Η εκκλησιαστική σύναξη, σε σχέση με την κορωνοϊκή πανδημία, από νομικοπολιτική
σκοπιά, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με την ατομική μόνωση (προσευχή), ούτε να
συνδυαστεί με την αναγκαστική έξοδο για αγορές αναγκαίων προμηθειών. Διότι ούτε
«απομόνωση» είναι, αλλά και για πολλούς Έλληνες πολίτες, Ορθόδοξους πιστούς
χριστιανούς, καθίσταται σημαντικότερη από την απλή εξασφάλιση τροφής και πνευματικά
ταυτίζεται με εκούσια έξοδο ή αποδημία σε αναζήτηση ασφαλέστερου(σωτήριου)
περιβάλλοντος!

Μπορεί να μοιάζει ψυχολογικά με την έξοδο αναψυχής σε ανοιχτό
υπαίθριο χώρο, αλλά βεβαίως είναι κάτι, πολύ περισσότερο. Στο σούπερ μάρκετ,
φαρμακείο κλπ. θα πάμε αναγκαστικά, και η αυξημένη ορμή για κτήση τροφής και μέσων,
θα συγχυθεί αγχωτικά με τις απαραίτητες φυσικές άμυνες αυτοσυντήρησης και θα ωθήσει
σε υπερβάσεις των σωματομετρικών ορίων ασφαλούς διαπροσωπικής προσέγγισης! Στο
ναό όμως θα προσέλθουμε μόνο, καθαρά εθελοντικά, σεβόμενοι τους αδελφούς
εκκλησιαζομένους, μάλιστα τώρα, με σύνολο το φοβικό βάρος και την συστολή του
κυριαρχούντος, εικαζόμενου κινδύνου από τη θεία Κοινωνία . Ήδη για όποιον εκκλησιάζετο,
πριν τα απαγορευτικά μέτρα, αλλά και από τις τηλεοπτικές επιλεκτικές κόπιες των
εκκλησιαστικών ακολουθιών, φαινόταν η μεγάλη έως σημαντική μείωση της προσέλευσης
ακόμα και τις κυριώνυμες ημέρες.

Η περίοδος της Μεγ.Τεσσαρακοστής επιβάλλει, αντίθετα από άλλες περιόδους, την μη
τέλεση της θ. Λειτουργίας! Έχει αντικατασταθεί από την Λειτουργία των Προηγιασμένων
Δώρων η οποία όμως προϋποθέτει μια τουλάχιστον πλήρη Λειτουργία, γι αυτό και μπορεί
εκτάκτως να παραληφθεί από τα εκκλησιαστικά προγράμματα . Η προσέλευση λοιπόν
στους ναούς είναι σε κάθε περίπτωση εθελοντική, σε επίπεδο αυστηρά ελεύθερης έως
θυσιαστικά μαρτυρικής προαίρεσης. Οποιοσδήποτε προσέρχεται δεν αναμένει κανένα
εντελώς υλικό κέρδος, μάλλον το αντίθετο!

Άραγε με πιο ύποπτο σκεπτικό προκλήθηκε τέτοια επικοινωνιακή αναταραχή και σύγχυση?
Η Πολιτεία η Ελληνική, διαχρονικά, με την αξιωματική αλλά κυρίως με την θεσμική,
συνταγματική επιλογή και πρόσληψη του Ορθόδοξου χριστιανικού Πολιτισμού, διακήρυξε
την εμπιστοσύνη, αφοσίωση και πίστη της στην ευεργετική επίδραση των αξιακών αλλά και
των ηθικών και παιδαγωγικών διδαγμάτων της Εκκλησιαστικής Ενοριακής και Μοναστικής-
ασκητικής Παράδοσης, στην διαμόρφωση υγιούς αλλά και φιλελεύθερου (με "φ" μικρό),
και προοδευτικού ( όχι με την πολιτικά κατευθυνόμενη σημερινή σημασία), κοινωνικού
σώματος!

Γιατί στα πλαίσια των μέτρων, για κάθε κοινωνικό χώρο και δραστηριότητα συζητούνται οι
προϋποθέσεις εφαρμογής τους και μόνο στις Εκκλησίες επισείεται καθολικό "κλείσιμο"?
Μάλιστα οι του πολιτικά «προοδευτικού χώρου», δεν μπορούν να συγκρατήσουν τους
λεκτικούς χαρακτηρισμούς, στην ταύτιση του Εκκλησιαστικού ποιμνίου με σκοταδισμό,
υπανάπτυξη και "αντιεπιστημονική ιδεοληψία". Από πότε όμως χρησιμοποιείται
γενικόλογα, η επίκληση της «Επιστήμης» αντί της ψύχραιμης και αυστηρά αντικειμενικής,
εν τη πράξει, χρήση και εφαρμογή της? Είναι η πρακτική που χρησιμοποιείται στη Θεία
Κοινωνία, αποδεδειγμένα βλαπτική σε περιόδους επιδημιών ή εικάζεται κάτι τέτοιο? Γιατί
επισείεται δημοσιογραφικά και διακηρύττεται ως αναμφισβήτητο δεδομένο, η δια της
Ορθοδόξου θείας Κοινωνίας, μετάδοση χωρίς ουδεμία κλινική έρευνα ή έστω κάποια δια
της τωρινής λοιμωξιολογικής «διερεύνησης κρουσμάτων», διαδικασία ταύτισης ή βεβαίως
αποταύτισης της πηγής μολύνσεως ή επιμολύνσεως. Αφού καθίσταται γνωστός και
ανακοινώνεται δημοσίως ο αριθμός των κρουσμάτων, άρα και της προελεύσεώς τους, γιατί
δεν παρουσιάζεται κάποια έστω ένδειξη αν όχι απόδειξη, επιμολύνσεως από θεία Κοινωνία
αλλά αντίθετα επιδιώκεται επικοινωνιακά, η επικάλυψη και η εξίσωση της επικινδυνότητας
της θείας Κοινωνίας με αυτή του στενού συγχρωτισμού, ή ακόμα χειρότερα η «πηγή της
Μόλυνσης»?

Αν είναι έτσι, πως τόσο ξαφνικά μας προέκυψε ως «γνώση», και μάλιστα επιστημονική, η
μολυσματικότητα της θείας Κοινωνίας, μετά από τόση εμπειρία και κοινωνική εξέλιξη και
δυναμική αιώνων με συνοδοιπόρο την Χριστιανική Εκκλησία και με τόνους αίματος και
μελάνης εναντίον Της? Δεδομένων όσων έχουν ιστορικά και ιδεολογικά καταμαρτυρηθεί εις
βάρος Της: των μεγάλων λαθών, αιρετικών ή πολιτικών επιλογών Της, έως και φρικτών
αμαρτιών των εκπροσώπων Της, γιατί δεν οδηγήθηκε σε εξαφάνιση?
Γιατί ποτέ δεν επιχειρήθηκε στο παρελθόν, ευθεία ταύτιση θείας Κοινωνίας και Πανώλους
Νόσου σε περιόδους πανδημίας, οι πιο πολλές από τις οποίες ήταν, ή μάλλον προκλήθηκαν
ένεκα πολεμικής ενέργειας? Γιατί, για την ιστορική πανδημία της Γρίπης του '18 με τα ίδια
χαρακτηριστικά με την παρούσα, (προέλευση από την Κίνα, κ.λπ.) που σάρωσε όλες τις
ηλικίες, δεν ενοχοποιήθηκε η Εκκλησιαστική θ. Κοινωνία?

Το σπουδαιότερο, γιατί επιστρατεύονται και εκπτύσσονται ιδεολογικού τύπου
επιχειρήματα με θεολογικές προεκτάσεις που αποσυνδέουν την Πίστη από τη θ. Κοινωνία?
Αν μεταδίδεται αποδεδειγμένα ο Κωρονοϊός από τη θεία Κοινωνία «τι χρείαν έχομεν άλλων
μαρτύρων»? Γιατί από κάθε δημόσιο «βήμα και επίπεδο» ομιλούν, σχεδόν ομολογιακά για
«Πίστη», που απαιτεί αποχή από τη θεία Κοινωνία, μάλιστα με σκεπτικό την «αγάπη για τον
συνάνθρωπο» ?

Όμως δεν υπάρχει "Πίστη" εσωτερική! Διότι Πίστις ορίζεται, σύμφωνα με το  Εβρ. 11,1:
Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων ! Και Πίστις
άνευ έργων ΝΕΚΡΑ εστί (Καθ. Επιστ. Ιακώβου)! Αλλά, το κατ’ εξοχήν ζητούμενο και μάλιστα
διαβαθμιζόμενης πρόσβασης, από Κανονικής σκοπιάς, έργον Πίστεως είναι η δημόσια
σωματική αποδοχή της προσλήψεως του Κυριακού Σώματος υπό την υλική μορφή
καθαγιασμένου άρτου και οίνου.

Η πολυχρησιμοποιούμενη φράση η «πίστη είναι «μέσα μας», η "εσωτερική" λεγόμενη
πίστη, δεν είναι εκκλησιαστική ούτε καν Ορθόδοξη χριστιανική! Είναι απλά ακραία
προτεσταντική αίρεση και εσωτεριστική πλάνη!

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η απολύμανση των χεριών, η σημαντικότερη οδηγία που
ανακοινώθηκε ως προληπτικό αποστειρωτικό μέτρο!

Όταν, όμως, ο ιερεύς, χωρίς να φαίνεται, ή ο αρχιερεύς αναφανδόν, αρχίζει την
προετοιμασία των Τιμίων Δώρων με την Ακολουθία της Προσκομιδής, πλένει τελετουργικά
τα χέρια του, μπροστά στο Ποίμνιο, λέγοντας: "Νίψομαι εν αθώοις τας χείρας μου και
κυκλώσω το θυσιαστήριόν σου Κύριε..." Κάτι που καθιερώθηκε στα Τυπικά σε παλαιές
εποχές που στα κοινά αποχωρητήρια χρησιμοποιούσαν τα γυμνά χέρια τους και έπειτα
σκουπίζονταν, συμβάλλοντας όπως σύνολη η Χριστιανική πολιτιστική επίδραση στην
κοινωνική άνοδο και Πρόοδο!

Όμως δεν υπάρχει μόνο λεκτική μαρτυρία της μη λοιμικής επιμόλυνσης από τη θεία
Κοινωνία, αλλά το αντίθετο, επώνυμες περιπτώσεις ιερέων που καταλύουν ποτήρια
ασθενών ή γλύφουν μάρμαρα και χαλιά εκκλησιών πάνω στα οποία έπεσε λίγη ή πολλή
θεία Κοινωνία και εκεί που προηγουμένως πάτησαν πολλοί άνθρωποι!

Νομίζουμε βασίμως ότι η παραδοσιακή, ευεργετική σε πολλές δύσκολες προσωπικές,
οικογενειακές ή εθνικές περιστάσεις, Εκκλησιαστική Μυστηριακή συμμετοχή στην κατά του
Κορωνοϊού μάχη, θα προσέθετε έναν αποφασιστικό σύμμαχο για την τελική νίκη!

 
Μεγάλη Τρίτη 14/4/2020.

Σε μια δεύτερη παρέμβαση προχώρησε ο Ομ. Καθηγητής τής Ιατρικής Σχολής τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Κουντουράς, απευθυνόμενος προς την Επιτροπή Ειδικών τού Υπουργείου Υγείας, η οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα, πριν από 40 ημέρες, φέρεται να απέστειλε επιστολή προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας τής Ελλάδος για το ζήτημα που αφορά τη σχέση μετάδοσης του κορωνοϊού μέσω Θείας Κοινωνίας.

Στην πρώτη του παρέμβαση ο κ. Καθηγητής, με επιστημονικά στοιχεία που παρουσίασε, χαρακτήριζε ως «αντιεπιστημονική τη θέση της «Επιτροπής Ειδικών» του Υπουργείου Υγείας για τη Θεία Κοινωνία», υπό τον κ. Σ.Τσιόδρα», εφόσον βέβαια ισχύει αυτό που δημοσιεύτηκε ότι η εν λόγω Επιτροπή αποφάνθηκε ότι ο κορωνοϊός κολλάει δια της Θείας Κοινωνίας.

Καθηγητής Ιατρικής Ι.Κουντουράς:

Η απόφανση της Επιτροπής τού Υπουργείου Υγείας

περί μετάδοσης του κορωνοϊού δια της Θείας Κοινωνίας,

είναι ένα μη επιστημονικό κείμενο!!!

Γι’ αυτό και ο κ. Κουντουράς ζήτησε από την Επιτροπή αυτή είτε να επιβεβαιώσει, δημόσια, αυτά που δημοσιεύτηκαν ως θέσεις τής Επιτροπής, είτε να τα διαψεύσει. Τόνιζε όμως ότι η Επιτροπή τού Υπουργείου Υγείας, εάν όντως αποφάνθηκε ότι ο κορωνοϊός μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία, «τότε πρόκειται για ένα επιπολής μη επιστημονικό κείμενο».

Επισήμαινε δε ότι «η εν λόγω απόφανση δεν προκύπτει από επιδημιολογικά επιστημονικά δημοσιευμένα δεδομένα» και ότι οι «ειδικοί της Επιτροπής» στερούνται πλήρως σχετικής βιβλιογραφικής τεκμηρίωσης».

Πρόσθετε δε ότι «παρόμοια έρευνα δεν υφίσταται εκτός από την πρόσφατη επιδημιολογική μελέτη (του Καθηγητή κ. Κουντουρά) που πραγματοποιήθηκε στο Ηπατολογικό Ιατρείο της Β’ Παθολογικής Κλινικής του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, όσο και από το αντίστοιχο registry της B΄ Προπαιδευτικής Κλινικής του Α.Π.Θ. Η πρόσφατη επιδημιολογική μας μελέτη δείχνει ακριβώς το αντίθετο!», ότι δηλαδή δια της Θείας Κοινωνίας δεν μεταδίδονται μολυσματικές ασθένειες.

Η επιστολή τού Καθηγητή κ. Κουντουρά, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, δόθηκε σε πανελλαδικά Μέσα Ενημέρωσης αλλά και σε ορισμένα περιφερειακά και άλλα Μέσα Ενημέρωσης, ενώ κοινοποιήθηκε και στον Καθηγητή κ. Σ. Τσιόδρα.

Επειδή όμως η Επιτροπή τού Υπουργείου Υγείας, υπό τον Καθηγητή Ιατρικής, Σωτήρη Τσιόδρα, δεν απάντησε στις ευθείες βολές τού Καθηγητή Ιωάννη Κουντουρά, γι’ αυτό και ο Καθηγητής Ιατρικής, Ιωάννης Κουντουράς, σε νέα του παρέμβαση, παρουσιάζει διεθνείς επιστημονικές μελέτες που είναι δημοσιευμένες σε έγκυρα διεθνή περιοδικά. Σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, βεβαιώνεται ότι δεν μεταδίδονται μολυσματικές ασθένειες δια της Θείας Κοινωνίας.

Ολόκληρη η νέα παρέμβαση του Ομ. Καθηγητή τής Ιατρικής Σχολής τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ιωάννη Κουντουρά, έχει ως εξής:

Καθηγητής Ιατρικής, Ι.Κουντουράς: Περίμενα μια απάντηση από την «Επιτροπή Ειδικών» τού Υπουργείου Υγείας, αλλά δεν πήρα καμία απάντηση…

«Ανέμενα ένα άμεσο”feedback” διάψευσης  ή «υποστήριξης» της «δημοσιευμένης» θέσης της «Επιτροπής των ειδικών» του Υπουργείου Υγείας έναντι του κειμένου μου με τίτλο: “Αντιεπιστημονική η θέση της «Επιτροπής Ειδικών» του Υπουργείου Υγείας για τη Θεία Κοινωνία!”, την οποία απάντηση δεν έλαβα παρά το επείγον του σοβαρότατου αυτού θέματος που αφορά κατεξοχήν το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας.

Κατόπιν τούτου, σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή 17-4-2020, εισήλθα στο έγκριτο file PuBMed και τοποθετώντας τις λέξεις κλειδιά “shared commnunion cup”, “hazard” και «infections”, καταθέτω δειγματοληπτικά μια πληθώρα μελετών που δημοσιεύθηκαν σε έγκριτα περιοδικά του διεθνούς επιστημονικού χώρου, μετά από αυστηρή κρίση. Πρόκειται για μελέτες οι οποίες με established data καθιερώνουν την ασφάλεια της Θείας Κοινωνίας έναντι των λοιμώξεων και δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης εκτός εάν κάποιος αποδέκτης διαθέτει διαταραγμένο κεντρικό νευρικό σύστημα.

«Δεν έχει αναφερθεί νόσος που να οφείλεται στην κοινή χρήση ποτηρίου τής Θείας Κοινωνίας, σύμφωνα με ανασκοπική μελέτη 15 συναφών μελετών, η οποία δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Journal of Infection».

Για παράδειγμα,  ανασκοπική μελέτη (review) 15 συναφών μελετών, η οποία δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Journal of Infection με impact factor (IF) 5.099 (O N Gill. The Hazard of Infection From the Shared Communion Cup. J Infect 1988;16:3-23,Public Health Laboratory Service Communicable Disease Surveillance Centre, London, U.K), καταγράφει συνοπτικά τα ακόλουθα:

«Έχει υπάρξει ενδιαφέρον και ανησυχία μήπως το κοινό ποτήριο της Θείας Κοινωνίας είναι δυνατόν να αποτελεί το μέσο για μετάδοση λοιμώξεων, όταν ανιχνεύθηκε ο ιός HIV στον σίελο των πασχόντων. Βακτηριολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι η περιστασιακή μετάδοση μικροοργανισμών δεν επηρεάζεται από το περιεχόμενο του οίνου σε οινόπνευμα, από το υλικό του ποτηριού ή από την πρακτική της περιστροφής / ανάδευσης του ποτηριού, αλλά αισθητά μειώνεται όταν χρησιμοποιείται ένα πανί (ιερό μάκτρο) για να σκουπίσει το χείλος του ποτηριού από πιστό σε πιστό. Παρόλα αυτά η μετάδοση δεν υπονοεί απαραίτητα ενοφθαλμισμό ή λοίμωξη.

Η αντίληψη της επιδημιολογίας των μικροοργανισμών ότι μπορεί να μεταδοθούν μέσω του σιέλου, ειδικά στους ερπητοϊούς, υποδηλώνει ότι η έμμεση μετάδοση της λοίμωξης είναι σπάνια και στις περισσότερες περιπτώσεις υφίσταται μεγαλύτερος κίνδυνος μετάδοσης με άλλους τρόπους. Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η ηπατίτιδα Β από τον ιό HBV ή ο ιός HIV μπορεί να μεταδοθεί άμεσα με τον σίελο, η δε έμμεση μετάδοση μέσω άψυχων αντικειμένων είναι ακόμα λιγότερο πιθανή. Δεν έχει αναφερθεί ποτέ επεισόδιο μετάδοσης νόσου από το κοινό ποτήριο της Θείας Κοινωνίας. Δεν υφίστανται δεδομένα που να υποστηρίζουν ότι η πρακτική τού να μοιράζονται κάποιοι ένα κοινό ποτήριο (της Θείας Κοινωνίας) θα πρέπει να εγκαταλειφθεί διότι πιθανόν να μεταδίδεται κάποια λοίμωξη.

Συμπέρασμα

…Δεν έχει αναφερθεί νόσος που να οφείλεται στην κοινή χρήση ποτηρίου της Θείας Κοινωνίας. Οι υποψήφιοι μικροοργανισμοί που μεταδίδονται μέσω αυτής της οδού, όλοι έχουν άλλους πιο πιθανούς τρόπους μετάδοσης και υπάρχουν αξιόπιστα δεδομένα κατά της έμμεσης μετάδοσης με το σιέλου που οδηγούν σε στοματικό ενοφθαλμισμό. Ειδικότερα, τα δεδομένα δεν συνηγορούν υπέρ της έμμεσης στοματικής μετάδοσης του HIV. Η άμεση στοματική μετάδοση είναι εξαιρετικά σπάνια..

Επισημαίνεται ότι η ανασκοπική αυτή μελέτη επιβεβαιώνει τα δεδομένα της πρόσφατης επιδημιολογικής μελέτης μας η οποία πραγματοποιήθηκε στο Ηπατολογικό Ιατρείο της Β’ Παθολογικής Κλινικής του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης και στο αντίστοιχο registry της B΄ Προπαιδευτικής Κλινικής του Α.Π.Θ. αρχικό μέρος της οποίας παρουσιάστηκε στο 30ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γαστρεντερολογίας, Αθήνα 2010, δημοσιεύτηκε δε στο Ann Gastroenterol 2010;23(Suppl):P128.

Πρόκειται για δεδομένα που έδειξαν συνοπτικά ότι  οι κληρικοί (ως δυνητική ομάδα φορέων και μετάδοσης του ιού HBV λόγω  προφανούς ενεργού συμμετοχής τους στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας) όχι μόνο δεν αποτελούν ομάδα υψηλού κινδύνου μετάδοσης του ιού  HBV αλλά φαίνεται ότι αντιπροσωπεύουν ασφαλή ομάδα σε σύγκριση με τα υπόλοιπα επαγγέλματα που περιλαμβάνουν και εκτιμητή υψηλή αναλογία μετάδοσης του ιού μέσω κυρίως γενετικών δραστηριοτήτων που αναφέρονται διεξοδικά σε σχετικό δημοσιευμένο κείμενο.

«Ανασκοπική μελέτη 44 συναφών κατεξοχήν πειραματικών μελετών, δημοσιευμένη στο έγκριτο περιοδικό Eur J Epidemiol, συμπερασματικά αποφαίνεται ότι δεν υφίσταται απόδειξη ότι λοιμώξεις μεταδίδονται με το ποτήριο της Θείας Κοινωνίας».

Ανάλογα επιστημονικά δεδομένα ασφάλειας της Θείας Κοινωνίας έναντι λοιμώξεων συμπεριλαμβανομένων βακτηρίων και ιών αναφέρει, πάλι ως παράδειγμα, επιπρόσθετη ανασκοπική μελέτη (review) 44 συναφών κατεξοχήν πειραματικών μελετών (δημοσιευμένη στο έγκριτο περιοδικό Eur J Epidemiol με IF=6.527)  η οποία συμπερασματικά αποφαίνεται ότι δεν υφίσταται απόδειξη ότι λοιμώξεις μεταδίδονται με το ποτήριο της Θείας Κοινωνίας ( D. Kingston. Memorandum on the Infections Hazards of the Common Communion Cup With Especial Reference to AIDS. Eur J Epidemiol 1988;4:164-70.

Επιβεβαιωτικές είναι και νεότερες  επιδημιολογικές μελέτες δημοσιευμένες στο έγκριτο περιοδικό Int J Infect Dis (IF=3.538) που αποκλείουν την μετάδοση παθογόνων με το ποτήριο της Θείας Κοινωνίας (James Pellerin Michael B Edmond. Infections Associated With Religious RitualsInt J Infect Dis 2013;17:e945-8).

Τα δειγματοληπτικά αυτά δεδομένα συμφωνούν με τα ανάλογα δεδομένα της επιδημιολογικής μας μελέτης και έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον επιστημονικώς ανύπαρκτο ισχυρισμό της  Εθνικής Επιτροπής Δημόσιας Υγείας ότι «Ο κορωνοϊός μεταδίδεται και με το σάλιο και με το κουταλάκι».

 

Ι.Κουντουράς: «Επιστημονικώς, ανύπαρκτος ο ισχυρισμός τής  Εθνικής Επιτροπής Δημόσιας Υγείας ότι «Ο κορωνοϊός μεταδίδεται και με το σάλιο και με το κουταλάκι»!!!

Κατά συνέπεια, αναμένω τα «καθ’ υμάς!», κύριοι της Εθνικής Επιτροπής Δημόσιας Υγείας, όπως και άλλων υπευθύνων οι οποίοι εμπλέκονται σε αυτή την αποπτωτική διεργασία που, μεταξύ άλλων παραμέτρων, αποκλείει, με δικτατορικό ανήκουστο εξωφρενικό ρυθμό,  το αναφαίρετο δικαίωμα συμμετοχής του χριστεπωνύμου πληρώματος στο Ζωηφόρο Θείο Ποτήριο της Ζωής που στηρίζεται στο υπερέχον Θεϊκό Μυστήριο και όχι στον πεπερασμένο επιστημονικό νου για τον οποίο πιθανόν να ισχύει το “mutatis mutandis” τηρηθεισών των σχετικών αναλογιών.  

Η απουσία διάψευσης του αναφερόμενου επιστημονικώς ανύπαρκτου ισχυρισμού της αναφερόμενης επιτροπής ενέχει σοβαρές συνέπειες σε επίπεδο Διεθνούς Επιτροπής Ηθικής και όχι σε τοπικό επίπεδο που καθείς μπορεί να δηλώνει ανερυθρίαστα αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός  «ό,τι κατεβάσει η κούτρα του»  ή σύμφωνα με σχόλιο βιολόγου: η «επιστημονική επιτροπή» προσεγγίζει μεθοδολογικά το θέμα ακολουθώντας τη λαϊκή ρήση σύμφωνα με την οποία «ο καθένας με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγεια»

Υποσημειούμαι

Ιωάννης Κουντουράς,

Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ.

 

https://stalagmaties.blogspot.com/2020/04/blog-post_18.html?fbclid=IwAR1FO0F88hjxpzJYOFk-iQrCbSJbsZSCPdMFEbhqBRvxkn37xp5TdVPhPXQ

α) Η αμαρτία

Όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο, τα έκαμε όλα καλά λίαν. Από πού λοιπόν προέρχονται οι ασθένειες και οι σωματικές αναπηρίες; Ποια είναι η αιτία που ο άνθρωπος πολύ συχνά είναι άρρωστος;

Ο μέγας Βασίλειος αναφερόμενος στο θέμα αυτό λέγει: «Η ασθένεια δεν είναι δημιούργημα του Θεού. Ο άνθρωπος και όλα τα ζώα πλάσθηκαν με την πρέπουσα κατασκευή, κατά φύσιν, και ο Θεός τα έφερε στην ζωή πλήρη και αρτιμελή. Όταν όμως παρεκτράπηκαν από την φυσική τους κατάσταση, αρρώστησαν». Το ίδιο συμπεραίνει και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Οι αρρώστιες προέρχονται από την προγονική αμαρτία… Εξαιτίας της ενδυθήκαμε αυτό το αρρωστιάρικο και θνητό και πολύπαθο σώμα… Η αρρώστια είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένας ανώμαλος και απότομος δρόμος, στον οποίο η αμαρτία εισήγαγε το ανθρώπινο γένος, και του οποίου ο τελευταίος σταθμός είναι ο θάνατος».

Η προπατορική αμαρτία έφερε στον κόσμο την φθορά, τις σωματικές ασθένειες και τον ίδιο τον θάνατο. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι είμαστε ευάλωτοι στην φθορά, στον πόνο και στις αρρώστιες, «οφείλεται στην αμαρτία των πρωτοπλάστων». Στην συνέχεια η αμαρτία επλήθυνε και οι ασθένειες πολλαπλασιάσθηκαν.

Οι ασθένειες που μας βρίσκουν είναι συνήθως καρπός των αμαρτιών μας. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από τον λόγο που είπε ο Χριστός στον παράλυτο της Βηθεσδά, αφού τον θεράπευσε: «Πρόσεξε, έγινες υγιής, μην αμαρτάνεις πλέον». Από αυτό μαθαίνουμε ότι το νόσημα του ο παράλυτος το απέκτησε από τις αμαρτίες του. Την ίδια σημασία έχει ο λόγος του Κυρίου και στον άλλο παράλυτο της Καπερναούμ: «Έχε θάρρος παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Ό Κύριος, επειδή γνώριζε καλά ότι η ασθένεια του σώματος ήταν συνέπεια της ασθένειας της ψυχής, δηλαδή της αμαρτίας, θεράπευσε πρώτα την ψυχή του παραλύτου, δίδοντας την άφεση των αμαρτιών του, για να ακολουθήσει στην συνέχεια η θεραπεία του σώματος.

Ο ιερός Χρυσόστομος αναφέρει τον Κάιν σαν ένα από τα πρώτα παραδείγματα που η ασθένεια συνδέεται με την αμαρτία. Διότι μετά τον φόνο του αδελφού του, άρχισε να τρέμει το σώμα του. «Πραγματικά», συμπεραίνει ο Άγιος, «πηγή και ρίζα και μητέρα όλων των κακών είναι η φύση της αμαρτίας. Αυτή παραλύει τα σώματα μας, αυτή φέρνει τις αρρώστιες».

Σε άλλο σημείο ο χρυσορρήμων Πατήρ μας εξηγεί αναλυτικότερα: «Η αμαρτία είναι φοβερό πράγμα, και καταστρέφει την ψυχή. Πολλές φορές μάλιστα το κακό ξεχειλίζει, και επεκτείνεται και στο σώμα. Αυτό συμβαίνει για τον έξης λόγο: Συνήθως όταν η ψυχή μας υποφέρει, εμείς παραμένουμε αναίσθητοι, ενώ όταν το σώμα πάθει έστω και μικρή βλάβη, καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια να θεραπεύσουμε την αρρώστια, επειδή ακριβώς την αισθανόμαστε. Γι’ αυτό πολλές φορές ο Θεός τιμωρεί το σώμα για τα αμαρτήματα της ψυχής, ώστε με την πληγή του κατωτέρου (δηλαδή του σώματος) να τύχει κάποιας θεραπείας και το ανώτερο, δηλαδή η ψυχή». Πραγματικά, η αρρώστια θλίβει τον άνθρωπο, τον ταπεινώνει και τον κάμνει να θυμηθεί τον Θεό. Καταφεύγοντας δε στον Θεό, βρίσκει μαζί με την υγεία του σώματος και την υγεία της ψυχής.

Ο ιερός Χρυσόστομος, τονίζει ότι «αιτία των σωματικών κακών είναι η κακία της ψυχής. Και αυτό το φανέρωσε ο επί τριανταοκτώ έτη παράλυτος και ο άλλος που τον κατέβασαν από την στέγη». Άλλωστε «εάν το σπουδαιότερο από όλα, δηλαδή ο ίδιος ο θάνατος, έχει την ρίζα και την αιτία του στην αμαρτία, πολύ περισσότερο ισχύει αυτό και για τις περισσότερες από τις αρρώστιες».

Θα αναρωτηθεί ίσως κανείς: «Και τότε γιατί δεν τιμωρούνται όλοι οι αμαρτωλοί; Βλέπουμε πολλούς ασεβείς να καλοπερνούν και να σφύζουν από υγεία». Ο ιερός Χρυσόστομος, απαντώντας στην απορία αυτή, λέγει ότι πρέπει να θρηνούμε περισσότερο γι’ αυτούς τους ανθρώπους, που ενώ αμαρτάνουν δεν τιμωρούνται. «Διότι το ότι δεν έπαθαν τίποτε σ’ αυτή την ζωή γίνεται αιτία μεγαλύτερης τιμωρίας στην άλλη ζωή. Όσα λυπηρά συμβαίνουν στην παρούσα ζωή είναι νουθεσία, ενώ στην άλλη ζωή είναι τιμωρία».

β) «Ον αγαπά Κύριος παιδεύει»

Άραγε όλες οι αρρώστιες οφείλονται στις αμαρτίες μας; Αν και συνήθως αυτή είναι η αιτία, όμως δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει». Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

Ο Χριστός μας διαβεβαίωσε ότι κάθε πιστός, όταν έχει πνευματικό καρπό, κλαδεύεται όπως το κλήμα, για να φέρει ακόμη περισσότερο καρπό. Και «εάν γίνει κάποιο κλάδεμα στα κλήματα της νοητής αμπέλου, δεν θα συμβεί αυτό χωρίς πόνο… Άλλωστε με πόνο και θλίψεις μας παιδεύει ο φιλάρετος Θεός μας… Αλλά η μικρή αυτή θλίψη μας κάμνει μακάριους, καθώς προσφέρει θεϊκή παιδαγωγία. Και μάρτυς ο προφήτης Δαυίδ που λέγει: «Μακάριος άνθρωπος ον αν παιδεύσης, Κύριε».

Ο Θεός είναι αγάπη, και οι τρόποι της παιδαγωγίας Του προς τον άνθρωπο είναι θαυμαστοί και ανεξερεύνητοι.

Ο γέροντας Παΐσιος έδωσε μια παραστατική εικόνα, όταν τον ρώτησαν, γιατί ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες, ενώ σε άλλους δεν δίνει: «Τι λέγει η Αγία Γραφή; Ον αγαπά Κύριος παιδεύει, (δηλαδή, εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί με θλίψεις).

Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά. Τα πέντε μένουν στο σπίτι, κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται. Σ’ αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα «σκαμπιλάκι» ή αν είναι φρόνιμα τα χαϊδεύει, τους δίνει και καμμιά σοκολάτα. Ενώ αυτά που είναι μακριά, ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν.

Έτσι κάνει και ο Θεός. Τους ανθρώπους που είναι κοντά Του και έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο, τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν ή, αν τους δώσει περισσότερα σκαμπίλια, αποταμιεύουν. Σ’ εκείνους πάλι που είναι μακριά του δίνει χρόνια για να μετανοήσουν».

γ) Άλλες αιτίες των ασθενειών

Εξετάζοντας τις αιτίες των ασθενειών δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ένα χαρακτηρι­στικό γνώρισμα της εποχής μας: την στενο­χώρια και το άγχος.

Η ζωή μας είναι γεμάτη θλίψεις. Ο άνθρω­πος που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής του χωρίς πίστη και ελπίδα στον Θεό ζει μέσα σε ένα διαρκές άγχος. Αντίθετα, εκείνος πού εμπιστεύεται την ζωή του στην αγάπη του Θεού ζει μέσα στην ειρήνη. Οι Άγιοι λέγουν ότι «η ταραχή δεν οφείλεται στην ξαφνική αλ­λαγή των (εξωτερικών) καταστάσεων, άλλα σε μας και στους λογισμούς μας. Εάν αυτοί είναι σωστοί, και αν ακόμη ξεσηκώνονται από παντού τρικυμίες, θα ησυχάζουμε διαρκώς μέ­σα στην γαλήνη και την ηρεμία».

Είναι φυσικό, λοιπόν, ο άνθρωπος που δεν καταφεύγει στον Θεό, να αγωνία, να βασανί­ζεται, να του φταίνε όλα, να τα βάζη με όλους, και στο τέλος αυτή η κατάσταση να εκδηλωθή με κάποια σωματική ή ψυχική ασθένεια.

* *

Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρει επίσης, ως αιτία σωματικών ασθενειών, «την γαστριμαργία, την μέθη και την αργία». Αυτά όλα «γεν­νούν τις αρρώστιες». Πραγματικά είναι πα­ρατηρημένο, πώς ο άνθρωπος πού ζή μέσα στην μαλθακότητα και την χλιδή είναι φιλά­σθενος, και ζει λιγώτερα χρόνια από εκείνον πού αγαπά την εργασία και ζει με τον ιδρώτα του προσώπου του. Έτσι Είναι φυσικό στην ε­ποχή μας, πού χαρακτηρίζεται από το κυνήγι της εύκολης ζωής και της καλοπέρασης, να έ­χουν αυξηθεί σημαντικά οι διάφορες αρρώ­στιες.

Τέλος, υπάρχουν και οι περιπτώσεις αγίων ανθρώπων πού ζήτησαν οι ίδιοι από τον Θεό να τους δώση μια αρρώστια. Και το ζήτησαν, ή για "να ξοφλήσουν" για τις αμαρτίες τους ή για να ανταποκριθούν στην μεγάλη αγάπη του Θεού ή, τέλος, για να βοηθηθούν κάποιοι άλλοι άνθρωποι. Όσοι ζήτησαν αυτή την χάρι από τον Θεό, κινήθηκαν με μεγάλη αγάπη προς Αυτόν και προς τους ανθρώπους. Και η αγάπη τους αυτή τους έκαμε να είναι τα αγαπημένα παιδιά του Θεού. Ωστόσο χρειάζεται προσοχή εκ μέρους μας μήπως επιχειρήσουμε να τους μιμηθούμε, ενώ βρισκόμαστε σε πολύ χαμη­λότερα πνευματικά επίπεδα. Διότι τότε υπάρ­χει κίνδυνος να γογγύσουμε εναντίον του Θεού πού παρεχώρησε την δοκιμασία μας, ενώ εμείς οι ίδιοι την είχαμε ζητήσει.

Έλεγε ο μακαριστός γέροντας Πορφύριος: «Ευχαριστώ τον Θεό, πού μου έδωσε πολλές αρρώστιες. Πολλές φορές του λέω: "Χριστέ μου, η αγάπη σου δεν έχει όρια". Το πώς ζω είναι ένα θαύμα. Μέσα στις άλλες μου αρρώ­στιες έχω και καρκίνο στην υπόφυση… Πονάω φοβερά. Προσεύχομαι όμως σηκώνοντας τον Σταυρό του Χρίστου με υπομονή… Πονάω πο­λύ, υποφέρω, άλλα Είναι πολύ ωραία η αρρώ­στια μου. Την αισθάνομαι ως αγάπη του Χρί­στου. Κατανύγομαι και ευχαριστώ τον Θεό. Είναι για τις αμαρτίες μου. Είμαι αμαρτωλός και προσπαθεί ο Θεός να με εξαγνίση. Όταν ήμουν δεκαέξι χρονών παρακαλούσα τον Θεό να μου δώση μια βαριά αρρώστια, έναν καρ­κίνο, για να πονάω για την αγάπη Του και να Τον δοξάζω μέσα από τον πόνο… Ο Θεός δεν λησμόνησε το αίτημα μου, και μου έδωσε αυ­τήν την ευεργεσία μετά από τόσα χρόνια! Τώ­ρα δεν παρακαλώ τον Θεό να μου πάρη αυτό πού Του ζήτησα. Χαίρομαι πού το έχω, για να γίνω κι εγώ συμμέτοχος στα πάθη Του από την πολλή μου αγάπη. Έχω την παιδεία του Θεού. Ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει. Η αρ­ρώστια μου είναι μία ιδιαίτερη εύνοια του Θεού πού με καλεί να μπω στο μυστήριο της αγάπης Του… Γι’ αυτό δεν προσεύχομαι να με κάνη ο Θεός καλά. Προσεύχομαι να με κάνη καλό».

(«ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ» ΚΕΦ. Α’, Εκδόσεις Δόμος 2005)

Διαβάστε το 2ο κεφάλαιο του βιβλίου "Ο σκοπός και η ωφέλεια των ασθενειών" πατώντας εδώ

Διαβάστε το 3ο κεφάλαιο του βιβλίου "Η πνευματική αντιμετώπιση της ασθενείας" πατώντας εδώ

(Πηγή: "Πηγή Ζωής", αρ. φ. 136, 30/9/2007)

https://alopsis.gr/%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%83%ce%b8%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%8e%ce%bd-%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b1%cf%87%ce%bf%cf%82-%ce%b3%cf%81/