ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ

ΤΩΝ «ΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ

 Οἱ «φωτισμένες»:

«Φοιτοῦν σέ «Σχολεῖα θεοτικά»[1]

ἤ σέ κέντρα ψηλαφητῆς πλάνης[2]

Ἀθήνα 17 Ἰουνίου 2015

π. Λεωνίδας Στ. Ἀμοργιανός

Ἐφημέριος ἱ.ναοῦ ἁγ. Μαρίνης

Ἀνθουπόλεως Περιστερίου

 

χω ἀνά χεῖρας τήν ἀνακοίνωση τῆς 16ης /3 /2011, τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καί τήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2361 ἀπό 23/6/1983, οἱ ὁποῖες ἀποδοκιμάζουν τήν «αὐτοανακήρυξιν δῆθεν χαρισματικῶν» καί τίς διδασκαλίες «περί δῆθεν ἀπ᾿ εὐθεῖας διαλόγων» αὐτῶν μέ τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, ὅπως τῆς Παναγίας, τοῦ Θεοῦ, τῶν ἁγίων κλπ.

Στήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ρητῶς ὅτι «ἡ συμμετοχή ὀρθοδόξων εἰς τάς Ὀργανώσεις αὐτάς (μέ τό ὄνομα) «φωτισμένων» καί Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν (…) εἶναι ἀσυμβίβαστος πρός τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».  Ἐπιπλέον, ἡ ἐγκύκλιος αὐτή ἐπισημαίνει πρός τούς Σεβ. Μητροπολίτες μας καί τά ἑξῆς σημαντικά:

«…Γνωρίσητε Ἡμῖν κατά πόσον εἰς τήν περιοχήν ὑμῶν ὑφίσταται πρόβλημα «Φωτισμένων»…».

Ἡ ἐγκύκλιος αὐτή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώθηκε, ὅπως ἀναφέρθηκε, τήν 23/6/1983.  Πέρασαν ἀπό τότε 32 ἔτη καί ἀτυχῶς οὐδένα δραστικό μέτρο, συνοδικῶς, ἐλήφθη ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας.  Ἀντιθέτως οἱ «Σχολές» αὐτές ἰσχυροποιήθηκαν καί ἔχουν τήν μακροχρόνια εὐλογία Ἀρχιερέων καί ἱερέων μας, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐνδιαφερόμενοι, κραδαίνοντες μάλιστα καί τά ἐπαινετικά ἔγγραφα πρός αὐτούς ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν Ἀρχῶν καί ἀνδρῶν, πού βρίσκονται στήν κατοχή τους.

Μέ βάση αὐτά τά ἔγγραφα καί ὡς ὑπεύθυνος στόν τομέα τῶν αἱρέσεων ἀπό τήν Προϊσταμένη μου Ἀρχή, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Χρυσόστομο, προέβην σε σχετική ἔρευνα στόν τομέα, ὅπου ἀνήκω, ἀσφαλῶς ὄχι «πέραν τῶν πεδίλων» μου, προκειμένου νά ἀποφύγω ἀτοπήματα ἤ ὀλισθήματα λόγω ἐμπλοκῆς μου σέ ἄλλα πνευματικά πεδία καί κοινοποιῶ τή γραπτή αὐτή ἀναφορά.

Εἶναι γνωστόν ὅτι ἐδῶ καί πολλά ἔτη σέ πολλά ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδας, πιθανόν καί στήν Μητροπολιτική μας περιφέρεια τοῦ Περιστερίου (πού μᾶς ἀφορᾶ κατά κύριο λόγο), δραστηριοποεῖται θρησκευτικός σύλλογος μέ τήν τρέχουσα ἐπωνυμία«Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος Σχολῆς Παντανάσσης» ἤ καί «Σχολή Παντανάσσης», μέ τίς ακόλουθες δραστηριότητες:

1)     Διοργανώνει ὡς σῶμα (ὡς «Σχολή Παντανάσσης», ὄχι ἀτομικῶς) θεῖες Λειτουργίες σέ ἀρκετούς ἱερούς ναούς.

2)   Ζητᾶ καί λαμβάνει τίς αἴθουσες ἐκδηλώσεων τῶν Ἱερῶν ναῶν, ὅπου ἐκεῖ τελεῖ ὡς σῶμα τίς δικές του ἐκδηλώσεις, ὅπως διαλέξεις, δεξιώσεις, ἐτήσιους ἀπολογισμούς, κλπ, συχνά δέ μέ σχετικές ἐγκωμιαστικές παρεμβάσεις παρευρισκομένων κληρικῶν ὑπέρ αὐτῶν.

Ἀξιοσημείωτες παράμετροι εἶναι ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές γίνονται ὡς σῶμα, μέ ρητή μνημόνευση τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης»καί μέ μνημόνευση τοῦ ὀνοματεπώνυμου τῆς ἱδρύτριας αὐτῆς τῆς κινήσεως, Κωνσταντίνας Ζολώτα.

Ἔρευνα τοῦ φαινομένου…

Κατά συνέπεια ἐπειδή ὑφίσταται πιθανότητα νά μοῦ ζητηθεῖ ἀπό τή «Σχολή Παντανάσσης» ἤ κάποιον ἄλλο σχετικό της φορέα παρόμοιες δραστηριότητες στόν ἱερό ναό πού ὑπηρετῶ ἐν Κυρίω καί τήν αἴθουσα τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πραγματοποίησα αὐτή τήν ἔρευνα καί συνέλεξα τά ἀκόλουθα κριτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα θέτω στή διάθεση καί τήν κρίση τῆς προϊσταμένης μου Ἀρχῆς:

1)    Ἡ πνευματική μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τό ὄνομα τῆς ὁποίας κατά παραγγελία μνημονεύεται στούς ἱερούς ναούς εἶναι ἡ κεκοιμημένη Κωνσταντίνα Ζολώτα.

2)     Στή «Σχολή» αὐτή συχνά ψάλλουν στίς αἴθουσες τό «μεγαλυνάριο» τῆς «θεοδόξαστης» αὐτῆς ἱδρύτριας ὡς ἀκολούθως :

Μέγας κήρυκας ἐν τοῖς ἐσχάτοις,

ἔργον ἐδόξασας τῆς Θεοτόκου.

Τά θεῖα ρήματα τῆς οὐρανίου Βασιλείας

μᾶς ἐδίδαξας καί τά εὐφρόσυνα τοῦ Παραδείσου

μᾶς ἐφώτισας, Κωνσταντίνα θεοδόξαστε

Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε

ὑπέρ τοῦ θείου ἔργου σου.[3]

Μέ βάση τά «περίεργα,conflict» αὐτά δρώμενα, πού ἐπισυμβαίνουν στίς μητροπολιτικές περιφέρειες ὅπου τυχόν δραστηριοποιοῦνται οἱ σχετιζόμενοι μέ τήν ἀναφερόμενη «Σχολή», προέβην σέ περαιτέρω ἔρευνα καί διαπίστωσα τά ἀκόλουθα:

Α’). Ἡ ἀναφερθεῖσα μνημονευόμενη κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», ἀπό πολλούς ἱερεῖς μας «πνευματική μητέρα» Κωνσταντίνα Ζολώτα, ἔχει γράψει βιβλία μέ περιεχόμενο θεολογικῶς λίαν ἐπιεικῶς ἄκρως μετέωρο καί «ἐξωφρενικό» (ὅπως θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή), διατυπώνοντας συνοπτικά τήν ἀκόλουθη διδασκαλία:

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΚΩΝ. ΖΟΛΩΤΑ

1.      Οἱ ἄρχοντες, οἱ ἰθύνοντες τῆς Ἐκκλησίας μας (ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς), ἄφησαν τό ποίμνιο δίχως φροντίδα, ξέπεσαν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι καί κατά συνέπεια

2.     Ὁ Θεός καί ἡ Παναγία ἐπέλεξαν τή Ζολώτα, ὡς «Τέκνον τῆς Ὑπακοῆς» νά ὀργανώσει τό Ἔργο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας πρός σωτηρίαν ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος.  Πῶς;

3.    Δημιουργώντας πάντα ἡ Ζολώτα κατ᾿ ἐντολή τῆς Παναγίας «Ἀπολυτρωτικές Σχολές» ἤ «Σχολές τῆς Παντανάσσης», ἤ ἁπλῶς «Σχολές», μέ σκοπό νά συγκεντρώσει γυναικεῖο κόσμο καί νά διδάξει ἐκεῖ τά θεῖα ρήματα, πού παρέδιδε ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί ἡ Παναγία στήν Κωνσταντίνα καί τίς μαθήτριές της, νά φυτευθεῖ νέα ἄμπελος, νέα κλήματα καί μέ θαύματα, πού θά γίνονται σ᾿ αὐτές τίς «Σχολές» της καί τόν κόσμο, ὥστε νά ἐπέλθει ἔτσι ἡ σωτηρία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος!  (Οἱ παραπομπές ντοκουμέντα παρατίθενται ἀκολούθως).

4.     Στίς «Σχολές» αὐτές, πού δημιούργησε ἡ Κ. Ζολώτα κατ᾿ ἐντολή τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία κατέβηκε στή γῆ ἐπί τούτου, τίς ἐπωνόμασε «θεοδίδακτες»[4], «Ἱερά Σχολεῖα»[5], «θεοτικά Σχολεῖα»[6], «ἁγιασμένα»[7], «θεοσωτήρια Σχολεῖα»[8]…  Σ᾿ αὐτά ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἔχει στήσει τόν τρισυπόστατο θρόνο Του[9], ἀπ᾿ ὅπου θά ἐνεργήσει σημεῖα καί τέρατα[10]!

5.      Στίς «Σχολές» αὐτές, ἡ κεντρική τῶν ὁποίων ἑστιάζεται στήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν, πλησίον τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης, οἱ δέ ὑπόλοιπες ἀλλαχοῦ, κυρίως Ἀττική καί Κορινθία, ἀρχίζουν μέ τήν κανονική Παράκληση πρός τήν Παναγία καί στή συνέχεια ἐμφανίζουν ἀπό τά σακίδιά τους σημειωματάρια ἀπαγγέλοντας, συνήθως μέ ὁμοιοκαταληξία, τίς «γραφές» τους, ὅσα δηλαδή τούς ὑπαγόρευσαν ἱερά πρόσωπα (ἡ Παναγία συνήθως).  Οἱ δραστηριότητες αὐτές λαμβάνουν χώρα ὧρες ἀφυπνίσεως (5η πρωινή) μέ προσευχή καταγράφοντας αὐτάπού κατέρχονται «ἄνωθεν».  Τελειώνουν μάλιστα τήν ἀνάγνωση τῶν γραπτῶν τους μέ τήν «βαρυσήμαντη» διαβεβαίωση, ὅτι «ἡ μανούλα ἡ Παναγιά» ἤ κάποιο ἄλλο ἱερό πρόσωπο μίλησε, διά τοῦ στόματός τους.  Αὐτά τά δρώμενα, ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ στοιχειώδης νοῦς, ἀνάγονται μάλλον στή σφαίρα τῆς ψυχιατρικῆς καί ἀπαιτοῦν σχετική ἐνδελεχῆ προσέγγιση γιατί συνεπάγονται δυνητικές ἐξωφρενικές ἐκφυλιστικές παθολογίες.

Καί μέ «ξένες γλῶσσες», ἀλλοῦ…

Σέ μερικές ἄλλες ἐπωνομαζόμενες «τριαδικέςΣχολές», οἱ ὁποῖες βρίσκονται σέ πολλά μέρη τῆς Ἀττικῆς, ξεκομμένες καί μή ἀναγνωριζόμενες ἀπό τούς πιστούς τῆς Κ. Ζολώτα, μιλάει στούς ὀπαδούς τους ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί μέ ξένες ἀδιευκρίνιστες «γλῶσσες».  Ἀναφέρονται «ὁράματα», «ἀποκαλύψεις» καί ἄλλες ποικίλες διδαχές ὁλότελα ξεκομμένες ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας[11], πού δίνουν τήν ἐντύπωση παρακρουστικοῦ τύπου ἐπιπολῆς αἱρετικῆς διεργασίας ἀπαιτώντας διαγνωστική προσέγγιση καί δραστική ἀντιμετώπιση.

Ἀκολούθως, καταγράφονται λίγα δειγματοληπτικά ἀποσπάσματα ντοκουμέντα, πάντα αὐτούσια μέ τίς σχετικές παραπομπές, ἀπό τίς διδαχές τῆς πνευματικῆς μητέρας τῶν σημερινῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης».  Ἐπιπλέον, ἐπισημαίνονται τυχόν παρατηρήσεις ἤ σχόλια γιά τήν πληρέστερη γνώση τῶν σχετιζόμενων μέ τήν Κ.Ζ. (θά γίνεται ἀπό ἐδῶ πλέον χρήση τοῦ ἀκρωνυμίου αὐτοῦ τῆς Κων. Ζολώτα γιά συντομία) καί τῆς συνοδείας της:

Μιλάει ὁ Θεός καί λέει στήν Κ.Ζ. τά ἑξῆς «βαρυσήμαντα»:

«Τέκνον μου ἀγαπητό, χαῖρε καί πάλιν ἐρῶ χαῖρε, ὅτι σέ προσέλαβα ἐγώ ὁ Ἐπουράνιος Πατήρ καί ἡ Ἀπολύτρια[12] (ἡ Παναγία) τοῦ κόσμου εἰς τό Θεοσωτήριον ἔργον μας πρός ἀναγέννησιν καί ἀνάπλασιν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τῆς διεφθαρμένης…»[13].

Πῶς ὅμως θά γίνει ἡ «ἀνάπλασις ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος τῆς διεφθαρμένης»;  Γράφει ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ Κ.Ζ. μέ λόγους ὡς προερχόμενους ἀπό τήν Παναγία:

«…Νά ἀποτελέσητε νέαν κοινωνίαν, μέ νέον πολιτικοθρησκευτικόν σύστημα…, καθ᾿ ὅτι ἡ παλαιά (γενεά) θά φθαρῇ καί θά ἐκλείψῃ ἀπό τήν γῆν, ὡς ἁμαρτωλή καί σαπισμένη…»[14]. 

Χιλιαστικές αἱρέσεις…

Στή συνέχεια παρεισάγει ἡ Κ.Ζ. διακηρύξεις πού θυμίζουν στοιχεῖα τύπου χιλιαστικῆς αἵρεσης, τήν ὁποία ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές στά βιβλία της[15], ὡς ἑξῆς:

«…Αὐτά σᾶς ἀναμένουν καλά Μου[16] παιδιά, ἐφ᾿ ὅσον μείνετε πιστά εἰς τά Σχολεῖα Μου…  Κατά τήν ἔλευσιν τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ θά ἐπιτραπῆ νά ζοῦν οἱ ἄνθρωποι ἐπί τῆς γῆς καί δύο καί τρεῖς αἰῶνας…»[17].

Ἄλλες αἱρέσεις πού διδάσκονται ἀπό τήν Κ.Ζ.

ΜΑΡΙΟΛΑΤΡΕΙΑ…

Γράφει: «Ὦ!  χαρά εἰς τόν ἀπομείναντα κόσμον (μετά τόν Ἀρμαγεδώνα), πόσον εὐτυχεῖς θά ζοῦν, πόσον ἁρμονικός καί εὔχαρις θά εἶναι ὁ βίος τους;  πόσο μακρόζωοι θά γίνουν, τότε ὅλοι θά γίνουν Μαριολάτραι[18]…».

Αὐτήν θά λατρεύουν»[19]... (Τήν Παναγίαν)

Ὦ τιμή καί δόξα καί λατρεία, πού θά προσφέρουν ὅλοι οἱ λαοί καί εἰς τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ…[20].

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ Κ.Ζ. ΠΕΡΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

-Οἱ «φωτισμένες» μέ τή βοήθεια τῆς Παντανάσσης θά συντρίψουν τήν κεφαλήν τοῦ Ὄφεως διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς ἀνθρωπότητος[21]…

Πῶς ἀκριβῶς θά γίνουν αὐτά;

Αὐτά –Θά γίνουν μέ ἕναν νέο «εὐαγγελισμό» πρός τήν Κ.Ζ., ἔτσι ὅπως τό Ἅγιο Πνεῦμα τό ἀποκάλυψε πρός τήν ἴδια.  Τῆς διαμύνησε:

-«…Ἐπάνω σου θά πέσῃ ὁ εὐώδης κρίνος τῆς Παρθένου θά ἀλλοιωθῇ καί θά εἰσέλθῃ εἰς τήν καρδίαν σου, θά σέ εὐωδιάσῃ, θά σέ λαμποκοπήσῃ ὁ ἀστήρ ἡνωμένος μέ τήν καρδιά σου, δέν θά ὑπάρχει μέρος σκοτεινόν ἐπάνω σου πλέον νά σέ τυραννῇ, θά εἶσαι ἐν ὑγεία καί χαρά παντοτινή διότι θά σέ διοικῇ αὐτός ( ὁ κρίνος- Χριστός) καί θά σέ ὁδηγῇ ἵνα καί πάλιν λάμψῃ τό φῶς εἰς τόν κόσμον, δεθῇ ὁ ἐχθρός καί φανῇ ἡ τελική νίκη καί ὁ μέγας θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας…[22]».

Ὁ στοιχειώδης νοῦς ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ ἐξωφρενικῆς φύσεως καταιγιστική χρήση σωτηριολογικῶν ὅρων γιά τήν Κ.Ζ. μέ συνοδό χρήση τοῦ ὅρου «Ὀρθοδοξία» ἀποσκοπεῖ, ἐκτός ἄλλων, νά ἐπηρεάσει ἀτυχῶς ὑπάρξεις πού, λόγω ἰδιάζουσας ἤ μή ἰδιοσυγκρασίας, ρέπουν σέ τέτοιου εἴδους ἐπιπολῆς «συνάξεις» καί μάλιστα μέ τό πρόσχημα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε νά προβάλλεται ἡ Κ.Ζ. σέ ὀρθόδοξο «βάθρο» ἐπηρεάζοντας ἀστήριχτες, στή γνήσια ὀρθόδοξη Πίστη, ὑπάρξεις.  Αὐτό ἔχει ὡς συνέπεια σχετικά συμβάματα καί παρενέργειες παθολογικού τύπου πού ἀπαιτοῦν ψυχιατρικῆς-πνευματικῆς προσεγγίσεως μέ τήν ἐλπίδα πιθανῆς ἀνάνηψης.

ΤΟ ΝΕΟ «ΙΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ»…

-Μ᾿ αὐτά «ὁ κόσμος θά βεβαιωθῇ καί θά τρέχῃ εἰς τό Σχολεῖον της (τῆς Κ.Ζ., τό εὑρισκόμενο στήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν, στό Περιστέρι, τήν Κορινθία καί ἀλλοῦ) ν᾿ ἀκούει καί νά παίρνει τό βιβλίο της μέ πόθον καί μέ τόσην τιμήν, ὥστε οἱ πιστοί θά τό φέρουν πάντα μαζί των ὡς ἐγκόλπιον, καί ὅπου σταθμεύουν θά τό κηρύττουν ὅπως τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον», ἀπό δέ τούς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου «θά συντριβῇ ἡ κεφαλή» τοῦ Σατανᾶ![23]

Διερωτᾶται καί ἀπορεῖ ὁ στοιχειώδης νοῦς γιατί:

Α)  -Ὄχι μόνον δέν ἀποδοκιμάζουν, στοιχειωδῶς, οἱ μαθητές καί οἱ μαθήτριες τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τίς διδασκαλίες αὐτές καί παρόμοιες ἄλλες τῆς πνευματικῆς τους Μητέρας, ἀλλά ὅλοι τους ἀκατάπαυστα τήν τιμοῦν καί ἀναγνωρίζουν!

Β)  -Τό σοβαρότερον και τραγικότερον, ἐπίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς μας εὐλογοῦν καί μνημονεύουν στίς ἐκκλησίες τους τή «Σχολή Παντανάσσης» καί τήν πνευματική τους μητέρα, προφανῶς ἐπειδή εἶναι ἀπληροφότητοι (;), γεγονός πού δέν τούς ἀπαλλάσσει ἀλλά τούς ἐνέχει εὐθύνες βαρύνουσες γιατί μέ αὐτή τους τή συμπεριφορά δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι ἐπισκοποῦν ἐπιπολῆς καί ὄχι «ἐν τῷ βάθει» ὑπάρξεις ταγμένες γιά τήν αἰώνια Ζωή καί ὄχι γιά σχολές «ἀποπτωτικές» μέ τή στενή καί εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου αὐτοῦ μέ ἐξωφρενικό περιεχόμενο καί ἀλυτρωτικό αδιέξοδο.

Ἀσύμφορες φαιδρότητες ὡς διδασκαλίες τοῦ Ἁγ. Πνεύματος.

ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!’

Μιλάει τό Ἅγιο Πνεῦμα πρός τήν Παναγία καί τῆς λέει:

…Τώρα, ἐπιθυμεῖς νά ὑπάγῃς εἰς τόν χορόν τῶν παρθένων, νά χορεύσῃς καί Σύ μαζί των…  Ὦ, εὐγενεστάτη λεπτή κόρη, βάδιζε διά τόν χορόν τῶν παρθένων· ἐγώ θά Σέ ἀκολουθῶ διά νά Σέ ὁδηγῶ νά χορεύῃς… Ἐλθέ ὑψηλοτάτη φίλη εἰς τόν χορόν μας… Ἐλθέ, ὑψηλοτάτη, ν᾿ ἀρχίσῃς Σύ τόν χορόν…[24]

Ἀλλά –κατά τήν Κ.Ζ.- ἡ Παναγία δέν ξέρει χορό! 

-«… Μά θά δύναμαι νά χορεύω, τόσον ὡραῖα, ὅπως χορεύουν αἱ παρθένοι;  διότι δέν γνωρίζω χορόν…»[25].

Παρεμβαίνει τότε ὁ Ἀρχάγγελος καί τῆς λέει:

-«… Ὦ, εὐγενεστάτη, λεπτή κόρη, βάδιζε διά τόν χορόν τῶν παρθένων· ἐγώ θά Σέ ἀκολουθῶ διά νά Σέ ὁδηγῶ νά χορεύῃς…»[26].

Ἐντούτοις, αὐτό τό ἐξωφρενικό «στόρυ» πού ἀδυνατεῖ νά παρακολουθήσει ὁ στοιχειώδης νοῦς χωρίς τουλάχιστον στοιχειῶδες μειδίαμα (πού φεῦ, ἄν παρακολουθεῖ ἀκόμη καί ὁ κλῆρος τότε δυνατόν νά παίρνει χαρακτήρα «σαρδόνιου» γέλωτα πού ἔχει καταστροφικό ἀντίκτυπο στίς ἀστήρικτες ὑπάρξεις) ἔχει καί συνέχεια:

Ἀκολούθως πηγαίνει ἡ Παναγία στόν χορό καί τά καταφέρνει. Ἰδού πῶς τά περιγράφει ἡ Κ.Ζ. στό βιβλίο της, ὅτι μιλᾶ καί περιγράφει αὐτόν τό χορό, πού γίνεται στούς οὐρανούς ἡ ἴδια ἡ Παναγία, ἀπευθυνόμενη στίς «μαθήτριές της», τίς ἀκόλουθες τῆς Κ.Ζ., τίς «φωτισμένες»:

-«…Τέκνα μου ἀγαπητά, ἐνῶ ταῦτα ἔλεγε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἐχόρευα καί ἔσυρα τά βήματά Μου ἁρμονικά καί ὡραιότερα τῶν παρθένων… Αὗται… βλέπουσαι Ἐμέ χορεύουσαν, κάμνουν τρία βήματα ἐμπρός, τρία πρός τά ὀπίσω, ἀφίνει ἡ μία τήν χεῖρα τῆς ἄλλης, κάμνει ἑκάστη καί ὅλαι μαζί τρεῖς στροφάς, Μέ χειροκροτοῦν, κτυποῦν τρίς τόν δεξιόν πόδα …!!!»[27].

Οὐδέν σχόλιον, γιατί ὁ στοιχειώδης νοῦς φαίνεται νά μένει ἄναυδος μέ αὐτήν τήν ἐξωφρενική τρικυμιώδη ἐγκεφαλική φρασεολογία.

Αὐτά τά δειγματοληπτικά πάντα καταγράφει στά βιβλία της, ὅπως καί ἄλλα..  πολλά ἄλλα συναφή.., ἡ πνευματική Μητέρα τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τήν ὁποία «Σχολή» καί τήν πνευματική τους μητέρα Κ.Ζ. ἐπισημαίνεται ὅτι φεῦ!! μνημονεύουν στίς παραγγελόμενες λειτουργίες τους μερικοί ἱερεῖς, μή γνωρίζοντας –βεβαίως- περί τίνος πρόκειται, τί εἶναι αὐτές οἱ «Σχολές», διά τῶν ὁποίων θά «σωθεῖ» ὁ κόσμος πού κατακλύζουν ὡς σῶμα καί ἐπισήμως τίς ἐκκλησίες καί τίς αἴθουσες τῶν Ἱερῶν Ναῶν!

Ὁ στοιχειώδης νοῦς ἐδῶ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ὑφιστάμενη καταπτωτική μνημόνευση ἀπαιτεῖ ἐπιτακτική ἐπιβεβαίωση καί παρέμβαση τῶν Ὑπευθύνων γιά τή διασφάλιση τοῦ στοιχειώδους κύρους τῆς Ἐκκλησίας. 

Στή συνάφεια αὐτή επισημαίνεται ὅτι, ὁ νῦν πρόεδρος καί διδάσκαλος τῆς ἀναφερόμενης Σχολῆς κ. Κ .Β. Κολοκυθᾶς, ὅταν ἀπουσιάζει τόν ἀντικαθιστᾶ στήν ἕδρα τῆς Σχολῆς ὁ υἱός του Β. Κολοκυθᾶς.  Ἀπό τούς κύκλους τῶν «φωτισμένων» διαδίδεται εὐρέως ἡ πληροφορία ὅτι ἐντός ὁρισμένου χρονικοῦ διαστήματος, ἑτοιμάζεται ἡ χειροτονία τοῦ κ. Β. Κολοκυθᾶ σέ Μητρόπολη τοῦ λεκανοπεδίου τῆς Ἀττικῆς.  Ἐφόσον ἐπιβεβαιωθεῖ αὐτή ἡ πληροφορία ἀναμένεται καταρράκωση τοῦ στοιχειώδους κύρους τῆς Ἐκκλησίας ἀφοῦ ὁ τελευταῖος θά ἀκολουθεῖ πλέον τήν ἀποπτωτική διεργασία τῆς συνδρομῆς τῆς Κ.Ζ. μέσα στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θά γίνουν τά «ἔσχατα χείρονα τῶν πρώτων»...

Ἡ ἄνοδος τῆς Κ.Ζ. στούς οὐρανούς, ἐν ζωῆ, καί ἡ λεπτομερής περιγραφή τοῦ Παραδείσου. 

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον γιά τό τί «παρανοϊκό» (ὅπως πάλι θά τό χαρακτήριζε κάποιος εἰδικός ἤ μή) διαβάζει κανείς στά βιβλία τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», τά ὁποῖα ἔγραψε ἡ «Ντίνα» ἤ Κ.Ζ., καί εὐλαβοῦνται καί διαβάζουν στίς συναθροίσεις τους οἱ σημερινοί μαθητές τῆς «Σχολῆς»!.  Στοιχεῖα αἱρέσεων, πλάνες, ἀλαζονεία χωρίς ὑπόβαθρο καί φαιδρότητες διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλη.  Ἄν οἱ ἀντικείμενοι τῆς Ἐκκλησίας ἤθελαν νά γελοιοποιήσουν τούς χριστιανούς πού ἀνέχονται ἤ συγκατατίθενται στήν ἀναφερόμενη συνδρομή τῆς Κ.Ζ., θά μποροῦσαν ἄνευ ἰδιαίτερης προσπάθειας νά ἀντλήσουν στοιχεῖα ἀπό τά κείμενα τῆς πνευματικῆς μητρός τῶν «φωτισμένων»[28], γεγονός πού βαρύνει καί τούς Ὑπεύθυνους στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο ἄν δέν ἀντιδράσουν στοιχειωδῶς.

Κυνικός νοῦς θά ἔλεγε ὅτι ὁ Σάμουελ Μπέκετ, ἐκφραστής τοῦ θεάτρου τοῦ παραλόγου, ἄν ἦταν γνώστης τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. ἵσως νά μήν ἔγραφε τό ἔργο του «περιμένοντας τόν Γκοντώ (τό Θεό)» ἀλλά πιθανόν νά ἄλλαζε τόν τίτλο τοῦ θεατρικοῦ του ἔργου τοῦ παραλόγου μέ τόν τίτλο «περιμένοντας τήν Κ.Ζ.» (ἄν καί πολύ ἀμφίβολο νά χάσει οὐσιώδη χρόνο καί ν’ ἀσχοληθεῖ μέ τέτοιο ἐξωφρενικό σύνδρομο πού δυνατόν νά καταχωρεῖται στά ἀζήτητα).  Κι ἄν τό θέατρο εἶχε θαμῶνες λαό τῆς Κ.Ζ. καί τυχόν κλῆρο (μή γένοιτο) τότε θά μεσουρανοῦσε ἡ συνδρομή τῆς Κ.Ζ.

Γιατί;

Γιατί, ἡ ἄνοδος ἐν ζωῇ, τῆς Κ.Ζ. στούς οὐρανούς[29] περιγράφεται ἀπό τήν ἴδια στά βιβλία της, κυρίως στό τρίτο τεῦχος τῆς σειρᾶς, πού ἔχει τόν τίτλο «Τά Εὐφρόσυνα» (Τοῦ Παραδείσου).

Ἀκολουθεῖ πάντα ἀντικειμενική ἀναφορά σέ χαρακτηριστικά σχετικά σημεῖα τοῦ βιβλίου της ὥστε νά δικαιολογοῦν καί νά ἐπιβεβαιώνουν τά σχόλια πού ἀναφέρονται στά σημεῖα αὐτά πού τά χαρακτηρίζει παθολογία:

-Ὁ Θεός δίνει τήν ἄδεια ν᾿ ἀνέλθει ἐν ζωῇ[30] ἡ Κ.Ζ., νά πατεῖ στήν ἄυλο Νέα Ἱερουσαλήμ[31], καί τό Ἀρνίον, ὁ Χριστός, τήν ἀκολουθεῖ καί βαδίζει πίσω της, προπορευομένου τοῦ ἀρχαγγέλου Ραφαήλ[32]!!!!

-Βλέπει στόν οὐρανό πολυτέλεια[33], βρίσκεται κάτω ἀπό τό θρόνο τοῦ Θεοῦ[34] καί ἀπολαμβάνοντας τά τοῦ Παραδείσου ἀκούει (ἡ Κ.Ζ., πάντα) τόν ἄγγελό της νά τῆς λέει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι «ἡ θέλησίς σου εἶναι καί τοῦ Θεοῦ θέλησις»[35], καί τότε ἡ Κ.Ζ. γίνεται ἔξαλλη[36], προφανῶς ἀπό τή χαρά της…

Πάλι κυνικός νοῦς θά τόνιζε ὅτι τέτοιου εἴδους ἑωσφορικοῦ τύπου παραλήρημα θά ἦταν ἀδύνατον νά τό φανταστεῖ κάθε συγγραφέας πού ἀνήκει στό θέατρο τοῦ παραλόγου ἐκτός κι ἄν τόν ἐνέπνεε ὁ Πειράζων.

Κι ἐπειδή ἡ «παθολογική» συνδρομή τῆς Κ.Ζ. κάνει λόγο γιά «πολυτέλεια στόν Οὐρανό», ἡ δέ ἴδια γίνεται ἔξαλλη ἀφοῦ ἡ θέλησίς της «εἶναι καί τοῦ Θεοῦ θέλησις», παραφράζονταςτό ἔργο τοῦ θεμελιωτή τοῦ ρεαλιστικοῦ μυθιστορήματος Μπαλζάκ μέ τίτλο «Εὐγενία Γκραντέ», ὑφίσταται τό ἀκόλουθο σενάριο τοῦ ἔργου:  Ἐπειδή οἱ λέξεις πολυτέλεια καί χρυσός συμβαδίζουν, ὁ πατέρας τῆς «Εὐγενίας Γκραντέ» γεμάτος χρυσό, γινόταν «ἔξαλλος» μέ τή σκέψη ὅτι θά τόν κληρονομήσει ἡ κόρη του Εὐγενία χάνοντας τήν «πολυτέλειά του», γι’ αὐτό ἐπιθυμοῦσε νά τήν ἀποκληρώσει. Ὅταν βίωνε τίς τελευταῖες του στιγμές καί ψυχορραγοῦσε, ἐνῶὁ ἱερέας ἔσκυψε ἐπάνω του νά τόν ἐξομολογήσει, εἶδε τόν μεταλλικό σταυρό τοῦ ἱερέα πού ἔλαμπε στό φῶς τοῦ δωματίου, τόν πέρασε γιά χρυσό καί ρωτώντας ξαναμμένος τόν ἱερέα: -τόν πουλᾶς, τόν πουλᾶς, πόσο τόν πουλᾶς;  Ἔκλινε τό κεφάλι καί ξεψύχησε.  Τελικά, δέν πῆρε τόν ψεύτικο αὐτό σταυρό οὔτε τά ἄλλα χρυσαφικά του στήν ἄλλη ζωή, κι ἄς πιθανόν «βλέπει στόν οὐρανό πολυτέλεια» κι ἄς «ξεπουλάει μέ τό χρυσό θεραπαινίδες καί τήν ὑπόλοιπη τραγική ἀκολουθία ἀνθρώπων πού ἔχουν ἀθάνατη ψυχή» ἀποκληρώνοντάς τους ἀπό τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ... Ἡ ρεαλιστική αὐτή παράφραση δυνατόν νά ἰσχύει ἀπαιτώντας λύση πνευματική μέ συνοδό μετάνοια πού εἶναι δύσκολο ἐγχείρημα μέ τίμημα βαρύ.

Θέλει ἀπαραίτητη ὑπομονή, κουράγιο καί γερά νεῦρα γιά νά παρακολουθήσει κανείς τό ἀναφερόμενο ἐξωφρενικό «στόρυ» γιατί ὑφίσταται καί ἡ ἀκόλουθη λεπτομερής συνέχεια αὐτοῦ τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. πού λαμβάνει ἀπόχρωση ἐπιεικῶς τραγελαφική:

-Εἶδε ἐπιπλέον ἡ Κ.Ζ. στόν οὐρανό ὅτι τά ροῦχα, πού φοροῦσε ἡ Παναγία εἶχαν «πανωμάνικα»[37], καί ὅταν ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἔπλεκε, ὁ Χριστός-βρέφος τῆς τραβοῦσε τό κουβάρι θέλοντας κι ἐκεῖνο νά «ράψῃ»[38]!

-…Τό ἔνδυμα τῶν ἀγγέλων στόν οὐρανό «ὡμοίαζε μέ φουστανέλλαν ἀραχνοειδῆ[39] καί ἐκεῖ στή Νέα Ἱερουσαλήμ ὑπῆρχαν ἄνθη, δέντρα, πτηνά, δρόμοι, λεωφόροι ἀφάνταστοι, λίμνες, θάλασσες καί ποτάμια[40].

-Εἶδε ὡσαύτως τό Χριστό στόν οὐρανό νά πατᾶ πάνω σ᾿ ἕναν ὄρθιο σταυρό, στηριγμένο σέ θρόνο, φοροῦσε δέ καί κόκκινο παντελόνι[41]!  Τό ἴδιο παντελόνι (κόκκινο!) φοροῦσαν καί οἱ μάρτυρες τῆς πίστεως στόν οὐρανό!

Ὁράματα ἀχαρακτήριστα…, και φαιδρά…

Περιγράφοντας ἡ Κ.Ζ. ὅσα εἶδε στόν Παράδεισο, στόν ὁποῖο ἀνῆλθε ζωντανή (ὅπως ἰσχυρίζεται στά βιβλία της), τονίζει καί τά ἀκόλουθα ἀχαρακτήριστα καί αἰσθητικῶς ἄκρως ἀπαράδεκτα:

-Εἶδε «τήν Μεγαλοπρεπεστάτην Μήτραν τῆς Παρθένου στηριζομένην εἰς τάς χεῖρας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, ἡ ὁποία φέρει ἀνωθέν της τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, καί εἰς τό κέντρον τόν ἀκτινοβολοῦντα ἀστέρα, εἶναι ἐν κινήσει, ζωντανή, τήν βλέπω νά κτυπᾶ, ὅπως καί ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου…[42]».

Τί ἄλλο ὅμως-κατά τήν Κ.Ζ. -εἶναι ἄνωθεν τῆς «ζωντανῆς» μήτρας τῆς Παναγίας μας, τήν ὁποία κρατοῦν στά χέρια τους ὁ Πατέρας καί ὁ Υἱός;

-Εἶναι-«ἡ ζωντανή πλουμιστή(!) περιστερά, νά τήν σκέπη μέ τάς ἀνοικτάς πτέρυγάς της καί μέ τά κόκκινα ποδαράκια Της[43]», δηλαδή τό Ἅγιο Πεῦμα!

Γιατί ὅμως ἡ Κ.Ζ. ἔγραψε αὐτά τά πράγματα;  Μᾶς τό λέει ἡ ἴδια: -«… ὅπως ἀκούσουν καί μερικοί ἄνθρωποι τῆς γῆς νά τό γευθοῦν καί νά ἀρχίσουν νά ἀναζωογονοῦνται καί νά κινοῦνται μέ δύναμιν εἰς τήν πνευματικήν ζωήν… ὅπως ἡ μήτρα τῆς Ἀπολυτρίας[44]» (τῆς Παναγίας), τήν ὁποία «φοράει» μάλιστα «ὁ Χριστός»!

«Ἀφοπλιστική» ρήση...

Τί ἐπιπλέον θωρεῖ ἡ Κ.Ζ. καθώς περιφέρεται στόν Παράδεισο;

Βλέπει χορούς καί πανηγύρια ἀπερίγραπτα.  Βλέπει τήν προετοιμασία παρθένων γιά μεγάλο χορό στούς οὐρανούς, ὅτι «εἰς τήν μέσην των φοροῦν… πεποικιλμένην ἀγκράφ[45]».

-Τά φορέματά τους «εἶναι ντεκολτέ, δίχως μανίκια[46]».

Αἱ θεραπαινίδες (οἱ ὑπηρέτριες) κρατοῦν εἰς τάς χεῖρας των πελώριον προσόψιον.  Εἰς τό μέσον τῶν ὁποίων παρουσιάζουν τήν τετιμημένην μήτραν τῆς Παναγίας…[47]».

-Οἱ παρθένες «λούζονται εἰς τήν Τρισύλαμπρον Βρύσην»[48], στόν οὐρανό καί στή συνέχεια σκουπίζονται εἰς τά προσόψια, πού φέρουν τήν μήτραν τῆς Παναγίας[49],

Ἄνωθεν ἑκάστου θησαυροφυλακίου (ἐκεῖ στόν Παράδεισο) ὑπάρχει μία ὡραία γλάστρα, πεποικιλμένη ὡς ἀπό φῶς κόκκινον εἰς τό σχῆμα τῆς Παρθενικῆς μήτρας[50]».

-Οἱ ὑπηρέτριες τῶν παρθένων στόν οὐρανό «θά χρησιμεύουν καί ὡς διδασκάλισσαι» τοῦ χοροῦ[51] καί ὅλες μαζί χορεύοντας «ἀνέρχονται εἰς τό δωδέκατον πάτωμα» τοῦ μεγάρου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης (στόν οὐρανό), κλπ.

Ἡ ψυχανάλυση καί μάλιστα μέ πνευματικό πατέρα γνώστη τῆς ψυχολογίας τοῦ βάθους ἀναμένεται νά ρίξει περισσότερο φῶς στό ἀναφερόμενο σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ. καί τῆς ἀκολουθίας της.

Ἄμετρη ἀλαζονεία…

Εἶναι γραμμένο, ὅτι ὁ Θεός ἀντιτάσσεται στούς ὑπερηφάνους, ἐνῶ στούς ταπεινούς δίδει χάριν (Παροιμ. Γ’ 34)

Στήν συνάφεια αὐτή, ἐνῶ ἡ κατηγορία τῶν ὑπερηφάνων συνήθως διαθέτει καί ἕνα background γνώσης πού φαίνεται νά ὑπολείπεται σαφῶς στήν περίπτωση τοῦ ἐπιπολῆς ἐξωφρενικοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ., σοβαρό στοιχεῖο ἀλαζονείας εἶναι αὐτό πού γράφει ἡ Κ.Ζ. στά βιβλία της, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μέ τά ἴδια Του τά χέρια ἔρρανε τή Κ.Ζ. μέ λουλούδια τοῦ Παραδείσου, ὅταν τήν εἶδε ἐνώπιόν Του στόν οὐρανό!  Ἐπειδή αὐτή ἡ περιγραφή, ὅπως καί ἄλλες συναφεῖς περιγραφές, πού κάνει πάντα ἡ K.Z. στά βιβλία της φαίνεται ἀπίστευτη, παρατίθεται ἐδῶ ὁλόκληρη τήν περικοπή:

«Τό θεοτικόν Τέκνον (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) ἀκροώμενον τῶν λόγων τῆς Μητρός Του μετά προσοχῆς, ὑπακούει καί εὔχαρι ἐναγκαλίζεται καί πάλιν τήν Λατρευτήν Μητέρα Του καί μέ τρία πηδήματα εἰς τήν ποδιά Της τῆς δίδει φίλημα τρίς, θέτει καί πάλιν τήν παρειάν Του εἰς τήν παρειάν Της μέ τό βλέμμα Του γλυκύ καί συμπαθητικό, χαρωπό καί γελαστό πρός τό τέκνον τῆς ταπεινοφροσύνης (πρός τήν Κ.Ζ.), ξεπιάνει τό ζηλευτό χεράκι Του ἀπό τόν λαιμόν τῆς Μητρός Του, τό σηκώνει εἰς ὕψος καί κατόπιν τό ρίπτει, καί ἀπό μακρόθεν εὐλογεῖ τό τέκνον τῆς ὑπακοῆς (τήν Κ.Ζ.) τρίς, ὅπως καί τάς παρθενομαρτύρους, ἐνῶ ἡ Μήτηρ Του Τοῦ παρουσιάζει καί πάλιν τό μικρό πανέρι μέ τά ἄνθη καί τοῦ λέγει: 

Ρῖψε καί εἰς αὐτό (τό τέκνο τῆς ὑπακοῆς, τήν Κ.Ζ.) ἀπό τά ἄνθη μέ τά ὁποῖα ἔρρανες τάς νύμφας, νυμφοστόλισον καί αὐτό, ἵνα ὡς ἄνθος καλλιεργημένον ἀπό Σέ γίνῃ εὐῶδες ἐν Οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς».

Τί κάνει, στή συνέχεια, ὁ Χριστός; Το περιγράφει ἡ ἴδια Κ.Ζ.:

-«… Ἐκ τῆς μεγίστης χαρᾶς τό βρέφος (ὁ Χριστός) ὑπακούει καί πάλιν ἀναπηδᾶ τρίς, ἁπλώνει μέ χάρι τό χέρι Του εἰς τό κομψό πανεράκι του, παίρνει ἀπό τά ἀπαστράπτοντα ἄνθη τά ὁποῖα περιέχει, τά ρίπτει εἰς ὕψος, καί ἐκεῖνα ὦ τοῦ θαύματος, βλέπω νά πολλαπλασιάζωνται καί νά κατευθύνωνται πρός ἐμέ, καί πίπτουν ἐπάνω μου μέ τόσον ἄρωμα καί μεγίστην εὐωδίαν…»[52].

Ἡ συνδρομή ἤ τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. ἔχει ἀκατάσχετη συνέχεια…

…Παίρνοντας θάρρος καί κουράγιο ἡ Κ.Ζ. ἀπό τόν ραντισμό της μέ ἄνθη τοῦ Παραδείσου καί μάλιστα ἀπό τά ἴδια τά χέρια τοῦ Χριστοῦ, παρακαλεῖ τήν Παναγία νά πάρει τό βρέφος-Χριστό στίς ἀγκαλιές της καί νά κατέβουν μαζί στήν Ἀθήνα!

Ποῦ ἀκριβῶς νά κατέβουν;

Νά κατέβουν στήν θρησκευτική «Ἀπολυτρωτική Σχολή Πανταννάσης», τήν ὁποία ἡ Παναγία ἔχει ἱδρύσει, διά τῆς Κ.Ζ.!

Καί τί νά κάνουν ὅταν κατέλθουν στίς αἴθουσες τῶν «Σχολῶν» τῆς Κ.Ζ.; 

Νά «παίξουν» μαζί Μητέρα καί Γιός μπροστά στίς μαθήτριες –τίς «φωτισμένες»! αὐτῆς τῆς Σχολῆς, διά «σημείων» μάλιστα καί «θαυμάτων» ἐκεῖ!

Γιατί νά γίνουν αὐτά;

Γιά νά δεῖ καί νά πεισθεῖ ὁ Χριστός (καί ὁ κόσμος, ὁ κλῆρος κλπ), ὅτι ἡ ἴδια ἡ Παναγία Μητέρα Του διδάσκει σ᾿ αὐτές τίς «Σχολές»!

Κρίνεται ἐκ νέου ἀπαραίτητο νά παρατεθεῖ ὁλόκληρο τό αὐθεντικό αὐτό κείμενο, ντοκουμέντο, γιά τούς εὐνόητους λόγους.

Μιλώντας ἡ Κ.Ζ. ἀπευθυνόμενη στήν Παναγία τῆς λέει τά ἀκόλουθα:

-«… Σύ ἡ μητέρα τοῦ Θεοτικοῦ Βρέφους (τοῦ Χριστοῦ), θά μᾶς προλάβης καί πάλιν πρίν πέσωμεν εἰς ἐξαφανισμόν καί κορέση τήν ἐπιθυμίαν του αὐτός (ὁ Σατανάς), ἀλλά ὡς Ἀπολύτρια μέ τά πλήρη δικαιώματα πού χαίρεις μέσω τοῦ βρέφους Σου καί τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τό ταχύτερον θά ἀκούσης καί ἡμῶν τήν κραυγήν τῶν ὁλίγων βρεφῶν ὅπως ἀπαιτήσης ἀπό τό ἐναγκαλιζόμενον Σέ καί ἀσπαζόμενον βρέφος Σου νά κατέλθη εἰς τά Σχολεῖα Σου μαζί Σου εἰς τάς ἀγκάλας Σου, νά ἴδη ὅτι διδασκόμεθα ἀπό Σέ νά χαρῇ καί νά παίξη μαζί Σου ἐμπρός μας μετά σημείων καί θαυμάτων…[53]».

Μετά ἀπό ὅλες αὐτές τίς «ἀποκαλύψεις» καί προτροπές, ἡ Κ.Ζ. ἀπευθυνόμενη πρός τίς ἐπουράνιες δυνάμεις καί ὅλα τά ἱερά Πρόσωπα τῆς Πίστεώς μας, εὐχαριστεῖ, προσκυνεῖ καί λέει:

«Προσκυνῶ καί μεγαλύνω τήν Παγκόσμιον δόξαν Σας, καί Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό δωρηθέν ὄνομα πού μοῦ ἐδώσατε τέκνον τῆς ὑπακοῆς καί ταπεινοφροσύνης, καί διά τήν τιμητικήν θέσιν τῶν εὐφροσύνων νά ἀναβιβάζετε τό πνεῦμα μου ἐν Οὐρανοῖς εἰσδύοντες αὐτό εἰς τά ἀπόκρυφα καί τά μυστήρια, ὥστε νά δύνανται νά γίνωνται γνωστά καί ἐπί τῆς γῆς εἰς τά πολλά πιστά τέκνα Σας…[54]».

Καί ὁδεύοντας πρός τό ἀποκορύφωμα τοῦ παρανοϊκοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. ἀκολουθοῦν οἱ ἀπανωτές ἐκφραστικές ἀπύθμενες παρενέργειες πού συνοδεύουν πάντα τό σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ.:

«… Τελειώνει τό τέκνον (ἡ Κ.Ζ.) τάς εὐχαριστίας του, καί τάς παρακλήσεις του πρός τήν Μητέρα τοῦ Βρέφους, καί εἰς ἐπισφράγισιν τῶν λόγων του ἡ Κεχαριτωμένη ἐκ τῆς ἀνεκλαλήτου χαρᾶς Της, διατάσσει καί πάλιν τό Βρέφος της (τόν Χριστόν!) νά πάρη ἀπό τό κομψό πανέρι ἄνθη καί νά τά ρίψη εἰς τό τέκνον (τήν Κ.Ζ.) διά νά τό χαροποιήση καί νά τό κάνει νά ἐννοήση ὅτι αἱ αἰτήσεις του (νά χορεύσει μέ τήν Παναγία στή «Σχολή» τῆς Κ.Ζ.!) ἔγιναν δεκταί[55]».

«Τό βρέφος (ὁ Χριστός) ἐκτελεῖ τήν προσταγήν τῆς Μητρός Του καί ραίνει μέ ἄνθη τό τέκνον (τήν Κ.Ζ.), τό ὁποῖον ἔξαλλον ἐκ τῆς χαρᾶς, κλίνει γόνυ τούς προσκυνεῖ τρίς μέ ἑσταυρωμένας χεῖρας φέρον τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί λέγει.  Τιμῶ καί προσκυνῶ Σέ μετά τῆς τεκούσης Σε Μητρός Σου ἁγνῆς Παρθένου Μαρίας.

Τότε ἀμέσως σηκώνουν καί οἱ δύο (ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία!) τάς χεῖρας των, τό εὐλογοῦν τρίς καί τοῦ λέγουν.  Βάδιζε ἐλευθέρως ὑπό τάς εὐλογίας Μας, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, (μέσα εἰς τόν Παράδεισον, στούς Οὐρανούς!), διά νά ἀποκομίσεις ὅλα τά εὐφρόσυνα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ καί τά μυστήρια τοῦ ἀνακτόρου τῆς νύμφης Αἰκατερίνης[56]».

Ἀκόμη λίγα, διά χειρός Κ.Ζ., «ἀνελθούσης» ἤδη στόν τρίτο ὄροφο «τοῦ ἀνακτόρου τῆς νύμφης Αἰκατερίνης» στόν Παράδεισο.

Μιλάει ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ πρός τήν Κ.Ζ. καί τῆς λέει:

«…Δός καί πάλιν προσκύνημα τρίς, εὐχαρίστησον τάς παρθενομάρτυρας, τούς Ἁγίους Ἀγγέλους πού σέ εὐχαριστοῦν παίζοντες τήν μεγάλην καί θαυμαστήν ὀρχήστραν, ἀλλά καί τό μέγαρον τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης εἰς τό ὁποῖον εὑρίσκεσαι καί ἀποκομίζεις τά εὐφρόσυνά του, ἵνα βαδίσωμεν καί εἰς τόν τέταρτον ὄροφον εἰς τόν ὁποῖον θά ἴδης, θά θαυμάσης καί θά συγγράψης πολλά περίεργα καί ἄξια θαυμασμοῦ διά νά προχωρῇ τό σύγγραμμα (αὐτά πού διαβάζουμε τώρα ἐδῶ καί ἄλλα πολλά!) καί,

…Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη νά τυπωθῇ τό ταχύτερον, διότι ἀπ᾿ αὐτό περιμένεται (ἀναμένεται) ὁ φωτισμός, ἡ μετάνοια καί ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς Βασιλείας ἐπί τῆς γῆς…[57]».

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτον ὅτι, μεταξύ πληθώρας ἄλλων ἐξωφρενικῶν παραμέτρων, γιά πρώτη φορά ἡ Κ.Ζ, εἰσάγει τούς ὅρους 3ο, 4οὄροφο, νεωτερίζοντας καί παραβλέποντας ἀντίστοιχους ὅρους τοῦἈποστόλου Παύλου πού ἀναφέρεται σέ οὐρανούς καί μάλιστα 3ο οὐρανό πού τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. εἶναι ἀδύνατο ἔστω νά τόν φανταστεῖ χωρίς ἔλεος καί μεταστροφή.

Ὑπάρχει ἀκόμα συνέχεια τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ.:

Καθώς περιφέρεταιστούς οὐρανούς καί ἐνῶ ἀκόμη βρίσκεται στή ζωή, περιγράφει ὅσα βλέπει ἐκεῖ στόν Παράδεισο ἐπισημαίνοντας τά ἀκόλουθα:

«(Οἱ Παρθενομάρτυρες) βαδίζουν πρός τήν αἴθουσαν τῆς ἀναπαύσεως καί τῆς ἀναψυχῆς, ὅπως τούς προσφέρουν οἱ θεράποντες (ὑπηρέτες) τόν οἶνον τῆς εὐφροσύνης καί λαμβάνουν τελείαν εὐδαιμονίαν ὥστε νά δύνανται νά ἀνέλθουν εἰς τό δωδέκατον πάτωμα (ξεπέρασαν τόν Παῦλο!) εἰς ἐξαιρετικήν ἐμφάνισιν εἰς τόν Θεόν, τόν Μονογενῆ Του Υἱόν μετά τοῦ ἐπαναπαυομένου Ἁγίου Πνεύματος οἱ ὁποῖοι κάθονται εἰς τόν θρόνον τόν κατασκευασμένον ὑπό τῶν Ἀγγέλων οἱ ὁποῖοι κρατοῦν εἰς τάς χεῖρας των πολυποίκιλα ὄργανα σάν νά παίζη μεγάλη ὀρχήστρα μουσικῆς καί ἀναμένουν τάς παρθενομάρτυρας νύμφας προπορευομένης τῆς νύμφης Αἰκατερίνης διά τόν μεγαλοπρεπέστατον χορόν ἐνώπιον τῆς Τρισυποστάτου Θεότητος…[58]»!

Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλάνη τους;

Φαίνεται ὅτι εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλάνη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά πιστεύουν πώς ἀπό τούς λόγους αὐτούς τῆς πνευματικῆς τους μητέρας ἐξαρτᾶται ἡ συντριβή τῆς κεφαλῆς τοῦ Σατανᾶ, ὁ φωτισμός καί ἡ σωτηρία τους; 

Τό τονίζει τό σύγγραμμα τῆς Κ.Ζ.:

«Ἰδού τό μέσον τῆς σωτηρίας μας, τοῦ φωτισμοῦ μας, οἱ σοφοί καί διδακτικοί λόγοι τῆς Παναγίας, τῆς Διδασκαλίσσης μας, τούς ὁποίους μᾶς προσφέρει τήν ὥραν τοῦ μαθήματος εἰς τό Θεοσωτήριον Σχολεῖον Της (τό κεντρικό εἶναι το αναφερόμενο εἰς τήν Πλάκα τῶν Ἀθηνῶν) πρός ἀναγέννησίν μας καί φωτισμόν, ἀποκαλύπτουσα εἰς ἡμᾶς τά εὐφρόσυνα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ…  Διά νά γίνουν ὅμως ὅλα αὐτά, πιστευτά εἰς τούς πολλούς, πρέπει νά τυπωθῇ τό σύγγραμμά Της ἀφοῦ πρῶτον ἐπισφραγίσετε (αἱ οὐράνιαι Δυνάμεις) ὅτι οἱ ζωντανοί λόγοι Της (τῆς Παναγίας διά τοῦ στόματος καί τῆς γραφίδος τῆς Κ.Ζ.) πηγάζουν ἀπό Αὐτήν, ὁπότε πλέον ὅμως ὁ κόσμος θά τρέχῃ νά τό ἀγοράζη (τό «σύγγραμμα» τῆς Κ.Ζ. καί τά ἄλλα), νά τό μελετᾶ καί νά τό ἔχη ὡς μέγα ἐγκόλπιον.  Ἀκόμη δέ, καί διά νά λείψουν τά ἐμπόδια τοῦ ἐχθροῦ ὅστις δέν ἀφήνει νά ἀναλάβουν πρόσωπα πιστά τά ὁποῖα θά τό φέρουν εἰς πέρας καί νά τό τυπώσουν, διότι γνωρίζει καλῶς (ὁ διάβολος) ὅτι ἀπό τό φωτεινόν Σχολεῖον τῆς Ἀπολυτρίας καί τούς ζωντανούς λόγους τοῦ συγγράμματός Της θά συντριβῇ ἡ κεφαλή του…[59]»

Φοβούμενος τώρα ὁ Σατανᾶς «τούς ζωντανούς –αὐτούς – λόγους τοῦ συγγράμματος» τῆς Κ.Ζ., ὅτι ἀπ᾿ αὐτούς θά συντριβεῖ τό κεφάλι του, τί κάνει;

Μουγκρίζει καί ἀφρίζει[60]» ὁ τρισκατάρατος!

Oἱ «φωτισμένες» κατατάσσουν ὡς πρώτη ἁγία τους τήν «Μαριολάτρισσαν ὀνόματι Καλλιόπην»!

Γράφουν ἀκριβῶς:

«… Καί ἤδη ἡ πρώτη ἀδαμάντινη καρδία πού ἀπεμακρύνθη ἀπό σᾶς (πού ἔφυγε ἀπό τήν γῆ ἐπειδή πέθανε) ὡς τελοιοποιημένην τήν προσλάβαμε ὡς τό ἀνώτερον κόσμημα καί τήν τοποθετήσαμε εἰς τό κέντρον τοῦ Χρυσοῦ Θρόνου εἶναι ἡ συνάδελφός σας καί συμμαθήτριά σας Καλλιόπη τῆς ὁποίας ἐδώσαμε τίτλον καί φέρει νέον ὄνομα τό ὁποῖον λέγει: Ἰδού ἡ ἀδαμάντινη Καρδία πού τίθεται εἰς τόν Πάνχρυσον Θρόνον τοῦ Νυμφίου ὡς πρώτη καί ἀρχή τῆς κοσμήσεως αὐτοῦ.  Εἶναι ἀξιαγάπητος Μαθήτρια Κόρη καί Πρωτομάρτυς ἐκ τῶν Σχολείων τῆς Ἀπολυτρίας (Παναγίας), εἶναι ἡ Μαριολάτρισσα ὀνόματι Καλλιότη, ἡ ὁποία φέρει τόν πρῶτον καλλωπισμόν τοῦ Πανενδόξου Θρόνου τοῦ Νυμφίου ὡς ἀξιαγάπητος Νύμφη Αὐτοῦ…[61]».

Οὐδέν σχόλιον γιά τίς ἀπροσδιόριστες καί συγχυτικές αὐτές διατυπώσεις.

Οἱ «φωτισμένες» «κουτσομπολεύουν» τήν Παναγία ἰσχυριζόμενες ὅτι οἱ λόγοι αὐτοί εἶναι δικοί Της…

Καί ἐνῶ ἡ Καλλιόπη αὐτή δοξολογεῖται τόσο πολύ ἀπό τίς «φωτισμένες» δίχως κανένα ψόγο, ἀντιθέτως ἡ Παναγία, ἐνῶ ὑμνεῖται καί αὐτή πολύ, ἐν τούτοις, βρίσκουν κάτι νά ποῦν, κάποιον μῶμον, μέ πλάγιο τρόπο εἰς «βάρος» της οἱ «φωτισμένες», ὅτι δῆθεν εἶναι δικοί Της λόγοι, τῆς κατακρίσεώς Της!

Πρός ἀποφυγή κάθε παρεξηγήσεως, παρατίθεται αὐτούσια ἡ σχετική περικοπή ἀπό τό βιβλίο τους.

Μιλάει ἡ Παναγία τονίζοντας:

«Ἀκούσατε, λοιπόν, τήν ἐν τῇ γῇ διαβίωσή Μου, διότι ὡς Μήτηρ Θεοῦ εἶχα μέγα ἐχθρόν, τόν διάβολον…

Ἤθελε πάντοτε νά Μέ πολεμᾶ…, καί τό κατόρθωμά του δέν ἦτο ἄλλο, παρά νά Μέ κρατᾶ εἰς χαμηλόν καί ἀσήμαντον ἐπίπεδον, ἵνα δυσκολεύωνται νά Μέ πλησιάσουν καί οὕτω στεροῦνται τῶν σοφῶν συμβουλῶν Μου.  Δι᾿ αὐτό ἄλλωστε τυραννοῦσε τόν μνηστῆρα Μου Ἰωσήφ εἰς τό ἔργον τοῦ τῆς ξυλουργικῆς, τό ὁποῖον μετά τοῦ Υἱοῦ Μου ἐπαγγέλλετο, ἵνα ζημιούμενοι, δέν προοδεύουν καί ἐν γένει μή ἔχοντες ἐργασίαν διερχόμεθα μετά μεγάλης δυσκολίας, στερούμενοι πολλάκις καί αὐτοῦ τοῦ ἄρτου (ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία!).  Ἀλλά καί αὐτά ἀκόμη τά ἐνδύματά μας ἦσαν πενιχρά.  Τά ὀρφανά (τά παιδιά τοῦ Ἰωσήφ!) ἐβάδιζον κακοενδεδυμένα καί ἀνυπόδητα, ἐνῶ Ἐγώ ἡ ἰδία ἀδυνατοῦσα νά ἐξέλθω, καθ᾿ ὅσον ἐστερούμην πολλῶν ἀπαραιτήτων.  Εἰργαζόμην λοιπόν ἐν τῷ οἴκῳ, φροντίζουσα ὅπως τά πάντα ἐξοικονομῶ διά νά καλύπτω τήν πτωχείαν μας.

Ἐντούτοις, ὁ ἐχθρός (ὁ Σατανᾶς) ὑπεκίνει τά ὀρφανά (τά παιδιά τοῦ Ἰωσήφ ἀπό τήν προηγούμενη σύζυγό του) νά Μέ κατακρίνουν εἰς πολλούς ὡς ἀνόητον καί μωράν, λέγοντα ὅτι Ἐγώ ἔφερα εἰς αὐτά τήν πτωχείαν, ἀπό τόν καιρόν τῆς μνηστείας Μου μετά τοῦ πατρός των.  Ἀποφεύγοντα ἀκόμη καί νά μέ βλέπουν ἔλεγον, ὅτι ἐάν ἤμην καλή θά εἶχα καί Ἐγώ τούς γονεῖς Μου καί δέν θά εὑρισκόμην παντέρημη (ἡ Παναγία!) …».

Καί τό παρανοϊκό σύνδρομο τῶν «φωτισμένων», ἀνάλογο τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ. συνεχίζεται μέ ἀκατάσχετη παρακρουστική, καταστρινιάζουσα φρασεολογία ὡς ἀκολούθως:

«…Ἤκουον αὐτά καί ἐθλιβόμην, διότι πάντα ταῦτα συνέβαλαν ὥστε, ὅταν ἐξηρχόμην τοῦ οἴκου, οἱ γείτονες νά Μέ περιφρονοῦν, ἀποφεύγουσαι καί αὐτόν τόν χαιρετισμόν.  Δι᾿ αὐτό ἄλλωστε πρό τῆς σταυρώσεως τοῦ Υἱοῦ Μου οὐδεμίαν φίλην ἀπέκτησα.  Εἰς τά ὀρφανά τοῦ Ἰωσήφ δέν ὡμίλουν καθόλου, καθ᾿ ὅσον ὅ,τι καί νά ἔλεγα ἀμέσως ὠργίζοντο.  Τόν μνηστῆρα Μου ἐσεβόμην τόσον, ὥστε σπανίως οὗτος ἤκουε τήν φωνήν Μου, μέχρι τοῦ σημείου πού πολλοί νά Μέ θεωροῦν ὡς ἄλαλην…[62].

Αὐτά εἶπε ἡ Παναγία στήν Κ.Ζ., οἱ δέ μαθήτριές της τά κυκλοφόρησαν σέ βιβλίο  233 σελίδων, τό ἔτος 1980.

Ὁ Πειράζων θέλοντας νά προσβάλλει τό περιβάλλον μέσα στό ὁποῖο μεγάλωσε ὁ Χριστός, ἔβαλε στό στόμα τῶν «φωτισμένων» τά λόγια αὐτά, πείθοντάς τις, μάλιστα, ὅτι αὐτές εἶναι ὅπως οἱ «πρόδρομοι τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς[63]»!

Πῶς ἔφθασαν στό σημεῖο νά γράφουν καί νά πιστεύουν αὐτή τήν συνδρομή τῆς Κ.Ζ. οἱ κατά τά ἄλλα «εὐλαβεῖς καί φιλακόλουθοι ἀδελφοί» μας;

1.    Ἔφθασαν σ᾿ αὐτό τό σημεῖο διότι ἡ πνευματική μητέρα Κ.Ζ.  διατύπωσε ἀπό τήν ἀρχή γραπτῶς, τήν «συμβουλή-ἐντολή» πρός τίς μαθήτριες καί τούς μαθητές της, ὅτι μόνο τίς ἁμαρτίες τους νά ἐξομολογοῦνται στούς πνευματικούς καί ὄχι τήν «χάρη» τους, δηλαδή, τά ὁράματα, τίς διδασκαλίες καί τίς «γραφές» πού λαμβάνουν «ἄνωθεν», κατ᾿ εὐθεῖαν ἀπό τό «στόμα» τῶν ὑπερτάτων ἱερῶν προσώπων τῆς Πίστεώς μας (Θεοῦ, Παναγίας, ἁγίων καί ἄλλων).

Ὁ πνευματικός τους ἔτσι ἐκπεσμός ἦταν ἀναπόφευκτος.

Νά, τό σχετικό ντοκουμέντο, ἔτσι ὅπως δημοσιεύεται στό βιβλίο τους πού ἔχει τόν βαρύγδουπο τίτλο «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός». ΑΘΗΝΑΙ 1961. 

Μιλάει ὁ Θεός πρός τήν Κ.Ζ. καί τῆς λέει (νά γράψει) γιά τίς μαθήτριές της:

«… Ἀφήσατε τάς κρίσεις καί παρεξηγήσεις τίς δικές σας, τάς μωράς συζητήσεις, καί τρέξατε διά καθαράν ἐξομολόγησιν, ὄχι νά λέτε ἀνοησίες διά τήν χάριν μας, ἡ χάρις δέν ἔχει ἀνάγκην νά τήν προβάλετε εἰς τόν Πνευματικόν διά ἐξομολόγησιν, τάς ἁμαρτίας σας νά εἴπετε…[64]».

Συνοψίζοντας τό σοβαρό αὐτό σύμπτωμα τοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ., ἡ μνημονευόμενη καταλήγει λέγοντας στή συνοδεία της:  Ὅλες τίς ἁμαρτίες σας νά λέτε στούς ἱερεῖς (νά κάνουν δηλαδή καί «καθαρή» ἐξομολόγηση), ἀλλά «τήν χάριν μας», ὅτι, δηλαδή, ἐπικοινωνοῦμε κατ᾿ εὐθεῖαν μέ τόν Οὐρανό νά μήν τά λέτε, νά μήν τά «προβάλετε».  Δέν πρέπει, διότι αὐτό θά ἦταν ἐγωϊσμός, ὑπερηφάνεια καί καύχηση νά ἀποκαλύπτετε τά τόσο σπουδαῖα χαρίσματα πού σᾶς ἔχει δώσει ὁ Οὐρανός!

Καί οἱ ἀγαθές μαθήτριες τῶν «Σχολῶν» αὐτῶν πέφτουν στήν σατανική παγίδα:  Ἀποκρύπτουν, μέσα στήν ἀφέλειά τους, ἀπό τούς ἱερεῖς μας στήν ἐξομολόγησή τους αὐτά ἀκριβῶς πού πρῶτα θά ἔπρεπε νά ἔλεγαν, ζητώντας καί τίς κατάλληλες συμβουλές γιά τά κατ᾿ ἐξοχήν σοβαρά πνευματικά αὐτά ἀτοπήματα.  Ἀποκρύπτουν οἱ «φωτισμένες» αὐτές ἀπό τούς πνευματικούς, ὅτι ἀνεβαίνουν δῆθεν καί κατεβαίνουν στόν οὐρανό, ὅτι γεμίζουν τετράδια μέ «γραφές» πού δίνει ἡ ἴδια ἡ Παναγία ἤ ὁ Πατήρ χαράματα (5η πρωινή), ὅταν ξυπνοῦν (κρυφά ἀπ᾿ τούς δικούς τους[65]!) γιά νά καταγράψουν αὐτά, τά ὁποῖα κατεβαίνουν ἀπό «ἄνωθεν» καί ἀπευθύνονται μόνο σέ αὐτές πού ἀπαρτίζουν τούς «φωτισμένους» ἀποδέκτες, φεῦ! τοῦ ἐξωφρενικοῦ συνδρόμου τῆς Κ.Ζ.

Οἱ «φωτισμένες» κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου…

Ὅσοι ἀπό τούς ἱερεῖς μας ἐνδιαφέρονται νά γνωρίσουν τί γίνεται γύρω τους σχετικά μέ τό θέμα αὐτό καί ἀρνοῦνται αὐτοῦ τοῦ εἴδους τόν «φωτισμό» τῶν πλανεμένων, προκαλοῦν τήν ὀργή τους, τίς ἀπειλές τους καί τή χλεύη τους, προφορικῶς καί γραπτῶς.

Ὁρισμένα σχετικά δεδομένα ἐκτοξευόμενα ἀπό τά βιβλία τους κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἶναι τά ἀκόλουθα:

1.    Μιλάει ὁ Θεός, πρός τήν πνευματική μητέρα τῶν «φωτισμένων», καί τῆς λέει ὅτι θά διαλύσει τούς κληρικούς πού ἀντιδροῦν στίς «φωτισμένες!»:

«Ἐγώ ὡς εὐσπλαγχνικός Πατήρ θά τούς εὐσπλαγχνιζόμην καί θά τούς ἐλευθέρωνα ἀπό τά πάθη των… (τούς ἀνθρώπους) χάριν τῆς θερμῆς πίστεως πρός τούς λόγους μου καί τῆς θερμῆς μετανοίας ὁλοκλήρου τοῦ Κλήρου, Ἀρχιερέων, Ἱερέων καί Ἱεροδιακόνων.  Δυστυχῶς ὅμως μετά μεγίστης λύπης μου σοῦ λέγω, πιστό τέκνον μου τούς ἔχει σκληρύνει τόσον τήν καρδίαν των, ὅπου εἶναι ἀδύνατον νά μετανοήσουν ἐξακολουθοῦν νά εἰρωνεύονται τήν χάριν μας…  Αὐτά πού σκέπτονται καί ἐνεργοῦν (οἱ κληρικοί) νά διαλύσουν τά Θεοτικά Σχολεῖα (τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» αὐτῶν) ἐντός ὁλίγου θά διαλύσω αὐτούς…[66]»!

2.    Θά εἰσάγει νέα Ἐκκλησία καί νέους παπάδες!:

«Σᾶς γνωστοποιῶ τό ὕψος καί τήν δόξαν πού θά λάβη ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τήν Παντάνασσα Κυρία (διά τῶν «φωτισμένων» μαθητριῶν τῶν «Σχολῶν» της) θά τήν ἀναδείξῃ ἀπό τήν νεκρότητα καί τόν ἐνταφιασμόν πού τῆς ἑτοιμάζουν οἱ ἴδιοι οἱ ἰθύνοντες (οἱ κληρικοί)!…».

…καί ἡ συνέχεια:

«…Θά ἐκδιώξη ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρ μέ φραγκέλιον σκληρόν, ἀπό ὅλους τούς Ναούς καί θά τούς ἀποδείξῃ ὅτι κακῶς καί παρανόμως κατεῖχον αὐτούς, τούς ἔδωσε ὁ διάβολος τά ἀξιώματα (τῶν ἀρχιερέων καί ἱερέων μας!).

Ὦ! τότε τί χαρμόσυναι ἡμέραι, καινούργιες πού θά ἀνατείλλουν εἰς τήν ἀνακαινιζομένην νέαν Ἐκκλησίαν, μέ τούς νέους Ἱερεῖς καί Ποιμενάρχας πού θά πάρουν τήν Ἱερωσύνην καί τάς Μήτρας ἀπό τάς χεῖρας τοῦ ἀληθινοῦ Ποιμενάρχου Σωτῆρος Χριστοῦ…  Δύει δι᾿ αὐτούς ὁ Ἥλιος καί ἀνατέλλει δι᾿ ἐσᾶς τίς «φωτισμένες» τῶν «Σχολῶν τῆς Παντανάσσης» καί τῆς Κ.Ζ.[67]»!

3.      Οἱ «μεθυσμένοι» παπάδες!

Ὁ χλευασμός στήν προκειμένη περίπτωση κατά τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἶναι ἐντελῶς προφανής.  Προχωροῦν δέ ἀκόμη περισσότερον οἱ «φωτισμένες» καί «προφητεύουν», ὅτι ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, ΤΩΡΑ, ὄχι μόνο δέν θά ἐμποδίζουν οἱ ἱερεῖς μας τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» αὐτῶν νά εἰσέρχονται ὡς τέτοιοι, ὡς ἕνα σῶμα στίς ἐκκλησιές μας ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός «θά φωνάζῃ εἰς τούς ἰθύνοντας (τούς κληρικούς) ν᾿ ἀνοίξουν οἱ ἐκκλησίες, μεθυσμένοι δέ καί ὀργισμένοι ἀπό φόβο καί ἐντροπήν θά ἀνοίξουν ἀναγκαστικῶς διάπλατα τούς Ναούς καί τότε τί χαρά εἰς τά τέκνα Μας (μιλάει ὁ Θεός) τά πιστά, θά τούς αὐξήσω τήν χάριν Μου ὥστε νά καταλάβουν τούς Ναούς καί νά διδάσκουν ὅλο ζωή τά Θεῖα ρήματά Μας…[68]».

Παρενθετικό παραφρασμένο σχόλιο: ἡ ὑποβόσκουσα καί μεθυσμένη ἔπαρση τῆς συνδρομῆς τῆς Ζ.Κ. πού ἀπωθεῖται καί ἀκολούθως τήν προβάλλει στόν ἱερό κλῆρο ἀποκαλώντας τον «μεθυσμένο» γεμάτη ἐπιθετικότητα (ψυχιατρικό φαινόμενο), τήν θωρεῖ ἀκόμη καί ὁ ψυχασθενής καί τήν παραμερίζει...

Ἀφοῦ οἱ «μεθυσμένοι» ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς θ᾿ ἀνοίξουν ΤΩΡΑ στίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων» νά καταλάβουν τούς ἱερούς μας ναούς, ἐν συνεχεία θά δίδουν εἰς αὐτούς καί τίς αἴθουσες (τά πνευματικά κέντρα) τῶν ἐκκλησιῶν μας, καί αὐτό τό διατυπώνουν ὡς ἀκολούθως μέ σχετική χλεύη καί πάλι εἰς βάρος τῶν «μεθυσμένων» ἱερέων καί ἐπισκόπων μας:

«Μήν ἀνησυχεῖτε καί στενοχωρεῖσθε δι᾿ αἰθούσας μεγάλας πού δέν ἔχετε νά συγκεντρώνεσθε, ἐντός ὁλίγου ὅλαι αἱ μεγάλαι αἴθουσα ικαί οἱ Ναοί δικαί σας θά εἶναι (τῶν «φωτισμένων»!), θά σᾶς παρακαλοῦν νά εἰσέρχεσθε…

Τότε οἱ ἀπομείναντες Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς θά ἴδουν πόσον μακράν Ἐμοῦ (τοῦ Θεοῦ) εὑρίσκοντο…[69]».

Ἐντούτοις, ὑφίσταται τό τραγικό αὐτό φαινόμενο σέ διάφορες Μητροπόλεις τοῦ Λεκανοπεδίου Ἀττικῆς καί στήν Κορινθία, φαινόμενο πού ἡ ψυχολογία τοῦ βάθους καλεῖται νά δώσει ἀπάντηση, ἀφοῦ «βαθεῖα ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου κατά πάντα» ὅπως λέει ἡ Βίβλος.

Αὐτοχειροτονήθηκαν καί «παπαδῖνες» οἱ «φωτισμένες»;

Ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία ἄφησε-Συνοδικῶς- ἀσύδοτες αὐτές τίς «Σχολές» τῶν «φωτισμένων», αὐτοχειροτονήθηκαν καί σέ «παπαδῖνες», σέ «ἱέρειες», ὡς ἑξῆς: Μιλάει ὁ Θεός πρός αὐτές καί τούς λέει: 

«Ὁ θρίαμβος τῆς ἀνορθώσεως τῆς ὀρθοδοξίας Μου καί ἡ ἀπολύτρωσις ὄχι μόνον τοῦ Ἔθνους σας ἀλλά καί ὅλων τῶν Ἐθνῶν ἀπό σᾶς ἔρχεται (ἀπό τίς «φωτισμένες»!), σεῖς θά παίρνετε τάς διαταγάς καί ἀποφάσεις Μου, τάς ὁποίας θά ἐκτελῇτε αὐτοστιγμή, σεῖς θά λάβετε τά δικαιώματά Μας (τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐκκλησίας) ἄν τινῶν ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς καί ὅπου θέλετε νά τάς κρατῆτε νά μήν τούς λύεται ὡς ἀνάξιοι σωτηρίας πού θά εἶναι…[70]»!

Τελικά, τό σύνδρομο τῆς Κ.Ζ. καί τῆς συνοδείας της εἶναι ἐκτός ἐλέγχου καί ἐάν δέν ἀναλάβει ἡ Ἡγεσία καί ὅλος ὁ ἱερός κλῆρος της νά δώσει διαγνωστικά καί θεραπευτικά σωσίβια, τό τέλος τοῦ ὁδοιπορικοῦ αὐτοῦ τῆς παθολογίας καταλήγει στά ἀζήτητα....

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πρός τήν ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή.

Ὅπως λέει ἡ ἁγία Γραφή, ὁ διάβολος μετασχηματίζεται σέ ἄγγελο φωτός καί δυνατόν νά πλανήσει ἀκόμη καί τούς ἐκλεκτούς.

Γι᾿ αὐτό μεγάλη εὐθύνη βαρύνει τόν διακριτικό πνευματικό πρός τόν ὁποῖο καταφεύγουν οἱ χριστιανοί, πού βρίσκονται κάτω ἀπό τήν ὑπακοή του, ἐκτός ἄν καί αὐτός τάσσεται ὑπέρ τοῦ ἀναφερόμενου «ἐξωφρενικοῦ» συνδρόμου ὁπότε ἵσως ἀπαιτεῖ πετραχήλι σέ ἀδιάφθορο ἱερέα.

Ἡ Ἐκκλησία μας γενικότερα ἔχει τίς εὐθύνες της γιά τήν πνευματική καθοδήγηση τῶν πιστῶν, ἰδιαιτέρως τῶν ὀρθοδόξων ἐκείνων χριστιανῶν πού βρίσκονται καί κινοῦνται μέσα στό Σῶμα Της, καί παρασύρθηκαν σέ ἀσύγγνωστες πλάνες ὅπως σέ αὐτήν γιά τήν ὁποία ἔχετε ἀνά χεῖρας αὐτή τήν ἐρευνητική μελέτη.

Οἱ διδασκαλίες τίς ὁποῖες κατά καιρούς διατυπώνουν οἱ «φωτισμένες» τῶν λεγομένων «Ἀπολυτρωτικῶν Σχολῶν», «Σχολῶν Παντανάσσης», «Σχολῶν τῆς Μητέρας Παναγιᾶς», «Τριαδικῶν Σχολῶν», ἤ ἁπλῶς «Σχολῶν», εἶναι ἐκκλησιαστικῶς ἄκρως ἀπορριπτέες.  Οἱ δέ τρόποι μέ τούς ὁποίους ἐπικοινωνοῦν δῆθεν μέ τό Θεό οἱ ὀνομαζόμενοι «χαρισματικοί», μέ τίς «γραφές» τους σέ τετράδια, μέ «ὁράματα» καί ἄνωθεν ἀποκαλύψεις κτλ, παρά τήν φαινομενική εὐλάβεια, τό φιλακόλουθο φρόνημά τους καί τόν ζῆλο τους, ὁδηγοῦνται, δυστυχῶς, στήν ἀνυπακοή, τίς πλάνες καί τίς αἱρέσεις. Διερωτᾶται τελικά ο στοιχειώδης νοῦς ἄν χρήζει νά ἀσχολεῖται μέ τέτοια ἐντελῶς ἐπιπολῆς σύνδρομα τύπου Κ.Ζ. πού στεροῦνται στοιχειώδους λογικῆς.

Ἐντούτοις, ἐκεῖνοι πού διερωτῶνται γιά τό ΠΩΣ οἱ «Ἀπολυτρωτικές», αὐτές, «Σχολές Παντανάσσης», ἀφέθηκαν ν᾿ ἁλωνίζουν ἀκατήχητες καί ἀσύδοτες στίς ἐκκλησίες μας, ἡ ἀπάντηση δίδεται ἀπό τούς ἴδιους τούς πλανεμένους.  Ἀνασύρουν ἀπό τίς τσάντες τους ἔγγραφα καί ἐπιστολές ἀπό ἐπισκόπους, πατριάρχες καί ἱερεῖς μέ συγχαρητήρια γράμματα καί εὐλογίες τους πρός τήν «Σχολή τῆς Παντανάσσης» καί τήν πνευματική τους μητέρα καί διδασκάλισσα Κ.Ζ. καί ὁ ἀνημέρωτος ἀποδέκτης ὑποχωρεῖ.

Ὅσοι ἀπό τούς κληρικούς μας, διαθέτουν τήν στοιχειώδη λογική ν᾿ ἀντιταχθοῦν πρός τίς διδασκαλίες τους, προκαλοῦν τήν ὀργή καί τό μῖσος τους, πού διατυπώνεται ποικιλοτρόπως.  Βέβαια τέτοιες παρανοϊκές διατυπώσεις ὁ σώφρων ἄνθρωπος τίς παραβλέπει γιατί δέν ἀξίζουν τίποτα ἀφοῦ στεροῦνται λογικῆς.  Γιά ἕναν δέ ἀπ᾿ αὐτούς τούς σώφρονας κληρικούς, τόν ἀείμνηστο, ἄλλοτε ἡγούμενο τῆς ἱερᾶς Μονῆς Πετράκη καί δημιουργό τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», ἀρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλο ἔγραψαν τά περισσότερα. Ἐπωνύμως καί ἀνωνύμως στράφηκαν ἐναντίων του, ὑβριστικῶς ἀλλά κανείς σοβαρός δέν τίς ἀξιολόγησε.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, σέ ὁμάδες περιγεγραμμένων ὁριοθετημένων αἱρέσεων, εἶναι ἐξαιρετικῶς φιλακόλουθοι ἀλλά ὑπολείπονται οὐσιωδῶς ἀκολουθώντας τό ἀναφερόμενο σύνδρομο παθολογίας τῆς Κ.Ζ., γι’ αὐτό καί χρειάζονται πνευματικῆς βοήθειας ἐκ μέρους τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας μας γιά μεταστροφή.

Ἡ ὅλη διαδικασία μεταστροφῆς δυνατόν νά προχωρήσει κανονικῶς, μέσω τοῦ Γραφείου Ἀντιμετωπίσεως Αἱρέσεων τῆς Ἐκκλησίας μας, διά τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία νά εἰσηγηθεῖ τά ὅσα πρέπει νά γίνουν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον διά τά καθ᾿ ἑαυτήν.

Ὅλα αὐτά νά περιέλθουν ποιμαντικῶς σέ γνώση τοῦ λαοῦ καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου μας, ἰδιαιτέρως τῶν περιφερειῶν Ἀττικῆς καί Κορίνθου, ὅπου ἐνδημεῖ περισσότερο τό σοβαρό αὐτό πνευματικό σύνδρομο παθολογίας, πού ἀναπτύχθηκε ἐδῶ καί πολύ καιρό καί συνεχίζεται ἀκόμη ΕΝΤΟΣ τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ καί τιμῆς

π. Λεωνίδας  Στ. Ἀμοργιανός. 

[1] Κωνσταντίνας Εὐθ. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 23, Ἔδκοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», Ἀθήναι 1961
[2]Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου «Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται», Ἐκδόσεις «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθήναι, 1989
[3]Κων. Β. Κολοκυθά «Κωνσταντίνα Εὐθ. Ζολώτα Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ» ΑΘΗΝΑ 1999 Β’ ΕΚΔΟΣΗ σελ. 40
[4]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 5,39
[5]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 5,39
[6]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 23
[7]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 121
[8]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 140
[9]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 11, 31
[10]Κων.Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 137
[11]Εἰδικά γιά τίς «Σχολές» αὐτές ἔχουν γίνει κατά καιρούς στούς ραδιοφωνικούς σταθμούς τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἀθηνῶν πολλές ἀναφορές μέ ἐμπεριστατωμένες ἐκπομπές, ἀπό τόν π. Δανιήλ Γούβαλη, τόν κ. Δημ. Κόκορη κἄ.
[12]Ἐκείνη, πού θά ἀπολυτρώσει τήν ἀνθρωπότητα (παραμεριζομένου, ἔτσι, τοῦ Λυτρωτοῦ).
[13]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός σελ. 7
[14] Τῆς ἰδίας, «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 20.  Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου», Ἀθῆναι, 1984.
[15]Κων. Ζολώτα. «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 70.  Τῆς ἰδίας «Τά Εὐφρόσυνα», βιβλίο Α’ σελ. 8,23,46,123, καί σέ πάρα πολλά ἄλλα σημεῖα.
[16]Μιλάει δῆθεν ἡ Παναγία πρός τίς «φωτισμένες» διά τῆς γραφίδας τῆς Κων. Ζολώτα.
[17]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 24. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984
[18]«Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 37
[19]ὅπ. π. σελ. 55
[20]ὅπ. π. σελ. 78
[21]ὅπ. π. σελ. 59
[22]Τά  Εὐφρόσυνα Τεῦχος Α’ σελ. 115
[23]Τά  Εὐφρόσυνα Τεῦχος Α’, σελ. 79, τεῦχος Γ’ σελ. 123
[24]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 68-69. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984
[25]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 55. Ἔκδοσις «Ἀπολυτρωτικῆς Σχολῆς» 1984
[26]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 68
[27]Κων. Ζολώτα «Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου» σελ. 72
[28]Τόν τίτλο «φωτισμένες» ἔδωσε σ᾿ αὐτές (γυναῖκες εἶναι οἱ περισσότερες) γύρω στό 1989 ὁ ἄλλοτε ἡγούμενος τῆς Ἱ.Μονῆς Πετράκη καί δημιουργός τῆς ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» π. Χαρ. Βασιλόπουλος, στό βιβλιαράκι του που ἀποτελεῖται ἀπό 58 σελίδες και ἔχει τίτλο «Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται».
[29]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 113
[30]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 17
[31]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 21
[32]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 21
[33]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 16
[34]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 18
[35]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 31
[36]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 31
[37]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 35
[38]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 36
[39]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 41,42
[40]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 44
[41]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 73
[42]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20,27
[43]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20,27
[44]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 20
[45]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 31
[46]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 43
[47]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 44
[48]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 45
[49]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 46
[50]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 49
[51]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 58
[52]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 98,99
[53]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 101
[54]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 101
[55]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 102
[56]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 102
[57]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 103
[58]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 75
[59]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 123
[60]Κων. Ζολώτα «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Γ’ σελ. 123
[61]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 91
[62]«Σχολεῖα Ἀπολυτρώσεως Ὑπεραγίας Θεοτόκου» Ἀθῆναι, 1980, «ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ», ὑπό «τῆς Σεβαστῆς Ἡμῶν Διδασκαλίσσης καί ἀγαπητῆς Μητρός Ἀειμνήστου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΕΥΘ. ΖΟΛΩΤΑ», σελ. 19.
[63]«ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ» σελ. 21
[64]«Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 131
[65]Γράφουν σχετικῶς τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Καί ὅταν ἀκόμη οἱ οἰκεῖοι σας, αἰτία τοῦ ἐχθροῦ (τοῦ Σατανᾶ) σᾶς ἐμποδίζουν τήν ὥραν αὐτήν (τήν 5ην πρωϊνήν), ἀπό ἀπιστίαν καί ἀσέβειαν, μή ὁμολογῆτε εἰς αὐτούς τοῦτο καί ἐρεθίζονται ἀλλά εἰπῆτε ὅτι ἔπαυσε νά σᾶς ἀρέσει καί δέν θά συχνάζετε πλέον, διά νά καθησυχάζετε οὕτω τήν ὀργήν καί τό μῖσος των, τά ὁποῖα προέρχονται ἐκ τοῦ σατανᾶ.  Ἐφ᾿ ὅσον δέ αὐτός εἶναι κλέπτης τῆς Ἀληθείας, μεταχειρΙσθῆτε καί σεῖς τό ψεῦδος…»! (Κων. Ζολώτα, «Παραβολαί…», σελ. 16
Γράφουν ἐπίσης ἀλλοῦ: «Σᾶς παρακαλῶ δέ, ὅσαι θά σηκώνεσθε τήν 5ην πρωϊνήν ὥρα γιά προσευχή νά μήν ἐνοχλῆτε τούς ἄλλους, ἄν δέ εἶναι δυνατόν μή τούς μαρτυρῆτε ὅτι σηκώνεσθε γιά προσευχή, ἀλλά ὅτι ἔχετε νά κάνετε ἄλλην ἐργασίαν…».
Καί στή συνέχεια: «Ὅταν ἀκούσετε τούς λόγους Μου καί προσεύχεσθε τήν 5ην πρωϊνήν ὥραν, θά δίδω ὕπνον βαρύ εἰς τούς οἰκείους σας, ὥστε νά μή αἰσθάνωνται διατί ἀπεμακρύνθητε τῆς κλίνης …, διότι δέν τούς ἔχετε πονηρεύση ὅτι σηκώνεσθε γιά προσευχή…». (Κων. Ζολώτα, «Τά Εὐφρόσυνα», τεῦχος Α’ σελ. 5,6.
[66]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 20
[67]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 63-64
[68]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 146
[69]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 99
π.χ Κάθε χρόνο τήν παραμονή τοῦ Πάσχα, ἑπτά ἱερεῖς τελοῦν τό Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου ὑπέρ τῆς «Σχολῆς Παντανάσσης», κατά παραγγελία τῆς «Σχολῆς».
[70]Κων. Ζολώτα «Λόγοι τοῦ Οὐρανίου Πατρός», σελ. 100

 

 

 

Α Γ Α Π Ι Σ Μ Ο Σ :

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ π.Γ.ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

 

Πῶς δὲν ἔγινα «Καθοδηγητὴς τοῦ Ἀγαπισμοῦ»

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

    Ανταποκρινόμενος στὸ πάγιο αἴτημα τῆς ἱστοριογραφίας, νὰ δημοσιεύονται, γιὰ νὰ γίνουν γνωστές, ὅλες οἱ πηγὲς στὰ διάφορα εἴδη τους (κείμενα, μνημειακὲς μαρτυρίες, προφορικὲς καταθέσεις κ.λπ.), πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ δημοσιοποιήσω καὶ τὶς δικές μου ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν γνωριμία μου μὲ τὸν πρώην Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κυρὸν Ἱερώνυμον Α´ (Κοτσώνην, 1905 - 1988). Ἄλλωστε, συνεχίζεται ἡ κατὰ καιροὺς κατάθεση ἀπόψεων γιὰ τὸν πολυσυζητημένο καθηγητὴ καὶ κληρικό. Γράφω τὰ παρακάτω μὲ σκοπὸ ὄχι τὴν ἀντίκρουση ὁποιωνδήποτε θέσεών του, οὔτε πολὺ περισσότερο ἐπιδιώκοντας τὴν ἁγιοποίηση ἢ δαιμονοποίησή του, ἀλλὰ γιὰ νὰ παρουσιάσω κάποια «ντοκουμέντα», ποὺ μποροῦν νὰ βοηθήσουν τὸν ἀναγνώστη νὰ συναγάγει μόνος τὰ συμπεράσματά του. Σπεύδω δὲ νὰ δηλώσω ὅτι πρὸς ἀποφυγὴν παρεξηγήσεων δὲν ἔβαλα στὸν τίτλο τὸν ὅρο «ἰνστρούχτορας», ποὺ τὸν θεωρῶ περισσότερο κατάλληλο, γιὰ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ρόλου, ποὺ ἤθελε νὰ ἀναλάβω, ὅπως θὰ δοῦμε, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος. Ὁ ὅρος αὐτός, γνωστὸς ἀπὸ τὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα, ἀντιστοιχεῖ στὸν ἑλληνικὸ «καθοδηγητής», καὶ τελικὰ πρόκεται γιὰ τὸ ἴδιο πρᾶγμα.

Ἡ γνωριμία

Τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο Α´ γνώριζα ὡς θεολόγος ἀπὸ τὰ δημοσιεύματά του1 καὶ κυρίως τὴν μετάφραση ἀπὸ αὐτὸν (1948) τοῦ ἔργου τοῦ προτεστάντη J. HOLZNER «ΠΑΥΛΟΣ», ἀπὸ τὸ ὁποῖο μάθαμε νὰ χαρακτηρίζουμε τὸν Ἀπόστολο «Ὁ Πρῶτος μετὰ τὸν Ἕνα», ἀλλ᾽ ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλός μας στὴν Ὀρθοδοξία, πάπα - Γιάννης Ρωμανίδης, σχολίαζε ὅτι, ἂν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὀρθόδοξα μία τέτοια φράση, μόνο ἡ Παναγία μας εἶναι «ἡ Πρώτη μετὰ τὸν Ἕνα», τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της, ἡ «μετὰ Θεὸν Θεός». Δόθηκε ὅμως ἡ εὐκαιρία νὰ τὸν συναντήσω καὶ προσωπικά. Λίγο μετὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Δικτατορίας, στὶς ἀρχὲς Μαΐου τοῦ 1967, ἐπισκέφθηκε τὴν «Ὀρθόδοξο Κατηχητικὴ Σχολή», ἵδρυμα- δημιούργημα τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Νευροκοπίου Γεωργίου (1881 - 1958), ποὺ διηύθυνε ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς (ἀργότερα) τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Βασίλειος Δεντάκης. Ὁ ἀκόμη ἀρχιμανδρίτης Ἱερώνυμος καὶ ὁ ἱεροκήρυκας (τότε) καὶ ἀρχιμανδρίτης, μετέπειτα Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστίνος Καντιώτης (1907 - 2010) ἐπισκέφθηκαν τὸ Ἵδρυμα, Κυριακὴ μετὰ τὴν θεία Λειτουργία.

Ἤμουν τότε λαϊκὸς καὶ ἀριστερὸς ψάλτης στὸν Ναὸ τοῦ Ἱδρύματος («Ἅγιος Ἀθανάσιος», στὴν Ἄνω Κυψέλη). Μὲ ἔκπληξη, ὅλοι μας (ἐπίτροποι καὶ συνεργάτες) ὑποδεχθήκαμε τοὺς δύο διακεκριμένους Κληρικοὺς στὴν αἴθουσα τοῦ Ἱδρύματος, καὶ ἐμεῖς οἱ νεώτεροι ἀκούαμε μὲ ἐνδιαφέρον τὴ συζήτηση, ποὺ ἀκολούθησε. Ὅταν ἔγινε λόγος γιὰ τὴν «ἐπανάσταση» τοῦ Στρατοῦ (21 Ἀπριλίου 1967), ὁ μὲν π. Ἱερώνυμος μίλησε πολὺ θετικά, διαβλέποντας σημαντικὲς ἐξελίξεις γιὰ τὸ Ἔθνος. Ὁ π. Αὐγουστίνος ὅμως, μολονότι παλαιὸς στρατιωτικὸς ἱερεύς, ἦταν πολὺ ἐπιφυλακτικός, περιοριζόμενος στὸ νὰ τονίσει τὴν παραδοσιακὴ ἐντιμότητα τῶν Στρατιωτικῶν καὶ ἐκφράζοντας τὴν εὐχὴ νὰ πράξουν τὸ πρὸς τὸ Ἔθνος καθῆκον τους, ἐξυγιαίνοντας τὴν Χώρα. Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ἐπαφή μου μὲ τὸν ἀρχιμανδρίτη- καθηγητὴ π. Ἱερώνυμο, ὁ ὁποῖος στὶς 14 Μαΐου 1967 ἐκλέχθηκε ἀρχιεπίσκοπος ἀπὸ τὴν «Ἀριστίνδην» Σύνοδο2 .

Ἀπὸ τὸ 1969 ἕως τὸ 1975 ἐσπούδασα στὴν Δυτικὴ Γερμανία (Βόννη καὶ Κολωνία), ὅπου τὸν Μάϊο τοῦ 1971 εἰσῆλθα στὶς τάξεις τοῦ ἱ. Κλήρου, στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἀπὸ ἐκεῖ παρακολουθοῦσα τὶς πολιτικοεκκλησιαστικὲς ἐξελίξεις στὴν Ἑλλάδα καὶ παράλληλα μὲ τὸ ποιμαντικό μου ἔργο ἑτοίμαζα καὶ τὶς δύο διδακτορικὲς διατριβές μου, τὴν γερμανικὴ καὶ τὴν ἑλληνική. Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1975 ἐπέστρεψα μὲ τὴν οἰκογένειά μου στὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπαναπροσλήφθηκα στὴ θέση τοῦ ἐπιστημονικοῦ βοηθοῦ στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχα παραιτηθεῖ τὸ 1971 μετὰ τὴν χειροτονία μου. Τὸ 1977 ἐγνώρισα τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Νικαίας κυρὸ Γεώργιο (Παυλίδη) (1910 - 1990), ἕνα μεγάλο ἱεροκήρυκα καὶ ἄξιο Ποιμένα. Μὲ ἐκάλεσε γιὰ μία ὁμιλία καὶ γίναμε φίλοι, μὲ κύριο συνδετικό μας στοιχεῖο, μετὰ τὴν ἱερωσύνη, τὸν διαβήτη (σάκχαρο): Ὄχι μόνο μὲ καλοῦσε συχνὰ γιὰ ὁμιλίες καὶ διαλέξεις, ἰδιαίτερα στὸν «Κύκλο ἐπιστημόνων», ποὺ εἶχε3 , ἀλλά μοῦ ἀνέθεσε καὶ τὴν διεύθυνση τοῦ τομέα «Ἐργατικῆς Διακονίας», γιὰ νὰ ἀξιοποιήσω, ὅπως ἐτόνιζε, τὴν σχετικὴ ἐμπειρία μου ἀπὸ τὴν Γερμανία. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ θεμελιώθηκε καὶ ἡ δεύτερη - οὐσιαστικότερη - γνωριμία μου μὲ τὸν (τέως) ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1979, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος εἶχε ἱδρύσει τὴν «Διεθνῆ τῆς Ἀγάπης», ὅπως ὀνόμασε τὴν Κίνησή του, ἢ τὸν «Ἀγαπισμό», ὅπως ἐπεκράτησε νὰ ὀνομάζεται, καὶ ἐργαζόταν πυρετωδῶς γιὰ τὴν ὀργάνωση καὶ στελέχωσή της. Ἤδη εἶχε ἐπιστρατεύσει διακεκριμένα μέλη τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας (Καθηγητὲς Πανεπιστημίου, Στρατιωτικούς, Πολιτικούς, Βιομηχάνους, Ἐπιχειρηματίες κ.λπ.), ἀναζητοῦσε ὅμως τὸν καθοδηγητή, ποὺ θὰ ἀναλάμβανε τὸ ἔργο διαφωτισμοῦ, ὡς ὁμιλητής ἐπὶ τακτῆς βάσεως καὶ «κατηχητὴς» τῶν Μελῶν καὶ ὅ,τι ἄλλο σχετικό. Ἕνα βράδυ δέχθηκα ἕνα ἀπρόσμενο γιὰ ἐμέ, τὸν ταπεινὸ Παπᾶ, τηλεφώνημα: «Ἐδῶ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος». Τὰ ἔχασα πρὸς στιγμήν, ἀλλὰ ἠρέμησα μετὰ ἀπὸ λίγο καὶ δέχθηκα τὴν πρόσκλησή του νὰ συναντηθοῦμε τὸ ταχύτερο δυνατόν. Αὐτὸ ἔγινε μετὰ ἀπὸ 2-3 ἡμέρες, στὶς 24.5.1979 σὲ ἕνα διαμέρισμα, ποὺ ὅπως μὲ πληροφόρησε, ἀνῆκε στὸν ἀείμνηστο πρ. Θηβῶν καὶ Λεβαδείας κυρὸν Νικόδημον (Γραικόν). Μὲ ὑποδέχθηκε μὲ τὴν γνωστὴ παποφράγκικη «μπέρτα», μὲ τὴν ὁποία εἶχε ἀρχίσει νὰ κυκλοφορεῖ. Ἔβαλα μετάνοια καὶ παρήγγειλε στὴν Κυρία ποὺ τὸν διακονοῦσε νὰ φτειάξει τοὺς καφέδες. Τὸν εὐχαρίστησα καὶ ἐντελῶς αὐθόρμητα τοῦ εἶπα: «Λάλει, Κύριε, ὁ δοῦλός σου ἀκούει»! Ἐκεῖνος ὅμως μοῦ ἀπάντησε: «Δὲν ἀναζητῶ δούλους, ἀλλὰ συνεργάτες», καὶ ἄρχισε νὰ μιλεῖ γιὰ τὴν «Διεθνῆ τῆς Ἀγάπης» καὶ τὸ ρόλο ποὺ ἤθελε νὰ μοῦ ἀναθέσει. Αἰφνιδιάστηκα καὶ τότε κατάλαβα, ὅτι ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Γεωργίου καὶ τὴν διάθεσή του νὰ διακριθῶ, ἀφοῦ τότε περνοῦσα μία περίοδο ὄχι ὁμαλῶν σχέσεων μὲ τὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπή4 , ζώντας μιὰ περιπέτεια, ποὺ δὲν γνώριζα, ποῦ θὰ κατέληγε.

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁμολογῶ ὅτι ἡ «Διεθνὴς» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ποὺ λεκτικὰ τουλάχιστον θύμιζε τὴν κομμουνιστικὴ «INTERNATIONALE», δὲν μὲ προδιέθεσε θετικά. Τὸν ἐπισκέφθηκα ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν Νικαίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ περιέργεια νὰ διαπιστώσω περὶ τίνος ἐπρόκειτο. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μὲ ἐνημέρωσε ἐκτενῶς γιὰ τὸ ἐγχείρημά του, γιὰ τὸ ὁποῖο αἰσθανόταν ὑπερήφανος, καὶ μοῦ περιέγραψε ποιὸς θὰ ἦταν ὁ ἀνατιθέμενος σὲ ἐμὲ ρόλος. Κατάλαβα ὅτι ἦταν ἕνα εὐσεβιστικὸ κατασκεύασμα, μὲ καθαρὰ δυτικὲς καὶ καθόλου ὀρθόδοξες προϋποθέσεις, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπιχειρήσω τώρα μακρότερες ἀναλύσεις. Αὐτὸ ὅμως, ποὺ σφηνώθηκε μέσα μου εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἦταν νὰ βρῶ τρόπο νὰ ἀποφύγω ὁποιαδήποτε δέσμευση. Ζήτησα, λοιπόν, περισσότερες πληροφορίες γιὰ τὴν «Διεθνῆ», γιὰ νὰ ἐνημερωθῶ πληρέστερα, πρὶν δώσω τὴν ἀπάντησή μου. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μοῦ ἔδωσε ἀμέσως τὸ ὑλικό, ποὺ διένεμε, διὰ τὴν στρατολόγηση τῶν Μελῶν τῆς «Δ.τ.Α.», ἀπὸ τὸ ὁποῖο πληροφορούμεθα τὰ περὶ τῆς ταυτότητος καὶ τῶν στόχων τῆς Ὀργανώσεως5 .

Ὅλα αὐτὰ - καὶ πολλὰ ἀκόμη - δημοσιεύθηκαν σὲ ἕνα βιβλίο τοῦ Μακαριωτάτου μὲ τὸν τίτλο «Ἀγαπισμός, τὸ καινούριο σύστημα ζωῆς», ἐκδ. ΤΗΝΟΣ, Ἀθήνα 19, σελ. 208. Γι᾽ αὐτὸ περιορίζομαι ἐδῶ σὲ ὅσα ἐξυπηρετοῦν τὸν σκοπὸ τοῦ παρόντος κειμένου.

Τί εἶναι ἡ «Διεθνής τῆς Ἀγάπης»

 « Διεθνής τῆς Ἀγάπης εἶναι ἕνα κίνημα, ποὺ θέλει νὰ τονίση, πὼς γιὰ νὰ καρποφορήσουν πιὸ πολὺ ὅλες οἱ ἀξιόλογες καὶ χρήσιμες προσπάθειες, ποὺ γίνονται σήμερα γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης στὸν κόσμο καὶ γιὰ τὴν ἐπίτευξι τοῦ γενικοῦ ἀφοπλισμοῦ, εἶναι ἀπόλυτα ἀναγκαῖο νὰ ἀξιοποιηθῆ στὶς διεθνεῖς μας σχέσεις ἡ Ἀγάπη. Ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης εἶναι ἕνα μεγάφωνο, ποὺ θέλει νὰ τονίση πὼς ἡ εἰρηνικὴ συναδέλφωσις, ἡ πρόοδος καὶ ἡ πολιτιστικὴ καὶ ἠθικὴ ἐξύψωσις ὅλων τῶν Λαῶν δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῆ οὔτε μὲ τὸ μῖσος, οὔτε μὲ τὴ βία, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν ἀπέραντη, πλατειὰ καὶ ἑκατὸ τοῖς ἑκατὸ εἰλικρινῆ Ἀγάπη. Ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης εἶναι ἕνα μέσο, γιὰ νὰ ἐκφρασθῆ ἡ ἀσίγαστη ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου, νὰ ζήση ἐλεύθερος καὶ ἀνεξάρτητος στὴ Χώρα του καί, ἐξασφαλισμένος ἀπ᾽ τὸ μῖσος καὶ τὴ βία καὶ ἀδελφωμένος μὲ ὅλους, νὰ βλέπη ὅτι ὁ ἱδρώτας του ξοδεύεται ὄχι γιὰ ὄργανα σφαγῆς καὶ ἀφανισμοῦ, ἀλλὰ γιὰ ἔργα προόδου καὶ πολιτισμοῦ, ἔργα Ἀγάπης. Ἔτσι, ὅταν ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης ἐξαπλωθῆ σ᾽ ὅλο τὸν κόσμο, θὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ πάνω μας ὁριστικὰ τὸ φάσμα καὶ ἡ μαύρη σκιὰ τοῦ Πολέμου καὶ τοῦ γενικοῦ μας ἐξοπλισμοῦ, καὶ τὸ ὄνειρο τῆς ἀνθρωπότητος γιὰ τὴν συναδέλφωσι ὅλων τῶν Λαῶν τῆς Γῆς θὰ γίνη ἐπὶ τέλους πραγματικότης. Γιὰ νὰ γίνη αὐτό, ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης θὰ προσπαθήση, εἴτε μὲ δημοψηφίσματα, εἴτε μὲ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ κάθε Πολίτη στὴν Διακήρυξί της, νὰ ἀκουσθῆ σὲ κάθε Κράτος ἡ φωνὴ τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Λαοῦ, ποὺ θέλει νὰ ζήση μὲ ἀγάπη καὶ ἀδελφωσύνη μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους Λαοὺς [......]. Ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης δὲν εἶναι οὔτε θρησκευτικὴ ὀργάνωσις, οὔτε πολιτικὸ κόμμα καὶ κυρίως δὲν εἶναι ἄρνησις τῆς πατρίδος. Εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ἕνας συναγερμὸς συνειδήσεων, μιὰ ψυχικὴ ἐπανάστασις, ἕνα ξέσπασμα τῆς ἀγάπης ἀπ᾽ τὸν ὕπνο της καὶ ἕνα ξεσήκωμα ὅλων μας γιὰ τὴ μάχη τῆς ζωῆς [......]. Ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης, τέλος, δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ ἐξάρτησι ἀπὸ ὁπουδήποτε, οὔτε ἔχει ὁποιοδήποτε οἰκονομικὸ συμφέρον. Ἀπὸ νομικῆς ἀπόψεως ἡ Διεθνής τῆς Ἀγάπης σὲ κάθε Χώρα εἶναι ἕνα Σωματεῖο, ποὺ ἔχει συγκροτηθεῖ καὶ λειτουργεῖ σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους, ποὺ ἰσχύουν καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα Σωματεῖα [......]. Στὴν «Διεθνῆ τῆς Ἀγάπης» μπορεῖ νὰ γίνη μέλος, χωρὶς καμμιὰ οἰκονομικὴ ὑποχρέωσι, κάθε ἄνδρας ἢ γυναῖκα, ἀνεξάρτητα ἀπὸ θρησκεία, καταγωγή, ἐθνικότητα, μόρφωσι, ἐπάγγελμα, ἀρκεῖ νὰ ἔχη συμπληρώσει τὰ δεκαοκτώ του χρόνια [......]. Μόνο ἡ Ἀγάπη μπορεῖ νὰ ἐκπληρώση τὸ πανανθρώπινο αἴτημα γιὰ συναδέλφωσι καὶ εἰρήνη. Μόνο ἡ Ἀγάπη μπορεῖ νὰ φυλάξη καὶ νὰ ἐγγυηθῆ ἕνα εἰρηνευμένο καὶ ἐλεύθερο κόσμο. Ἕνα κόσμο πραγματικὰ εὐτυχισμένον, ὅπως ὅλοι τὸν ποθοῦμε».

Ἐνδιαφέρον ἀκόμη, παρουσιάζει καὶ ἕνα ἔγγραφο μὲ τὸν τίτλο: «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΑΡΘΡΩΣΙΣ ΤΗΣ Δ.τ.Α.». Σ᾽ αὐτὸ πληροφορούμεθα, ὅτι μετὰ τὸ «Διοικητικὸ Συμβούλιο», τὴν «Ἐκτελεστικὴ δηλαδὴ Ἐπιτροπή», ὑπάρχουν δέκα «Εἰδικαὶ Ἐπιτροπαί», δηλαδή: 1) Γραμματείας, 2) Οἰκονομική, 3) Ὀργανωτική τῆς Περιφερείας Πρωτευούσης, 4) Ὀργανωτικὴ τῆς Περιφερείας (ἐπαρχιῶν), 5) Ὀργανωτικὴ Ἐξωτερικοῦ, 6) Μελετῶν καὶ Ἐκπαιδεύσεως Στελεχῶν, 7) Πνευματικῆς Τροφοδοσίας τῶν Στελεχῶν, τῶν Συνεργατῶν, τῶν Μελῶν, 8) Ἐκδόσεων, 9) Διοργανώσεως μεγάλων ἐκδηλώσεων καὶ 10) Τύπου καὶ Δημοσίων Σχέσεων. Ἡ δική μου εὐθύνη καὶ δραστηριότητα θὰ ἐκινεῖτο στὶς Ἐπιτροπὲς 6 καὶ 7, καὶ περισσότερο στὴν δεύτερη(6). Στὸ «Δελτίον Μέλους» ἀναγράφονται καὶ τὰ ὀνόματα τοῦ πρώτου Κεντρικοῦ Συμβουλίου (Διοικητικοῦ) τῆς Δ.τ.Α. ποὺ ἦσαν τὰ ἀκόλουθα: ΕΠΙΤΙΜΟΝ ΜΕΛΟΣ: Η Α.Μ. Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΟ Δ. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ: Ο ΑΡΧΙΕ- ΠΙΣΚΟΠΟΣ τ. ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ. ΚΩΝ ΧΡΥΣΟΥΛΑΚΗΣ, Δικηγόρος, τ. Γεν. Γραμματεύς Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ ΧΡ. ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ταξίαρχος ἐ.ἀ. ΤΑΜΙΑΣ. Β. ΚΟΥΡΙΑΣ, Ἰατρός, Καθηγ. Πανεπιστημίου, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΕΛΗ: Δ. ΓΚΟΥΤΑΣ, Καθηγητής, Κοινωνιολογίας. Γ. ΔΡΑΚΟΣ, Βιομήχανος. Α. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, τ. Διοικητὴς Ι.Κ.Α. Κ. ΤΑΡΛΑΤΖΗΣ, Καθηγητὴς Ἀν. Γεωπονικῆς Σχολῆς. Ε. ΧΟΪΔΑ, τ. Ἀρχηγὸς Ἑλληνίδων Ὁδηγῶν. Μαζί μοῦ ἔδωσε καὶ τὴν «Κατάστασιν Ἱδρυτικῶν Μελῶν» τοῦ Σωματείου τῆς «Διεθνοῦς τῆς Ἀγάπης», ποὺ εἶχε συντάξει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἰδιοχείρως. Πρόκειται γιὰ 122 πρόσωπα τῆς ἀστικῆς κοινωνικῆς τάξεως, ἀπὸ διαφόρους ἐργασιακοὺς χώρους. Μετὰ ἀπὸ δύο περίπου ὧρες ἔφυγα καὶ τὸ μόνο ποὺ σκεπτόμουν, ἦταν πῶς θὰ ἀποφύγω κάθε ἀνάμειξη στοὺς σχεδιασμοὺς τοῦ πρ. Ἀρχιεπισκόπου. Ἦταν, ἄλλωστε, ἡ μόνη δυνατότητά μου τότε, γιὰ νὰ «ἐλέγξω» τὴν σχεδιαζομένη Ὀργάνωση. Αὐτὸ δείχνει τὸ γράμμα, τὸ ὁποῖο τοῦ ἔστειλα μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες. Τοῦ τὸ διεβίβασα ταχυδρομικά, γιὰ νὰ μὴ πραγματοποιηθεῖ νέα συνάντηση μαζί του.

Τὸ γράμμα μου εἶναι τὸ ἀκόλουθο:

«Ἀθῆναι 31.5.1979

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον πρ. Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Κύριον κ. Ἱερώνυμον

Ἐνταῦθα

Μακαριώτατε, προσκυνῶ. Διὰ τοῦ παρόντος ἐπιθυμῶ νὰ Σᾶς ἐκθέσω ὡρισμένας σκέψεις μου ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὴν ὑφ᾽ Ὑμῶν ὀργανωθεῖσαν «ΔΙΕΘΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ», κατόπιν μάλιστα τῆς συνομιλίας μας κατὰ τὴν 24ην φθίνοντος μηνός. Διατελῶ ἀκόμη ὑπὸ τὸ κράτος τῆς συγκινήσεως, πού μοῦ ἐπεφύλαξεν ἡ πρόσκλησίς Σας νὰ συναντηθῶμεν καὶ Σᾶς ἐκφράζω διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν τὴν εὐγνωμοσύνην μου, διότι ἠθελήσατε νὰ καλέσετε εἰς τὴν ὡραίαν αὐτὴν προσπάθειαν καὶ τὴν ταπεινότητά μου. Βεβαίως δὲν συντάσσω τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἐπίσημον ὑπόμνημα. Ἁπλῶς Σᾶς ὑποβάλλω μερικάς σκέψεις μου μὲ ὅλην τὴν ἁπλότητα, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ Σᾶς τὰς ἐξέθετα προφορικῶς. Ὡς πρὸς τὴν μορφὴν τῆς ἐργασίας εἰς τὸν χῶρον τῆς «πνευματικῆς τροφοδοσίας» ἔχω νὰ προτείνω τὰ ἀκόλουθα: Αἱ συναντήσεις θὰ γίνωνται εἰς συγκεκριμένον χῶρον, εἰς αἴθουσαν - εἰ δυνατὸν - εἰς τὸ κέντρον τῶν Ἀθηνῶν, ἀργότερον δὲ εἰς Πειραιᾶ καὶ Προάστεια. Θὰ εἶναι συναντήσεις διαρκείας περίπου μιᾶς ὥρας. Εἰς τὴν ἀρχὴν καλὸν εἶναι νὰ γίνωνται αἱ συναντήσεις ἅπαξ ἢ ἔστω δὶς τοῦ μηνός, πάντοτε ὅμως εἰς ὡρισμένην ἡμέραν, π.χ. τὴν πρώτην ἢ τὴν τελευταίαν Τετάρτην τοῦ μηνός, κατὰ τὴν πρώτην καὶ τρίτην Τετάρτην κ.ο.κ. Ἐκ πείρας γνωρίζω ὅτι αἱ ἡμέραι Δευτέρα καὶ Τετάρτη προσφέρονται περισσότερον. Κατὰ τὴν συνάντησιν θὰ γίνεται μία ὁμιλία - διάλεξις καὶ καλὸν εἶναι νὰ ἀκολουθῆ (σύντομος) συζήτησις πρὸς διασάφησιν ὡρισμένων σημείων τῆς προηγηθείσης ὁμιλίας. Ἡ συζήτησις θὰ συμβάλλη εἰς τὴν καλυτέραν γνωριμίαν τῶν μελῶν, θὰ τονώνη δὲ τὸ ἐνδιαφέρον των. Κατὰ τὴν συνάντησιν θὰ γίνωνται, ἐπίσης, ἀνακοινώσεις διὰ τὴν πορείαν τῆς Κινήσεως, ἀλλὰ καὶ διὰ κάθε ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾶ εἰς τὴν Διεθνῆ τῆς Ἀγάπης. Τὸ ἐπίπεδον τῶν διαλέξεων θὰ ρυθμίζεται, βεβαίως, ἀναλόγως πρὸς τὴν πνευματικὴν (μορφωτικὴν) κατάστασιν τῶν προσερχομένων. Αἱ συναντήσεις αὐταὶ θὰ ἀποτελοῦν τὴν ψυχὴν τοῦ ὅλου ἔργου, διότι εἰς αὐτάς θὰ γίνεται ἡ γνωριμία μὲ νέα μέλη, ἀλλὰ καὶ ἡ προετοιμασία τῶν διαφόρων ἐκδηλώσεων. Ὡς πρὸς τὴν συμμετοχήν μου εἰς τὸ ἔργον τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας τῶν μελῶν, ἐπιτρέψατέ μοι, νὰ Σᾶς ἐκθέσω τὰ κάτωθι: Ὡς καὶ προφορικῶς Σᾶς εἶπον, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναλάβη τὸ ἔργον αὐτὸ ἓν καὶ μόνον πρόσωπον. Διότι τότε θὰ πρέπει κανεὶς νὰ ἀφιερωθῆ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτήν. Ἀλλὰ καὶ τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀναλάβη τὴν ὑπευθυνότητα τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας καὶ τὸν συντονισμὸν τοῦ ὅλου ἔργου, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ εἶναι ἐλεύθερον ἀπὸ παντὸς εἴδους δέσμευσιν, πρὸς ἀποφυγὴν εὐνοήτων παρεξηγήσεων. Ἄρα τὸ μόνον κατάλληλον διὰ τὴν περίπτωσιν πρόσωπον εἶναι ὁ Σεβ. πρ. Ἀττικῆς. Ὁ ὑποφαινόμενος, ὅπως καὶ οἱ λοιποὶ συνεργάται, θὰ ὑποβοηθήσωμεν τὸ ἔργον, κατὰ τὸ ἐνὸν ἕκαστος. Κατὰ τὴν γνώμην μου δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠδύναντο νὰ προσφέρουν τὴν ὑπηρεσίαν των, ἐφ᾽ ὅσον θὰ ἀπεδέχοντο βεβαίως τὴν πρότασίν Σας, εἶναι: Ὁ θεολόγος κ. Νικ. Σωτηρόπουλος, Ζωοδόχου Πηγῆς 44, ὁ π. Δημήτριος Νίκου, Προϊστάμενος Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ, ὁ Δρ. Θεολογίας κ. Παναγιώτης Νέλλας, καθηγητὴς Ἀρσακείου Ψυχικοῦ, ὁ Δρ. Θεολογίας κ. Ἰωάννης Κωνσταντινίδης, Καθηγητὴς Ριζαρείου Σχολῆς, ὁ Ὑφηγητὴς κ. Ἠλίας Μουτσούλας, Πλάτωνος 6, Ν. Ψυχικόν7 . Ὡς πρὸς ἐμέ, θὰ εἶμαι πρόθυμος νὰ ἀναλάβω μίαν σειρὰν ὁμιλιῶν. Ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν δύναμαι, δυστυχῶς, νὰ ἀναλάβω ὑπευθυνότερον ρόλον, διότι ὡς γνωρίζετε, ἡγοῦμαι τῆς Ὁμάδος διὰ τὴν Ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Δυνάμεων τῆς Ἑλλάδος. (Σᾶς διαβιβάζω συνημμένως σχετικὸν κατατοπιστικὸν φυλλάδιον). Δὲν θὰ παύσω ὅμως, τὸ κατὰ δύναμιν, νὰ βοηθῶ εἰς τὴν πραγμάτωσιν τοῦ ἱεροῦ σκοποῦ τῆς Ὑμετέρας προσπαθείας. Σᾶς φιλῶ τὸ χέρι μὲ βαθύτατον σεβασμόν,

(Ὑπογραφή)»

πως γίνεται ἀντιληπτόν, τὸ γράμμα συντάχθηκε μὲ πολλὴ περίσκεψη, φαίνεται δὲ καθαρὰ ὁ σκοπός του, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὴν ἀποσύνδεσή μου ἀπὸ κάθε ἐπιδίωξη στρατεύσεώς μου εἰς τὸ ἔργο τῆς «Διεθνοῦς τῆς Ἀγάπης». Ὡς ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δὲν εἶχα θέση σὲ μία τέτοια Ὀργάνωση, ποὺ θύμιζε τὸ «ὅλα στὸ ἴδιο Τσουκάλι» («Alles in einem Topf») τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Τεκτονισμοῦ, καί, μὲ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, τὸ ποθούμενον ἐπετεύχθη. Ὁ Μακαριώτατος δὲν μὲ ἐνόχλησε πιὰ γιὰ τὴν «Δ.τ.Α.» θὰ ἀκολουθήσει ὅμως καὶ νέα συνάντηση καί, τὴν φορά αὐτή, ἀπροσδόκητη «ἀντιπαράθεσή» μας. Στὸ μεταξὺ ὀφείλω νὰ παρουσιάσω ἀντιπροσωπευτικὰ δείγματα τῆς εὐρύτερης ἀντίδρασης στὴ «Δ.τ.Α.» τοῦ μακαριωτάτου Ἱερωνύμου. Εἶναι δὲ πρὸς τιμὴν τοῦ «Ο.Τ.», ὁ ὁποῖος δημοσίευσε δύο σπουδαῖα κείμενα, σχετιζόμενα μὲ τὸ θέμα.

Τὸ πρῶτο ἀνήκει στὸν ἀγαπητὸ Ἀδελφὸ καὶ Συναγωνιστή, αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Βολουδάκη. Ὁ π. Βασίλειος ἀσκεῖ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου κριτική, ἐλέγχοντας θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ τὴν «Ἀγάπη», γιὰ τὴν ὁποία ἀγωνιζόταν ὁ Μακαριώτατος, καταλήγει δὲ μὲ τὰ ἑξῆς: «Συνοπτικὰ τὰ γενικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου εἶναι: 1) Ἐὰν ὁ Ἀγαπισμὸς θεωρηθῆ μόνο βιοτικὸ σύστημα, κατακρίνεται ὁ συγγραφέας του, γιατί σὰν ἐπίσκοπος ὀρθόδοξος τῆς Μιᾶς καὶ Μόνης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ρυθμίζη ἀνθρώπινα (δηλαδὴ μόνο σαρκικὰ) τὴν ἐπὶ γῆς ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ θεανθρώπινα. 2) Ἐὰν ὁ «Ἀγαπισμὸς» θεωρηθῆ θρησκευτικὸ σύστημα, πάλι ὁ συγγραφέας του κατακρίνεται, γιατί ἐνῷ εἶναι ὀρθόδοξος καὶ μάλιστα ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας γράφει μὲ προϋποθέσεις ξένες πρὸς τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν «διὰ τῶν ἁγίων Πατέρων» Παράδοση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάθεσή μας ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας»8 .

 Ἡ δεύτερη κριτικὴ προερχόταν ἀπὸ ἕνα σεβαστὸ κληρικό, ἀείμνηστο τώρα, τὸν Ἀρχιμανδρίτη - Ἱεροκήρυκα π. Ἀρσένιο Κομπούγια, ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων παρατηρεῖ: «Τί εἶναι πάλιν αὐτὸ ποὺ τώρα τελευταίως μετεπήδησεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἡ λεγομένη «Διεθνής τῆς Ἀγάπης», ἡ ὁποία ἐσχάτως ἔλαβε Σωματειακὴν καὶ Νομικὴν ὑπόστασιν, μὲ ἐπίλεκτα μέλη τῆς κοινωνίας καὶ μάλιστα, καθὼς φαίνεται, ἡγήθη ταύτης ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κὸς Ἱερώνυμος; Προσεπάθησα νὰ μάθω τοὺς σκοπούς, τῆς ἰδιοτύπου αὐτῆς κινήσεως, ἀλλ᾽ ἐπειδὴ δὲν ἐδημοσιεύθησαν πουθενὰ οἱ σκοποί της τουλάχιστον εἰς ἐμὲ μένουν ἄγνωστοι. Ἀλλ᾽ ὅσο καὶ ἂν γίνουν γνωστοὶ οἱ σκοποί, ὅσον καὶ ἂν εἶναι ἅγιοι, εἶναι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς καταδικασμένοι εἰς οἰκτρὰν ἀποτυχίαν! Καὶ θὰ εἶναι εἰς ἀποτυχίαν, διότι ἡ κίνησις αὐτὴ τόσον εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅσον εἰς τὴν Εὐρώπην ποὺ ἕλκει τὴν ἀρχικήν της καταγωγήν, ἀποτελεῖται ναὶ μὲν ἀπὸ ἐπίλεκτα τῆς κοινωνίας μέλη, οὐχὶ ὅμως μὲ ἀναγεννημένα τῆς Ἐκκλησίας πρόσωπα, ἀνθρώπους μὲ βαθεῖαν εὐσέβειαν καὶ μυστηριακὴν ζωήν, ἴσως μάλιστα τινὲς ἐξ αὐτῶν νὰ ἀνήκουν καὶ σὲ σκοτεινὲς δυνάμεις! Καὶ ἑπομένως δὲν ξεκινοῦν μὲ τὸν Χριστὸν καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ, καὶ θέλουν νὰ δώσουν ἀγάπη καὶ εἰρήνη χωρὶς Χριστόν, χωρὶς τὴν ἀγάπη καὶ εἰρήνη ποὺ μοναδικὰ δίδει μόνον ὁ Χριστός. «Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν, οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, Ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰωάν. ΙΔ´ 26) διαβεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Πᾶν ὅ,τι προέρχεται ἐκ τοῦ κόσμου χωρὶς Χριστόν, εἶναι ἀτελὲς καὶ ματαιοπονία... Μακαριώτατε, ὁ κόσμος χάνεται καὶ μὴ βαυκαλίζεσθε μὲ ἐνθουσιασμοὺς ὅτι ὅλα πηγαίνουν καλά, τὰ τῆς πίστεως καὶ σωτηρίας, καὶ ἀφήσατε τὴν «διεθνῆ ἀγάπην» καὶ κατασκευάσατε ἕνα νέον σχῆμα, τὴν διεθνῆ μετάνοιαν καὶ κηρύξατε σὲ συναγερμὸν μετανοίας εἰς τοὺς συναδέλφους σας ὡς καὶ ὅλον τὸν κλῆρον καὶ λάον. Θὰ τὸ κάμετε; Καλῶς. Ἄλλως, παραιτηθῆτε ἀπὸ τὰς κοσμικὰς ἐνεργείας καὶ κινήσεις καὶ τὰ ταξίδια ἀνὰ τὴν Εὐρώπην, διὰ νὰ κηρύξετε ὄχι μετάνοιαν εἰς τὸν ἀφηνιάσαντα κόσμον τῆς Δύσεως, ἀλλὰ ἀγάπην χωρὶς Χριστὸν καὶ χωρὶς ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν σ᾽ Αὐτόν, καὶ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν μας»9 .

Ἡ νέα συνάντηση

 Ἡ νέα καὶ τελευταία - συνάντησή μου μὲ τὸν Μακαριώτατο ἔγινε μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες, στὶς ἀρχὲς Ἰουνίου 1979. Μετὰ τὴν ἐπιστροφή μου ἀπὸ τὴν Γερμανία μοῦ ἐζήτησε ἡ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ» (Χ.Ε.Ε.Ν.) νὰ κάνω μία ὁμιλία στὸ ἐντευκτήριό της (Φειδίου 3) κάθε Πέμπτη βράδυ. Τὸ ἐπληροφορήθη, φαίνεται, ὁ Μακαριώτατος καὶ ἔκαμε τὴν αἰφνιδιαστικὴ ἐπίσκεψή του. Φοροῦσε τὴν καθιερωμένη πλέον παπικὴ «μπέρτα» του. Εἶχα ἀρχίσει τὴν ὁμιλία, ὅταν εἰσῆλθε στὴν αἴθουσα, ἀκολουθούμενος ἀπὸ κάποιον ἄγνωστό μου. Ἦταν μεγάλη ἔκπληξη γιὰ ὅλους μας (οἱ ἀκροατὲς ἦσαν περὶ τοὺς 70 - 80). Προσπάθησα νὰ ἐξηγήσω μέσα μου τὸν λόγο τῆς ἐπισκέψεώς του. Τὸ βεβαιότερο εἶναι, ὅτι θὰ ἐπληροφορήθη κάποιο σχόλιό μου γιὰ τὴν νέα ἀμφίεσή του. Αὐτὸ φάνηκε καὶ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῆς συνομιλίας μας στὴ συνέχεια. Σηκώθηκα στὸ βάθρο, ὅπου καθόμουν γιὰ τὴν ὁμιλία, καὶ τοῦ προσέφερα τὴ θέση μου, λέγοντας ὅτι ἦταν τιμή μας ἡ ἐπίσκεψη αὐτὴ καὶ παρακαλώντας τον νὰ μᾶς διδάξει αὐτὸς τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐκεῖνος ἀπάντησε, ὅτι δὲν ἦλθε γιὰ ὁμιλία, ἀλλὰ ὅτι ἤθελε νὰ ἀκούσει ἐμένα. Συνέχισα τὴν ὁμιλία μου, προφανῶς μὲ κάποια ἀμηχανία («τρὰκ») καὶ ὅταν ὁλοκλήρωσα, τὸν παρεκάλεσα πάλι νὰ μᾶς μιλήσει.

 Καὶ τότε μοῦ λέγει: «Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἀρκετοὶ Πατέρες μας στὰ μοναστήρια κυρίως, φοροῦσαν τὸ ἔνδυμα, ποὺ ἐπέλεξα καὶ ἐγώ; Γιατί λοιπὸν μὲ κρίνετε;». Τότε συνειδητοποίησα τὸν σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεώς του. Μετὰ τὴν ἄρνησή μου νὰ ἀναλάβω δράση στὴν Δ.τ.Α. ἄλλαξε καὶ ἡ στάση του ἀπέναντί μου. Δὲν ἐδίστασα νὰ ἀπαντήσω, χωρὶς περισπασμούς, ἱστορικὰ γιὰ τὴν ἀμφίεσή του, ὑποστηρίζοντας τὴν ἔνστασή μου. Τοῦ εἶπα: «Ναί, Μακαριώτατε, ἴσως ἔχετε δίκιο γιὰ τὴν ἀμφίεση. Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως τὸ ἔνδυμα τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν εἶναι τὸ καθιερωμένο ράσο, αὐτὸ ποὺ κάνετε αἰφνιδιαστικὰ τὸν τελευταῖο καιρὸ καὶ χωρίς καμμιὰ ἐξήγηση, λέγεται παραποίηση στολῆς. Ἂν ἐμεῖς οἱ ἁπλοὶ κληρικοί, ὅταν ἤσασταν ἀρχιεπίσκοπος, ἐκάναμε κάτι τέτοιο, δὲν θὰ εἴχαμε συν έπειες; «Ὄχι, μοῦ ἀπάντησε. Μπορούσατε νὰ τὸ κάμετε, ἂν θέλατε». «Ναί, τοῦ λέγω, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐνημερώσατε». Διότι τότε θὰ ἐλαμβάνατε τὴν δέουσα ἀπάντηση. Ἐμεῖς στὴν Γερμανία κυκλοφορούσαμε μὲ τὸ καθιερωμένο ράσο μας, θεωρώντας το σημαία τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Δὲν σκεφθήκατε, λοιπόν, ὅτι τὸ τόλμημά σας θὰ προκαλέσει σκανδαλισμὸ στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα;». Τὴν στιγμὴ ἐκείνη, κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀκροατές μας, γύρω στὰ 40, οἰκογενειάρχης μὲ ρίζες παλαιοημερολογίτικες, πῆρε τὸν λόγο καὶ τοῦ λέγει: «Ἔχει δίκιο ὁ π. Γεώργιος, πάτερ Ἱερώνυμε!». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος τότε ἔχασε τὴν ψυχραιμία του καί, ἀπευθυνόμενος σὲ μένα, μοῦ λέγει: «Ἔτσι τοὺς διδάσκετε νὰ μιλοῦν στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, μὲ τὸ “Πάτερ”;». Δὲν ἐσιώπησα, διότι μπροστά μου εἶχα Ὀρθοδόξους, ποὺ ζητοῦσαν ἀπὸ ἐμὲ λόγο Ἀληθείας. Καὶ τοῦ εἶπα: «Μακαριώτατε, ἀπὸ τὸν εἰδικό μου καθηγητὴ τῆς Πατρολογίας, τὸν κ. Κων. Μπόνη, φίλος σας, ἔμαθα ὅτι ἡ προσφώνηση τῶν Κληρικῶν μας μὲ τὸ «Πάτερ» εἶναι ὅ,τι τρυφεροτέρα ὑπάρχει. Τὰ γνωστά μας «Σεβασμιώτατε», «Μακαριώτατε», «Παναγιώτατε», «Αἰδεσιμώτατε» τὰ γέννησε ἡ κοσμικὴ νοοτροπία. Γι᾽ αὐτὸ στοὺς ὕμνους μας, τοὺς Ἁγίους, ὅπως τὸν Ἅγιο Νικόλαο ἢ τὸν Μ. Βασίλειο, μὲ τὸ «πάτερ» τοὺς προσφωνοῦμε. Θὰ ἔπρεπε νὰ χαρῆτε, λοιπόν, ποὺ σᾶς μίλησε τόσο υἱϊκὰ καὶ τρυφερὰ ὁ προλαλήσας».

Τότε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος σηκώθηκε ἀμίλητος καὶ ἔφυγε. Καὶ ἐμεῖς συνεχίσαμε τὰ τῆς συναντήσεώς μας, χωρὶς κανένα σχόλιο γιὰ τὸ συμβάν, ποὺ προηγήθηκε. Τὶς ὁμιλίες τῆς Πέμπτης συνήθιζαν νὰ καταγράφουν στὰ μαγνητόφωνά τους ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς ἀκροατές. Ἔτσι κατεγράφη καὶ ὅλη ἡ συζήτηση μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ τελικὰ κατέληξε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Αὐτὸ αἰτιολογεῖ καὶ ἡ πληθώρα τῶν ἐπαινετικῶν γραμμάτων, ποὺ ἔλαβα ἀπὸ σεβαστοὺς Ἁγιορεῖτες. Δὲν θὰ λησμονήσω τὴν θέρμη τῆς ἀγάπης τοῦ ἀοιδίμου π. Νικοδήμου (Μπιλάλη), ποὺ κατὰ τὴν συνήθειά του προέβη καὶ σὲ μακρὰ ἀδελφικὴ ἀνάλυση καὶ κρίση τοῦ ὅλου συμβάντος. Ὁμολογῶ, ὅτι μὲ στήριξαν πολὺ σὲ μιὰν ἔκρυθμη περίοδο καὶ κρίσιμη γιὰ τὴν πορεία μου, διότι ἀκόμη δὲν μὲ ἐγνώριζαν ὡς κληρικὸ στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ γιὰ ἕξι χρόνια εἶχα «χαθεῖ» στὴν Γερμανία. Καὶ τὸ κυριότερο, κάποιοι ἐκκλησιαστικοὶ τῆς «παλαιᾶς τάξεως πραγμάτων» μὲ χαρακτήριζαν «κομμουνιστὴ» ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ κηρύγματά μου, ἔστω καὶ ἂν προσ παθοῦσα ταπεινὰ νὰ φέρω στὴν ἐπιφάνεια τὸν πατερικὸ λόγο, παραπέμποντας ἐπίμονα στὴν ὀρθοδοξο - πατερικὴ παράδοση τοῦ Μοναστικοῦ Κοινοβίου καὶ τῆς Ἑλληνορθόδοξης Κοινότητας.

Ἐν ἀγνοίᾳ του ὁ Μακαριώτατος μὲ βοήθησε νὰ ἀποκαταστήσω τὴν εἰκόνα μου σὲ φίλους καὶ ἀμφισβητίες. Βέβαια, δὲν ἤμουν ὁ μόνος, ποὺ ἄθελά μου ἀναγκάσθηκα νὰ ἀσκήσω κριτικὴ στὴν ἐμφάνιση τοῦ Μακαριωτάτου. Διότι ἀκολούθησαν καὶ ἄλλοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ ἐφημερίδα μας, ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀπὸ τὸν ὁποῖον προέρχεται καὶ ἡ δημοσιευόμενη φωτογραφία μὲ τὸν σχολιασμὸ τῆς ἐφημερίδος. Ὁλοσέλιδο δέ, χιουμοριστικὸ σχόλιο, ποίημα ὁλόκληρο, τοῦ μακαρίτη Μπόστ (Μ. Μποστατζόγλου) δημοσίευσε στὸ κυριακάτικο φύλλο της (3 Ἰουνίου 1979) ἡ «Κυριακάτικη Ἐλευθεροτυπία». Καὶ δὲν ἦταν ἡ μόνη.

 Ὁ εὐφυέστατος Μπόστ στὸ ὀκτάστηλο σκίτσο του παρουσιάζει τὴν Ἑλλάδα νὰ ἀσκεῖ κριτικὴ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο γιὰ τὴ Στολή, ποὺ εἶχε ἐπιλέξει. Στὸ μακροσκελὲς δὲ στιχούργημά του, σημειώνει μεταξὺ τῶν ἄλλων, μὲ τὴν δική του «ὀρθογραφία»: «Δέσποτα Ἱερόνιμε, βλέπο ὅτη ταχέως | βάλατε ροῦχα δυτικά, γυρνῶν ὡς ἐβροπέος10.| Σᾶς καθιστὸ ὅμος γνωστόν, ἂν ντύθιτε γιὰ μένα, | ἡ εἴσοδός μου θὰ συνβῆ εἰς τὸ ὀγδονταένα11. | Ὁ ἀντιπρόεδρος ΕΟΚ, ὁ κήριος Νατάλι, | ἐμπυρογνόμονες πολοὶ κὲ κορηφέοι ἄλοι, | μᾶς εἶπαν νὰ ἀλλάξομαι ὅλοι νοοτροπεία | κὲ ὄχη τὰ ἐνδήματα, φορόντες κελεμπία. | Οἱ θεσμικοὶ οἱ νόμοι μας πρέπει ν᾽ ἀλάξουν ὅλοι | κι ὄχι ἀλάζοντες στολὴ νὰ βγένομε στὴν πόλι. |Ἐσεῖς παρεξηγίσαντες τὰς ἀνωτέρω θέσεις | περιπατῆτε καθ᾽ ὁδὸν μὲ ἄλας ἀμφιέσεις.  Οἱ μόδιστροι τῆς Δήσεος θέλουν νὰ μὲ ἐνδήσουν | φορὼν καὶ φέσι εἰς ἐμὲ διὰ νὰ μ᾽ εὐχαριστίσουν | πρᾶγμα ποὺ δὲν εἶνε κομψόν, ὅπως ἀντιλαβῆσθε, | κὲ θὰ τ᾽ ἀκούσατε συχνὰ στοὺς ράπτας ποὺ ραβεῖσθε.  Ἄχ! σᾶς ζηλέβο, δέσποτα, ποὺ εἴχατε τὸ θάρος | Σεῖς τῆς ὀρθοδοξίας Μας ποὺ ἦσθο ἕνας φάρος12, | νὰ ἐνδηθῆτε Δητικὰ κὲ τόρα νὰ γυρνᾶτε | φορῶν ἀφτὰ ποὺ θέλετε χωρὶς νὰ χολοσκᾶτε...».

Ὁ εὑρηματικὸς Μπὸστ συνδέει τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Μακαριωτάτου μὲ τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις καὶ τὴν ἀναμενόμενη γιὰ τὸ 1981 ἔνταξή μας στὴν ΕΟΚ. Θεωρεῖ δὲ ὡς ἔκφραση δυτικοποιήσεως καὶ τὴν νέα περιβολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ποὺ κατὰ τὸν εὐφυῆ σκιτσογράφο συνέπλεε μὲ τὴν ὅλη πορεία τοῦ πλήρους ἐκφραγκισμοῦ τῆς Ἑλλάδος, κάτι ποὺ ὁλοκληρώθηκε στὴν ἐποχή μας, στὸ πλαίσιο τοῦ διπλοῦ οἰκουμενισμοῦ, θρησκευτικοῦ καὶ πολιτικοῦ, τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὁ Γελοιογράφος βλέπει τὰ πράγματα μὲ τὸ βλέμμα ἑνὸς αὐθεντικοῦ Ὀρθοδόξου, ὅπως φαίνεται ἀπὸ ὅλο τὸ στιχούργημά του. Διαβάζοντας τὰ σχόλια τοῦ Τύπου, καὶ ἰδιαίτερα ἐκεῖνα τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», βεβαιώθηκα ὅτι ἡ κρίση μου γιὰ τὰ τολμήματα τοῦ πρ. Ἀρχιεπισκόπου δὲν ἦσαν προϊὸν ἐσφαλμένης ἐκτιμήσεως, ἀλλὰ δίκαιη ἀντίδραση στὰ μηνύματα, ποὺ ἤθελε νὰ «περάσει» στὸν λαό μας. Παρʼ ὅλα αὐτά, μετὰ τὴν κοίμησή του (15.11.1988) θέλησα νὰ πάω στὴν Μονὴ Πετράκη, νὰ προσκυνήσω τὴν σορό του. Τὸ ἄφησα δὲ γιὰ τὴν τελευταία ἡμέρα, ποὺ θὰ ἐτελείωνε τὸ προσκύνημα καὶ θὰ μετεφέρετο στὴν Τῆνο. Τὴν νύχτα εἶδα ἕνα ὄνειρο ποὺ μὲ αἰφνιδίασε: Εἶδα ὅτι πηγαίνοντας γιὰ τὴν Μονή, ἐξερχόταν τὸ φέρετρο ἀπὸ τὸ πίσω μέρος τοῦ περιβόλου της, ἐνῷ κάποιος ἄγνωστός μου, μοῦ εἶπε, ὅτι στὴν Ἐκκλησία ἔχει ἐκτεθεῖ γιὰ προσκύνημα τὸ λείψανο μιᾶς Γυναίκας. Ὅταν πῆγα στὸ Ναό, τὸ πρωΐ, πράγματι τὸ λείψανο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου δὲν ἦταν πιὰ ἐκεῖ καὶ εἶχε ἐκτεθεῖ γιὰ προσκύνηση τεμάχιο τοῦ λειψάνου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης. Πρὸς Θεοῦ! Δὲν τὸ θεωρῶ οὐράνιο μήνυμα! Μᾶλλον θὰ ἦταν καρπὸς στομαχικῆς δυσλειτουργίας. Τὸ μόνο ἀληθὲς εἶναι, ὅτι ὄντως βρέθηκα στὸ προσκύνημα τῆς Ἁγίας, ποὺ καὶ στὴ συνείδησή μου ἐνσάρκωσε τὴν ὄντως σοφία (Ἰακ. 5, 13) ἡ ὁποία ἐφώτιζε καὶ τὴν ἐπιστημονική της γνώση. Καὶ γι᾽ αὐτὸ ἦταν Ἁγία.

 Σημειώσεις:

1) Ἦταν καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

2) Γιὰ τὰ πολιτικοεκκλησιαστικὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς μετὰ τὴν 21η Ἀπριλίου καὶ κυρίως στὸν χῶρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης βλ. τὸ βιβλίο τοῦ μακαρίτη διδασκάλου μου, ἱστορικοῦ Γερ. Ἰω. Κονιδάρη «Περὶ τῆς ἐν Ἑλλάδι «Ἐκκλησιαστικῆς Δικαιοσύνης» σήμερον», ἐν Ἀθήναις 1971/ 1972.

3) Συμμετεῖχαν σημαντικοὶ ἄνθρωποι τῶν Γραμμάτων, μὲ τοὺς ὁποίους διατηρῶ μέχρι σήμερα φιλικότατες σχέσεις.

4) Αὐτὸ εἶναι ἄλλη ἱστορία, ποὺ δὲν θὰ θίξω ἐδῶ.

5) Κατὰ τὴ συζήτησή μας ἐρώτησα τὸν Μακαριώτατο γιὰ τὴ σχέση αὐτῆς τῆς ἰδεατῆς Ἀγάπης μὲ τὴν συγκεκριμένη Ἀγάπη τοῦ Χρισοῦ μας, ἀλλὰ ἀπέφυγε νὰ μοῦ ἀπαντήσει.

6) Αὐτὸ κυρίως μοῦ εἶχε ζητήσει.

7) Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἤθελε νὰ ἀναθέσει τὸ ἔργον μόνο στὴν ταπεινότητά μου, ἀλλὰ ἀσφαλῶς θὰ ἀντιληφθῆ, ὅτι προτείνονται καὶ ἄλλοι Συνάδελφοι, ἀκριβῶς, διὰ νὰ μὴ τὸ ἀναλάβω ἐξ ὁλοκλήρου, ἂν τυχὸν ἄρχιζε ἡ συνεργασία μας.

8) Ὀρθ. Τύπος, ἀρ. φύλλου 441 (1981), σ. 1 καὶ 2.

9) Ὀρθ. Τύπος, φ. 447.

10) = Εὐρωπαῖος. Αὐτὸ λέγει πολλά. Ἡ Εὐρώπη κατεργάζεται τὴν ἀποορθοδοξοποίησή μας.

11) Τὸ 1981 γίναμε μέλη τῆς ΕΟΚ καὶ τὸ 1992 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως (Ε.Ε.).

12) Καταφανὴς εἰρωνεία γιὰ τὴν ἀρχιεπισκοπικὴ θητεία τοῦ Ἱερωνύμου.

ΠΗΓΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ τεύχη 2067-2068

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

 

Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος - Μοναχὴ Γαβριηλία,

«Διεθνής της Ἀγάπης» - « Ἀσκητική της Ἀγάπης»

 Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Παρομοίου εἴδους προσπάθεια «κοινωνίας Ἀγάπης» παρουσιάστηκε πρὶν 30 χρόνια ἀπὸ τὸν τότε πρώην Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὴ «Διεθνῆ της Ἀγάπης» καὶ τὸ σύστημα «Ἀγαπισμὸς»55. Σύμφωνα μὲ τὸν ἐμπνευστή του, «ὁ Ἀγαπισμός... παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὡς σύστημα βασίζεται στὴν Ἀγάπη, ἐν τούτοις, ἐπειδὴ καὶ ἄλλες θρησκεῖες τὴν παραδέχονται, δὲν εἶναι καθαρὰ χριστιανικὸ σύστημα. Μπορεῖ ὅπως εἴπαμε, ἂν συμφωνεῖ μὲ τὸ σύστημα αὐτό, ἀκόμα κι ἕνας ἄθεος νὰ συνεργασθῆ γιὰ τὴν ἐπικράτησή του. Ὁ Ἀγαπισμὸς εἶναι ἀνοικτὸς γιὰ κάθε ἄνθρωπο, χωρὶς καμμιὰ διάκρισι θρησκείας φυλῆς... κ.λ.π. Ὅσο γιὰ τὶς θρησκευτικὲς ἢ φιλοσοφικὲς ἢ ἄλλες πεποιθήσεις, ποὺ ἔχει ὁ καθένας, αὐτὲς γιὰ τὸν Ἀγαπισμὸ ἔχουν σημασία ἀναλόγως μὲ τὶς ἐκδηλώσεις, ποὺ ἐμπνέουν στὸν καθέναν. Κατὰ τὰ ἄλλα, αὐτὲς εἶναι ἀτομικὴ ὑπόθεσις τοῦ καθενός...»56.

Ἀφήνουμε ἀσχολίαστες αὐτὲς τὶς ἄθρησκες, οἰκουμενιστικὲς ἀπόψεις γιὰ μία «πανανθρώπινη Ἀγάπη» ποὺ ἐπαγγέλεται ὁ συγγραφεὺς τοῦ «Ἀγαπισμοῦ». Οὕτως ἢ ἄλλως καμμιὰ σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι πανταχοῦ... ἀπῶν στὸ βιβλίο καὶ τὸ σύστημα τοῦ Ἀγαπισμοῦ. Τὸ μόνο ποὺ ἐπισημαίνουμε εἶναι ὅτι ὅσοι διαπνέονται ἀπὸ τὸ πνεῦμα ἑνὸς τέτοιου «Ἀγαπισμοῦ», ἀπὸ μία οὐμανιστικὴ «ἀγάπη ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων» (Ἀθηναγόρας) ὠθοῦνται διαρκῶς σὲ διακηρύξεις γιὰ μία πανανθρώπινη ἑνότητα, εἰρήνη καὶ ἀγάπη χωρὶς αὐτὴ ἡ ἑνότητα νὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ οἰκοδόμησε ὁ Χριστός, δηλ. ἡ Ἐκκλησία Του, τὸ «εἰς ἐν Χριστῷ» (Γαλ. 3,28 ).

Μία ἄλλη τέτοια «ἀγάπη» προσπαθεῖ νὰ περάσει τὸ πολυδιαφημισμένο βιβλίο «Ἀσκητική της Ἀγάπης» τῆς μοναχῆς Γαβριηλίας μὲ 16 ἐκδόσεις, τὸ ὁποῖο κάνει λόγο γιὰ τὴν πολιτεία τῆς Γερόντισσας Γαβριηλίας. Αὐτὴ ἡ Γερόντισσα ἀπὸ τὰ νεανικά της χρόνια συναναστρέφεται διαρκῶς ἀλλόθρησκους καὶ ἀλλοδόξους. Ζεῖ σὲ σχολεῖα Κουάκερων, σὲ ἄσραμ (δηλ. μοναστήρια) Ἰνδουιστῶν, συζητάει μὲ Ἀγγλικανούς, μὲ μεθοδιστές, μὲ προτεστάντες, παπικοὺς κ.λ.π. Προσφέρει παντοῦ τὴ βοήθειά της καὶ πιστεύει ὅτι σ' ὅλους ὑπάρχει «σπινθήρας τοῦ Χριστοῦ».

Μερικὲς χαρακτηριστικὲς σκέψεις τῆς παραθέτουμε γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι ἡ ἀγάπη της καὶ ἡ κοινωνία της μὲ τοὺς ἄλλους δὲν εἶναι αὐτὴ τὴν ὁποία διδάσκει ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες. Λέει ἡ ἴδια: «Μοῦ ἔλεγαν πολλὲς φορές: Γιατί θεωρεῖς τοὺς Ἰνδοὺς σὰν δικούς σου; ἢ τοὺς μουσουλμάνους ἢ τοὺς Ἑβραίους; Μὰ γιατί ἐγὼ βλέπω τὸν ἴδιο Χριστὸ μέσα τους, ποὺ ἴσως συνειδητὰ δὲν τὸν γνώρισαν ἀκόμα. Καὶ ἔβλεπα πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὶς πράξεις τους νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ τοὺς ὁδηγοῦσε νὰ κάνουν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ...»57.

Ἐπίσης γράφοντας στὸν Ἰνδουιστὴ Ἄμτε, λέει: «Διαβάζοντας χθὲς τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων στὸ κεφάλαιο 4:34 ἔψαξα μέσα στὴν καρδιά μου νὰ βρῶ ἕναν τέτοιο Χριστιανό. Ἐσὺ καὶ ὁ Yehuda [σημ. ἄλλος φίλος της Ἑβραῖος] ἤρθατε στὸ νοῦ μου! Καὶ νὰ σκεφτεῖς ὅτι κανένας ἀπὸ τοὺς δύο σας δὲν εἶναι Χριστιανὸς κατ' ὄνομα!» (Ἒνθ' ἀνωτ. σ. 72).

Τέτοιου εἴδους ἀγάπες ποὺ βλέπουν τὸν ἴδιο Χριστὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς ἀλλόθρησκους, ποὺ βλέπουν τὴν ἀγάπη χωρὶς τὸν Χριστό, ποὺ βλέπουν τέλος κοινωνία Ἀγάπης ἐκτεινόμενη ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, πρέπει ὡς Ὀρθόδοξοι, ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀγορασμένοι μὲ τὸ τίμιο Αἷμα Του, νὰἀποστρεφόμεθα, διότι ἀκυρώνουν τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, τὸ Μυστήριο τὸ ἀποκεκρυμμένο ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ τῶν γενεῶν καὶ ἀποκαλυφθὲν ἐπ' ἐσχάτων ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἐν τὴ Ἐκκλησία Του. (Ἐφεσ. 3,9-10 καὶ Κόλ. 1-28).

Ολόκληρο το κείμενο: http://www.egolpion.com/agapismos.el.aspx

 

 

 

 

Η  "ΑΠΟΚΑΤΑΛΛΑΓΗ"  ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

   π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

 

      Οι υποστηρικτές του δόγματος της Αποκαταλλαγής των Πάντων αναφέρονται στο Α' Iω. γ' 8 για να στηρίξουν τις κακοδοξίες τους πώς τάχα ο διάβολος επλάσθη από τον Θεό κακός. Όμως το «απ' αρχής ο διάβολος αμαρτάνει», αναφέρεται όχι στη δημιουργία του, αλλά στην πτώση του. Το ίδιο παρατηρούμε και για το Iω. η' 44.

Ο διάβολος έγινε κακός με την ελεύθερη προαίρεσή του, γι' αυτό και δεν θα αποκατασταθεί, αλλά θα τιμωρηθεί μαζί με όλους τούς «αγγέλους του» (Ματθ. κε' 41. Άποκ. κ' 10).

Ακόμη χρησιμοποιείται το εδάφιο Θρήνοι γ' 38, όπου αναφέρεται: «εκ στόματος Υψίστου ουκ εξελεύσεται τα κακά και το αγαθόν;». Όμως εδώ γίνεται λόγος για τις δυσχέρειες στη ζωή, όχι για την αμαρτία, για την παιδαγωγία του Θεού, με σκοπό τη μετάνοια και την απαλλαγή από την αμαρτία. Γι' αυτό και στη συνεχεία (στίχ. 42) αναφέρεται: «ημαρτήσαμεν, ησεβήσαμεν, και ουχ ιλάσθης»!

Την ίδια έννοια έχει και το εδάφιο Hσ. με' 7. «εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιων σκότος, ο ποιών ειρήνην και ο κτίζων κακά, εγώ Κύριος ο Θεός ο ποιων πάντα ταύτα». Δεν πρόκειται εδώ για το ηθικό κακό, για την αμαρτία, αλλά για το φυσικό κακό, δηλαδή για τις θλίψεις. Γι' αυτό και τα «κακά» τίθενται εδώ σε αντίθεση με την «ειρήνη»!

Αναφέρονται ακόμη στο Ρωμ. ια' 32: «συνέκλεισε γάρ ο Θεός τούς πάντας εις απείθειαν, ίνα τους πάντας ελεήση». Όμως όπως παρατηρεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, το «συνέκλεισε» σημαίνει «ήλεγξεν, απέδειξεν, απειθουντας ούχ ίνα μείνωσιν απειθουντες», αλλά για να τούς οδηγήσει στην μετάνοια και να τούς σώσει.

Το Εφεσ. α' 9-10, δεν σημαίνει αποκαταλλαγή των πάντων με την έννοια πού το εκλαμβάνουν. Εδώ γίνεται λόγος για το μυστήριο του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, και υπογραμμίζεται πώς οι άνθρωποι, πού ήσαν χωρισμένοι εξαιτίας της αμαρτίας και οι άγγελοι στους ουρανούς, θα ενωθούν και πάλι στο ένα σώμα, υπό την μίαν κεφαλήν, τον Χριστό («ανακεφαλαιώσασθαι τα πάντα έν τω Χριστώ»). Γι' αυτό και στους στίχους 22-23 αναφέρεται: «και πάντα υπέταξεν υπό τούς πόδας αυτού, και αυτόν έδωκε κεφαλήν υπέρ πάντα τη εκκλησία, ήτις εστί το σώμα αυτού, το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου».

Το ίδιο νόημα έχουν και όσα αναφέρονται στο Κολ α' 20-22' «και δι' αυτού αποκαταλλάξαι τα πάντα εις αυτόν, ειρηνοποιήσας δια του αίματος του σταυρού αυτού, δι' αυτού είτε τα επί της γης, είτε τα εν τοις ουρανοίς... νυνί δε αποκατήλλαξεν εν τω σώματι της σαρκός αυτού...».

Αναφέρονται ακόμη και στο Α' Κορ. ιε' 22-26 και 53-58. Αλλά όταν ο απόστολος λέγει «και εν τω Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται», εννοεί πάντες «οι Χριστού», όπως διασαφηνίζεται στο στίχο 23. Το ίδιο σημαίνει και το «ίνα η ο Θεός τα πάντα εν πάσι», δηλαδή εν πάσι «τοις Χριστού»! Καταλήγοντας στο στίχο 58 συνοψίζει ότι «ο κόπος υμών ουκ εστί κενός εν Κυρίω». Δεν μιλάει λοιπόν γενικά, αλλά αναφέρεται πάντοτε στους χριστιανούς και τους ενισχύει στην εργασία των ευαγγελικών αρετών («ο κόπος υμών»).

Η πτώση του διαβόλου και του ανθρώπου δεν έχει την αιτία της στον Θεό, αλλά στην προαίρεση, στην ελευθερία των πνευματικών πλασμάτων του Θεού. Η ανόρθωση του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα συνεργίας ανάμεσα στων Θεό και στον άνθρωπο. O Θεός προσφέρει τη σωτηρία και ο άνθρωπος τη δέχεται ή την απορρίπτει (βλ ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ). Αλλά ο Θεός μένει στοργικός Πατέρας και προκαλεί τη βούληση του ανθρώπου με διάφορες παιδαγωγίες όμως δεν την βιάζει, γιατί η βεβιασμένη σωτηρία δεν θα ήταν σωτηρία.

Πρέπει ακόμη να προσθέσουμε πώς σύμφωνα με τη διδαχή της αγίας Γραφής, όπως την ερμηνεύει η Εκκλησία (πρβλ Α' Τιμ. γ' 15), Ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή, η οποία όμως μπορεί να χωρισθεί από τον Θεό, πού είναι η ζωή, και να πεθάνει πνευματικά (βλ ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΛΑΣΗ).
Πέρα από όσα έχουμε αναφέρει για την πτώση του ανθρώπου και τις συνέπειες της αμαρτίας, για την αιώνια τύχη του (βλ Εσχατολογία της Εκκλησίας μας), παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά ακόμη βασικά σημεία για τα θέματα αυτά.

Κατ' αρχήν η αποδοχή του δόγματος, ότι η αμαρτία υπηρετεί το σχέδιο του Θεού, απορρίπτεται κατηγορηματικά από την αγία Γραφή.

O απόστολος Παύλος υπογραμμίζει: «Τι ερούμεν; επιμενούμεν τη αμαρτία ίνα η χάρις πλεονάση; μη γένοιτο» (Ρωμ. στ' 1). «Τα οψώνια της αμαρτίας» δεν είναι σωτηρία, αλλά θάνατος «τα γάρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού Ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Ρωμ. στ' 23). Η ζωή δεν θα επέλθει αυτόματα, αλλά με τη χάρη του Θεού, αφού ο άνθρωπος καθαρίσει τον εαυτό του από την αμαρτία.

O Θεός δεν αγαπάει μόνο την κρίση, αλλά και την ελεημοσύνη, ολόκληρη η γη είναι γεμάτη από το έλεός του (Ψαλμ. λβ/λγ' 5. 97/98,3). Ό Θεός είναι αγάπη και καλεί τούς ανθρώπους να μείνουν στην αγάπη Του, εκτελώντας τις εντoλές Του (Ιω. ιδ' 15.21.23. ιε' 10). Όταν κανείς μένει στην αγάπη του Θεού, μένει στη ζωή. Όταν όμως αποτελεί δένδρo, πού δεν κάνει καλούς καρπούς, αποκόπτεται και πεθαίνει πνευματικά (Ματθ. γ' 10).

O Θεός «τιμωρεί», δηλαδή παιδαγωγεί, δεν αφήνει όμως τον άνθρωπο χωρίς ελπίδα (βλ Γέν. ν' 15-24)  «διαρρήξατε τάς καρδίας υμών και τα ιμάτια υμών και έπιστράφητε πρός Κύριον τον Θεόν ύμών, ότι ελεήμων και οικτίρμων εστί, μακρόθυμος και πολυέλεος και μετανοών επί τοις κακίαις» (Ιωήλ β' 13), «εκζητήσατέ με και ζήσεσθε και μη έκζητείτε Βαιθήλ... έκζητήσατε τον Κύριον και ζήσατε, όπως μη αναλάμψη ώς πυρ ο οίκος Ιωσήφ και καταφάγεται αύτον, και ούκ, έσται ο σβέσων τω οίκω Ισραήλ.. Ουαί οι επιθυμoύντες την ημέραν του Κυρίου, ίνα τί αύτη η ημέρα του Κυρίου; και αύτη εστί σκότος και ού φώς» (Αμώς ε' 4-6. 18).

O Θεός δεν θέλει το θάνατο του αμαρτωλού. θέλει να επιστρέψει από τον αμαρτωλό δρόμο και να τον σώσει (Ιεζ. ιγ' 23). Με αυτή την έννοια θέλει «πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας έλθειν» (Α' Τιμ. β' 4). Σε ότι αφορά τον Θεό, η αποκαταλλαγή συνετελέσθη. Πρέπει όμως και ο άνθρωπος να δώσει έμπρακτα τη συγκατάθεση του, να δεχθεί την αγάπη και το έλεος του Θεού. Γ' αυτό και ο προφήτης, πού αναφέρεται στον Θεό σαν κριτή, μιλάει για έλεος και οικτιρμούς, και καταλήγει: «μακάριοι οι εμμένoντες έπ' αύτώ» (Ησ. λ' 18).

O Θεός θεσπίζει νόμο και δίνει εντoλές, για να μπορέσει ο άνθρωπος να αποδείξει έμπρακτα την αγάπη του και την ελεύθερη προαίρεση του, υπέρ ή κατά της αγάπης του Θεού. Γι' αυτό ο Θεός υπογραμμίζει: «εγώ ει μι Κύριος ο Θεός σου, όστις σε εξήγαγε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας, ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού... εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός σου, Θεός Ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας... και ποιών έλεος εις χιλιάδας τοίς άγαπώσι με και φυλάσσουσι τα προστάγματά μου) (Έξοδ. κ' 1-6). Ο Ζηλωτής Θεός απαιτεί από μας αποκλειστική αγάπη, δεν προσφέρει την αγάπη Του ανεξάρτητα από τη δική μας ολοκληρωτική αφοσίωση.

Για να προσφέρει ο Θεός το έλεος Του στον άνθρωπο πρέπει και ο άνθρωπος να ελεήσει το συνάνθρωπο του. Διαφορετικά θα κριθεί από τον Θεό με το ίδιο μέτρο, «η γάρ κρίσις ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος» (Ιακ. β' 13, πρβλ. Ματθ. σι' 12. ιη' 35. Μάρκ. ια' 26).
O απόστολος Παύλος προειδοποιεί με σκοπό την αποφυγή της αμαρτίας υπογραμμίζει πώς οι «εκουσίως αμαρτάνοντες» θα τιμωρηθούν, μάλιστα όταν πρόκειται για Χριστιανούς «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος» καταλήγει (Εβρ. ι' 26-31, πρβλ Άμώς γ' 2). Όλοι θα παρουσιασθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να απολάβουμε αγαθό ή κακό, ανάλογα με τις πράξεις μας (Β' Κορ. ε' 10, πρβλ Ρωμ. α' 18. Ρωμ. β' 5-9. Μάρκ. ιστ' 1,16).

Η τιμωρία του Θεού δεν είναι εκδικητική, αποτελεί πρόκληση στην προαίρεση του ανθρώπου, να επιλέξει την κοινωνία αγάπης με τον Θεό και να μη αποστραφεί την αγάπη Του. Γι' αυτό η εξαγγελία της τιμωρίας συνοδεύεται με προτροπή για μετάνοια (Ησ. ξστ' 24. Δαν. ιβ' 2-3. Ματθ. κε' 41-46. Λουκ. στ' 19-31. Ίω. ε' 29).

     Η αιώνια κόλαση, ο χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεό (τη Ζωή) είναι πραγματικότητα στην αγία Γραφή. Είναι επιλογή του ίδιου του ανθρώπου, την οποία αποδέχεται ο Θεός, γιατί είναι αγάπη, δεν εξαναγκάζει τον άνθρωπο, απαιτεί ελεύθερη ανταπόκριση σ' αυτή την αγάπη. Η αγία Γραφή μιλάει για «ευρύχωρον οδόν» πού οδηγεί στην «απώλειαν» και πολλοί, με τη θέληση τους φυσικά, ακολουθούν το δρόμο αυτό (Ματθ. ζ' 13). Υπογραμμίζει με έμφαση πώς η ψυχή μπορεί να απολεσθεί «εν γεέννη» (Ματθ. ι' 28), μιλάει για «ζωήν» και για «πυρ αιώνιoν» και για «γέενναν του πυρός» (Ματθ. ιη' 8-9), για «εξώτερον σκότος» (Ματθ. κε' 13), για βασανισμό «εν πυρί και θείω» εις «αιώνας αιώνων» (Άποκ. ιδ' 10-11), για «την λίμνην του πυρός την καιομένην εν θείω» (Αποκ. ιθ' 20) και για «δεύτερον θάνατον» (Άποκ. α' 11. κ' 6.8).

Όχι λοιπόν αποκαταλλαγή των πάντων, αλλά ζωή αιώνια ή κόλαση αιώνια. Υπάρχουν αμαρτίες πού δεν συγχωρούνται, λέγει η Γραφή (Ησ. κβ' 14. Ματθ. ιβ' 31. Μάρκ. γ' 29). O λόγος του Θεού υπογραμμίζει: «Έξω οι κύνες και οι φαρμακοί και οι πόρνοι και οι φονείς και οι ειδωλολάτραι και πας ο φιλών και ποιών το ψεύδος»! (Αποκ. κβ' 15).
 

 ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΙΡΕΣΕΩΝ & ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

 

Η ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙ Η ΓΡΑΦΗ

 ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

(+) π. Δανιήλ Γούβαλη 

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

 


   Στην αίρεση απουσιάζει η ισομέρεια, η ισομετρία, η αρμονία. Κάποιες θεολογικές πραγματικότητες παραφουσκώνονται και αλλοιώνονται και γενικά όλο το δογματικό σύστημα παραμορφώνεται. Σε άλλες αιρέσεις είναι εξογκωμένη η πνευματολογία, σε άλλες η εσχατολογία, σε άλλες η τιμή προς το κληρικό στοιχείο, σε άλλες προς το λαϊκό, σε άλλες η εξωστρέφεια, σε άλλες η εσωστρέφεια και λοιπά. Επίσης κατά κανόνα στους αιρετικούς επικρατεί η νοοτροπία της βιτρίνας. Καταβάλλεται συστηματική προσπάθεια ώστε εξωτερικά να φαίνονται όλα καλά και να εντυπωσιάζουν. 

Πρόκειται για το προσωπείο του προβάτου, όπως αναφέρεται στα Ευαγγέλια λύκοι με ένδυμα προβάτου. Μία προσφιλή μέθοδο όλων των αιρετικών είναι το να πετάνε συνεχώς λάσπη κατά της Εκκλησίας. Την κατηγορία, την συκοφάντηση, την κατασυκοφάντηση της Εκκλησίας, είναι πράγματα που τα καλλιεργούν με συστηματικό τρόπο. 

Σήμερα θα θίξουμε το ζήτημα που  σχετίζεται με την σημασία που κατέχει η Αγία Γραφή στις διάφορες θρησκευτικές ομάδες. 

Στους Μτ. Ιεχωβά η προσωπική μελέτη της Αγίας Γραφής είναι πράγμα ανύπαρκτο, δεν είναι δυνατόν να προσεγγίσουν τον λόγο του Θεού με απλό και αβίαστο τρόπο δεν μπορούν λόγου χάριν να πάρουν και να διαβάσουν δυο τρία κεφάλαια και εφαρμόζοντας τους στοιχειώδεις ερμηνευτικούς νόμους όπως είναι λόγου χάριν ο νόμος της συνάφειας του κειμένου τα συμφραζόμενα να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα.  

Για αυτούς υπάρχουν μόνο κονσερβοποιημένες ερμηνείες. Ερμηνείες στο κουτί, κονσέρβες που αποστέλλονται από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης μέσω των διαφόρων βιβλίων και περιοδικών. 

Οι επιτετραμμένοι του Μπρούκλιν είναι ικανοί να συρράβουν τα πιο άσχετα χωρία της Γραφής που με καμία λογική δεν μπορούν να συσχετισθούν και να δίνουν την εντύπωση ότι ερμηνεύουν σωστά και σύμφωνα με το πνεύμα της Βίβλου. Εκείνο όμως που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι τούτο, υπάρχουν κάποια δόγματα υιοθετημένα από την εταιρεία Σκοπιά και πρέπει όλα τα χωρία της Αγίας Γραφής να προσαρμοστούν με αυτά τα δόγματα.
Δεν ακολουθεί η Σκοπιά την Γραφή αλλά η Γραφή πρέπει να ακολουθεί την Σκοπιά. 
Όλα τα εδάφια της Γραφής πρέπει να χορεύουν σύμφωνα με τον σκοπό που παίζουν οι βιολιτζήδες της Σκοπιάς. Το τραγικό μάλιστα είναι ότι σε μια άλφα χρονική περίοδο κάποια χωρία ερμηνεύονται κατά τον άλφα τρόπο και σε μια δεύτερη χρονική περίοδο τα ίδια ακριβώς εδάφια εξηγούνται κατά εντελώς διαφορετικό τρόπο. Και εάν κάποιο εκφέρει σχετική απορία θα λάβει απάντηση ο Ιεχωβά έστειλε καινούργιο φως

Έχουν συγγραφεί ολόκληρα βιβλία αντιαιρετικά όπου γίνεται διεξοδικός λόγος για αυτές τις αξιοθρήνητες τροπολογίες και παλινωδίες της Σκοπιάς. Όπως λόγου χάριν το βιβλίο Αντωνίου Αλεβιζόπουλου Η Σκοπιά ζωηρότερο φως ή πυκνότερο σκότος;
Και βέβαια σε αυτά τα βιβλία η Σκοπιά δεν έδωσε καμία απάντηση. 

   Όταν κανείς συζητεί με αιρετικούς και εξετάζει διάφορες περικοπές της Αγίας Γραφής κινείται κατ' ανάγκη σε ένα ειδικό σε ένα ιδιαίτερο λεξιλόγιο αφού και η απασχόληση αυτή είναι μια ιδιαίτερη απασχόληση να το εξετάσουμε, εδώ υπάρχει κάποια παραπομπή, να δούμε και τα παράλληλα χωρία, εδώ υποκρύπτονται δύο έννοιες, αυτό έχει αλληγορική έννοια, αυτό επιδέχεται μόνο κατά γράμμα ερμηνεία, αυτό το χωρίο είναι εμβόλιμο, είναι νόθο, απουσιάζει από την έκδοση του κριτικού κειμένου του Νέστλε και τα τοιαύτα. Κάποια όμως φορά σε συζητήσεις με αιρετικούς άκουσα μια πρωτοφανή λέξη, την είπε πρώην κορυφαίο στέλεχος των Μτ. Ιεχωβά, απομακρύνθηκε από την Σκοπιά για πολλούς και διαφόρους λόγους κυρίως όμως διότι διαπίστωσε ότι στους λογαριασμούς πάνω στα εσχατολογικά θέματα η Σκοπιά είχε διαπράξει ένα λάθος, δηλαδή κάποιοι εσχατολογικοί υπολογισμού ξεκινούσαν με αφετηρία το έτος 607 πΧ, υποτιθέμενο έτος της καταστροφής της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλωνίους, ενώ η ιστορική επιστήμη δέχεται ομόφωνα ότι αυτό το ιστορικό γεγονός πραγματοποιήθηκε είκοσι χρόνια αργότερα και κατά συνέπεια έπρεπε κάποιο εσχατολογικό γεγονός της Ιεχωβιτικής δογματικής να μη τοποθετηθεί το 1914 αλλά το 1934. 
Λοιπόν αυτό το πρόσωπο χρησιμοποίησε την φράση συμφραζομενική μετάφραση

Η πρωτοφανής λέξη είναι η λέξη συμφραζομενική επειδή στην Σκοπιά ποτέ σχεδόν δεν λάμβαναν υπόψη τι έλεγε το κείμενο πιο πάνω και πιο κάτω ώστε βάση των συμφραζομένων να εξαχθεί σωστή ερμηνεία. Αυτός αποχωρώντας από την οργάνωση των Ιεχωβιτών και ανακαλύπτοντας πλείστες όσες λανθασμένες ερμηνείες κατάλαβε ότι πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά η συνάφεια του κειμένου τα συμφραζόμενα, εξ και η πρωτάκουστη φράση συμφραζομενική μετάφραση. 

Ας δούμε και τι θέση έχει η Αγία Γραφή στις διάφορες θρησκευτικές ομάδες των Πεντηκοστιανών και Νεοπεντηκοστιανών.

Να κάνουμε καταρχήν κάποια διευκρίνιση Πεντηκοστιανούς λέμε τους Προτεστάντες εκείνους του Μεθοδιστικού τύπου που από τις αρχές του 20ου αιώνος διεκήρυξαν ότι τις ομάδες τους συντελείται μια καινούργια Πεντηκοστή.  Υποστηρίζουν τα μέλη αυτών των ομάδων ότι φτάνουν στον αγιασμό και γεύονται μια υψηλή πνευματική εμπειρία, το λεγόμενο βάπτισμα τους Αγίου Πνεύματος, υποστηρίζουν ότι λαμβάνουν χαρίσματα σαν εκείνα των πρώτων Χριστιανών μετά την Πεντηκοστή, ότι μπορούν και προφητεύουν και ομιλούν ξένες γλώσσες. 
Οι Νεοπεντηκοστιανοί αποτελούν ένα νέο Πεντηκοστιανό ρεύμα που εμφανίστηκε από την δεκαετία του 1980. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι ότι παρουσιάζονται σαν υπερδογματικοί, ότι επιμένουν στη σημασία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, ότι εγκαταλείπουν τα πάντα προκειμένου να δοθούν στην ιεραποστολική δράση μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεοράσεως και ογκωδών συνάξεων σε τεράστιους ναούς ώστε να πολεμήσουν τον διάβολο και να προετοιμάσουν τον ερχομό πάνω στην Γη χιλιετούς βασιλείας του Χριστού. Για περισσότερα περί  των Νεοπεντηκοστιανών παραπέμπουμε στο βιβλίο Αντωνίου Αλεβιζόπουλου Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων σελίδες 289 έως 340.

Λοιπόν στις ομάδες των Πεντηκοστιανών των Νεοπεντηκοστιανών καθώς και των λεγομένων Χαρισματικών η Αγία Γραφή υποβαθμίζεται, λόγω του ότι το βάρος πέφτει στις προσωπικές εμπειρίες. Η πληθώρα των οραμάτων και των αποκαλύψεων καθιστά περιττή την Αγία Γραφή και μπορεί ακόμη και να την περιθωριοποιήσει πλήρως. Όπως το διαπιστώσαμε προσωπικά στους οπαδούς αυτών των κινήσεων λαμβάνουν μεγάλη σημασία και τα όνειρα.
Αντί να συμμορφώνουν την ζωή τους μελετώντας ευλαβικά τα λόγια της Αγίας Γραφής, τα λόγια των προφητών και των αποστόλων περιμένουν τι όνειρο θα δουν την νύχτα, το θεωρούν ως προερχόμενο από το Άγιο Πνεύμα και μόλις ξυπνήσουν κοιτάνε να του δώσουν κάποια ερμηνεία και βάση αυτής να ρυθμίσουν την πορεία τους στην καινούργια ημέρα, η νύχτα καταντά να ρυθμίζει την ημέρα. 

Εδώ θα κάνουμε κάποιο συσχετισμό, άτομα που έχουν μπλέξει σε γκουρουϊστικές ομάδες ενεργούν παρόμοια, βλέπουν κάποιο όνειρο μόλις ξυπνήσουν παίρνουν τηλέφωνο τον "θεϊκό" διδάσκαλο ή τον αντιπρόσωπο του και ζητούν να τους το εξηγήσει και βάση της εξηγήσεως ρυθμίζουν και την ζωή τους. Βλέπετε προοδεύσαμε πολύ, η νύχτα με τα όνειρά της υπερτερεί της ημέρας. 

Επανερχόμαστε στους Πεντηκοστιανούς, εκεί είπαμε η Αγία Γραφή κινδυνεύει να εξαφανιστεί από τον καταιγισμό ενυπνίων, οραμάτων, προφητειών και αποκαλύψεων. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθεί ότι στις ομάδες αυτές επικρατεί μια όλως ιδιαιτέρως νοσηρή ατμόσφαιρα. Μερικά ψυχοπαθολογικά άτομα σε τέτοιες κινήσεις βρίσκουν τον εαυτό τους κάποτε γνώρισα μια κυρία που είχε μπλέξει με τέτοιες κινήσεις η οποία είχε ψυχολογικά και ψυχοπαθολογικά προβλήματα

Μόλις μπλέχτηκε με κάποια Πεντηκοστιανή ομάδα βολεύτηκε ψυχολογικά. Όταν δέχθηκε όπως ισχυριζόταν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος ήταν νύχτα, κοιμόταν και ένιωσε ένα ισχυρό τίναγμα, ξύπνησε και το τίναγμα σχεδόν την έφτασε ως την οροφή. Άλλες νύχτες άκουγε την φωνή του Θεού να της λέει διάφορα Αγιογραφικά εδάφια και μάλιστα άκουσον άκουσον η φωνή ήταν γυναικεία, αρρωστημένα πράγματα. Αρρωστημένα και όμως εκλαμβάνονται ως Θεϊκά. 

 Κάποια άλλη γυναίκα που  πήγαινε σε μια Πεντηκοστιανή ομάδα αν και αρραβωνιασμένη ζούσε σαν παντρεμένη, αυτή παρακαλώ στην Πεντηκοστιανή σύναξη έκανε την προφήτιδα, προφήτευε, έλεγε αποκαλύψεις, τώρα πως συνταιριάζουν αμαρτωλή ζωή και προφητικό χάρισμα μην ρωτάτε. 

Σε άλλη Πεντηκοστιανή ομάδα ένας άρχιζε να προφητεύει και έλεγε αρλούμπες. Ο επικεφαλής της ομάδος τον επέπληττε να μην προφητεύει αλλά αυτός συνέχιζε. 

Κάποιος άλλος την ώρα που οι άλλοι "προφήτευαν" και "γλωσσολαλούσαν" αυτός άρχιζε και έκανε τον κόκορα και γέμισε την ατμόσφαιρα με κικιρίκου.

Άλλος διακήρυττε ότι σε λίγους μήνες καταφθάνει η Β' Παρουσία του Χριστού και όλοι οι Πεντηκοστιανοί θα αρπαχτούν στον ουρανό, βέβαια πέρασαν από τότε μήνες και χρόνια και τίποτε δεν έγινε. 

Άξιο παρατηρήσεως είναι ότι όσα παρατηρούνται στους Πεντηκοστιανούς γίνονται και στις συνάξεις ορισμένων Ορθοδόξων, γυναικών κυρίως, που αυτοαποκαλούνται Φωτισμένες. Παρακολουθούν τις λατρευτικές συνάξεις της Εκκλησίας μας αλλά παράλληλα έχουν και ιδιαίτερες δραστηριότητες, συγκεντρώσεις δηλαδή, σε σπίτια και αίθουσες. Καταλαμβάνονται όπως νομίζουν από Άγιο Πνεύμα και αρχίζουν τις προφητείες και τις γλωσσολαλιές

Έτυχε να παρακολουθήσω από κασέτες γλωσσολαλιές των Πεντηκοστιανών και γλωσσολαλιές των φωτισμένων και δεν υπήρχε καμία διαφορά. Εμείς τις φωτισμένες δεν τις δεχόμαστε γιατί πρόκειται για γυναίκες γεμάτες παρακρούσεις και θρησκευτικές υστερίες, οι Πεντηκοστιανοί ας τις θαυμάζουν διότι ομιλούν ξένες γλώσσες και προφητεύουν. 

Ήταν παλιά στο Άγιο Όρος κάποιος μοναχός, ο πατήρ Βαρνάβας, ο οποίος από την πολύ άσκηση νόμισε ότι αγίασε και ότι έλαβε διάφορα χαρίσματα από τον Θεό. Οι άλλοι πατέρες του Όρους κατάλαβαν ότι έπεσε σε πλάνη, είδαν και έπαθαν να τον συνεφέρουν, τελικά συνήλθε. Όταν κατάλαβε πως πλανήθηκε από το πνεύμα της υπεροψίας απαλλάχτηκε και από τα διάφορα χαρίσματα, εντός εισαγωγικών χαρίσματα, που νόμιζε ότι είχε λάβει. Ένα από αυτά τα χαρίσματα ήταν και μία πρωτάκουστη ξένη γλώσσα. Ο ίδιος ισχυριζόταν ενόσω βρισκόταν στην πλάνη ότι επρόκειτο για την γλώσσα του Αδάμ, για την γλώσσα που μιλούσαν οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο. Βέβαια όταν επέστρεψε από την πλάνη του απαλλάχτηκε και από το πνεύμα της υπερηφάνειας που τον παρουσίαζε σαν Άγιο και από την γλώσσα του Αδάμ. 

Ελέχθη σωστά ότι στον Ρωμαιοκαθολικισμό υπάρχει ένας Πάπας ενώ στον Προτεσταντικό χώρο αναρίθμητοι Πάπες. Ο άλφα ή ο βήτα Προτεστάντης προσεγγίζει την Αγία Γραφή με τις δικές του ανθρώπινες δυνάμεις, την κατανοεί διαφορετικά από κάποιους άλλους Προτεστάντες και καταλήγει στο να συμπήξει καινούργια θρησκευτική ομάδα. 

Δεν είναι δύσκολο να αποκτηθούν και κάποιοι οπαδοί. Έτσι δίπλα στους λεγόμενους Χριστάδελφους εμφανίζονται οι Πλυμούθιοι Αδελφοί, αυτοί όπως νομίζουν ανακάλυψαν την αρχέγονη Εκκλησία της Καινής Διαθήκης και ζουν σύμφωνα με το πνεύμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας. 
Τα ίδια λέει και ο καθηρημένος κληρικός Στυλιανός Χαραλαμπάκης που ίδρυσε την ομάδα Ορθόδοξος Αναμόρφωσις, σήμερα την ονομάζει Αρχέγονη Ορθόδοξη Εκκλησία και δίπλα σε αυτούς ξεπροβάλλει η Ελευθέρα Ευαγγελική Εκκλησία.

Ένας διαπρεπής διδάσκαλος της ομάδος αυτής, ο Κ. Μεταλληνός, δίδασκε την βλάσφημη διδασκαλία ότι ο Χριστός όταν ενανθρώπισε μέχρι την ανάστασή του στερήθηκε την Θεϊκή του φύση και έπαψε να είναι Παντοδύναμος, Παντογνώστης και πανταχού παρών.

Η έλλειψη αποστολικής διαδοχής, αποστολικής παραδόσεως, η απουσία εκκλησιαστικής αυθεντίας δημιουργούν στον Προτεσταντικό χώρο προϋποθέσεις για συνεχείς κατατμήσεις, για την συνεχή δημιουργία νέων ομολογιών και παραφυάδων. Το σύνθημα του Λουθήρου, του πατριάρχου των Προτεσταντών, sola scriptura, μόνο η Αγία Γραφή, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, μέσα στον Χριστιανικό κόσμο.  

Έρχεται ένας Προτεστάντης που ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη Προτεσταντική ομάδα και λέει ότι η τάδε περικοπή κατανοήθηκε λανθασμένα, αποσπά δέκα είκοσι οπαδούς από αυτήν την ομάδα, προσθέτει και άλλους δέκα είκοσι από αλλού και φτιάχνει δική του εκκλησία, εκκλησία ιδιωτικού δικαίου, ας είναι καλά ο Λούθηρος και το σύνθημα sola scriptura, μόνο η Γραφή. Σε συζητήσεις μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών οι Μουσουλμάνοι κατηγορούν τους Χριστιανούς ότι είναι διασπασμένοι σε πολυάριθμες ομάδες, ας είναι καλά ο Λούθηρος. 

Σε πολλές Προτεσταντικές ομάδες η Αγία Γραφή προσεγγίζεται με καθαρά ορθολογιστικά εφόδια, υπάρχει η ιδέα ότι η καλή γνώση της Εβραϊκής και Ελληνικής γλώσσας, των γλωσσών δηλαδή που γράφτηκε πρωτότυπα η Βίβλος, η χρησιμοποίηση κάποιων σπουδαίων λεξικών αυτών των δύο γλωσσών, η εφαρμογή των κοινών ερμηνευτικών νόμων, αρκούν για την σωστή ερμηνεία της Αγίας Γραφής.

Αλλά η ερμηνείας της Αγίας Γραφής δεν μοιάζει με την ερμηνεία που γίνεται στον Όμηρο ή στον Πλάτωνα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με θεόπνευστο κείμενο γραμμένο με Θεϊκή σοφία και γεμάτο από κρυμμένα μυστήρια. Η ανθρώπινη σοφία κινείται σε κατώτερο επίπεδο και δεν μπορεί να εξετάσει και να κατανοήσει κείμενα γραμμένα με ειδική επενέργεια της Θεϊκής σοφίας, κείμενα που τοποθετούνται σε ανώτερη σφαίρα όπου δεν φτάνει το βεληνεκές του ανθρώπινου μυαλού. Ένας που ζει, ας το υποθέσουμε, σε κόσμο επίπεδο δισδιάστατο όπου έχουμε μήκος και πλάτος, δεν είναι σε θέση να κατανοήσει εκείνον που ζει σε κόσμο τριών διαστάσεων όπου έχουμε μήκος και πλάτος και ύψος. 

Έτσι και οι Προτεστάντες ορθολογιστές αδυνατούν να κατανοήσουν την Αγία Γραφή διότι στον χώρο της Αγίας Γραφή υπάρχει η παρουσία του Θεϊκού στοιχείου και αυτό για να κατανοηθεί χρειάζεται ανθρώπινος νους καθοδηγούμενος από Θεϊκό φωτισμό, με τέτοιο θεοκατασκεύαστο τηλεσκόπιο εξιχνιάζεται αυτός ο ουρανός. 

Υπάρχουν στην Γραφή κείμενα που ερμηνεύονται αλληγορικά, υπάρχουν άλλα που δέχονται την κατά γράμμα μετάφραση, ποια ανθρώπινη σοφία θα καθορίσει ποια ανήκουν στην πρώτη και ποια στην δεύτερη κατηγορία της κατά γράμμα ερμηνείας; 

Αν αφεθούν τα πράγματα στην δικαιοδοσία του ανθρώπινου παράγοντα μπορεί να υποστηριχθεί η άποψη ότι όλα είναι αλληγορικά, σε τι μπορεί να βοηθήσει σε αυτό το ζήτημα η καλή γνώση της Εβραϊκής ή της Ελληνικής γλώσσης ή τα σπουδαία λεξικά;

 

Αναδημοσίευση από: http://panoszero.blogspot.gr/2016/03/blog-post_9.html

 

Ποιος είναι ο «προφήτης»

στην Καινή Διαθήκη

 

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†)

Καθηγητού Πανεπιστημίου

 

      Επάνω στην διδασκαλία της Εκκλησίας περί της θείας Χάριτος βασίζεται όλη η διδασκαλία Της περί της Αγίας Τριάδος, ως και περί της Ενσαρκώσεως του Θεού Λόγου.

 Λέγει ο απόστολος Παύλος: «Και ους μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους...»[i]. Αργότερα επεκράτησε η άποψις ότι ο προφήτης του  αποστόλου Παύλου ήταν ο επίσκοπος της Εκκλησίας των πρώτων Χριστιανών. Οπότε έχομε: Πρώτον τους Αποστόλους, μετά τους Επισκόπους και μετά τους Πρεσβυτέρους, οι οποίοι κατ' αυτήν την άποψιν είναι οι διδάσκαλοι  της Εκκλησίας.

Αν τώρα διαβάσωμε το 14ο κεφάλαιο της Α' προς Κορινθίους επιστολής του αποστόλου Παύλου, βλέπομε ότι εκεί αναφέρεται σαφώς ότι στην ενορία της Κορίνθου υπήρχαν πολλοί προφήτες, χριστιανοί δηλαδή με προφητικό, προορατικό χάρισμα. Διότι γράφει: Να μιλήσουν οι προφήτες σε ομάδες των δύο ή των τριών[ii]. Οπότε υπήρχαν τουλάχιστον τρεις προφήτες, ίσως και περισσότεροι, εξ ή επτά. Εδώ οι προφήτες της Κορίνθου δεν ήσαν όλοι τους επίσκοποι.

Όμως τι σημαίνει η λέξις προφήτες του αποστόλου Παύλου; Το τι σημαίνει φαίνεται από το γεγονός ότι  σε άλλο σημείο γράφει ο απόστολος Παύλος ότι δεν έχει αποκαλυφθή το Μυστήριο του Θεού σε προηγούμενες γενεές, όπως αποκαλύφθηκε στην δική του, όπως αποκαλύφθηκε δηλαδή «νυν τοις αποστόλοις και προφήταις»[iii]. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός δεν είχε αποκαλυφθή στην Παλαιά διαθήκη, όπως αποκαλύφθηκε τώρα στους Αποστόλους και στους Προφήτες. Εδώ δηλαδή δεν μιλάει για τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά για τους Προφήτες της Εκκλησίας.

Αυτό σημαίνει  ότι :

α) Απόστολος είναι εκείνος στον οποίο έχει αποκαλυφθή ο Χριστός εν δόξη. Γι' αυτό στο 15ο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής του απαριθμεί ο απόστολος Παύλος όλους εκείνους, στους οποίους εμφανίσθηκε ο Χριστός μετά την Ανάστασί Του, αλλά και μετά την Πεντηκοστή, διότι δεν κάνει διαφοροποίησι μεταξύ των εμφανίσεων του Χριστού προ της Πεντηκοστής και μετά την Πεντηκοστή.

Οπότε το πρωταρχικό γνώρισμα του οποιουδήποτε Αποστόλου δεν ήταν μόνο ότι ήταν μαθητής του Χριστού προ της Σταυρώσεώς Του, αλλά και το γεγονός ότι ο Χριστός είχε αποκαλυφθή σ' αυτόν εν δόξη μετά την Ανάστασί Του. Γι' αυτό ο απόστολος Παύλος γράφει: «Δεν γνωρίζω τον Χριστόν κατά σάρκα αλλά κατά πνεύμα»[iv]. Διότι, για να γνώριζε τον Χριστόν κατά σάρκα, σήμαινε ότι θα έπρεπε να είχε συναναστραφή μαζί Του προ της Σταυρώσεώς Του, το οποίο δεν συνέβη με τον απόστολο Παύλο. Μετά την Σταύρωσι, Ταφή και Ανάστασί Του δεν γνωρίζομε τον Χριστόν κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα. Δηλαδή βλέπομε τον Χριστόν νοερώς με τα μάτια της ψυχής, καθώς και εν δόξη κατά την εμπειρία της θεώσεως.

β) Προφήτης είναι εκείνος, στον οποίο επίσης έχει αποκαλυφθή ο Χριστός. Όποτε εμφανίζεται ο Χριστός μετά την Ανάστασί Του, εμφανίζεται μέσα σε δόξα και αυτή ακριβώς η εμπειρία, που αποκτά κανείς όταν βλέπη τον Χριστόν εν δόξη, τον καθιστά αυτομάτως είτε Απόστολον είτε Προφήτην. Αυτό σημαίνει ότι ο προφήτης, για τον οποίο ομιλεί ο απόστολος Παύλος, είναι εκείνος, ο οποίος έχει φθάσει στην θέωσι. Και αυτό φαίνεται σαφώς από εκείνο που λέγει ο απόστολος Παύλος, πριν πη το  «...ους έθετο ο Χριστός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας...», που είναι το: «...είτε δοξάζεται εν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη»[v].

Εξ άλλου έχει γίνει πλέον αποδεκτό ότι αυτά, που γράφει ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης για τους τότε επισκόπους, δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Δηλαδή ότι, όπως ο προφήτης του αποστόλου Παύλου είναι εκείνος που έχει φθάσει σε θέωσι, έτσι και για τον άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη επίσκοπος είναι εκείνος που έχει φθάσει στην θέωσι. Από αυτούς μάλιστα τους προφήτας του αποστόλου Παύλου προήλθαν οι τότε επίσκοποι της Εκκλησίας[vi]  .

Ο άγιος Νικήτας Στηθάτος μας πληροφορεί ότι υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν χειροτονηθή κατ' ευθείαν επίσκοποι από τον ίδιο τον Θεό, αν και από τους ανθρώπους δεν αναγνωρίζωνται ως επίσκοποι. Όμως είναι επίσκοποι· έχουν δηλαδή πνευματική εξουσία επισκόπου.

Φαίνεται ότι τότε στην ενορία της Κορίνθου υπήρχε μία αναταραχή, διότι όσοι είχαν γένη γλωσσών που είναι τα διάφορα είδη της νοεράς προσευχής ή μερικοί απ' αυτούς νόμιζαν ότι μπορούσαν να εξισωθούν με όλους τους άλλους. Γι' αυτό ο απόστολος Παύλος, για να βάλη μία τάξι μέσα στην Εκκλησία, μας λέγει ότι πρώτοι μέσα στην Εκκλησία είναι οι Απόστολοι, μετά έρχονται οι προφήτες, μετά οι διδάσκαλοι και τελειώνει με τα γένη των γλωσσών .

Στα κεφάλαια 13, 14 και 15 της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής του κάνει ο απόστολος Παύλος ολόκληρη ερμηνεία της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας. Από αυτό φαίνεται σαφώς ότι στις ενορίες του αποστόλου Παύλου όλα τα μέλη του Σώματος του Χριστού ήταν θεόκλητα[vii]. Και τούτο, επειδή όλοι είχαν δεχθή την επίσκεψι του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά τους. Ήσαν δηλαδή θεόκλητα μέλη του Σώματος του Χριστού, αφού είχαν χειροτονηθή από το ίδιο το Άγιο Πνεύμα. Και, όπως οι Απόστολοι έφθασαν σε δοξασμό, δηλαδή στην θέωσι, κατά τον ίδιο τρόπο οι προφήτες ήσαν εκείνοι, που επίσης είχαν φθάσει στην θέωσι, ενώ από τους διδασκάλους και κάτω ήσαν όσοι είχαν φθάσει μόνο σε φωτισμό.

[i] Α' Κορ. 12, 28.

[ii] Α' Κορ. 14, 29.

[iii] Εφ. 3, 5.

[iv] Β' Κορ. 5, 16.

[v] Α' Κορ. 12, 26.

[vi] Βλ. π. Ιωάννου Ρωμανίδου, Ρωμαίοι ή Ρωμηοί Πατέρες της Εκκλησίας, Γρηγορίου Παλαμά Έργα, Τόμος Α', εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1984, σ. 7: «Επεκράτησε να λέγεται ο προεστώς προφήτης της ενορίας επίσκοπος και οι υπόλοιποι πρεσβύτεροι, ενώ στην αρχή συνηθίζετο να λέγωνται όλοι πρεσβύτεροι. Σημειωτέον ότι η Εκκλησία της Κορίνθου είχε τουλάχιστον πέντε προφήτες (Α' Κορ. 14, 29). Δεν απασχολούν τον Παύλο τόσο τα ονόματα επίσκοπος ή πρεσβύτερος, αφού, ως προφήτες τους θεωρεί μαζί με τους αποστόλους, ως θεμέλια της Εκκλησίας (Εφ. 2, 20). Η χειροτονία τους, όπως στην περίπτωση των αποστόλων, ήτο κατ' ευθείαν από τον Χριστό μέσω της θεώσεως (Εφ. 3, 5) και εν συνεχεία μέσω της αναγνωρίσεως της θεώσεως αυτής από τους συνθεουμένους».

[vii] Βλ. ένθ' ανωτ., σ. 7: «Μάλιστα τονίζει (ο απόστολος Παύλος) ότι ο Θεός θέτει τον καθένα μέσα στην Εκκλησία. Αρχίζει με τους αποστόλους και προφήτας, που φθάσανε στη θέωσι και τελειώνει με τα ‘'γένη γλωσσών'' (Α' Κορ. 12, 28). Αυτά τα στάδια είναι αποτελέσματα του βαπτίσματος του Πνεύματος που διακρίνεται από το βάπτισμα του ύδατος, ως φαίνεται μέχρι σήμερα από τις ακολουθίες του βαπτίσματος και του χρίσματος. Οι ευρισκόμενοι στην απαρίθμηση αυτή αποτελούν το βασίλειο Ιεράτευμα. Οι ιδιώτες (Α' Κορ. 14, 16), που είναι οι λαϊκοί δεν έχουν το βάπτισμα του Πνεύματος και δεν απαριθμούνται ακόμη από τον Παύλο μεταξύ των μελών, που έθεσε ο Θεός μέσα στην Εκκλησία».

 

Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου (†) Καθηγητού Πανεπιστημίου

Πατερική Θεολογία

Πρόλογος:  Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού Κοσμήτορα Θεολ Σχολής  Πανεπ. Αθηνών

Επιμέλεια - σχόλια:  Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου

Εκδόσεις ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ

Θεσσαλονίκη 2004