τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἔχουν περάσει κοντὰ 35 χρόνια κι ἡ ἀνάμνηση συνεχίζει ἔντονη· ζωντανή σὰν μόλις χθές. Ναί, πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη μου ἐμπειρία σ' αὐτὸ ποὺ ἐπὶ χρόνια πραγματοποιοῦμε ἕνας ἀριθμὸς συνεργατῶν κι ἐγώ, αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσε -κι ὅμως ποτὲ δὲν ὀνομάστηκε ἐπίσημα ἔτσι- νὰ πάρει τὸ ὄνομα «συμβουλευτικὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων».

Ἦταν πρωὶ Κυριακῆς, 11,00' ἡ ὥρα, 1985 ἢ 1986 -δὲν θυμοῦμαι τὴν ἀκριβή χρονολογία- ὅταν μπαίνοντας στὴν Αἴθουσα-Ἱ. Ναὸ τοῦ δευτέρου ὀρόφου τοῦ Ἐνοριακοῦ Κέντρου τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς -Ἀποστόλου Παύλου 10, δύο στενὰ δεξιὰ μετὰ τὴν Ε.Ρ.Τ.- στὰ πλαίσια τοῦ «Σεμιναρίου Ὀρθοδόξου Πίστεως» ἢ «Σεμιναρίου Οἰκοδομῆς στὴν Ὀρθοδοξία» -ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος χρησιμοποιοῦσε καὶ τὶς δύο ὀνομασίες- μὲ ἅρπαξε ἀπὸ τὸ χέρι λέγοντάς μου: «Ἔλα νὰ γνωρίσεις τὴν κυρία ...».

Μὲ συμπαρέσυρε στὴν ἄκρη τῆς Αἴθουσας -ἐνῶ ὁ χῶρος ἔσφυζε ἀπὸ δεκάδες πρόσωπα ποὺ εἶχαν ἔλθει γιὰ τὴν ὁμιλία- σὲ μιὰ γωνιὰ μὲ τρεῖς καρέκλες ὅπου στὴ μία ἤδη καθόταν μιὰ μεσῆλιξ, συμπαθητική, ὅμως ἐμφανῶς ἀνήσυχη καὶ προβληματισμένη γυναῖκα.

«Ὁ κ. Μηλιώνης εἶναι εἰδικὸς συνεργάτης καὶ γνωρίζει αὐτοὺς τοὺς χώρους» εἶπε, συστήνοντάς μας. «Ἡ κ. ... ἔχει τὸν γιό της στὴ Γνωστικὴ Ἀνθρωπολογία», συμπλήρωσε χωρὶς νὰ καθίσει. «Ἐγὼ ἐνημερώθηκα προχθές, στὸ Γραφεῖο, στὴ Σύνοδο. Σᾶς ἀφήνω νὰ τὰ πεῖτε».

Δὲν ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ π. Ἀντώνιος μὲ ἔριχνε ἀπροειδοποίητα στὰ βαθιὰ νερὰ θεωρῶντας ὅτι εἶχα τὴ δυνατότητα νὰ κολυμπήσω... εὐτυχῶς, ὁ Κύριος ποτὲ δὲν μὲ ἐγκατέλειψε, οὔτε τέτοιες στιγμές.

Μιλήσαμε μὲ τὴν πονεμένη μητέρα γιὰ ἕνα τέταρτο περίπου· μετὰ τὴν παρεκάλεσα νὰ παρακολουθήσουμε τὴν προγραμματισμένη ὁμιλία Ὀρθοδόξου οἰκοδομῆς -κάτι ποὺ ὁ ἴδιος ὁ π. Ἀντώνιος συνιστοῦσε καὶ ποὺ συνήθως διαρκοῦσε, μαζὶ μὲ τὶς ἐρωτήσεις μέχρι τὴ 1,00' μ.μ.- καὶ στὴ συνέχεια καθίσαμε καὶ συζητήσαμε στὴν ἄδεια Αἴθουσα μέχρι τὶς 3,00' μ.μ.

Ἐκεῖ κατάλαβα γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι αὐτὸ ποὺ ὀνομάζω «συμβουλευτικὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων» εἶναι μία σύνθετη προσέγγιση ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ μόνο καλὴ γνώση τοῦ «χώρου τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας». Εἶναι μία προσπάθεια στὴν ὁποία θὰ πρέπει πρωτίστως νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ ἐπιθυμεῖς νὰ βοηθήσεις τὸν συνάνθρωπο, ποὺ ἔχεις μπροστά σου, τὸν ὁποῖο προσπαθεῖς νὰ ἐνημερώσεις πάνω στὸ σκηνικὸ τῶν αἱρέσεων καὶ παράλληλα νὰ στηρίξεις. Καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀποδεχθεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχουν χρονικὰ ὅρια, ἡμέρες καὶ ὧρες ἤ ἀργίες, στὴ διακονία αὐτοῦ τοῦ ἔργου.

Καὶ βέβαια, διαφορετικὴ εἶναι ἡ προσέγγιση ὅταν μιλᾶς μὲ γονέα, συγγενῆ ἢ φίλο τοῦ θύματος, τοῦ ἐγκλωβισμένου στὴν ἀποκρυφιστική, νεοεποχίτικη ὀργάνωση κι ἀλλιῶς στὸ ἴδιο τὸ θῦμα ποὺ πιθανῶς δέχτηκε νὰ μιλήσει μαζί σου. Καὶ φυσικά, ὅπως ἔλεγε κι ὁ π. Ἀντώνιος -χρησιμοποιῶντας τὴ φράση ποὺ ἀναφέρεται στὸν Καλὸ Ποιμένα: «Καὶ πορεύεται ἐπὶ τὸ απολωλός, ἕως εὕρη αὐτό»- «Ὁ Ποιμένας πορεύεται πρὸς τὸ απολωλός, ὄχι γιὰ νὰ τὸ δείρει, ἀλλὰ γιὰ νὰ περιθάλψει τὰ τραύματά του καὶ νὰ τὸ ἐπανεντάξει στὴ μία ποίμνη».

Ἡ «περίθαλψη τῶν τραυμάτων καὶ ἡ ἐπανένταξη στὴ μία ποίμνη» εἶναι βέβαια ἔργο ἑνὸς εὐαισθητοποιημένου Πνευματικοῦ, καλοῦ γνώστη τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ σκηνικοῦ στὸν ὁποῖο ὁ λαϊκὸς συνεργάτης θὰ παραπέμψει τὸ ἐνδιαφερόμενο θῦμα γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ οἰκοδομή κι ἴσως καὶ τὴν ἐπανάληψη τοῦ Ἱεροῦ Χρίσματος, ἐὰν αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο, ἐφ' ὅσον τὸ θῦμα ἔλαβε μυήσεις στὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς του στὴ σέκτα ἢ «Καταστροφική Λατρεία» (Destructive Cult). Ὅμως, ἡ «συμβουλευτικὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων» δὲν σταματᾶ καὶ μετὰ τὴ μεσολάβηση τοῦ Πνευματικοῦ μὲ τὸν ὁποῖο ὁ λαϊκὸς συνεργάτης ἔχει συνεχῆ ἐπικοινωνία καὶ συνεργασία. Ἕνας τέτοιος συνδυασμὸς ἐπραγματοποιεῖτο καὶ στὴ δική μας περίπτωση καθὼς ὁ π. Ἀντώνιος εἶχε ἀπόλυτη συνεργασία μὲ τὸν μακαριστὸ π. Φώτιο, στὴν Ἱ. Μονὴ Ἁγίου Νικολάου Καλλισίων Πεντέλης καὶ μετέπειτα Πνευματικὸ τῆς Ἱ. Μονῆς Δαμάστας.

Ἀπὸ τὰ πρῶτα ἐκεῖνα χρόνια ὁ π. Ἀντώνιος μᾶς ἔμαθε ὅτι δὲν εἶναι ὅλοι οἱ συνεργάτες κατάλληλοι γι' αὐτὸ τὸ ἔργο. Τόνιζε συχνὰ ὅτι ὅταν παρουσιάζονται νέα πρόσωπα -ποὺ προφανῶς εἶχαν προβλήματα καί τὰ ὁποῖα εἶχε ὁ ἴδιος στείλει- στὸ κυριακάτικο «Σεμιναρίου Οἰκοδομῆς στὴν Ὀρθοδοξία» δὲν πρέπει κανεὶς νὰ τὰ πλησιάζει καὶ μὲ φιλοπερίεργη διάθεση νὰ ἀρχίζει συζητήσεις. Τόνιζε ὅτι τὰ νέα πρόσωπα -γονεῖς θυμάτων ἢ πρώην θύματα- εἶναι εὐαίσθητα καὶ μόνο οἱ ἐξειδικευμένοι συνεργάτες στὴ διακονία τῆς «συμβουλευτικῆς ἐπὶ τῶν αἱρέσεων» εἶχαν τὴν δική του ἐξουσιοδότηση νὰ συνοδεύσουν τὸν ἐπισκέπτη καὶ νὰ συζητήσουν μαζί του μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας οἰκοδομῆς στὸ κυριακάτικο «Σεμινάριο». Ἦταν ἰδιαίτερα αὐστηρὸς μὲ «κάποιες γυναῖκες», ὅπως ἔλεγε, ποὺ εἶχαν «ζῆλον οὐ κατ' ἐπίγνωσιν» καὶ νόμιζαν ὅτι βοηθοῦν ξεγυμνώνοντας τὸν ἐπισκέπτη καὶ ρωτῶντας τὰ πιὸ εὐαίσθητα προσωπικά του στοιχεῖα. Εἶχα κι ἐγὼ προσωπικὴ ἐμπειρία αὐτοῦ τοῦ ζήλου ὅταν κάποτε, μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ π. Ἀντωνίου, στὸ «Σεμιναρίου Ὀρθοδόξου Πίστεως», ὅπου εἶχα κανονίσει συνάντηση μὲ μία πρώην ὀπαδό σέκτας γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὴν ὁμιλία καὶ νὰ συζητήσουμε στὴ συνέχεια, μέλος τῆς Ἕνωσης (Π.Ε.Γ.) «πρόλαβε» πρὶν φθάσω στὴν Αἴθουσα νὰ μονοπωλήσει τὴν φιλοξενούμενη βομβαρδίζοντάς την μέ τὶς «γνώσεις του» περὶ τὴν μασονία, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ προσκεκλημένη νὰ φύγει πανικόβλητη γιὰ τὸ «τί ἄνθρωποι εἶναι αὐτοί ποὺ βρίσκονται στὴν Ἐκκλησία»; Σημειωτέον ὅτι ἡ ἐνδιαφερόμενη δὲν θέλησε νὰ μὲ συναντήσει ξανά.

Ὅμως ἡ διακονία στὴ «συμβουλευτικὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων» εἶχε καὶ εὐχάριστες ὄψεις. Δὲν θὰ ξεχάσω τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ π. Ἀντώνιος μοῦ ζήτησε νὰ παρευρεθῶ σὲ μία ἰδιαίτερη ὅπως τὴν χαρακτήρισε συνάντηση στὸ σπίτι του μὲ κάποιο σημαντικὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο εἶχε καλέσει ὁ ἴδιος. Πρέπει νὰ ἦταν τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '80.

Ἔφθασα λίγο καθυστερημένος καὶ μὲ ἔκπληξή μου διαπίστωσα ὅτι ὁ συνομιλητής του ἦταν ἡ κ. Βικτωρία Νταγκουνάκη γνωστὴ καὶ καταξιωμένη δημοσιογράφος, ἀρθρογράφος τῆς «Ἀπογευματινῆς».

Εἴχαμε πρὸ μηνὸς ἐντοπίσει σειρὰ ἄρθρων τῆς κ. Νταγκουνάκη στὴν ἐφημερίδα, ὁλόκληρα «σαλόνια», μὲ πολλὲς φωτογραφίες, ρεπορτὰζ ἐγκωμιαστικὸ γιὰ τὴν σέκτα τοῦ Γεώργιου Βουλούκου (ἀπεβίωσε τὸ 2005), «Ἰνστιτοῦτο Παραψυχολογίας Ἀθηνῶν», ὅπου πραγματοποιοῦνταν μεταξὺ ἄλλων «ἀναδρομὲς ζωῆς» μέσῳ ὕπνωσης.

Ὁ π. Ἀντώνιος, βλέποντας αὐτὴ τὴν προβολὴ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ μέσῳ μιᾶς ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐφημερίδες εἶχε καλέσει τὴ δημοσιογράφο νὰ συζητήσουν.

Ἦταν γιὰ μένα ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα μαθήματα ζωῆς αὐτὴ ἡ συνάντηση -ποὺ προφανῶς γι' αὐτὸ μὲ εἶχε προσκαλέσει ὁ ἴδιος- καθὼς σιωπηλὸς τὸν παρακολουθοῦσα νὰ ἀναπτύσσει μὲ ἐκείνη τὴν μειλίχια, ἀγαπητικὴ διάθεσή του -τὴν τόσο χαρακτηριστικὴ γιὰ ὅσους τὸν ζήσαμε ἀπὸ κοντά- τὴ σχέση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν καταστροφικὴ γιὰ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο ἐπίδραση τοῦ ἀποκρυφισμοῦ.

Θυμοῦμαι τὴ συμπαθῆ δημοσιογράφο, σὰν μικρὸ κορίτσι «παρὰ τοὺς πόδας τοῦ διδασκάλου», νὰ ρουφᾶ ἀμίλητη τὰ λεγόμενα· κι ὡς ὁ καθένας ἀντιλαμβάνεται, δὲν ἦταν τὰ λεγόμενα τόσο ὅσο ἡ ἀκτινοβολοῦσα παρουσία τοῦ πραγματικοῦ Ποιμένα ποὺ ἔφερε καὶ τοὺς δυὸ μας σ' αὐτὴ τὴν κατάσταση.

Ἦταν ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ποὺ ἡ Βικτωρία, ἡ «Βικτωρία μας», ἔγινε ἀναπόσπαστο μέλος τῆς μικρῆς μας Ὁμάδας καὶ πρωτοστάτησε -μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐπιτευγμάτων της- μαζὶ μὲ τὸν συνάδελφό της Ἀντώνη Μποσνακούδη στὸ ξεσκέπασμα τοῦ Κ.Ε.Φ.Ε. (Σαηεντολογίας), μετὰ τὶς τρεῖς διαδοχικὲς ἐφόδους (1995-1996) τοῦ τότε Ἀντιεισαγγελέα Πρωτοδικῶν Ἰωάννη Ἀγγελῆ, ποὺ ἀνάγκασε τὴ Σαηεντολογία ἐνῶ «διερύγνυε τὰ ἱμάτιά της» ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, νὰ κηρύξει θρησκευτικὸ στάτους ὡς «Ἐκκλησία τῆς Σαηεντολογίας».

Πάντως, δὲν θὰ πρέπει νὰ παραλείψουμε νὰ ἀναφέρουμε καὶ κάποιους ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς συνεργάτες στὴ «συμβουλευτικὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων», ποὺ δὲν ἦταν λίγοι καὶ ποὺ βοήθησαν πολλοὺς νὰ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπὸ τὴν σέκτα καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας· ἡ Ἴα Χούσου, ἡ Ποθητὴ Βλάχου, ἡ Λέτα Κατερινοπούλου, κοινωνικὲς λειτουργοὶ ὅλες, εἶναι λίγες μόνο ἀπὸ τὶς συνεργάτιδες καὶ τοὺς συνεργάτες ποὺ συμμετεῖχαν στὸ Ἔργο τῆς διακονίας τῆς «συμβουλευτικῆς ἐπὶ τῶν αἱρέσεων».

Ἀλλὰ ἴσως θὰ πρέπει νὰ κλείσουμε ἐδῶ καὶ τὸ σημερινό μας σημείωμα, καθὼς ὅταν ξεχειλίζουν οἱ ἀναμνήσεις δὲν λέει κανεὶς νὰ σταματήσει.

Τὴν ἄλλη ἑβδομάδα, λοιπόν, σὺν Θεῷ...

 

 

 

 

 
 
 
 
 
stratigopoulos3
 
Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας ἀπὸ τὸ «Ῥωμαίικο Ὁδοιπορικό», τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, μέ θέμα «Α' πρός Τιμόθεον Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου», ἐκφωνήθηκε 04-04-2013.
Ποιά πράξη τῆς Πολιτείας μέ ἐμποδίζει νά λειτουργηθῶ καί νά ΄μαι Χριστιανός καί νά ζῶ σωστά; Πές μου ποιά πράξη; Πέρα ἀπό τά βρώμικα πού μᾶς πλασάρουν καί τά ψέματα, ἀλλά αὐτό δέν μέ ἐμποδίζει ἐγώ νά ΄χω καθαρό μυαλό καί νά τό ξεπεράσω. Νά καταλαβαίνω ποῦ εἶναι τό ψέμμα καί ἡ ἀλήθεια. Ποιά πράξης μίας ὁποιασδήποτε πολιτείας, ἔστω καί ἀντιχριστιανικῆς, ἔστω καί διωκούσης τόν Χριστό, δέν εἶναι τώρα ἀκόμη ἔτσι, ἐξωτερικά δέν εἶναι, θά τολμοῦσε νά σταματήσει τήν Λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας στίς καρδιές τῶν πιστῶν; Κανείς!
 
πειδή ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη πού «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», κανένας ἅδης, καμμιά Πολιτεία, κανένα σκληρό μέτρο δέν μπορεῖ νά σταματήσει... τήν Ἐκκλησία. Εἶναι ἀδύνατον νά γίνει, παρά μόνο ἄν ἐμεῖς λόγω φόβου, ἀδυναμίας καί ἀσπιστίας τό ἐπιτρέψουμε. Δέν γίνεται «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».
 
Ἐμεῖς συνεχίζουμε τήν Χριστιανική μας ζωή πέρα ἀπό τίς ὁποιεσδήποτε ἀνώμαλες, ἀντιχριστιανικές ἀποφάσεις παίρνουνε. Τίποτε δέν μᾶς ἐμποδίζει καί δέν θά ἐνδώσει ὁ Χριστιανός σέ καιρούς διωγμῶν νά λειτουργήσει.
 
δῶ ὅταν μπαίνετε σέ μία ἐκκλησία μέσα, βλέπετε μία Ἁγία Τράπεζα πάντα στό κέντρο. Ἔτσι εἶναι σήμερα δομημένη ἡ Ἁγία Τράπεζα ὁποιασδήποτε ἐκκλησίας βλέπετε. Ἄν αὔριο μία κρατική ἐξουσία ἀπαγορεύσει τήν Λειτουργία καί πεῖ «διώκονται ὅλοι οἱ Χριστιανοί, κανείς δέν θά πάει Λειτουργία, ἀπαγορεύονται οἱ Λειτουργίες» καί βάλουν ἀπ΄ ἔξω στρατιωτικούς. Εἶναι ἔτσι δομημένη (ἡ Ἐκκλησία / ὁ ναός), ὁ παπᾶς πού τό ξέρει νά πάρει τήν Ἁγία Τράπεζα στήν τσέπη του, ὅπως τό λέω, τό Ἀντιμήνσιο. Ὑπάρχει ἕνα πανί πού λέγεται Ἀντιμήνσιο, λατινικά anti mensa = ἀντί τραπέζης, πού εἶναι ἁγιασμένο καί ἀντικαθιστᾶ τήν Ἁγία Τράπεζα.
 
Νά ξέρω πού αὔριο τό πρωί βγῆκε διαταγή νά μή λειτουργήσω, νά πάρω τό Ἀντιμήνσιο πού εἶναι ἔτσι φτιαγμένο καί ραμμένο, τό διπλώνω καί μπαίνει στό μικρό μου τσεπάκι. Καί νά πάω στά βουνά καί νά κάνω Λειτουργία μαζί σας ἄν ἔχετε τήν τόλμη. Καί ἄν ἀκόμη μέ βάλουνε φυλακή καί ποῦν «εἶσαι τρελός δέν θά λειτουργεῖς», καί μοῦ πάρουν καί τό Ἀντιμήνσιο, τότε στήν φυλακή ἄν εἴμαστε φυλακισμένοι μαζί, θά σοῦ πῶ «ξάπλωσε κάτω». Θά ξαπλώσεις κάτω καί θά κάνω Λειτουργία πάνω στό στῆθος σου χωρίς Ἀντιμήνσιο! Ὁ κάθε πιστός εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπειδή εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὁ κάθε πιστός εἶναι μία Ἁγία Τράπεζα. Θά βάλω πάνω στό στῆθος σου ἕνα πλαστικό ποτηράκι, λίγο ψωμί πού θά βρῶ ἀπό τό φαγητό τῶν φυλακισμένων καί ἕνα πιάτο ὁποιοδήποτε καί θά κάνω Λειτουργία! Δέν μᾶς σταματάει τίποτε, εἴμαστε ἀποφασισμένοι γιά ὅλα! Ἤ στά βουνά ἤ στίς φυλακές, τίποτε δέν μᾶς σταματάει! Ποιά ἐξουσία λοιπόν;
 
Πῶς γινόταν Λειτουργία τόσα χρόνια διωγμῶν; Αὐτά τά σκεφτήκατε ποτέ; Τά περιγράφει πανέμορφα, πάρα πολύ ὡραία αὐτά τά γεγονότα ὁ πατήρ Βίργκιλ Γκεοργκίου, αὐτές τίς ἀκραῖες περιπτώσεις. Γιατί ἔζησε σέ ἕνα καθεστώς πού ἐδίωκε τούς Χριστιανούς. Καί μάλιστα ἦταν ὁ βιώσας καί ὁ πράξας, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι πρίν γίνει κληρικός ἦταν Γενικός Γραμματέας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ρουμανίας, δέν ἦταν τυχαία προσωπικότητα. Καί ξέρει τήν πράξη τῶν γεγονότων, ὅταν τά περιγράφει.
 
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Κοινωνία καί χωρίς Κοινωνία δέν γίνεται τίποτε! Δέν ἔχω νά πῶ κάτι ἄλλο.
 
 
 
 
 
 

Πρωτοπρ. Θωμάς Βαμβίνης

 

Ὀκτώβριος, μήνας τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἔφερε στήν «ἁγιολογική ἐπικαιρότητα» τόν βίο καί τά θαύματα τοῦ Μεγαλομάρτυρα Μυροβλήτη. Σέ ἕνα ἀπό αὐτά θά ἀναφερθοῦμε στήν συνέχεια, παίρνοντάς το ἀπό τήν αὐτοβιογραφία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου (Ἔκδοση Ὀρθοδόξου Κυψέλης, σελ. 39-45). Εἶναι μιά ἐπίκαιρη καί ὠφέλιμη διήγηση. Ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ἐπιθυμώντας ἀπ’ τήν νεότητά του τόν αὐθεντικό βίο, ἀναζητοῦσε καθοδηγητές, πού θά τοῦ ὑποδείκνυαν τήν ὁδό πού ἔπρεπε νά ἀκολουθήσῃ. Σέ αὐτήν τήν ἀναζήτηση καθοριστικές ἦταν οἱ γνῶμες τοῦ π. Εὐσεβίου Ματθοπούλου καί τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ὁ π. Εὐσέβιος τόν συμβούλευσε νά ἐκπληρώσῃ τήν στρατιωτική του ὑποχρέωση, ἀποδίδοντας τά Καίσαρος Καίσαρι, καί κατόπιν νά ἀναχωρήσῃ ἀπό τόν κόσμο γιά νά ὑπηρετήσῃ τόν Οὐράνιο Βασιλέα.

Ἄκουσε τήν συμβουλή του καί κατά τήν στρατιωτική του θητεία (ἡ Μονάδα του στρατοπέδευε στήν Ἀθήνα) συνέχισε νά ἔχη ἐπαφή μαζί του παρακολουθώντας τίς ὁμιλίες του στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στό Μοναστηράκι. Ἔτρεχε ὅμως καί σέ ἄλλες πνευματικές ἑστίες, ἄκουγε καί ἄλλους ἱεροκήρυκες, παίρνοντας ὅ,τι καλύτερο μποροῦσε ἀπό τήν πνευματική ζωή τῆς Ἀθήνας. Στό διάστημα αὐτό γνωρίστηκε μέ τόν Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη καί τόν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη, μέ τούς ὁποίους πήγαινε συχνά στίς ἀγρυπνίες, πού τελοῦσε στόν Ναό τοῦ Προφήτη Ἐλισσαίου ὁ ἅγιος Ἱερέας παπα-Νικόλας Πλανᾶς καί ἔψελνε μαζί τους.

Ὁ π. Φιλόθεος συνάντησε τόν ἅγιο Νεκτάριο μετά τό τέλος τῆς στρατιωτικῆς του θητείας, ὅταν, ὑπακούοντας στόν π. Εὐσέβιο, ἀποφάσισε νά γίνῃ «στρατιώτης τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως». Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἦταν τότε Διευθυντής τῆς Ριζαρείου Ἱερατικῆς Σχολῆς. Ἡ συμβουλή του ἦταν σαφής, ἀλλά δέν συνέπιπτε μέ τόν νεανικό φιλοαγιορειτικό ζῆλο τοῦ π. Φιλοθέου. Τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι καλή ἡ γνώμη του γιά τήν μοναχική ἀφιέρωση, καί τόν συμβούλευσε νά μήν πάῃ σέ ἄλλη Μονή παρά στήν Μονή τῆς Πάρου, στήν ὁποία ὑπῆρχαν πολλοί καί ἐνάρετοι μοναχοί. Ὁ π. Φιλόθεος ὅμως ποθοῦσε τό Ἅγιον Ὄρος καί ἐπέμενε στήν ἐπιθυμία του. Τότε ὁ ἅγιος Νεκτάριος τοῦ εἶπε: «Ἐάν μείνῃς στήν Ἑλλάδα», -τό Ἅγιον Ὄρος τότε ἦταν ἔξω ἀπό τά σύνορα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους-, «νά πᾶς στήν Λογγοβάρδα, ἀλλ’ ἀφοῦ ἐπιμένεις γιά τό Ἅγιον Ὄρος, πήγαινε μέ τήν εὐχή μου». Τοῦ ἐπεσήμανε ὅμως ὅτι πρέπει νά ἀποφύγῃ τά Ἰδιόρρυθμα Μοναστήρια. Ἀπό τά ἄλλα ἄς ἐκλέξει ὅ,τι τόν εὐχαριστεῖ: Κοινόβιο, Σκήτη ἤ τήν Ἔρημο.

Τελικά, ἐνῶ ξεκίνησε νά πάῃ, δέν ἔφθασε στό ποθούμενο Ἅγιον Ὄρος, ἀλλά ἐπικράτησε μέ θεία ἐπέμβαση, μέσω τοῦ προστάτη τῆς Θεσσαλονίκης ἁγίου Δημητρίου, ἡ ἀρχική γνώμη τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Ὁ π. Φιλόθεος μάλιστα σημειώνει στήν αὐτοβιογραφία του ὅτι ὁ ἅγιος Νεκτάριος τοῦ εἶχε προφητεύσει ὅτι, ὅπου καί ἄν πάῃ, στήν Λογγοβάρδα θά καταλήξῃ.

Ἔχει ἐνδιαφέρον νά δῇ κανείς τόν θαυμαστό τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐνεργεῖ ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους πού ἀφιερώνουν τόν ἑαυτό τους στήν διακονία Του. Τό ἐνδιαφέρον στήν προκειμένη περίπτωση ἑστιάζεται στό ὅτι, ἀπό τήν πράξη τῆς ἀφιερώσεως δέν ἀπουσιάζουν οἱ ἀτομικές ἐπιθυμίες, οἱ ἐπιμέρους ἐπιλογές, οἱ γνῶμες, πού μπορεῖ νά διαφοροποιοῦνται ἀπό τίς γνῶμες τῶν ἐμπειροτέρων, τῶν Πνευματικῶν ἤ τῶν Γερόντων. Ὁ πόθος γιά τό Ἅγιον Ὄρος τοῦ νεαροῦ Κωνσταντίνου (π. Φιλοθέου) δέν συνέπιπτε μέ τήν γνώμη τοῦ ἁγίου Νεκταρίου γιά τήν Λογγοβάρδα. Ὁ π. Φιλόθεος ἀκολούθησε τόν πόθο του. Ὁ Θεός ὅμως ἐπιβεβαίωσε τελικά τήν γνώμη τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, μέ ἕναν ἰσχυρό πειρασμό, πού συνέτριψε τούς ἀδιάκριτους εὐλαβεῖς ἐνθουσιασμούς τοῦ νεαροῦ Κωνσταντίνου. Τό ἀπόγευμα τῆς 8ης Μαϊου 1907, ἀφοῦ τό προηγούμενο βράδυ συμμετεῖχε σέ ἀγρυπνία στόν ἅγιο Ἐλισσαῖο, ἀναχώρησε ὁ Κωνσταντίνος μαζί μέ ἕναν φίλο του γιά τό Ἅγιον Ὄρος μέ τό ἀτμόπολοιο «Πηνειός». Μετά ἀπό δύο μέρες ἔφθασαν στήν Θεσσαλονίκη, ἡ ὁποία ἦταν ἀκόμη κάτω ἀπό τήν κυριαρχία τῶν Τούρκων. Ὁ π. Φιλόθεος ἀπό μικρός εἶχε εὐλάβεια στόν ἅγιο Δημήτριο, γι’ αὐτό παρακάλεσε τόν φίλο του νά βγοῦν ἀπό τό ἀτμόπλοιο, γιά νά προσκυνήσουν τόν τάφο τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Πράγματι, βγῆκαν στήν Θεσσαλονίκη, προσκύνησαν μέ κατάνυξη τόν τάφο τοῦ Ἁγίου, καί ἀπό τήν στιγμή ἐκείνη μπῆκαν σέ ἕναν πειρασμό πού δίδαξε πολλά στόν π. Φιλόθεο.

Ὅταν ἦταν νά ξεκινήσουν μέ τό ἀτμόπλοιο γιά τό Ἅγιον Ὄρος, πέρασαν ἀπό τό τελωνεῖο, στό ὁποῖο ὅμως τούς ἀπαγόρευσαν τήν ἐπιβίβαση, διότι τούς θεώρησαν κατασκόπους. Τά χαρτιά τους ἦταν ὅλα νόμιμα, ἀλλά αὐτό δέν ἔπαιξε κανένα ρόλο. Δέν τούς φυλάκισαν· τούς ἔβαλαν ὅμως ὑπό ἐπιτήρηση σέ ξενοδοχεῖο στό ὁποῖο κατέλυσαν. Περνοῦσαν οἱ μέρες, τελείωναν τά χρήματά τους, χωρίς νά τούς δίνεται ἄδεια νά ἀναχωρήσουν γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Μιά μέρα ἀποφάσισε ὁ Κωνσταντίνος νά πάῃ στό Διοικητήριο, νά παρουσιασθῇ στόν Πασᾶ, νά τοῦ πῇ τήν περίπτωσή τους, ἐλπίζοντας ὅτι ἐκεῖνος θά τούς ἐπιτρέψη νά ἀναχωρήσουν γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Πρίν πάει ὅμως στό Διοικητήριο πέρασε πάλι ἀπό τόν τάφο τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ὅπου τοῦ γεννήθηκε ἕνας νέος ἀδιάκριτος εὐλαβής πόθος, πού ὄξυνε περισσότερο τόν πειρασμό του. Ἀφοῦ γιά ἀρκετή ὥρα προσευχήθηκε μέ κατάνυξη καί δάκρυα στόν ἅγιο Δημήτριο, νά μεσιτεύση στόν Κύριο νά ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι καί νά πᾶνε στό Ἅγιον Ὄρος, κάθησε γιά λίγο νά ἀναπαυθῇ καί ἦλθε στήν σκέψη του ὅλο τό μαρτύριο τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Συλλογιζόμενος τό μαρτύριο τοῦ Ἁγίου τοῦ ἦλθε ἐπιθυμία νά μαρτυρήσῃ κι αὐτός γιά τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Βρῆκε μάλιστα ὡς καλή εὐκαιρία τήν ἐπίσκεψή του στό Διοικητήριο. Ἐνθυμούμενος προφανῶς τούς Νεομάρτυρες, σκέφθηκε ὅτι ἐκεῖ θά μποροῦσε νά δώσῃ ἀφορμή στούς Τούρκους νά τοῦ ποῦν κάτι γιά τήν πίστη του. Αὐτός θά χαρακτήριζε πλάνη τήν δική τους πίστη καί θά ὁμολογοῦσε σταθερά τήν πίστη του στόν Χριστό, ἕτοιμος νά ὑποστῇ γι’ Αὐτόν καί τόν θάνατο.

Ἀμέσως ἔβαλε σέ ἐνέργεια τήν ἐπιθυμία του. Στό Διοικητήριο ὅμως δέν συνάντησε τόν Πασᾶ, συνάντησε τόν ἐκπρόσωπό του, στόν ὁποῖο μίλησε μέ θάρρος γιά τήν περίπτωσή τους, λέγοντάς του: «Δέν εἶστε καλοί ἄνθρωποι, εἶστε ἄδικοι». Ἐξόργισε τόν ἐκπρόσωπο τοῦ Πασᾶ, ὁ ὁποῖος, χωρίς νά τοῦ πῇ τίποτε γιά τήν πίστη του, χωρίς νά κάνη ἀναφορά στόν Χριστό ἤ τόν Μωάμεθ, τόν συνέλαβε καί μέ συνοδεία 30-35 στρατιωτῶν τόν πήγαινε στόν Λευκό Πύργο γιά ἐκτέλεση. Ὁ π. Φιλόθεος εἶχε θάρρος, ἀλλά καί λύπη, γιατί δέν τοῦ εἶπαν τίποτε γιά τήν πίστη. Θά πέθαινε, ἀλλά ὄχι γιά τήν πίστη.

Κάποια στιγμή, ἐνῷ προχωροῦσαν γιά τόν Λευκό Πύργο, σταμάτησε τούς στρατιῶτες ὁ ἴδιος ὁ Πασᾶς, ὁ ὁποῖος ἐπετίμησε τόν ἐκπρόσωπό του, γιατί κατεδίκασε ἄδικα σέ θάνατο αὐτόν τόν νέο, καί μάλιστα χωρίς νά ἔχη ὁ ἴδιος καμμία ἐνημέρωση.

Ὁ Πασᾶς ἀπελευθέρωσε τόν Κωνσταντίνο καί ἔδωσε ἐντολή σέ ἕναν στρατιώτη του, νά τόν ὁδηγήση στό ἀτμόπλοιο «Μυκάλη», πού ἦταν ἀγκυροβολημένο στό λιμάνι τῆς Θεσσαλονίκης, γιά νά ἐπιστρέψῃ μέ αὐτό στήν Ἑλλάδα. Πράγμα πού ἀμέσως ἔγινε. Ἔτσι, ὁ Κωνσταντίνος ἀντί γιά τό Ἅγιον Ὄρος βρέθηκε πάλι πίσω, στήν ἐπικράτεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι, ὅπως ὁμολόγησε ἀργότερα ὁ ἴδιος ὁ Πασᾶς, ἐνῷ κοιμόταν τόν ἐπισκέφθηκε ὁ ἅγιος Δημήτριος, πού τοῦ εἶπε νά σηκωθῇ, νά ντυθῇ καί νά πάῃ στήν συγκεκριμένη ὁδό γιά νά ἀπελευθερώσῃ ἕναν νέο πού ἄδικα δικάστηκε ἀπό τόν ἰδιαίτερο γραμματέα του καί ὁδηγεῖται τώρα στόν θάνατο. Τοῦ εἶπε μάλιστα, ἀφοῦ τόν ἀπελευθερώσει, νά τόν ὁδηγήσῃ στό συγκεκριμένο ἀτμόπλοιο, πού θά τόν φέρη στήν ἐλεύθερη Ἑλλάδα.

Ἀπό αὐτόν τόν πειρασμό ὁ μακαριστός π. Φιλόθεος ἔβγαλε γιά τήν ὑπόλοιπη ζωή του δύο σημαντικά συμπεράσματα: Πρῶτον, δέν ἀντιλέγουμε στόν πνευματικό μας Πατέρα, ἀκολουθώντας τήν δική μας ἀντίθετη γνώμη. Ἔπρεπε νά θεωρήσῃ τήν γνώμη τοῦ ἁγίου Νεκταρίου γιά τήν Λογγοβάρδα ὡς θέλημα Θεοῦ. Καί δεύτερον, ὁ ζῆλος καί ὁ πόθος τοῦ μαρτυρίου πρέπει νά συνυπάρχουν μέ λόγο καί αἰτία. Δέν βάζουμε τόν ἑαυτό μας σέ ἀναίτιο πειρασμό. Ἡ διήγηση τοῦ π. Φιλοθέου δείχνει ὅτι ἡ κατάνυξη καί ὁ ἐνθουσιασμός μποροῦν νά μᾶς παραπλανήσουν. Γι’ αὐτό πρέπει νά τιθασσεύονται ἀπό τήν γνώμη τῶν ἐμπειροτέρων.

Γνωρίζουμε ὅτι αὐτά τά σωτήρια συμπεράσματα τοῦ π. Φιλοθέου εἶναι δυσκολοχώνευτα «πνευματικά βρώματα» γιά τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας, στήν ὁποία ὄχι μόνον ἡ γνώμη, ἀλλά καί ἡ πλέον ἀχαλίνωτη καί ἀφύσικη ἐπιθυμία θεωροῦνται σχεδόν ἱερές καί ἡ ἐκπλήρωσή τους δικαίωμα, πού πρέπει ὅλοι νά ἀποδέχονται καί νά σέβονται.

Ἱερότερη ὅμως γιά ἐμᾶς πρέπει νά εἶναι ἡ γνώμη τῶν φίλων τοῦ Χριστοῦ.

 

parembasis.gr

nektarios 22

Μητροπολίτου πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης κ. Αθανασίου Γιέβτιτς

 

      Ο άγιος Νεκτάριος, όπως λέει και ο απόστολος Παύλος, ήταν ο ηγούμενος ημών που ορθοτόμησε και κήρυξε τον λόγον της αληθείας. Έχουμε λοιπόν κάθε λόγο να αναθεωρούμε την τελευτή του βίου του και να μιμούμεθα την ορθόδοξο πίστη του, διότι μόνο έτσι θα ορθοτομούμε και εμείς τον λόγον της θεολογίας και θα βαδίζουμε μαζί του και μαζί με όλους τους άλλους αγίους. [...]

Ο άγιος Νεκτάριος είχε ήδη αρχίσει να γράφει το έργο Μελέτη ιστορική περί των αιτίων του Σχίσματος από το 1895 όταν ο πάπας Πίος ο Θ΄ - και αργότερα ο Λέων ο ΙΓ΄ - θέλοντας να συγκαλέσει την πρώτη Βατικάνεια Σύνοδο απηύθυνε μήνυμα στους ανατολικούς πατριάρχες, προκειμένου να προσέλθουν στην ουνία και ενωθούν με την παπική Εκκλησία, που σημαίνει βασικά να υποταγούν σ' αυτόν, τον πάπαν Ρώμης. Οι Πατριάρχες της Ανατολής απήντησαν με τη γνωστή Επιστολή που θα ‘πρεπε και σήμερα να διαβάζεται. Ο άγιός μας, λοιπόν, άρχισε να δημοσιεύει τη μελέτη του στον Ιερό Σύνδεσμο, που μόλις το 1912 βγήκε ο πρώτος τόμος και αργότερα ο δεύτερος. Δύο χρόνια πριν είχε αλληλογραφήσει με τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Κρυπτοφέρρη, Μελέτιο Zesonis, που, νομίζω, πρέπει να ήταν ένας Έλληνας Ουνίτης που ήθελε να εκδώσει ένα περιοδικό το Roma e l' Oriente, το οποίο αποσκοπούσε στη «θεάρεστον ένωσιν της Ανατολικής Ελληνικής Εκκλησίας μετά της Δυτικής Ρωμαϊκής», όπως λέει ο άγιος στο γράμμα του. [...]

Στο γράμμα του όμως ο άγιος Νεκτάριος λέει και τα εξής: «...επέστη ο καιρός της συνδιαλλαγής και της ενώσεως και της από κοινού ενεργείας κατά των παντοίων πολεμίων της Μιας, Αγίας, Καθολικής Αποστολικής Εκκλησίας. Αλλά φρονώ, ότι προς επίτευξιν του επιζητούμενου σκοπού πρέπει πρωτίστως να γίνωσι συνεννοήσεις ουχί δι' επιστολών, αλλά δια λόγου προφορικού», δηλαδή διαλόγου και παραπέμπει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο θα διατυπώσει τις αρχές για να διεξαχθεί η παραπέρα συζήτηση.

Σπουδαία είναι η παρατήρηση στο τέλος του γράμματος. Την αντιγράφω: «...μάλιστα πολλοί δυνατοί μεν εισι λέγειν και γράφειν, αλλ' ου δια τούτο αρμόδιοι [...] Φρονώ, ότι περί του ζητήματος τούτου δύνανται να γράφωσι μόνον οι μελετήσαντες αυτό ιστορικώς, κριτικώς και μετά πόθου και ειλικρινείας εργασθέντες εις την ανεύρεσιν των αληθών αιτίων του Σχίσματος».

Μέσα από το βιβλίο του, την ιστορική μελέτη του, φαίνεται ότι ο άγιος διαθέτει αυτά τα προσόντα. Μου κάνει εντύπωση πως μελέτησε τόσες πηγές και έφτασε σε συμπεράσματα που μόλις στην εποχή μας αρχίζουν να διατυπώνουν μεγάλοι ιστορικοί της Εκκλησίας σε σχέση με την εξέλιξη του Σχίσματος. Ο άγιος ξεκινά από την αρχή, από την εποχή των Αποστόλων και λέει ότι εκεί υπάρχουν οι πρώτες καταβολές της αληθινής οργανώσεως της Εκκλησίας. Εδώ μπορεί κανείς να ‘πεί ότι και στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας μάλλον έπαιξαν τον ρόλο τους οι προσωπικές διεκδικήσεις, οι φιλοδοξίες και οι φιλαρχίες ορισμένων επισκόπων της Ρώμης. Παράδειγμα η περίπτωση του πάπα Βίκτωρος της Ρώμης (τέλος β' αιώνος), ο οποίος αντέδρασε στην διαίρεση της δικής του επισκοπής, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Βλάσιος Φειδάς, επειδή ήρθαν πολλοί χριστιανοί από την Ανατολή με έθιμα της ασιατικής Εκκλησίας να εορτάζουν το Σταυροαναστάσιμο Πάσχα και όχι το αναστάσιμο όπως οι περισσότερες Εκκλησίες και η Ρώμη. Και στη συνέχεια, λέγει ο άγιός μας, υπήρξαν διεκδικήσεις και φιλοδοξίες για το πρωτείο, όπως του πάπα αγίου Λέοντος την εποχή της Δ' Οικουμενικής Συνόδου. Σημειώνει ο άγιος γι' αυτόν στο βιβλίο του: «Αν ένας άγιος φανερώνει φιλοδοξίες για πρωτεία, τι θα κάνουν οι άλλοι;». [...] Ο άγιος επικαλείται την εκκλησιαστική συνείδηση της πρώτης Εκκλησίας, όπου ο απόστολος Πέτρος δεν είχε πρωτείο ούτε ήταν ιδρυτής της Εκκλησίας της Ρώμης, διότι οι απόστολοι δεν ήσαν επίσκοποι μιας ορισμένης πόλεως - λέει ο άγιος - και επομένως δεν μπορεί η φιλοδοξία των παπών, «η ηγεμονία και μονοκρατορία», όπως την ονομάζει, να στηριχθεί στον Πέτρο. «Εάν τα προσόντα του Πέτρου», το πρωτείο της εξουσίας, η αξία δηλαδή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, λέγει ο άγιός μας, «ήσαν αληθή, το πνεύμα του Ευαγγελίου θα καθίστατο λίαν προβληματικόν και αδιανόητον, διότι θα παρουσίαζε σύγχυσιν εννοιών και σύγκρουσιν αρχών⋅ θα ήτο ακατανόητος η αρχή της ισότητος, και ισότητος μέχρι ταπεινώσεως και η αρχή της ανισότητος, μέχρι ηγεμονίας και υπεροψίας».

Παραπέμπει δε περαιτέρω ο άγιος στα βιβλία της Κ.Δ. και στον Παύλο και γίνεται αρκετός λόγος για θέματα ενότητας της Εκκλησίας, για κεφαλή, για θεμέλιο της εκκλησίας. «Η ενότης της Εκκλησίας, λέγει ο άγιος, ουχί εν τω ενιαίω προσώπω ενός των αποστόλων θεμελιούται και εδράζεται, αλλ' εν τω προσώπω του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ος εστιν η κεφαλή της Εκκλησίας, εν ενί πνεύματι, εν τη μια πίστει, ελπίδι, αγάπη και λατρεία».

Και πολλά άλλα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, θα αρκεσθούμε, όμως, στο εξής χωρίον από το Ιερατικόν Εγκόλπιον του αγίου Νεκταρίου: «Περί της εξουσίας και δυνάμεως όλων των Αποστόλων συνάγομεν ότι πάντες οι Απόστολοι είχαν την δύναμιν να συγκροτώσι και εγείρωσιν Εκκλησίας, τελείως κατηρτισμένας, ανεξαρτήτους και αυτοκεφάλους [με την έννοια πλήρως καθολικάς], διο και αι αξιώσεις ας εγείρει η Δυτική Εκκλησία δια το είναι τον επίσκοπον Ρώμης διάδοχον του κορυφαίου των Αποστόλων Πέτρου είναι ανυπόσταται ως αρνούμεναι τοις λοιποίς Αποστόλοις, το τε Αποστολικόν αξίωμα, την δύναμιν και την χάριν του Αγίου Πνεύματος, την χειροτονίαν αυτών ως Αρχιερείς και λειτουργούς των θείων Μυστηρίων της Εκκλησίας [...] πάντες οι επίσκοποί εισιν ισότιμοι προς αλλήλους, ως ίσοι και ως διάδοχοι του ενός Αποστολικού αξιώματος».

Μεταβαίνει μετά στο θεσμό των Συνόδων ως έκφραση ενότητας της Εκκλησίας και των Εκκλησιών που είναι πολύ σημαντικό. Διατυπώνει ο άγιος αυτό που βλέπουμε στη νεώτερη ορθόδοξη θεολογία και εκκλησιολογία. Οι Εκκλησίες που ήσαν όλες πλήρεις και καθολικές, δέχθηκαν από εκούσια αγάπη να υποταγούν στο θεσμό των Συνόδων. Εξυμνεί πολύ τις Συνόδους και παραπέμπει σε κείμενα σαν του Πολυκράτους Εφέσου και την Επιστολή της Συνόδου της Καρθαγένης, το 418, προς τον Κελεστίνο Ρώμης, όπου τονίζεται ότι «ο Θεός δεν έδωσε μόνο σε μια παροικία [= Εκκλησία] και σε ένα άνθρωπο την Χάρη η το Άγιο Πνεύμα, αλλά σε όλους όσοι πιστεύουν και είναι ενωμένοι στο όνομα του Χριστού και είναι συγκεντρωμένοι εις Σύνοδον».

Στο έργον του⋅ Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι της του Χριστού Εκκλησίας, ο άγιός μας διαπραγματεύεται διεξοδικώς περί των θεοσυλλέκτων Συνόδων της Εκκλησίας, απ' όπου αναφέρουμε μόνον τα εξής· οι Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν ως κριτήριο όχι ένα ποντίφηκα, αλλά το Άγιον Πνεύμα και την αλήθεια. [...] Στη συνέχεια μεταβαίνει ο άγιός μας στην περίοδο του αγίου Φωτίου. Για τον άγιο Φώτιο ο άγιος έχει γράψει πολλά. Υπήρχε και κάποια παραπλάνηση των ιστορικών ότι και δεύτερο Σχίσμα επήλθε επί Φωτίου και τελικά δεν αποκαταστάθηκε, ενώ ο άγιος βρίσκει ντοκουμέντα και τα δημοσιεύει πολύ πριν από τον France Ovornik ότι ο Φώτιος αποκατέστησε την ενότητα της Εκκλησίας, η οποία και συνεχίστηκε μέχρι και την εποχή των Σταυροφόρων. [...]

Τη μεγάλη εξέλιξη του παπισμού βλέπει στη Δύση ο άγιος Νεκτάριος μέσα από τα Ψευδοδεκριτάλια, στη Donatio Konstantini, στα Ψευδοϊσιδώρεια Δεκριτάλια και στο «de cretum Gratiaui», τον ια' αιώνα, τα οποία υπερέβησαν κάθε όριο εξελίξεως, διότι ήρθαν να κατοχυρώσουν το ήδη υπέρ-καινοτομηθέν παπικό πρωτείο και τον θεσμό του παπισμού, που είχε μπεί στη συνείδηση της Δύσεως, ενώ στην Ανατολή δεν είχαν δώσει τόση σημασία πως αυτό εκαλλιεργείτο.

Στη συνέχεια ο άγιος Νεκτάριος μιλάει για το παπικό αλάθητο. Αποδεικνύει ότι ο πάπας κάθε άλλο παρά αλάθητος είναι όπως π.χ. ο επίσκοπος Ρώμης Κάλλιστος τον γ' αιώνα που ήταν Σαβελιανός και υπονομεύει ο κίνδυνος του Σαβελιανισμού και μέχρι σήμερα στο θέμα του Filioque, υπονομεύει ένας «ημισαβελιανισμός», όπως θα ‘πεί ο άγιος Φώτιος στην Μυσταγωγία περί του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή ένας υπερτονισμός της μιας του Θεού ουσίας σε βάρος των τριών Προσώπων και της Μοναρχίας του Πατρός.

Τον δ' αιώνα έχουμε την περίπτωση του μη αλαθήτου του πάπα Λιβερίου, που υπέγραψε αρειανικό [...] Επίσης και την περίπτωση του πάπα Ονωρίου στον ζ' αιώνα, που καταδικάστηκε από την ΣΤ' Οικουμενική Σύνοδο ως αιρετικός μονοθελητής και το παραδέχθηκε και ο διάδοχός του πάπας Λέων ο Β' το 682-683. Επομένως δεν υπάρχουν ούτε θεολογικά ούτε ιστορικά ερείσματα ότι ο πάπας είναι αλάθητος.

Η Σύνοδος του Βατικανού (1870) ετόνισε πολύ το αλάθητο του πάπα σε σημείο να ‘πεί ότι ο πάπας και «χωρίς την εκκλησία», «χωρίς τη συμφωνία της», είναι αλάθητος (ex sese, et non ex consensus Ecclesiae). Αν και ο άγιος Νεκτάριος δεν αναφέρει ότι ο πάπας καταργεί την Εκκλησία με τη Σύνοδο του Βατικανού, γράφει ωραιότατα σχόλια στο έργο του Περί Οικουμενικών Συνόδων. Είναι χαρακτηριστικό πως στον άγιό μας δεν κυριαρχεί ούτε ζήλος ούτε αδιαφορία. Και στην εποχή μας, σήμερα, πρέπει να προσέξουμε πολύ στο σημείο αυτό να μη καλλιεργείται μία άποψη: ότι μόνον οι ζηλωτές είναι κακοί και δεν έχουν αγάπη. Διότι και οι άλλοι, οι λεγόμενοι Οικουμενιστές, δεν έχουν αληθινή αγάπη με το να μιλάνε για αγάπη χωρίς την αγάπη της αληθείας. Η πόλωση αυτή δεν είναι καλή.

Ο άγιος Νεκτάριος τονίζει ότι η αγάπη είναι το παν. Δεν φταίνε τα δόγματα. Εάν ένας μισεί τον αιρετικό, φταίει περισσότερο το πνεύμα του, η τοποθέτησή του. Ο άγιος, χωρίς να καταργεί την αγάπη, θεωρεί την παπική εκκλησιολογία σαν ένα είδος φιλοσοφικού θεσμού, μια φιλοσοφική θεωρία που παραδέχεται τον Θεόν ως Δημιουργό του κόσμου, αλλά όχι και σαν Προνοητή αυτού. Η παπική Εκκλησία θέτει σε δεύτερη μοίρα τον ίδιο τον Χριστόν. Αυτό το έχει τονίσει και ολόκληρη η Ορθόδοξη Εκκλησία μέσα από τις επιστολές των Πατριαρχών της Ανατολής, αλλά έχει τονιστεί και στη Σερβική Θεολογία, στον π. Ιουστίνο Πόποβιτς. Ο πάπας εκτοπίζει την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού και Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, και έρχεται αυτός να κυριαρχήσει, ενώ ο Χριστός βρίσκεται κάπου πίσω και το Άγιον Πνεύμα δεν έχει την κεντρική θεοπρεπή θέση Του. Ο Φλωρόφσκυ έλεγε ότι πράγματι χωλαίνει η εκκλησιολογία της Ρώμης, μα περισσότερο η Χριστολογία τους. Το ‘χει γράψει και η μηδαμινότητά μου ότι δεν έχει Χριστοκεντρισμό η ρωμαϊκή θεολογία, έχει περισσότερο Χριστομονισμό, χωλαίνει στη Χριστολογία. Και ο άγιος Νεκτάριος, χωρίς να το λέει επί λέξει, το εννοεί⋅ πως το να απωθείται ο Χριστός και να γίνεται ο πάπας αντικαταστάτης του είναι άρνηση του Χριστού ως Απαρχής και Κεφαλής και Ακρογωνιαίου Λίθου της Εκκλησίας, ως Πρωτοτόκου εν πολλοίς αδελφοίς. [...]

Η συντέλεση του Σχίσματος έγινε τελικά με την επιβολή των Σταυροφόρων και κυρίως της Δ' Σταυροφορίας, όταν πια με την βία εκτοπίζεται η Ορθόδοξος Ιεραρχία. Γι' αυτό και ο Πέτρος Αντιοχείας τον ια' αιώνα, του οποίου το πνεύμα επαινεί ο άγιος Νεκτάριος, πήγε να ειρηνεύσει τον Κηρουλάριο αναφερόμενος μόνον στο πρόβλημα του Filioque και το πρωτείο· και ενώ η Δύση συνέχιζε τη συνοδική παράδοση στην Πίζα, Κωνστάντια και Βασιλεία, η Φλωρεντία έφερε τέρμα σ' αυτά, διότι κατήργησε τη συνοδικότητα και επέβαλε την παπική νοοτροπία. Δεν επικράτησε στη Δύση η συνοδική παράδοση, διότι χαρακτηριστικό των αληθινών Συνόδων είναι όχι μόνον ότι είναι πιστές στις προηγούμενες αλλά και ότι γίνονται δεκτές από την Εκκλησία, από το ζωντανό σώμα του λαού του Θεού. Γράφει ο άγιος Νεκτάριος: «Το ζήτημα του πρωτείου του πάπα είναι κυρίως ειπείν το ζήτημα του Σχίσματος [...] Εγένετο το σχίσμα ένεκα της απαιτήσεως των παπών της υποταγής της Οικουμενικής Εκκλησίας, της μιας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, τη επισκοπή της Ρώμης. Εν τούτω δε κείται ο λόγος του Σχίσματος, όστις αληθώς είναι μέγιστος, διότι ανατρέπει το πνεύμα του Ευαγγελίου, και ο σπουδαιότερος δογματικός λόγος, διότι είναι άρνησις των αρχών του Ευαγγελίου».

Αποτελεί άρνηση των αρχών του Ευαγγελίου και άρνηση της συνοδικότητας της Εκκλησίας. Ο Χριστός οργάνωσε την Εκκλησία Του και ο πάπας την ανέτρεφε, την έκανε να είναι φτωχή και μονομερής, να είναι μονοκρατορία του. Αποτελεί άρνηση του ιδίου Σώματος της Εκκλησίας, της πνευματοκινήτου πραγματικότητάς της και του Χριστού ως Κέντρου και Κεφαλής της.

Τα κείμενα του αγίου είναι λίαν σημαντικά. Δεν είναι γραμμένα με μίσος, αλλά αποτελούν έκφραση της ίδιας αγάπης και μέριμνας του αγίου Νεκταρίου και προήλθαν από μια σπουδαία μελέτη, από ένα άνθρωπο που ήθελε πραγματικά το διάλογο: «Δια του δόγματος του αλαθήτου η Δυτική Εκκλησία απώλεσε την πνευματική της ελευθερία, τον στολισμόν της, εκλονίσθη εκ βάθρων, εστερήθη του πλούτου της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, της παρουσίας του Χριστού. Και από πνεύματος και ψυχής κατέστη άναυδον σώμα [...] Από καρδίας θλιβόμεθα για την γενομένην αδικίαν τη Εκκλησία και εκ των μυχίων [...] ευχόμεθα να φωτίση το νουν και την καρδίαν του Μακαριωτάτου Ποντίφηκος το Άγιον Πνεύμα, όπως αποδόση τιμή τη Αγία Καθολική Εκκλησία, ό,τι παρ' αυτής αφήρεσεν ως μη ώφειλεν».

Είναι μεγάλος ο πόνος του αγίου μας για την πτώση και μη μετάνοια της Ρώμης. Λέει στο βιβλίο του: «...όπως έχουν στην πρώτη σειρά το πρωτείο, την εξουσία του Πέτρου, μακάρι να είχαν και στην πρώτη σειρά τη μετάνοια του Πέτρου για να είναι ολόκληρο το Ευαγγέλιο, να είναι πράγματι ευαγγελική η Εκκλησία».

Ο άγιος Νεκτάριος δεσπόζει σαν παράδειγμα σοβαρού μελετητού, ανθρώπου που δεν έχει μίσος, έχει διάκριση, που πονάει για την απώλεια της Ρώμης, που ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρομοιάζει με πτώση ελέφαντα, ο οποίος όταν πέσει δεν μπορεί να σηκωθεί μόνος του. Ρητώς αναφέρει πως πρέπει η εμείς να θυσιάσουμε αυτά που έχουμε από τον Χριστό και τους αγίους αποστόλους, η ο πάπας να θυσιάσει αυτό που είναι, τις καινοτομίες στην πίστη που είναι το πρωτείο, το αλάθητο. Ο πάπας - λέει ο άγιος - μας κάνει χάρη, μας προτείνει να μείνουμε με τα δόγματά μας, με τα έθιμά μας με το vitus Bizantium. Με την σκέψη όμως αυτή μας χαρίζει κάτι που δεν έχουμε ανάγκη να μας χαρίσει, ενώ πρέπει να χάσει η Εκκλησία μας, η Αποστολική Εκκλησία του Θεού, την ελευθερίαν της.

Ο άγιος όμως πονάει, διότι δεν μπορεί η Ορθόδοξη Εκκλησία να φύγει από τη βάση της, από τον καθοδηγητή της αληθείας και Παράκλητο της Εκκλησίας, το Πανάγιον Πνεύμα. Κοντά στον άγιο αισθάνεται κανείς σιγουριά. Διότι αυτός βιώνει την αλήθεια της Ορθοδοξίας, γι' αυτό και μπορεί να κάνει το ανάλογο βήμα προς τη Δύση. Αν ήταν στην εποχή μας ο άγιος Νεκτάριος θα μετείχε στους διαλόγους και μάλιστα ενεργά αν και ως ιεράρχης είχε απωθηθεί, και μάλιστα χωρίς να υπάρξει μετάνοια από την πλευρά των διωκτών του.

Φαίνεται η μεγαλοψυχία του αγίου Νεκταρίου έναντι της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, αλλά φτάνει μέχρι του σημείου εκείνου που δεν προδίδει εκείνα που δεν είναι δικά του, γιατί δεν έχει δικαίωμα να τα προδώσει διότι είναι του Χριστού. Αν το κάνει είναι σαν να προδίδει την ίδια την ελπίδα, τη σωτηρία του κόσμου, που είναι η Αλήθεια του Θεού, η Εκκλησία του Χριστού, η χάρις και αιωνία ζωή του Αγίου Πνεύματος. Με τον παπισμόν, γράφει ο άγιος, «η Εκκλησία διατρέχει κίνδυνον να αποβή εκ Μιας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, Εκκλησία Ρωμαϊκή η μάλλον παπική, κηρύττουσα ουχί πλέον τα των Αγίων Αποστόλων, αλλά τα των παπών δόγματα». Και προσθέτει στο τέλος:

«Γένοιτο ο Θεός κριτής μεταξύ ημών και αυτών».

 

 

Από το βιβλίο «Άγιος Νεκτάριος ο Πνευματικός, ο Μοναστικός, ο Εκκλησιαστικός Ηγέτης», Πρακτικά Διορθοδόξου Θεολογικού Επιστημονικού Συνεδρίου επί τη εκατοπεντηκοετηρίδι (1846-1996) από της γεννήσεως του Αγίου Νεκταρίου, Αίγινα 21-23 Οκτωβρίου 1996. -  ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2009

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

Του Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου


Διάβασα σε ιστότοπο την είδηση, ότι ο δημοσιογράφος κ. Μανώλης Καψής, συνομιλών σε τηλεοπτικό διάλογο, σε πρωινή εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, μεταξύ άλλων συνομιλητών και με τον Υπουργό Ανάπτυξης κ. Άδωνι Γεωργιάδη, δήλωσε, αυτό που ο ιστότοπος έθεσε ως τίτλο: Η Θεία Κοινωνία είναι επικίνδυνη για τους πιστούς!

Αναγκαστικά, παρακολούθησα το video και αυθόρμητα γράφω τούτες τις γραμμές, με πόνο πολύ και αγάπη ανυπόκριτη, ασφαλώς και για τον κ. Καψή, του οποίου μάλιστα το βαπτιστικό όνομα (Εμμανουήλ) φανερώνει την λαχτάρα του Θεού να είναι μαζί με τους ανθρώπους και να ενοικεί στις καρδιές τους.

Και αυτό επιτυγχάνεται, κατά την αψευδή διαβεβαίωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, δια της Θείας Κοινωνίας! Με την συμμετοχή μας στο άγιο Ποτήριο. «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιωάν. στ΄, 56) και «...έχει ζωήν αιώνιον...» (Ιωάν.στ΄, 54).

Παρατήρησα, κατ'αρχάς, χωρίς καμμία προκατάληψη, ότι οι δύο φιλοξενούμενοι της εκπομπής δημοσιογράφοι φορούσαν την προβλεπόμενη μάσκα, αλλά σαν να μην ένοιωθαν πολύ άνετα... Δεν φαντάζομαι να την φόρεσαν μόνον για την τηλοψία...

Εκτός τούτου, είναι φανερό ότι, όπως και οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας, δεν χρησιμοποίησαν σωστά και ωφέλιμα την μάσκα, διότι, παρά τις υποδείξεις των ειδικών, έπιαναν με το χέρι τους την εμπρόσθια πλευρά της μάσκας, που είναι γεμάτη μικρόβια, όπως μας λένε οι επαΐοντες.

Εντύπωση, βέβαια, μου έκανε, ακόμη, το γεγονός, πως ο κ. Μ. Καψής, για αρκετή ώρα του διαλόγου έμενε «στο παράθυρό του» σιωπών. Κανείς δεν του απευθυνόταν και αυτός ήταν (ασυνήθιστο για τα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα) βουβός!

Αδημονούσε, έτσι κατάλαβα, από τις κινήσεις των χεριών του και τις αναπνοές του, αλλά, επαναλαμβάνω, δεν μιλούσε, σαν κάτι να περίμενε...

Διερωτήθηκα προς στιγμήν, καλά για «γλάστρα» (όπως λένε στην καθομιλουμένη) τον κάλεσαν τον άνθρωπο; Αλλά, εν τω μεταξύ, μου λύθηκε η απορία. Περίμενε να του δοθεί η ευκαιρία! «η πάσα...», όπως λέγεται και στην τηλεοπτική γλώσσα, την οποία γνωρίζει καλά ο κ. Καψής.

Την έδωσε, απευθυνόμενη στον Υπουργό, η οικοδέσποινα της εκπομπής! Οπότε και «ξέσπασε» ο κ. Καψής.

«Δεν είχα σκοπό να το θίξω....»! Δεν είχα σκοπό να το θίξω, είπε, απευθυνόμενος με ένταση στον Υπουργό, αλλά γιατί δεν απαγορεύετε την Θεία Κοινωνία, αφού, όλοι οι Επιστήμονες συμφωνούν ότι πρόκειται για μια διαδικασία, μια τελετή να την πω που είναι πολύ επικίνδυνη για τους πιστούς...

Ο κ. Δερμιτζάκης είπε να πάρετε μέτρα. Κακώς δεν παίρνετε μέτρα κατά της Θείας Ευχαριστίας, πάρτε τα λοιπόν. Τί φοβάστε; επανέλαβε στον Υπουργό... και πρόσθεσε, έχετε καμμιά αμφιβολία ότι αν κοινωνήσει ένας, που έχει κορωνοϊό, θα κολλήσει και ο επόμενος, που θα κοινωνήσει με το ίδιο κουταλάκι;

Αγαπητέ μου, κ. Καψή!

Η των πραγμάτων αλήθεια και η εμπειρία πολλών Κληρικών, που  υπηρέτησαν και υπηρετούν άφοβα και θυσιαστικά σε Νοσηλευτικά Ιδρύματα και κοινώνησαν και κοινωνούν λεπρούς και φυματικούς και άλλους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας πάσχοντες από λοιμώδη και μεταδοτικά νοσήματα και εν συνεχεία καταλύουν με την ίδια αγία λαβίδα (το ίδιο κουταλάκι, που λέτε κι Εσείς) το υπόλοιπο περιεχόμενο του αγίου Ποτηρίου χωρίς να πάθουν τίποτε, διαλύει κάθε αμφιβολία και μας βεβαιώνει ότι η Θεία κοινωνία όχι απλώς δεν είναι επικίνδυνη για τη ζωή μας, αλλ' είναι η ίδια η ζωή μας.

Όχι, αγαπητέ μου, κ. Καψή!

Επικίνδυνη δεν είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνος όποιος ομιλεί δημοσίως και με αξίωση επιβολής μάλιστα για σοβαρά θέματα, τα οποία δεν γνωρίζει και είναι φανερό πως δεν έχει μαζί τους καμμιά σχέση, συνεπώς και εμπειρία.

Επικίνδυνη δεν είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνος όποιος γκρεμίζει και το τελευταίο στήριγμα του πανταχόθεν βαλλόμενου Λαού, που είναι ο Θεός του και η πίστη του.

Επικίνδυνη δεν είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνος αυτός που κλείνει τα μάτια του μπροστά στην πραγματικότητα του θαύματος, το οποίο, εν τούτοις, είναι και ψηλαφητό. Αυτός, ο οποίος σπέρνει τον φόβο στις ψυχές των ανθρώπων και κάνει την καρδιά τους να δειλιάσει και να λυγίσει.

Επικίνδυνη δεν είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνος αυτός που, μέσα στην σύγχυση, τον πανικό και τον τρόμο που επικρατεί (κατάσταση πρόσφορη και για διχασμό) προκαλεί την Πολιτεία, στοχοποιεί τα μέλη της Εκκλησίας (Κληρικούς και Λαϊκούς) και, εν τέλει, συντελεί στην διαίρεση του Λαού.

Έφθασε, θεωρώ, δυστυχώς, ο κ. Καψής τα όρια της ύβρεως (κατά την αρχαιοελληνική έννοια) και της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος (κατά την Καινοδιαθηκική).

Εάν αγαπά την αλήθεια, θάπρεπε να πει, ότι, εκτός από τους Επιστήμονες, τους οποίους επικαλέστηκε, που ενοχοποιούν την Θεία Κοινωνία, ως μέσον μεταδόσεως του ιού, υπάρχουν και άλλοι Επιστήμονες με υψηλή επιστημονική επάρκεια και διεθνή αναγνώριση, οι οποίοι ισχυρίζονται τα αντίθετα και σε αυτή την εποχή της πανδημίας κοινωνούν αφόβως!

Και, εάν όντως αγαπά το Λαό, αντί να επιχειρεί να τον προστατεύσει από τον επικίνδυνο, κατ' αυτόν, Θεό του, ας κάνει πράγματα που, κατά την άποψή μου, είναι μέσα στα καθήκοντά του και τις αρμοδιότητές του!

Να ερευνήσει π.χ. και να μας πληροφορήσει, πώς και από πού προέκυψε αυτός ο ιός;

Είναι αποτέλεσμα ατυχήματος; Υπάρχει περίπτωση να είναι αυτό που ονοματίζουν μερικοί βιολογικό πόλεμο;

Πώς εξαπλώθηκε στην Χώρα μας; Από τις Εκκλησίες; Από την Θεία Κοινωνία; Από κάπου αλλού;

Να μας παρουσιάσει στοιχεία για την πορεία και την εξέλιξη της νόσου. Να ερευνήσει, σωστά χρεώνονται όσοι θάνατοι χρεώνονται στον ιό;

Να ερευνήσει ακόμη και να μας πληροφορήσει, πώς αξιοποιήθηκαν τα εκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν για την υπόθεση αυτή από το Κράτος σε Μέσα Ενημερώσεως και εάν τελικά ενημερώνεται, από όλους τους υπευθύνους για το λειτούργημα αυτό, αντικειμενικά και όχι φοβικά και παραπλανητικά ο Λαός.

Τέτοιες υπηρεσίες, νομίζω, συμβάλλουν στην διαλεύκανση των πραγμάτων, την αποκάλυψη και εξουδετέρωση fake news, αποστομώνουν συνωμοσιολόγους, ενώ συνάμα ενδυναμώνουν την εμπιστοσύνη του Λαού απέναντι στην Πολιτεία και την δράση της.

Και, βέβαια, επειδή αυτά τα ερωτήματα ενδεχομένως να δημιουργήσουν κάποια σε βάρος μου υπόνοια, δηλώνω ότι δεν ανήκω σε αυτούς που δεν παραδέχονται την ύπαρξη του ιού και δεν είμαι εναντίον μέτρων προλήψεως και καταστολής.

Θέλω, όμως, να γνωρίζω την αλήθεια και να αισθάνομαι ότι ο καθένας μας εργάζεται σοβαρά στον τομέα του, για να σώσουμε όλοι μαζί όχι μόνο την σωματική μας υγεία, αλλά και την ψυχική μας ισορροπία, την ελευθερία μας και την αξιοπρέπειά μας! Αυτά, όπως και η πίστη μας, κυρίως αυτή, θεωρώ, είναι πάνω και από την σωματική μας υγεία!

Και το να λακτίζουμε την Εκκλησία, που, ευκαίρως ακαίρως και κατά τα ποικίλα συμφέροντα, θεωρείται από πολλούς εύκολος στόχος και σάκκος του μπόξ, στοχεύοντας μάλιστα στην καρδιά της -την Θεία Ευχαριστία-, δεν είναι τίμιο και αξιοπρεπές, αλλ' άκρως επικίνδυνο!

 

 

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/39613-xalkidos-xrusostomos-epikinduni-sigoura-den-einai-i-theia-koinonia