τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Στὸ προηγούμενο φύλλο γνωρίσαμε καὶ σχολιάσαμε τὸ ἐνδιαφέρον βιβλίο τῆς Μαρίας Δημητριάδου «Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὶς πολεμικὲς τέχνες»[1] ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1998 ἀπὸ τὶς «ἐκδόσεις Νεκτάριος Παναγόπουλος».

Στὸ σημερινό ἄρθρο θὰ παραθέσουμε περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἡ συγγραφεύς μᾶς ἔχει ἤδη ἀναφέρει σχετικὰ μὲ τὴν σύνδεση τῶν πολεμικῶν τεχνῶν μὲ τὶς θρησκεῖες τῆς Ἀνατολῆς καὶ εἰδικὰ μὲ τὴν «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου» (New Age)[2]:

Ἡ θρησκευτικὴ πράξη ποὺ διαδίδεται πιὸ εὔκολα καὶ ἐφαρμόζεται ἀπὸ μαθητὲς κάθε ἡλικίας καὶ θρησκευτικῶν πεποιθήσεων ἀνεξαιρέτως, εἶναι ἡ ἐκτέλεση τῶν κάτας (φόρμες) τῶν πολεμικῶν τεχνῶν. Πρόκειται γιὰ σύνολα ἐναλλαγῆς ἐπιθετικῶν καὶ ἀμυντικῶν κινήσεων τὰ ὁποῖα ἔχουν καθαρὰ μαγική-θρησκευτικὴ δομή. Ὁ τρόπος ποὺ ὁ ἀσκούμενος στρέφεται πρὸς τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα ἢ ἀκόμα τὴ γῆ καὶ τὸν οὐρανὸ ἢ τὴν κατεύθυνση συγκεκριμένων ἀστερισμῶν, ἡ ἐναλλαγὴ γίν καὶ γιάνγκ (ἄμυνα-ἐπίθεση, μαλακές-σκληρὲς κινήσεις), οἱ διάφορες κινήσεις ποὺ δηλώνουν κατεύθυνση τῆς ἐνέργειας καὶ βρίσκονται συχνὰ στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος τῆς κάθε φόρμας, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα της, τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ τελευταία κίνηση τῆς φόρμας ἐκτελεῖται ἀκριβῶς στὸ σημεῖο ὅπου ἐκτελέστηκε ἡ πρώτη κίνηση, ὁ τελετουργικὸς χαιρετισμὸς στὸ τέλος -ἰδιαίτερα στὰ κινέζικα συστήματα κούνγκ φού-, ὅλα αὐτὰ ἔχουν βαθιὰ θρησκευτικὴ σημασία ποὺ ἂν καὶ εἶναι κρυμμένη ἀπὸ τοὺς ἀμύητους, ἔχει ἀποκρυσταλλωθεῖ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἀλλεπάλληλων ἐφαρμογῶν καὶ ἀναθεωρήσεων ἀπὸ βαθιὰ θρησκευόμενους δασκάλους.

Πιθανὸν ὁ ἴδιος ὁ ἐκπαιδευτὴς ποὺ διδάσκει αὐτὰ νὰ μὴν γνωρίζει πλήρως -ἤ καὶ νὰ μὴν γνωρίζει καθόλου- τή σημασία τους. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀφαιρεῖ κάτι ἀπὸ τὴ δυναμική τους. Οἱ φόρμες τῶν πολεμικῶν τεχνῶν παραμένουν ἕνας μαγικὸς πολεμικὸς χορός, ἕνας «διαλογισμὸς ἐν κινήσει», ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ἐξασφαλίζει στὸν ἀσκούμενο τὴν προστασία ἀπὸ «ἀρνητικὲς ὀντότητες» καὶ τὴν εὔνοια τῶν δυνάμεων τῆς φύσης, τὴ δική του ἕνωση μὲ τὶς δυνάμεις αὐτὲς καὶ τὴν πλήρη ἀξιοποίηση τῆς «ἐσωτερικῆς» του ἐνέργειας γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν του.

Πρέπει νὰ διευκρινιστεῖ ὅτι ἡ ἄσκηση τῶν πολεμικῶν τεχνῶν προκαλεῖ κάποια εὐεξία λόγῳ τῆς σωματικῆς εκγύμνασης, τῆς βαθιᾶς ἀναπνοῆς ποὺ ὀξυγονώνει καλὰ τὸν ὀργανισμὸ καὶ βέβαια λόγῳ κάποιας ψυχολογικῆς ἀντίδρασης τοῦ ἀσκούμενου ποὺ μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ἀπὸ σιγουριὰ μέχρι ὑπερηφάνεια καὶ «μέθη τῆς δύναμης». Ὅμως αὐτὸ ποὺ τελικὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀνάγει τὶς πολεμικὲς τέχνες σὲ τρόπο ζωῆς δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τὸν κάνει νὰ υἱοθετεῖ καὶ τή γιόγκα -μποροῦμε ἐξάλλου νὰ χαρακτηρίσουμε τὶς πολεμικὲς τέχνες ὡς πολεμικὴ γιόγκα, ἀφοῦ στὴν Ἰνδία ὑπῆρχε ἡ «vajra mukti» (βάτζρα μούκτι), εἶδος πολεμικῆς γιόγκα γιὰ τὴν κάστα τῶν πολεμιστῶν, κι ἀκόμα καὶ σήμερα ἐπιζεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀρχαιότερα στὺλ πολεμικῶν τεχνῶν, τὸ ἰνδικὸ κάλαρι παγιάτ, ποὺ γίνεται «γιὰ τοὺς θεοὺς» καὶ μοιάζει πολὺ μὲ τὸ ἀποκαλούμενο κούνγκ φού τῆς γειτονικῆς Κίνας. Καὶ αὐτὸ τὸ κοινὸ στοιχεῖο τῆς στατικῆς γιόγκα καὶ τῶν πολεμικῶν τεχνῶν εἶναι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ διαλογισμὸ καὶ τὶς ἀναπνευστικὲς ἀσκήσεις -τὶς ὁποῖες δὲν ἐφαρμόζουν ὅλες οἱ σχολές, ἀφοῦ πολλὲς περιορίζονται στὸ «ἀθλητικὸ μέρος» δηλαδὴ τὶς δῆθεν ἀποκλειστικὰ ἀθλητικὲς φόρμες-, μιὰ ἀσυνήθιστη εὐεξία ποὺ καταλαμβάνει τὸν ἀσκούμενο ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας μέρα ἄσκησης. Ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται μιὰ παράξενη εὐχαρίστηση καὶ ζωντάνια, καὶ βέβαια θέλει νὰ συνεχίσει.

Καὶ τὸ κείμενο στη συνέχεια προσεγγίζει καὶ τὴν ἐπιστημο­νικὴ πλευρά πού σχετίζεται μὲ τὴν φυσιολογία τοῦ ὀργανι­σμοῦ, ἀλλὰ καὶ τὶς δαιμονικὲς διαστάσεις τῶν τεχνικῶν αὐτῶν:

Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ὀφείλεται κατὰ κύριο λόγο σὲ δύο πράγματα: Τὴν ἐπιρροὴ ποὺ ἔχουν οἱ κινήσεις αὐτὲς καθ' ἑαυτές στὸ ὁρμονικὸ σύστημα καὶ τὶς ἐκκρίσεις τῶν ἀδένων -πρᾶγμα ποὺ μποροῦν νὰ κατανοήσουν καὶ οἱ ἀθεϊστές μελετητὲς τῶν πολεμικῶν τεχνῶν- καὶ στὴν ἔκθεση τοῦ ἀσκουμένου στὶς πνευματικὲς ὀντότητες, τὶς γνωστὲς στοὺς Χριστιανοὺς ὡς «δαίμονες». Στὶς δυνάμεις αὐτὲς βέβαια ἀπευθύνεται ἡ ἀνατολικὴ πνευματικότητα, καὶ αὐτὲς δὲν χάνουν καθόλου χρόνο νὰ ἀπαντήσουν στὴν κλήση τῶν συνειδητῶν ἢ ἀσυνείδητων λάτρεων, μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς ἐπηρεάσουν βαθύτερα καὶ νὰ τοὺς κόψουν κάθε διέξοδο πρὸς τὴν ἀλήθεια.

Κάποιες πολεμικὲς τέχνες ὅπως τὸ νιντζούτσου, ποὺ δὲν ἔχουν καθόλου φόρμες, ἀλλὰ μόνο τεχνικὲς ὅπως «πνιγμὸς μὲ ξέσκισμα προσώπου» καὶ τὰ παρόμοια, ἔχουν ὡστόσο πολλὰ μαγικὰ στοιχεῖα τόσο ἀπὸ τὶς εἰδικὲς τεχνικὲς διαλογισμοῦ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δίνουν ὑπεράνθρωπες ἱκανότητες, ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ βουδιστικό-ταοϊστικὸ φιλοσοφικό τους ὑπόβαθρο. Ἐδῶ πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι στὴν Ἀνατολὴ δὲν ὑπάρχει φιλοσοφία μὲ τὴν ἴδια ἔννοια ποὺ δημιουργήθηκε στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἡ λεγόμενη «φιλοσοφία» εἶναι καθαρὰ θρησκευτικοῦ περιεχομένου κι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ λεγόμενη «ἄμεση βίωση τῆς πραγματικότητας», τὴ «φώτιση» ποὺ ἐπαγγέλλονται οἱ ἀνατολικὲς θρησκεῖες. Αὐτὸ τὸ παραδέχονται καὶ τὸ ἐπιβεβαιώνουν τόσο οἱ ὀπαδοὶ ὅσο καὶ οἱ μελετητὲς αὐτῆς τῆς «φιλοσοφίας», ὁπότε οὐσιαστικὰ ὁ τίτλος «φιλοσοφία» ὅσον ἀφορᾶ τὶς διδασκαλίες αὐτὲς εἶναι παραπλανητικός.

Πολλοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀφαιρεῖται ὁ διαλογισμὸς καὶ ἡ ὑπόκλιση στὸν διδάσκαλο, οἱ πολεμικὲς τέχνες χάνουν τὸν ἀντιχριστιανικὸ χαρακτῆρα τους καὶ γίνονται κατάλληλες καὶ γιὰ Χριστιανούς. Ὅμως ὁ μαγικο-θρησκευτικὸς κώδικας τῆς φόρμας παραμένει ἐνεργός, ἀκόμα κι ὅταν ἀφαιρεθοῦν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, καὶ ὁ ἐκπαιδευόμενος μένει ἐκτεθειμένος στὴν ἐπιρροή του. Ἐπίσης ἡ ὅλη ἄσκηση στὶς πολεμικὲς τέχνες προϋποθέτει τὴν ἀποδοχὴ τοῦ δαιμονικοῦ λογισμοῦ ὅτι ὁ πλησίον εἶναι ἕνας ἐπικίνδυνος ἐχθρός.

Πολλὰ μποροῦν νὰ εἰπωθοῦν καὶ γιὰ τὴν ἀπόκτηση ἐξαρτημένων ἀντανακλαστικῶν ἄμυνας καὶ ἐπίθεσης, ποὺ ὑπονομεύουν καὶ οὐσιαστικὰ ἀναιροῦν τὴν κατὰ Χριστὸν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ βέβαια τὰ ποσοστὰ σοβαρῶν ἀτυχημάτων κι ἀκόμα καὶ θανάτων κατὰ τὴν ἄσκηση τῶν πολεμικῶν τεχνῶν τόσο «στὸ δρόμο» (σὲ καυγᾶδες) ὅσο καὶ μέσα στὸ γυμναστήριο ἀλλὰ καὶ στοὺς ἀγῶνες, εἶναι ἀρκετὰ ὑψηλά, ὁπότε εἶναι πιὸ ἀσφαλὲς νὰ ἀπέχει κανεὶς ἀπὸ αὐτές. Ἐξάλλου καταξιωμένοι δάσκαλοι πολεμικῶν τεχνῶν παραδέχονται ὅτι ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος ποὺ ἀθλεῖται μὲ κάποιον ἄλλο τρόπο πέραν τῶν πολεμικῶν τεχνῶν, μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσει ἐπιτυχῶς μιὰ ἐπίθεση, ἀλλὰ καὶ ὅτι οἱ πολεμικὲς τέχνες εἶναι ἀναποτελεσματικὲς ὅταν ὁ ἀντίπαλος διαθέτει πυροβόλο ὅπλο.

Τὰ τελευταῖα χρόνια κάποιοι ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ πολεμικὲς τέχνες ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὸν ἑλληνισμὸ καὶ γι' αὐτὸ μποροῦμε ἄφοβα νὰ τὶς ἀσκοῦμε, μιὰ πού, καταπῶς λένε, κάποιες ἀπὸ τὶς τεχνικές τους εἶναι κινήσεις τοῦ παγκρατίου ποὺ διαδόθηκαν στὴν Ἀνατολὴ ἀπὸ τὰ στρατεύματα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ ἐπικαλοῦνται διάφορες ἀθλητικὲς παραστάσεις σὲ ἀρχαῖα ἀγγεῖα κ.ο.κ. Νομίζω, εἶναι ἀφελὲς νὰ θεωροῦμε πώς, ἐπειδὴ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐπινόησαν τὴ φιλοσοφία, τὴν τραγωδία κ.τ.λ., οἱ ἄλλοι ἀρχαῖοι λαοὶ περίμεναν νὰ ἔρθουν οἱ Ἕλληνες γιὰ νὰ τοὺς μάθουν νὰ δέρνουν. Κάποιες κινήσεις εἶναι κοινὲς σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ὅλες τὶς ἐποχές, καὶ βασίζονται στὸ ἔνστικτο καὶ τὸν κοινὸ νοῦ, ποὺ ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀνεξαρτήτως καταγωγῆς διαθέτει.

Ἀκόμα ὅμως κι ἂν δεχτοῦμε πὼς πράγματι οἱ ἄλλοι λαοὶ δὲν εἶχαν δικές τους τεχνικὲς μέχρι νὰ τοὺς διδάξουν οἱ Ἕλληνες, θὰ ἦταν τὸ ἴδιο, ἂν ὄχι περισσότερο, ἀφελὲς νὰ πιστεύουμε πὼς πῆραν ὅ,τι ἔμαθαν χωρὶς νὰ τὸ περάσουν μέσα ἀπὸ τὰ δικά τους φίλτρα κατανόησης καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀναμείξουν μὲ στοιχεῖα τοῦ δικοῦ τους πολιτισμοῦ, χωρὶς νὰ τὸ κατευθύνουν πρὸς τὸ στόχο τοῦ δικοῦ τους πολιτισμοῦ -ποὺ καμία σχέση δὲν εἶχε μὲ τὸν στόχο τοῦ ἑλληνικοῦ κι ἀκόμα περισσότερο τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ μας.

Γιὰ ὅποιον θέλει ὁπωσδήποτε «μαχητικὴ προπόνηση» ὑπάρχει καὶ ἡ ἑλληνορωμαϊκὴ πάλη καὶ ἡ πυγμαχία, ἀθλήματα καθαρὰ ἑλληνικὰ χωρὶς καμία μυστικιστικὴ προέκταση. Μερικοὶ λένε ὅτι ὑπάρχει καὶ τὸ παγκράτιο, ἂν βέβαια πρόκειται γιὰ ἀναβίωση τοῦ ἀρχαίου παγκρατίου -τὸ ὁποῖο δὲν ξέρουμε πῶς ἀκριβῶς ἦταν- κι ὄχι γιὰ μιὰ ἑλληνικὴ διασκευὴ τοῦ καράτε, μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ὁποίου ἔχει γαλουχηθεῖ ὁ δάσκαλος τοῦ «παγκρατίου». Εἶναι ὅμως γεγονὸς ὅτι ἀκόμα κι ἂν οἱ ἴδιοι οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι εἶχαν ἐπινοήσει ἕνα μαχητικὸ σύστημα μὲ μυστικιστικὲς προεκτάσεις -ποὺ δὲν εἶχαν- ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἀπόγονοί τους ὀφείλουμε νὰ τὸ ἀπαρνηθοῦμε, ὅπως καὶ ἄλλα πράγματα, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

 

[1] https://npanagopoulos.gr/books/i-alitheia-gia-tis-polemikes-tehnes

[2] http://maria-dimitriadou.net/2001/03/20/martial-arts/

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἔχουμε καὶ στὸ παρελθὸν ἀναφερθεῖ στὴν ἠλεκτρονική μας σελίδα στὸ Facebook, ὅπου ἡ βασικὴ διακονία μας σχετίζεται μὲ τὴν παρουσίαση, τὸν σχολιασμὸ καὶ τὴν ἀποκάλυψη τῆς κακοδοξίας, ποὺ ἀφορᾶ στὶς λεγόμενες ἐνεργειακές, ἐναλλακτικὲςὁλιστικὲς πρακτικὲς καὶ δῆθεν θεραπεῖες, δηλαδὴ τὶς νεοεποχίτικες αὐτὲς κακόδοξες θεωρίες καὶ πρακτικὲς ποὺ ἔχουν κυριεύσει τὸν κόσμο μας καὶ ἀπειλοῦν τὸν συνάνθρωπο σωματικά, ἀλλὰ κυρίως ψυχικὰ καὶ σωτηριολογικά.

Ἡ σελίδα ἔχει τὸ ὄνομα «Οἱ Φίλοι τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων Π.Ε.Γ.», στεγάζεται στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση https://www.facebook.com/groups/416460255390280 καὶ δὲν ἀπο­τελεῖ ἐπίσημο ὄργανο τῆς «Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ τῆς Οἰκογε­νείας καὶ τοῦ Ἀτόμου» (Π.Ε.Γ.).

Πρόσφατα, στὴ σελίδα μας αὐτὴ ἀναρτήθηκε ἀπὸ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐκπαιδευόμενα μέλη μας τὸ βιβλίο «Ὠμοφαγία καὶ Χρυσή Διατροφὴ» τῆς κ. Ἄννας Κορακάκη Ἀπόνι, Ἐκδόσεως Κέδρος, μὲ τὴν ἐρώτηση ἂν ἕνα τέτοιο βιβλίο συμβιβάζεται μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη ἢ ὄχι.

Μιὰ τέτοια ἐρώτηση συχνὰ ὑποχρεώνει τὸν ἐρευνητὴ σὲ ἀνά­γνωση τοῦ βιβλίου, ἂν καὶ συχνὰ ἡ ἴδια ἡ παρουσίαση ἐκ μέρους τοῦ Ἐκδότη ἢ τὸ βιογραφικὸ τοῦ συγγραφέως εἶναι ἀρκετὰ εὔγλωττα γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ ἑνὸς πρώτου συμπεράσματος.

Γιὰ τὴν ἀνωτέρω ἔρευνά μας, ξεκινήσαμε μὲ τὴν δεύτερη προσέγγιση στὴν ἱστοσελίδα τοῦ Ἐκδοτικοῦ Οἴκου[1], ὅπου πληροφορηθήκαμε τὰ παρακάτω: Ἡ Ἄννα Κορακάκη Ἀπόνι (Anna Korakaki Aponi) παρουσιάζεται «ὡς θεραπεύτρια, εἰδικὴ στὴν ­ποτοξίνωση καὶ ὑπεύθυνη σὲ διάφορα κέντρα ἐσωτερικοῦ κα­θαρισμοῦ». Στὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου της διαβάζουμε ὅτι: «χρη­σιμοποιεῖ τὴ δύναμη μιᾶς ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες φυσι­κὲς ὑπερτροφές τῆς Γῆς, τοῦ νόνι. Τὸ νόνι περιέχει ἐκπληκτι­κοὺς θεραπευτικοὺς πολυσακχαρίτες, ποὺ φαίνεται ὅτι μᾶς βοη­θοῦν νὰ παράγουμε περισσότερα βλαστοκύτταρα -τὰ ὁποῖα συμβάλλουν στὴν ἀναζωογόνηση τοῦ ὀργανισμοῦ- καὶ περισσότερα ἐπιθήλια κύτταρα -τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τὴ θεραπεία τοῦ πεπτικοῦ συστήματος καὶ τοῦ δέρματος-. Ἡ Ἄννα μᾶς διδάσκει ὅτι τὸ νόνι ἐπιταχύνει τὴν παραδοσιακὴ ἀπο­τοξίνωση μὲ βότανα καὶ μπορεῖ νὰ ἔχει καλύτερα ἀποτελέσματα σὲ λιγότερο χρόνο. Ὕστερα ἀπὸ ἕναν καθαρισμὸ μὲ νόνι θὰ καταλάβετε ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ καλύτερα θεραπευτικὰ μέσα στὸν κόσμο!».

Ἐδῶ ἀνιχνεύουμε μία σειρὰ ἀπὸ ἐπιστημονικὰ ἀνεπιβεβαίω­τους ἰσχυρισμοὺς γιὰ τὴν ὑπερτροφή ὅπως τὴν χαρακτηρίζει τὸ κείμενο, τὸ φυτὸ «Μορίνδα ἡ κιτρόφυλλος»[2] (Morinda citrifo­lia), εὐρύτερα γνωστὴ καὶ ὡς Νόνι (Noni) ἢ Νόνο, στὴν Ταϊτή, ἕναν θάμνο, τῆς οἰκογένειας τοῦ καφεόδενδρου, ποὺ φύεται στὴ Νοτιοανατολικὴ Ἀσία ἀλλὰ ἔχει διαδοθεῖ ἐκτενῶς σὲ ὅλη τὴν Ἰνδία κι ἀλλοῦ. Ἀκόμη τὸ ὄνομα τῆς Ἄννας Κορακάκη Ἀπό­νι ἐμφανίζεται συνδεδεμένο μὲ κάποια ἑταιρία Γιάμπελς (Yum­bles) στὴ Μεγάλη Βρετανία ποὺ εἰδικεύεται σὲ «ὑγιεινιστικά» καὶ προϊόντα χορτοφαγίας (veganism)[3].

Τὴν ἐγκυρότητα δὲ τῶν ἀνωτέρω ἀναγραφομένων φαίνεται νὰ τὴν συνυπογράφει κάποιος Ντέϊβιντ «Ἀβοκάντο» Γούλφ, (David «Avocado» Wolfe) συγγραφέας τῶν βιβλίων «Τὸ πετυχημένο σύστημα τῆς δίαιτας τῶν ἡλιοτροφῶν», «Οἱ τροφὲς τῆς ὀμορφιᾶς», «Ἐκπληκτική χάρη» καὶ «Γυμνὴ σοκολάτα», προφα­νῶς ὁμοϊδεάτης τῆς κ. Κορακάκη Ἀπόνι. Κατὰ τὴν ἀγγλικὴ Βικιπαίδεια (Wikipedia), ὁ κ. «Ἀβοκάντο» προωθεῖ μιὰ ποικιλία ψευδοεπιστημονικῶν ἰδεῶν, ὅπως ἡ ὠμοφαγία, ἡ ἐναλλακτι­κὴ ἰατρικὴ καὶ ἡ ἄρνηση ἐμβολιασμοῦ (ἀντιεμβολιασμός)[4]. Ἀξίζει ἀκόμη νὰ ἀναφέρουμε ὅτι γιὰ τοὺς φανατικοὺς τῆς ὠμο­φαγίας, τὸ μαγειρεμένο φαγητό -αὐτὸ τὸ πολὺ σημαντικὸ γεγονός, ποὺ συνέβη γιὰ πρώτη φορὰ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἢ ἴσως καὶ ἑκατομμύρια χρόνια πρίν-, ἦταν μιὰ σκοτεινὴ ἡμέρα γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. «Τὸ μαγειρεμένο φαγητὸ εἶναι δηλητήριο!», σύμ­φωνα μέ τὸν κ. «Ἀβοκάντο», τὸν αὐτοανακηρυγμένο «ρόκ στὰρ καὶ "Ἱντιάνα Τζόουνς" τῶν ὑπερτροφῶν καὶ τοῦ σύμπαντος τῆς μακροζωίας»[5].

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ὁ κ. «Ἀβοκάντο», ποὺ στηρίζει τὰ περὶ χορτο­φαγίας-βίγκαν ἀλλὰ κι ὁ -σὲ μᾶς ἄγνωστος, ἀλλὰ προ­φανῶς γνωστὸς στοὺς σχετικοὺς κύκλους- γιατρὸς καὶ συγγραφέας Γκάμπριελ Κούζενς (Gabriel Kuzens), ὁ ὁποῖος διατείνεται ὅτι: «Ἡ χορτοφαγία διαφυλάσσει τὴ ζωή, τὴν ὑγεία, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἰσορροπία τοῦ οἰκοσυστήματος, ἐξασφαλίζει μιὰ πιὸ δίκαιη κατανομὴ τῶν φυσικῶν πόρων, βοηθάει νὰ χορτάσουν ὅσοι πεινᾶνε, ἐνθαρρύνει τὴ μὴ βία στὸ ζωικὸ καὶ στὸ ἀνθρώπινο βασίλειο σὲ ὅλο τὸν πλανήτη καὶ ἀποτελεῖ μιὰ πρώτης τάξεως βοήθεια γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ σώματος, τῶν συναισθημάτων, τοῦ μυαλοῦ καὶ τοῦ πνεύματος».

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω λοιπὸν ἐξάγουμε τὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ παραπάνω βιβλίο ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη προϊὸν προπαγάνδας γιὰ τὴν καθιέρωση τῆς «θρησκείας» τῶν βίγκαν μίας ἐπιλογῆς ζω­ῆς, ναί, ἐπιλογῆς ζωῆς, γιατί ἡ «βίγκαν χορτοφαγία» δὲν ἀπο­τε­λεῖ ἁπλᾶ ἕνα περιοδικὸ καπρίτσιο, ἀλλὰ γιὰ τοὺς συνεπεῖς ὀπαδοὺς ἀποτελεῖ τρόπο ζωῆς -ὅπως ἐξ ἄλλου κι ἡ γιόγκα- καὶ προϋποθέτει καὶ τὴν σταδιακὴ ἀποδοχὴ ξένων δογμάτων ὅπως τῆς μετενσάρκωσης-μετεμψύχωσης, ὅπου δὲν τρῶνε τὰ ζῶα ὄχι ἀπὸ εὐαισθησία, ἀλλὰ γιατί μπορεῖ νὰ τρῶνε κάποιον προσφι­λῆ ἢ συγ­γενῆ τους ποὺ εὑρίσκεται «ἐξελισσόμενος» σὲ κάποια ἄλλη ἐνσάρ­κωση.

Ἀλλὰ ἂς ἐπιστρέψουμε καὶ πάλι στὸ «βιογραφικὸ» τῆς συγγραφέως ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου, ὅπου καὶ διαβάζουμε: «Γεννημένη χορτοφάγος, ἡ Ἄννα Kορακάκη ξεκίνησε τὴν πορεία της στὰ δεκαοκτώ της ταξιδεύοντας σὲ τροπικὰ καὶ βαθιὰ θεραπευτικὰ μέρη τῆς Γῆς. Ἔχει κάνει κυριολεκτικὰ τὸ γῦρο τοῦ κόσμου ὁριζόντια τοῦ πλανήτη. Ὄντας γιὰ ἀρκετὰ τῆς ζωῆς της ὠμοφάγος, ἔκανε πολλὲς νηστειοθεραπεῖες, βιοκαθαρμούς καὶ χυμοθεραπεῖες, ποὺ τὴν ὁδήγησαν νὰ ἀνοίξει δύο κλινικὲς γιὰ βα­θὺ καθαρισμό τοῦ παχέως ἐντέρου (βιοκαθαρμό) στὶς ζοῦγκλες τῆς Κόστα Ρίκα καὶ τῆς Βραζιλίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχει βοηθήσει πάνω ἀπὸ χίλιους τριακόσιους ἀνθρώπους στὸν ἐξαγνισμὸ τοῦ σώματος καὶ στὴν ἀπόκτηση εὐεξίας. Διδάχτηκε καὶ ἐργά­στηκε δίπλα σὲ μεγάλους γιατροὺς καὶ ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς μας, μαθήτευσε σὲ σχολὲς ὠμοφαγίας, κλασικοῦ καὶ θεραπευ­τικοῦ διαλογισμοῦ, σαμανισμού (παραδοσιακή ἰνδιάνικη ἰατρι­κή), γιόγκα, βοτανολογίας, μουσικοκινητικῆς, ὅπως καὶ σὲ ἐναλ­λακτι­κὲς μορφὲς θεραπείας ἀνὰ τὸν κόσμο (μάστερ ρέϊκι, τάϊ μασάζ, ἱερὴ γεωμετρία). Πρόσφατα ἐγκατεστημένη στὴν Ἑλλά­δα, διοργανώνει σεμινάρια καὶ συνεδρίες ρέϊκι, ὠμοφαγίας, ὑπερ­τροφῶν, βιοκαθαρμῶν, τάϊ μασάζ, γιόγκα, ἱερῆς γεωμετρίας».

Πέραν ἀπὸ τὸ «ταξιδιωτικὸ» ὁδοιπορικὸ τῆς Ἄννας Kορακάκη τὸ ὁποῖο δὲν ἔχουμε στοιχεῖα νὰ ἐπιβεβαιώσουμε ἢ νὰ ἀπορρίψουμε, παραμένει ἕνας πακτωλὸς νεοεποχίτικων, ἐναλλακτικῶν, ὁλι­στικῶν, ἐνεργειακῶν πλανῶν τὶς ὁποῖες μὲ περισσὴ ὑπερη­φά­νεια διαφημίζει: κλασικός - θεραπευτικὸς διαλογισμός, σαμανισμός, παραδοσιακὴ ἰνδιάνικη ἰατρική, γιόγκα, βοτανολογία, μουσικοκινητική, μάστερ ρέϊκι, τάϊ μασάζ, ἱερὴ γεωμετρία, ὠμοφα­γία, ὑπερτροφές, βιοκαθαρμούς, νηστειοθεραπεία.

Μὴ ἔχοντας τὸν χῶρο νὰ ἀναλύσουμε ὅλες τίς παραπάνω ἔ-πιστημονικά ἀπαράδεκτες καὶ Ἐκκλησιαστικὰ κακόδοξες θεωρίες καὶ πρακτικές, δυνητικὰ ἐπιβλαβεῖς γιὰ τὴν ψυχοσωματικὴ ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, θὰ ἀναφερθοῦμε ἐπιγραμματικὰ στοὺς βιοκαθαρμούς καὶ στὴ νηστειοθεραπεία[6], τὴν ὁποία ὅσοι τὴν ἀσκοῦν ἐπιδιώκουν νὰ τὴν ταυτίσουν μὲ τὴν νηστεία ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει καθιερώσει, κάτι το τελείως λανθασμένο.

Μία δίαιτα ἀποτοξίνωσης, καὶ γενικὰ μία χορτοφαγική δίαιτα χωρὶς παρουσία ζωικῶν προϊόντων, μπορεῖ νὰ δημιουργήσει πολὺ σοβαρὰ προβλήματα ὑγείας. Ἄν δὲν τρῶμε τίποτε ἄλλο παρὰ φροῦτα καὶ λαχανικά, ἔχουμε ἐξασφαλισμένο πὼς εἴτε θὰ ὑποφέρουμε ἀπὸ ἀβιταμίνωση, εἴτε θὰ παρουσιάσουμε ἀναιμία. Γιατί; Τὰ φροῦτα καὶ τὰ λαχανικὰ δὲν ἔχουν βιταμίνες τοῦ συμπλέγματος Β, δὲν ἔχουν ἀρκετὴ πρωτεΐνη, δὲν ἔχουν ἀρκετὸ ἀσβέστιο καὶ γενικὰ εἶναι μία διατροφὴ ποὺ ὑπολείπεται πολὺ σὲ πολλά. Τὰ ὀστᾶ θὰ χάσουν τὸ ἀσβέστιό τους, οἱ μύες θὰ ἀδυνατίσουν -μαζὶ καὶ ἡ καρδιά-, τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα θὰ βρεθεῖ ἐκτεθειμένο. Προσοχή: Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα μας δὲν θὰ μᾶς εἰδοποιήσει μὲ κάποιο κόκκινο λαμπάκι ὅταν ἔχει ἔλλειψη ἀπὸ βιταμίνη Β12. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ποὺ μπαίνουν σὲ τέτοιες διαδικασίες νιώθουν ὑπέροχα στὴν ἀρχὴ γιατί αὐθυποβάλλονται. Τὸ τί νιώθουμε εἶναι εὐμετάβλητο καὶ ὑποκειμενικό. Ἡ ἀναιμία καὶ ἡ ἀβιταμίνωση δὲν εἶναι[7].

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἀποτελοῦν ἀπόψεις Ἐκκλησιαστικὲς κι ἐπιστημονικὲς καὶ δὲν ἔχουμε καμία πρόθεση νὰ προσβάλουμε τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] https://www.evripidis.gr/product/44526/omofagia-kai-xrysi-diatrofi-/

[2] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%8C%CE%BD%CE%B9

[3] https://www.apollo.io/people/Anna/Aponi/54a7a1af7468696b7f9fb146

[4] https://en.wikipedia.org/wiki/David_Wolfe_(raw_food_advocate)

[5] https://www.protagon.gr/themata/44341487844-44341487844

[6] http://archive.is/cNmix

[7] http://archive.is/dm2X9 & https://metavolismos.com/

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὸ μότο τοῦ τίτλου μας ἀνήκει στὸν Ἄλιστερ Κρόουλι (Edward Alexander Crowley, 1875-1947)[1].

Μὲ τὴν ἔξαρση τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ φαινομένου ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ '60 καὶ μετά, μὲ τὴν «ἐντολὴ» γιὰ τὸ «ἄνοιγμα» τῶν στοῶν καὶ τῶν σχολῶν ἐσωτερισμού στὸ κοινὸ καὶ εἰδικὰ μὲ τὴν ἐξάπλωση τοῦ διαδικτύου, τὸ ὄνομα τοῦ Ἄλιστερ Κρόουλι ἔγινε βάϊραλ (viral)[2] -γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴ μοντέρνα ἔκφρα­ση- κυρίως στὸ ἴντερνετ, ἀλλὰ καὶ στὸ Βιβλίο καὶ στὸν ἔντυπο ἡμερήσιο καὶ περιοδικὸ Τύπο.

Μιὰ γρήγορη ἀναζήτηση στὸ Google δίδει 28,700 «ἀποτελέ­σματα» στὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ ὀνόματος (Κρόουλι) καὶ 46,000,000 «ἀποτελέσματα» στὴν ἀγγλικὴ ἔκδοση (Crowley).

Ὅπως γίνεται κατανοητό, τὸ δικό μας σύντομο, ἑβδομαδιαῖο σημείωμα μᾶλλον θὰ ἀδικήσει τὴν περιγραφὴ τοῦ προσώπου αὐτοῦ ποὺ θεωρεῖται ὡς ὁ «πάπας» τοῦ Νεοσατανισμοῦ καὶ ἀπὸ πολλοὺς «ὁ μεγαλύτερος μυστικιστής καὶ ἀποκρυφιστής ὅλων τῶν ἐποχῶν», ἀλλὰ καὶ «ὁ πιὸ ἀπεχθὴς ἄνθρωπος στὸν κόσμο» ὅπως ἦταν γνωστὸς στὴν ἐποχή του. Παρὰ ταῦτα θὰ τὸ ἐπιχειρήσουμε πρὸς ἐνημέρωση τῶν ἀγαπητῶν ἀναγνωστῶν ποὺ τυχὸν δὲν γνωρίζουν τὸ θέμα.

Ὁ Ἄλιστερ Κρόουλι γεννήθηκε τὸ 1875 στὴν Ἀγγλία, μοναχο­γιὸς δυὸ πλούσιων, φανατικῶν μελῶν τῆς αὐστηρῆς πουριτανι­κῆς σέχτας «Ἀδελφοὶ τοῦ Πλύμουθ». Οἱ «Ἀδελφοί», μὲ βασικὸ στοιχεῖο τῆς πίστης τους τὸ Πῦρ τῆς Κολάσεως, «ἀνέμεναν σύντομα» τὴν Ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ὁπότε θὰ καταστρέφονταν ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ αὐτούς[3].

Ὁ Ἔντουαρντ Κρόουλι, πατέρας καὶ ἥρωας τοῦ μικροῦ Ἄλι­στερ, ἦταν ἕνας ἄνδρας μὲ ζωτικότητα καὶ αἴσθηση τοῦ χιοῦμορ. Ὁ Κρόουλι μεγάλωσε μὲ κηρύγματα ποὺ καταδίκαζαν κάθε ἀπόλαυση ὡς ἀντιχριστιανικὴ καὶ στὴν ἀρχὴ τὰ ἀκολου­θοῦσε πιστά. Ἤλπιζε μάλιστα, νὰ γίνει ἱερέας. Ὅμως ὁ ἀργὸς καὶ ἐπίπονος θάνατος τοῦ πατέρα του ἀπὸ καρκίνο στὰ 12 του χρόνια, γέννησε τὸ τεράστιο μῖσος του γιὰ τὸ χριστιανισμό. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν πολὺ νεαρὴ ἡλικία, ὁ Κρόουλι ἀποφάσισε νὰ περάσει τὴ ζωή του πραγματοποιῶντας κάθε ἐπιθυμία του, χωρὶς νὰ τὸν νοιάζουν οἱ συνέπειες τῶν πράξεών του.

Ὡς ἔφηβος, ἄφησε ἀχαλίνωτες τὶς σεξουαλικές του ὁρμές. «Ἱκανοποιοῦσε» ἱερόδουλες στὸ κρεβάτι τῆς μητέρας του, σύναπτε ὁμοφυλοφιλικὲς σχέσεις καὶ μιλοῦσε ἀνοιχτὰ ὑπέρ τοῦ αὐνανισμοῦ[4].

Ὁ Κρόουλι περιγράφει τὴ μητέρα του, Μπέρθα, ὡς «ἀνεγκέ­φαλη θρησκόληπτη, τοῦ πιὸ στενοκέφαλου, λογικοῦ καὶ ἀπάν­θρωπου τύπου», ἐνῶ ἡ ἴδια τόν ἀποκαλοῦσε τὸ «Θηρίο 666» τῆς Ἀποκάλυψης, τίτλο ποὺ ὁ ἴδιος ἔφερε ἀργότερα μὲ ὑπερηφά­νεια. Παράλληλα φοιτοῦσε στὸ Κέϊμπριτζ -χωρὶς ποτὲ νὰ ὁλο­κλη­ρώσει τὶς σπουδές του-, ἔπαιζε μανιωδῶς σκάκι κι ἔγραφε πορνογραφική ποίηση.

Ἀσχολήθηκε ἀρχικὰ μὲ τὴν Φιλοσοφία καὶ ἀργότερα μὲ τὴν Ἀγγλικὴ Λογοτεχνία· ἔτσι, δὲν ἄργησε νὰ μπεῖ στοὺς κύκλους τῶν μυστικιστῶν/ἀποκρυφιστῶν. Τὸ 1898, θὰ γίνει μέλος τοῦ «Ἑρμητικοῦ Τάγματος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς» (Hermetic Order of the Golden Dawn, H.O.G.D.) τῶν Γούντμαν (William Robert Woodman), Οὐέσκοτ (William Wynn Westcott) καὶ Μάθερς (Samuel Liddell Mathers), ὅπου μυήθηκε στὴν μαγεία καὶ στὴν χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν. Δὲν θὰ παραμείνει ὅμως, καθὼς συνήθιζε νὰ ὑποβαθμίζει τοὺς ἀνωτέρους του, κάτι ποὺ μαζὶ μὲ τὶς ὁμοφυλοφιλικές του τάσεις, ὁδήγησε στὴν ἀποπομπή του.

Ἄν καὶ ξεκίνησε τὴν ἀποκρυφιστική του καριέρα στὸ «Ἑρμητι­κὸ Τάγμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς», ὁ Κρόουλι εἶναι περισσότερο γνω­στὸς ὡς ὁ ἀνανεωτὴς τοῦ «Τάγματος τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀνατο­λῆς» (Ordo Templi Orientis - Ο.Τ.Ο.) ἑνὸς ἄλλου μασονικού τάγματος τῶν Κάρλ Κέλνερ (Carl Kellner) καὶ Τίοντορ Ράϊς (The­o­dor Reuss).

Ὁ Κρόουλι ἀναζητοῦσε «Πορφυρὲς γυναῖκες», ἐρωμένες ποὺ «ἐνσάρκωναν» τὴ «Μεγάλη Πόρνης Βαβυλῶνα» τήν «Μπάμπαλον», ποὺ κάθεται στὸ Θηρίο τῆς Ἀποκάλυψης (Ἀποκ. 17, 3-6) γιὰ νὰ τὶς χρησιμοποιεῖ στή σεξουαλικὴ μαγεία καὶ σέ ἐπικοι­νωνία μὲ πνεύματα. Ἐλλείψει αὐτῶν πλήρωνε πόρνες.

Τὸ 1913 ἡ σχέση μὲ τὴν Οὐγγαρέζα Ἄννυ Ρίνγκλερ (Anny Ringler), ποὺ «μποροῦσε νὰ κάνει εὐτυχισμένη μόνο προκαλῶ­ντας της πόνο», τόν ἐνέπνεε, ὅπως ἔλεγε, νὰ συγγράφει καὶ τοῦ προκαλοῦσε «εὐτυχία, ἔμπνευση, πνευματικότητα καὶ ρομαντι­κὸ ἰδεαλισμό». Τὴν ἴδια χρονιὰ λιμάρισε τοὺς κυνόδοντές του γιὰ νὰ δίνει στὶς γυναῖκες ποὺ συναντοῦσε τὸ «φιλὶ τοῦ ἑρπε­τοῦ», δαγκώνοντας μὲ τὰ σουβλερὰ δόντια τὸν καρπὸ ἢ τὸ λαιμό τους.

Κάποιες «Πορφυρὲς γυναῖκες» τρελαίνονταν ἢ αὐτοκτονοῦ­σαν: Ἡ πρώτη του σύζυγος Ρόουζ Κέλλυ (Rose Kelly) ἔγινε ἀλκοολικὴ καὶ κλείστηκε σὲ ἄσυλο, ἡ δεύτερη, Μαρία ντέ Μιραμάρ (Maria Teresa de Miramar), τρελάθηκε καὶ τὴν ἔκλεισαν στὸ ψυχιατρεῖο, ἡ 19χρονη ἐρωμένη του Χάννι Τζέγκερ (Hanni Jaeger - Hanni F ) αὐτοκτόνησε λίγο μετὰ τὸ χωρισμό τους, ἐνῶ ἡ Ντόροθυ Ὄλσον (Dorothy Olson) πέθανε ἀπὸ ὑπερβολικὴ δόση ἀλκο­όλ. Ὁ πολυγραφότατος μελετητὴς Κόλιν Γουίλσον (Colin Wilson) σημειώνει: «Ἡ Χάννι ἦταν ἐξαρχῆς νευρωτική, κι αὐτὸ τὸν ἕλκυσε. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὴν Ντόροθυ Ὄλσον, τὴ Μαρία ντέ Μιραμάρ, τὴν πρώτη του σύζυγο Ρόουζ, τὴ Λέα Χέρτσιγκ. Τοῦ ἄρεσαν οἱ γυναῖκες μὲ τὶς ὁποῖες μποροῦσε νὰ καυγαδίζει».

Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1904, ὁ Ἄλιστερ Κρόουλι ταξίδεψε στὸ Κάϊρο μὲ τὴ σύζυγό του, Ρόουζ, γιὰ τὸ μῆνα τοῦ μέλιτος. Παντρεύτηκαν μόλις μία μέρα μετὰ τὴ γνωριμία τους. Ἦταν ἕνας μήνας γεμᾶτος πάθος, σὲξ καὶ ναρκωτικά. Σύμφωνα μέ τὸ ἡμε­ρολόγιο τοῦ Κρόουλι, ἡ Ρόουζ συχνὰ παραμιλούσε σὰν ὑπνωτι­σμέ­νη καὶ ἐπαναλάμβανε τὴν ἴδια φράση: «σὲ περιμένουνε». Ἡ Ρόουζ ἦταν ποὺ τὸν ὁδήγησε στὸ Μουσεῖο τοῦ Καΐρου -χωρὶς νὰ τὸ ἔχει ἐπι­σκε­φτεῖ ποτὲ πρίν- καὶ σταμάτησε ἀκριβῶς μπροστὰ ἀπὸ τὴν αἴθουσα «666». Στὸ βιβλίο του «Ἐξομολογήσεις» γράφει ὅτι τὸ 1904, ποὺ μὲ τὴν Ρόουζ ἔκαναν ἐπικλήσεις στὴν Αἴγυπτο, ἐκείνη τὸν πληροφόρησε ὅτι «ὁ φύλακας ἄγγελός του» ὀνόματι Ἄϊβας (Aiwass) τοῦ ζητοῦσε νὰ καταγράψει μηνύματα πρὸς τὴν ἀν­θρωπότητα ποὺ θὰ τοῦ ὑπαγόρευε ἀκριβῶς στὶς 12 τὸ μεσημέρι τῆς 8ης, 9ης καὶ 10ης Ἀπριλίου. Ὁ Κρόουλι κατέγραψε τὶς «ὑπαγο­ρεύσεις» τῆς «προανθρώπινης» αὐτῆς «διάνοιας» (Praeter­human intelligence) στὰ τρία Κεφάλαια τοῦ «Βιβλίου τοῦ Νόμου» (Liber Al Vel Legis). Μὲ βάση τὸ βιβλίο αὐτό, ποὺ ἀσχο­λεῖται μὲ Αἰγύ­πτιους θεούς, ὅπως ὁ Ὤρος καὶ ἡ Ἴσιδα, καὶ δίνει ὁδηγίες γιὰ σεξουαλικὴ μαγεία κ.ἄ., ὁ Κρόουλι δημιούργησε τὴ «θρησκεία τοῦ Θελήματος» (Thelema). Ἀργό­τερα ἔγραψε κι ἄλλα βιβλία μὲ αὐτόματη γραφή. Ἡ διδασκαλία τοῦ Κρόουλι συνοψίζεται κυρίως στὶς φράσεις «Κάνε ὅ,τι θέλεις, αὐτὸς εἶναι ὅλος ὁ νόμος» καὶ «Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ νόμος· ἡ ἀγάπη κάτω ἀπὸ τὸ θέλημα».

Λίγα ἀπὸ τὰ «ἐπιτεύγματα» τοῦ Ἄλιστερ Κρόουλι ποὺ ἐπὶ τρο­χά­δην θὰ ἀναφέρουμε, ἀφοροῦν στὴ δημιουργία τοῦ «Ἀβαείου τοῦ Θελήματος» (Abbey of Thelema) στὴ Σικελία, τὴ «βίλα τῶν ὀργίων» δηλαδή, ποὺ ἔστησε ὁ Κρόουλι κι ὅπου αὐτὸς κι οἱ ἀκό­λου­θοί του ἀφοσιώθηκαν στὴν τέλεση τῶν πιὸ ἀρρωστημένων σεξουαλικῶν πρακτικῶν ποὺ μποροῦσαν νὰ φανταστοῦν μὲ στόχο τὴν ἀπόκτηση μαγικῶν δυνάμεων καὶ μυήσεων. Ἡ «θε­ρα­πευ­τικὴ ἀγωγὴ» τοῦ Κρόουλι περιελάμβανε τὴ ἀπόρριψη ὅλων τῶν δῆθεν ἐμποδίων -τεχνητῶν καὶ κοινωνικῶν-, προκειμένου νὰ ἀπελευθερωθεῖ ὁ οὐσιαστικὸς ἑαυτός, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ παρεῖχε μαθητεία στὴ γιόγκα, τὴν αὐτοσυγκέντρωση (διάβαζε: διαλογισμός) καὶ τὴν ψυχανάλυση.

Μία ἀκόμη ἐνασχόλησή του ὑπῆρξε ἡ ἐμπλοκή του -μὲ τὴν κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τὸ 1914- μὲ τὴν βρετανικὴ κατασκοπία. Ὁ Κρόουλι ζήτησε νὰ προσφέρει τὶς ὑπηρεσίες του στὴ Μεγάλη Βρετανία κι ὅταν ἡ πρότασή του ἀπορρίφθηκε εἴτε γιὰ ἐκδίκηση εἴτε ἀπὸ συμφέρον, πῆρε τὸ μέρος τῶν Γερμανῶν, ἐνῶ τελικὰ μάλλον λειτούργησε ὡς διπλὸς πράκτορας.

Ὁ Ἄλιστερ Κρόουλι πέθανε ἀπὸ πνευμονικὸ οἴδημα σὲ ἕνα πανδοχεῖο τοῦ Χέϊστινγκς τήν 1η Δεκεμβρίου 1947 σὲ ἡλικία 72 ἐτῶν. Ἦταν ἐθισμένος στὴν ἡρωίνη. Στὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία του περιελήφθη ἡ ἀνάγνωση τοῦ ἔργου του: «Ὁ Ὕμνος στὸν Πάνα», γεγονὸς ποὺ περιγράφηκε ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς ὡς μαύρη λειτουργία.

Τὸ βιβλίο τοῦ Άλιστερ Κρόουλι «Μαγεία στὴ θεωρία καὶ στὴν πράξη» (Magick in Theory and Practice) εἶναι πολὺ δημοφιλὲς μεταξὺ τῶν ἀποκρυφιστῶν. Μὲ δεδομένη τὴ φήμη του, εἶναι ἀναπόφευκτο ὅτι θὰ ἕλκυε καὶ τούς ρόκ μουσικοὺς τοῦ τέλους τοῦ 20ου αἰῶνα. Ὁ Τζίμι Πέϊτζ (Jimmy Page), κιθαρίστας τῶν Λέντ Ζέπελιν (Led Zeppelin) καὶ ἀποκρυφιστής, ἀγόρασε τὸ ἀρχοντικὸ τοῦ Κρόουλι, Μπολέσκιν Χάους (Boleskine House), κοντὰ στὸ Φόϊερς (Foyers) τῆς Σκωτίας, καὶ διαθέτει μιὰ μεγάλη συλλογὴ ἀπὸ ἀναμνηστικὰ τοῦ Κρόουλι. Καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Κρόουλι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ στὸ ἐξώφυλλο τοῦ ἄλμπουμ «Sergeant Pepper‘s Lonely Hearts Club Band» τῶν Beatles[5].

Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμίσουμε ἐν κατακλεῖδι τό πῶς μπορεῖ νὰ ἐξελιχθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀνάλογα μὲ τὴν διαπαιδαγώγησή του κατὰ τὴν τρυφερὴ παιδικὴ του ἡλικία καὶ πόση εὐθύνη ἔχουμε ὅλοι διαπαιδαγωγῶντας τὰ δικά μας παιδιά.

 

[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Aleister_Crowley

[2] Ὁ ὅρος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ λέξη viral, ἡ ὁποία σημαίνει κυριολεκτικὰ «ἰικός», αὐτὸς ποὺ ἔχει σχέση μὲ ἰό. Στὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα ἡ ἔκφραση «to go viral» ἔχει τὴν ἔννοια τοῦ γίνομαι γνωστὸς μὲ ἀστραπιαία ταχύτητα.

[3] http://maria-dimitriadou.net/2012/09/17/mr-crowley/

[4] http://archive.is/6pIfr

[5] http://www.skepdic.com/crowley.html

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Μὲ τὴ Μαρία Δημητριάδου γνωριζόμαστε ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας του '80, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου ἀκόμη. Ἡ Μαρία εἶχε μόλις ἐγκαταλείψει μιὰ καριέρα σὰν πολεμοτεχνίτισσα καὶ εἶχε ξεκινήσει μιὰ δεύτερη σὰν δημοσιογράφος καὶ συγγραφέας. Ἡ Μαρία εἶχε διαπιστώσει ὅτι δὲ μπορεῖς «δυσί κυρίοις δουλεύειν» κι ἢ θὰ ἀκολουθοῦσε τὶς πολεμικὲς τέχνες ἢ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ Μαρία εἶναι ἕνας χαρισματικός, ἔξυπνος ἄνθρωπος καὶ κατάλαβε ὅτι ἡ θέση της ἦταν κοντὰ στὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἐκάθησε κι ἔγραψε πολλὰ ἄρθρα ἀπογυμνώνοντας τὴν «παλιά της ἀγάπη» ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ παραθεωροῦν, κρύβουν καὶ παραποιοῦν ὅσοι ἔχουν συμφέρον νὰ προβάλλουν τὶς πολεμικὲς τέχνες. Ἡ Μαρία ἔγραψε κι ἕνα σημαντικὸ βιβλίο γιὰ τὸ θέμα: «Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὶς πολεμικὲς τέχνες»[1] ποὺ κυκλοφόρησε ἀπὸ τὶς «ἐκδόσεις Νεκτάριος Παναγόπουλος», τὸ 1998 καὶ τὸ ὁποῖο, εὐτυχῶς, εὑρίσκεται σήμερα σὲ κυκλοφορία.

Στὸ σημερινό μας ἄρθρο θὰ παραθέσουμε λίγα ἀπὸ τὰ ὅσα ἡ Μαρία ἀποθησαύρισε στὸ βιβλίο της καὶ σὲ διάφορα σχετικὰ ἄρθρα -μεταξὺ τῶν ὁποίων κι ἕνα στὸ περιοδικὸ τῆς Π.Ε.Γ. «Διάλογος»[2]- καθὼς καὶ στὸ προσωπικὸ τῆς ἱστολογίο στὸ διαδίκτυο[3].

Τὰ τελευταῖα χρόνια ὅλο καὶ συχνότερα ἀκοῦμε νὰ γίνεται λόγος γιὰ «πολεμικὲς τέχνες». Σχολές, περιοδικά, τηλεοπτικὲς καὶ ραδιοφωνικὲς ἐκπομπές, μᾶς παρουσιάζουν διάφορα στὺλ τῶν τεχνῶν αὐτῶν καὶ διαφημίζουν τὰ ἀποτελέσματά τους, ἐνῶ διάφοροι ἐκπαιδευτὲς μιλοῦν γιὰ «ἐκρηκτικὴ ἐξάπλωσή τους». Εἶναι λοιπὸν ἀπαραίτητο νὰ γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτὸ ποὺ «ἐξαπλώνεται ἐκρηκτικά», ἰδίως ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ἐξάπλωσή του συμβαίνει κυρίως στὶς νεαρὲς ἡλικίες καὶ μάλιστα ἐνθαρρύνεται ἀκόμα καὶ ἀπὸ κρατικοὺς φορεῖς (βλ. περίπτωση εἰσαγωγῆς τοῦ ταεκβοντό στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα καὶ διδασκαλίας τοῦ τάϊ τσί σὲ ὁρισμένα ἄλλα).

Οἱ πολεμικὲς τέχνες (κούνγκ-φού, καράτε, ἀϊκίντο κ.τ.λ.) περιλαμβάνουν διάφορες τεχνικὲς ἄμυνας κι ἐπίθεσης τόσο μὲ ὅπλα ὅσο καὶ χωρίς, γι' αὐτὸ καὶ συνήθως προωθοῦνται ὡς «αὐτοάμυνα». Ὅμως εἶναι ἀναπόσπαστα συνδεδεμένες μὲ τὸν κεντρικό θρησκευτικὸ στόχο τοῦ ἀσιατικοῦ ἰνδο-βουδο-ταοϊστικοῦ πολιτισμοῦ, δηλ. τὴν ἐπίτευξη τῆς θέωσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ ἕναν τρόπο ἀναποτελεσματικὸ καὶ αὐθαίρετο, ἀνάλογο μὲ τὸ «καὶ ἔσεσθε ὡς θεοὶ» τοῦ ὄφεως, καὶ ὄχι μὲ τὸν τρόπο τὸν ὁποῖο συνέστησε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ συνεχίζει τὸ κείμενο ἀναλύοντας τὴν θρησκευτικὴ διάσταση τῶν πολεμικῶν τεχνῶν:

Γιὰ τὸ σκοπὸ τῆς αὐτοθέωσης ἡ ὅλη κινησιολογία τῶν πολεμικῶν τεχνῶν εἶναι δομημένη μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ ἐπικαλεῖται διάφορα στοιχεῖα καὶ δυνάμεις τῆς φύσης, ἀστέρια, πνεύματα πραγματικῶν καὶ μυθικῶν ζώων ποὺ κατ' ἄλλους ἀντιπροσωπεύουν πραγματικὰ πνεύματα καὶ κατ' ἄλλους «καταστάσεις τῆς συνείδησης», ἢ ἀκόμα καὶ τὰ δύο, σὲ μιὰ ἀντιστοιχία τοῦ ἐξωτερικοῦ περιβάλλοντος κόσμου τῶν πνευμάτων μὲ τὸν ἐσωτερικὸ ψυχικὸ κόσμο τῶν ἀνθρώπων. Ἡ βασικὴ πηγὴ δύναμης στὶς πολεμικὲς τέχνες δὲν εἶναι ἡ σωματικὴ δύναμη, οὔτε κἂν ἡ ἐκπαιδευμένη θέληση ἢ ἡ σωστὴ γεωμετρικὴ τοποθέτηση τοῦ σώματος, ὅπως πιστεύουν κάποιοι «ρεαλιστὲς» ὁπαδοί τους ποὺ δὲν κατανοοῦν τὴ θρησκευτικὴ διάσταση τῶν τεχνῶν αὐτῶν. Βέβαια τόσο ἡ θέληση, ὅσο καὶ ἡ σωστὴ γεωμετρικὴ τοποθέτηση τοῦ σώματος εἶναι πράγματα ποὺ ἐξασκοῦνται καὶ ποὺ ἀπαιτοῦνται κατὰ τὴν ἐκπαίδευση στὶς πολεμικὲς τέχνες.

Ἀλλά, ἂς δοῦμε στὴ συνέχεια γιὰ μία ἀκόμη φορὰ κι ἐδῶ τὴν πολυδιαφημισμένη νεοεποχίτικη πίστη στὴν ἀποκρυφιστικὴ δῆθεν ὕπαρξη τῆς «ἐνέργειας», τὴ γνωστή μας «καραμέλα» σ' ὅλες τὶς ὁλιστικές, ἐναλλακτικὲς κι ἐνεργειακὲς θεωρίες καὶ πρακτικές.

Συνεχίζει λοιπόν τὸ κείμενο: Ὅμως τὸ κυρίως ζητούμενο εἶναι ὁ ἔλεγχος τῆς λεγόμενης «ἐσωτερικῆς ἐνέργειας» (τσίκί). Ὑποτίθεται ὅτι ὁ ἔλεγχος αὐτῆς τῆς ἐνέργειας, σύμφωνα μέ τὴ φιλοσοφία αὐτῶν τῶν τεχνῶν, μπορεῖ ὄχι μόνο νὰ μετατρέψει τὸ μαχητὴ σὲ ὑπεράνθρωπο, ἀλλὰ νὰ μετατρέψει κι ἕνα ἁπλὸ ἄγγιγμακάποια νοητικὴ τεχνική («μαγνητική προβολή» κ.τ.λ.) ποὺ ἐφαρμόζεται ἐξ ἀποστάσεως, σὲ θανατηφόρο χτύπημα.

Ἡ ἴδια ἐνέργεια, σύμφωνα μέ τὴ φιλοσοφία τῶν πολεμικῶν τεχνῶν, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ θεραπευτικοὺς σκοπούς, καὶ μάλιστα ὁ μαχητὴς ποὺ δὲν εἶναι παράλληλα καὶ θεραπευτής, εἴτε μὲ τὴ χρήση βελονισμού καὶ εἰδικῆς διατροφῆς - μασάζ - βοτάνων εἴτε μὲ τὴ χρήση τῆς «ἐσωτερικῆς ἐνέργειας» χωρὶς τὴ μεσολάβηση αὐτῶν τῶν ἐξωτερικῶν μεθόδων (π.χ. μὲ ἐπαφὴ τῶν χεριῶν μὲ τὸν ἀσθενῆ ἢ μὲ τὴ διδασκαλία κάποιας εἰδικῆς «θεραπευτικῆς φόρμας», δηλ. συνόλου κινήσεων) θεωρεῖται σαφῶς ὑποδεέστερος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ εἶναι καὶ θεραπευτής, καὶ ἀκόμα μὴ ὁλοκληρωμένος ὡς καὶ ἀκατάλληλος γιὰ πραγματικὸς διδάσκαλος.

Καὶ κάποια ἱστορικὰ στοιχεῖα σχετικὰ μὲ τὴν ἐξάπλωση τῆς ἐπιδημίας τῶν πολεμικῶν τεχνῶν:

Ἡ ἀρχικὴ πρόθεση πολλῶν Ἀσιατῶν διδασκάλων πολεμικῶν τεχνῶν ἦταν νὰ μείνουν τὰ μυστικὰ τῆς αὐτοθεωτικῆς «σοφίας» τους ἀπρόσιτα γιὰ τοὺς λευκούς. Ὅμως ἡ ἧττα τῆς Ἰαπωνίας στὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ἀνάγκασε τὴ χώρα νὰ ἐντάξει τὴν «ἀθλητικοποίηση» μέρους τῶν πολεμικῶν τεχνῶν της καὶ τή μετατροπή αὐτῶν σὲ ἐξαγώγιμο εἶδος, στὸ «νέο ξεκίνημα τῆς Ἰαπωνίας ὡς ἕνα εἰρηνικὸ ἔθνος». Παράλληλα ἡ ἐπικράτηση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος στὴν Κίνα ἔκανε πολλοὺς δασκάλους πολεμικῶν τεχνῶν νὰ καταφύγουν σὲ ἄλλες γειτονικὲς ἢ καὶ δυτικὲς χῶρες, ὅπου ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ μὲ πολλοὺς Δυτικοὺς διψασμένους γιὰ «σοφία» καὶ δύναμη. Ἡ ἀναπόφευκτη κατάληξη ἦταν ἡ ἐπέκταση τῆς διδασκαλίας, ἢ ἔστω μέρους αὐτῆς, καὶ σὲ Δυτικούς, γιὰ λόγους βιοποριστικοὺς ἢ ἀκόμα καὶ «ἱεραποστολικούς».

Κι ἐδῶ ὑπεισέρχεται καὶ ἡ νεοεποχίτικη διάσταση τοῦ προβλήματος:

Παράλληλα, τὸ ἀναπτυσσόμενο κίνημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἡ φιλοσοφία τοῦ ὁποίου περιλαμβάνει διάφορες ἐκδοχὲς καὶ πρακτικὲς αὐτοθέωσης, βρῆκε στὶς πολεμικὲς τέχνες ἕνα θαυμάσιο ὄχημα γιὰ τὴ διάδοση τῆς βασικῆς της ἰδέας: ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεός, καὶ μπορεῖ νὰ κάνει κατὰ βούληση χρήση τῆς θεότητάς του, ἀρκεῖ νὰ πιστέψει σ' αὐτὴν καὶ νὰ τὴν «συνειδητοποιήσει».

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τόσο πολλὲς παραθρησκεῖες «ψαρεύουν» ὀπαδοὺς μέσα ἀπὸ σχολὲς πολεμικῶν τεχνῶν ἢ διαθέτουν τμήματα ἐκμάθησης «τεχνικῶν αὐτοάμυνας».

Τὸ ὄχημα τῶν πολεμικῶν τεχνῶν ἔχει τὸ πλεονέκτημα νὰ καλύπτεται πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τοῦ ἀθλητισμοῦ, προσφέροντας καὶ κάποια σωματική εκγύμναση, ἀλλὰ καὶ νὰ βάζει τὸν ἄνθρωπο σὲ κάποιες διαδικασίες μὲ καθαρὰ θρησκευτικὸ νόημά, χωρὶς ὅμως αὐτὸς νὰ τὸ καταλαβαίνει.

Μία τέτοια διαδικασία εἶναι ἡ ὑπόκλιση -χαιρετισμὸς τῶν ἐκπαιδευομένων στὴν εἰκόνα-φωτογραφία τοῦ δασκάλου, ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι εἶναι πνευματικὰ παρών, ἐλέγχοντας καὶ «προστατεύοντας» μὲ τὴν πνευματική του δύναμη τοὺς ἐκπαιδευόμενους εἴτε ἀπὸ χιλιόμετρα μακριὰ εἴτε ἀπὸ τόν... ἄλλο κόσμο (τῶν «θεωμένων διδασκάλων»). Ἡ συγκεκριμένη πρακτικὴ σερβίρεται στὸν ἐκπαιδευόμενο ὡς ἕνα ἁπλὸ ἔθιμο ἢ συνήθεια, ἡ τήρηση τῆς ὁποίας εἶναι ἀπαραίτητη στὴν ὅλη πειθαρχία τοῦ συστήματος. Ἄλλη διαδικασία εἶναι ἡ χρήση εἰδικῆς στολῆς καὶ ζώνης συγκεκριμένου χρώματος, ποὺ συμβολίζει τὸ στάδιο μύησης τοῦ μαθητῆ στὴν ἀτραπὸ τῆς «σοφίας».

Ἐπίσης ἡ χρήση εἰδικῶν λαβάρων μὲ σύμβολα ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ στοιχεῖα καὶ δυνάμεις τῆς φύσης (ἄνεμος, νερὸ κ.τ.λ.) καὶ κραυγῶν ποὺ ἐπικαλοῦνται εἴτε τὰ στοιχεῖα τῆς φύσης, εἴτε κάποιες θεότητες, ποὺ μπορεῖ καὶ νὰ ἀντιστοιχοῦν σὲ «δυνάμεις τῆς φύσης», εἴτε τὴ συγκέντρωση τῆς περίφημης «ἐσωτερικῆς ἐνέργειας».

Ἐπίσης ἡ χρήση τοῦ διαλογισμοῦ γιὰ τὴν ἐπίτευξη χαλάρωσης καὶ καλύτερης «συγκέντρωσης» εἶναι μιὰ θρησκευτικὴ πράξη, ἀνεξάρτητα μὲ τὸ ἂν ὁ διαλογιζόμενος ἔχει θρησκευτικοὺς σκοποὺς καὶ ἂν ἀπευθύνεται σὲ κάποια θεότητα ἢ θεωμένο διδάσκαλο ἢ ὄχι.

Ὅμως τὸ θέμα δὲν ἐξαντλεῖται στὰ ὅσα μέχρι στιγμῆς παρουσιάσαμε καὶ θὰ χρειαστεῖ ἕνα ἀκόμη ἄρθρο γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή του.

 

[1] https://npanagopoulos.gr/books/i-alitheia-gia-tis-polemikes-tehnes

[2] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/dialogos/23.pdf σσ. 23-26.

[3] http://maria-dimitriadou.net/2001/03/20/martial-arts/

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Καλοκαίρι τοῦ 1975, βραδάκι, στὰ Ἰλίσια, σὲ μονοκατοικία κο­ντὰ στῶν «Παίδων» μιὰ παρέα συγκεντρώθηκε γιὰ μία Séance (συνεδρία)[1] ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ Πέτρου Γράβιγγερ. Προ­σωπικὰ δὲν ἤμουν παρών· τὸ ὅλο «χάπενινγκ» μοῦ τὸ διηγήθηκε φίλος καὶ συνεργάτης -ὑπέργηρος σήμερα.

Ὁ Γράβιγγερ -πέθανε τὸ 1988- ὑπῆρξε κορυφαῖος ἀποκρυφι­στής, θεοσοφιστής καὶ μασόνος -Ἕλληνας φιλόσοφος, συγγραφέας καὶ ἐρευνητὴς διατείνονται οἱ «δικοί» του. Μάλιστα κατὰ τὸ λῆμμα ποὺ φρόντισαν νὰ τοῦ ἐξασφαλίσουν στὴν Ἑλληνικὴ Βικιπαίδεια: ­γρα­ψε ἢ μετάφρασε πάνω ἀπὸ 120 βιβλία ἐσω­τερικῆς φιλοσοφίας, ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, θεοσοφίας, μυστικισμοῦ καὶ ἐσωτερικῆς γνώσης -τὴν ἐπανέκδοση τῶν ὁποίων ἔχει ἀναλάβει διά τοῦ «Ἰδεοθέατρου» ὁ γνωστὸς μας Ἀντώνης (Ραδάμαθυς) Ἀνα­στασάκης, «μαθητής» -κατὰ δήλωσή του- τοῦ ἀποκρυφιστῆ καὶ μασόνου Σπυρίδωνος Νάγου.

Τὸν Πέτρο Γράβιγγερ γνώρισα καὶ προσωπι­κὰ τὸ 1980 ὅταν τὸν ἐπιστέφθηκα στὸ σπίτι του ἐνδιαφερόμενος γιὰ κάποια ἀπὸ τὰ βιβλία του.

Στὴν ὁμάδα τῆς συνεδρίας λοιπόν, καθώς μοῦ τὸ διηγήθηκαν, ὅλα ἔδειχναν νὰ προχωροῦν ἀναμενόμενα -δὲν ξέρω ἂν χρη­σιμοποιοῦσαν «πνευματιστική δέλτο» (ouija board)[2] ἢ κάποια ἄλλη μέθοδο- ὅμως κάποια στιγμὴ κι ἐνῶ τὸ «διάμεσο» (μέντιουμ) ἦταν σὲ τράνς (ἐν ὑπνώσει ), ἄρχισε νὰ τινάζεται περίεργα· στὴ συνέχεια ἄρχισαν νὰ τρέμουν τὰ γύρῳ ἔπιπλα, τὸ τραπέζι σηκώθηκε καὶ διαλύθηκε στὸν ἀέρα, ἐνῶ ἀπὸ τὸ πουθενὰ κάτι ἐπιτέθηκε στοὺς συμμετέχοντες καὶ κατὰ τὴν περιγραφή, τοὺς «ἔκανε μαύρους» στὸ ξύλο μὲ μώλωπες καὶ ἐκτεταμένα αἱματώματα -ἀπολύτως ἀνιχνεύσιμα καὶ τὶς ἑπόμενες ἡμέρες, μαζὶ μὲ τὸ κατεστραμμένο τραπέζι- ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει καὶ ἡ παραμικρὴ ὑπόνοια ὅτι τὸ συμβὰν δὲν ἦταν πραγματικότητα, ἀλλὰ ἴσως μιὰ ὁμαδικὴ παραίσθηση.

Τὸ ὅλο γεγονός, ὄχι σπάνιο σὲ παρόμοιες «συνάξεις», θυμίζει ἔντονα τὸ πρὸ δυσχιλιετίαν ἀναφερόμενο περιστατικὸ στὴν Ἁγία Γραφή, στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων», τὸ ὁποῖο ἀξίζει νὰ παραθέσουμε σὲ μετάφραση: «Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαί­ους, ποὺ περιήρχοντο τὰ διάφορα μέρη καὶ μὲ ἐξορκισμοὺς ἔδι­ωχναν δαιμόνια, ἐπεχείρησαν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, διά νὰ θεραπεύσουν ἐκείνους, ποὺ εἶχαν πονηρὰ πνεύματα, λέγοντες· "σᾶς ἐξορκίζομεν στὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον ὁ Παῦλος κηρύττει, νὰ φύγετε ἀπὸ αὐτούς, ποὺ βασανίζετε". Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἔκαναν τοῦτο ἦσαν ἑπτὰ παιδιὰ τοῦ Ἰουδαίου ἀρχιερέως Σκευά.

»Ἀπήντησε δὲ τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ εἶπε· "γνωρίζω τὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσης τὸν ξεύρω καλά· σεῖς ὅμως ποῖοι εἶσθε;"

»Καὶ ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸν ὁποῖον ὑπῆρχε τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ἐπήδησε μὲ ὁρμὴν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τοὺς ἥρπασε μὲ μεγάλην δύναμιν (κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ δια νὰ τοὺς τιμωρήση) τοὺς ἔβαλε κάτω καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς κτυπᾶ, ὥστε αὐτοὶ μισόγυμνοι καὶ τραυματισμένοι κατώρθωσαν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ δαιμονιζομένου ἐκείνου» (Πράξ. 19, 13-16).

Οἱ υἱοί τοῦ Σκευᾶ χρησιμοποίησαν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, χωρὶς νὰ πιστεύουν στὸν Χριστό, θεωρῶντας πὼς ἡ ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματός Του καὶ μόνο θὰ ἐλευθέρωνε μυστικὲς δυνάμεις -ὅπως πιστεύουν κι οἱ νεοεποχίτες- οἱ ὁποῖες θὰ ἔβγαζαν τὰ δαιμόνια. Ἀκολούθησαν δηλαδὴ «τεχνικές», ὅπως ἔλεγε κι ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἀλλὰ ἂς ἐπιστρέψουμε στὸν σχολιασμὸ τοῦ Πνευματισμοῦ παραθέτοντας λίγα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἱστορία του ὅπως μᾶς δίδονται ἀπὸ κείμενα τοῦ π. Ἀντωνίου[3].

«Γενέθλιος ἡμέρα τοῦ πνευματισμοῦ θεωρεῖται ἡ 1η Ἀπριλίου 1848 -σημαδιακὴ ἡμερομηνία, λέμε ἐμεῖς, γνωστὴ γιὰ τὴν ψευδολογία καὶ τὴν ἐξαπάτηση. Ἐκείνη τὴ νύχτα, σὲ μία περιοχὴ τοῦ Χάϊτσβιλ (Hydesville) τῆς Νέας Ὑόρκης συνέβη κάτι περίεργο στὸ σπίτι τῆς οἰκογένειας τοῦ γαιοκτήμονα Τζόν Ντέϊβιντ Φόξ (John David Fox). Οἱ δύο θυγατέρες τῆς οἰκογένειας, ἡ 15χρονη Μάργκρετ (Margaret) καὶ ἡ 11χρονη Κέϊτ (Kate) ἰσχυρίστηκαν πὼς ἄκουσαν θορύβους, ποὺ τοὺς προκαλοῦσαν πνεύματα.

»Ἡ μητέρα τους ἀνακατεύθηκε στὴν ὑπόθεση, ρώτησε ἂν εἶναι ἐκεῖ κάποιο πνεῦμα καὶ τὸ κάλεσε νὰ ἀπαντήσει μὲ δύο κτύπους στὴν περίπτωση ποὺ εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγινε, ἰσχυρίζεται ἡ οἰκογένεια Φόξ[4].

»Τὸ νέο μαθεύτηκε γρήγορα, ἦλθαν οἱ γείτονες καὶ ἀνακα­τεύ­θηκαν στὶς "πνευματιστικές συζητήσεις". Μὲ βάση τὸν ἀριθμὸ τῶν κτύπων καταρτίσθηκε εἰδικὸ ἀλφάβητο γιὰ τὴν ἀνετότερη "συζήτηση" μὲ τὸ πνεῦμα!

»Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὸ πνεῦμα διηγήθηκε πὼς ἦταν μπακάλης καὶ πὼς φονεύθηκε στὸ σπίτι τῶν Φόξ. Αὐτὸ ποὺ περιέπλεξε τὸ ζήτημα ἀκόμη περισσότερο εἶναι ὅτι βρέθηκαν "τὰ ὀστᾶ τοῦ ἀν­θρώπου ἐκείνου", μὲ βάση τὴν δική του περιγραφὴ τοῦ μέρους.

»Ἀλλὰ γι' αὐτὸ τὸ θέμα ὑπάρχουν δύο λογικὲς ἐξηγήσεις. Ἡ μία λέει ὅτι σ' ἐκείνη τὴν περιοχὴ ἔγινε κάποτε μία μάχη στὴ διάρκεια τοῦ ἀμερικάνικου ἀπελευθερωτικοῦ πολέμου καὶ σ' ὅλη τὴν περιοχὴ ὑπῆρχαν ὀστᾶ φονευθέντων.

»Ἡ ἄλλη ἐκδοχὴ προέρχεται ἀπὸ ἕνα κτηνίατρο, ποὺ βεβαιώνει πὼς δὲν ἐπρόκειτο γιὰ ὀστᾶ ἀνθρώπου.

»Οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς θεώρησαν τὴν οἰκογένεια Φόξ δαιμονισμένη καὶ ἔτσι ἀναγκάσθηκε νὰ μετακομίσει πλησίον τοῦ Ρότσεστερ (Rochester). Τὰ γεγονότα ἔτυχαν μεγάλης διαφήμισης. Οἱ δύο ἀδελφὲς καλοῦνταν νὰ ἐκτελέσουν πνευματιστικές συνεδρίες σὲ διάφορα μέρη. Σὲ μία συνεδρία οἱ κτύποι ἔρχονταν μέσα ἀπὸ ἕνα τραπεζάκι, γύρω ἀπό τὸ ὁποῖο κάθονταν ὅσοι ἔλαβαν μέρος σ' αὐτή. Τὸ τραπεζάκι ἄρχισε νὰ μετακινεῖται. Ἔτσι ἐφευρέ­θηκε τὸ πνευματιστικό τραπεζάκι».

»Ἀλλὰ αὐτὰ ἦσαν μόνον ἡ ἀρχή. Μὲ τὴν ἀνάπτυξη εἰδικῶν "τεχνικῶν", μποροῦσε πλέον ὁ καθένας νὰ καταπιαστεῖ μὲ τὸν πνευματισμό. Ἡ πνευματιστική κίνηση ἀφοῦ σύντομα διαδόθηκε στὴν Ἀμερική ἔφθασε καὶ στὴν Εὐρώπη. Ἡ μεγάλη ἐπιδημία τῆς "μετακίνησης τοῦ τραπεζίου" διαδόθηκε σύντομα παντοῦ[5].

»Ἐμφανίζονται μέντιουμ, δημιουργοῦνται κύκλοι, ἐκδίδονται εἰδικὲς ἐφημερίδες, αὐξάνουν οἱ τεχνικές, καλλιεργεῖται πνευματιστική φιλολογία!».

Μεσολαβεῖ ἡ εἴσοδος στό νέο αἰῶνα· ἀκολουθοῦν δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι· τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ κοινοῦ ἀρχίζει νὰ φθίνει καθὼς ὁ Πνευματισμὸς διανύει ἤδη ἑκατό χρόνια. Ὁ ἀποκρυ­φισμὸς χρειάζεται «ἀνανέωση».

Μὲ τὴν «εἴσοδο» δῆθεν, τῆς ἀνθρωπότητας στὴν ἀποκρυφιστι­κὴ «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου» τὸ κίνημα τοῦ Πνευματισμοῦ ἀναδιπλώνεται καὶ διαδίδεται ἀνασχηματι­σμέ­νο στὴν πιὸ σύγχρονη μορφὴ τοῦ Διαυλισμοῦ (Chanelling).

Ὁ διαυλισμός εἶναι ἡ διαδικασία ὅπου ἕνας ἄνθρωπος, ὁ «δίαυλος» ἢ τὸ «κανάλι», ἔχει καταληφθεῖ ἢ ἰσχυρίζεται ὅτι ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ κάποιο πνεῦμα, τὸ ὁποῖο καὶ μιλάει μέσῳ αὐτοῦ.

Ἡ «μανία» μὲ τὸν διαυλισμό ἄρχισε τὸ 1972 μὲ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου «Ὁ Σέθ μιλάει» (Seth Speaks)[6] ἀπὸ τὴν Τζέϊν Ρόμπερτς (Jane Roberts) καὶ τὸν σύζυγο της, Ρόμπερτ Μπάτς (Robert Butts), ποὺ ἰσχυρίζονταν ὅτι ὁ Σέθ, μιὰ πολὺ σοφὴ «ἀόρατη ὀντότητα», μετέδιδε τὴ σοφία του στὴν Τζέϊν, ἡ ὁποία ὑπαγό­ρευε στὸν Μπάτς καθὼς ἦταν σὲ κατάσταση ἔκστασης. Ἄν καὶ ἡ Ρόμπερτς, μιὰ σχετικὰ ἐπιτυχημένη ποιήτρια, ἦταν προφα­νῶς ἀρκετὰ ἐγγράμματη καὶ ἐνήμερη ἐπάνω σέ θρησκεῖες καὶ ἀποκρυφιστικὲς παραδόσεις -τοῦ Γιούνγκ συμπεριλαμβανομένου-, οἱ ὑποστηρικτές της τὴν περιγράφουν σὰν νὰ μεταδίδει ἰδέες καὶ γνώσεις πέρα ἀπὸ τὶς ἱκανότητές της. Αὐτὸ τὸ θεώρησαν ὡς ἀπόδειξη ὅτι ἦταν «ἐμπνευσμένη» (inspired). Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ρόμπερτς καὶ ὁ Μπάτς ἦταν -κατὰ τὴν ἄποψη ἀγνω­στικιστῶν- μᾶλλον πολὺ «ἐμπνευσμένοι» ἀπὸ τὸ βάθος τῆς ἀνθρώπινης εὐπιστίας[7], ὅμως κατὰ τούς πιστούς τῆς Ἐκκλη­σίας, ποὺ γνωρίζουν τί σημαίνει «δαιμονικὴ κατοχὴ» ὁ Σέθ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς δαίμονες ποὺ πάντα χρησιμο­ποιοῦν τὸ φόβο καὶ τὴν ἀποπλάνηση γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὸ δρόμο τους πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ποτὲ χωρὶς παραχώρηση ἀπὸ τὸν Θεὸ κατὰ τὴν προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀλλὰ θὰ ἐπανέλθουμε σύντομα μὲ περισσότερα στοιχεῖα γύρω ἀπό τὸν Πνευματισμὸ καὶ τὸ Chanelling.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] Séance (Γαλλικά): «συνεδρία», στὸν ἀποκρυφισμό, συνάντηση μὲ ἐπίκεντρο ἕνα «διάμεσο» (medium), ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ πνεύματα νεκρῶν. Ἐπειδὴ τὸ ἔντονο φῶς λέγεται ὅτι ἐμποδίζει τὴν ἐπικοινωνία, ἡ Séance λαμβάνει χώρα συνήθως στὸ σκοτάδι ἢ στὸ ἡμίφως.

[2] Χρησιμοποιεῖται στὴ μαντικὴ καὶ στὸν πνευματισμό. Ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα ἐπιτραπέζιο πίνακα μὲ ἀποτυπωμένα τὰ γράμματα τῆς ἀλφαβήτου, καθὼς καὶ λέξεις ὅπως «ναί», «ὄχι», «ἀντίο» καὶ «ἴσως»... http://skepdic.gr/Entries/Pi/ouijaboard.htm

[3] Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, Ὁ Ἀποκρυφισμός στὸ Φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, σσ. 267-268.

[4] Werner Keller, Was gestern noch als Wunder galt, Munchen, σ. 83. http://archive.is/q5mMW

[5] Wilhelm H. C. Tenhaeff, Kontakte mit dem Jenseits, Berlin, σ. 23. http://archive.is/aEkhR

[6] http://archive.is/gSSqM

[7] http://skepdic.gr/Entries/Delta/diaylismos.htm