homeopathy kab

Ο Μ Ο Ι Ο Π Α Θ Η Τ Ι Κ Η

ΚΑΙ ΕΡΜΗΤΙΚΗ ΚΑΜΠΑΛΑ

Το κείμενο που ακολουθεί αποκαλύπτει την άρρηκτη σχέση του Ερμητισμού και της Καμπάλα με το σύστημα της Ομοιοπαθητικής. Η βάση της ερμητικής φιλοσοφίας αποκωδικοποιεί τις ομοιοπαθητικές αρχές με αποτέλεσμα να κατανοεί και ο πλέον δύσπιστος αναγνώστης την άμεση σχέση της Ομοιοπαθητικής με τον αποκρυφισμό. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ταυτότητα του συγγραφέα ο οποίος όπως φαίνεται στο σύντομο βιογραφικό του είναι ο ίδιος αποκρυφιστής. Ακολουθούν αποσπάσματα από το κείμενο.

      Υποστηρίζω επιτατικώς ότι η ομοιοπαθητική όχι μόνον είναι συμβατή με αμφότερα, τον Ερμητισμό και την Αγία Καμπάλα, αλλά κατανοείται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο όταν εκληφθή ως μία έκφραση και εξέλιξη της παραδόσεως της Ερμητικής Καμπάλα, ενός εκ των καρπών του Δένδρου οι οποίοι στοχεύουν στην θεραπεία των εθνών.

[...]

Ενώ ο Χάνεμαν παρουσίασε τον εαυτό του ως τον πρώτο στην ανθρώπινη ιστορία ο οποίος κατανόησε την αληθινή φύση της ασθένειας και της θεραπείας, φαίνεται αρκετά πιθανόν ότι έλαβε πληροφορίες από την Δυτική Μυστικιστική Παράδοση. Αναμφιβόλως ήταν ένας σκαπανέας και ένας φωτιστής στην ιστορία της Ιατρικής. Ο ισχυρισμός του ότι απετέλεσε τον πρώτο άνθρωπο ο οποίος κατενόησε την αληθινή θεραπεία δηλώνει εγωισμό, παρόμοιο με του Eliphas Levi ο οποίος ισχυρίσθηκε πως ήταν ο πρώτος που κατενόησε την μαγεία.

Πολλά δομικά σημεία του Ερμητισμού ευρίσκονται εκφρασμένα εντός της φιλοσοφίας και πρακτικών παραδειγμάτων  της ομοιοπαθητικής. Ο Ερμητισμός  είναι εκείνο το ρεύμα της παραδοσιακής σοφίας το οποίο ανάγεται στον Ερμή τον Τρισμέγιστο της Αρχαίας Αιγύπτου, το θρυλικό όν στο οποίο αποδίδεται η εφεύρεση των μαθηματικών, της αστρολογίας, της αλχημείας, της συγγραφής…και της ιατρικής. Από τα πολλά αποσπάσματα των γραπτών αποδιδομένων στον Ερμή το πλέον περίφημο πιθανώς είναι ο Σμαράγδινος Πίναξ, επί του οποίου είναι γραμμένοι στίχοι που περιλαμβάνουν την φιλοσοφία όλου του κόσμου. Ο Σμαράγδινος  Πίναξ ήταν μια συνεχής πηγή εμπνεύσεως για τους μεσαιωνικούς αλχημιστές και από της απόψεως της Καμπάλα όχι μόνον δεικνύει κατά εξαιρετικό τρόπο την γνώση αλλά είναι και αξιοθαύμαστα ακριβής.

Ένα μέρος του Σμαράγδινου Πίνακος διακηρύττει: «αυτό το οποίο είναι επάνω είναι το ίδιο με αυτό που είναι κάτω, και αυτό που είναι κάτω είναι το ίδιο με αυτό το οποίο είναι επάνω…». Η Μεσαιωνική αλχημεία συνέπτυξε αυτήν την ιδέα στο γνωστό ως Ερμητικό αξίωμα «όπως επάνω έτσι κάτω.» Μια άλλη έγκυρη παραλλαγή δηλώνει: «όπως εντός ούτως χωρίς.»

Το Ερμητικό αυτό  αξίωμα ρίπτει πολύ φώς στην ομοιοπαθητική. Μέσω αυτής της αρχής ο Άνθρωπος (αρσενικό και θηλυκό ών) οράται ως ο Μικρόκοσμος του Μακροκόσμου. Αυτό σημαίνει ότι ό,τι υφίσταται εντός του Σύμπαντος, σε όλα τα επίπεδα, οράται κείμενον εντός της υπάρξεως του Ανθρώπου. Κάθε υλική και πνευματική ουσία στον κόσμο και επέκεινα θεωρείται ως έχουσα την συμπαθητική συμπλήρωσή της (ή αντιστοιχία της), ή την αντανάκλασή της εντός κάθε άνδρα και γυναίκας. Επιπλέον, η ικανότητα μιας δυνάμεως (όπως είναι η επίδραση της πανσελήνου, ή η δυναμική δράση ενός συγκεκριμένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου) να επενεργεί στην ανθρώπινη ύπαρξη κατανοείται ότι συμβαίνει μέσω των αντιστοίχων στοιχείων της ίδιας μας της φύσεως  (όπως είναι η εσωτερική σεληνιακή αρχή ή η εσωτερική ποιότητα της ουσίας από την οποία το φάρμακο είναι φτιαγμένο.) Αυτό συμβαίνει διότι μπορεί να εντοπισθή συμπάθεια μεταξύ της εξωτερικής επιδράσεως και της εσώτερης αρχής. Ο Παράκελσος συνέγραψε εκτεταμένως επί του Δόγματος των Συμπαθιών οι οποίες υφίστανται μεταξύ  του ανθρώπου και της φύσεως (δες το βιβλίο του Manly P. Hall). Ο Χάνεμαν, ως  ενας από τους μεταφραστές των έργων του Παράκελσου θα πρέπη οπωσδήποτε να ήταν ενήμερος της διδασκαλίας του.

Για όσους είναι εξοικειωμένοι με την θεωρία και την πρακτική της μαγικής επικλήσεως πνευμάτων και της λήψεως απαντήσεων από αυτά, και της (συνακόλουθης) ανακλήσεως ενθυμήσεων και αισθημάτων δεν χρειάζεται περαιτέρω εξήγηση. Για τους άλλους, θα συνεχίσω. Βασιζόμενοι στην Ερμητική γνώση, όλοι έχομε εν δυνάμει  την ικανότητα να ζούμε οποιαδήποτε κατάσταση που εμπίπτει στα δικά μας Materia Medica, στην δική μας συμβατότητα με την ιατρική ύλη. Εάν δεν περιλαμβανόταν στην ύπαρξή μας, έστω και εν σπέρματι, δεν θα μπορούσαμε να προσλάβουμε ή να κατανοήσουμε τις αισθήσεις και την συνειδητότητα (την εγρήγορση) που βγαίνουν μέσα από εκείνην την θεραπεία.

[...]

Ένας δεύτερος τομέας στον οποίο  η γνώση της Καμπάλα διαφωτίζει τις αρχές της ομοιοπαθητικής είναι ο τομέας της δυναμικής θεωρήσεως της ασθενείας. Ο Χάνεμαν δηλώνει ότι μία ασθένεια αποτελείται από τα δυναμικά συμπτώματά της, όχι από φυσικές εκδηλώσεις. Εν προκειμένω ο Χάνεμαν αναφέρεται συγκεκριμένως σ’ αυτό που είναι γνωστό στους μαγικούς κύκλους ως η Σφαίρα της Επιρροής, ή, με Καμπαλιστικούς όρους, η Σφαίρα των Αισθημάτων και της Επιγνώσεως: η Σφαίρα αυτή έχει αναφορά στην σφαίρα του Yesod επί του Καμπαλιστικού Δένδρου της Ζωής. Η Σφαίρα των Αισθημάτων και της Επιγνώσεως περιλαμβάνει όλα όσα μπορούν να γίνουν αντιληπτά μέσα στην προσωπική σφαίρα κάποιου, και είναι ενεργητική και ψυχική στην φύση ως βασικό, συστατικό της στοιχείο. Περιλαμβάνει τις αισθήσεις του σώματος, τα αισθήματα, τις σκέψεις, τις καταστάσεις της συνειδητότητος και όλα όσα σημειώνονται ως σημαντικά στην ομοιοπαθητική. Καθώς οι μαγικές πρακτικές και οι μορφές της ενεργητικής νοητικής απορροφήσεως έχουν άμεσο αποτέλεσμα στην σφαίρα των αισθημάτων και της επιγνώσεως, καθένας που εξασκεί αυτού του είδους τις τεχνικές σύντομα αναπτύσσει από πρώτο χέρι κατανοήσεις αυτής της σφαίρας επιρροής, όχι τόσο φανερές μερικές  φορές.

Το Yesod αντιστοιχεί στο Ba των Αρχαίων Αιγυπτίων, δηλαδή την αναπνοή. Η χρήση της αναπνοής συνδυάζεται με στάσεις στην  Hatha yoga για να παράξη ωφελήματα για την υγεία πολύ πέραν εκείνων που βιώνονται μόνον με την άσκηση. Το αιθερικό σώμα (γνωστόν ως Kaba, ή το σώμα της ανάσας) και το αστρικό σώμα επίσης βρίσκονται σε αντιστοιχία με το Yesod. Το Yesod είναι τα γενητικά όργανα στο φυσικό σώμα, τα αναπαραγωγικά όργανα και η ενστικτώδης αρχή τα οποία διατηρούν την υγεία. Αληθινά, όλη αυτή η διδασκαλία είναι απολύτως συμβατή με την καμπαλιστική θεώρηση ότι η θεραπεία θα έπρεπε να βρεθή εντός ενός ενεργητικού συστήματος φαρμάκων τα οποία δρουν στην σφαίρα των αισθημάτων και της επιγνώσεως.

Ο Χάνεμαν ήταν όντως πολύ έξυπνος ως προς το ότι άρχισε να ισχυροποιή δια της ανακινήσεως τις φαρμακευτικές ουσίες, αλλά ήταν πράγματι ο πρώτος που χρησιμοποίησε την ιδέα ενεργητικών φαρμάκων βασισμένων σε φυσικές ουσίες; Αυτή η επεξεργασία και βελτιστοποίηση των φαρμάκων στο πλαίσιο των αρχών της Φύσεως (αντιθέτως προς την αλλοπαθητική που δεν χρησιμοποιεί ολόκληρα φάρμακα) έχει τύχει εφαρμογής στα πλαίσια της Αλχημείας για αιώνες ολόκληρους όταν ακόμη η ανθρώπινη ιστορία δεν είχε καταγραφή. 

Η παρουσία μιας ουσίας, ενός μεταλλικού στοιχείου, ενός φυτού, ενός ζώου στην Φύση δεν είναι αποτέλεσμα εξελικτικώς τυχαίας διαδικασίας όταν κατανοηθή υπό το πρίσμα του Ερμητισμού και της Καμπάλα. Κάθε τι έχει την θέση του. Όταν όλα είναι εν τάξει η υγεία και η απόλυτη ευτυχία κυριαρχούν. Αυτή η τάξη εκφράζεται στο Καμπαλιστικό Δένδρο της Ζωής, το οποίο είναι ένα σχηματικό διάγραμμα το οποίο δείχνει τις σχέσεις μεταξύ των αρχετύπων δυνάμεων. Όλες οι ουσίες έχουν την θέση τους στο Δένδρο, όπως συμβαίνει με τις κάρτες Ταρώ και την αστρολογία  .όπως συμβαίνει με τα μέρη και τα συστήματα, τις πνευματικές δυνάμεις, τις καταστάσεις συνειδητότητος, πτυχές της ψυχής και πολύ πέραν αυτών.

[...]

Πρέπει να ενθυμούμεθα ότι κάθε αρχετυπικό μονοπάτι εκφράζεται με χιλιάδες τρόπους. Όπως συμβαίνει και με τα θεραπευτικά σκευάσματα, κάθε μέρος ενός μονοπατιού δεν εκφράζεται σε κάθε αντικείμενο που αντιστοιχεί σε αυτό το μονοπάτι (άλλως θα υπήρχαν μόνον 32 τύποι αντικειμένων στο σύμπαν! Αλλά τότε θα υπήρχαν πιθανώς μόνον 32 μορφές ή εκφράσεις στην Δημιουργία…).

 Έτσι πρέπει και τώρα και στο μέλλον όπως και στο παρελθόν να μελετήσωμε την δική μας Materia Medica για να δούμε τι αποτελέσματα παράγονται στην σφαίρα των αισθημάτων και της επιγνώσεως από κάθε συγκεκριμένο φάρμακο. Αλλά τώρα έχομε ένα πλαίσιο κατανοήσεως από το οποίο μπορούμε να εκκινήσωμε για να μελετήσωμε αυτά τα αποτελέσματα. Επιπροσθέτως, τώρα είμεθα ικανοί να εξαγάγωμε πρόσθετες πληροφορίες ως προς την κατανόηση των ασθενών μας. Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα από την χρήση ενός οράματος στην ομοιοπαθητική συνταγογράφηση (σ’ αυτήν την περίπτωση από την παρατήρηση της ταυτόχρονης πραγματοποιήσεως γεγονότων τα οποία δεν συνδέονται αιτιωδώς μεταξύ τους καίτοι υπάρχει έλλογη συσχέτισή τους {σύμφωνα με τον προσδιορισμό του Jung }). Καθώς ακόμη βρισκόμουν στην αρχή της μελέτης της ομοιοπαθητικής επέστρεφα σπίτι μου ένα απόγευμα όταν είδα ένα φορτηγό το οποίο έγραφε στο πλάι: Ipec. Άστραψε ξαφνικά η ιδέα στο μυαλό μου ότι αυτό το γεγονός ήταν σημαντικό κατά ένα ποιοτικό τρόπο (πρώτη ενδοσκόπηση σύμφωνα με την Ουράνια Προφητεία του James Redfield.) Αργότερα εκείνο το βράδυ ένα μέλος της οικογενείας παρουσίασε διάρροια και τρομερή ναυτία μέχρι εμέτου (είχε επιστρέψει προσφάτως από ένα ταξίδι του στην Ινδία και έπασχε, όπως του ειπώθηκε, από μόλυνση στην κοιλιακή χώρα από το πρωτόζωο giardus.) Καθώς ήμουν γνώστης μόνον ολίγων θεραπευτικών μέσων έψαξα σε μερικά βιβλία και γρήγορα , ανακαλώντας το όραμά μου, επικεντρώθηκα στο Ipecac (ρίζα  δενδρώδους φυτού της Βόρειας Αμερικής που χρησιμοποιείται ως αντιεμετικό και αντιβηχικό.) Τα συμπτώματα ταίριαζαν, του έδωσα το θεραπευτικό αυτό μέσον και μόλις είναι ανάγκη να πω ότι συντόμως ανακουφίστηκε πάρα πολύ.

Αυτό σημαίνει ότι όνειρα, συσχετίσεις γεγονότων, κάρτες Ταρώ, οράματα και άλλες μορφές διαισθητικής αποκαλύψεως θα μπορούσαν να έχουν σχέση με την ομοιοπαθητική πρακτική. Πολλοί άνθρωποι αναζητούν νερό με ένα ραβδί και καθένας χρησιμοποιεί διαίσθηση στην συνταγογράφηση μερικές φορές, είμαι βέβαιος. Ας μην λησμονούμε: ως επάνω, ούτως κάτω.

 [...]

Μια ερμητική προσέγγιση στο Materia Medica

Όλες οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των τριών στοιχείων, του Ηλίου, του Χρυσού και του ζωδίου του Λέοντος (αυτή η συμπλοκή των τριών ονομάζεται Tiphareth) αποδίδεται με τον όρο Aurum Metallicum. Αυτός είναι πιθανόν ο ευκολότερος τρόπος για να αναλύσω τι σημαίνει Materia Medica (η ύλη της ιατρικής.)

Αυτή η μεταφορική προσέγγιση συμπορεύεται με την ομοιοπαθητική από το ξεκίνημά της. Τώρα, μπορούμε να την θέσωμε εντός του σωστού πλαισίου μέσω της γνώσεως των αρχετύπων. Μία συνειδητή παραδοχή της ποιητικής φύσεως της ζωής (απαραίτητη για την προσέγγιση της ομοιοπαθητικής) γίνεται εξαιρετικά αισθητή ως προς το ότι υπερβαίνει ένα σύστημα θεραπευτικών μέσων και εκτείνεται σε μια ολόκληρη θέαση του κόσμου και αποβαίνει ένα ζωντανό σύστημα προσωπικής και πνευματικής εξελίξεως. Χωρίς αυτήν την προσέγγιση η ομοιοπαθητική παρουσιάζεται  άσχετη ως προς την επίτευξη του σκοπού της- όπως και η χρήση αυτών των, ουσιαστικά μαγικών, θεραπευτικών μέσων δεν έχει καμμία σχέση με την αλλοπαθητική, την καταπίεση και την προσέγγιση της ιατρικής της αντιμετωπίσεως κάθε συμπτώματος χωριστά.

Τα αλληλεπιδρόντα στοιχεία είναι οπωσδήποτε ανάγκη να αντανακλούν μια φυσική αρμονική κατάσταση ή φόρμουλες παρασκευής φαρμάκων. Αστρολογικές επιδράσεις κατά τον χρόνο του σχηματισμού, της αποκτήσεως, της ετοιμασίας και της εφαρμογής των θεραπευτικών στοιχείων πρέπει να διερευνηθούν. Αυτό συσχετίζεται με την παράδοση (και την γραμμή της γνώσεως) της Αλχημείας, του Παράκελσου και των βοτάνων. 

[...]

Τίτλος πρωτότυπου: Homeopathy & Hermetic Kabbalah by Stephen Cottee http://www.schooloflife.com.au/articles_homeopathy_and_hermetic_kabbalah.html

Μετάφραση: Ευάγγελος Δεληγιάννης.

barefoot

ΠΩΣ Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

ΕΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

ΟΙ «ΞΥΠΟΛΥΤΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ» ΤΟΥ ΜΑΟ:

Η Μυστική Ιστορία της Κινέζικης Ιατρικής

 

 Σήμερα θα πάμε να ρίξουμε μια ματιά στο πώς η κινέζικη εναλλακτική ιατρική εξαπλώθηκε στο δυτικό κόσμο. Οι οπαδοί της εναλλακτικής ιατρικής υποστηρίζουν ότι αυτή η αρχαία σοφία ήταν (και είναι) σε κοινή χρήση σε όλη την Κίνα, και ο δυτικός κόσμος συνειδητοποιεί την αξία της. Οι σκεπτικιστές αυτής της άποψης επισημαίνουν ότι η εναλλακτική ιατρική χρησιμοποιήθηκε μόνο στις αγροτικές περιοχές της Κίνας όπου οι συμβατικές θεραπείες δεν ήταν διαθέσιμες, και έγινε δημοφιλής επειδή ήταν φθηνή και όχι επειδή ήταν αποτελεσματική. Η αληθινή ιστορία φέρνει στο φως μια ενδιαφέρουσα θέση για αυτές τις απόψεις.

Έτσι, ας πάμε πίσω στο χρόνο να επισκεφθούμε την επαναστατική Κίνα, γύρω στα μέσα του 20ου αιώνα. Το «Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός» για την Πολιτιστική Επανάσταση, του Μάο Τσε Τουνγκ ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Στην αρχή αυτής της περιόδου, οι περισσότεροι Κινέζοι ήταν από τους πλέον απομονωμένους λαούς του κόσμου, στο κατώφλι των οποίων δεν είχαν φτάσει ακόμη οι σύγχρονες καινοτομίες, όπως και πολλοί Αφρικανοί, Ινδοί και Ινδονήσιοι. Αγνοούσαν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, και οι κοσμοθεωρίες τους κυριαρχούνταν από τις τοπικές παραδόσεις. Τα φάρμακα ήταν σπάνια για τον λαό και η κάθε αρρώστια αντιμετωπιζόταν με παραδοσιακές θεραπείες που βασίζονταν στις αντιεπιστημονικές πεποιθήσεις που γνώριζαν.

Εν τω μεταξύ, στα περισσότερα βιομηχανικά πληθυσμιακά κέντρα του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων πόλεων της Κίνας, τα νοσοκομεία εφάρμοζαν την αιχμή της ιατρικής επιστήμης. Οι Κινέζοι ογκολόγοι συνταγογραφούσαν χημειοθεραπείες για καρκίνο όπως και στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου. Σε ασθενείς με μεγάλους πόνο χορηγούσαν οπιούχα. Ήδη από το 1949, η Κινεζική Ακαδημία Επιστημών ήταν ένα από τα κορυφαία ερευνητικά ιδρύματα του κόσμου στον τομέα των βιοεπιστημών και της ιατρικής. Μιά διαφορά που θα μπορούσε να βρει κάποιος μεταξύ των κινεζικών νοσοκομείων και των νοσοκομείων άλλων κρατών ήταν η χρήση του βελονισμού, που ήταν και εξακολουθεί να είναι σε σχετικά ευρεία χρήση. Ωστόσο, με μια σημαντική προϋπόθεση. Στην Κίνα, ο βελονισμός χρησιμοποιείται μόνο για την ανακούφιση από τον πόνο, ποτέ ως θεραπεία, και πάντα σε συνδυασμό με τα συμβατικά παυσίπονα φάρμακα, εφόσον είναι διαθέσιμα.

Η εφαρμογή της διαθέσιμης ιατρικής επιστήμης ήταν ωραία και καλή για τους κινέζους που ζούσαν στις πόλεις, αλλά δεν βοηθούσε αυτούς που κατοικούσαν στην επαρχία και που μόλις και μετά βίας γνώριζαν ότι υπήρχαν …πόλεις. Το 1958, ο Μάο Τσε Τουνγκ ξεκίνησε το περιοδικό του κομμουνιστικού κόμματος που ονομαζόταν «Κόκκινη Σημαία». Ήταν το προπαγανδιστικό φερέφωνο της κυβέρνησης για τα προγράμματα μεταρρύθμισης του Μάο, εξηγώντας τα προγράμματα και την φιλοσοφία του κόμματος. Ένα από τα εθνικά προβλήματα που παρουσίαζε το περιοδικό ήταν και αυτό της υγειονομικής περίθαλψης. Μέχρι το 1964, ο αστικός πληθυσμός ήταν λιγότερος από το 2% του πληθυσμού της χώρας, που στη συντριπτική του πλειοψηφία κατοικούσε σε απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές. Ωστόσο, αυτό το 2% στις πόλεις λάμβανε σχεδόν το σύνολο του προϋπολογισμού για την Υγεία της Κίνας, καθώς και όλα τα οφέλη από τη σύγχρονη ιατρική τεχνολογία.

Η κυβέρνηση του Μάο είχε προσπαθήσει από το 1949 να προσλάβει γιατρούς ενθαρρύνοντάς τους να μετακινηθούν από τις πόλεις προς την επαρχία, αλλά σε μεγάλο βαθμό απέτυχε. Η υγειονομική περίθαλψη παρέχονταν κυρίως από ομάδες ιατρών οι οποίοι ταξίδευαν για μερικές εβδομάδες στις απομακρυσμένες επαρχίες, αλλά στη συνέχεια επέστρεφαν πίσω στα νοσοκομεία όπου είχαν ένα αξιοπρεπές εισόδημα. Το πρόβλημα έγινε εντονότερο με την αυξανόμενη εξάπλωση της σχιστοσωμίασης, μίας παρασιτική νόσου που προκαλεί μόλυνση και οργανική βλάβη, και κυρίως χαρακτηρίζεται από πρήξιμο στην κοιλιακή χώρα. Η σχιστοσωμίαση ήρθε να γίνει το  σύμβολο της έλλειψης υγειονομικής περίθαλψης στην Κίνα.

Ο Μάο σχεδίασε μια λύση στο πρόβλημα αυτό η οποία δημοσιεύθηκε το 1968 στην «Κόκκινη Σημαία». Η εμπειρία είχε διδάξει τον Μάο ότι οι προσπάθειες να ωθήσει την υγειονομική περίθαλψη στην επαρχία ήταν καταδικασμένες, και έτσι έκανε το αντίθετο. Αγρότες από όλη την Κίνα προσλήφθηκαν, εκπαιδεύτηκαν δωρεάν, και στάλθηκαν πίσω στα χωριά τους ως επαγγελματίες υγείας.

Μέσα σε μόλις λίγα χρόνια, περίπου 150.000 γιατροί και 350.000 παραϊατρικό προσωπικό- μισό εκατομμύριο εργαζόμενοι για να εξυπηρετήσουν πάνω από μισό δισεκατομμύριο ασθενείς - εργάζονταν σε όλη τη χώρα. Έγιναν γνωστοί ως οι Ξυπόλυτοι γιατροί. Οι υποψήφιοι έπρεπε να είναι απόφοιτοι Λυκείου. Οι περισσότεροι έλαβαν τρεις έως έξι μήνες εκπαίδευση στο πλησιέστερο νοσοκομείο, και όταν δούλευαν ως ιατροί στα χωριά τους, συσσώρευαν πόντους εργασίας ακριβώς όπως έκαναν για την κανονική αγροτική εργασία τους. (Οι Πόντοι εργασίας ήταν ένα σύστημα που χρησιμοποίησε η κομμουνιστική Κίνα για να μετράει την παραγωγικότητα κάθε οικογένειας, με τους οποίους μπορούσαν να λάβουν σιτηρά πέρα ​​από τη βασική κατανομή, ή άλλα αγαθά και υπηρεσίες.) Οι Ξυπόλυτοι γιατροί εργάζονταν όχι περισσότερο από μισή ώρα ως γιατροί επειδή έπρεπε να συνεχίσουν και τις γεωργικές εργασίες τους. Πολλοί Ξυπόλητοι γιατροί παρακολούθησαν αργότερα την ιατρική σχολή και έλαβαν άδεια γιατρού. Στην πραγματικότητα, ο καθηγητής Chen Zhu, ο υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών της Κίνας, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ξυπόλυτος γιατρός στην επαρχία Jiangxi, πριν αποφασίσει να πάει στην ιατρική σχολή.

Μέχρι το 1970, η Κίνα είχε φτιάξει ένα μεγάλο στρατό του μισού εκατομμυρίου παραϊατρικό προσωπικό. Είχαν εκπαιδευτεί και είχαν τοποθετηθεί σε όλη τη χώρα εκεί όπου υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη. Αλλά υπήρχε ακόμα ένα πρόβλημα, ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου πόροι για να εξοπλιστούν οι ξυπόλυτοι γιατροί με ιατρικά εργαλεία, προμήθειες, ή φάρμακα. Υπήρχε επίσης η θεραπεία για την σχιστοσωμίαση, αλλά δεν υπήρχαν χρήματα ώστε οι ξυπόλητοι γιατροί να την παράσχουν. Έτσι επιστρατεύτηκε ο πόρος που η Κίνα είχε πάντα άφθονο: Το ανθρώπινο προσωπικό. Η Σχιστοσωμίαση προκαλείται από τα σκουλήκια, και αυτά τα σκουλήκια εξαπλώνονται από μολυσμένα σαλιγκάρια μέσω του τοπικού δικτύου παροχής ύδρευσης. Σε όλη την Κίνα, οι Ξυπόλυτοι γιατροί καθοδηγούσαν εργάτες και καθάριζαν λίμνες και ρέματα, ώστε να εξαλείψουν τον πληθυσμό των σαλιγκαριών. Και αυτό πέτυχε. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, αυτή η απλή μέθοδος μείωσε τη συχνότητα εμφάνισης της ασθένειας από δέκα εκατομμύρια ετησίως σε μόλις πάνω από δύο εκατομμύρια, και σε ορισμένες περιοχές, είχε εξαλειφθεί εντελώς.

Ένα άλλο σημαντικό μέρος της εκπαίδευσής τους ήταν οι πρώτες βοήθειες, για την αντιμετώπιση των τραυματισμών και άλλων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης. Είχαν επίσης μάθει την φροντίδα πριν και μετά τον τοκετό καθώς και τους βασικούς κανόνες υγιεινής, όπως το πλύσιμο των χεριών πριν από το φαγητό. Οι Ξυπόλυτοι γιατροί διδάχτηκαν να αναγνωρίζουν τα συμπτώματα των παθήσεων που απαιτούν ιατρική περίθαλψη, ώστε να παραπέμπουν τους ασθενείς στο κοντινότερο νοσοκομείο. Αλλά τι γίνεται όταν η ασθένεια δεν είναι αρκετά σοβαρή ώστε να δικαιολογεί νοσηλεία σε νοσοκομείο; Οι Ξυπόλυτοι γιατροί είχαν τη δυνατότητα να συνταγογραφήσουν φάρμακα, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι τα φάρμακα εκτός του ότι ήταν δύσκολο να έρθουν ήταν και πολύ ακριβά για τους αγρότες. Ο Μάο ήξερε ότι δεν υπήρχαν κεφάλαια για να δημιουργηθούν 150.000 νέα φαρμακεία σε όλη την Κίνα. Έτσι, παρείχε μια εναλλακτική λύση.

barefootman2

Η Επαναστατική Επιτροπή Υγείας της επαρχίας Χουνάν δημοσίευσε ένα βιβλίο, «Το Εγχειρίδιο του Ξυπόλυτου γιατρού», σαν εφόδιο προς τους άνευ εξοπλισμό Ξυπόλυτους γιατρούς. Το εγχειρίδιο είναι εκπληκτικά περιεκτικό, δίνοντας οδηγίες για την αντιμετώπιση σχεδόν κάθε ασθένειας. Καλύπτει τη βασική ανατομία, τον έλεγχο των γεννήσεων, την υγιεινή και την διάγνωση. Ενδιαφέρον είναι και το ότι προβλέπει επίσης την πιθανή μη-διαθεσιμότητα των απαραίτητων ιατρικών θεραπειών. Έτσι, ως συμπλήρωμα, το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου του είναι για τα φαρμακευτικά φυτά: πως μοιάζουν, πώς συλλέγονται πως προετοιμάζονται, και ποιες ασθένειες πιστεύεται ότι θεραπεύουν.

Όταν «Το Εγχειρίδιο του Ξυπόλυτου γιατρού» έφθασε στο δυτικό πολιτισμό, η κινεζική εναλλακτική ιατρική απογειώθηκε από μια αόριστη περιέργεια σε μόδα-μανία.

Αλλά το βιβλίο αυτό δεν παρείχε μια ολοκληρωμένη παρουσίαση. Δεν έδινε την πλήρη εικόνα για το τι συνέβαινε στα κινεζικά νοσοκομεία, ούτε καν την μέθοδο των κανονικών (με άδεια)  ιατρών. Το «Εγχειρίδιο του Ξυπόλυτου γιατρού» παρουσίαζε την καλύτερη δυνατή λύση στη θεραπεία από γιατρούς χωρίς εξοπλισμό  και φάρμακα. Έτσι οι Δυτικοί δημιούργησαν λάθος αντίληψη για την κινεζική ιατρική από το βιβλίο αυτό.

Είναι αλήθεια ότι «Το Εγχειρίδιο του Ξυπόλυτου γιατρού»  υποστηρίζει εναλλακτικές θεραπείες, ωστόσο συνιστά την συμβατική ιατρική αγωγή, εφόσον είναι διαθέσιμη. Για παράδειγμα, το εγχειρίδιο περιγράφει τη θεραπεία για την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα. Συνιστά τη χρήση του βελονισμού, πακέτα λάσπης, κομπρέσα με κομμάτια φρύνου και αφεψήματα. Αλλά δίνει επίσης τον κατάλογο των συμβατικών φαρμάκων που πρέπει να χορηγηθεί ενδοφλεβίως. Σε όλο το εγχειρίδιο, σχεδόν κάθε ασθένεια που παρατίθεται περιλαμβάνει τη συμβατική ιατρική θεραπεία που πρέπει να δοθεί, εφόσον διατίθενται, καθώς και την παραδοσιακή θεραπεία που πρέπει να δοθεί σε αντίθετη περίπτωση.

Ωστόσο, ανακάλυψα κάτι πολύ ενδιαφέρον, όταν προσπάθησα να επιβεβαιώσω αυτό. Υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες αγγλικές μεταφράσεις του εγχειριδίου. Μου δημιουργήθηκε περιέργεια όταν είδα ότι ο αριθμός των σελίδων ποικίλει. Μερικές εκδόσεις  είναι 372 σελίδες, και άλλες 960. Μπόρεσα να βρω μόνο μία έκδοση διαθέσιμη σε ηλεκτρονική μορφή για να ελέγξω και να συγκρίνω, και είναι αυτή που είναι ήδη ευρύτατα δημοσιεμένη στις ΗΠΑ. Είναι  από τις εκδόσεις «The Running Press», και ο πλήρης τίτλος είναι «Ένα Εγχειρίδιο του Ξυπόλυτου γιατρού: Μια Συνοπτική έκδοση του κλασικού έργου της Ανατολικής Βοτανοθεραπεία» (A Barefoot Doctor's Manual: A Concise Edition of the Classic Work of Eastern Herbal Medicine).

 Σημειώστε την λέξη «συνοπτική».

 Το 1977, οι «The Running Press» κυκλοφορούσαν μια μεγαλύτερη έκδοση του βιβλίου, το οποίο έχει πλέον εξαντληθεί. Ο τίτλος του ήταν «Εγχειρίδιο του Ξυπόλυτου γιατρού: Η αμερικανική μετάφραση της Επίσημου Κινεζικού παραϊατρικού Εγχειριδίου» (A Barefoot Doctor's Manual: The American Translation of the Official Chinese Paramedical Manual).

 Ψάχνοντας τα αποσπάσματα του αρχικού κειμένου της μεγαλύτερης σε σελίδες έκδοσης (διαθέσιμη στα Βιβλία Google), βρήκα ότι υπήρχε η συμβατική ιατρική θεραπεία για την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα. Αλλά στην ίδια αναζήτηση μέσα στην «συνοπτική» έκδοση, τη οποία αγόρασα, διαπίστωσα ότι όλες οι αναφορές της συμβατικής ιατρικής έχουν διαγραφεί.

Περίπου 600 σελίδες έγκυρων ιατρικών πληροφοριών αφαιρέθηκαν από το βιβλίο για το αναγνωστικό κοινό της Δύσης. Αυτό που απομένει τελικά στην έκδοση αυτή είναι ουσιαστικά μια λίστα από κινέζικες παραδοσιακές θεραπείες, χωρίς καμία σημείωση για τον αναγνώστη ότι οι Ξυπόλυτοι γιατροί βασίζονταν και  σε κάτι άλλο πέρα των παραδοσιακών εναλλακτικών πρακτικών.

Η έκδοση δεν ήταν απλά συνοπτική! Εκδόθηκε προσεκτικά για να δώσει μια λοξή (και ψεύτικη) εντύπωση για το τι είναι η κινεζική ιατρική. Οι εκδότες μετέτρεψαν ένα υπεύθυνο παραϊατρικό εγχειρίδιο σε προώθηση της εναλλακτικής ιατρικής υπό το πρόσχημα της «αρχαίας κινεζικής σοφίας».

Και έτσι, όταν κοιτάξουμε την ιστορία στο σύνολό της, διαπιστώνουμε ότι η εναλλακτική ιατρική δεν αντιπροσωπεύει αυτό που οι Κινέζοι γιατροί πρότειναν, τουλάχιστον όχι μετά την αυγή της φαρμακευτικής επιστήμης και έτσι το επιχείρημα ότι η εναλλακτική ιατρική είναι έγκυρη επειδή οι Κινέζοι την χρησιμοποιούν, είναι ψευδής. Επίσης τον ισχυρισμό ότι ο Μάο προώθησε την εναλλακτική ιατρική μέσω του προγράμματος των Ξυπόλητων Γιατρών επειδή ήταν φθηνή δεν τον θεωρούμε αληθινό. Το σχέδιο ήταν μια ειλικρινής προσπάθεια να παρέχει την καλύτερη διαθέσιμη ιατρική περίθαλψη, και κατέληξε στις εναλλακτικές θεραπείες, επειδή τίποτε άλλο δεν ήταν εφαρμόσιμο ... και δυστυχώς, αυτό συνέβαινε στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Άρθρο του Brian Dunning με τίτλο: «Mao's Barefoot Doctors: The Secret History of Chinese Medicine» στην διεύθυνση: http://skeptoid.com/episodes/4259

Μετάφραση και προσαρμογή: Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης

 

 

masonia11

ΜΑΣΟΝΙΑ:

Η ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(12 Οκτωβρίου 1933)

 

    ΗΙεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά την συνεδρίαν της 12 Οκτωβρίου 1933, επιληφθείσα της μελέτης και εξετάσεως της Μασσωνίας, του διεθνούς τούτου μυστικού οργανισμού, και μετά προσοχής ακούσασα της εισηγητικής εκθέσεως της τετραμελούς εξ Αρχιερέων Επιτροπής, της υπό της Ιεράς Συνόδου της άρτι ληξάσης περιόδου συγκροτηθείσης, ως και της γνωματεύσεως της Θεολογικής Σχολής του Αθήνασι Πανεπιστημίου, μάλιστα δε της προς ταύτην συνημμένης ιδιαιτέρας γνώμης του καθηγητού κ. Παναγ. Μπρατσιώτου, έχουσα δ’ άμα υπόψη τα επί του ζητήματος τούτου υπό ημετέρων τε και ξένων δημοσιευθέντα, κατέληξε, μετά την διεξαχθείσαν συζήτησιν, εις τα επόμενα, ομοφώνως υπό πάντων των συγκροτούντων αυτήν Αρχιερέων γενόμενα δεκτά συμπεράσματα.

Η Μασσωνία δεν είναι απλή τις φιλανθρωπική ένωσις ή φιλοσοφική Σχολή, αλλ’ αποτελεί μυσταγωγικόν σύστημα, όπερ υπομιμνήσκει τας παλαιάς εθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ή λατρείας, από των οποίων κατάγεταικαι των οποίων συνέχειαν και αναβίωσιν αποτελεί.

Τούτο όχι απλώς ομολογούσιν, αλλά και εναβρυνόμενοι διακητύττουσιν αυτοί οι πρόκριτοι των εν ταις στοαίς διδασκάλων, βεβαιούντες αυταίς λέξεσιν, ότι «η Μασσωνία είναι η μόνη επιζήσασα των αρχαίων μυστηρίων και δύναται να αποκληθή ο φύλαξ αυτών»ότι «ο Τεκτονισμός είναι κατ’ ευθείαν απόγονος των Αιγυπτιακών μυστηρίων»ότι «το πενιχρόν εργαστήριον της μασσωνικής στοάς δεν είναι άλλο τι, ει μη τα σπήλαια και αι σκιάδες των δρυών και των κέδρων των Ινδιών και τα άγνωστα βάθη των Πυραμίδων και αι κρύπται των μεγαλοπρεπών ναών της Ίσιδος»ότι «η ελληνική μυστηριακή τεκτοσύνη διατρέξασα τας φωτεινάς της γνώσεως κελεύθους υπό μυστηριάρχας τον Προμηθέα, τον Διόνυσον, τον Ορφέα, υπετύπωσε του σύμπαντος τους αιωνίους νόμους».

Η τοιαύτη άλλως τε προς τα αρχαία ειδωλολατρικά μυστήρια σχέσις της Μασσωνίας εμφαίνεται και εκ των εν ταις μυήσεσιν αυτής δρωμένων και τελουμένων.Διότι, ως εν τοις δρωμένοις των παλαιών ειδωλολατρικών μυστηρίων επανελαμβάνετο το δράμα των αγώνων και του θανάτου του μυστηριακού Θεού, διά της μιμικής δε επαναλήψεως του δράματος τούτου ο μυούμενος συναπέθνησκε μετά του πάτρωνος της μυστηριακής θρησκείας, όστις ήτο πάντοτε πρόσωπον μυθικόν, συμβολίζον τον Ήλιον ή την εν τω χειμώνι μεν θνήσουσαν, εν τω έαρι δε αναγεννωμένη φύσιν, ούτω και εν τη μυήσει του τρίτου βαθμού της Μασσωνίας. Όντως δε αποτελεί αύτη δραματικήν αφήγησιν του θανάτου του πάτρωνος της Μασσωνίας Χιράμ και είδος τι μιμικής επαναλήψεως του θανάτου τούτου, εν τη οποία ο μυούμενος συμπάσχει, πληττόμενος διά των αυτών οργάνων και επί των αυτών μερών του σώματος, εφ’ ων και δι’ ων και ο Χιράμ.

Κατά την ομολογίαν δε αυτών των προκρίτων της Μασσωνίας διδασκάλων ο Χιράμ τυγχάνει «ως ο Όσιρις, ο Μίθρας και ο Βάκχος, μία από τας μυρίας προσωποποιήσεις του Ηλίου».

Ούτως η Μασσωνία αποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, όλως διάφορος, κεχωρισμένη και ξένη της Χριστιανικής θρησκείας.Εμφαίνεται άλλως τούτο αδιαμφισβητήτως και εκ του ότι κέκτηται ιδίους Ναούς μετά βωμών, τους οποίους οι πρόκριτοι των τεκτόνων χαρακτηρίζουσιν ως εργαστήρια, «άτινα δεν δύνανται να υστερήσωσιν εις Ιστορίαν και αγιότητα της Εκκλησίας», και ως ναούς της αρετής και της σοφίας, εν τοις λατρεύεται το υπέρτατον Ον και διδάσκεται η αλήθεια.

Κέκτηται ιδίας θρησκευτικάς τελετάς, οίαι η τελετή υιοθεσίας λυκιδέως ή το τεκτονικόν βάπτισμα, η τελετή της συζυγικής αναγνωρίσεως ή ο τεκτονικός γάμος, το τεκτονικόν μνημόσυνον, τα εγκαίνια του τεκτονικού ναού κ.λπ.

Κέκτηται ιδίας μυήσεις, ίδια τελετουργικά Τυπικά, ιδίαν ιεραρχικήν τάξιν και ωρισμένην πειθαρχίαν, ως δε θα ηδύνατο να συναχθή εκ τε των τεκτονικών αγαπών και του εορτασμού των δύο ηλιοστασίων, χειμερινού και θερινού, μετά θρησκευτικών συμποσίων και κοινών ευωχιών, είναι θρήσκευμα φυσιολατρείας.

Και φαίνεται μεν εκ πρώτης όψεως, ότι η Μασσωνία συμβιβάζεται προς πάσαν άλλην θρησκείαν, άτε μη ενδιαφερομένη αμέσως εις ποίον θρήσκευμα ανήκει έκαστος των μυστών αυτής. Τούτο όμως οφείλεται εις τον συγκρητιστικόν αυτής χαρακτήρα, αποδεικνύει δε ταύτην και κατά το σημείον τούτο απόγονον και συνεχιστήν των αρχαίων ειδωλολατρικών μυστηρίων, άτινα εδέχοντο εις τας μυήσεις αυτών πάντας οιωνδήποτε θεών λάτρας. Αλλ’ ως τότε αι μυστηριακαί θρησκείαι παρά το φαινόμενον πνεύμα της ανοχής και θεοξενίας, ωδήγησαν εις τον «συγκρητισμόν», υπονομεύουσαι και κλονίσασαι βαθμηδόν την προς τας υπαρχούσας τότε λατρείας εμπιστοσύνην και αφοσίωσιν, ούτω και ήδη η Μασσωνία, ζητούσα να συμπεριλάβη κατά μικρόν εις τους κόλπους αυτής ολόκληρον την ανθρωπότητα και υποσχόμενη ότι θα παράσχη εις αυτή την ηθικοποίησιν και τελειοποίησιν και γνώσιν της αληθείας, ανυψοί ανεπαισθήτως ευατήν εις είδος τι υπερθρησκείας, θεωρούσα πάσας τας θρησκείας, μηδέ της χριστιανικής τοιαύτης εξαιρουμένης, ως υποδεεστέρας αυτής.

 Υποτρέφει δε ούτω εις τους μύστας αυτής το φρόνημα, ότι μόνον εν τοις μασσωνικοίς εργατηρίοις γίνεται η κατεργασία και λείανσις του αξέστου και ακατεργάστου λίθου.Μόνον, άλλως τε, το γεγονός ότι η Μασσωνία δημιουργεί αδελφότητα την οποίαν, καν έτι τυγχάνει ούσα χριστιανική, θεωρεί απαρτιζομένην εκ βεβήλων,αποδεικνύει εμφανώς τας περί υπερθρησκείας αξιώσεις της.

Διά της Μασσωνικής τουτέστι μυήσεως ο Χριστιανός καθίσταται αδελφός του μεμυημένου οθωμανού ή βουδδιστού ή οιουδήποτε ορθολογιστού, καθ’ ον χρόνον ο μη μεμυημένος εις την Μασσωνίαν Χριστιανός καθίσταται δι’ αυτόν βέβηλος.

Αφ’ ετέρου η Μασσωνία εξαίρουσα εξόχως την γνώσιν και υποβοηθούσα εις την ελευθέραν έρευναν, ως μη «θέτουσα ουδέν όριον εν τη αναζητήσει της αληθείας» (κατά τα Τυπικά και το Σύνταγμα αυτής), επί πλέον δε υιοθετήσασα την λεγόμενην φυσικήν ηθικήν, περιέρχεται και κατά τούτο εις οξείαν αντίθεσιν προς την χριστιανικήν θρησκείαν. Διότι η χριστιανική θρησκεία υπέρ παν άλλο εξαίρει την πίστιν, περιορίζουσα τον ανθρώπινον λόγον εντός των ορίων των υπό της θείας αποκαλύψεως χαρασσομένων και οδηγούσα εις τον διά της υπερφυσικής ενεργείας της θείας χάριτος εξαγιασμόν.

Εν άλλαις λέξεσιν, ενώ ο Χριστιανισμός, ως εξ αποκαλύψεως θρησκεία, έχουσα δόγματα και αληθείας κατά λόγον και υπέρ λόγον, εκζητεί πρωτίστως πίστιν και βασίζει το ηθικόν αυτού οικοδόμημα επί της υπερφυσικής θείας χάριτος, η Μασσωνία έχει μόνον φυσικάς αληθείας, εις γνώσιν των οποίων καλεί τους μύστας αυτής διά της ελευθέρας σκέψεως και ερεύνης και διά μόνου του ορθού λόγου,στηρίζει δε το ηθικόν οικοδόμημα αυτής επί μόνων των φυσικών δυνάμεων του ανθρώπου προς φυσικούς όλως κατατείνουσα σκοπούς.

Ούτω προδήλου ούσης της μεταξύ Χριστιανισμού και Μασσωνίας ασυμβιβάστου αντιθέσεως, φυσικώς ήχθησαν αι απανταχού μεν αλλόδοξοι Εκκλησίαι εις το να ταχθώσιν αντιμέτωποι της Μασσωνίας, και ου μόνον η Δυτική Εκκλησία, η και δι’ ιδίους λόγους δι’ αλλεπαλλήλων παπικών εγκυκλίων καυτηριάσασα την τεκτονικήν κίνησιν, αλλά και αι Λουθηρανικαί και Μεθοδιστικαί και Πρεσβυτεριαναί Κοινότητες εκήρυξαν αυτήν ασυμβίβαστον προς τον Χριστιανισμόν.

Πολύ δε περισσότερον η ανόθευτον τον θησαυρόν της χριστιανικής αληθείας διακρατήσασα Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία οσάκις παρουσιάζετο ζήτημα περί Μασσωνίας, απεφαίνετο κατ’ αυτής. Εσχάτως δ’ έτι η εν Αγίω Όρει συνελθούσα Διορθόδοξος Επιτροπή, ης μετέσχον δι’ αντιπροσώπων πάσαι αι αυτοκέφαλοι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, εχαρακτήρισε την Μασσωνίαν «ως σύστημα αντιχριστιανικόν και πεπλανημένον».

Η δε Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος εν τη μνημονευθείση συνεδρία αυτής μετ’ ανακουφίσεως ήκουσε και απεδέξατο το συμπέρασμα, όπως εκ τε μελέτης και της διεξαχθείσης συζητήσεως συνήγαγεν ο Μακαριώτατος Πρόεδρος αυτής Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος, ειπών επί λέξει:

«Ο Μασωνισμός δεν συμβιβάζεται ποσώς προς τον Χριστιανισμόν, εφ’ όσον είναι Σωματείον μυστικόν, ενεργούν και διδάσκον εν κρυπτώ και παραβύστω και θεοποιιούν τον ορθολογισμόν. Ο Μασσωνισμός δέχεται ως μέλη αυτού ου μόνον Χριστιανούς, αλλά και Εβραίους και Μουσουλμάνους. Επομένως δεν δύναται να επιτραπή εις κληρικούς να μετέχωσι του Σωματείου τούτου. Θεωρώ δε άξιον καθαιρέσεως πάντα κληρικόν συμμετέχοντα του Σωματείου τούτου, τούτο δε πρέπει να διακηρυχθεί. Δέον να συσταθή εις όσους προσήλθον χωρίς να προσέξωσι και χωρίς να εξετάσωσι τι έστι Μασσωνισμός, όπως διακόψωσι πάσαν σχέσιν προς αυτόν, διότι μόνον ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία, η διδάσκουσα την απόλυτον αλήθειαν και ικανοποιούσα τας θρησκευτικάς και ηθικάς ανάγκας του ανθρώπου».

Ομοφώνως δε και ομοψύχως άπαντες οι Ιεράρχαι της Εκκλησίας της Ελλάδος, εγκρίνοντες τα ανωτέρω, αποφαινόμεθα ότι η Μασσωνία είναι όλως ασυμβίβαστος προς τον Χριστιανισμόν και ότι δέον τα πιστά της Εκκλησίας τέκνα, όπως απέχωσι του Μασσωνισμού.

Ακραδάντως πιστεύοντες εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, «εν ω έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, ης επερίσσευσεν εις ημάς εν πάση σοφία και φρονήσει» (Εφες. ι’ 7-8), κατέχοντες την δι’ αυτού αποκαλυφθείσαν και υπό τον Αποστόλων κηρυχθείσαν αλήθειαν «ουκ πειθοίς ανθρωπίνοις σοφίας λόγοις, αλλ’ εν αποδείξει Πνεύματος και δυνάμεως» (Α’ Κορ. 2, 4), μετέχοντες των θείων Μυστηρίων, δι’ ων και αγιαζόμεθα και σωζόμεθα εις αιωνίαν ζωήν, δέον να μη εκπίπτωμεν της Χάριτος του Χριστού, γινόμενοι κοινωνοί αλλοτρίων μυστηρίων. Ουδαμώς προσήκει ν’ ανήκη τις εις τον Χριστόν, και να ζητή εκτός αυτού απολύτρωσιν και ηθικήν τελείωσιν. Όθεν είναι ασυμβίβαστος ο αληθής και γνήσιος Χριστιανισμός προς την Μασσωνίαν.

Όθεν και οι τυχόν εμπλακέντες εις την μύησιν των Μασσωνικών μυστηρίων, δέον του λοιπού ν’ απόσχωσι πάσης επικοινωνίας προς τας Μασσωνικάς στοάς και εργασίας, βέβαιοι όντες ότι ούτω ανανεούσιν ασφαλώς τους προς τον ένα Κύριον και Σωτήρα ημών, εξ αγνοίας και κακής των πραγμάτων εκτιμήσεως, υποχαλασθέντας δεσμούς.

Τούτο ιδίως απεκδέχεται μετά πολλής της στοργής η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος παρά των μυτών των στοών, πεποιθυία ότι οι πλείσται εξ αυτών εδέξαντο την τεκτονικήν μύησιν ουχί εν επιγνώσει ότι δι’ αυτής μεθίστανται εις άλλην θρησκείαν, αλλ’ όλως τουναντίον, εξ αγνοίας, νομίζοντες ότι ουδέν το αντιπίπτον εις την θρησκείαν των πατέρων αυτών συντελούν.

Συνιστώσα δε η Ιεραρχία αυτούς και εις την συμπάθειαν – κατ’ ουδένα δε λόγον εις την εχθρότητα και το μίσος – των πιστών τέκνων της Εκκλησίας προκαλεί αυτά ίνα μετ’ αυτής εν χριστιανική αγάπη και από καρδίας εύχωνται όπως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν, 14, 16) φωτίση και επιστρέψη τους εξ αγνοίας αποπλανηθέντας από την αλήθειαν.

Ο Αθηνών Χρυσόστομος Πρόεδρος

Ο Άρτης Σπυρίδων

Ο Δρυινουπόλεως και Πωγωνιανής Βασίλειος

Ο Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος

Ο Χίου Πολύκαρπος

Ο Σερρών Κωνσταντίνος

Ο Ζακύνθου Διονύσιος

Ο Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ

Ο Ξάνθης Πολύκαρπος

Ο Παροναξίας Ιερόθεος

Ο Μαρωνείας Άνθιμος

Ο Δράμας Βασίλειος

Ο Λήμνου Στέφανος

Ο Τρίκκης και Σταγών Πολύκαρπος

Ο Κεφαλληνίας Δαμασκηνός

Ο Γυθείου και Οιτύλου Διονύσιος

Ο Αλεξανδρουπόλεως Γερβάσιος

Ο Νευροκοπίου Φιλόθεος

Ο Λαρίσσης Αρσένιος

Ο Σουφλίου Ιωακείμ

Ο Κασσανδρείας Ειρηναίος

Ο Γρεβενών Νικόλαος

Ο Θεσσαλονίκης Γεννάδιος

Ο Ελάσσωνος Καλλίνικος

Ο Ιωαννίνων Σπυρίδων

Ο Αργολίδος Ιερόθεος

Ο Μαντινείας και Κυνουρίας Γερμανός

Ο Παραμυθίας, Φιλιατών και Γηρομερίου Γεώργιος

Ο Πατρών Αντώνιος

Ο Πολυανής Κύριλλος

Ο Σπάρτης Γερμανός

Ο Μηθύμνης Διονύσιος

Ο Δημητριάδος Γερμανός

Ο Κορινθίας Δαμασκηνός

Ο Κερκύρας Αλέξανδρος

Ο Κυθήρων Δωρόθεος

Ο Μυτιλήνης Ιάκωβος

Ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κωνσταντίνος

Ο Πλωμαρίου Κωνσταντίνος

Ο Χαλκίδος Γρηγόριος

Ο Βελλάς και Κονίτσης Ιωάννης

Ο Τριφυλίας και Ολυμπίας Ανδρέας

Ο Ζιχνών Αλέξανδρος

Ο Καρυστίας Παντελεήμων

Ο Εδέσσης Κωνστάντιος

Ο Ηλείας Αντώνιος

Ο Φιλίππων και Νεαπόλεως Χρυσόστομος

Ο Μεσσηνίας Πολύκαρπος

Ο Βερροίας και Ναούσης Πολύκαρπος

Ο Σύρου, Τήνου, Άνδρου και Κέας Φιλάρετος

Ο Φθιώτιδος Αμβρόσιος

Ο Φωκίδος Ιωακείμ

Ο Νιγρίτης Ευγένιος

Ο Αρδαμερίου Καλλίνικος

Ο Πτολεμαίος Ιωακείμ

Ο Φαναρίου και Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ

Ο Καρδαμύλων Ιωακείμ

Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Θεόκλητος

Ο Διδυμοτείχου Ιωακείμ

Ο Θήρας Άνθιμος

Ο Ιερισσού και Αγίου Όρους Σωκράτης

Ο Φλωρίνης Βασίλειος

Ο Σισανίου και Σιατίστης Διόδωρος

Ο Σιδηροκάστρου Βασίλειος

Ο Ύδρας και Σπετσών Διόδωρος

Ο Λευκάδος και Ιθάκης Δημήτριος

Ο Θηβών και Λεβαδείας Συνέσιος

 

«Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής» - Ν. Λάσκαρι, 1951

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com 

 

blavatsky

Η  ΘΕΟΣΟΦΙΑ

ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ

«ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ»

Η Αποστολή και το Έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ

Αποστολή της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ ήταν να αποκαταστήσει τον δεσμό με τη σοφία της αρχαιότητας και να βοηθήσει την αναβίωση της προγενέστερης καταγεγραμμένης γνώσης της αρχαίας σοφίας της Ανατολής. Έστησε μια γέφυρα κατανόησης ανάμεσα στη σύγχρονη σκέψη, βασισμένη στην παρατήρηση του φυσικού και ψυχικού μας περιβάλλοντος και στις αρχαίες πηγές επιστημονικής σκέψης, μελέτης και έργων που είχαν διατηρηθεί στην Ανατολή.  

«Να καταπολεμήσει τον υλισμό και τον θεολογικό δογματισμό με κάθε δυνατό τρόπο, καταδεικνύοντας την ύπαρξη απόκρυφων δυνάμεων που είναι άγνωστες στην Επιστήμη, ενώ υπάρχουν στη Φύση, καθώς και την παρουσία ψυχικών και πνευματικών δυνάμεων στον Άνθρωπο».  1 

«Η ιδρύτρια (Σημ: η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ) διαβεβαίωσε ότι το έργο είναι μια έκφραση από τον πυρήνα της Αρχαίας Σοφίας, που διαφυλάσσεται από την Ιεραρχία των Μαχάτμας, δηλαδή των Πνευματικών Όντων που προηγούνται της ανθρώπινης εξέλιξης, καθώς έχουν κατακτήσει πνευματική αυτοσυνειδητότητα. Διαβεβαίωσε ότι το σύγχρονο Θεοσοφικό έργο ήταν η γραμμή που δόθηκε από την Πνευματική Ιεραρχία ενώ η ίδια ανέλαβε να το εκφράσει και να το πραγματοποιήσει με τον δικό της τρόπο». 2

Σχόλιο: Η διδασκαλία της Θεοσοφίας υπαγορεύτηκε από την λεγόμενη Πνευματική Ιεραρχία, οντότητες «εξελιγμένες» που κατέχουν την Αρχαία Σοφία. Αυτό από μόνο του προϊδεάζει τον αναγνώστη πως ό,τι πρόκειται να ακούσει είναι διδασκαλία όχι ανθρώπινη αλλά άλλων οντοτήτων.

«Η αθανασία της ψυχής και η ύπαρξη του Θείου Σπινθήρα σε κάθε άτομο ζωής, είναι οι θεμελιώδεις αρχές της».

«‘Η Μυστική Δοξασία' αφορά μια σειρά κειμένων τα οποία αναφέρονται στη διαδικασία της εμφάνισης της ζωής από τη Μία Θεία Αρχή έως το ελάχιστο άτομο, στους νόμους που κυβερνούν τον Κόσμο και ιδιαίτερα το πλανητικό μας σύμπαν, στην απόκρυφη εξέλιξη του πλανήτη και της ανθρωπότητας και στην Πνευματική Ιεραρχία που επιστατεί στη νοητική και πνευματική μας εξέλιξη. Οι θέσεις της μυστικής αυτής διδασκαλίας τεκμηριώνονται με έναν συγκερασμό θρησκειών, μυστήριων συστημάτων, μεταφυσικών διδασκαλιών και επιστημονικών απόψεων».

«...η Ριζική Αιτία του Σύμπαντος. Βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν».  

«Το καθετί μέσα στο Σύμπαν όντας απόρροια της Μίας Θείας Ουσίας, είναι συνειδητό, δηλαδή προικισμένο με μια συνείδηση του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Κάθε Μονάδα είναι ένα απειροελάχιστο τμήμα αυτής της Θείας Ουσίας».

«Το Σύμπαν είναι Μία Ενιαία Ύπαρξη, στην οποία όλες οι Μονάδες είναι τμήματα και απόρροιές της, βρίσκονται σε συνένωση αλλά όχι στην ίδια κατάσταση ουσίας, δηλαδή δεν βρίσκονται όλες στην ίδια συχνότητα, επομένως δεν εκφράζουν ίδιες δυνάμεις και ποιότητες». 3 

 «...η ουσία και το συστατικό κάθε εκδήλωσης μέσα στη δημιουργία από το ελάχιστο ανόργανο τμήμα της φύσης και τον μικρότατο οργανισμό έως τους Αρχαγγέλους και τους Θεούς στον ουρανό».

«Αυτή, λοιπόν, η Δύναμη είναι η Πρώτη Αρχή και η Ουσία από την οποία πηγάζουν όλα και η οποία βρίσκεται μέσα σε όλα». 4

«Κι όμως, ο Άρχατ, για τον οποίο κάθε άτομο σκόνης είναι το ίδιο γεμάτο από Σβαμπχαβάτ (εύπλαστη ουσία, αιώνια και νοήμονα, αν και απρόσωπη) με αυτόν...». 

«...Μία Παγκόσμια Ουσία που συνδέει, περιορίζει και εμπεριέχει τα πάντα και περιέχεται στα πάντα...». 5

Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ:

«H Oμοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό θεραπευτικό σύστημα που βασίζεται, όπως θα δούμε, στην ολιστική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου. O ιδρυτής της Σαμουήλ Xάνεμαν, γερμανός γιατρός, στο βασικό σύγγραμμά του «Όργανον της Θεραπευτικής Tέχνης», υποστηρίζει την εξής θέση: «Mεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ' αυτά τα ίδια τα φυτά, των οποίων τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίζουμε από καιρό, αλλά των οποίων τις ψυχές - εσωτερικότητες όπως ήταν, και οποιοδήποτε θείο στοιχείο έχουν αυτά, δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα». Aυτή την ύπαρξη «θείου στοιχείου» σε όλη την κτίση αναλύει και ένας συνεχιστής του Xάνεμαν, ο James Tyler Kent, που γράφει ότι «...η ίδια η ενέργεια δεν είναι ενέργεια αλλά μιά δυναμική ουσία... υπάρχει ένας υπέρτατος Θεός, που είναι ουσιώδης και είναι μία ουσία. Tα πάντα προέρχονται, απορρέουν από Aυτόν, όλα από το ανώτερο μέχρι και το τελευταίο υλικό σώμα με αυτόν τον τρόπο συνδέονται. Aν βέβαια υπάρχει διαχωρισμός και όχι συνεχής "εισροή" απ' το πρώτο στο τελευταίο, τα τελευταία θα πάψουν να υπάρχουν». 6

Η ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΕΛΣΟ

ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΥΧΝΑ ΟΙ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ»

«Επί αιώνες η επιλογή των Μαθητών – εκτός της κληρονομικής ομάδας εντός του γκον- πα (ναού) – γινόταν από τους ίδιους τους Μαχάτμα των Ιμαλαΐων μέσα από την τάξη των φυσικών μυστικιστών - που στο Θιβέτ είναι σημαντική σε αριθμό μελών. Οι μόνες εξαιρέσεις έγιναν για την περίπτωση των Δυτικών όπως ο Φλαντ, ο Τόμας Βον, ο Παράκελσος, ο Πίκο ντε Μιραντόλα, ο Κόμης Σαιν-Ζερμέν κ.λ.π. των οποίων η συνάφεια της ιδιοσυγκρασίας προς την ουράνια αυτή επιστήμη λίγο – πολύ ανάγκασε τους απόμακρους Μύστες- Αντέπτ να έρθουν σε προσωπική επαφή μαζί τους και τους έδωσε τη δυνατότητα να πάρουν όσο μικρό ή μεγάλο μέρος της καθολικής αλήθειας ήταν δυνατόν στο κοινωνικό τους περιβάλλον». 7

Σχόλιο: Οι Μύστες-Αντέπ παρέδωσαν τις γνώσεις και στον Παράκελσο.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

ΒΟΤΑΝΩΝ & ΟΡΥΚΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟ.

«η Απόκρυφη γνώση βοτάνων και ορυκτών και η θεραπευτική δύναμη ορισμένων ειδών στη Φύση» είναι πολύ πιο σημαντική και χρήσιμη από τον μεταφυσικό και ψυχολογικό Αποκρυφισμό ή τα Θεοφάνεια. Για αυτό το λόγο, θα ήταν καλύτερο να μελετήσει και να προσπαθήσει να κατανοήσει τον Παράκελσο ή τους δύο Βαν Χέλμοντς παρά να αφομοιώσει τον Πατάνζαλι και τις μεθόδους της Ταράκα Ράτζια Γιόγκα. [Περιοδικό ΛΟΥΣΙΦΕΡ, Απρίλιος, Μάιος 1888] 8

ΓΙΑ ΤΟΝ «ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ»

«Βασικά, η δύναμη της δημιουργίας εικόνων ισοδυναμεί με τη γνώση.Η πράξη της δημιουργίας εικόνων είναι και αυτή πράξη γνώσης όπως και κάθε αντίληψη αισθητικών δεδομένων αλλά λαμβάνει χώρα σε ένα λεπτοφυέστερο επίπεδο από το φυσικό…..και το γεγονός ότι οι κοινοί άνθρωποι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν αποτελεσματικά αυτό το μέσο γνώσης οφείλεται στο ότι, όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη ιδιότητα που δεν χρησιμοποιείται και δεν εξασκείται αρκετά, η δύναμή τους για δημιουργία εικόνων παραμένει σε μια παιδαριώδη κατάσταση αχρηστίας». 9 

Σχόλιο: Ο Οραματισμός (δημιουργικός ή θεραπευτικός) μαζί με την λεγόμενη «θετική σκέψη», είναι τεχνικές που διδάσκονται ακόμη και σε σεμινάρια εκπαίδευσης στελεχών επιχειρήσεων. Το αποκρυφιστικό του υπόβαθρο περιγράφεται από την ίδια την Μπλαβάτσκυ στο παραπάνω κείμενο. Σύμφωνα με την διδασκαλία του αποκρυφισμού κάθε μας σκέψη αποκτά «λεπτή» υλική μορφή στον Αστρικό κόσμο όπου εκεί μπορεί να είναι προσιτή σε όλα τα αστρικά σώματα.

Γράφει ο αποκρυφιστής Ουΐλλιαμ Τζατζ: «κάθε σκέψη οποιουδήποτε δημιουργεί μια εικόνα. Και η σκέψη μιας συγκεκριμένης εικόνας δημιουργεί μια συγκεκριμένη φόρμα στο αστρικό φως όπου το αστρικό σώμα υπάρχει και λειτουργεί, αλληλοδιαπερνώντας παράλληλα κάθε μέρος του φυσικού σώματος». 10 

Κάπως έτσι θεμελιώνεται και η λεγόμενη «θετική σκέψη» όπου επιβάλει ΜΟΝΟ καλές (θετικές) σκέψεις επειδή οι κακές (αρνητικές) έχουν αρνητική επίδραση στην αρμονία του αστρικού κόσμου και κατ’ επέκταση του φυσικού. Στον μυημένο μαθητή του αποκρυφισμού όλες οι σκέψεις – παραστάσεις που έχει δημιουργήσει είναι εμπόδιο: «Γιατί, παλιά στο παρελθόν, δημιουργήσαμε έναν ολόκληρο στρατό από προσωπικές σκέψεις -παραστάσεις. Με τον τρόπο μας δημιουργήσαμε ένα σωρό ελαττώματα. Με τη νοητική μας ανοχή διαπράξαμε πολλές αμαρτίες. Πρέπει να τις φονεύσουμε μία προς μία. Ο δημιουργικός νους είναι η δυνατότητα της σκέψης να σχηματίζει άμεσα εικόνες στον αστρικό κόσμο, του οποίου η ύλη διαθέτει μεγάλη πλαστουργική ικανότητα. Αυτό είναι ένας μεγάλος πειρασμός για τον Μαθητή». 11

«Όταν αυτή η ιδιότητα πραγματοποιείται ή εξωθείται σε ευρύτερο πεδίο, τότε αναγκάζει τη Φαντασία να αναπτύξει στην Αστρική ύλη μια πραγματική μορφή, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν καλούπι για να δώσει σχήμα σε κάποιο άκαμπτο υλικό. Επομένως είναι η Κυρίαρχη ιδιότητα, καθόσον η Θέληση δεν μπορεί να ολοκληρώσει το έργο της εάν η Φαντασία είναι ισχνή και ανεκπαίδευτη. Για παράδειγμα, αν κάποιος επιθυμεί να κατεβάσει από τη λεπτότερη αστρική ύλη μια εικόνα (αν είναι η εικονοποιητική δύναμη ασθενική) το αντίγραφο στον φυσικό κόσμο εμφανίζεται κυματιστό και σκόρπιο. Εφαρμόζοντας τις ίδιες δυνάμεις, ο εκπαιδευμένος Μύστης μπορεί να πλάσει μπροστά στα μάτια μας, προσιτό στο άγγιγμά μας, ένα υλικό, σε οποιοδήποτε επιθυμητό σχήμα που δεν ήταν ορατό προηγουμένως. Από τους αδαείς θα μπορούσε να ονομασθεί αυτό ‘δημιουργία’». 12

ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ (;)

«Όπως ακριβώς το εξωτερικό σώμα διαθέτει μια σπονδυλική στήλη που είναι η κολώνα πάνω στην οποία στηρίζεται το ον και στην κορυφή της οποίας υπάρχει ο εγκέφαλος, έτσι και το αστρικό σώμα έχει τη σπονδυλική του στήλη και τον εγκέφαλό του. Είναι υλική, αφού είναι φτιαγμένη από ύλη, όσο και αν είναι κατά λεπτό τρόπο διαιρεμένη και δεν έχει σχέση με τη φύση του πνεύματος».

«Έτσι, λοιπόν, όπως στη φυσική μας μορφή ο εγκέφαλος και η σπονδυλική στήλη αποτελούν το κέντρο των νεύρων, κατά τον ίδιο τρόπο στην άλλη μορφή υπάρχουν τα νεύρα που διακλαδώνονται από τον εσώτερο εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη προς όλο το σύστημα. Όλα αυτά έχουν σχέση με κάθε όργανο του εξωτερικού ορατού σώματος. Προσομοιάζουν περισσότερο προς τη φύση των ρευμάτων παρά των νεύρων, έτσι όπως αντιλαμβανόμαστε τον όρο, και μπορούν να αποκαλούνται αστρο-νεύρα. Κινούνται συναφώς προς τα μεγάλα κέντρα του εξωτερικού σώματος, όπως είναι η καρδιά, η λαρυγγική κοιλότητα, το ομφάλιο κέντρο, ο σπλήνας και το ιερό πλέγμα.

Η αστρο-σπονδυλική στήλη διαθέτει τρία σημαντικά νεύρα της ιδίας σύστασης. Μπορούν να ονομασθούν οδοί ή δίαυλοι δια μέσου των οποίων ενεργούν οι δυνάμεις προς τα πάνω και προς τα κάτω, που επιτρέπουν στον άνθρωπο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά να στέκεται όρθιος, να κινείται, να αισθάνεται και να ενεργεί. Περιγραφόμενα ανταποκρίνονται, ακριβώς, προς τα μαγνητικά υγρά, δηλαδή, είναι αντιστοίχως θετικά, αρνητικά και ουδέτερα ενώ η σταθερή ισορροπία τους είναι βασική για την πνευματική υγεία». 13

Ο ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΕΛΟΝΙΣΜΟ:

«Σύμφωνα με την κινέζικη ιατρική παράδοση, η κινητήρια ενέργεια ενός ζώντος οργανισμού (chi) κυκλοφορεί μέσα σ' αυτόν ακολουθώντας κάποιες συγκεκριμένες πορείες (κανάλια ενέργειας), τους μεσημβρινούς. Τέτοιοι μεσημβρινοί υπάρχουν 12 στο ανθρώπινο σώμα και αντιστοιχούν στα ζωτικά όργανα (καρδιά, ήπαρ, πνεύμονες, κ.λ.π.). Αυτοί αποτελούνται από ένα κεντρικό τμήμα (colateral) που αντιστοιχεί στο εσωτερικό όργανο κάθε μεσημβρινού, και από ένα περιφερικό τμήμα, το οποίο βρίσκεται πιο επιφανειακά κι έτσι μπορεί να ερεθιστεί14


ΜΕΣΜΕΡΙΣΟΣ ΚΑΙ ΡΕΪΚΙ

 «ο Μέσμερ πραγματοποιούσε περάσματα των χεριών του πάνω από τα σώματα των ασθενών, με σκοπό το ξεμπλοκάρισμα της κυκλοφορίας των μαγνητικών ρευστών...» 

«Γενικά οι θεραπείες του Μέσμερ ήταν απλές. Ο θεραπευτής είτε επιθέτει τα χέρια του επάνω στο σώμα του ασθενούς (επαφή μέσω δακτύλων ή παλάμης), είτε τα κινεί ανάλαφρα, χωρίς φυσικό άγγιγμα, και σε μικρή απόσταση από αυτό, πράγμα που αποδεικνύεται συχνά πολύ πιο ισχυρό μαγνητικά από το φυσικό άγγιγμα». 15

    Νομίζουμε ότι τα παραπάνω στοιχεία αν και ενδεικτικά, αποκωδικοποιούν βασικές έννοιες των λεγομένων εναλλακτικών ή ενεργειακών «θεραπειών». Ο ορθός όρος αυτών των μεθόδων είναι εκκλησιαστικά αποδεκτός ως Ιατρική της Νέας Εποχής ακριβώς επειδή χρησιμοποιεί ως βάση τις θεωρίες και πρακτικές αυτής.

Υπενθυμίζουμε στον αναγνώστη τα πορίσματα τριών (3) Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων τα οποία κατατάσσουν τις «θεραπευτικές» αυτές μεθόδους στο χώρο του Αποκρυφισμού.16

Σημείωση: Το παρόν άρθρο έχει θεολογικό χαρακτήρα και σκοπό να παρουσιάσει το ασυμβίβαστο των μεθόδων αυτών με την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία και όχι να θίξει την τιμή και την υπόληψη όποιων εμπλέκονται με αυτές.

Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - ΠΗΓΕΣ:

1 Σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα: οι Πηγές του, η Ουσιαστική Φύση του και το Μέλλον του http://www.blavatsky.gr/el/varius/the-theosophical-movement-articles/325-modern-theosophical-movement-its-sources-its-essential-nature-and-its-future.html

2 Θεοσοφία και Επιστήμη - Ασπασία Παπαδομιχελάκη http://www.esoterica.gr/articles/contributions/esoteric/science_theosophy/science_theosophy.htm43

3 Θεοσοφία και Επιστήμη - Ασπασία Παπαδομιχελάκη http://www.esoterica.gr/articles/contributions/esoteric/science_theosophy/science_theosophy.htm

4 Τα Μεταφυσικά Κίνητρα της Παγκοσμιοποίησης -  Ασπασία Παπαδομιχελάκη  http://www.blavatsky.gr/el/articles/47-various/252-metafisika-kinitra.html

5 Ο Νέος Κύκλος   Ε.Π. Μπλαβάτσκυ http://www.blavatsky.gr/el/articles/37-e-p-blavatsky/148-the-new-cycle.htm

6 H OMOIOΠAΘHTIKH AΣYMBIBAΣTH ME THN OPΘOΔOΞH ΠIΣTH - Δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα  Ολόκληρο εδώ

7 Μαθητές και Δόκιμοι  Ε.Π.Μπλαβάτσκυ http://www.blavatsky.gr/el/articles/32-masters-of-wisdom/78-chelas-and-lay-chelas.html

8 Πρακτικός Αποκρυφισμός Ε.Π.Μπλαβάτσκυ http://www.blavatsky.gr/el/hpblavatsky-category/e-p-blavatsky/150-practical-occultism.html

9 Διάγραμμα της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ για τον Διαλογισμό και τη Διαδικασία της Πνευματικής Μεταμόρφωσης Ρότζερ Πράϊς  http://www.blavatsky.gr/el/articles/28-self-knowledge-a-meditation/69-hpbs-diagram-of-meditation-and-the-process-of-spiritual-transformation.html  

10 Ο Υπνωτισμός Ουϊλλιαμ Κ. Τζατζ http://www.blavatsky.gr/el/articles/38-william-judge/168-hypnotism.html  

11 Διαλογισμός - Ο Νους είναι ο καταστροφέας του Πραγματικού Μπ. Π. Ουάντια http://www.blavatsky.gr/el/articles/28-self-knowledge-a-meditation/71-meditation-parti.html

12 Για τον Πνευματισμό και τα Ψυχικά Φαινόμενα  Ντάλλας Τένμπρεκ http://www.blavatsky.gr/el/articles/47-various/253-pneumatismos-psixika-fainomena.html

13 Μεσμερισμός Ουϊλλιαμ Τζατζ http://www.blavatsky.gr/el/articles/38-william-judge/172-mesmerism.html  

14 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΒΕΛΟΝΙΣΜΌΣ http://alttherapy.blogspot.gr/2012/11/blog-post_8185.html#axzz33W0oPupw

15 Μεσμερισμός ή Ζωικός Μαγνητισμός http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/03/blog-post_4081.html

16  Δείτε πορίσματα Θ’ , ΚΒ’ & ΚΕ’ Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων.



 

 

kazantzakis 25

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Αρχιμ. Ιερόθεος Σ. Βλάχος

(Νυν Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου) 

    Την εποχή που ήμουν φοιτητής γινόταν πολύς λόγος για τον Καζαντζάκη και τα έργα του, που κυκλοφορού­σαν πάρα πολύ και διαβάζονταν από τους νέους. Επει­δή άκουγα πολλά για τον Καζαντζάκη και για τις περι­πέτειες της ζωής του, ήθελα να έχω προσωπική γνώμη. Γι’ αυτό άρχισα να διαβάζω προσεκτικά και, κατά το δυνατόν, απροκατάληπτα τα έργα του.

Το πρώτο βιβλίο που επέλεξα να διαβάσω ήταν «ο φτωχούλης του Θεού», που ήταν συγγενέστερο στις χρι­στιανικές απόψεις. Διαπίστωνα ότι περιέγραφε θαυμάσια τα γεγονότα, είχε πραγματικά ένα υπέροχο λογοτεχνικό ταλέντο, αφού διατύπωνε τις απόψεις του με ωραίο τρό­πο, δυνατές λέξεις και κυρίως με λεπτότητα εκφράσεων. Όμως κατάλαβα ότι, εν πολλοίς, εξέφραζε έναν μονα­χισμό ξένο προς την Ορθόδοξη Παράδοση. Δεν μπόρε­σε ποτέ να καταλάβη την ορθόδοξο μοναχισμό. Αυτό ση­μαίνει ότι παρουσίαζε τον μοναχισμό μέσα στα δυτικά πλαίσια, αφού στην Δύση ο μοναχισμός αναπτύχθηκε στην προσπάθεια να σωθή η Εκκλησία. Αντίθετα, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο μοναχός αγωνίζεται να σωθή ο ίδιος και όχι να σώση την Εκκλησία. Πέρα από αυτό η παρουσίαση του μοναχού ως αντίθετο προς την ανθρώπινη γνώση, ως επιθετικόν προς την κοινωνία και τα γράμματα, η συναισθηματική έξαρση, η πορεία μέχρι την συναισθηματική βίωση του Σταυρού, χωρίς να καταλήγη και στην Ανάσταση, η άγνωστη για την Ορθοδοξία ταύτιση των πληγών του Χριστού με τις σωματικές πλη­γές του ανθρώπου, παρουσιάζουν μια ξένη κατάσταση προς την Ορθοδοξία, είναι ουσιαστικά ξένο σώμα στην Παράδοσή μας. Ο Φραγκίσκος της Ασίζης έφθασε μέ­χρι την βίωση (αρρωστημένα) του Σταυρού του Χριστού, ενώ ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έφθασε στην εμπειρία της Αναστάσεως, όπως εκφραζόταν στον χαιρετισμό του, «Χριστός Ανέστη, χαρά μου».

Το δεύτερο βιβλίο του Καζαντζάκη που διάβασα ήταν «ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Στο βιβλίο αυτό φαινό­ταν καθαρά η σοσιαλιστική αντίληψη του συγγραφέα. Δεν πρόκειται εδώ να παρουσιάσω τις απόψεις μου για το βι­βλίο και τις ιδέες που περικλείονται σ’ αυτό. Θα αρκεσθώ στην παρουσίαση μερικών εντυπώσεών μου από την ανάγνωση. Πρώτον, διέκρινα μια λογοτεχνία ξεπερασμέ­νη για την εποχή μας. Ο Καζαντζάκης χρησιμοποιεί ωραίες εκφράσεις, περιπεπλεγμένες προτάσεις, ενώ η σύγ­χρονη λογοτεχνία αρκείται στην παρουσίαση της εικόνας με λίγες, λιτές και απλές λέξεις. Δεύτερον, διακρίνεται ο Καζαντζάκης για τον παθολογικό ηδονισμό της περι­γραφής διαφόρων ερωτικών σκηνών, φυσικών και ανωμάλων. Η σύγχρονη ψυχολογία μπορεί να κάνη αναλύ­σεις πάνω στο σημείο αυτό. Τρίτον, ο Καζαντζάκης ου­σιαστικά είναι πουριτανός, εκφράζει το δυτικό πνεύμα. Από την μια επαινεί υπερβολικά τον Παπά-Φώτη, χρη­σιμοποιώντας εκφραστικότατα κοσμητικά επίθετα, από την άλλη κατεβάζει μέχρι τα «τάρταρα» της Κολάσεως τον Παπά-Γρηγόρη. Ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς με ανάλογα δικά του αισθήματα. Αυτό συνιστά δυτική και κυρίως πουριτανική αντίληψη, όπως το περιγράφει πολύ ωραία ο Παπά-Φιλόθεος Φάρος, και διαφέρει πολύ από ανάλογες περιγραφές του Παπαδιαμάντη, ο οποίος παρουσιάζει και τα λάθη των Κληρικών, ό­πως και όλων των ανθρώπων, αλλά στέκεται με αγάπη, σεβασμό, περιμένοντας την τελική κρίση από τον Θεό. Ο Παπαδιαμάντης δεν χωρίζει τους ανθρώπους σε κα­λούς και κακούς με κριτήρια ηθικολογικά, αλλά βλέπει την τρεπτότητά τους τόσο προς το κακό όσο και προς το καλό και κυρίως αφήνει τον Θεό να τους κρίνη.

Μελέτησα και άλλα έργα του Καζαντζάκη. Αλλά ε­κείνο που με εντυπωσίασε ήταν η αλληλογραφία που εί­χε με έναν ιερέα που υπηρετούσε στην Αμερική και Ονο­μαζόταν Εμμανουήλ Παπαστεφάνου. Μου έκαναν τερά­στια εντύπωση οι επιστολές του Καζαντζάκη γιατί είναι αρκετά εκφραστικές. Στην αλληλογραφία αυτή διατύπω­νε τις σκέψεις του για τα βιβλία που έγραφε τότε, ζητού­σε την γνώμη του Παπαστεφάνου και γενικά φαίνεται ό­λος ο χαρακτήρας και οι σκέψεις του. Σε μια επιστολή του ο Καζαντζάκης έγραφε στον Παπαστεφάνου: «Γρά­φε μου ταχτικά και μεγάλα γράμματα. Αν αργώ λίγο, μη στενοχωράσαι. Είμαι πνιγμένος σε αγωνία. Η φωνή σου, απ’ την άλλην άκρα του Ωκεανού, με σώζει». Τον παρακαλεί να του στείλη τις σκέψεις του, την «θεογονία» του, για να την περιλάβη στο βιβλίο του «Συμπόσιο». Με­ταξύ των άλλων του γράφει: «Γι’ αφτό σε παρακαλώ θερ­μότατα γράψε μου όσο μπορείς λεπτομερέστερα τη θεο­γονία σου, έτσι θα με βοηθήσεις πολύ να βάλω στο στό­μα σου τα λόγια ακριβώς που σου ταιριάζουν».

Τον καιρό που έγραφε την «ασκητική» του, είχε τα­κτική αλληλογραφία με τον Ιερέα Εμμανουήλ Παπαστε­φάνου, ο οποίος, όπως φαίνεται, διαπνεόταν από τις ί­διες αντιλήψεις. Από το Βερολίνο που βρισκόταν εκείνη την εποχή (1922-1923) ο Καζαντζάκης του έστειλε επιστο­λή με την εξής αρχή: «Άρχισα, αδερφέ Παπαστεφάνου, ένα νέο βιβλίο, μυστικό τέλειο. Salvatores Dei», δηλαδή σωτήρες του Θεού. Στα γράμματά του παρουσιάζει όλο το περιεχόμενό της «ασκητικής του» και τα κεντρικά ση­μεία. Κάπου γράφει χαρακτηριστικά: «Ο Θεός μου είναι όλο λάσπη, αίματα, επιθυμίες κι δράματα. Δεν είναι ο αγνός, άσπιλος, παντοδύναμος, πάνσοφος, δίκαιος πα­νάγαθος. Δεν είναι φως. Με αγώνα, με κάματο μετουσιόνει τη νύχτα μέσα στα σωθικά του και την κάνει φως. Ανηφορίζει αγκομαχώντας τον ανήφορο της αρετής. Φωνάζει βοήθεια. Δεν μα σώζει. Εμείς τονε σώζομε. Salvatores Dei! Τι θα πει τόνε σώζομε; Σώζομε μέσα απ’ την εφήμερη πήλινη ύπαρξή μας την πνοή την αιώνια, μετουσιόνουμε τη σάρκα, τον αέρα, το νερό και τα κάνομε πνέμα». Και μεταξύ των άλλων συνιστά: «Πρέπει χωρίς άλο να Ιδρύσομε Εκκλησίες στα διάφορα μέρη».

Στην αλληλογραφία αυτή φαίνεται η αγωνία του Κα­ζαντζάκη να δημιουργήση έναν δικό του Θεό. Ο Καζαν­τζάκης πραγματικά πέρασε από πολλά στάδια στην ζωή του. Αυτό φαίνεται εκφραστικότατα σε μια από τις τε­λευταίες επιστολές του, που την έγραψε την 25-4-54. Με­ταξύ των άλλων γράφει:

«Τρία τα μεγάλα θεολογικά στάδια που πέρασα: 

1   - Θεέ μου, εσύ θα με σώσης· 

2    - Θεέ μου, εγώ θα σε σώσω· 

3    - Μαζί θα συνεργαστούμε μαζί θα σωθούμε, Θεέ μου». 

Μόνο μέσα από τα πλαίσια αυτά πρέπει να δούμε όλο το έργο του Καζαντζάκη. Έτσι ακριβώς το είδα διαβά­ζοντας κείμενά του, πριν από πολλά χρόνια. Ανέφερα όλα αυτά γιατί τα συνδέω αναπόσπαστα με το βιβλίο του «ο τελευταίος πειρασμός». Πρέπει να ομολογήσω ότι προσπάθησα να διαβάσω και αυτό το βιβλίο, για το οποίο είχε γίνει πολύς λόγος. Πραγματικά, άρχισα να δια­βάσω τις πρώτες σχεδόν 100 σελίδες, αλλά δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Ήταν γραμμένο με τέτοια εμπάθεια, διαστρέβλωνε τόσο πολύ τα πράγματα, ώστε παρά την επιθυμία μου να το διαβάσω ολόκληρο, χάρη περιεργείας, ως αντικειμενικός αναγνώστης, δεν το άντεξα. Απλώς αρκέστηκα να διαβάσω αποσπασματικά μερικές σελίδες του. Με την ανάγνωση των πρώτων σελίδων και την α­ποσπασματική ανάγνωση τμημάτων του βιβλίου, αφού η συνείδησή μου διαμαρτυρόταν να το τελειώσω ολόκλη­ρο, συνέλαβα το νόημα και τις «βλασφημίες» του βιβλίου αυτού.

Αργότερα το έτος 1988, το βιβλίο «ο τελευταίος πει­ρασμός» έγινε κινηματογραφική ταινία από τον Σκορτσέζε και παιζόταν σε κινηματογράφους των Αθηνών. Τότε έγινε πολύς λόγος. Υπήρξε και αντίδραση από πλευράς Εκκλησίας και διαφόρων Χριστιανών. Την εποχή εκείνη με παρεκάλεσαν από την Ιερά Σύνοδο να γράψω τις απόψεις μου. Στην συνέχεια το καταχωρώ ολόκληρο το κείμενο, όπως ακριβώς γράφτηκε τότε.

Η προβολή της ταινίας που αναφέρεται στο ψευτο­πρόβλημα του «τελευταίου πειρασμού» του Χριστού δεί­χνει ότι δεν είναι ο πρώτος και τελευταίος πειρασμός του Χριστού και της Εκκλησίας, δείχνει, δηλαδή, ότι ούτε τώρα άρχισε, αλλά ούτε και πρόκειται να τελειώση η αν­τίδραση εναντίον του Χριστού. Ο Συμεών ο Θεοδόχος το έχει προφητεύσει: «ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγό­μενον» (Λουκ. β, 34). Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι πειρασμός του Χριστού, γιατί Αυτός δεν υφίσταται καμμία προσβολή από την προβολή, όπως ο ήλιος δεν υφίσταται φθορά από την οποιαδήποτε αμφισβήτηση, αλλά είναι σημαντικός πειρασμός του ίδιου του ανθρώπου. Άλλωστε κάθε Χριστολογικό θέμα αναφέρεται και επεκτείνεται στον άνθρωπο και άρα είναι ανθρωπολογικό και σωτηριολογικό πρόβλημα.

Έτσι με την ταινία αυτή, όπως και με άλλες που έ­χουν παραπλήσιο περιεχόμενο οι άνθρωποι προβάλλουν τον ίδιο τον αρρωστημένο εαυτό τους και τον καθορίζουν αρνητικά. Εάν κάθε κίνηση σκέψεως και κάθε ενέργεια θελήσεως μεταφέρει στον γύρω κόσμο και γνωστοποιεί τα κρυπτογραφημένα μηνύματα του εσωτερικού κόσμου, αυτό πολύ περισσότερο ισχύει για την ταινία του «τελευ­ταίου πειρασμού». Και εάν κάθε εχθρική κίνηση εναντίον του Θεού έχει σημαντικές συνέπειες για την ζωή του αν­θρώπου αυτό το ίδιο συμβαίνει και με την εχθρική κίνη­ση εναντίον του Χριστού, αφού είναι Θεός αληθινός.

Επομένως, δεν αισθανόμασθε τόσο την ανάγκη να υπερασπίσουμε τον Χριστό, τον οποίο φυσικά ομολογού­με, αλλά κυρίως αισθανόμαστε την ανάγκη να υπερασπίσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί κάθε υποτίμηση του Χριστού έχει συνταρακτικές συνέπειες για την σωτηρία του ανθρώπου και γενικά για τον ίδιο τον άνθρωπο. Άλ­λωστε Αυτός ο Ίδιος ο Χριστός παραδόθηκε στον θά­νατο χωρίς να αντισταθή, ούτε ζήτησε, αλλά και ούτε ά­φησε τους Μαθητάς Του να τον υπερασπίσουν ή να αντισταθούν. Στον Απόστολο Πέτρο που επεχείρησε να Τον υποστηρίξη είπε χαρακτηριστικά: «βάλε την μάχαιραν εις την θήκην» (Ιω. ιη, 11). Αυτός παραδόθηκε «εις χείρας ανθρώπων αμαρτωλών», αλλά στην πραγματικότητα αυτή η παράδοση είναι ζωή για τον άνθρωπο, αφού ο Χρι­στός δοξάσθηκε, αλλά και δόξασε τους ανθρώπους. Ο Χριστός έχει μια ζωή που είναι πέρα από τον θάνατο, εί­ναι στην πραγματικότητα υπέρβαση του θανάτου, αλλά και αυτής της βιολογικής ζωής. Άλλωστε, το εσφαγμένον Αρνίον της Αποκαλύψεως, που είναι ο Ίδιος ο Χρι­στός νικά τελικά το θηρίο της Αποκαλύψεως. Υπάρχει, λοιπόν, ένας διωγμός που είναι δόξα. Και υπάρχει ένας θάνατος που είναι ανάσταση. Άρα το ψευτοπρόβλημα του «τελευταίου πειρασμού» του Χριστού είναι στην πραγματικότητα ένα υπαρκτό πρόβλημα του ίδιου του αν­θρώπου.

Η Εκκλησία και ο σκοπός της

Αυτή μέσα σε γενικές γραμμές είναι και η ατμόσφαι­ρα της Εκκλησίας, που δεν είναι ένας κατεστημένος θε­σμός, αλλά το Σώμα του Χριστού. Σήμερα πολλοί άνθρω­ποι μιλούν για έναν Χριστιανισμό που έφερε έναν καινού­ριο πολιτισμό και άλλαξε ριζικά τις κοινωνικές συνθή­κες ζωής. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθή αυτήν την πραγ­ματικότητα. Αλλά πρέπει να τονισθή ότι πολλοί από μας προσδίδουμε στον Χριστιανισμό μια ιδεολογική νοο­τροπία. 

Η λέξη Χριστιανισμός χρησιμοποιείται για να δηλώση μια ιδιαίτερη ιδεολογία που είναι έτοιμη να αντιπαραταχθή σε άλλες ανθρωποκεντρικές ιδεολογίες και να δώση και τον δικό της λόγο. Όμως πρέπει να νοιώθουμε τον Χριστιανισμό κυρίως και προ παντός ως Εκκλησία, που δεν υποτάσσεται, αλλά και ούτε συγκαταλέγεται σε καμμιά ιδεολογία. Η ιδεολογία διακρίνεται για τις αν­θρωποκεντρικές και ουμανιστικές ιδέες που δεν έχουν στενή σχέση με την πραγματική ζωή, διαποτίζεται από την διάθεση της επιβολής με κάθε τρόπο και μέσο, χω­ρίς αγάπη και ελευθερία, που αποβλέπει στην απόκτηση οπαδών που θα διαδίδουν τις ιδέες αυτές, που θυσιάζει τους οπαδούς της και καταφέρεται, όταν χρειασθή, ανελέητα εναντίον των εχθρών της. Όμως η Εκκλησία δεν υποτάσσεται σε τέτοια απάνθρωπη νοοτροπία, αλλά εί­ναι η μάνα των ανθρώπων.

Άλλωστε η λέξη Εκκλησία σημαίνει την σύναξη, την συνάθροιση των διεσκορπισμένων. Είναι σημαντικό ότι κατά την διάρκεια της Λειτουργίας στην αποστολική ε­ποχή και μάλιστα κατά την προσφορά του άρτου γιά να γίνη Σώμα Χριστού υπήρχε η εξής προσευχή: «Ώσπερ ην τούτο το κλάσμα διεσκορπισμένον επάνω των ορέων και συναχθέν εγένετο εν, ούτω συναχθήτω σου η Εκκλη­σία από των περάτων της γης εις την σην βασιλείαν».

Αυτό δείχνει και την καθολικότητα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία έχει την πλήρη και ολοκληρωμένη αλήθεια για τον Θεό, τον άνθρωπο και τον κόσμο. Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν διαστάσεις και μεμονομένες απολυτοποιήσεις της ζωής. Η Εκκλησία διαθέτει ολόκληρη την αλήθεια, ενώ η αίρεση διακρίνεται για την μερικότητα και την αποσπασματικότητα. Και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι κάθε αποσπασματικότητα και κάθε υπερτονισμός ενός μέρους της αλήθειας σε βάρος της καθολικότητος όχι μό­νο συνιστά αιρετικό τρόπο ζωής, αλλά ταυτόχρονα συνιστά και ένα σχιζοφρενικό τρόπο ζωής. Άλλωστε, αφού η αίρεση ορίζεται ως επιλογή ενός μέρους της αλήθειας και η σχιζοφρένεια ορίζεται ως υπερτονισμός ενός μέρους και παραθεώρηση ενός άλλου, ή του πληρώμα­τος της καθολικότητος, αυτό σημαίνει ότι κάθε αίρεση συνδέεται στενά με την σχιζοφρένεια, δηλαδή την απομονωμένη λειτουργία της ανθρώπινης προσωπικότητος.

Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία έχουσα όλη την αλήθεια που είναι στην πραγματικότητα όχι αφηρημένη, αλλά υπαρξιακή, αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους και αγωνίζεται να τους οδηγήση στην θέωση, που συνιστά την πνευ­ματική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Αντίθετα, πολλές ανθρώπινες επιδιώξεις, που εκφράζονται με τις ιδεολο­γίες και την τέχνη είναι αποσπασματικές, γι’ αυτό και καταλυτικές για την αλήθεια και τον άνθρωπο. Η ται­νία αυτή που τώρα άρχισε να προβάλλεται είναι αποσπασματική, γιατί δείχνει μια πλευρά του Χριστού και μάλι­στα κακοποιημένη.

Το διδασκαλικό έργο της Εκκλησίας

Αφού η Εκκλησία ως Θεανθρώπινο Σώμα και όχι ως ένα ανθρώπινο σωματείο, ως Θεανθρώπινος Οργανισμός και όχι ως μια ανθρώπινη οργάνωση διαθέτει την αλή­θεια και την σωτηρία, επιδιώκει δια των Ποιμένων της να καθοδηγήσει το λαό στη βίωση αυτής της αλήθειας.

Κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος ένα από τα βασι­κά καθήκοντα του Ποιμένος είναι το διδασκαλικό, αφού «διδάσκαλος έστιν όντως». Αν η διδασκαλία είναι απαραίτητη σε όλες τις εποχές, πολύ περισσότερο χρειάζε­ται στην δική μας εποχή, στην οποία επικρατεί ένας θα­νάσιμος συγκρητισμός. Συμβιβάζουμε όλα τα ασυμβίβαστα, λατρεύουμε πολλές θεότητες, καταλήγουμε στην ειδωλολατρεία, απομονώνουμε τις ανθρώπινες λειτουργίες από την ολότητα της ψυχοσωματικής μας υπάρξεως και γενικά διαταράσσουμε την υπάρχουσα ισορροπία.

Είναι λυπηρό να ονομάζεται κάποιος Χριστιανός και μάλιστα να θίγεται όταν αποκληθή διαφορετικά, ενώ αρνείται ή αγνοεί βασικές διδασκαλίες της πίστεως. Και το χειρότερο είναι όταν το κάνη αυτό εν ονόματι μιας κα­κώς νοουμένης τέχνης, μιας επιδερμικής κουλτούρας και μιας ψευδούς ελευθερίας. Βέβαια, η αληθινή τέχνη δεν υπερτονίζει ένα μέρος της ζωής σε βάρος του άλλου, η πραγματική κουλτούρα δεν απορρίπτει βασικές πλευρές της ανθρώπινης ζωής και η ουσιαστική ελευθερία δεν απομονώνεται ή αποξενώνεται από την αληθινή αγάπη. Σε αντίθετη περίπτωση η τέχνη υποβαθμίζει τον άνθρωπο, η κουλτούρα τον νεκρώνει και η ελευθερία οδηγεί την αν­θρώπινη ύπαρξη στο μηδέν.

Γι’ αυτό οι Ποιμένες της Εκκλησίας πρέπει να προ­σφέρουν την Ευαγγελική και εκκλησιαστική αλήθεια στους πιστούς της και να τους αναγεννούν καθημερινά. 

Αυτό είναι αναγκαίο και απαραίτητο γιατί αυτή η διδα­σκαλία, επειδή συνδέεται με τις εντολές του Χριστού, εί­ναι θέμα ζωής. Ο Ίδιος ο Χριστός είπε: «ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώ­νιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιω. ε’ 24). Άρα ο λόγος του Θεού δεν είναι ένας κενός, φλύαρος, ανθρώπινος λόγος, αλλά θεία Χάρη και θεία ενέργεια και επομένως αναγεν­νά τον άνθρωπο.

Βέβαια, μερικοί σήμερα αισθάνονται ώριμοι και πεπληρωμένοι και δεν θέλουν να δέχωνται πνευματική κα­θοδήγηση από τους Ποιμένας της Εκκλησίας. Ισχυρί­ζονται ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για την ζωή τους και ότι μόνοι τους θέλουν να αναζητήσουν να βρούν την α­λήθεια, γι’ αυτό και αρνούνται κάθε είδους υπευθυνότητα και αρμοδιότητα στους Ποιμένες της Εκκλησίας. Αλλά η πνευματική ωριμότητα έγκειται στην ταπείνω­ση του πνεύματος και στην έλευση της θείας Χάριτος. Ώριμοι δεν είναι εκείνοι που κλείονται ερμητικά στον ε­αυτό τους και τον θέτουν κριτήριο και κέντρο όλου του κόσμου, αλλά όσοι ταπεινώνονται, εξέρχονται από την φρικτή φυλακή του εαυτού τους και αναζητούν την πλη­ρότητα στον Χριστό και την Εκκλησία Του. Και η προ­σφορά της αλήθειας γίνεται δια των γνησίων Ποιμένων.

Ο Χριστός, μιλώντας προς τους Μαθητάς Του είπε: «ο ακούων υμών εμού ακούει και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λουκ. ι, 16). Οι Ποιμένες της Εκκλησίας δεν είναι α­πλώς οι αντιπρόσωποι του Χριστού, ωσάν ο Χριστός να κατοική απλώς στους ουρανούς και έχει εκχωρήσει τα καθήκοντα της διακυβερνήσεως της Εκκλησίας στους Ποιμένες, αλλά το μυστήριο της αισθητής παρουσίας του Χριστού πάνω στην γη. Γι αυτό και οι Ποιμένες της Εκ­κλησίας είναι εις τύπον και τόπον της Κεφαλής της Εκκλησίας, δηλαδή του Χριστού. Ο ιερός Χρυσόστομος δι­δάσκει ότι έργο του ιερέως είναι να παρακολουθή τις αι­ρετικές διδασκαλίες και ιδέες που κυκλοφορούν, και στην συνέχεια να διδάσκη τον λαό, ώστε να προφυλαχθή από αυτές. Έτσι, πνευματική ωριμότητα διαθέτει ο άνθρω­πος εκείνος, που καθοδηγούμενος από τους Ποιμένες της Εκκλησίας, όπως ο Ισραηλιτικός λαός από τον Μωυσή, εξέρχεται από την γη της Αιγύπτου και πορεύεται προς την γη της επαγγελίας.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός

Και ερχόμαστε στο βασικό σημείο το οποίο, δυστυ­χώς, διαστρεβλώνεται στην ταινία στην οποία αναφερόμαστε. Βασική διδασκαλία της Εκκλησίας είναι ότι ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος, δηλαδή τέλειος Θεός και τέ­λειος άνθρωπος. Η θεία με την ανθρώπινη φύση ενώθηκαν ατρέπτως, αναλλοιώτως, ασυγχύτως και αδιαιρέτως στο Πρόσωπο του Λόγου. Αυτή η πίστη είναι το θεμέλιο της εκκλησιαστικής ζωής. Δεν πρόκειται για μια λεπτο­μέρεια, που αν κλονισθή ίσως δεν επιφέρει καμμία αλλοίωση στον εκκλησιαστικό Οργανισμό, αλλά για το κεντρικό θεμέλιο της πίστεως. Γιατί, εφ’ όσον ο Χριστός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας, αυτό σημαίνει ότι αν κλονισθή αυτή η διδασκαλία, τότε αυτομάτως και η Εκκλη­σία συγκαταλέγεται μεταξύ των ανθρωποκεντρικών συ­στημάτων και άρα ο άνθρωπος παραμένει αιωνίως αλύτρωτος.

Είναι χαρακτηριστικός ένας διάλογος που έγινε με­ταξύ του Χριστού και των Μαθητών Του. Τους ερώτησε: «τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον υιόν του ανθρώπου;». Εκείνοι τον πληροφόρησαν ότι τον θεωρούν ως τον Ηλίαν, τον Ιερεμίαν ή έναν από τους άλλους Προφήτας. Και όταν ο Χριστός επανήλθε και ζήτησε την προ­σωπική τους άποψη πάνω στο θέμα αυτό, ο Απόστολος Πέτρος εξ ονόματος όλων απήντησε: «συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος». Με αφορμή αυτήν την ο­μολογία ο Χριστός διεκήρυξε: «μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, άλλ ο πα­τήρ μου ο εν τοίς ουρανοίς, καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκ­κλησίαν» (Ματθ. ιστ, 13-18). Η πέτρα πάνω στην οποία στηρίζεται η Εκκλησία είναι η ομολογία ότι ο Χριστός είναι Υιός του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι όταν κλονίζεται αυτή η πίστη και ομολογία, τότε κλονίζονται τα θεμέλια της Εκκλησίας.

Ο Χριστός, εκτός του ότι είναι αληθινός Θεός, είναι και αληθινός άνθρωπος, δηλαδή σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο ενηνθρώπησε, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση. Όμως υπάρχουν μερικοί σήμερα οι οποίοι όχι μόνον δεν μπορούν να καταλάβουν την θεότητα του Χρι­στού, αλλά ούτε μπορούν να ερμηνεύσουν και την ανθρωπότητα του Χριστού. Ισχυρίζονται ότι ο Χριστός ως άν­θρωπος είχε όλα τα προβλήματα εκείνα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι, κυρίως τα σαρκικά, και έτσι θέλουν να τον ερμηνεύσουν, όπως γίνεται στην ταινία στην οποία αναφερόμαστε.

Το θέμα είναι αρκετά μεγάλο και δεν θέλουμε να κου­ράσουμε τον αναγνώστη με την ανάπτυξη της ορθόδοξης διδασκαλίας πάνω στο κρίσιμο αυτό σημείο. Εκείνο ό­μως που θέλουμε ιδιαιτέρως να υπογραμμίσουμε είναι ότι, ενώ ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση με όλα τα λεγόμενα αδιάβλητα πάθη, εν τούτοις δεν προσέλαβε τα λεγόμενα διαβλητά και αμαρτωλά πάθη, που είναι αποτέλεσμα της πτώσεως του Αδάμ, όπως διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας. Τα αδιάβλητα πάθη τα οποία προσέλαβε ο Χριστός, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό είναι «η πείνα, η δίψα, ο κόπος, ο πόνος, το δάκρυον, η φθορά, η του θανάτου παραίτησις, η δει­λία, η αγωνία, εξ ης οι ίδρωτες, οι θρόμβοι του αίματος, η δια το ασθενές της φύσεως υπό των αγγέλων βοήθεια και τα τοιαύτα, άτινα πάσι τοίς ανθρώποις φυσικώς ενυπάρχουσι». Παρά ταύτα ο Κύριος δεν προσέλαβε τα δια­βλητά πάθη, τα οποία συνιστούν την αμαρτία, γι’ αυτό είναι τελείως αναμάρτητος. Ο Απόστολος Πέτρος έγρα­φε στην Καθολική του επιστολή: «ος αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» (Α, Πετρ. β, 22). Και ο Ίδιος ο Χριστός προκαλούσε τους συγχρό­νους Του: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιω. η, 46).

Επομένως, ο Χριστός δεν είχε τις σαρκικές επιθυμίες και τις επαναστάσεις του σώματος, αφού, όπως λέγει πά­λι ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μεγάλος δογματικός θεολόγος της Εκκλησίας,, «ουδέ το σπερματικόν και γεννητικόν είχε ο Κύριος». Και ξέρουμε καλά από την διδα­σκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, ότι το σπερ­ματικό και γεννητικό είναι αποτέλεσμα του προπατορι­κού αμαρτήματος και είναι βλασφημία να υποστηρίζουμε ότι ο Χριστός είχε τέτοια προβλήματα. Ο Χριστός προσέλαβε όλη την ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό και δεν εί­ναι κατά φαντασία άνθρωπος, αλλά όμως την προσέλα­βε χωρίς την αμαρτία. Άρα, η αγωνία και ο εσωτερικός πειρασμός για την διάπραξη της αμαρτίας, η αμφιταλάντευση γύρω από το θέμα αυτό, η αποδοχή της αμαρτίας στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής, η αγωνιώδης κατάστα­ση του συνδυασμού, πολύ δε περισσότερο η πραγματο­ποίηση της αμαρτίας είναι ξένα προς τον Χριστό και ε­πομένως καθαρά αίρεση και βλασφημία.

Αυτός ο προβληματισμός είναι καρπός και αποτέλεσμα του προβληματισμού του συγγραφέα του βιβλίου πά­νω στο οποίο στηρίχθηκε η ταινία (δηλαδή του Καζαντζάκη), ο οποίος προς το τέλος της ζωής του ομολόγησε: «Τρία τα μεγάλα θεολογικά στάδια που πέρασα. 1. Θεέ μου, εσύ θα με σώσης. 2. Θεέ μου, εγώ θα σε σώσω· 3. Μαζί θα συνεργασθούμε μαζί θα σωθούμε Θεέ μου». Σ’ αυτήν την πορεία φαίνεται η αγωνία του «Θεού» του συγγραφέως, αλλά και η αγωνία του συγγραφέως να σώ- ση τον δικό του «Θεό». Αυτή η αγωνία έχει περάσει και στην ταινία.

Αλλά όλο αυτό το περιεχόμενο είναι άγνωστο στον αληθινό Θεό της Εκκλησίας, δηλαδή τον Θεάνθρωπο Χριστό. Στις φράσεις που αναφέραμε πιο πάνω φαίνεται άφ’ ενός μεν η ανθρωποκεντρικότητα του «θεού», αφ’ ετέρου δε η παντοδυναμία του ανθρώπου και η αυτοθέωσή μας, αφού και εμείς μπορούμε να γίνουμε «Salvatores Dei» δηλαδή «σωτήρες του Θεού»! Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθή ότι στην ταινία παρουσιάζεται η αγωνία του Χρι­στού πάνω στον Σταυρό και η απόδοση σ’ Αυτόν κατα­στάσεων που είναι έξω από το αληθινό Πρόσωπο και το πραγματικό έργο του Θεανθρώπου Χριστού.

Βέβαια, μερικοί ισχυρίζονται ότι χρειάζεται στις ημέ­ρες μας να γίνη μια απομύθευση του Χριστού. Εκτός του ότι αυτή η απομύθευση  πρέπει να στραφή και σε άλλες κατευθύνσεις μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι αυτό το έρ­γο είναι στην πραγματικότητα άρνηση της πίστεως, αλλά και αυτής της ίδιας της επιστήμης. Γιατί γνωρίζουμε ότι επιστημονικά κάθε απομύθευση στηρίζεται στην ανακάλυψη νέων κειμένων, νέων χειρογράφων, βάσει των οποίων αναθεωρείται η εικόνα που έχουμε για κάποιο πρό­σωπο και γεγονός. Αλλά στο θέμα του Χριστού δεν έ­χουμε τέτοια κείμενα και χειρόγραφα. Επομένως, η λεγομένη απομύθευση του Χριστού δεν στηρίζεται και επι­στημονικά. Όσοι ισχυρίζονται τέτοιες ιδέες είναι ψευδείς επιστήμονες, αφού στηρίζουν και προσανατολίζουν την επιστήμη τους πάνω σε ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Εχθροί και άρρωστοι

Χρειάζεται όμως να τονισθή και μια άλλη αλήθεια, που είναι βασική για την Εκκλησία. Καίτοι υπάρχουν με­ρικοί εχθροί που πολεμούν τον Χριστό και αντιστρατεύονται το έργο της Εκκλησίας, δηλαδή είναι «οι εχθροί του σταυρού του Χριστού», η Εκκλησία δεν τους αντιμετωπίζει ως εχθρούς, άλλ’ ως αρρώστους πνευματικά, αφού έχουν μια περιορισμένη και αποσπασματική θεώ­ρηση της ζωής, και αυτής ακόμη της πίστεως της Εκ­κλησίας. Ένας άρρωστος δεν είναι ποτέ εχθρός. Και έ­χουμε παραδείγματα μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, σύμ­φωνα με τα οποία λεγόμενοι εχθροί σε μια δεδομένη στιγ­μή μετεστράφησαν, απέκτησαν καθολική όραση της αλήθειας και έγιναν ομολογητές του Χριστού. Χαρακτη­ριστικό παράδειγμα είναι του αγίου Πορφυρίου του από μίμων, ο οποίος ως μίμος διακωμωδούσε το Βάπτισμα των Χριστιανών. Όταν όμως, κατόπιν θαύματος, αισθάνθηκε την ώρα εκείνη ότι δέχθηκε την Χάρη του Χριστού, ομολόγησε τον Χριστό και υπέστη το μαρτύριο για την δόξα Του, οπότε θεωρείται από την Εκκλησία μάρτυς Ιησού Χριστού. Άλλωστε, όπως αναφέραμε στην αρχή, η Εκκλησία δεν είναι μια ανθρώπινη ιδεολογία, αλλά κυ­ρίως και προ παντός οικογένεια, και μάλιστα πνευματι­κό Νοσοκομείο που θεραπεύει τον άνθρωπο.

Έτσι και εμείς μιμούμενοι τον Χριστό, αντιμετωπίζουμε όλους τους ανθρώπους με αγάπη και κατανόηση. Γιατί, ενώ τώρα μπορεί να φαίνονται εχθροί, μπορεί να υπάρξη περίπτωση που να αποδειχθούν ομολογητές και μάρτυρες του Χριστού. Επομένως για όλους τους ανθρώπους η Εκκλησία περιμένει την ημέρα εκείνη κατά την οποία οι άρρωστοι, λόγω μιας αποσπασματικότητος, θα αποκτήσουν την καθολική θεώρηση της ζωής. Και αν καμμιά φορά η Εκκλησία φαίνεται λίγο αυστηρή στην αντιμετώπιση μερικών προβλημάτων, αυτό το κάνει από αγάπη, γιατί βλέπει την αίρεση σαν αρρώστεια που κα­ταστρέφει τον ίδιο τον άνθρωπο που την διαθέτει, αλλά αρρωσταίνει και τα υπόλοιπα μέλη της.

Επομένως, η ενδεχομένη «σκληρή» αντιμετώπιση με­ρικών περιπτώσεων δεν πρέπει να τεθή μέσα σε δικανικά σχήματα, αλλά σε θεραπευτικά, ιατρικά. Είναι και­ρός να δούμε την Εκκλησία σαν Νοσοκομείο που θερα­πεύει την μερικώς λειτουργούσα ανθρώπινη προσωπικό­τητα, και τους Κληρικούς ως ιατρούς που θεραπεύουν τον άνθρωπο με την δύναμη του κατ’ εξοχήν θεραπευτού, δη­λαδή του Χριστού.

Η ευθύνη της πολιτείας

Πέρα από όλα αυτά νομίζουμε ότι και η κάθε λογής εξουσία έχει την ευθύνη της πάνω στο θέμα αυτό που ανέκυψε. Και πάλιν θέλουμε να υπογραμμίσουμε εμφαντικά ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την προστασία του Χρι­στού, αφού ο Ίδιος είναι ο Κύριος του ουρανού και της γης και επομένως η αυτοζωή, που διακυβερνά τα σύμπαντα και ζωοποιεί όλη την κτίση με τις άκτιστες ενέρ­γειές Του, μαζί με τα άλλα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αλλά για την προστασία του ανθρώπου και ταυτό­χρονα την προστασία της ίδιας της πολιτείας. Για την προστασία του ανθρώπου τονίσαμε τα δέοντα πιο πάνω. Για την προστασία της πολιτείας θέλουμε να υπογραμμί­σουμε ότι η εξουσία υπάρχει για να υπηρετή τον λαό και όχι ο λαός για να υπηρετή την εξουσία. Και επειδή ο ορ­θόδοξος λαός στην πλειοψηφία του είναι θρησκευτικός η πολιτεία πρέπει να σέβεται αυτήν την θρησκευτικότη­τα του λαού. Και αυτός ο σεβασμός είναι τιμή και υποχρέωση της πολιτείας.

Άλλωστε το ίδιο το ισχύον Σύνταγμα της χώρας συνετάγη στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Η επίκληση έχει ως εξής: «Σύνταγμα εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος». Και βεβαίως ο Χριστός, που διαστρέφεται από την ταινία που μελετάμε, είναι το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Αυτή δε η επί­κληση του Τριαδικού Θεού από το Σύνταγμα πιστεύουμε πως δεν είναι τυπική, αλλά έκφραση της διαχρονικής ευσέβειας του ελληνικού έθνους, αλλά και έκφραση της επιθυμίας να διευθύνεται αυτός ο λαός βάσει του θελήμα­τος του Τριαδικού Θεού.

Η πολιτεία ενδιαφέρεται για την υγεία των πολιτών της. Δεν χρειάζεται εγρήγορση και προσοχή και σε θέ­ματα πνευματικής υγείας του λαού; Έχουμε την βεβαιό­τητα ότι αυτό είναι απαραίτητο, γιατί σήμερα γίνεται από όλους παραδεκτό ότι τα προβλήματα που μαστίζουν τους ανθρώπους δεν είναι τόσο πολιτικά, κοινωνικά, οικονο­μικά, όσο κυρίως και προ παντός πνευματικά. Και η ύ­παρξη τέτοιων πνευματικών προβλημάτων είναι εκείνη που ναρκοθετεί την υγεία και την ακεραιότητα της κοι­νωνίας. Γι’ αυτό ισχυριζόμαστε ότι η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να προστατεύση την πνευματική υγεία του λαού, αλλά να σεβασθή και τον ίδιο τον εαυτό της.

Η ταινία «ο τελευταίος πειρασμός» μας υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα πειρασμός του Χρι­στού, όπως εννοείται κακώς, αλλά πειρασμός των ανθρώπων. Και πραγματικά πάνω στον Γολγοθά, ενώ ο Χρι­στός δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα σαρκικού πει­ρασμού, αφού ο ίδιος ήταν αναμάρτητος, προσφέρθηκε από αγάπη προς το ανθρώπινο γένος να θυσιασθή, ώστε να ζήση ο κόσμος. Παρά ταύτα το γεγονός της σταυρώσεως υπήρξε πειρασμός για όλο τον κόσμο, για τους άρχοντας του Ισραήλ που σταύρωσαν τον Χριστό, για ό­λους εκείνους που συμμετείχαν στο μεγαλύτερο έγκλη­μα των αιώνων, αλλά και για τους δύο ληστές που σταυ­ρώθηκαν μαζί με τον Χριστό.

Αν δούμε την περίπτωση των δύο ληστών θα διαπι­στώσουμε ότι ο εκ δεξιών ληστής σώθηκε όχι για τα κα­λά του έργα, αφού ήταν εγκληματίας και ληστής, αλλά γιατί ομολόγησε στην θεότητα του Χριστού. Και ο εξ αριστερών ληστής καταδικάστηκε όχι για τα κακά του έρ­γα, αφού δεν ήταν χειρότερος από τον προηγούμενο, αλλά γιατί βλασφημούσε τον Χριστό. Έτσι η θετική ή αρ­νητική αναφορά τους προς τον Χριστό καθόρισε την ζωή τους αιώνια.

Νομίζουμε ότι η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται δια μέ­σου των αιώνων, επομένως και στις ημέρες μας. Εξα­κολουθεί να υπάρχη ένας διαρκής πειρασμός των ανθρώπων σε σχέση με το Πρόσωπο του Χριστού. Άλλοι ομο­λογούν την θεότητα του Χριστού και την αναμαρτησία του ως ανθρώπου και άλλοι βλασφημούν τον Χριστό. Οι πρώτοι σώζονται και οι δεύτεροι καταδικάζονται. Ουσιαστικά δεν καταδικάζονται από τον Χριστό, αλλά αυτοκαταδικάζονται, αφού δεν δέχονται την Χάρη Του.

Ο φόβος μας είναι μήπως η προβολή της ταινίας «ο τελευταίος πειρασμός» γίνει ένας διαρκής και αιώνιος πειρασμός για τον άνθρωπο. Με αυτήν την έννοια στρε­φόμαστε στον Ορθόδοξο ελληνικό λαό και σε κάθε υπεύθυνο και ζητούμε νηφαλιότητα, ψυχραιμία και προ παντός σοβαρότητα.

Σεπτέμβριος 1987

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: 

"Παρεμβάσεις στην σύγχρονη κοινωνία" - Τόμος Α’ 

Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)