Ιεχωβά. Ο Θεός βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση μ' αυτούς τους ανθρώπους. «Ο Ιεχωβά είναι δυνατός πολεμιστής». Κάποια ήμερα θα τους κατασφάξει όλους. Και οι Ιεχωβίτες την περιμένουν με χαρά αυτήν την ημέρα.

Όποιος μελετήσει τα έντυπα της «Σκοπιάς» θα διαπίστωση ότι κάθε άλλο παρά ειρηνιστικό πνεύμα εμφυτεύεται στις ψυχές των Ιεχωβιτών. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο πού δημοσιεύεται στην «Σκοπιά» της 1.5.1951. Ο τίτλος του άρθρου είναι εντυπωσιακός: «Γιατί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν είναι ειρηνισταί». Κάτω από τον τίτλο υπάρχουν οι φράσεις: «Ο Ιεχωβά είναι δυνατός πολεμιστής. Ιεχωβά το όνομα αυτού». Κάθε προσπάθεια για επικράτηση ειρήνης μεταξύ των εθνών είναι έργο μισητό στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Όποιος συμβάλλει σε μια τέτοια προσπάθεια, θα τιμωρηθεί από τον Ιεχωβά. Όποιος συμπράττει σε τέτοιες κινήσεις, απειλείται με σφαγή. (Πρβλ. «Σκοπιά» 16.3.1986).

Ο οπαδός της «Σκοπιάς» δεν είναι ειρηνιστής. Παίρνει όπλο και σκοτώνει. Αφαιρεί ανθρώπινη ζωή. Αυτό δηλώνεται σαφώς σε διάφορα κείμενα της Εταιρείας. Στο περιοδικό «Ξύπνα» της 22.3.1971, σ. 27 αναγράφονται τα εξής: «Ο Ιεχωβά Θεός, ο Δοτήρ της ζωής, είναι ο μόνος πού έχει το δικαίωμα να καθορίζει κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να αφαιρεθεί η ανθρώπινη ζωή». Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να φονεύσεις, αρκεί να μάθεις ποιες είναι οι προϋποθέσεις για φόνο. Οι προϋποθέσεις αυτές καθορίζονται από τον Ιεχωβά και γνωστοποιούνται από την Εταιρεία «Σκοπιά» πού αποτελεί τον ορατό εκπρόσωπο του Ιεχωβά, πού αποτελεί τον αγωγό, το κανάλι του Ιεχωβά προς τους ανθρώπους.

Δεν θα κουράσουμε τους αναγνώστες παραθέτοντας πολλά κείμενα της Εταιρείας γι' αυτό το θέμα. Θα σταθούμε μόνο σ' ένα απ' αυτά. Πρόκειται για το δημοσίευμα του περιοδικού «Ξύπνα» της 8.2.1976 πού τιτλοφορείται: «Πρέπει να υπερασπίζετε τον εαυτό σας; Ποία η άποψις της Βίβλου». Καταλαμβάνει τις σελίδες 27 και 28.

Σύμφωνα με την διδασκαλία αυτού του κειμένου, στην περίπτωση επιθέσεως οπλισμένου κακοποιού, ο φόνος επιτρέπεται και ο φονεύς δεν λογίζεται ως «ένοχος αίματος». Όταν βλέπει ένας Μάρτυς του Ιεχωβά ότι απειλείται η ζωή του ή η ζωή άλλων από κάποιον εγκληματία και ληστή, επιτρέπεται να φονεύσει. Μπορεί να προμηθευθεί ένα περίστροφο «για την προσωπική του ασφάλεια». Μπορεί να οπλοφορεί «εν όψει του αυξανομένου εγκλήματος και της βίας».
Σ' αυτό το κείμενο γίνεται και μνεία του Αρκάνσας. Πρόκειται για πολιτεία των ΗΠΑ στα νότια, στην δυτική όχθη του Μισισιπή. Ξεχωρίζει για τα οροπέδια της, για τα πλούσια δάση της, για τα άνθη της μηλιάς και την παραγωγή βάμβακος.
Βέβαια το άρθρο του «Ξύπνα» δεν κάνει λόγο για τα οροπέδια ή τους εθνικούς δρυμούς ή τα εθνικά πάρκα ή τις μηλιές του Αρκάνσας, αλλά για κάποιον πού δεν χρησιμοποίησε καλά το κυνηγετικό του όπλο. Αν παρακολουθήσουμε το κείμενο:

«Πολλές φορές, Η ύπαρξη ενός περιστρόφου πού συνωδευόταν από πανικό ή υπερένταση, οδήγησε σε περιττούς θανάτους.
»Ένας άνδρας σαράντα ετών από το Αρκάνσας γέμισε το κυνηγετικό του όπλο για πρώτη φορά σε τέσσερα χρόνια. Εξ αιτίας των ληστειών πού συνέβαιναν στη γειτονιά, ήταν αποφασισμένος να προστατεύσει την περιουσία του.
«Νωρίς το άλλο πρωί νόμισε ότι άκουσε ένα κακοποιό να περπατάει σιγά έξω από το σπίτι του. Άρπαξε το όπλο του και πυροβόλησε προς την μπροστινή πόρτα. Έπειτα άναψε το φως. Στην είσοδο βρισκόταν ξαπλωμένη η δεκατριετής κόρη του - νεκρή».
Η γραμμή πού δίνεται στους Ιεχωβίτες με αυτό το κείμενο είναι: Επιτρέπονται οι δίκαιοι φόνοι. Απαγορεύονται οι άδικοι. Οι άδικοι φόνοι χαρακτηρίζονται ως «περιττοί θάνατοι». Τον ένοπλο ληστή πού απειλεί την ζωή σου και την περιουσία σου να τον φονεύσεις. Αλλά να προσεχής μην κάνης λάθος και αφαιρέσεις την ζωή κάποιου αθώου, κάποιου μέλους της οικογενείας σου, της δεκατριάχρονης κόρης σου...

Αυτή η γραμμή δίνεται στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Και θα πρέπει βέβαια να τηρείται και σ' όλες τις προεκτάσεις της.
Υπάρχει μία χώρα, η Ρουμανία. Ξαφνικά της κηρύσσουν πόλεμοι οι Ούγγροι. Εισβάλλουν στην χώρα τους και αρχίζουν την καταστροφή. Οι Ρουμάνοι κηρύσσουν επιστράτευση, πολεμούν, σκοτώνουν, αποκρούουν τους εισβολείς και σώζουν την χώρα τους. Αυτό σύμφωνα με τις προεκτάσεις πού έχει η γραμμή πού δίνεται στους Ιεχωβίτες πρέπει να επιτρέπεται.
Αν όμως ο Ρουμανικός στρατός κάνη λάθος και νομίσει ότι εκτέθηκαν από τα νότια οι Βούλγαροι και αρχίζει να σκοτώνει Βουλγάρους, αυτό σύμφωνα με την νοοτροπία του σχετικού δημοσιεύματος του «Ξύπνα» δεν πρέπει να επιτρέπεται. Σ' αυτήν την περίπτωση έχουμε «περιττούς» θανάτους. Διότι οι Βούλγαροι υπήρξαν αθώοι.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία αντιφατικότητα της «Σκοπιάς». Επιτρέπουν στους οπαδούς των να σκοτώνουν τους ένοπλους ληστές πού επιτίθενται στο σπίτι τους και απειλούν την ζωή τους και την περιουσία τους. Αλλά όταν επιτίθεται ένα ληστρικό κράτος για να κατακτήσει κάποιο άλλο, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που βρίσκονται στο δεύτερο κράτος δεν επιτρέπεται να λάβουν μέρος στην ένοπλη άμυνα κατά του επιτιθεμένου. Είναι πασιφανές ότι η στάση της «Σκοπιάς» εδώ είναι εντελώς παράλογη και αντιφατική.

Πρέπει να πούμε στην «Σκοπιά» ότι η ποσοτική διαφορά δεν αντιστρέφει την ηθική. Δεν μπορεί η ένοπλη άμυνα να θεωρείται επιτρεπτή όταν επιτίθεται ένας ένοπλος κακοποιός σε ένα άτομο, και να είναι κακή όταν επιτίθενται πολλοί οπλισμένοι κακοποιοί σε πολλά άτομα.

Τι δηλαδή; Ο φόνος ενός κακοποιού που επιτίθεται στο σπίτι μου δεν ανήκει στους «περιττούς» θανάτους, και συνεπώς επιτρέπεται· και ο φόνος πολλών κακοποιών που επιτίθενται στην χώρα μας απαγορεύεται; Γιατί; Εδώ μήπως πρόκειται για «περιττούς» θανάτους;

Στο τέλος του άρθρου του «Ξύπνα» αναγράφονται τα έξης; «... Δεν εγκρίνει (η Αγία Γραφή) τις ένοπλες συγκρούσεις ή την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής στις προσπάθειες που γίνεται κατά την διάρκεια της ημέρας για την προστασία υλικών αποκτημάτων». Να σχολιάσουμε αυτό το «κατά την διάρκεια της ημέρας».

Εδώ θέλει να πει η «Σκοπιά» ότι την νύχτα επιτρέπεται να σκοτώνουν ενώ την ημέρα απαγορεύεται. Άλλη σοφία αυτή! Δηλαδή όταν ο ληστής κάνη επίθεση την νύχτα, επιτρέπεται να αμυνθώ ένοπλα και να τον σκοτώσω, για να προστατεύσω την ζωή μου, την ζωή των δικών μας την περιουσία μου. Αν όμως μου επιτεθεί ήμερα, τότε να τον αφήσω να με φονεύσει και να με ληστέψει;

Πρόκειται για παράλογη νοοτροπία. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο στα θέματα της χριστιανικής ηθικής, και έμπαινε σαν κριτήριο των πράξεων η ύπαρξη ηλιακού φωτός ή η ανυπαρξία του, τότε δεν θα έμενε τίποτε όρθιο. Τότε, αν κάποιος διέπραττε μία μοιχεία την νύχτα θα ήταν δικαιολογημένος· αν όμως την διέπραττε ήμερα θα κρινόταν ένοχος!

Πάντως, όσα αντιφατικά και αν έχει αυτό το χειμωνιάτικο άρθρο του «Ξύπνα» του 1976, δηλώνεται ξεκάθαρα ότι υπάρχουν περιπτώσεις που ο Μάρτυς του Ιεχωβά χρησιμοποιεί όπλο και φονεύει. Έτσι καταπίπτει ο μύθος πως οι άνθρωποι της «Σκοπιάς» δεν αφαιρούν ανθρώπινες ζωές. Και ανθρώπινες ζωές αφαιρούν, αλλά το χειρότερο οδηγούν ανθρώπινες ψυχές στον πνευματικό θάνατο.

Όταν παρουσιάζουν τον Χριστό, όχι σαν αιώνιο Θεό, όχι σαν ζωή, όχι σαν χορηγό της αιώνιας ζωής, όχι σαν «αρχηγό τής ζωής» όπως το είπε ο Απόστολος Πέτρος στους Ισραηλίτες στον Ναό των Ιεροσολύμων μετά την θεραπεία του εκ γενετής χωλού, τι άλλο κάνουν; Δεν οδηγούν τους ανθρώπους στον πνευματικό θάνατο;

  Ο Χριστός για τους Ιεχωβίτες είναι κτίσμα, είναι αρχάγγελος. Δεν είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος (Αποκ. κβ' 13). Αυτή η διαστροφή της αλήθειας ως προς το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστό αποτελεί τον χειρότερο φόνο.  Ο Θεός να μας φυλάει από αιρέσεις

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

"ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ"

 

Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ

+ Αρχιμ.Δανιήλ Γούβαλη

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος

           

      Ιανουάριος του 1993 μια ολόκληρη οικογένεια που είχε μπλέξει επί χρονια με την αίρεση των μαρτύρων του Ιεχωβά ετοιμαζόταν να ενταχθεί στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Πατέρας μητέρα και 4 παιδιά. Ο πατέρας σε μια στιγμή μας λέει: κάθε φορά που περνούσαμε με τα παιδιά μου έξω από εκκλησία τους έλεγα : "αυτή είναι η Βαβυλώνα, το άντρον του Διαβόλου" καταλαβαίνετε πόσο δυσκολεύθηκα να τα μεταπείσω και να τα μάθω να πηγαίνουν στην εκκλησία και να τα προετοιμάσω για το βάπτισμα.

Το ξέρετε αυτό αγαπητοί ακροατές; οι μάρτυρες του Ιεχωβά μόλις δουν μια εκκλησία λένε στα παιδιά τους αυτά τα φοβερά λόγια, στάζουν δηλητήριο στις απαλές ψυχές τους εναντίον των Χριστιανικών εκκλησιών, αυτό βέβαια είναι ένας καρπός από το αγκαθερό δέντρο.
Οι ρίζες και ο κορμός αυτού του δέντρου, αν είχαν επάνω τους επιγραφή θα έγραφαν :”Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός».
Αρνούνται την θεϊκή φύση του Χριστού και κατά συνέπεια μπορούν να αρνηθούν και ότι ανήκει στο Χριστό, προηγείται το μεγάλο κακό και έπονται τα υπόλοιπα.
Για εμάς του Χριστιανούς, ο Χριστός, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, αυτό το αποκρούουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Κάτοχος της αιωνίου δόξης, πηγή της αιωνίου δόξης, γι' αυτούς είναι μόνο ο Πατήρ, όχι ο Υιος. Εδώ το τραγελαφικό είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί παρουσιάζονται σαν μελετητές της Αγίας Γραφής...

Για να δούμε όμως τι λέει επ' αυτού η Γραφή, συμμερίζεται τις απόψεις των αιρετικών; ξεκινούμε από το χωρίο θ'4 της προς Ρωμαίους Επιστολής οίτινές εισιν Ισραηλίται, ων η υιοθεσία και η δόξα, εδώ σημειώνει ο απόστολος ότι οι ομοεθνείς του Ισραηλίτες κατά τον παλαιό καιρό είχαν υιοθετηθεί από τον Θεόν, ήταν σαν παιδιά Του σαν περιουσία Του, σαν περιούσιος λαός, σαν οικείοι Του, έρχεται και σε ένα δεύτερο θέμα, στους Ισραηλίτες συνέβαινε κάτι το υπέροχο, κάτι εντελώς άγνωστο σε όλους τους άλλους λαούς της Γης, κατά καιρούς, εμφανιζόταν σε αυτούς ο Θεός, με την απερίγραπτη Θεϊκή του δόξα.
Εμφανιζόταν ενδόξως, είτε σε ορισμένα πρόσωπα, είτε και σε ολόκληρο το λαό.

Ας δούμε κάποια σχετικά περιστατικά, στεκόμαστε στο 16ο κεφάλαιο των Αριθμών. 

Εκεί αναφέρεται, ότι κάποιοι εγωιστές Ισραηλίτες, ο Κορέ, ο Δαθάν, ο Αβηρών, διάφορα επίσημα πρόσωπα, διάφοροι αρχηγοί ομάδων, έκαναν πραξικόπημα, αμφισβητούσαν την αρχηγία του Μωυσή και την αρχιεροσύνη του Ααρών.
Ο Κορέ επειδή καταγόταν και αυτός από την φυλή του Λεβί, το έφερε βαρέως το ότι δεν είχε ιεροσύνη όπως ο Ααρών.
Οι Δαθάν και Αβειρών, που ήταν και αδελφοί, κατηγορούσαν σκληρά τον Μωυσή ότι αντί να τους οδηγήσει σε γη όπου έτρεχε γάλα και μέλι, σε γη με εύφορους αγρούς και αμπέλια, τους ταλαιπωρούσε σε γη έρημη και άνυδρη, και είχε το θράσος, ο Μωυσής, να κάνει και τον αρχηγό.
Την άλλη μέρα το πρωί, μπροστα στην σκηνή του μαρτυρίου θα γίνονταν κρίσις, από τον ίδιο τον Θεό. Θα έδειχνε ο Θεός αν είχαν δίκιο οι πραξικοπηματίες η ο Μωυσής και ο Ααρών.
Πράγματι την άλλη μέρα, ο Θεός επενέβη, και τιμώρησε παραδειγματικά τους Κορέ, Δαθάν και Αβειρών και όσους τους είχαν ακούσει. 

Δεν θα επισέλθουμε σε λεπτομέρειες, ούτε θα περιγράψουμε πως άνοιξε η γη και κατάπιε τους απειθείς και εγωιστές, αλλά θα σταθούμε στην πρώτη σκηνή του δράματος.

Αριθ ιστ' 19-21 και επισυνέστησεν επ αυτούς Κορέ την πάσαν αυτού συναγωγήν παρά την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου. και ώφθη η δόξα Κυρίου πάση τη συναγωγή. και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν και Ααρών λέγων· αποσχίσθητε εκ μέσου της συναγωγής ταύτης, και εξαναλώσω αυτούς εισάπαξ.
Εδώ λοιπόν εμφανίστηκε ο Γιαχβέ, ο Θεός του Αβραάμ του Ισαάκ και του Ιακώβ, και καταρχήν μίλησε στον Μωυσή και στον Ααρών, ο Γιαχβέ, ο Κύριος δηλαδή, εμφανίστηκε με άρρητη Θεϊκή δόξα, γι’αυτό το ιερό κείμενο σημειώνει: και η δόξα του Κυρίου εφάνη εις πάσαν την συναγωγήν.

Η φράσις, η δόξα του Γιαχβέ εφάνη, η δόξα του Κυρίου εφάνη, ισοδυναμεί με την φράση, ο ένδοξος Κύριος, ο ένδοξος Γιαχβέ εφάνη η αλλιώς ο Κύριος της δόξης ο Γιαχβέ της δόξης, εφάνη.
Αυτός ο ένδοξος Κύριος για εμάς, είναι ο Γιαχβέ Υιος, ο Υιος του Θεού, που είναι Θεός και Υιος του Θεού, που είναι Γιαχβέ και Υιος του Γιαχβέ.
Για εμάς ο Υιος του Θεού είναι ο Κύριος της δόξης, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, είναι ο κάτοχος της θεϊκής δόξης, ο φορεύς της θεϊκής δόξης. 

Έτσι το έζησαν και το εκήρυξαν οι πατέρες της εκκλησίας μας, έτσι το ένιωσαν οι Άγιοι Απόστολοι, έτσι το διετράνωσε και απόστολος Παύλος, μάλιστα ο απόστολος Παύλος  μας το παρέδωσε και εγγράφως. 

Ας ξεφυλλίσουμε τις πρώτες σελίδες της Α' προς Κορινθίους Επιστολής και ας σταθούμε εκεί που ομιλεί ο απόστολος  για τις δυο σοφίες, για την σοφία του παρόντος κόσμου, και για την σοφία του Θεού που προέρχεται από έναν άλλον κόσμο.
Πρόκειται για μια από τις ωραιότερες περικοπές του Παύλου, Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων·  αλλά λαλούμεν σοφίαν Θεού εν μυστηρίω, την αποκεκρυμμένην, ην προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών, ην(την οποίαν) ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκεν· ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν·  Α' Κορινθίους β'6-8. 

Εμάς μας ενδιαφέρει ο 8ος στίχος, Α Κορινθίους β'8. Αυτός ο στίχος είναι καταπέλτης εναντίον των αιρετικών εκείνων που αρνούνται ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. 

Με το ρήμα εσταύρωσαν, δηλώνεται η ανθρώπινη φύσις του Χριστού, σαν άνθρωπος πάσχει, σταυρώνεται, θανατώνεται, αλλά ο Χριστός έχει και Θεϊκή φύση, γι’αυτό και χαρακτηρίζεται με την υπέροχη φράση, την γεμάτη ουράνιο μεγαλείο, Κύριος της δόξης.
Α' Κορινθίους β'8, εάν εγνώριζαν οι άρχοντες αυτού του κόσμου την σοφίαν του Θεού, δεν θα εσταύρωναν τον Κύριον της δόξης, αυτό το β'8 ας το αποτυπώσουμε στο μυαλό μας, είναι ένα ισχυρό όπλο των μαρτύρων του Ιεχωβά, για να το θυμόμαστε το 8 εύκολα, να φέρουμε στο νου μας την κιβωτό του Νώε που είχε μέσα 8 ανθρώπους. 

Α' Κορινθίους β'8 ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν·  Οι ταλαίπωροι μάρτυρες του Ιεχωβά, αυτοί θα ήθελαν να γράφει: ει γαρ έγνωσαν ουκ αν τον αρχάγγελο Μιχαήλ εσταύρωσαν.  Γι' αυτούς ο Χριστός γίνεται αρχάγγελος και όχι αρχάγγελος Γαβριήλ η Ραφαήλ αλλά Μιχαήλ.
Μεγαλύτερη διαστρέβλωση του λόγου του Θεού δεν μπορούσε να γίνει!!

Όταν αυτοί οι αιρετικοί γυροφέρνουν κάποιον Ορθόδοξο Χριστιανό, δεν του λένε από την αρχή ότι ο Υιος του Θεού ταυτίζεται με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, αυτό θα το πουν αργότερα, αφού θα του ρίξουν αρκετό σκοτάδι στα μάτια της ψυχής του.  Η αίρεσις και η πονηρία πηγαίνουν μαζί, χέρι με χέρι.
Ένας που μελετά την Αγία Γραφή και διαθέτει στοιχειώδη νόηση, γνωρίζει καλά, ότι ποτέ ένας άγγελος όσο μεγάλος και να είναι, δεν μπορεί να ονομαστεί Κύριος της δόξης.

Ο Ησαΐας είδε τον Γιαχβέ Σαβαώθ, δηλαδή τον Κύριο Παντοκράτορα, τον είδε γεμάτο δόξα.  Όταν ζούσε ο προφήτης, ένδοξα πρόσωπα επάνω στην Γη ήταν οι επικεφαλείς των διαφόρων αυτοκρατοριών, όπως ο αυτοκράτωρ των Ασσυρίων, όπως ο Φαραώ της Αιγύπτου.  Όταν καθόταν ο βασιλεύς επάνω στον θρόνο του, με το διάδημα, με το σκήπτρο, με τα βασιλικά εμβλήματα, με την μεγαλοπρεπή αμφίεση του, ήταν ότι ποιο λαμπρό και ποιο ένδοξο μπορούσε να αντικρίσει κανείς επάνω στην Γη. Ο Γιαχβέ Σαβαώθ, εμφανίστηκε στο Ησαΐα ως βασιλεύς καθισμένος σε υψηλό και μεγαλοπρεπή θρόνο. 

Ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της δόξης που αντίκρισαν τα μάτια του Προφήτου, εδώ βέβαια δεν επρόκειτο για ανθρώπινη βασιλική δόξα, αλλά για την δόξα του αιωνίου Θεού, του Βασιλέως των αιώνων.

Η δόξα του Γιαχβέ Σαβαώθ επετείνετο από την παρουσία και την μελωδία ανωτάτων αγγέλων, των Σεραφείμ. Αυτά πετούσαν γύρω από τον θεϊκό θρόνο, αναμέλποντας τον Τρισάγιον ύμνον, Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ.
Τον υπερένδοξο Θεό δεν άντεχαν να τον ατενίσουν κατά πρόσωπο, δεν μπορούσαν να  υπομείνουν την ακτίνα της Θείας δόξης, γι' αυτό με 2 φτερά σκέπαζαν το πρόσωπό τους. Ο Ησαΐας είδε να εκπηγάζει από τον Θεό μια απερίγραπτη Θεϊκή δόξα και να ξεχύνεται σε όλη την Γη. Γι' αυτό και τα Σεραφείμ έλεγαν: πλήρης πάσα η Γη της δόξης αυτού.

Ότι να πούμε και ότι να υποψιαστούμε εμείς οι άνθρωποι, αδυνατούμε να συλλάβουμε το ένδοξο μεγαλείο του Θεού που είδε ο Ησαΐας, είδον οι οφθαλμοί μου τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων, έγραψε ο προφήτης, εδώ πρόκειται για απερινόητη βασιλική δόξα, ο Ησαΐας είδε τον Γιαχβέ της δόξης.  

Στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, οι Απόστολοι αρκετές φορές επεξηγούν αυτά που περιγράφονται στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης.
Έτσι στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, διακηρύσσεται ότι, η δόξα που αντίκρισε ο Ησαΐας, ήταν η δόξα του Υιού του Θεού.  Δηλαδή ο ένδοξος Κύριος, ο Γιαχβέ της δόξης, που καθόταν πάνω σε υψηλό και επηρμένον θρόνον, ήταν ο Υιος του Θεού.

Έτσι μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Που το λέει; Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Και ο μεν Ιωάννης το λέει, οι αιρετικοί όμως δεν το βλέπουν; Τι σόι διάβασμα κάνουν στην Αγία Γραφή; Μα είναι διάβασμα άλλα να διδάσκει η Γραφή, και αλλά να καταλαβαίνεις εσύ; Που ακριβώς το γράφει ο Ιωάννης; στους στίχους 37 έως 43 του ιβ', του δωδεκάτου δηλαδή κεφαλαίου.

Σε αυτούς τους επτά στίχους μεταξύ των άλλων γίνεται λόγος και για δυο δόξες, την δόξα του Θεού, και την δόξα των ανθρώπων. 

Γίνεται αναφορά σε ανθρώπους που αγάπησαν περισσότερο την ανθρώπινη δόξα, και λιγότερο την Θεϊκή. Υπάρχει και μια αναφορά στην δόξα που αντίκρισε ο προφήτης Ησαΐας, και τονίζεται καθαρά, ότι η δόξα που είδε ο προφήτης, είναι η δόξα του Χριστού.
Ταύτα είπεν Ησαίας ότε είδεν την δόξαν αυτού και ελάλησε περί αυτού όμως μέντοι και εκ των αρχόντων πολλοί επίστευσαν εις αυτόν, αλλά δια τους Φαρισαίους ουχ ωμολόγουν, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται· ο Ησαΐας είδε την δόξα αυτού, δηλαδή του Χριστού, πολλοί από τους άρχοντες επίστευσαν εις αυτόν, δηλαδή στον Χριστόν. 

Η αντωνυμία, αυτός, εδώ αφορά το ίδιο πρόσωπο, τον Χριστό, διότι στην συνέχεια, λέει, πολλοί άρχοντες επίστευσαν σε αυτόν αλλά φοβούνταν να το ομολογήσουν για να μην τους αφορίσουν οι Φαρισαίοι. 

Εάν επρόκειτο για τον Θεό Πάτερα, δεν συνέτρεχε κίνδυνος αφορισμού, τέτοιος κίνδυνος υπήρχε εάν πίστευαν στον Χριστό, στον Υιό του Θεού.
Τον Ιησού δεν τον δέχονταν οι Φαρισαίοι. 

Ο λόγος του Θεού λοιπόν, καταδεικνύει ότι ο Κύριος της δόξης, είναι ο Υιος του Θεού.
Έτσι μας διδάσκει ο απόστολος Παύλος με το χωρίο Α' Κορινθίους β'8, έτσι μας διδάσκει και ο Θεολόγος Ιωάννης, όταν διευκρινίζει ότι ο προφήτης Ησαΐας είδε την βασιλική δόξα και μεγαλοπρέπεια του Υιού του Θεού. 

Βέβαια όταν λέμε όταν ο Ησαΐας είδε την δόξα του Γιαχβέ Υιού αυτό σημαίνει ότι είδε και την δόξα του Γιαχβέ Πατρός, διότι έχουν την ίδια δόξα, αυτό στηρίζεται στο ομοούσιον, διαφορετικά τα πρόσωπα αλλά κοινή η Θεϊκή ουσία, κοινή η Θεϊκή ενέργεια, η δε Θεϊκή δόξα, δεν είναι τίποτα άλλο από Θεϊκή ενέργεια.

Η λαμπρότητα του Υιού είναι και λαμπρότητα του Πατρός, αυτό καταφαίνεται και από όσα γράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως στο 21 κεφάλαιο, εκεί περιγράφεται ο Παράδεισος με την συμβολική εικόνα επουρανίου δοξασμένης πόλεως.
Στο εδάφιο 23 διαβάζουμε: και η πολις ου χρείαν εχει του Ήλιου ουδέ της Σελήνης ίνα φαίνωσιν εν αυτή η γαρ δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν και ο λύχνος αυτής το Αρνίον. 

Δηλαδή, η πόλις δεν χρειάζεται Ήλιο η Φεγγάρι για να την φωτίζουν, διότι η δόξα του Θεού την περιέλουσε με φως, και σαν λάμπα της έχει το Αρνίον, δηλαδή τον Χριστό.
Ας προσέξουμε καλά τις έννοιες, η άνω Ιερουσαλήμ δεν χρειάζεται το υλικό φως του Ήλιου η της Σελήνης, η πόλις είναι πνευματική, ουρανία, και διαθέτει άυλο, ουράνιο φωτισμό, ο οποίος προέρχεται από την δόξα του Θεού. 

Και προχωρούμε, χρειάζεται φωτισμό που προέρχεται από έναν ουράνιο λαμπτήρα, τον Χριστό, με ποιο απλά λόγια, η πόλις δεν φωτίζεται από υλικά φώτα, η πόλις φωτίζεται από τον Πατέρα και τον Υιό.
Το ένδοξο φως της ουρανίου πόλεως, πηγάζει από το λυχνάρι που λέγεται Θεός, αλλά προέρχεται και από το λυχνάρι που λέγεται Υιος του Θεού, Αμνός του Θεού, Αρνίον.

Ένδοξο φως διαχέεται από το λυχνάρι του Θεού, ένδοξο φως ξεχύνεται και από το λυχνάρι του Υιού του Θεού, πρόκειται για το ίδιο Θεϊκό φως. 

Αν ο Πατέρας είναι άκτιστος και ο Υιος είναι  κτιστός, τότε δεν μπορεί το φως που προέρχεται από τον Πατέρα, ένα άκτιστο και άπειρο φως, να τίθεται στο ίδιο επίπεδο λάμψεως και φωτεινότητος, με ένα φως κτιστό και πεπερασμένο.
Τότε το ιερό κείμενο δεν χρειαζόταν να πει ότι την Άνω Ιερουσαλήμ την φωτίζει ο Πατέρας και ο Υιος, θα αρκούσε μόνο το φως του Θεού Πατρός, δεν θα προσετίθετο η φράσις, και το λυχνάρι που την φωτίζει είναι το Αρνίον, αυτό θα ήταν περιττό. 

Για φανταστείτε μια αίθουσα που φωτίζεται από μια λάμπα των χιλίων κηρίων, θα ήταν αστείο να τοποθετηθεί σε αυτή και μια δεύτερη λάμπα του ενός κηρίου και να βρεθεί κάποιος σοβαρός συγγραφεύς και να γράψει ότι η εν λόγω αίθουσα φωτίζεται από τις 2 αυτές λάμπες, θα ήταν αστείο και καταγέλαστο.
Για τους χριστιανούς όμως και ο Υιος είναι Κύριος της δόξης, Κύριος της λαμπρότητος, Κύριος του φωτός.

Στα Ευαγγέλια ονομάζεται το Φως του κόσμου, το Φως το αληθινόν, γι' αυτό δεν δημιουργείτε κανένα πρόβλημα όταν η Αποκάλυψις πλάι στη φωτεινή πηγή του Θεού, τοποθετεί και την φωτεινή του πηγή του Υιού του Θεού, και επισημαίνει ότι από αυτούς τους δυο φωταγωγείτε η ουρανία πόλις.
Η φωτεινή λάμψις που ξεχύνεται από τον πρώτο, είναι ίδια φωτεινή λάμψις που ξεπροβάλλει από τον δεύτερο, και αυτό δια την κοινην ουσίαν.

Σύμφωνα με την ορθόδοξη άποψη ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης προς το τέλος αυτού του προφητικού βιβλίου γίνεται λόγος για την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας και παγκοσμίου κρίσεως και ο κριτής, δηλαδή ο Χριστός, χαρακτηρίζεται ως Γιαχβέ, χαρακτηρίζεται ως Γιαχβέ που θα έχει σαν πρόδρομο της επιφανούς παρουσίας του τον προφήτη Ηλία.

Θυμηθείτε το απολυτίκιο του προφήτου Ηλία, Ο ένσαρκος Άγγελος, των Προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού..
Σε αυτό το κείμενο, χαρακτηρίζεται ο Χριστός, ως ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ιδού έρχεται ημέρα η οποία θα καίει ως κλίβανος και όλοι οι περήφανοι και όλοι όσοι ασεβούν, θα είναι σαν το άχυρο και η μέρα που έρχεται θα τους κατακαύσει, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ώστε δεν θα αφήσει σε αυτούς ρίζαν και κλάδους, εις εσάς όμως που φοβησθαι το όνομά μου θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εις τας πτέρυγας αυτού. 

Κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, ο Χριστός θα είναι για τους υπερήφανους και τους ασεβείς πυρ καταναλίσκον, αλλά για τους δικαίους και ταπεινούς θα είναι ένδοξος, ανατολή ωραιότατου Ηλίου, θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, η φωτεινότητα και η λάμψις της θεϊκής φύσεως του Χριστού η οποία θα εκδηλωθεί επίσημα κατά την ημέρα της Κρίσεως δεν μπορεί να δηλωθεί με ποιο εκφραστική εικόνα από αυτή του Ηλίου θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τον Χριστό όχι μόνο Κύριον την δόξης, αλλά και Ήλιον της δόξης, πρόκειται βέβαια για Ήλιο πνευματικής, άυλης, επουρανίου δόξης, γι' αυτό και ο προφήτης τον περιγράφει ως Ήλιο της δικαιοσύνης. 

Αυτός ο Ήλιος της δικαιοσύνης θα ανατέλλει με άρρητη δόξα κατά την επιφανή ημέρα του Κυρίου, τότε όλοι οι ευσεβείς θα νιώσουν γεμάτοι αγαλλίαση ότι ο Χριστός είναι ο Γιαχβέ της δόξης, τότε όλοι τους θα περιλουστούν από την Θεϊκή του δόξα. 

Στην διάρκεια του παρόντος αιώνος, κρύβει την δόξα Του, τότε όμως η δόξα Του θα διαπεράσει όλους στους δίκαιους, τότε όλοι οι πραγματικοί Χριστιανοί θα ακτινοβολούν, θα λάμπουν από δόξα, σχετικώς ας θυμηθούμε κάποιο χωριο απο την προς Κολλασαείς Επιστολή του αποστόλου  Παύλου, όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή υμών, τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη. 

Μέσα στους αληθινούς Χριστιανούς, υπάρχει κρυμμένη η δόξα του Χριστού, εκείνη την ημέρα αυτή η δόξα θα λάμψει περίτρανα και έτσι οι Χριστιανοί θα εμφανιστούν όλο δόξα και λαμπρότητα. 

Όλοι οι άγιοι την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας θα λάμπουν σαν τον Ήλιο, διότι θα φωτίζονται από τον ήλιο Χριστό, τον Ήλιο της δικαιοσύνης ας θυμηθούμε τον 109 Ψαλμό μετά σου η αρχή εν ημέρα της δυνάμεώς σου εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου· ας φέρουμε στο νου μας την Θεϊκή λάμψη που αντίκρισε ο απόστολος Παύλος ο τότε Σαύλος όταν συνάντησε τον Χριστό στον δρόμο προς την Δαμασκό εξαίφνης περιήστραψεν αυτόν φως από του ουρανού Πραξεις θ'3 ημέρας μέσης κατά την οδόν είδον, βασιλεύ, ουρανόθεν υπέρ την λαμπρότητα του ηλίου περιλάμψαν με φως και τους συν εμοί πορευομένους·Πραξ κστ' 13, τότε ο απόστολος Παύλος κατάλαβε ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος την δόξης, ήταν τόσο υπερβολικά ένδοξη η λαμπρότητα του ώστε δεν το άντεξε η όρασίς του, επί τρεις ημέρες δεν μπορούσε να δει. 

Οι τρεις κορυφαίοι απόστολοι, όχι στο δρόμο προς την Δαμασκό, αλλά στην κορυφή του όρους Θαβώρ, κατενόησαν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης. 

Η δόξα της Θεότητός Του που ήταν κρυμμένη πίσω από το ταπεινό παραπέτασμα της σάρκας, αφέθηκε για κάποιες στιγμές ελεύθερη να εκδηλωθεί. 

Μέσα από τον Χριστό ξεχύθηκε η Θεϊκή δόξα και όλα γύρω του τα κατέστησε ένδοξα. 

Ακόμη και τα ενδύματά Του διαποτίστηκαν από Θεϊκή δόξα και απέκτησαν τέτοια λευκότητα που κανένας λευκαντής της Γης δεν μπορούσε να δώσει. 

Και οι 2 μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης ο Μωυσής και ο Ηλίας που εμφανίστηκαν τότε, διαπεράστηκαν και αυτοί από την δόξα που πήγασε από τον σώμα του Χριστού και ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη και λοιπά. 

 Όποιος διαβάσει προσεκτικά τα κείμενα των Αγίων Πατέρων, τα κείμενα του Αγίου Γρηγορίου του  Παλαμά, αλλά και κείμενα σύγχρονα, όπως του πατρός Σωφρονίου Σαχάρωφ, θα κατανοήσει πράγματι ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης, θα βοηθηθεί να το κατανοήσει.

Όσοι παραδέχονται την δύναμη της προσευχής, ας προσεύχονται καρτερικά και για τους πλανεμένους αδελφούς μας, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, που έχουν τόσο πολύ διαστρεβλωμένη αντίληψη για το πρόσωπο του Χριστού. Είθε να ανανήψουν και να καταλάβουν ότι ο Υιος του Θεού είναι το φως του κόσμου, είναι φως αληθινόν που γεννάται εκ φωτός αληθινού, είναι ο Γιαχβέ Σαβαώθ, κατά την μαρτυρία του Ησαΐα και του Ευαγγελιστου Ιωάννου.

Είναι ο Κύριος της δόξης, ας το καταλάβουν. Αμήν.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://panosrs.blogspot.com/2010/07/blog-post_2288.html ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

 

Η Επιστήμη και οι Άγιοι Πατέρες

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Genesis, Creation, and Early Man»
(Η Γένεσις, η Δημιουργία και ο Πρώιμος Άνθρωπος)
του πατρός Σεραφείμ Ρόουζ († 1982) Σελ.283-286


(Το κεφάλαιο αυτό είχε συγκροτηθεί από τις διάφορες σημειώσεις του πατρός Σεραφείμ οι οποίες βρέθηκαν μετά την κοίμησή του. )

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

    Η επιδρομή της σύγχρονης αθεϊστικής σκέψης στον Χριστιανισμό έχει υπάρξει τόσο αποτελεσματική, ώστε να κάνει πολλούς Ορθόδοξους Χριστιανούς να αμύνονται και να αισθάνονται κατωτερότητα για την δική τους Ορθόδοξη σοφία, και να γίνονται υπερβολικά πρόθυμοι να παραδεχθούν πως υπάρχει αλήθεια και σοφία μέσα στην σύγχρονη κοσμική γνώση, για την οποία η Ορθοδοξία «δεν έχει καμμία γνώμη». Με τον τρόπο αυτό, υποτιμούν την αμέτρητα πλούσια παράδοση των Αγίων Πατέρων, αυτή που μας δίνει Χριστιανική γνώση, όχι μονάχα επί στενών εκκλησιαστικών ή θεολογικών θεμάτων, αλλά επί πολύ περισσοτέρων.
Η Πατερική σοφία αποτελεί για τον Ορθόδοξο Χριστιανό μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία ζωής, συμπεριλαμβανομένης και της στάσης απέναντι τις μοντέρνες ευκολίες, την επιστημονική γνώση, και άλλα πράγματα που δεν υπήρχαν στην σύγχρονή τους μορφή κατά την διάρκεια της ζωής των Αγίων Πατέρων του παρελθόντος.

Η Ρωμαιοκαθολική θεολογία προ πολλού παραιτήθηκε από την προσπάθειά της να αποτελεί το μέτρο σοφίας για τους σύγχρονους ανθρώπους, με αποτέλεσμα σήμερα πλέον να «εννοείται γενικά» πως οι απαντήσεις σε πολλά σύγχρονα ερωτήματα βρίσκονται στους σύγχρονους «σοφούς», ήτοι στους επιστήμονες, ή, ακόμα, και στους φιλοσόφους.

Όμως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ξέρουν καλύτερα, και οφείλουν να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί όταν πρόκειται να αποφασίσουν πόσο πρέπει να πιστέψουν αυτούς τους «σοφούς».


Μία περιοχή κοινής σύγχυσης είναι η ερμηνεία της Γένεσης, ειδικά εν όψει της «επιστημονικής» θεωρίας της εξέλιξης.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πει κανείς πως πολλοί άνθρωποι - ακόμα και ανάμεσα στους Ορθοδόξους Χριστιανούς - υποθέτουν πως η επιστήμη έχει αρκετό λόγο στο να βοηθά τους Χριστιανούς να «ερμηνεύουν» το κείμενο της Γένεσης. Εμείς θα εξετάσουμε την υπόθεση αυτή, όχι αρχίζοντας με την μελέτη της ίδιας της θεωρίας της Εξέλιξης - στην οποία φυσικά δεν αναφέρθηκαν άμεσα οι Άγιοι Πατέρες αφού είναι προϊόν της «Διαφωτισμένης» σκέψης του18ου και του 19ου αιώνα και ήταν κάτι το ανήκουστο στους προηγούμενους αιώνες - αλλά πρωτίστως με την μελέτη της στάσεως των Αγίων Πατέρων προς την κοσμική γνώση από την μία, και με τις αρχές τους για την κατανόηση και την ερμηνεία της Γένεσης από την άλλη (καθώς και την δική τους ερμηνεία της ίδιας της Γένεσης).

      Κανείς δεν θα τολμήσει να πει πως οι Άγιοι Πατέρες - και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εν γένει - είναι «εναντίον της επιστήμης», δηλαδή, πως εναντιώνονται στην επιστημονική γνώση, εφ' όσον αυτή είναι όντως η γνώση της φύσης. Δεδομένου ότι ο Θεός είναι ο Συγγραφέας και της αποκάλυψης και της φύσης, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει η οποιαδήποτε διαφωνία ανάμεσα στην θεολογία και την επιστήμη, φτάνει το καθένα τους να είναι πιστό και να περιορίζεται στην σφαίρα που του ανήκει εκ φύσεως. Επί πλέον, όσοι Άγιοι Πατέρες έγραψαν σχόλια επί του βιβλίου της Γένεσης δεν δίστασαν να κάνουν χρήση της επιστημονικής γνώσης για την φύση όπως ήταν γνωστή την εποχή εκείνη, στον βαθμό βέβαια που αυτή σχετιζόταν με το θέμα.

Έτσι, ο πατήρ Μιχαήλ Πομαζάνσκυ (1888-1989), σε ένα οξυδερκές άρθρο του, όπου συγκρίνει την «Εξαήμερο» του Μεγάλου Βασιλείου με τις «Ομιλίες επί των Ημερών της Δημιουργίας» του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης, παρατηρεί:

«Η ‘Εξαήμερος' του Μεγάλου Βασιλείου είναι, ως ένα βαθμό, μία εγκυκλοπαίδεια γνώσης των φυσικών επιστημών της εποχής του, ως προς τα θετικά τους επιτεύγματα».

Ο σκοπός του ήταν να αποδείξει το μεγαλείο του Θεού όπως αυτό φανερώνεται στα ορατά είδη των δημιουργημάτων. Η γνώση των φυσικών επιστημών είναι μια γνώση που σίγουρα επιδέχεται συνεχώς την αναθεώρηση εξ αιτίας των νέων ευρημάτων που οφείλονται στην παρατήρηση και τον πειραματισμό, και ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να βρει λάθη ακόμα και στα γραπτά του Αγίου Βασιλείου και των άλλων Πατέρων - όπως υπάρχουν λάθη σε όλα τα έργα εκείνων που γράφουν σχετικά με επιστημονικά δεδομένα. Όμως τα λάθη αυτά καθόλου δεν μειώνουν την συνολική αξία των έργων όπως είναι η «Εξαήμερος», όπου τα επιστημονικά δεδομένα ποτέ δεν χρησιμοποιούνται για κάτι περισσότερο από το να απεικονίζουν τις αρχές οι οποίες προέρχονται, όχι από γνώση της φύσης, αλλά από αποκάλυψη. Σε ό,τι αφορά την γνώση των δεδομένων της φύσης, τα σύγχρονα έργα της επιστήμης είναι βεβαίως πολύ ανώτερα από το «επιστημονικό» μέρος της «Εξαημέρου» και των παρεμφερών έργων Αγίων Πατέρων, καθώς βασίζονται σε πολύ πιο ακριβείς παρατηρήσεις της φύσης. Αυτή είναι η μία και μόνη άποψη όπου η επιστήμη μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ανώτερη, ή ότι «βελτιώνει» τα γραφόμενα από τους Πατέρες. Όμως αυτό είναι ένα σημείο το οποίο - στους Αγίους Πατέρες - συμπίπτει αρκετά με άλλες, θεολογικές και ηθικές διδαχές.

Ας διακρίνουμε όμως πολύ προσεκτικά ανάμεσα στα πραγματικά επιστημονικά δεδομένα και κάτι εντελώς διαφορετικό που είναι το σήμερα, όπου τα διάφορα είδη γνώσης συχνά δεν διακρίνονται προσεκτικά και συχνά τα συγχέουν με αυτό που είναι «γεγονός». Ο πατήρ Μιχαήλ Πομαζάνσκυ συνεχίζει:

«Ο Μέγας Βασίλειος αναγνωρίζει όλα τα επιστημονικά δεδομένα της φυσικής επιστήμης. Δεν αποδέχεται όμως τις φιλοσοφικές συλλήψεις ή τις ερμηνείες των δεδομένων που ήταν σύγχρονές του: την μηχανιστική θεωρία της προέλευσης του κόσμου, την διδασκαλία της αιωνιότητας και της αϊδιότητας του φυσικού κόσμου (και τα παρεμφερή). Ο Μέγας Βασίλειος γνώριζε πώς να υπέρκειται των θεωριών των συγχρόνων με αυτόν οι οποίες αφορούσαν στις βασικές αρχές του κόσμου, και η «Εξαήμερός» του διακρίνεται ως ένα φωτεινό και τιμηθέν σύστημα που αποκαλύπτει το νόημα της Γένεσης, και βασιλεύει υπεράνω των προαναφερθέντων (θεωριών), όπως ένα πουλί υπερίπταται των πλασμάτων που έχουν την δυνατότητα να κινούνται μόνο επί της γήινης επιφάνειας.»

Οι συλλήψεις και οι θεωρίες της σημερινής επιστήμης (όπως π.χ. η θεωρία της εξέλιξης) είναι σαφώς της ίδιας τάξης με εκείνο το μέρος της «επιστήμης» που ήταν σύγχρονη του Αγίου Βασιλείου την οποία εκείνος δε αποδεχόταν, εφ' όσον ήταν σαφώς αντίθετη με την Χριστιανική αποκάλυψη. Θα δούμε σε αυτά που θα ακολουθήσουν κατά πόσο η θεωρία της εξέλιξης αποτελεί εξαίρεση στον γενικό αυτό κανόνα, σύμφωνα με τον οποίον οι ανεξάρτητοι φιλοσοφικοί συλλογισμοί των μη-Χριστιανών (οι οποίοι πάντοτε διαθέτουν μια εμφάνιση που περισσότερο ή λιγότερο θυμίζει «επιστημονικό δεδομένο» για να στηριχθούν) δεν έχουν καμμία θέση στην Ορθόδοξη Χριστιανική κοσμοθεωρία, η οποία είναι θεμελιωμένη στην Θεία Αποκάλυψη όπως αυτή ερμηνεύθηκε και παραδόθηκε από τους Αγίους Πατέρες.

Ακόμα ένα πράγμα πρέπει να ειπωθεί για την διάκριση ανάμεσα στην φύση και την ποιότητα της θεολογικής γνώσης και της επιστημονικής γνώσης. Η πρώτη προέρχεται από αποκάλυψη του Θεού και κρίνεται σύμφωνα με την πιστότητά της προς την αποκάλυψη εκείνη και οδηγεί την ψυχή επάνω, προς την Πηγή της, ενώ η επιστημονική γνώση προέρχεται από τα δεδομένα του φυσικού κόσμου και ο σκοπός της δεν είναι άλλος, από το να είναι πιστή στα δεδομένα. Δεν έχει κανείς παρά να διαβάσει τον σχολιασμό επί της Γένεσης του Μεγάλου Βασιλείου, του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, του Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης, ή όποιον άλλο Άγιο Πατέρα, για να διαπιστώσει πώς οι Πατέρες αυτοί συνεχώς χρησιμοποιούν την γνώση που έχουν στην διάθεσή τους - είτε αυτή είναι θεολογική γνώση των δρώμενων του Θεού, ή απλώς επιστημονική γνώση των δημιουργημάτων του Θεού - για να τραβήξει το νοερό βλέμμα προς τα άνω, στον Δημιουργό, για να προσφέρει ηθική οικοδομή και τα παρεμφερή: εν πάση περιπτώσει, να μην επαναπαύεται ΠΟΤΕ με την απλή, αφηρημένη γνώση των πραγμάτων....*

 

Θα μας δοθεί αργότερα η ευκαιρία να θυμηθούμε τις διακρίσεις ανάμεσα στην κοσμική και την θεολογική γνώση. Προς το παρόν, ας μας αρκεί, να γνωρίζουμε πως η κοσμική γνώση δεν μπορεί να μας διδάξει τίποτε για την αποκάλυψη του Θεού που να μην εμπεριέχεται μέσα στην ίδια την αποκάλυψη. Εάν το επιδιώξει, θα προσπαθεί να μετρήσει το Θεϊκό με ανθρώπινους συλλογισμούς. Ειδικότερα, όσοι σκέπτονται να «ερμηνεύσουν» τμήματα της Γένεσης δια της εξελικτικής θεωρίας, πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να βρουν σαφείς θεολογικές αποδείξεις της θεωρίας αυτής μέσα στην αποκάλυψη του Θεού.





 

*  Ο πατήρ Σεραφείμ εδώ παραθέτει τον λόγο του Αγίου Γρηγορίου τον Παλαμά επί της διακρίσεως ανάμεσα στην αληθινή θεολογία και την κοσμική γνώση.

Εσχατολογία και Τρομοκρατία

Αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ


    Για να συγκρατούν οι Πεντηκοστιανοί τους δικούς τους στην ομάδα τους, χρησιμοποιούν μία άσχημη μέθοδο. Τους λένε, πώς αν τυχόν και απομακρυνθούν από κοντά τους, τότε δεν θα αρπαγούν στο μεσουράνημα, αλλά θα παραμείνουν στη γη, όπου θα υποστούν φοβερά δεινά. Έτσι κάθε τόσο περιγράφουν τα κακά της εποχής του Αντίχριστου. Είναι σαν να τους λένε: «Προσέξετε καλά, διότι αν τυχόν και απομακρυνθήτε από μας, θα υποστείτε το άλφα το βήτα κ.λ.π. κακό, και θα καταστραφήτε».

Πιο συγκεκριμένα.

«Αν απομακρυνθείτε από μας, τότε θα μείνετε εδώ κάτω όπου θα βασιλεύη ο Αντίχριστος. Τότε δεν θα μπορέσετε ν' αγοράσετε ψωμί από τον φούρνο ούτε τρόφιμα από τα διάφορα καταστήματα, Αφοί οι ίδιοι οι καταστηματάρχες θα είναι ήδη χαραγμένοι με το χάραγμα του Αντίχριστου.» Τότε θα αντιμετωπίσετε πολλά κακά στον κόσμο. Τότε θα μολυνθή η θάλασσα, θα καούν δένδρα και φυτά, θα μολυνθούν τα νερά των λιμνών και των ποταμών.
»Τότε θα γίνη αφόρητος καύσωνας. Θα καυματισθούν οι άνθρωποι με τρομερό καύμα, αφού προηγουμένως θα έχουν γεμίσει με έλκη και πληγές αγιάτρευτες. Πόσο τρομερό θα είναι να είσαι γεμάτος πληγές μέσα στον φοβερό καύσωνα (Πρβλ. «Χριστιανισμός» Αύγ. 1987).
«Τότε θα γίνη σεισμός μεγάλος σε όλη την γη και ο πόλεμος των άστρων και η μάχη του Αρμαγεδδώνα μεταξύ των δυνάμεων του Θεού και των δυνάμεων του Αντίχριστου» (Πρβλ. «Χριστιανισμός» Μάιος 1990).
«Μείνετε λοιπόν κοντά μας στην Εκκλησία της Πεντηκοστής, ώστε να εξασφαλίσετε την σωτηρία, ώστε να φύγουμε όλοι μαζί στην αρπαγή της Εκκλησίας».

Χρησιμοποιούν τον φόβο. Αυτό δεν τους τιμά. Πάντως αυτή είναι η πραγματικότητα. Αν ήταν αληθινή Εκκλησία του Χριστού, θα είχε κάποια αρχοντιά, κάποια ανωτερότητα, δεν θα χρησιμοποιούσε την μέθοδο της τρομοκρατίας .

Μελετώντας ομολογίες Πεντηκοστιανών στην εφημερίδα τους, βλέπουμε ότι πράγματι οι ψυχές πού πλησιάζουν εκεί πληγώνονται από τον φόβο.

Σε μία ομολογία γυναίκας (το μικρό της όνομα Αλίκη) από την Θεσσαλονίκη, αναφέρονται τα εξής: «...Αισθάνθηκα όμως έντονα τη δύναμι του θανάτου επάνω μου. Είδα στην συνέχεια και ένα όνειρο ότι γινόταν καταστροφή. Ο ουρανός είχε χάσει το φέγγος του. Τα δένδρα έβγαιναν με τις ρίζες τους. Η γη σειόταν. Οι πολυκατοικίες έπεφταν. Η φθορά ήταν ολοκληρωτική. Σκόνη παντού και φωτιές πού έπεφταν από τον ουρανό. Ο φόβος με κυρίεψε. Είχα χάσει την σταθερότητά μου. Έχασα την πεποίθησί μου. Ο φόβος του θανάτου δεν έφυγε από πάνω μου.
»Μετά από μερικές μέρες, μ' ένα άλλο ενύπνιο, το Πνεύμα του Θεού μου φανέρωσε το έργο του Θεού στους ανθρώπους της χώρας μας. Τότε ένιωσα κάπως καλύτερα...
»Ξανά όμως ο φόβος με κυρίεψε, γιατί είδα την έλευση του Αντίχριστου και την εξουσία του Πνεύματος της Αβύσσου πάνω στη γη και στους ανθρώπους».


Αν τύχη και κάποιος δάσκαλος γίνη Πεντηκοστιανός, μπορεί να δημιουργήση μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα στα παιδιά του σχολείου, αν όσα αισθάνεται αυτός για τον επικείμενο ερχομό των δεινών τα μεταδώση στα παιδιά, Στις αρχές του 1991 μια δασκάλα Πεντηκοστιανή -το μικρό της όνομα Βασιλική- σε Δημοτικό Σχολείο της Πατρίδος μας - μίλησε για τα κακά που πλησιάζουν, δεν παρέλειψε να πή ότι ο Αντίχριστος θα είναι Έλληνας, με αποτέλεσμα να πάθουν ψυχικό σοκ τα παιδιά. Παρουσιάζουμε τα δικά της λόγια, σε επιστολή πού δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα τους:

«...Μόλις τα παιδιά πήγαν στο σπίτι, τα είπαν όλα στους γονείς τους, τα πιο πολλά μάλιστα από τον φόβο τους έπεσαν στο κρεβάτι, κουκουλώθηκαν με τις κουβέρτες και ούτε να φάνε δεν ήθελαν. Έτσι το άλλο πρωί μαζεύτηκαν στο σχολείο οι γονείς, έκαναν παράπονα ότι τρομάζω τα παιδιά τους, έλεγαν ότι φταίω εγώ για όλα...». («Χριστιανισμός», 15.3.1991, σελ. 6).

Αφού οι ίδιοι οι Πεντηκοστιανοί πλέουν μέσα στη θάλασσα της ταραχής και του φόβου, φυσικό είναι να δώσουν αυτό πού έχουν. Πάρε-δώσε μαζί τους σημαίνει απόκτησις ψυχικής αναταραχής.

Ο φοβισμένος αναζητεί κάποιο καταφύγιο. Σ' αυτήν την ψυχολογική αναζήτησι έρχεται η Πεντηκοστιανή ομάδα να προσφέρη την σωτηρία.

«Μακρυά από μας, καταστροφή και φρίκη! Κοντά σε μας, ασφάλεια και σωτηρία»!

Δυστυχώς, αυτή η ψυχολογική κατάστασις επικρατεί. Χρησιμοποιείται άσχημη ψυχολογική μέθοδος. Όμοια ενεργούν και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Μόνο πού εκεί σείεται ως μορμολύκειο η μάχη του Αρμαγεδδώνος. «Για να γλυτώσετε από την θεϊκή οργή, για να μη σφαγήτε στον Αρμαγεδδώνα, τρέξετε κοντά μας».

Και πίσω από τους Πεντηκοστιανούς και πίσω από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, κρύβεται ο ίδιος κακός βιολιστής πού παίζει το ίδιο βιολί, την ίδια μουσική με μία μικρή παραλλαγή σ' ωρισμένες λέξεις. Τις τσαλακώνει τις ψυχές με τον τρόμο, για να τις οδηγήση εκεί πού θέλει. Ο Θεός να μας ελεή και να μας προστατεύη.

 

(απόσπασμα από το βιβλίο: ΝΕΦΕΛΑΙ ΑΝΥΔΡΟΙ)

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ

ΤΩΝ «ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ

 Οἱ «φωτισμένες»:

«Φοιτοῦν σέ «Σχολεῖα θεοτικά»[1]

ἤ σέ κέντρα ψηλαφητῆς πλάνης[2]

Ἀθήνα 17 Ἰουνίου 2015

π. Λεωνίδας Στ. Ἀμοργιανός

Ἐφημέριος ἱ.ναοῦ ἁγ. Μαρίνης

Ἀνθουπόλεως Περιστερίου

 

χω ἀνά χεῖρας τήν ἀνακοίνωση τῆς 16ης /3 /2011, τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καί τήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2361 ἀπό 23/6/1983, οἱ ὁποῖες ἀποδοκιμάζουν τήν «αὐτοανακήρυξιν δῆθεν χαρισματικῶν» καί τίς διδασκαλίες «περί δῆθεν ἀπ᾿ εὐθεῖας διαλόγων» αὐτῶν μέ τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, ὅπως τῆς Παναγίας, τοῦ Θεοῦ, τῶν ἁγίων κλπ.

Στήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ρητῶς ὅτι «ἡ συμμετοχή ὀρθοδόξων εἰς τάς Ὀργανώσεις αὐτάς (μέ τό ὄνομα) «φωτισμένων» καί Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν (…) εἶναι ἀσυμβίβαστος πρός τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».  Ἐπιπλέον, ἡ ἐγκύκλιος αὐτή ἐπισημαίνει πρός τούς Σεβ. Μητροπολίτες μας καί τά ἑξῆς σημαντικά:

«…Γνωρίσητε Ἡμῖν κατά πόσον εἰς τήν περιοχήν ὑμῶν ὑφίσταται πρόβλημα «Φωτισμένων»…».

Ἡ ἐγκύκλιος αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώθηκε, ὅπως ἀναφέρθηκε, τήν 23/6/1983.  Πέρασαν ἀπό τότε 32 ἔτη καί ἀτυχῶς οὐδένα δραστικό μέτρο, συνοδικῶς, ἐλήφθη ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας.  Ἀντιθέτως οἱ «Σχολές» αὐτές ἰσχυροποιήθηκαν καί ἔχουν τήν μακροχρόνια εὐλογία Ἀρχιερέων καί ἱερέων μας, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐνδιαφερόμενοι, κραδαίνοντες μάλιστα καί τά ἐπαινετικά ἔγγραφα πρός αὐτούς ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν Ἀρχῶν καί ἀνδρῶν, πού βρίσκονται στήν κατοχή τους.

Μέ βάση αὐτά τά ἔγγραφα καί ὡς ὑπεύθυνος στόν τομέα τῶν αἱρέσεων ἀπό τήν Προϊσταμένη μου Ἀρχή, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Χρυσόστομο, προέβην σε σχετική ἔρευνα στόν τομέα, ὅπου ἀνήκω, ἀσφαλῶς ὄχι «πέραν τῶν πεδίλων» μου, προκειμένου νά ἀποφύγω ἀτοπήματα ἤ ὀλισθήματα λόγω ἐμπλοκῆς μου σέ ἄλλα πνευματικά πεδία καί κοινοποιῶ τή γραπτή αὐτή ἀναφορά.

Εἶναι γνωστόν ὅτι ἐδῶ καί πολλά ἔτη σέ πολλά ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδας, πιθανόν καί στήν Μητροπολιτική μας περιφέρεια τοῦ Περιστερίου (πού μᾶς ἀφορᾶ κατά κύριο λόγο), δραστηριοποεῖται θρησκευτικός σύλλογος μέ τήν τρέχουσα ἐπωνυμία«Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος Σχολῆς Παντανάσσης» ἤ καί «Σχολή Παντανάσσης», μέ τίς ακόλουθες δραστηριότητες:

1)     Διοργανώνει ὡς σῶμα (ὡς «Σχολή Παντανάσσης», ὄχι ἀτομικῶς) θεῖες Λειτουργίες σέ ἀρκετούς ἱερούς ναούς.

2)   Ζητᾶ καί λαμβάνει τίς αἴθουσες ἐκδηλώσεων τῶν Ἱερῶν ναῶν, ὅπου ἐκεῖ τελεῖ ὡς σῶμα τίς δικές του ἐκδηλώσεις, ὅπως διαλέξεις, δεξιώσεις, ἐτήσιους ἀπολογισμούς, κλπ, συχνά δέ μέ σχετικές ἐγκωμιαστικές παρεμβάσεις παρευρισκομένων κληρικῶν ὑπέρ αὐτῶν.

Ἀξιοσημείωτες παράμετροι εἶναι ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές γίνονται ὡς σῶμα, μέ ρητή μνημόνευση τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης»καί μέ μνημόνευση τοῦ ὀνοματεπώνυμου τῆς ἱδρύτριας αὐτῆς τῆς κινήσεως, Κωνσταντίνας Ζολώτα.

Ἔρευνα τοῦ φαινομένου…

Κατά συνέπεια ἐπειδή ὑφίσταται πιθανότητα νά μοῦ ζητηθεῖ ἀπό τή «Σχολή Παντανάσσης» ἤ κάποιον ἄλλο σχετικό της φορέα παρόμοιες δραστηριότητες στόν ἱερό ναό πού ὑπηρετῶ ἐν Κυρίω καί τήν αἴθουσα τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πραγματοποίησα αὐτή τήν ἔρευνα καί συνέλεξα τά ἀκόλουθα κριτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα θέτω στή διάθεση καί τήν κρίση τῆς προϊσταμένης μου Ἀρχῆς:

1)    Ἡ πνευματική μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τό ὄνομα τῆς ὁποίας κατά παραγγελία μνημονεύεται στούς ἱερούς ναούς εἶναι ἡ κεκοιμημένη Κωνσταντίνα Ζολώτα.

2)     Στή «Σχολή» αὐτή συχνά ψάλλουν στίς αἴθουσες τό «μεγαλυνάριο» τῆς «θεοδόξαστης» αὐτῆς ἱδρύτριας ὡς ἀκολούθως :

Μέγας κήρυκας ἐν τοῖς ἐσχάτοις,

ἔργον ἐδόξασας τῆς Θεοτόκου.

Τά θεῖα ρήματα τῆς οὐρανίου Βασιλείας

μᾶς ἐδίδαξας καί τά εὐφρόσυνα τοῦ Παραδείσου

μᾶς ἐφώτισας, Κωνσταντίνα θεοδόξαστε

Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε

ὑπέρ τοῦ θείου ἔργου σου.[3]

Μέ βάση τά «περίεργα,conflict» αὐτά δρώμενα, πού ἐπισυμβαίνουν στίς μητροπολιτικές περιφέρειες ὅπου τυχόν δραστηριοποιοῦνται οἱ σχετιζόμενοι μέ τήν ἀναφερόμενη «Σχολή», προέβην σέ περαιτέρω ἔρευνα καί διαπίστωσα τά ἀκόλουθα:

Α’). Ἡ ἀναφερθεῖσα μνημονευόμενη κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», ἀπό πολλούς ἱερεῖς μας «πνευματική μητέρα» Κωνσταντίνα Ζολώτα, ἔχει γράψει βιβλία μέ περιεχόμενο θεολογικῶς λίαν ἐπιεικῶς ἄκρως μετέωρο καί «ἐξωφρενικό» (ὅπως θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή), διατυπώνοντας συνοπτικά τήν ἀκόλουθη διδασκαλία:

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΩΝ. ΖΟΛΩΤΑ

1.      Οἱ ἄρχοντες, οἱ ἰθύνοντες τῆς Ἐκκλησίας μας (ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς), ἄφησαν τό ποίμνιο δίχως φροντίδα, ξέπεσαν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι καί κατά συνέπεια

2.     Ὁ Θεός καί ἡ Παναγία ἐπέλεξαν τή Ζολώτα, ὡς «Τέκνον τῆς Ὑπακοῆς» νά ὀργανώσει τό Ἔργο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας πρός σωτηρίαν ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος.  Πῶς;

3.    Δημιουργώντας πάντα ἡ Ζολώτα κατ᾿ ἐντολή τῆς Παναγίας «Ἀπολυτρωτικές Σχολές» ἤ «Σχολές τῆς Παντανάσσης», ἤ ἁπλῶς «Σχολές», μέ σκοπό νά συγκεντρώσει γυναικεῖο κόσμο καί νά διδάξει ἐκεῖ τά θεῖα ρήματα, πού παρέδιδε ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί ἡ Παναγία στήν Κωνσταντίνα καί τίς μαθήτριές της, νά φυτευθεῖ νέα ἄμπελος, νέα κλήματα καί μέ θαύματα, πού θά γίνονται σ᾿ αὐτές τίς «Σχολές» της καί τόν κόσμο, ὥστε νά ἐπέλθει ἔτσι ἡ σωτηρία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος!  (Οἱ παραπομπές ντοκουμέντα παρατίθενται ἀκολούθως).

4.     Στίς «Σχολές» αὐτές, πού δημιούργησε ἡ Κ. Ζολώτα κατ᾿ ἐντολή τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία κατέβηκε στή γῆ ἐπί τούτου, τίς ἐπωνόμασε «θεοδίδακτες»[4], «Ἱερά Σχολεῖα»[5], «θεοτικά Σχολεῖα»[6], «ἁγιασμένα»[7], «θεοσωτήρια Σχολεῖα»[8]…  Σ᾿ αὐτά ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔχει στήσει τόν τρισυπόστατο θρόνο Του[9], ἀπ᾿ ὅπου θά ἐνεργήσει σημεῖα καί τέρατα[10]!

5.      Στίς «Σχολές» αὐτές, ἡ κεντρική τῶν ὁποίων ἑστιάζεται στήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν, πλησίον τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης, οἱ δέ ὑπόλοιπες ἀλλαχοῦ, κυρίως Ἀττική καί Κορινθία, ἀρχίζουν μέ τήν κανονική Παράκληση πρός τήν Παναγία καί στή συνέχεια ἐμφανίζουν ἀπό τά σακίδιά τους σημειωματάρια ἀπαγγέλοντας, συνήθως μέ ὁμοιοκαταληξία, τίς «γραφές» τους, ὅσα δηλαδή τούς ὑπαγόρευσαν ἱερά πρόσωπα (ἡ Παναγία συνήθως).  Οἱ δραστηριότητες αὐτές λαμβάνουν χώρα ὧρες ἀφυπνίσεως (5η πρωινή) μέ προσευχή καταγράφοντας αὐτάπού κατέρχονται «ἄνωθεν».  Τελειώνουν μάλιστα τήν ἀνάγνωση τῶν γραπτῶν τους μέ τήν «βαρυσήμαντη» διαβεβαίωση, ὅτι «ἡ μανούλα ἡ Παναγιά» ἤ κάποιο ἄλλο ἱερό πρόσωπο μίλησε, διά τοῦ στόματός τους.  Αὐτά τά δρώμενα, ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ στοιχειώδης νοῦς, ἀνάγονται μάλλον στή σφαίρα τῆς ψυχιατρικῆς καί ἀπαιτοῦν σχετική ἐνδελεχῆ προσέγγιση γιατί συνεπάγονται δυνητικές ἐξωφρενικές ἐκφυλιστικές παθολογίες.

Καί μέ «ξένες γλῶσσες», ἀλλοῦ…

Σέ μερικές ἄλλες ἐπωνομαζόμενες «τριαδικέςΣχολές», οἱ ὁποῖες βρίσκονται σέ πολλά μέρη τῆς Ἀττικῆς, ξεκομμένες καί μή ἀναγνωριζόμενες ἀπό τούς πιστούς τῆς Κ. Ζολώτα, μιλάει στούς ὀπαδούς τους ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί μέ ξένες ἀδιευκρίνιστες «γλῶσσες».  Ἀναφέρονται «ὁράματα», «ἀποκαλύψεις» καί ἄλλες ποικίλες διδαχές ὁλότελα ξεκομμένες ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας[11], πού δίνουν τήν ἐντύπωση παρακρουστικοῦ τύπου ἐπιπολῆς αἱρετικῆς διεργασίας ἀπαιτώντας διαγνωστική προσέγγιση καί δραστική ἀντιμετώπιση.

Ἀκολούθως, καταγράφονται λίγα δειγματοληπτικά ἀποσπάσματα ντοκουμέντα, πάντα αὐτούσια μέ τίς σχετικές παραπομπές, ἀπό τίς διδαχές τῆς πνευματικῆς μητέρας τῶν σημερινῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης».  Ἐπιπλέον, ἐπισημαίνονται τυχόν παρατηρήσεις ἤ σχόλια γιά τήν πληρέστερη γνώση τῶν σχετιζόμενων μέ τήν Κ.Ζ. (θά γίνεται ἀπό ἐδῶ πλέον χρήση τοῦ ἀκρωνυμίου αὐτοῦ τῆς Κων. Ζολώτα γιά συντομία) καί τῆς συνοδείας της:

Μιλάει ὁ Θεός καί λέει στήν Κ.Ζ. τά ἑξῆς «βαρυσήμαντα»:

«Τέκνον μου ἀγαπητό, χαῖρε καί πάλιν ἐρῶ χαῖρε, ὅτι σέ προσέλαβα ἐγώ ὁ Ἐπουράνιος Πατήρ καί ἡ Ἀπολύτρια[12] (ἡ Παναγία) τοῦ κόσμου εἰς τό Θεοσωτήριον ἔργον μας πρός ἀναγέννησιν καί ἀνάπλασιν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τῆς διεφθαρμένης…»[13].

Πῶς ὅμως θά γίνει ἡ «ἀνάπλασις ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τῆς διεφθαρμένης»;  Γράφει ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ Κ.Ζ. μέ λόγους ὡς προερχόμενους ἀπό τήν Παναγία:

«…Νά ἀποτελέσητε νέαν κοινωνίαν, μέ νέον πολιτικοθρησκευτικόν σύστημα…, καθ᾿ ὅτι ἡ παλαιά (γενεά) θά φθαρῇ καί θά ἐκλείψῃ ἀπό τήν γῆν, ὡς ἁμαρτωλή καί σαπισμένη…»[14]. 

Χιλιαστικές αἱρέσεις…

Στή συνέχεια παρεισάγει ἡ Κ.Ζ. διακηρύξεις πού θυμίζουν στοιχεῖα τύπου χιλιαστικῆς αἵρεσης, τήν ὁποία ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές στά βιβλία της[15], ὡς ἑξῆς:

«…Αὐτά σᾶς ἀναμένουν καλά Μου[16] παιδιά, ἐφ᾿ ὅσον μείνετε πιστά εἰς τά Σχολεῖα Μου…  Κατά τήν ἔλευσιν τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ θά ἐπιτραπῆ νά ζοῦν οἱ ἄνθρωποι ἐπί τῆς γῆς καί δύο καί τρεῖς αἰῶνας…»[17].

Ἄλλες αἱρέσεις πού διδάσκονται ἀπό τήν Κ.Ζ.

ΜΑΡΙΟΛΑΤΡΕΙΑ…

Γράφει: «Ὦ!  χαρά εἰς τόν ἀπομείναντα κόσμον (μετά τόν Ἀρμαγεδώνα), πόσον εὐτυχεῖς θά ζοῦν, πόσον ἁρμονικός καί εὔχαρις θά εἶναι ὁ βίος τους;  πόσο μακρόζωοι θά γίνουν, τότε ὅλοι θά γίνουν Μαριολάτραι[18]…».

Αὐτήν θά λατρεύουν»[19]... (Τήν Παναγίαν)

Ὦ τιμή καί δόξα καί λατρεία, πού θά προσφέρουν ὅλοι οἱ λαοί καί εἰς τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ…[20].

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ Κ.Ζ. ΠΕΡΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

-Οἱ «φωτισμένες» μέ τή βοήθεια τῆς Παντανάσσης θά συντρίψουν τήν κεφαλήν τοῦ Ὄφεως διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς ἀνθρωπότητος[21]…

Πῶς ἀκριβῶς θά γίνουν αὐτά;

Αὐτά –Θά γίνουν μέ ἕναν νέο «εὐαγγελισμό» πρός τήν Κ.Ζ., ἔτσι ὅπως τό Ἅγιο Πνεῦμα τό ἀποκάλυψε πρός τήν ἴδια.  Τῆς διαμύνησε:

-«…Ἐπάνω σου θά πέσῃ ὁ εὐώδης κρίνος τῆς Παρθένου θά ἀλλοιωθῇ καί θά εἰσέλθῃ εἰς τήν καρδίαν σου, θά σέ εὐωδιάσῃ, θά σέ λαμποκοπήσῃ ὁ ἀστήρ ἡνωμένος μέ τήν καρδιά σου, δέν θά ὑπάρχει μέρος σκοτεινόν ἐπάνω σου πλέον νά σέ τυραννῇ, θά εἶσαι ἐν ὑγεία καί χαρά παντοτινή διότι θά σέ διοικῇ αὐτός ( ὁ κρίνος- Χριστός) καί θά σέ ὁδηγῇ ἵνα καί πάλιν λάμψῃ τό φῶς εἰς τόν κόσμον, δεθῇ ὁ ἐχθρός καί φανῇ ἡ τελική νίκη καί ὁ μέγας θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας…[22]».

Ὁ στοιχειώδης νοῦς ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ ἐξωφρενικῆς φύσεως καταιγιστική χρήση σωτηριολογικῶν ὅρων γιά τήν Κ.Ζ. μέ συνοδό χρήση τοῦ ὅρου «Ὀρθοδοξία» ἀποσκοπεῖ, ἐκτός ἄλλων, νά ἐπηρεάσει ἀτυχῶς ὑπάρξεις πού, λόγω ἰδιάζουσας ἤ μή ἰδιοσυγκρασίας, ρέπουν σέ τέτοιου εἴδους ἐπιπολῆς «συνάξεις» καί μάλιστα μέ τό πρόσχημα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε νά προβάλλεται ἡ Κ.Ζ. σέ ὀρθόδοξο «βάθρο» ἐπηρεάζοντας ἀστήριχτες, στή γνήσια ὀρθόδοξη Πίστη, ὑπάρξεις.  Αὐτό ἔχει ὡς συνέπεια σχετικά συμβάματα καί παρενέργειες παθολογικού τύπου πού ἀπαιτοῦν ψυχιατρικῆς-πνευματικῆς προσεγγίσεως μέ τήν ἐλπίδα πιθανῆς ἀνάνηψης.

ΤΟ ΝΕΟ «ΙΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ»…

-Μ᾿ αὐτά «ὁ κόσμος θά βεβαιωθῇ καί θά τρέχῃ εἰς τό Σχολεῖον της (τῆς Κ.Ζ., τό εὑρισκόμενο στήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν, στό Περιστέρι, τήν Κορινθία καί ἀλλοῦ) ν᾿ ἀκούει καί νά παίρνει τό βιβλίο της μέ πόθον καί μέ τόσην τιμήν, ὥστε οἱ πιστοί θά τό φέρουν πάντα μαζί των ὡς ἐγκόλπιον, καί ὅπου σταθμεύουν θά τό κηρύττουν ὅπως τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον», ἀπό δέ τούς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου «θά συντριβῇ ἡ κεφαλή» τοῦ Σατανᾶ![23]

Διερωτᾶται καί ἀπορεῖ ὁ στοιχειώδης νοῦς γιατί:

Α)  -Ὄχι μόνον δέν ἀποδοκιμάζουν, στοιχειωδῶς, οἱ μαθητές καί οἱ μαθήτριες τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τίς διδασκαλίες αὐτές καί παρόμοιες ἄλλες τῆς πνευματικῆς τους Μητέρας, ἀλλά ὅλοι τους ἀκατάπαυστα τήν τιμοῦν καί ἀναγνωρίζουν!

Β)  -Τό σοβαρότερον και τραγικότερον, ἐπίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς μας εὐλογοῦν καί μνημονεύουν στίς ἐκκλησίες τους τή «Σχολή Παντανάσσης» καί τήν πνευματική τους μητέρα, προφανῶς ἐπειδή εἶναι ἀπληροφότητοι (;), γεγονός πού δέν τούς ἀπαλλάσσει ἀλλά τούς ἐνέχει εὐθύνες βαρύνουσες γιατί μέ αὐτή τους τή συμπεριφορά δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι ἐπισκοποῦν ἐπιπολῆς καί ὄχι «ἐν τῷ βάθει» ὑπάρξεις ταγμένες γιά τήν αἰώνια Ζωή καί ὄχι γιά σχολές «ἀποπτωτικές» μέ τή στενή καί εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου αὐτοῦ μέ ἐξωφρενικό περιεχόμενο καί ἀλυτρωτικό αδιέξοδο.

Ἀσύμφορες φαιδρότητες ὡς διδασκαλίες τοῦ Ἁγ. Πνεύματος.

ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!’

Μιλάει τό Ἅγιο Πνεῦμα πρός τήν Παναγία καί τῆς λέει:

…Τώρα, ἐπιθυμεῖς νά ὑπάγῃς εἰς τόν χορόν τῶν παρθένων, νά χορεύσῃς καί Σύ μαζί των…  Ὦ, εὐγενεστάτη λεπτή κόρη, βάδιζε διά τόν χορόν τῶν παρθένων· ἐγώ θά Σέ ἀκολουθῶ διά νά Σέ ὁδηγῶ νά χορεύῃς… Ἐλθέ ὑψηλοτάτη φίλη εἰς τόν χορόν μας… Ἐλθέ, ὑψηλοτάτη, ν᾿ ἀρχίσῃς Σύ τόν χορόν…[24]

Ἀλλά –κατά τήν Κ.Ζ.- ἡ Παναγία δέν ξέρει χορό! 

-«… Μά θά δύναμαι νά χορεύω, τόσον ὡραῖα, ὅπως χορεύουν αἱ παρθένοι;  διότι δέν γνωρίζω χορόν…»[25].

Παρεμβαίνει τότε ὁ Ἀρχάγγελος καί τῆς λέει:

-«… Ὦ, εὐγενεστάτη, λεπτή κόρη, βάδιζε διά τόν χορόν τῶν παρθένων· ἐγώ θά Σέ ἀκολουθῶ διά νά Σέ ὁδηγῶ νά χορεύῃς…»[26].

Ἐντούτοις, αὐτό τό ἐξωφρενικό «στόρυ» πού ἀδυνατεῖ νά παρακολουθήσει ὁ στοιχειώδης νοῦς χωρίς τουλάχιστον στοιχειῶδες μειδίαμα (πού φεῦ, ἄν παρακολουθεῖ ἀκόμη καί ὁ κλῆρος τότε δυνατόν νά παίρνει χαρακτήρα «σαρδόνιου» γέλωτα πού ἔχει καταστροφικό ἀντίκτυπο στίς ἀστήρικτες ὑπάρξεις) ἔχει καί συνέχεια:

Ἀκολούθως πηγαίνει ἡ Παναγία στόν χορό καί τά καταφέρνει. Ἰδού πῶς τά περιγράφει ἡ Κ.Ζ. στό βιβλίο της, ὅτι μιλᾶ καί περιγράφει αὐτόν τό χορό, πού γίνεται στούς οὐρανούς ἡ ἴδια ἡ Παναγία, ἀπευθυνόμενη στίς «μαθήτριές της», τίς ἀκόλουθες τῆς Κ.Ζ., τίς «φωτισμένες»:

-«…Τέκνα μου ἀγαπητά, ἐνῶ ταῦτα ἔλεγε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἐχόρευα καί ἔσυρα τά βήματά Μου ἁρμονικά καί ὡραιότερα τῶν παρθένων… Αὗται… βλέπουσαι Ἐμέ χορεύουσαν, κάμνουν τρία βήματα ἐμπρός, τρία πρός τά ὀπίσω, ἀφίνει ἡ μία τήν χεῖρα τῆς ἄλλης, κάμνει ἑκάστη καί ὅλαι μαζί τρεῖς στροφάς, Μέ χειροκροτοῦν, κτυποῦν τρίς τόν δεξιόν πόδα …!!!»[27].

Οὐδέν σχόλιον, γιατί ὁ στοιχειώδης νοῦς φαίνεται νά μένει ἄναυδος μέ αὐτήν τήν ἐξωφρενική τρικυμιώδη ἐγκεφαλική φρασεολογία.

Αὐτά τά δειγματοληπτικά πάντα καταγράφει στά βιβλία της, ὅπως καί ἄλλα..  πολλά ἄλλα συναφή.., ἡ πνευματική Μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τήν ὁποία «Σχολή» καί τήν πνευματική τους μητέρα Κ.Ζ. ἐπισημαίνεται ὅτι φεῦ!! μνημονεύουν στίς παραγγελόμενες λειτουργίες τους μερικοί ἱερεῖς, μή γνωρίζοντας –βεβαίως- περί τίνος πρόκειται, τί εἶναι αὐτές οἱ «Σχολές», διά τῶν ὁποίων θά «σωθεῖ» ὁ κόσμος πού κατακλύζουν ὡς σῶμα καί ἐπισήμως τίς ἐκκλησίες καί τίς αἴθουσες τῶν Ἱερῶν Ναῶν!

Ὁ στοιχειώδης νοῦς ἐδῶ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ὑφιστάμενη καταπτωτική μνημόνευση ἀπαιτεῖ ἐπιτακτική ἐπιβεβαίωση καί παρέμβαση τῶν Ὑπευθύνων γιά τή διασφάλιση τοῦ στοιχειώδους κύρους τῆς Ἐκκλησίας. 

Στή συνάφεια αὐτή επισημαίνεται ὅτι, ὁ νῦν πρόεδρος καί διδάσκαλος τῆς ἀναφερόμενης Σχολῆς κ. Κ .Β. Κολοκυθᾶς, ὅταν ἀπουσιάζει τόν ἀντικαθιστᾶ στήν ἕδρα τῆς Σχολῆς ὁ υἱός του Β. Κολοκυθᾶς.  Ἀπό τούς κύκλους τῶν «φωτισμένων» διαδίδεται εὐρέως ἡ πληροφορία ὅτι ἐντός ὁρισμένου χρονικοῦ διαστήματος, ἑτοιμάζεται ἡ χειροτονία τοῦ κ. Β. Κολοκυθᾶ σέ Μητρόπολη τοῦ λεκανοπεδίου τῆς Ἀττικῆς.  Ἐφόσον ἐπιβεβαιωθεῖ αὐτή ἡ πληροφορία ἀναμένεται καταρράκωση τοῦ στοιχειώδους κύρους τῆς Ἐκκλησίας ἀφοῦ ὁ τελευταῖος θά ἀκολουθεῖ πλέον τήν ἀποπτωτική διεργασία τῆς συνδρομῆς τῆς Κ.Ζ. μέσα στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θά γίνουν τά «ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων»...

Ἡ ἄνοδος τῆς Κ.Ζ. στούς οὐρανούς, ἐν ζωῆ, καί ἡ λεπτομερής περιγραφή τοῦ Παραδείσου. 

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον γιά τό τί «παρανοϊκό» (ὅπως πάλι θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή) διαβάζει κανείς στά βιβλία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τά ὁποῖα ἔγραψε ἡ «Ντίνα» ἤ Κ.Ζ., καί εὐλαβοῦνται καί διαβάζουν στίς συναθροίσεις τους οἱ σημερινοί μαθητές τῆς «Σχολῆς»!.  Στοιχεῖα αἱρέσεων, πλάνες, ἀλαζονεία χωρίς ὑπόβαθρο καί φαιδρότητες διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη.  Ἄν οἱ ἀντικείμενοι τῆς Ἐκκλησίας ἤθελαν νά γελοιοποιήσουν τούς χριστιανούς πού ἀνέχονται ἤ συγκατατίθενται στήν ἀναφερόμενη συνδρομή τῆς Κ.Ζ., θά μποροῦσαν ἄνευ ἰδιαίτερης προσπάθειας νά ἀντλήσουν στοιχεῖα ἀπό τά κείμενα τῆς πνευματικῆς μητρός τῶν «φωτισμένων»[28], γεγονός πού βαρύνει καί τούς Ὑπεύθυνους στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο ἄν δέν ἀντιδράσουν στοιχειωδῶς.

Κυνικός νοῦς θά ἔλεγε ὅτι ὁ Σάμουελ Μπέκετ, ἐκφραστής τοῦ θεάτρου τοῦ παραλόγου, ἄν ἦταν γνώστης τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. ἵσως νά μήν ἔγραφε τό ἔργο του «περιμένοντας τόν Γκοντώ (τό Θεό)» ἀλλά πιθανόν νά ἄλλαζε τόν τίτλο τοῦ θεατρικοῦ του ἔργου τοῦ παραλόγου μέ τόν τίτλο «περιμένοντας τήν Κ.Ζ.» (ἄν καί πολύ ἀμφίβολο νά χάσει οὐσιώδη χρόνο καί ν’ ἀσχοληθεῖ μέ τέτοιο ἐξωφρενικό σύνδρομο πού δυνατόν νά καταχωρεῖται στά ἀζήτητα).  Κι ἄν τό θέατρο εἶχε θαμῶνες λαό τῆς Κ.Ζ. καί τυχόν κλῆρο (μή γένοιτο) τότε θά μεσουρανοῦσε ἡ συνδρομή τῆς Κ.Ζ.

Γιατί;

Γιατί, ἡ ἄνοδος ἐν ζωῇ, τῆς Κ.Ζ. στούς οὐρανούς[29] περιγράφεται ἀπό τήν ἴδια στά βιβλία της, κυρίως στό τρίτο τεῦχος τῆς σειρᾶς, πού ἔχει τόν τίτλο «Τά Εὐφρόσυνα» (Τοῦ Παραδείσου).

Ἀκολουθεῖ πάντα ἀντικειμενική ἀναφορά σέ χαρακτηριστικά σχετικά σημεῖα τοῦ βιβλίου της ὥστε νά δικαιολογοῦν καί νά ἐπιβεβαιώνουν τά σχόλια πού ἀναφέρονται στά σημεῖα αὐτά πού τά χαρακτηρίζει παθολογία:

-Ὁ Θεός δίνει τήν ἄδεια ν᾿ ἀνέλθει ἐν ζωῇ[30] ἡ Κ.Ζ., νά πατεῖ στήν ἄυλο Νέα Ἱερουσαλήμ[31], καί τό Ἀρνίον, ὁ Χριστός, τήν ἀκολουθεῖ καί βαδίζει πίσω της, προπορευομένου τοῦ ἀρχαγγέλου Ραφαήλ[32]!!!!

-Βλέπει στόν οὐρανό πολυτέλεια[33], βρίσκεται κάτω ἀπό τό θρόνο τοῦ Θεοῦ[34] καί ἀπολαμβάνοντας τά τοῦ Παραδείσου ἀκούει (ἡ Κ.Ζ., πάντα) τόν ἄγγελό της νά τῆς λέει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι «ἡ θέλησίς σου εἶναι καί τοῦ Θεοῦ θέλησις»[35], καί τότε ἡ Κ.Ζ. γίνεται ἔξαλλη[36], προφανῶς ἀπό τή χαρά της…

Πάλι κυνικός νοῦς θά τόνιζε ὅτι τέτοιου εἴδους ἑωσφορικοῦ τύπου παραλήρημα θά ἦταν ἀδύνατον νά τό φανταστεῖ κάθε συγγραφέας πού ἀνήκει στό θέατρο τοῦ παραλόγου ἐκτός κι ἄν τόν ἐνέπνεε ὁ Πειράζων.

Κι ἐπειδή ἡ «παθολογική» συνδρομή τῆς Κ.Ζ. κάνει λόγο γιά «πολυτέλεια στόν Οὐρανό», ἡ δέ ἴδια γίνεται ἔξαλλη ἀφοῦ ἡ θέλησίς της «εἶναι καί τοῦ Θεοῦ θέλησις», παραφράζονταςτό ἔργο τοῦ θεμελιωτή τοῦ ρεαλιστικοῦ μυθιστορήματος Μπαλζάκ μέ τίτλο «Εὐγενία Γκραντέ», ὑφίσταται τό ἀκόλουθο σενάριο τοῦ ἔργου:  Ἐπειδή οἱ λέξεις πολυτέλεια καί χρυσός συμβαδίζουν, ὁ πατέρας τῆς «Εὐγενίας Γκραντέ» γεμάτος χρυσό, γινόταν «ἔξαλλος» μέ τή σκέψη ὅτι θά τόν κληρονομήσει ἡ κόρη του Εὐγενία χάνοντας τήν «πολυτέλειά του», γι’ αὐτό ἐπιθυμοῦσε νά τήν ἀποκληρώσει. Ὅταν βίωνε τίς τελευταῖες του στιγμές καί ψυχορραγοῦσε, ἐνῶὁ ἱερέας ἔσκυψε ἐπάνω του νά τόν ἐξομολογήσει, εἶδε τόν μεταλλικό σταυρό τοῦ ἱερέα πού ἔλαμπε στό φῶς τοῦ δωματίου, τόν πέρασε γιά χρυσό καί ρωτώντας ξαναμμένος τόν ἱερέα: -τόν πουλᾶς, τόν πουλᾶς, πόσο τόν πουλᾶς;  Ἔκλινε τό κεφάλι καί ξεψύχησε.  Τελικά, δέν πῆρε τόν ψεύτικο αὐτό σταυρό οὔτε τά ἄλλα χρυσαφικά του στήν ἄλλη ζωή, κι ἄς πιθανόν «βλέπει στόν οὐρανό πολυτέλεια» κι ἄς «ξεπουλάει μέ τό χρυσό θεραπαινίδες καί τήν ὑπόλοιπη τραγική ἀκολουθία ἀνθρώπων πού ἔχουν ἀθάνατη ψυχή» ἀποκληρώνοντάς τους ἀπό τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ... Ἡ ρεαλιστική αὐτή παράφραση δυνατόν νά ἰσχύει ἀπαιτώντας λύση πνευματική μέ συνοδό μετάνοια πού εἶναι δύσκολο ἐγχείρημα μέ τίμημα βαρύ.

Θέλει ἀπαραίτητη ὑπομονή, κουράγιο καί γερά νεῦρα γιά νά παρακολουθήσει κανείς τό ἀναφερόμενο ἐξωφρενικό «στόρυ» γιατί ὑφίσταται καί ἡ ἀκόλουθη λεπτομερής συνέχεια αὐτοῦ τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. πού λαμβάνει ἀπόχρωση ἐπιεικῶς τραγελαφική:

-Εἶδε ἐπιπλέον ἡ Κ.Ζ. στόν οὐρανό ὅτι τά ροῦχα, πού φοροῦσε ἡ Παναγία εἶχαν «πανωμάνικα»[37], καί ὅταν ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἔπλεκε, ὁ Χριστός-βρέφος τῆς τραβοῦσε τό κουβάρι θέλοντας κι ἐκεῖνο νά «ράψῃ»[38]!

-…Τό ἔνδυμα τῶν ἀγγέλων στόν οὐρανό «ὡμοίαζε μέ φουστανέλλαν ἀραχνοειδῆ[39] καί ἐκεῖ στή Νέα Ἱερουσαλήμ ὑπῆρχαν ἄνθη, δέντρα, πτηνά, δρόμοι, λεωφόροι ἀφάνταστοι, λίμνες, θάλασσες καί ποτάμια[40].

-Εἶδε ὡσαύτως τό Χριστό στόν οὐρανό νά πατᾶ πάνω σ᾿ ἕναν ὄρθιο σταυρό, στηριγμένο σέ θρόνο, φοροῦσε δέ καί κόκκινο παντελόνι[41]!  Τό ἴδιο παντελόνι (κόκκινο!) φοροῦσαν καί οἱ μάρτυρες τῆς πίστεως στόν οὐρανό!

Ὁράματα ἀχαρακτήριστα…, και φαιδρά…

Περιγράφοντας ἡ Κ.Ζ. ὅσα εἶδε στόν Παράδεισο, στόν ὁποῖο ἀνῆλθε ζωντανή (ὅπως ἰσχυρίζεται στά βιβλία της), τονίζει καί τά ἀκόλουθα ἀχαρακτήριστα καί αἰσθητικῶς ἄκρως ἀπαράδεκτα:

-Εἶδε «τήν Μεγαλοπρεπεστάτην Μήτραν τῆς Παρθένου στηριζομένην εἰς τάς χεῖρας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, ἡ ὁποία φέρει ἀνωθέν της τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, καί εἰς τό κέντρον τόν ἀκτινοβολοῦντα ἀστέρα, εἶναι ἐν κινήσει, ζωντανή, τήν βλέπω νά κτυπᾶ, ὅπως καί ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου…[42]».

Τί ἄλλο ὅμως-κατά τήν Κ.Ζ. -εἶναι ἄνωθεν τῆς «ζωντανῆς» μήτρας τῆς Παναγίας μας, τήν ὁποία κρατοῦν στά χέρια τους ὁ Πατέρας καί ὁ Υἱός;

-Εἶναι-«ἡ ζωντανή πλουμιστή(!) περιστερά, νά τήν σκέπη μέ τάς ἀνοικτάς πτέρυγάς της καί μέ τά κόκκινα ποδαράκια Της[43]», δηλαδή τό Ἅγιο Πεῦμα!

Γιατί ὅμως ἡ Κ.Ζ. ἔγραψε αὐτά τά πράγματα;  Μᾶς τό λέει ἡ ἴδια: -«… ὅπως ἀκούσουν καί μερικοί ἄνθρωποι τῆς γῆς νά τό γευθοῦν καί νά ἀρχίσουν νά ἀναζωογονοῦνται καί νά κινοῦνται μέ δύναμιν εἰς τήν πνευματικήν ζωήν… ὅπως ἡ μήτρα τῆς Ἀπολυτρίας[44]» (τῆς Παναγίας), τήν ὁποία «φοράει» μάλιστα «ὁ Χριστός»!

«Ἀφοπλιστική» ρήση...

Τί ἐπιπλέον θωρεῖ ἡ Κ.Ζ. καθώς περιφέρεται στόν Παράδεισο;

Βλέπει χορούς καί πανηγύρια ἀπερίγραπτα.  Βλέπει τήν προετοιμασία παρθένων γιά μεγάλο χορό στούς οὐρανούς, ὅτι «εἰς τήν μέσην των φοροῦν… πεποικιλμένην ἀγκράφ[45]».

-Τά φορέματά τους «εἶναι ντεκολτέ, δίχως μανίκια[46]».

Αἱ θεραπαινίδες (οἱ ὑπηρέτριες) κρατοῦν εἰς τάς χεῖρας των πελώριον προσόψιον.  Εἰς τό μέσον τῶν ὁποίων παρουσιάζουν τήν τετιμημένην μήτραν τῆς Παναγίας…[47]».

-Οἱ παρθένες «λούζονται εἰς τήν Τρισύλαμπρον Βρύσην»[48], στόν οὐρανό καί στή συνέχεια σκουπίζονται εἰς τά προσόψια, πού φέρουν τήν μήτραν τῆς Παναγίας[49],

Ἄνωθεν ἑκάστου θησαυροφυλακίου (ἐκεῖ στόν Παράδεισο) ὑπάρχει μία ὡραία γλάστρα, πεποικιλμένη ὡς ἀπό φῶς κόκκινον εἰς τό σχῆμα τῆς Παρθενικῆς μήτρας[50]».

-Οἱ ὑπηρέτριες τῶν παρθένων στόν οὐρανό «θά χρησιμεύουν καί ὡς διδασκάλισσαι» τοῦ χοροῦ[51] καί ὅλες μαζί χορεύοντας «ἀνέρχονται εἰς τό δωδέκατον πάτωμα» τοῦ μεγάρου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης (στόν οὐρανό), κλπ.

Ἡ ψυχανάλυση καί μάλιστα μέ πνευματικό πατέρα γνώστη τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους ἀναμένεται νά ρίξει περισσότερο φῶς στό ἀναφερόμενο σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ. καί τῆς ἀκολουθίας της.

Ἄμετρη ἀλαζονεία…

Εἶναι γραμμένο, ὅτι ὁ Θεός ἀντιτάσσεται στούς ὑπερηφάνους, ἐνῶ στούς ταπεινούς δίδει χάριν (Παροιμ. Γ’ 34)

Στήν συνάφεια αὐτή, ἐνῶ ἡ κατηγορία τῶν ὑπερηφάνων συνήθως διαθέτει καί ἕνα background γνώσης πού φαίνεται νά ὑπολείπεται σαφῶς στήν περίπτωση τοῦ ἐπιπολῆς ἐξωφρενικοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ., σοβαρό στοιχεῖο ἀλαζονείας εἶναι αὐτό πού γράφει ἡ Κ.Ζ. στά βιβλία της, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μέ τά ἴδια Του τά χέρια ἔρρανε τή Κ.Ζ. μέ λουλούδια τοῦ Παραδείσου, ὅταν τήν εἶδε ἐνώπιόν Του στόν οὐρανό!  Ἐπειδή αὐτή ἡ περιγραφή, ὅπως καί ἄλλες συναφεῖς περιγραφές, πού κάνει πάντα ἡ K.Z. στά βιβλία της φαίνεται ἀπίστευτη, παρατίθεται ἐδῶ ὁλόκληρη τήν περικοπή:

«Τό θεοτικόν Τέκνον (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) ἀκροώμενον τῶν λόγων τῆς Μητρός Του μετά προσοχῆς, ὑπακούει καί εὔχαρι ἐναγκαλίζεται καί πάλιν τήν Λατρευτήν Μητέρα Του καί μέ τρία πηδήματα εἰς τήν ποδιά Της τῆς δίδει φίλημα τρίς, θέτει καί πάλιν τήν παρειάν Του εἰς τήν παρειάν Της μέ τό βλέμμα Του γλυκύ καί συμπαθητικό, χαρωπό καί γελαστό πρός τό τέκνον τῆς ταπεινοφροσύνης (πρός τήν Κ.Ζ.), ξεπιάνει τό ζηλευτό χεράκι Του ἀπό τόν λαιμόν τῆς Μητρός Του, τό σηκώνει εἰς ὕψος καί κατόπιν τό ρίπτει, καί ἀπό μακρόθεν εὐλογεῖ τό τέκνον τῆς ὑπακοῆς (τήν Κ.Ζ.) τρίς, ὅπως καί τάς παρθενομαρτύρους, ἐνῶ ἡ Μήτηρ Του Τοῦ παρουσιάζει καί πάλιν τό μικρό πανέρι μέ τά ἄνθη καί τοῦ λέγει: 

Ρῖψε καί εἰς αὐτό (τό τέκνο τῆς ὑπακοῆς, τήν Κ.Ζ.) ἀπό τά ἄνθη μέ τά ὁποῖα ἔρρανες τάς νύμφας, νυμφοστόλισον καί αὐτό, ἵνα ὡς ἄνθος καλλιεργημένον ἀπό Σέ γίνῃ εὐῶδες ἐν Οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς».

Τί κάνει, στή συνέχεια, ὁ Χριστός; Το περιγράφει ἡ ἴδια Κ.Ζ.:

-«… Ἐκ τῆς μεγίστης χαρᾶς τό βρέφος (ὁ Χριστός) ὑπακούει καί πάλιν ἀναπηδᾶ τρίς, ἁπλώνει μέ χάρι τό χέρι Του εἰς τό κομψό πανεράκι του, παίρνει ἀπό τά ἀπαστράπτοντα ἄνθη τά ὁποῖα περιέχει, τά ρίπτει εἰς ὕψος, καί ἐκεῖνα ὦ τοῦ θαύματος, βλέπω νά πολλαπλασιάζωνται καί νά κατευθύνωνται πρός ἐμέ, καί πίπτουν ἐπάνω μου μέ τόσον ἄρωμα καί μεγίστην εὐωδίαν…»[52].

Ἡ συνδρομή ἤ τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. ἔχει ἀκατάσχετη συνέχεια…

…Παίρνοντας θάρρος καί κουράγιο ἡ Κ.Ζ. ἀπό τόν ραντισμό της μέ ἄνθη τοῦ Παραδείσου καί μάλιστα ἀπό τά ἴδια τά χέρια τοῦ Χριστοῦ, παρακαλεῖ τήν Παναγία νά πάρει τό βρέφος-Χριστό στίς ἀγκαλιές της καί νά κατέβουν μαζί στήν Ἀθήνα!

Ποῦ ἀκριβῶς νά κατέβουν;

Νά κατέβουν στήν θρησκευτική «Ἀπολυτρωτική Σχολή Πανταννάσης», τήν ὁποία ἡ Παναγία ἔχει ἱδρύσει, διά τῆς Κ.Ζ.!

Καί τί νά κάνουν ὅταν κατέλθουν στίς αἴθουσες τῶν «Σχολῶν» τῆς Κ.Ζ.; 

Νά «παίξουν» μαζί Μητέρα καί Γιός μπροστά στίς μαθήτριες –τίς «φωτισμένες»! αὐτῆς τῆς Σχολῆς, διά «σημείων» μάλιστα καί «θαυμάτων» ἐκεῖ!

Γιατί νά γίνουν αὐτά;

Γιά νά δεῖ καί νά πεισθεῖ ὁ Χριστός (καί ὁ κόσμος, ὁ κλῆρος κλπ), ὅτι ἡ ἴδια ἡ Παναγία Μητέρα Του διδάσκει σ᾿ αὐτές τίς «Σχολές»!

Κρίνεται ἐκ νέου ἀπαραίτητο νά παρατεθεῖ ὁλόκληρο τό αὐθεντικό αὐτό κείμενο, ντοκουμέντο, γιά τούς εὐνόητους λόγους.

Μιλώντας ἡ Κ.Ζ. ἀπευθυνόμενη στήν Παναγία τῆς λέει τά ἀκόλουθα:

-«… Σύ ἡ μητέρα τοῦ Θεοτικοῦ Βρέφους (τοῦ Χριστοῦ), θά μᾶς προλάβης καί πάλιν πρίν πέσωμεν εἰς ἐξαφανισμόν καί κορέση τήν ἐπιθυμίαν του αὐτός (ὁ Σατανάς), ἀλλά ὡς Ἀπολύτρια μέ τά πλήρη δικαιώματα πού χαίρεις μέσω τοῦ βρέφους Σου καί τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τό ταχύτερον θά ἀκούσης καί ἡμῶν τήν κραυγήν τῶν ὁλίγων βρεφῶν ὅπως ἀπαιτήσης ἀπό τό ἐναγκαλιζόμενον Σέ καί ἀσπαζόμενον βρέφος Σου νά κατέλθη εἰς τά Σχολεῖα Σου μαζί Σου εἰς τάς ἀγκάλας Σου, νά ἴδη ὅτι διδασκόμεθα ἀπό Σέ νά χαρῇ καί νά παίξη μαζί Σου ἐμπρός μας μετά σημείων καί θαυμάτων…[53]».

Μετά ἀπό ὅλες αὐτές τίς «ἀποκαλύψεις» καί προτροπές, ἡ Κ.Ζ. ἀπευθυνόμενη πρός τίς ἐπουράνιες δυνάμεις καί ὅλα τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, εὐχαριστεῖ, προσκυνεῖ καί λέει:

«Προσκυνῶ καί μεγαλύνω τήν Παγκόσμιον δόξαν Σας, καί Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό δωρηθέν ὄνομα πού μοῦ ἐδώσατε τέκνον τῆς ὑπακοῆς καί ταπεινοφροσύνης, καί διά τήν τιμητικήν θέσιν τῶν εὐφροσύνων νά ἀναβιβάζετε τό πνεῦμα μου ἐν Οὐρανοῖς εἰσδύοντες αὐτό εἰς τά ἀπόκρυφα καί τά μυστήρια, ὥστε νά δύνανται νά γίνωνται γνωστά καί ἐπί τῆς γῆς εἰς τά πολλά πιστά τέκνα Σας…[54]».

Καί ὁδεύοντας πρός τό ἀποκορύφωμα τοῦ παρανοϊκοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. ἀκολουθοῦν οἱ ἀπανωτές ἐκφραστικές ἀπύθμενες παρενέργειες πού συνοδεύουν πάντα τό σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ.:

«… Τελειώνει τό τέκνον (ἡ Κ.Ζ.) τάς εὐχαριστίας του, καί τάς παρακλήσεις του πρός τήν Μητέρα τοῦ Βρέφους, καί εἰς ἐπισφράγισιν τῶν λόγων του ἡ Κεχαριτωμένη ἐκ τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς Της, διατάσσει καί πάλιν τό Βρέφος της (τόν Χριστόν!) νά πάρη ἀπό τό κομψό πανέρι ἄνθη καί νά τά ρίψη εἰς τό τέκνον (τήν Κ.Ζ.) διά νά τό χαροποιήση καί νά τό κάνει νά ἐννοήση ὅτι αἱ αἰτήσεις του (νά χορεύσει μέ τήν Παναγία στή «Σχολή» τῆς Κ.Ζ.!) ἔγιναν δεκταί[55]».

«Τό βρέφος (ὁ Χριστός) ἐκτελεῖ τήν προσταγήν τῆς Μητρός Του καί ραίνει μέ ἄνθη τό τέκνον (τήν Κ.Ζ.), τό ὁποῖον ἔξαλλον ἐκ τῆς χαρᾶς, κλίνει γόνυ τούς προσκυνεῖ τρίς μέ ἑσταυρωμένας χεῖρας φέρον τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί λέγει.  Τιμῶ καί προσκυνῶ Σέ μετά τῆς τεκούσης Σε Μητρός Σου ἁγνῆς Παρθένου Μαρίας.

Τότε ἀμέσως σηκώνουν καί οἱ δύο (ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία!) τάς χεῖρας των, τό εὐλογοῦν τρίς καί τοῦ λέγουν.  Βάδιζε ἐλευθέρως ὑπό τάς εὐλογίας Μας, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, (μέσα εἰς τόν Παράδεισον, στούς Οὐρανούς!), διά νά ἀποκομίσεις ὅλα τά εὐφρόσυνα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ καί τά μυστήρια τοῦ ἀνακτόρου τῆς νύμφης Αἰκατερίνης[56]».

Ἀκόμη λίγα, διά χειρός Κ.Ζ., «ἀνελθούσης» ἤδη στόν τρίτο ὄροφο «τοῦ ἀνακτόρου τῆς νύμφης Αἰκατερίνης» στόν Παράδεισο.

Μιλάει ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ πρός τήν Κ.Ζ. καί τῆς λέει:

«…Δός καί πάλιν προσκύνημα τρίς, εὐχαρίστησον τάς παρθενομάρτυρας, τούς Ἁγίους Ἀγγέλους πού σέ εὐχαριστοῦν παίζοντες τήν μεγάλην καί θαυμαστήν ὀρχήστραν, ἀλλά καί τό μέγαρον τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης εἰς τό ὁποῖον εὑρίσκεσαι καί ἀποκομίζεις τά εὐφρόσυνά του, ἵνα βαδίσωμεν καί εἰς τόν τέταρτον ὄροφον εἰς τόν ὁποῖον θά ἴδης, θά θαυμάσης καί θά συγγράψης πολλά περίεργα καί ἄξια θαυμασμοῦ διά νά προχωρῇ τό σύγγραμμα (αὐτά πού διαβάζουμε τώρα ἐδῶ καί ἄλλα πολλά!) καί,

…Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη νά τυπωθῇ τό ταχύτερον, διότι ἀπ᾿ αὐτό περιμένεται (ἀναμένεται) ὁ φωτισμός, ἡ μετάνοια καί ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς Βασιλείας ἐπί τῆς γῆς…[57]».

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτον ὅτι, μεταξύ πληθώρας ἄλλων ἐξωφρενικῶν παραμέτρων, γιά πρώτη φορά ἡ Κ.Ζ, εἰσάγει τούς ὅρους 3ο, 4οὄροφο, νεωτερίζοντας καί παραβλέποντας ἀντίστοιχους ὅρους τοῦἈποστόλου Παύλου πού ἀναφέρεται σέ οὐρανούς καί μάλιστα 3ο οὐρανό πού τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. εἶναι ἀδύνατο ἔστω νά τόν φανταστεῖ χωρίς ἔλεος καί μεταστροφή.

Ὑπάρχει ἀκόμα συνέχεια τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ.:

Καθώς περιφέρεταιστούς οὐρανούς καί ἐνῶ ἀκόμη βρίσκεται στή ζωή, περιγράφει ὅσα βλέπει ἐκεῖ στόν Παράδεισο ἐπισημαίνοντας τά ἀκόλουθα:

«(Οἱ Παρθενομάρτυρες) βαδίζουν πρός τήν αἴθουσαν τῆς ἀναπαύσεως καί τῆς ἀναψυχῆς, ὅπως τούς προσφέρουν οἱ θεράποντες (ὑπηρέτες) τόν οἶνον τῆς εὐφροσύνης καί λαμβάνουν τελείαν εὐδαιμονίαν ὥστε νά δύνανται νά ἀνέλθουν εἰς τό δωδέκατον πάτωμα (ξεπέρασαν τόν Παῦλο!) εἰς ἐξαιρετικήν ἐμφάνισιν εἰς τόν Θεόν, τόν Μονογενῆ Του Υἱόν μετά τοῦ ἐπαναπαυομένου Ἁγίου Πνεύματος οἱ ὁποῖοι κάθονται εἰς τόν θρόνον τόν κατασκευασμένον ὑπό τῶν Ἀγγέλων οἱ ὁποῖοι κρατοῦν εἰς τάς χεῖρας των πολυποίκιλα ὄργανα σάν νά παίζη μεγάλη ὀρχήστρα μουσικῆς καί ἀναμένουν τάς παρθενομάρτυρας νύμφας προπορευομένης τῆς νύμφης Αἰκατερίνης διά τόν μεγαλοπρεπέστατον χορόν ἐνώπιον τῆς Τρισυποστάτου Θεότητος…[58]»!

Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλάνη τους;

Φαίνεται ὅτι εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλάνη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά πιστεύουν πώς ἀπό τούς λόγους αὐτούς τῆς πνευματικῆς τους μητέρας ἐξαρτᾶται ἡ συντριβή τῆς κεφαλῆς τοῦ Σατανᾶ, ὁ φωτισμός καί ἡ σωτηρία τους; 

Τό τονίζει τό σύγγραμμα τῆς Κ.Ζ.:

«Ἰδού τό μέσον τῆς σωτηρίας μας, τοῦ φωτισμοῦ μας, οἱ σοφοί καί διδακτικοί λόγοι τῆς Παναγίας, τῆς Διδασκαλίσσης μας, τούς ὁποίους μᾶς προσφέρει τήν ὥραν τοῦ μαθήματος εἰς τό Θεοσωτήριον Σχολεῖον Της (τό κεντρικό εἶναι το αναφερόμενο εἰς τήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν) πρός ἀναγέννησίν μας καί φωτισμόν, ἀποκαλύπτουσα εἰς ἡμᾶς τά εὐφρόσυνα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ…  Διά νά γίνουν ὅμως ὅλα αὐτά, πιστευτά εἰς τούς πολλούς, πρέπει νά τυπωθῇ τό σύγγραμμά Της ἀφοῦ πρῶτον ἐπισφραγίσετε (αἱ οὐράνιαι Δυνάμεις) ὅτι οἱ ζωντανοί λόγοι Της (τῆς Παναγίας διά τοῦ στόματος καί τῆς γραφίδος τῆς Κ.Ζ.) πηγάζουν ἀπό Αὐτήν, ὁπότε πλέον ὅμως ὁ κόσμος θά τρέχῃ νά τό ἀγοράζη (τό «σύγγραμμα» τῆς Κ.Ζ. καί τά ἄλλα), νά τό μελετᾶ καί νά τό ἔχη ὡς μέγα ἐγκόλπιον.  Ἀκόμη δέ, καί διά νά λείψουν τά ἐμπόδια τοῦ ἐχθροῦ ὅστις δέν ἀφήνει νά ἀναλάβουν πρόσωπα πιστά τά ὁποῖα θά τό φέρουν εἰς πέρας καί νά τό τυπώσουν, διότι γνωρίζει καλῶς (ὁ διάβολος) ὅτι ἀπό τό φωτεινόν Σχολεῖον τῆς Ἀπολυτρίας καί τούς ζωντανούς λόγους τοῦ συγγράμματός Της θά συντριβῇ ἡ κεφαλή του…[59]»

Φοβούμενος τώρα ὁ Σατανᾶς «τούς ζωντανούς –αὐτούς – λόγους τοῦ συγγράμματος» τῆς Κ.Ζ., ὅτι ἀπ᾿ αὐτούς θά συντριβεῖ τό κεφάλι του, τί κάνει;

Μουγκρίζει καί ἀφρίζει[60]» ὁ τρισκατάρατος!

Oἱ «φωτισμένες» κατατάσσουν ὡς πρώτη ἁγία τους τήν «Μαριολάτρισσαν ὀνόματι Καλλιόπην»!

Γράφουν ἀκριβῶς:

«… Καί ἤδη ἡ πρώτη ἀδαμάντινη καρδία πού ἀπεμακρύνθη ἀπό σᾶς (πού ἔφυγε ἀπό τήν γῆ ἐπειδή πέθανε) ὡς τελοιοποιημένην τήν προσλάβαμε ὡς τό ἀνώτερον κόσμημα καί τήν τοποθετήσαμε εἰς τό κέντρον τοῦ Χρυσοῦ Θρόνου εἶναι ἡ συνάδελφός σας καί συμμαθήτριά σας Καλλιόπη τῆς ὁποίας ἐδώσαμε τίτλον καί φέρει νέον ὄνομα τό ὁποῖον λέγει: Ἰδού ἡ ἀδαμάντινη Καρδία πού τίθεται εἰς τόν Πάνχρυσον Θρόνον τοῦ Νυμφίου ὡς πρώτη καί ἀρχή τῆς κοσμήσεως αὐτοῦ.  Εἶναι ἀξιαγάπητος Μαθήτρια Κόρη καί Πρωτομάρτυς ἐκ τῶν Σχολείων τῆς Ἀπολυτρίας (Παναγίας), εἶναι ἡ Μαριολάτρισσα ὀνόματι Καλλιότη, ἡ ὁποία φέρει τόν πρῶτον καλλωπισμόν τοῦ Πανενδόξου Θρόνου τοῦ Νυμφίου ὡς ἀξιαγάπητος Νύμφη Αὐτοῦ…[61]».

Οὐδέν σχόλιον γιά τίς ἀπροσδιόριστες καί συγχυτικές αὐτές διατυπώσεις.

Οἱ «φωτισμένες» «κουτσομπολεύουν» τήν Παναγία ἰσχυριζόμενες ὅτι οἱ λόγοι αὐτοί εἶναι δικοί Της…

Καί ἐνῶ ἡ Καλλιόπη αὐτή δοξολογεῖται τόσο πολύ ἀπό τίς «φωτισμένες» δίχως κανένα ψόγο, ἀντιθέτως ἡ Παναγία, ἐνῶ ὑμνεῖται καί αὐτή πολύ, ἐν τούτοις, βρίσκουν κάτι νά ποῦν, κάποιον μῶμον, μέ πλάγιο τρόπο εἰς «βάρος» της οἱ «φωτισμένες», ὅτι δῆθεν εἶναι δικοί Της λόγοι, τῆς κατακρίσεώς Της!

Πρός ἀποφυγή κάθε παρεξηγήσεως, παρατίθεται αὐτούσια ἡ σχετική περικοπή ἀπό τό βιβλίο τους.

Μιλάει ἡ Παναγία τονίζοντας:

«Ἀκούσατε, λοιπόν, τήν ἐν τῇ γῇ διαβίωσή Μου, διότι ὡς Μήτηρ Θεοῦ εἶχα μέγα ἐχθρόν, τόν διάβολον…

Ἤθελε πάντοτε νά Μέ πολεμᾶ…, καί τό κατόρθωμά του δέν ἦτο ἄλλο, παρά νά Μέ κρατᾶ εἰς χαμηλόν καί ἀσήμαντον ἐπίπεδον, ἵνα δυσκολεύωνται νά Μέ πλησιάσουν καί οὕτω στεροῦνται τῶν σοφῶν συμβουλῶν Μου.  Δι᾿ αὐτό ἄλλωστε τυραννοῦσε τόν μνηστῆρα Μου Ἰωσήφ εἰς τό ἔργον τοῦ τῆς ξυλουργικῆς, τό ὁποῖον μετά τοῦ Υἱοῦ Μου ἐπαγγέλλετο, ἵνα ζημιούμενοι, δέν προοδεύουν καί ἐν γένει μή ἔχοντες ἐργασίαν διερχόμεθα μετά μεγάλης δυσκολίας, στερούμενοι πολλάκις καί αὐτοῦ τοῦ ἄρτου (ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία!).  Ἀλλά καί αὐτά ἀκόμη τά ἐνδύματά μας ἦσαν πενιχρά.  Τά ὀρφανά (τά παιδιά τοῦ Ἰωσήφ!) ἐβάδιζον κακοενδεδυμένα καί ἀνυπόδητα, ἐνῶ Ἐγώ ἡ ἰδία ἀδυνατοῦσα νά ἐξέλθω, καθ᾿ ὅσον ἐστερούμην πολλῶν ἀπαραιτήτων.  Εἰργαζόμην λοιπόν ἐν τῷ οἴκῳ, φροντίζουσα ὅπως τά πάντα ἐξοικονομῶ διά νά καλύπτω τήν πτωχείαν μας.

Ἐντούτοις, ὁ ἐχθρός (ὁ Σατανᾶς) ὑπεκίνει τά ὀρφανά (τά παιδιά τοῦ Ἰωσήφ ἀπό τήν προηγούμενη σύζυγό του) νά Μέ κατακρίνουν εἰς πολλούς ὡς ἀνόητον καί μωράν, λέγοντα ὅτι Ἐγώ ἔφερα εἰς αὐτά τήν πτωχείαν, ἀπό τόν καιρόν τῆς μνηστείας Μου μετά τοῦ πατρός των.  Ἀποφεύγοντα ἀκόμη καί νά μέ βλέπουν ἔλεγον, ὅτι ἐάν ἤμην καλή θά εἶχα καί Ἐγώ τούς γονεῖς Μου καί δέν θά εὑρισκόμην παντέρημη (ἡ Παναγία!) …».

Καί τό παρανοϊκό σύνδρομο τῶν «φωτισμένων», ἀνάλογο τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. συνεχίζεται μέ ἀκατάσχετη παρακρουστική, καταστρινιάζουσα φρασεολογία ὡς ἀκολούθως:

«…Ἤκουον αὐτά καί ἐθλιβόμην, διότι πάντα ταῦτα συνέβαλαν ὥστε, ὅταν ἐξηρχόμην τοῦ οἴκου, οἱ γείτονες νά Μέ περιφρονοῦν, ἀποφεύγουσαι καί αὐτόν τόν χαιρετισμόν.  Δι᾿ αὐτό ἄλλωστε πρό τῆς σταυρώσεως τοῦ Υἱοῦ Μου οὐδεμίαν φίλην ἀπέκτησα.  Εἰς τά ὀρφανά τοῦ Ἰωσήφ δέν ὡμίλουν καθόλου, καθ᾿ ὅσον ὅ,τι καί νά ἔλεγα ἀμέσως ὠργίζοντο.  Τόν μνηστῆρα Μου ἐσεβόμην τόσον, ὥστε σπανίως οὗτος ἤκουε τήν φωνήν Μου, μέχρι τοῦ σημείου πού πολλοί νά Μέ θεωροῦν ὡς ἄλαλην…[62].

Αὐτά εἶπε ἡ Παναγία στήν Κ.Ζ., οἱ δέ μαθήτριές της τά κυκλοφόρησαν σέ βιβλίο  233 σελίδων, τό ἔτος 1980.

Ὁ Πειράζων θέλοντας νά προσβάλλει τό περιβάλλον μέσα στό ὁποῖο μεγάλωσε ὁ Χριστός, ἔβαλε στό στόμα τῶν «φωτισμένων» τά λόγια αὐτά, πείθοντάς τις, μάλιστα, ὅτι αὐτές εἶναι ὅπως οἱ «πρόδρομοι τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς[63]»!

Πῶς ἔφθασαν στό σημεῖο νά γράφουν καί νά πιστεύουν αὐτή τήν συνδρομή τῆς Κ.Ζ. οἱ κατά τά ἄλλα «εὐλαβεῖς καί φιλακόλουθοι ἀδελφοί» μας;

1.    Ἔφθασαν σ᾿ αὐτό τό σημεῖο διότι ἡ πνευματική μητέρα Κ.Ζ.  διατύπωσε ἀπό τήν ἀρχή γραπτῶς, τήν «συμβουλή-ἐντολή» πρός τίς μαθήτριες καί τούς μαθητές της, ὅτι μόνο τίς ἁμαρτίες τους νά ἐξομολογοῦνται στούς πνευματικούς καί ὄχι τήν «χάρη» τους, δηλαδή, τά ὁράματα, τίς διδασκαλίες καί τίς «γραφές» πού λαμβάνουν «ἄνωθεν», κατ᾿ εὐθεῖαν ἀπό τό «στόμα» τῶν ὑπερτάτων ἱερῶν προσώπων τῆς Πίστεώς μας (Θεοῦ, Παναγίας, ἁγίων καί ἄλλων).

Ὁ πνευματικός τους ἔτσι ἐκπεσμός ἦταν ἀναπόφευκτος.

Νά, τό σχετικό ντοκουμέντο, ἔτσι ὅπως δημοσιεύεται στό βιβλίο τους πού ἔχει τόν βαρύγδουπο τίτλο «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός». ΑΘΗΝΑΙ 1961. 

Μιλάει ὁ Θεός πρός τήν Κ.Ζ. καί τῆς λέει (νά γράψει) γιά τίς μαθήτριές της:

«… Ἀφήσατε τάς κρίσεις καί παρεξηγήσεις τίς δικές σας, τάς μωράς συζητήσεις, καί τρέξατε διά καθαράν ἐξομολόγησιν, ὄχι νά λέτε ἀνοησίες διά τήν χάριν μας, ἡ χάρις δέν ἔχει ἀνάγκην νά τήν προβάλετε εἰς τόν Πνευματικόν διά ἐξομολόγησιν, τάς ἁμαρτίας σας νά εἴπετε…[64]».

Συνοψίζοντας τό σοβαρό αὐτό σύμπτωμα τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ., ἡ μνημονευόμενη καταλήγει λέγοντας στή συνοδεία της:  Ὅλες τίς ἁμαρτίες σας νά λέτε στούς ἱερεῖς (νά κάνουν δηλαδή καί «καθαρή» ἐξομολόγηση), ἀλλά «τήν χάριν μας», ὅτι, δηλαδή, ἐπικοινωνοῦμε κατ᾿ εὐθεῖαν μέ τόν Οὐρανό νά μήν τά λέτε, νά μήν τά «προβάλετε».  Δέν πρέπει, διότι αὐτό θά ἦταν ἐγωϊσμός, ὑπερηφάνεια καί καύχηση νά ἀποκαλύπτετε τά τόσο σπουδαῖα χαρίσματα πού σᾶς ἔχει δώσει ὁ Οὐρανός!

Καί οἱ ἀγαθές μαθήτριες τῶν «Σχολῶν» αὐτῶν πέφτουν στήν σατανική παγίδα:  Ἀποκρύπτουν, μέσα στήν ἀφέλειά τους, ἀπό τούς ἱερεῖς μας στήν ἐξομολόγησή τους αὐτά ἀκριβῶς πού πρῶτα θά ἔπρεπε νά ἔλεγαν, ζητώντας καί τίς κατάλληλες συμβουλές γιά τά κατ᾿ ἐξοχήν σοβαρά πνευματικά αὐτά ἀτοπήματα.  Ἀποκρύπτουν οἱ «φωτισμένες» αὐτές ἀπό τούς πνευματικούς, ὅτι ἀνεβαίνουν δῆθεν καί κατεβαίνουν στόν οὐρανό, ὅτι γεμίζουν τετράδια μέ «γραφές» πού δίνει ἡ ἴδια ἡ Παναγία ἤ ὁ Πατήρ χαράματα (5η πρωινή), ὅταν ξυπνοῦν (κρυφά ἀπ᾿ τούς δικούς τους[65]!) γιά νά καταγράψουν αὐτά, τά ὁποῖα κατεβαίνουν ἀπό «ἄνωθεν» καί ἀπευθύνονται μόνο σέ αὐτές πού ἀπαρτίζουν τούς «φωτισμένους» ἀποδέκτες, φεῦ! τοῦ ἐξωφρενικοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ.

Οἱ «φωτισμένες» κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου…

Ὅσοι ἀπό τούς ἱερεῖς μας ἐνδιαφέρονται νά γνωρίσουν τί γίνεται γύρω τους σχετικά μέ τό θέμα αὐτό καί ἀρνοῦνται αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν «φωτισμό» τῶν πλανεμένων, προκαλοῦν τήν ὀργή τους, τίς ἀπειλές τους καί τή χλεύη τους, προφορικῶς καί γραπτῶς.

Ὁρισμένα σχετικά δεδομένα ἐκτοξευόμενα ἀπό τά βιβλία τους κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἶναι τά ἀκόλουθα:

1.    Μιλάει ὁ Θεός, πρός τήν πνευματική μητέρα τῶν «φωτισμένων», καί τῆς λέει ὅτι θά διαλύσει τούς κληρικούς πού ἀντιδροῦν στίς «φωτισμένες!»:

«Ἐγώ ὡς εὐσπλαγχνικός Πατήρ θά τούς εὐσπλαγχνιζόμην καί θά τούς ἐλευθέρωνα ἀπό τά πάθη των… (τούς ἀνθρώπους) χάριν τῆς θερμῆς πίστεως πρός τούς λόγους μου καί τῆς θερμῆς μετανοίας ὁλοκλήρου τοῦ Κλήρου, Ἀρχιερέων, Ἱερέων καί Ἱεροδιακόνων.  Δυστυχῶς ὅμως μετά μεγίστης λύπης μου σοῦ λέγω, πιστό τέκνον μου τούς ἔχει σκληρύνει τόσον τήν καρδίαν των, ὅπου εἶναι ἀδύνατον νά μετανοήσουν ἐξακολουθοῦν νά εἰρωνεύονται τήν χάριν μας…  Αὐτά πού σκέπτονται καί ἐνεργοῦν (οἱ κληρικοί) νά διαλύσουν τά Θεοτικά Σχολεῖα (τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» αὐτῶν) ἐντός ὁλίγου θά διαλύσω αὐτούς…[66]»!

2.    Θά εἰσάγει νέα Ἐκκλησία καί νέους παπάδες!:

«Σᾶς γνωστοποιῶ τό ὕψος καί τήν δόξαν πού θά λάβη ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τήν Παντάνασσα Κυρία (διά τῶν «φωτισμένων» μαθητριῶν τῶν «Σχολῶν» της) θά τήν ἀναδείξῃ ἀπό τήν νεκρότητα καί τόν ἐνταφιασμόν πού τῆς ἑτοιμάζουν οἱ ἴδιοι οἱ ἰθύνοντες (οἱ κληρικοί)!…».

…καί ἡ συνέχεια:

«…Θά ἐκδιώξη ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρ μέ φραγκέλιον σκληρόν, ἀπό ὅλους τούς Ναούς καί θά τούς ἀποδείξῃ ὅτι κακῶς καί παρανόμως κατεῖχον αὐτούς, τούς ἔδωσε ὁ διάβολος τά ἀξιώματα (τῶν ἀρχιερέων καί ἱερέων μας!).

Ὦ! τότε τί χαρμόσυναι ἡμέραι, καινούργιες πού θά ἀνατείλλουν εἰς τήν ἀνακαινιζομένην νέαν Ἐκκλησίαν, μέ τούς νέους Ἱερεῖς καί Ποιμενάρχας πού θά πάρουν τήν Ἱερωσύνην καί τάς Μήτρας ἀπό τάς χεῖρας τοῦ ἀληθινοῦ Ποιμενάρχου Σωτῆρος Χριστοῦ…  Δύει δι᾿ αὐτούς ὁ Ἥλιος καί ἀνατέλλει δι᾿ ἐσᾶς τίς «φωτισμένες» τῶν «Σχολῶν τῆς Παντανάσσης» καί τῆς Κ.Ζ.[67]»!

3.      Οἱ «μεθυσμένοι» παπάδες!

Ὁ χλευασμός στήν προκειμένη περίπτωση κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἶναι ἐντελῶς προφανής.  Προχωροῦν δέ ἀκόμη περισσότερον οἱ «φωτισμένες» καί «προφητεύουν», ὅτι ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, ΤΩΡΑ, ὄχι μόνο δέν θά ἐμποδίζουν οἱ ἱερεῖς μας τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» αὐτῶν νά εἰσέρχονται ὡς τέτοιοι, ὡς ἕνα σῶμα στίς ἐκκλησιές μας ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός «θά φωνάζῃ εἰς τούς ἰθύνοντας (τούς κληρικούς) ν᾿ ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες, μεθυσμένοι δέ καί ὀργισμένοι ἀπό φόβο καί ἐντροπήν θά ἀνοίξουν ἀναγκαστικῶς διάπλατα τούς Ναούς καί τότε τί χαρά εἰς τά τέκνα Μας (μιλάει ὁ Θεός) τά πιστά, θά τούς αὐξήσω τήν χάριν Μου ὥστε νά καταλάβουν τούς Ναούς καί νά διδάσκουν ὅλο ζωή τά Θεῖα ρήματά Μας…[68]».

Παρενθετικό παραφρασμένο σχόλιο: ἡ ὑποβόσκουσα καί μεθυσμένη ἔπαρση τῆς συνδρομῆς τῆς Ζ.Κ. πού ἀπωθεῖται καί ἀκολούθως τήν προβάλλει στόν ἱερό κλῆρο ἀποκαλώντας τον «μεθυσμένο» γεμάτη ἐπιθετικότητα (ψυχιατρικό φαινόμενο), τήν θωρεῖ ἀκόμη καί ὁ ψυχασθενής καί τήν παραμερίζει...

Ἀφοῦ οἱ «μεθυσμένοι» ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς θ᾿ ἀνοίξουν ΤΩΡΑ στίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» νά καταλάβουν τούς ἱερούς μας ναούς, ἐν συνεχεία θά δίδουν εἰς αὐτούς καί τίς αἴθουσες (τά πνευματικά κέντρα) τῶν ἐκκλησιῶν μας, καί αὐτό τό διατυπώνουν ὡς ἀκολούθως μέ σχετική χλεύη καί πάλι εἰς βάρος τῶν «μεθυσμένων» ἱερέων καί ἐπισκόπων μας:

«Μήν ἀνησυχεῖτε καί στενοχωρεῖσθε δι᾿ αἰθούσας μεγάλας πού δέν ἔχετε νά συγκεντρώνεσθε, ἐντός ὁλίγου ὅλαι αἱ μεγάλαι αἴθουσα ικαί οἱ Ναοί δικαί σας θά εἶναι (τῶν «φωτισμένων»!), θά σᾶς παρακαλοῦν νά εἰσέρχεσθε…

Τότε οἱ ἀπομείναντες Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς θά ἴδουν πόσον μακράν Ἐμοῦ (τοῦ Θεοῦ) εὑρίσκοντο…[69]».

Ἐντούτοις, ὑφίσταται τό τραγικό αὐτό φαινόμενο σέ διάφορες Μητροπόλεις τοῦ Λεκανοπεδίου Ἀττικῆς καί στήν Κορινθία, φαινόμενο πού ἡ ψυχολογία τοῦ βάθους καλεῖται νά δώσει ἀπάντηση, ἀφοῦ «βαθεῖα ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου κατά πάντα» ὅπως λέει ἡ Βίβλος.

Αὐτοχειροτονήθηκαν καί «παπαδῖνες» οἱ «φωτισμένες»;

Ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία ἄφησε-Συνοδικῶς- ἀσύδοτες αὐτές τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων», αὐτοχειροτονήθηκαν καί σέ «παπαδῖνες», σέ «ἱέρειες», ὡς ἑξῆς: Μιλάει ὁ Θεός πρός αὐτές καί τούς λέει: 

«Ὁ θρίαμβος τῆς ἀνορθώσεως τῆς ὀρθοδοξίας Μου καί ἡ ἀπολύτρωσις ὄχι μόνον τοῦ Ἔθνους σας ἀλλά καί ὅλων τῶν Ἐθνῶν ἀπό σᾶς ἔρχεται (ἀπό τίς «φωτισμένες»!), σεῖς θά παίρνετε τάς διαταγάς καί ἀποφάσεις Μου, τάς ὁποίας θά ἐκτελῇτε αὐτοστιγμή, σεῖς θά λάβετε τά δικαιώματά Μας (τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας) ἄν τινῶν ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς καί ὅπου θέλετε νά τάς κρατῆτε νά μήν τούς λύεται ὡς ἀνάξιοι σωτηρίας πού θά εἶναι…[70]»!

Τελικά, τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. καί τῆς συνοδείας της εἶναι ἐκτός ἐλέγχου καί ἐάν δέν ἀναλάβει ἡ Ἡγεσία καί ὅλος ὁ ἱερός κλῆρος της νά δώσει διαγνωστικά καί θεραπευτικά σωσίβια, τό τέλος τοῦ ὁδοιπορικοῦ αὐτοῦ τῆς παθολογίας καταλήγει στά ἀζήτητα....

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πρός τήν ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή.

Ὅπως λέει ἡ ἁγία Γραφή, ὁ διάβολος μετασχηματίζεται σέ ἄγγελο φωτός καί δυνατόν νά πλανήσει ἀκόμη καί τούς ἐκλεκτούς.

Γι᾿ αὐτό μεγάλη εὐθύνη βαρύνει τόν διακριτικό πνευματικό πρός τόν ὁποῖο καταφεύγουν οἱ χριστιανοί, πού βρίσκονται κάτω ἀπό τήν ὑπακοή του, ἐκτός ἄν καί αὐτός τάσσεται ὑπέρ τοῦ ἀναφερόμενου «ἐξωφρενικοῦ» συνδρόμου ὁπότε ἵσως ἀπαιτεῖ πετραχήλι σέ ἀδιάφθορο ἱερέα.

Ἡ Ἐκκλησία μας γενικότερα ἔχει τίς εὐθύνες της γιά τήν πνευματική καθοδήγηση τῶν πιστῶν, ἰδιαιτέρως τῶν ὀρθοδόξων ἐκείνων χριστιανῶν πού βρίσκονται καί κινοῦνται μέσα στό Σῶμα Της, καί παρασύρθηκαν σέ ἀσύγγνωστες πλάνες ὅπως σέ αὐτήν γιά τήν ὁποία ἔχετε ἀνά χεῖρας αὐτή τήν ἐρευνητική μελέτη.

Οἱ διδασκαλίες τίς ὁποῖες κατά καιρούς διατυπώνουν οἱ «φωτισμένες» τῶν λεγομένων «Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν», «Σχολῶν Παντανάσσης», «Σχολῶν τῆς Μητέρας Παναγιᾶς», «Τριαδικῶν Σχολῶν», ἤ ἁπλῶς «Σχολῶν», εἶναι ἐκκλησιαστικῶς ἄκρως ἀπορριπτέες.  Οἱ δέ τρόποι μέ τούς ὁποίους ἐπικοινωνοῦν δῆθεν μέ τό Θεό οἱ ὀνομαζόμενοι «χαρισματικοί», μέ τίς «γραφές» τους σέ τετράδια, μέ «ὁράματα» καί ἄνωθεν ἀποκαλύψεις κτλ, παρά τήν φαινομενική εὐλάβεια, τό φιλακόλουθο φρόνημά τους καί τόν ζῆλο τους, ὁδηγοῦνται, δυστυχῶς, στήν ἀνυπακοή, τίς πλάνες καί τίς αἱρέσεις. Διερωτᾶται τελικά ο στοιχειώδης νοῦς ἄν χρήζει νά ἀσχολεῖται μέ τέτοια ἐντελῶς ἐπιπολῆς σύνδρομα τύπου Κ.Ζ. πού στεροῦνται στοιχειώδους λογικῆς.

Ἐντούτοις, ἐκεῖνοι πού διερωτῶνται γιά τό ΠΩΣ οἱ «Ἀπολυτρωτικές», αὐτές, «Σχολές Παντανάσσης», ἀφέθηκαν ν᾿ ἁλωνίζουν ἀκατήχητες καί ἀσύδοτες στίς ἐκκλησίες μας, ἡ ἀπάντηση δίδεται ἀπό τούς ἴδιους τούς πλανεμένους.  Ἀνασύρουν ἀπό τίς τσάντες τους ἔγγραφα καί ἐπιστολές ἀπό ἐπισκόπους, πατριάρχες καί ἱερεῖς μέ συγχαρητήρια γράμματα καί εὐλογίες τους πρός τήν «Σχολή τῆς Παντανάσσης» καί τήν πνευματική τους μητέρα καί διδασκάλισσα Κ.Ζ. καί ὁ ἀνημέρωτος ἀποδέκτης ὑποχωρεῖ.

Ὅσοι ἀπό τούς κληρικούς μας, διαθέτουν τήν στοιχειώδη λογική ν᾿ ἀντιταχθοῦν πρός τίς διδασκαλίες τους, προκαλοῦν τήν ὀργή καί τό μῖσος τους, πού διατυπώνεται ποικιλοτρόπως.  Βέβαια τέτοιες παρανοϊκές διατυπώσεις ὁ σώφρων ἄνθρωπος τίς παραβλέπει γιατί δέν ἀξίζουν τίποτα ἀφοῦ στεροῦνται λογικῆς.  Γιά ἕναν δέ ἀπ᾿ αὐτούς τούς σώφρονας κληρικούς, τόν ἀείμνηστο, ἄλλοτε ἡγούμενο τῆς ἱερᾶς Μονῆς Πετράκη καί δημιουργό τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», ἀρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλο ἔγραψαν τά περισσότερα. Ἐπωνύμως καί ἀνωνύμως στράφηκαν ἐναντίων του, ὑβριστικῶς ἀλλά κανείς σοβαρός δέν τίς ἀξιολόγησε.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, σέ ὁμάδες περιγεγραμμένων ὁριοθετημένων αἱρέσεων, εἶναι ἐξαιρετικῶς φιλακόλουθοι ἀλλά ὑπολείπονται οὐσιωδῶς ἀκολουθώντας τό ἀναφερόμενο σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ., γι’ αὐτό καί χρειάζονται πνευματικῆς βοήθειας ἐκ μέρους τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας μας γιά μεταστροφή.

Ἡ ὅλη διαδικασία μεταστροφῆς δυνατόν νά προχωρήσει κανονικῶς, μέσω τοῦ Γραφείου Ἀντιμετωπίσεως Αἱρέσεων τῆς Ἐκκλησίας μας, διά τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία νά εἰσηγηθεῖ τά ὅσα πρέπει νά γίνουν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον διά τά καθ᾿ ἑαυτήν.

Ὅλα αὐτά νά περιέλθουν ποιμαντικῶς σέ γνώση τοῦ λαοῦ καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου μας, ἰδιαιτέρως τῶν περιφερειῶν Ἀττικῆς καί Κορίνθου, ὅπου ἐνδημεῖ περισσότερο τό σοβαρό αὐτό πνευματικό σύνδρομο παθολογίας, πού ἀναπτύχθηκε ἐδῶ καί πολύ καιρό καί συνεχίζεται ἀκόμη ΕΝΤΟΣ τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ καί τιμῆς

π. Λεωνίδας  Στ. Ἀμοργιανός. 

[1] Κωνσταντίνας Εὐθ. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 23, Ἔδκοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», Ἀθήναι 1961
[2]Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου «Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται», Ἐκδόσεις «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθήναι, 1989
[3]Κων. Β. Κολοκυθά «Κωνσταντίνα Εὐθ. Ζολώτα Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ» ΑΘΗΝΑ 1999 Β’ ΕΚΔΟΣΗ σελ. 40
[4]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 5,39
[5]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 5,39
[6]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 23
[7]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 121
[8]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 140
[9]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 11, 31
[10]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 137
[11]Εἰδικά γιά τίς «Σχολές» αὐτές ἔχουν γίνει κατά καιρούς στούς ραδιοφωνικούς σταθμούς τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἀθηνῶν πολλές ἀναφορές μέ ἐμπεριστατωμένες ἐκπομπές, ἀπό τόν π. Δανιήλ Γούβαλη, τόν κ. Δημ. Κόκορη κἄ.
[12]Ἐκείνη, πού θά ἀπολυτρώσει τήν ἀνθρωπότητα (παραμεριζομένου, ἔτσι, τοῦ Λυτρωτοῦ).
[13]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός σελ. 7
[14] Τῆς ἰδίας, «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 20.  Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», Ἀθῆναι, 1984.
[15]Κων. Ζολώτα. «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 70.  Τῆς ἰδίας «Τά Εὐφρόσυνα», βιβλίο Α’ σελ. 8,23,46,123, καί σέ πάρα πολλά ἄλλα σημεῖα.
[16]Μιλάει δῆθεν ἡ Παναγία πρός τίς «φωτισμένες» διά τῆς γραφίδας τῆς Κων. Ζολώτα.
[17]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 24. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984
[18]«Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 37
[19]ὅπ. π. σελ. 55
[20]ὅπ. π. σελ. 78
[21]ὅπ. π. σελ. 59
[22]Τά  Εὐφρόσυνα Τεῦχος Α’ σελ. 115
[23]Τά  Εὐφρόσυνα Τεῦχος Α’, σελ. 79, τεῦχος Γ’ σελ. 123
[24]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 68-69. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984
[25]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 55. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984
[26]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 68
[27]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 72
[28]Τόν τίτλο «φωτισμένες» ἔδωσε σ᾿ αὐτές (γυναῖκες εἶναι οἱ περισσότερες) γύρω στό 1989 ὁ ἄλλοτε ἡγούμενος τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη καί δημιουργός τῆς ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» π. Χαρ. Βασιλόπουλος, στό βιβλιαράκι του που ἀποτελεῖται ἀπό 58 σελίδες και ἔχει τίτλο «Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται».
[29]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 113
[30]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 17
[31]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 21
[32]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 21
[33]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 16
[34]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 18
[35]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 31
[36]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 31
[37]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 35
[38]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 36
[39]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 41,42
[40]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 44
[41]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 73
[42]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20,27
[43]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20,27
[44]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20
[45]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 31
[46]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 43
[47]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 44
[48]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 45
[49]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 46
[50]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 49
[51]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 58
[52]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 98,99
[53]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 101
[54]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 101
[55]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 102
[56]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 102
[57]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 103
[58]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 75
[59]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 123
[60]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 123
[61]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 91
[62]«Σχολεῖα Ἀπολυτρώσεως Ὑπεραγίας Θεοτόκου» Ἀθῆναι, 1980, «ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ», ὑπό «τῆς Σεβαστῆς Ἡμῶν Διδασκαλίσσης καί ἀγαπητῆς Μητρός Ἀειμνήστου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΕΥΘ. ΖΟΛΩΤΑ», σελ. 19.
[63]«ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ» σελ. 21
[64]«Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 131
[65]Γράφουν σχετικῶς τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Καί ὅταν ἀκόμη οἱ οἰκεῖοι σας, αἰτία τοῦ ἐχθροῦ (τοῦ Σατανᾶ) σᾶς ἐμποδίζουν τήν ὥραν αὐτήν (τήν 5ην πρωϊνήν), ἀπό ἀπιστίαν καί ἀσέβειαν, μή ὁμολογῆτε εἰς αὐτούς τοῦτο καί ἐρεθίζονται ἀλλά εἰπῆτε ὅτι ἔπαυσε νά σᾶς ἀρέσει καί δέν θά συχνάζετε πλέον, διά νά καθησυχάζετε οὕτω τήν ὀργήν καί τό μῖσος των, τά ὁποῖα προέρχονται ἐκ τοῦ σατανᾶ.  Ἐφ᾿ ὅσον δέ αὐτός εἶναι κλέπτης τῆς Ἀληθείας, μεταχειρΙσθῆτε καί σεῖς τό ψεῦδος…»! (Κων. Ζολώτα, «Παραβολαί…», σελ. 16
Γράφουν ἐπίσης ἀλλοῦ: «Σᾶς παρακαλῶ δέ, ὅσαι θά σηκώνεσθε τήν 5ην πρωϊνήν ὥρα γιά προσευχή νά μήν ἐνοχλῆτε τούς ἄλλους, ἄν δέ εἶναι δυνατόν μή τούς μαρτυρῆτε ὅτι σηκώνεσθε γιά προσευχή, ἀλλά ὅτι ἔχετε νά κάνετε ἄλλην ἐργασίαν…».
Καί στή συνέχεια: «Ὅταν ἀκούσετε τούς λόγους Μου καί προσεύχεσθε τήν 5ην πρωϊνήν ὥραν, θά δίδω ὕπνον βαρύ εἰς τούς οἰκείους σας, ὥστε νά μή αἰσθάνωνται διατί ἀπεμακρύνθητε τῆς κλίνης …, διότι δέν τούς ἔχετε πονηρεύση ὅτι σηκώνεσθε γιά προσευχή…». (Κων. Ζολώτα, «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 5,6.
[66]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 20
[67]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 63-64
[68]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 146
[69]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 99
π.χ Κάθε χρόνο τήν παραμονή τοῦ Πάσχα, ἑπτά ἱερεῖς τελοῦν τό Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου ὑπέρ τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς».
[70]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 100