τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὸ 1998, δύο μόλις χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου κυκλοφόρησε ἕνα ἐγχειρίδιο· ἕνα μοναδικὸ γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας, ἐγχειρίδιο. Έκδότης ἦταν ἡ «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Eλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», Πολυτεχνείου 29, Πoλύγυ­ρoς· καρδιὰ τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος, ὁ Μοναχὸς π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης καὶ ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1].

Ἦταν μία τολμηρὴ ἀπόφαση γιατί μέχρι τὴν ἐποχὴ τῆς ἔκδοσης, ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ εἶχε ἀφεθεῖ νὰ καταστεῖ πανίσχυρη μὲ προσβάσεις σὲ πνευματικοὺς Πατέρες καὶ μοναστήρια, εἰδι­κὰ στὴ Βόρειο Ἑλλάδα.

Σήμερα, 20 καὶ πλέον χρόνια μετά, καὶ μὲ ἐπίπονη ἐργασία Πατέρων καὶ ἀδελφῶν, ἡ Ὀρθόδοξη κοινότητα ἐμφανίζεται πιὸ «ὑποψιασμένη» ἐπάνω στὸ πρόβλημα τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ἔχει ὁλοσχερῶς ἀπορρίψει τὸ ὁλιστικό, ἐνεργειακὸ καὶ ἐναλλακτικὸ αὐτὸ μόρφωμα.

Τὴν ἔκδοση τοῦ ἐγχειριδίου, τὴν ὁποία μάλιστα προλόγιζε ὁ συνετός, ἁπλοῦς καὶ μεγαλοπρεπὴς μακαριστὸς Mητροπολίτης Kασσανδρείας Συνέσιος[2], ὑποδεχθήκαμε μὲ ἐνθουσιασμό, κα­θὼς ὑπῆρξε στὸ σύνολό του ἕνα κείμενο λιτό καί ἀντικει­μενικό, ποὺ μὲ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα προερχόμενα ἀπὸ κείμενα Ὁμοι­οπαθητικῶν ἀπεδείκνυε τὴν ἀλήθεια: ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθη­τικὴ πάντα ὑπῆρξε μία ἀναποτελεσματική, νεοεποχίτικη ψευ­δοεπιστήμη, ποὺ στὴν καλύτερη περίπτωση δὲν ξεπερνᾶ τὴν λειτουργία τοῦ πλασέμπο (placebo), τοῦ εἰκονικοῦ φαρμάκου[3].

Ἀλλά, ἂς ἀφήσουμε νὰ «μιλήσει» τὸ ἴδιο τὸ κείμενο, ὅσο τὸ δυνατὸν περιληπτικά λόγῳ καὶ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ χώρου.

Στὸν Πρόλογο διαβάζουμε: «Ἡ Ὁμοιοπαθητική, μία ἐκ τῶν λεγομένων ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν τῆς Νέας Eποχής, δημιουργεῖ εἰς τὰς ἡμέρας μας σύγχυσιν μεταξὺ τῶν χριστιανῶν. Kαι τοῦτο διότι ἀρκετοὶ καταφεύγουν εἰς αὐτὴν χωρὶς νὰ γνωρίζουν σαφῶς περὶ τίνος πρόκειται. Ἔτσι ὑπάρχει ὁ κίνδυνος ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ νὰ δράση ὡς γέφυρα ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήση ἀνυπόπτους χριστια­νοὺς εἰς τὰς ἀνατολικὰς θρησκείας καὶ τὸν ἀποκρυφισμόν, διότι ἐκεῖ θεμελιώνονται αἱ ἐναλλακτικαὶ θεραπεῖαι.

Eἰς τὸ τεκμηριωμένον κείμενον τῆς μικρᾶς ἀλλὰ περιεκτικῆς αὐτῆς μελέτης καταφαίνεται μὲ βάσιν τὰ κείμενα τῶν ἰδίων τῶν ὁμοιοπαθητικῶν καὶ μάλιστα τῶν ἐπιφανεστέρων ἐξ αὐτῶν τὸ ἀσυμβίβαστον τῆς Ὁμοιοπαθητικὴς μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Δημιουργεῖ λοιπὸν ἡ κατάστασις αὐτὴ ποιμαντικὸν πρόβλημα χρῆζον ἀντιμετωπίσεως».

Καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Δὲν ἀποτελεῖ ἰατρικὴ εἰδικότητα», τὸ κείμενο συνεχίζει: «Ὅταν κανεὶς ὁμιλεῖ γιὰ τὴν Ὁμοιοπαθητικὴ πρέπει κατ' ἀρχὴν νὰ γνωρίζει ὅτι δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποια ἰατρικὴ εἰδικότητα ὅπως εἶναι ἡ χειρουργική, ἡ μαιευτικὴ κ.λπ., ἀφοῦ ὅπως οἱ ἴδιοι οἱ ὁμοιοπαθητικοὶ ὁμολογοῦν, «... σὲ καμιὰ χώρα, τοὐλάχιστον τοῦ ἀνεπτυγμένου κόσμου, δὲν ὑφίσταται ἡ Ὁ­μοιοπαθητικὴ σὰν ἐπίσημη κρατικὴ πανεπιστημιακὴ εἰδικότη­τα»[4]. Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ εἶναι ἕνα ὁλιστικὸ θεραπευτικὸ σύστημα ποὺ βασίζεται, ὅπως θὰ δοῦμε, στὴν ὁλιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἱδρυτὴς της Σαμουήλ Xάνεμαν (Sa­muel Hahnemann), γερμανὸς γιατρός, στὸ βασικὸ σύγγραμμά του «Ὄργανον τῆς Θεραπευτικῆς Τέχνης» (Organon of the Art of Hea­ling), ὑποστηρίζει τὴν ἑξῆς θέση: «Mεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ' αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ φυτά, τῶν ὁποίων τὰ ἐξωτε­ρικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίζουμε ἀπὸ καιρό, ἀλλὰ τῶν ὁποίων τὶς ψυχές - ἐσωτερικότητες ὅπως ἦταν, καὶ ὁποιοδήποτε θεῖο στοιχεῖο ἔχουν αὐτά, δὲν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ἀκόμα»[5]. Αὐτὴ τὴν ὕπαρξη «θείου στοιχείου» σὲ ὅλη τὴν κτίση ἀναλύει καὶ ἕνας συνεχιστὴς τοῦ Xάνεμαν, ὁ James Tyler Kent, ποὺ γράφει ὅτι «... ἡ ἴδια ἡ ἐνέργεια δὲν εἶναι ἐνέργεια ἀλλὰ μιὰ δυναμικὴ οὐσία... ὑπάρχει ἕνας ὑπέρτατος Θεός, ποὺ εἶναι οὐσιώδης καὶ εἶναι μία οὐσία. Τὰ πάντα προέρχονται, ἀπορρέουν ἀπὸ Αὐτόν, ὅλα ἀπὸ τὸ ἀνώτερο μέχρι καὶ τὸ τελευταῖο ὑλικὸ σῶμα μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο συνδέονται. Ἄν βέβαια ὑπάρχει διαχωρισμὸς καὶ ὄχι συνε­χὴς «εἰσροὴ» ἀπ' τὸ πρῶτο στὸ τελευταῖο, τὰ τελευταῖα θὰ πάψουν νὰ ὑπάρχουν»[6]. Ἐδὼ ὁ Kent δὲν μιλάει γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴ Δημιουργία ὅπως τὸν βλέπει ἡ Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ γιὰ ἕνα Θεὸ δημιουργὸ ποὺ ἔχει διαφορετικὴ οὐσία ἀπὸ τὰ κτίσματά του, μιᾶς καὶ ὁ ἴδιος εἶναι ἄκτιστος, ἀλλὰ γιὰ ἕναν «οὐσιώδη» ἀπρόσωπο Θεὸ ποὺ εἶναι ἕνα μὲ τὰ κτίσματά του, ἀφοῦ ἡ δική του θεία οὐσία εἶναι ἴδια μέ αὐτή τῶν κτισμάτων του. Ἐπίσης δὲν διακρίνει τὴ Θεία Ἐνέργεια ἀπὸ τὴ Θεία Oὐσία, διάκριση τὴν ὁποία κάνει ἡ Ὀρθοδοξία, ποὺ διδάσκει ὅτι μόνο στὴ Θεία Ἐνέργεια μποροῦμε νὰ μετέχουμε ἐνῶ στὴ Θεία Oὐσία ὄχι».

Στὸ δεύτερο κεφάλαιο τοῦ πολύτιμου αὐτοῦ ἐγχειριδίου καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Oἱ ἀσθένειες ὀφείλονται σὲ διαταραχὴ στὴ ροὴ τῆς θεϊκῆς οὐσίας μέσα στὸν ἄνθρωπο», διαβάζουμε: «Mέ βάση αὐτὴ τὴν κοσμοθεωρία τοῦ ἀπόλυτου πανθεϊστικοῦ μονισμοῦ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὸ γνωστὸ δόγμα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ «Ἕν τὸ πᾶν» (ὅλα εἶναι ἕνα), ἑρμηνεύει ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ καὶ τὸ φαινόμενο τῆς ἀσθένειας: Ἡ ζωὴ ὑπάρχει, ὅσο ὁ «ὑπέρτατος Θεός», ποὺ «εἶναι μία οὐσία», ρέει συνεχῶς πρὸς τὰ ὄντα. Ἄν παύσει νὰ εἰσρέει, τότε «θὰ πάψουν νὰ ὑπάρχουν». Ἡ διατάραξη λοιπὸν τῆς ροῆς αὐτῆς τῆς θεϊκῆς οὐσίας δημιουργεῖ τὴν ἀσθένεια. Γράφει ὁ Kent: «Ἡ οὐσία αὐτὴ ὑπόκειται σὲ ἀλλαγές. Δηλαδὴ μπορεῖ νὰ ρέει μὲ τάξη ἢ ἀταξία, μπορεῖ νὰ εἶναι ἄρρωστη ἢ φυσιολογικὴ»[7]. Αὐτὴ ἡ θεία οὐσία ἢ ἐνέργεια ποὺ ὑπάρχει στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν ὁποία ἐπιδρᾶ τὸ ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο εἶναι αὐτὸ ποὺ ἡ Ὁμοιο­παθητικὴ ὀνομάζει «ζωτικὴ ἐνέργεια» τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ζωτικὴ ἐνέργεια κατὰ τὸν ὁμοιοπαθητικὸ γιατρὸ Σπύρο Διαμαντίδη δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἐνέργεια «Ki ἢ Chi» τῶν κινέζων, ἢ τὴν «ὀργόνη» τοῦ Wilhelm Reich (Pάϊχ)[8]. Ὁ Ἀμερικανὸς συνάδελφός του Michael Winer (Γουΐνερ) τήν ταυτίζει μὲ τὴν ἰνδουϊστικὴ «πράνα ἢ κουνταλίνι»[9]. Ὁ ἰατρὸς Σπύρος Γαρζώνης ἐπίσης τὴν ταυτίζει μὲ τὴν «... βιοπλασματική ἐνέργεια, ποὺ ἐκφράζεται στὸ φαινόμενο Kirlian, μὲ «τήν ὀργόνη» τοῦ Pάϊχ καὶ μὲ «...τὴν μορφὴ τῆς ζωϊκής ἐνέργειας ποὺ ὀνομάστηκε Mεσμερισμός, πρὸς τιμὴν τῆς ἀνακαλύψεως τοῦ Mesmer στὸν δέκατο ἕβδομο αἰῶνα»[10]. Ἐδώ ἂς σημειωθεῖ ὅτι ὁ Ἀντώνιος Mέσμερ θεωρεῖται «πατέρας τῆς παραψυχολογίας...»[11]. Τέλος ὁ Γεώργιος Βυθούλκας[12] τὴν ἐνέρ­γεια αὐτὴ τὴν ἀποκαλεῖ «συμπαντικὴ ἐνέργεια» καὶ γράφει ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ποὺ ἀποκαλεῖται: «... Πράνα ἀπὸ τοὺς Ἰνδουϊστές, Θεραπευ­τικὴ Δύναμη τῆς Φύσης ἀπὸ τὸν Ἰπποκράτη, Magnale ἀπὸ τὸν Παράκελσο, Alcahest ἀπὸ τὸν Βὰν Xέλμοντ, Ἀστρικό Φῶς ἀπὸ τοὺς Kαββαλιστές, Azorth ἀπὸ τοὺς Ἀλχημιστές, Spiritus ἀπὸ τὸν Fludd, Ὀντικὴ Δύναμη ἀπὸ τὸν Pάϊχενμπαχ, Ζωϊκός Mαγνητισμὸς ἀπὸ τὸν Mέσμερ, Αἰθερική Ἐνέργεια ἢ Βιοενέργεια ἢ Ἁπλῆ Oὐσία ἀπὸ τοὺς μυστικιστές καὶ τοὺς μεταφυσικοὺς ὅπως ὁ Σουΐντενμποργκ, Ζωτικὴ Ἐνέργεια ἢ Ζωτικὴ Δύναμη ἢ Ζωτικὸ Σῶμα ἀπὸ τὴ βιταλιστική σχολή, Ὀργόνη ἀπὸ τὸν Pάϊχ, Βιόπλασμα ἀπὸ τοὺς Pώσους ἐρευνητές, κ.λπ.»[13]. Στὸ ἴδιο βιβλίο μάλιστα ἀναφέρεται καὶ ἡ ἔκσταση στὴν ὁποία πέφτουν οἱ γιόγκι σὰν ἕνας τρόπος γιὰ νὰ ἔλθει κανεὶς σὲ ἐπαφὴ μὲ αὐτὴ τὴν «συμπαντικὴ ἐνέργεια», ἐνῶ στὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ βιβλίου μὲ τίτλο «Ἡ νέα, διάσταση στὴν Ἰατρικὴ» τονίζεται ὅτι τέτοιες καταστάσεις εἶναι ἐξαιρετικὰ ζωογόνες».

Ἡ ταύτιση τῆς «ζωτικῆς ἐνέργειας» μὲ ὅλα τα παραπάνω δὲν εἶναι τυχαῖα, ἀλλὰ πηγάζει ἀπὸ τὴν ὁλιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου (ἀπόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), ποὺ διαποτίζει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὁμοιοπαθητική, καὶ ὅλες τὶς ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθοδοξία θρησκευτικὲς δοξασίες τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ ἀσθένεια, δηλ. οἱ ἀλλαγὲς στὴ ροὴ τῆς ἐνέργειας τοῦ ἀνθρώ­πού, μποροῦν, ὅπως λέει ὁ Kent «σὲ μία μεγάλη ἔκταση ...νὰ παρατηρηθοῦν ἢ νὰ προξενηθοῦν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ τὴν κάνει νὰ εἰσρέει ἄτακτα»[14]. Ἀλλὰ καὶ ἡ θεραπεία ἐπιτυγχάνεται μέσα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, φτάνει, κατὰ τὸν Διαμαντίδη ...«νὰ κινητοποιηθεῖ ἡ ψυχικὴ λογική του[15]».

Ἀλλά, καθὼς τὸ θέμα εἶναι τεράστιο, σύντομα θὰ ἐπανέλθουμε μὲ περισσότερα στοιχεῖα.

 

[1] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/religions/homoeopathy_incompatible_orthodox_faith.htm

[2] https://www.pemptousia.gr/2015/01/o-sinetos-episkopos-kassandrias-sinesios-visvinis1960-2000/

[3] http://archive.is/jshOK

[4] Περιοδικό «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», τεῦχος 12, Mάρτιος - Ἰούνιος 95. Ἔκδοση Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Ἰατρικῆς Ἀθηνῶν (Βυθούλκας), σ. 3.

[5] Xάνεμαν, «Ὄργανον», Ἀθήνα 1989, Ἐκδόσεις «Πύρινος Kόσμος», σ. 184.

[6] J. T. Kent, «Διαλέξεις πάνω στή φιλοσοφία τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Ἰατρικοῦ Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Kύπρου, Λευκωσία 1992, σ. 61.

[7] J. T. Kent, «Διαλέξεις», σ. 62.

[8] Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική». Ἀθήνα 1989, σ. 129.

[9] Winer, «Τό πλῆρες βιβλίο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Διόπτρα, Ἀθήνα 1992, σ. 56.

[10] Πρακτικά 1ου Ὁμοιοπαθητικοῦ Συνεδρίου Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Ὁμοιοπαθητικῆς Ἰατρικῆς, Ἀθήνα 5/2/1983, σ. 19-20.

[11] π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Ἐποχή», Γ' ἔκδοση, Ἀθήνα 1993, σ. 138.

[12] Ὁ σύγχρονος «δάσκαλος» τῆς Ὁμοιοπαθητικής, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι κἂν γιατρός, ξεκίνησε νὰ σπουδάσει πολιτικὸς ὑπομηχανικός χωρὶς νὰ καταφέρει νὰ πάρει τὸ πτυχίο του, ἐνῶ στὴ συνέχεια πῆγε στὶς Ἰνδίες καὶ ἔγινε προσωπικὸς γιατρὸς τοῦ Kρισναμούρτι τὸν ὁποῖο ἡ Θεοσοφική Ἑταιρεία στὰ χρόνια τοῦ Μεσοπολέμου «λάνσαρε» ὡς τὸν ἀναμενό­μενο Μεσσία τῆς Νέας Ἐποχῆς.

[13] George Vithulkas, «A New Model for Health and Disease», 1991, σσ. 70-71.

[14] Kent, «Διαλέξεις», σ. 62.

[15] Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», σ. 135.

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ ἐνημέρωση αὐτή δέν ἀποτελεῖ πλήρη καταγραφή ὅλων τῶν περιπτώσεων διείσδυσης τῆς «Νέας Ἐποχῆς» στή σύγχρονη κοινωνία, καθώς μία ὁλοκληρωμένη προσέγγιση θά ἀπαιτοῦσε ἐ­κτεταμένο ἔργο πολλῶν τόμων. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τίς ἀνα­φερόμενες περιπτώσεις, πού κι αὐτές παρατίθενται ἐνδεικτι­κά.

Εὐχόμεθα, ἡ ἐργασία αὐτή νά ἀπο­τελέσει κίνητρο γιά ἔρευνα κι ἄλλων συνεργατῶν στή διερεύνηση τοῦ συνδρόμου τῆς «Νέας Ἐπο­χῆς». Θά πρέπει ἀκόμη νά ἀναφερθεῖ ὅτι κάποια ἀπό τά ἀνα­φερόμενα ἐδῶ στοιχεῖα ἔχουν παρατεθεῖ καί σέ ἄλλα άντίστοιχα ἄρθρα κατά τό παρελθόν. Αὐτό ἄς μήν μᾶς παραξενέψει καθῶς τό θέ­μα εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό κι ἡ ὁποιαδήποτε ἐπανάληψη οἰκο­δομεῖ.

«Νέα Ἐποχή», λοιπόν, «New Age» ἤ «Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου» εἶναι ἡ παγκόσμια θρησκεία (πανθρησκεία), πού βάση της ἔχει τόν Οὐμα­νισμό, με­θο­δολογία της, τόν Ἀποκρυφισμό καί τίς Ἀνα­τολικές θρη­σκεῖ­ες καί πού ἀποτελεῖ τό ἐργαλεῖο τῆς «Παγκοσμιοποίησης», δηλαδή τῆς στανικῆς ἐφαρμογῆς μιᾶς «Νέας Τάξης» πραγμάτων.

Βασικά στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι ἡ πίστη σέ ἀπρόσωπο θεό, στό «νόμο» τοῦ κάρμα καί τῆς μετεν­σάρκωσης, καί στή δυνατότητα τῆς μετεξέλιξης τοῦ ἀνθρώ­που σέ θεό κατ’ οὐσίαν μέ τίς δικές του μόνο δυνάμεις καί μέ τή βοήθεια καί χρήση τοῦ «διαλογισμοῦ». Κεντρική θέση στή διδασκαλία τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχει ὁ ἀπόλυτος πανθεϊστικός μονισμός, τό «Ἕν τό πᾶν» τῆς θεοσοφίας, δηλαδή τό «ὁλιστικό μοντέλο». Οἱ ὀπαδοί τῆς «Νέας Ἐποχῆς» πιστεύουν ἐπίσης ὅτι μέσα διαθέτουμε «ἀπόκρυφες δυνάμεις» -ἐν ὕπνω- καί ὅτι ἡ Γῆ εἶναι ἐμψυχωμένη («Γαία»). Ὅλα αὐτά εἶναι ἐπιδράσεις τῶν ἀνατολι­κῶν θρησκει­ῶν (βουδισμοῦ, ἰνδουισμοῦ, ταοϊσμοῦ) μέ­σῳ τῆς Μασονίας καί τῆς Θεοσοφίας. Τό μήνυμά τους συνοψίζεται στό μεγάλο ἑωσφορικό ψέ­μα, ὅτι, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπό τή φύση του θεός καί δέν χρειάζεται τόν Θεό γιά νά σωθεῖ[1].

Μέ βάση αὐτή τήν ἑρμηνεία, ἄθεος δέν εἶναι πλέον ὅποιος δέν πιστεύει στό Θεό, ἀλλά «ἄθεος εἶναι ὅποιος δέν πιστεύει στόν Ἑαυτό του».

Τά μηνύματα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί κυρίως τό τρίπτυχο: σέξ, βία καί ἐξοικείωση μέ τή μαγεία καί τό δαιμονικό στοιχεῖο, διοχετεύονται κυρίως ἀπό τά Μ.Μ.Ε., τή μουσική (κυρίως ρόκ), τίς λεγόμενες πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς, τίς αὐτο­τιτλο­φορού­μενες ἐν­αλ­λακτικές «θεραπεῖες», τίς κινηματογραφικές ταινίες, τά «παιδικά» παιχνίδια κ.ἄ.

Ἡ Νέα Ἐποχή καλλιεργεῖ τή σύγχυση χρησιμοποιώντας ὅ­ρους ὅπως Χριστός, προσευχή, ἀγάπη, ἐλευθερία, μέ ἄλλο νόημα ὅμως, καί μάλιστα πολλές φορές ἀντίστροφο αὐτοῦ πού δίνουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί σ’ αὐτές τίς λέξεις[2].

Πολλές ἀπό τίς διδαχές αὐτές, γνωστές σέ ἐλιτίστικους κύκλους ἐπί αἰῶνες, ἀρχίζουν νά προβάλλονται μαζικά ἀπό τά μέσα τοῦ περασμένου αἰώνα, ἐνῶ σήμερα ἐκδηλώνονται πλέον σάν χιονοστιβάδα, πού ἐπηρεάζουν ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καί διοχετεύονται μέ ὅλα τά μέσα τῆς σύγχρονης ἐπικοινωνίας.

Σάν ἀποτέλεσμα τῶν ἀνωτέρω, ὁ κόσμος βρίσκεται σήμερα κυ­ριολεκτικά βουτηγμένος σέ μία ἀπίστευτη κατάσταση πνευ­ματικῆς κατάπτωσης. Ἡ πνευματικότητα τοῦ σημερινοῦ ἀν­θρώ­που εἶναι συνώνυμη μέ τόν ἀποκρυφισμό κι ὁλόκληρο τό φᾶσμα τοῦ νοσηροῦ μυστικισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκφράζεται μέ πληθώρα συγκεκριμένων ρευμάτων καί ὁμάδων. Ἡ πηγή τοῦ ἀ­πο­κρυφισμοῦ εἶναι κοινή καί οἱ ποικίλες ὁμάδες, συγκοι­νω­νοῦντα δοχεῖα, τά ὁποῖα δέχονται καί παρέχουν ἀποκρυφιστικό ὑλικό[3].

Στό παρελθόν, καί μέχρι τόν 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οἱ διδασκα­λίες καί τά πιστεύματα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ διαδίδονταν μέσα στά στενά πλαίσια ὁμάδων καί «μυστικῶν ἑταιριῶν» μέ ἀπό­λυτη μυστικότητα καί βαρεῖς ὅρκους καί ποινές γιά τόν ἀπο­κλει­σμό τῆς διάδοσής τους στούς «μή γνῶστες», στούς «βέβηλους». Τούς τρεῖς τελευταίους αἰῶνες, πρόσωπα, πού εἶχαν μαθη­τεύσει κοντά σέ «διδασκάλους» Ἀνατολικῶν θρησκειῶν ἤ στούς κόλπους τοῦ Τεκτονισμοῦ, τοῦ Ροδοσταυρισμοῦ καί τῆς «Θεοσοφικῆς Ἑταιρίας» ἵδρυαν τέτοιες ἐλιτίστικες ὁμάδες. Πέραν ἀπό τίς ὁμάδες αὐτές, τόν ἀποκρυφισμό ἀσκοῦσαν, σέ λαϊκή βάση καί μεμονωμένα πρόσωπα, πού ἀσχολοῦνταν μέ τή μαγεία, τήν ἀλχημεία καί τήν ἀστρολογία.

Ἀπό τά μέσα ὅμως τοῦ 20ου αἰώνα, τό ἀποκρυφιστικό σκηνικό παίρνει μιά τελείως νέα τροπή. Ἤδη ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1960, ὁ ὅρος «Νέα Ἐποχή» ἀρχίζει νά χρησιμοποιεῖται καί νά γίνεται εὐρύτερα γνωστός ἀπό ὁμάδες χίπις πού ἀποκαλοῦσαν τούς ἑαυτούς τους «νεοεποχίτες» (new agers) μέ κορύφωμα τή δεκαετία τοῦ 1970, ὅπου σέ ὅλο σχεδόν τόν πλανήτη καί ἰδίως στίς Η.Π.Α. καί στήν Εὐρώπη ἕνα πλῆθος κέντρων, περιοδικῶν, ὀργανισμῶν, ἐντύπων, ἐκδόσεων κ.ἄ. σχετικῶν μέ τή «Νέα Ἐποχή», κάνει ἰδιαιτέρως αἰσθητή τήν παρουσία του[4].

Στίς δεκαετίες 1980-1990, στή χώρα μας, ὁ ὅρος «Νέα Ἐποχή» ἐμφανίζεται πανταχοῦ παρών, χωρίς ὅμως νά φαίνεται ἡ σύνδεσή του μέ τόν ἀποκρυφισμό. Ἐμφανίζεται μέσα ἀπό τή διαφήμιση καί τά Μ.Μ.Ε. γιά νά χαρακτηρίσει ὅλων τῶν εἰδῶν τά προϊόντα καί τίς ὑπηρεσίες, ἀλλά καί ὡς ὀνομασία φορέων καί δραστηριοτήτων ἀκόμη καί Ἐκκλησιαστικῶν.

Μερικά παραδείγματα τῆς τότε ἐποχῆς: «Νέα Ἐποχή στό ἀδυ­νάτισμα», «Νέα Ἐποχή στή Γυμναστική», «Νέα Ἐποχή ὀμορφι­ᾶς», «Ἐκδόσεις ... στό ρυθμό τῆς Νέας Ἐποχῆς», «International ... Νέα Πρωτοποριακή Ἐποχή», «Νέα Δυναμική Ἐποχή Citroen», «Ἔπιπλα παιδικά ... σῆμα γιά μιά Νέα Ἐποχή», «Γάλα Δέλτα ... τό γάλα μιᾶς Νέας Ἐποχῆς», «DMA - Νέα Ἐποχή - Νέα Ποϊόντα», «Ξεχάστε ὅ,τι ξέρετε ... τώρα Νέα Ἐποχή στήν Κουζίνα», «Ζῆστε μιά Νέα Ἐποχή χωρίς Σκουπίδια»[5].

Ἀλλά κι ἀπό τήν πολιτική συνθηματολογία ἔχουμε: «Μέ τή Νέ­α Δημοκρατία θά μποῦμε σέ Νέα Ἐποχή», «Κ. Μητσοτάκης: Χα­ρίζει μιά Νέα Ἐποχή», «Ἐκτός ἐξουσίας γιά πάντα ἡ Δεξιά· Νέ­α Ἐποχή γιά τήν Ἑλλάδα», «Νέα Ἐποχή ὑπόσχεται ὁ Δουκάκης»[6].

Καί κάποια παραδείγματα, πιό σύγχρονα, μέ αναφορά στόν Ἐκκλησιαστικό χῶρο: «Νέα Ἐποχή μέ τήν ἐκλογή Χριστόδουλου» (Ἀπογευματινή), «Ὁ ποιμενάρχης τῆς Νέας Ἐποχῆς» (Καθημερινή, 3/5/98).

Κι ἀκόμη μερικά πρόσφατα παραδείγματα, ὅπου τό «φαινόμενο» ἔχει ἀτονίσει, ἀφοῦ, φυσικά, πέτυχε τόν σκοπό του: «Νέα Ἐπο­χή στά πλεκτά τῆς United Colors of Benetton»[7] «Ἡ Microsoft φιλοδοξεῖ νά φέρει Νέα Ἐποχή στά παιχνίδια μέ τό νέο Xbox»[8].

Ἡ πραγματικότητα αὐτή, ὡς δεδομένο πλέον, μᾶς ὁδηγεῖ νά σκεφθοῦμε ὅτι αὐτό τό ἐκτενές καί πολύμορφο Νεοεποχίτικο κίνημα, τό ὁποῖο τή δεκαετία τοῦ 1970 ἀρχίζει νά εἰσβάλλει σέ κάθε πτυχή καί δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπινου βίου, ἀσφαλῶς ἀπό κάπου προετοιμαζόταν· ἀπό κάπου προῆλθε· ἔχει κάποι­ους προδρόμους, πού προετοίμασαν τή δημόσια ἐμφάνισή του[9].

Στὸν χῶρο τῆς -μακράν τῆς Ἐκκλησίας- «πνευματικῆς ἀναζή­τησης», τὸ «κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς» πολιτογραφεῖται μὲ τὸν πλήρη τίτλο του: «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου»· κι αὐτὸ γιατί κα­τὰ μία ἐκδοχὴ τῆς ἀποκρυφιστικῆς «τέχνης» τῆς Ἀστρολο­γίας, ὁ λεγόμενος Ζωδιακὸς τῶν Ἀστερισμῶν καθορίζει τὸ Μεγάλο Ζωδιακὸ Ἔτος, μὲ μιὰ διάρκεια 25.920 χρόνων, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ γῆ περνάει προβαλλόμενη ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ κάθε Ζώδιο μέσα σὲ 2.160 χρόνια. Αὐτὲς οἱ περίοδοι ἢ «ἀστρολογικοὶ μῆνες» ἀποτε­λοῦν τὶς λεγόμενες Ἀστρολογικὲς Ἐποχές[10].

Κάθε 2.000 περίπου χρόνια -κατὰ τὴν Ἀστρολογία-, ὁ πλανήτης μας καὶ οἱ ἀνθρώπινες συμπεριφορές, ἐ­πηρε­ά­ζονται ἀπὸ κάποιες βασικὲς ἀρχὲς ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ κάθε ζώδιο, στοῦ ὁποίου τὴν ἐποχὴ ζοῦμε. Ἄν πᾶμε πρὸς τὰ πίσω, θὰ ἐντοπί­σουμε κάποια δείγματα ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἐποχὲς ποὺ ἔχουν ἱστορικὰ καταγραφεῖ. Ἡ ἐποχὴ τῶν Ἰχθύων, ἀπὸ τὸ ἔτος 0 μέχρι σήμερα, λέει ἡ Ἀστρολογία, χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστια­νισμοῦ. Ἀνθρώ­πινες ἀξίες ὅπως ἡ ἀγάπη καὶ ἡ αὐτοθυσία ἢ ὁ ἀνθρωπισμός, ἀποτέλεσαν βασικοὺς ἄξονες τοῦ πολιτισμοῦ μας τὴν ἐποχὴ αὐτή -ποὺ φεύγει τώρα- καὶ σημάδεψαν τὶς συμπεριφορές μας ἀρνητικὰ, τὶς ἐμπάθειες πάνω σε ἰδεαλιστικὲς ἐξαρτήσεις καὶ τοὺς πολέμους ποὺ ἔγιναν περισσότερο γιὰ θρησκευτικοὺς λόγους[11].

Ὁ ἑνιαῖος χῶρος τῶν, ἐναντίων τῆς Ἐκκλησίας, δυνάμεων τοῦ σκότους χρησιμοποίησε τοὺς δῆθεν «δύσκολους καιροὺς τῶν μεγάλων ἀλλαγῶν καὶ τῶν κρίσεων» τῆς ἐποχῆς μας γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι «οἱ ἄνθρωποι ὑποχρεώνονται νὰ ἀναζητήσουν κάποια νέα δομή, ἕνα νέο νόημα, ἕνα ἀλλιώτικο σύστημα ἀξιῶν, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ὑπέρβαση τῶν συνθηκῶν καὶ τοῦ ὁρίζοντα ποὺ προκάλεσαν τὴν κρίση».

Πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω περιγράφει καὶ στὸ διάσημο βιβλίο της «Ἡ Συνωμοσία τοῦ Ὑδροχόου» (The Aquarian Conspiracy), ἡ «ἀπόστολος τῆς Νέας Ἐποχῆς», Μαίριλυν Φέργκυσον (Marilyn Ferguson)[12] ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπανέλθουμε.

 

[1] Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, https://www.ppu.gr/old/greek/newage_gr.htm

[2] στό ἴδιο.

[3] Περιοδικό «Διάλογος», τ. 50, Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2007, σσ. 11-14.

[4] Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, https://www.impantokratoros.gr/A8B11010.el.aspx

[5] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Ἐποχή», σσ. 55-57.

[6] στό ἴδιο.

[7] http://marilenatheodorakou.blogspot.com/2012/10/united-colors-of-benetton.html

[8] https://seleo.gr/epistimi/texnologia/95296-i-microsoft-filodoksei-na-ferei-nea-epoxi-sta-paixnidia-me-to-neo-xbox

[9] Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, https://www.impantokratoros.gr/A8B11010.el.aspx

[10] https://www.nea-acropoli-athens.gr/arthra/esoterismos/324-i-epoxi-tou-idroxoou

[11] http://archive.is/6BzmT

[12] https://en.wikipedia.org/wiki/Marilyn_Ferguson#The_Aquarian_Conspiracy

gramman1

Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης

 

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ "ν"

ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ;

 

   Κυκλοφορεί ευρύτατα στο διαδίκτυο κείμενο που αναφέρεται στην κατάργηση του γράμματος «Ν» από τα σχολικά εγχειρίδια γενικώς αλλά και από την καθημερινή χρήση της Ελληνικής γλώσσας. Επειδή το κείμενο αυτό αναρτήθηκε και σε Ορθόδοξες ιστοσελίδες κρίνουμε σκόπιμο να αναφερθούμε σε κάποιες συγκεκριμένες εκφράσεις του, διότι αυτές όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με την Ορθόδοξη διδασκαλία αλλά αντιθέτως υπάγονται στο χώρο του αποκρυφισμού.1

 Ακολουθεί το κείμενο στο οποίο έχουμε παρέμβει χρωματίζοντας τα επίμαχα σημεία του ή όσα θεωρούμε ότι απηχούν διδασκαλία της Νέας Εποχής:

Ν = Νούς - Νόμος
- Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους <<Ονοματοθέτες>>, νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
<<Η εκφορά του γράμματος <<Ν>> μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του <<Ν>> στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα >>. (Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση...).
Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του <<Ν>>;
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα <<Ν>> στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το <<εμβαδό >> (!), αντί το εμβαδόν !!
(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε << το εμβαδόΝ >>, δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα: Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ...).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας....
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι <<η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα>>!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε : <<ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ>>, όπου καταλήγει : <<Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του ήχου...>>
Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: <<Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει...>>.
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (Σ).
Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: <<η μέθοδο>>, η <<οδό>>, <<η πλήρη! ένταξη>> (!) κ.τ.ο.
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου <<Θεωρία>> για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα <<Ν>> διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.
Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε <<Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα>> και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα <<καταγραφών>> στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.
Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά :
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της. 

Σπύρος Μάρκου Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης

http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6766.html

   Η άποψη ότι τα γράμματα αντιπροσωπεύουν κάτι το «ζωντανό» δεν είναι καν χριστιανική. Εκφράσεις όπως: «Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας» παραπέμπουν  σε ολιστικές θεωρήσεις του κόσμου όπου τα πάντα διακατέχονται από το «Εν» ή πως σε ολόκληρη την δημιουργία υπάρχει η θεία ουσία, ακόμη και στα γράμματα. Σε ιστοσελίδα που κινείται στο χώρο του εσωτερισμού διαβάζουμε (οι σημειώσεις με σκούρα δικές μας):

«Κάθε γράμμα, όπως θα δούμε και στην Ελληνική μαγεία, αντιπροσωπεύει κάτι θεϊκό. Έχει μια μαγική δύναμη. Επιστημονικές αναλύσεις έχουν αποδείξει πως η προφορά γράμματος ή συλλαβής ή λέξης, κάνει το αίμα να ρέει σε καθορισμένο σημείο στο σώμα. Άρα, συνδέονται άμεσα με τις επτά πύλες εισόδου κοσμικής ενέργειας στο σώμα. Για παράδειγμα θα πούμε πως η εκτεταμένη εκφώνηση του γράμματος «ι», φέρνει περισσότερη ροή αίματος στο κεφάλι και στη συνέχεια μεταφέρει δονήσεις σε όλο το σώμα. Η εκφώνηση του «ε» κάνει το αίμα να ρέει προς τον τράχηλο, το λαιμό και τον λάρυγγα. Η εκφώνηση του «ο» κάνει το αίμα να ρέει προς την καρδιά. Η εκφώνηση του «ου» κάνει το αίμα να ρέει προς την κοιλία. Η εκφώνηση του «α» κάνει το αίμα να ρέει προς τους πνεύμονες. Έτσι, στους μαγικούς πάπυρους βρίσκομε πλείστα τυπικά με χρήσεις φωνηέντων. Οι μεγάλοι μύστες της αρχαιότητας γνώριζαν τις ιερές λέξεις που υπήρχαν και υπάρχουν για το σκοπό της δημιουργίας έργου, γνώριζαν τον τρόπο της προφοράς τους, της εκπομπής προς ορισμένη κατεύθυνση. Αυτός ο τρόπος είναι ο χαμένος Λόγος που αναζητούν μάταια οι Αποκρυφιστικές Στοές σήμερα. Έχουν διασωθεί λίγα στοιχεία και απλά, αν κάποιος κάνει με σωστό τρόπο την χρήση τους, ιδιαίτερα των φωνηέντων, μπορεί να βελτιώσει τις λειτουργίες στα οικεία προς τα γράμματα, όργανα του σώματός του. Και επειδή βέβαια τα σημεία του σώματος επηρεάζονται και από κάποιο ζώδιο, θα έλθουν και άλλα αγαθά συμπτώματα, μαζί με την βελτίωση. Όπως για παράδειγμα, η εκφώνηση του «ι» θα φέρει επιπρόσθετα τύχη, προορισμό, εξύψωση, υπεροχή. Και αυτό γιατί στο κεφάλι δεσπόζει ο Κριός, η έξαρση του Ήλιου». 2

Στο χώρο της θεοσοφίας πίστευαν στη μαγική δύναμη των λέξεων και των γραμμάτων. Η Μπλαβάτσκυ λέει ότι υπάρχουν λέξεις, «που έχουν μια καταστροφική ιδιότητα στις συλλαβές τους, σαν αντικειμενικά πράγματα, διότι κάθε ήχος εγείρει έναν αντίστοιχο ήχο στον αόρατο κόσμο του πνεύματος και ο αντίκτυπος παράγει ένα καλό ή ένα κακό αποτέλεσμα».3

Το ίδιο ισχύει και τη μαγεία όπου η χρήση ειδικών λέξεων (ξόρκια) επιφέρει το ανάλογο αποτέλεσμα. «Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι την εποχή του οι Βραχμάνοι μπορούσαν να κάνουν τις πιο εκπληκτικές θεραπείες με την απλή χρήση ορισμένων μαγικών λέξεων. Αναφέρονται επίσης αρχαίοι Πέρσες ιερείς που μπορούσαν να θεραπεύσουν στη στιγμή ένα θανατηφόρο δάγκωμα φιδιού με τη βοήθεια ενός κατάλληλου λεκτικού τύπου. Υπάρχουν λέξεις που μπορούν να βασκάνουν, να αρρωστήσουν ή να γητεύσουν και άλλες που μπορούν να «λύσουν τα μάγια» και να θεραπεύσουν. Υπάρχουν ειδικές λέξεις δύναμης στις οποίες υπακούουν ακόμα και τα στοιχεία της φύσης: λέξεις που μπορούν να ξεσηκώσουν μια θύελλα ή καταιγίδα και λέξεις που μπορούν να τα καταγαληνεύσουν. Υπάρχουν ακόμα λέξεις που καλούν τα αόρατα πνεύματα σε εκδήλωση και λέξεις που τα δεσμεύουν και τα ωθούν σε συγκεκριμένες αντικειμενικές πράξεις προς όφελος του επικλητή τους, ή λέξεις που τα εξορκίζουν και τα εκβάλλουν από τους δαιμονισμένους».4

Στο βιβλίο «Η ΔΟΝΗΤΙΚΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» (Εκδόσεις: ΔΙΟΝ) διαβάζουμε: «Άγνωστα καββαλιστικά κείμενα που διδάσκουν την τεχνική της εκφώνησης των διαφόρων γραμμάτων και λέξεων, που με την ηχητική τους χρησιμεύουν στην επίτευξη της θεραπευτικής της έκστασης και του διαλογισμού. Η μαγεία του Λόγου γίνεται μέσα από τον ήχο που βρίσκεται στον κραδασμό που παράγεται από την προφερόμενη λέξη. Η προφερόμενη λέξη γεννιέται από τη πνοή της ζωής ή την εισπνοή και γίνεται σάρκα με τον ήχο. Κάθε δόνηση είναι ήχος ακόμη κι αν δεν γίνεται αντιληπτό από το αυτί σου. Υπάρχουν ήχοι εσωτερικοί και εξωτερικοί. Η εσωτερική φωνή είναι η φωνή της σιγής. Αυτή ακούγεται κάθε στιγμή στο άτομο που εισπνέει, εκπνέει και σκέφτεται. Είναι η φωνή που σε οδηγεί σε κάθε λεπτό της ζωής σου».


Εδώ βλέπουμε να συσχετίζονται τα γράμματα με τους κραδασμούς και κάποια θεραπευτική ως μεθοδολογία. Σύμφωνα με τη διδασκαλία  του χώρου : «η ασθένεια είναι, η εκπομπή χαμηλού τύπου κραδασμικών συχνοτήτων, αρνητικής ενέργειας, όπου από τη φύση της ωθεί στην από σύνθεση, στο ελάχιστο, στην διάλυση των φυσικών δομών που απαρτίζουν το φυσικό σώμα μας!».5 Κάποια, λοιπόν, γράμματα προκαλούν ήχο ο οποίος «συντονίζει» το σώμα μας σε ανώτερες συχνότητες με αποτέλεσμα την αυτοΐαση και την ψυχοσωματική ευεξία.

Παρακάτω το κείμενο αναφέρεται σε γράμματα που επιδρούν στον …εγκέφαλο: «Το γράμμα <<Ν>> διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά. Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική», και σε φόρουμ οπαδών της Καμπάλα τα εξής αποκαλυπτικά: «Υπάρχουν στην Καβάλλα 72 Ιερά ονόματα που είναι θεραπευτικά μάντραμ. Οι Μωαμεθανοί θεραπευτές, συνηθίζουν να τα μεταχειρίζονται. Οι Καβαλιστές βεβαιώνουν ότι κάθε γράμμα έχει μια δύναμη απεριόριστη. Καθένα από αυτά τα φωνήεντα ερεθίζει ορισμένα νευρικά κέντρα του ανθρώπινου οργανισμού! 

Στην συνέχεια θα ακολουθήσει η πρακτική εφαρμογή

ΑΣΚΗΣΗ

1. Αναπνεύστε βαθειά, προφέροντας το ΙΙΙΙΙΙ. Με την εκφώνηση αυτή το αίμα κυλά προς το κεφάλι μεταφέροντας στη συνέχεια δονήσεις σ΄ ολόκληρο το σώμα.

2. Με την εκφώνηση ΕΕΕΕΕ το αίμα κυλά προς το τράχηλο, το λαιμό και το λάρυγγα.

3. Με την εκφώνηση του Ο το αίμα κυλά προς την καρδιά.

4. Με την εκφώνηση ΟΥ (U) το αίμα ρέει προς την κοιλιά.

5. Με την εκφώνηση του Α το αίμα κυλά προς τους πνεύμονες.

Όποιος κάνει μεθοδικά αυτές τις  αναπνευστικές ασκήσεις και προφέρει τα φωνήεντα μπορεί να θεραπεύσει όλες τις ασθένειες των παραπάνω σημείων του σώματος του».6

Από την μαγεία της Καμπάλα λοιπόν ξεκινάει αυτή η θεωρία; Ίσως όχι.

«Ο Πυθαγόρας μας ενημερώνει για τα 3 επίπεδα της Ελληνικής γλώσσας τα οποία είναι τα εξής:
1. ομιλών
2. Σημαίνον (α. σήμα, β. σημαινόμενο)
3. Κρύπτον (α. διαστήματα β. κραδασμός γ. λεξάριθμος δ. τονάριθμος)
-Το πρώτο είναι η ομιλία
-Το δεύτερο είναι η σχέση του σήματος με το σημαινόμενο που θα αναλύσουμε παρακάτω
-Το τρίτο είναι το διάστημα (απόσταση & χρόνος), ο κραδασμός (που αφυπνίζει τον εγκέφαλο μέσω ιδιοσυχνοτήτων από τους δημιουργηθέντες παλμούς - Παλλάδα Αθηνά) ο λεξάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με αριθμούς) και ο τονάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με μουσικούς τόνους)
Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, αλλά και σε έναν μουσικό τόνο άρα γράμμα=αριθμός=τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι)».
7

   Είναι ξεκάθαρος ο αποκρυφιστικός προσδιορισμός του θέματος που εξετάζουμε. «… Προσπαθήσαμε να διώξουμε τη σκόνη που τόσο επίμονη σκέπαζε της άρρητες λέξεις…Να οι χαμένες νότες να ακουστή η ουράνια μελωδία, να ακουστη ο χαμένος Λόγος απ’ το ρεφρέν της ανθρώπινης αρμονίας. Δεν θέλουμε τέλεια όργανα. Μας φτάνει η καρδιά και μ΄αυτή την καρδιά θα μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τα πάντα. ΘΑ ΕΚΦΩΝΟΎΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΓΊΝΕΤΑΙ-ΘΑ ΣΚΕΦΤΌΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΥΛΟΠΟΙΕΊΤΕ-ΘΑ ΟΝΕΙΡΕΎΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΛΆΘΕΤΑΙ...».8 

   Και ακολουθούν οι εξής «Χρήσιμοι Κανόνες»:

1.     Η μαγεία του Λόγου γίνεται μέσα από τον ήχο που βρίσκεται στο κραδασμό που παράγεται από τη προφερόμενη λέξη.
2.     Η προφερόμενη λέξη γεννιέται από τη πνοή της ζωής ή την εισπνοή και γίνεται με σάρκα με τον ήχο.
3.     Ο ήχος δεν μπορεί να εκδηλωθεί παρά μόνο μέσα από την εισπνοή και την εκπνοή που κάνει να δονούνται οι φωνητικές χορδές.
4.     Η είσοδος και η έξοδος της πνοής προκαλεί τον ήχο. Ότι αναπνέει δονείτε κι ότι δονείτε παράγει ήχο.
5.     Κάθε δόνηση είναι ήχος ακόμη κι αν δεν γίνεται αντιληπτό από το αυτί σου.
6.     Όσο βαθύτερα αναπνέουμε, τόσο ισχυρότερα εκδηλώνεται ο ήχος.
7.     Υπάρχουν ήχοι εσωτερικοί και εξωτερικοί. Η εσωτερική φωνή είναι η φωνή της σιγής. Αυτή ακούγεται κάθε στιγμή στο άτομο που εισπνέει, εκπνέει και σκέφτεται. Είναι η φωνή που σε οδηγεί σε κάθε λεπτό της ζωής σου.
8.     Οι εξωτερικοί ήχοι έχουν σαν σκοπό να μας φέρουν στον εξωτερικό κόσμο, εξελίσσοντας τη συγκέντρωση μας και μας παρέχουν τη πραγματική μύηση και αμέσως εκδηλώνονται στον εξωτερικό κόσμο. Η μύηση πετυχαίνεται με υψηλή έφεση, με βαθειά αναπνοή και με τέλεια άρθρωση.
9.     Το Εγώ χειρίζεται τη γλώσσα της σιωπής… Μιλάει στη  συνείδηση με το δικό του τόνο. Η συνείδηση είναι η γέφυρα που ενώνει το σκεπτόμενο άτομο με το αντικείμενο της σκέψεις. Είναι το σώμα της σκέψεις. Η λέξη είναι η γέφυρα που ενώνει το σκεπτόμενο άτομο με το αντικείμενο της σκέψης. Είναι το σώμα της σκέψης.
10. Η λέξη αποτελείτε από γράμματα. Τα γράμματα της αλφαβήτου όλων των διαλέκτων είναι σύμβολα μιας γλώσσας μυστικής και εξυψωμένης ακόμα και οι αριθμοί.
11. Μέσα από την εισπνοή, της κρατημένης αναπνοής και της συγκέντρωσης μπορεί να διαβαστεί και να γίνει αντιληπτή η δράση της στο συμπαθητικό σύστημα.
12.Σπάνιοι ήταν και είναι μέχρι σήμερα αυτοί που κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν και να καταλάβουν το συμβολισμό των γραμμάτων…»9

Η μαγεία λοιπόν των γραμμάτων για όσους κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν το συμβολισμό τους, θα επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα: «ΘΑ ΕΚΦΩΝΟΎΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΓΊΝΕΤΑΙ-ΘΑ ΣΚΕΦΤΌΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΥΛΟΠΟΙΕΊΤΕ-ΘΑ ΟΝΕΙΡΕΎΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΛΆΘΕΤΑΙ». [η ορθογραφία είναι του συντάκτη]10. Η πίστη στη «θετική σκέψη» και στην άποψη ότι μυούμαστε στην αυτογνωσία μέσω τεχνικών αναπνοής και ορθής απαγγελίας γραμμάτων και ήχων είναι καθαρά αποκρυφιστική.

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η φιλοσοφία του «μάντρα»: «Μάντρα είναι η δημιουργική προβολή του νου μέσα από τον Ήχο. Η επιστήμη των μάντρα στηρίζεται στη γνώση ότι ο ήχος είναι μια μορφή ενέργειας η οποία έχει δομή, δύναμη και μια συγκεκριμένη προβλεπόμενη επίδραση στα τσάκρας και στην ανθρώπινη ψυχή. Τα μάντρας είναι φόρμουλες που αλλάζουν τα πρότυπα του νου και τη χημεία του εγκέφαλου σύμφωνα με φυσικούς και μεταφυσικούς νόμους. Οι δονήσεις του ήχου επηρεάζουν το σώμα το νου και το πνεύμα μέσα από τη κίνηση της γλώσσας, του στόματος και την αλλαγή της χημείας του εγκεφάλου…. Ένα άτομο μπορεί να επεκτείνει τη συνείδησή του, στην επίγνωση της ολότητας των δονήσεων που είναι το θεμέλιο όλης της δημιουργίας εάν δονείται, σε ρυθμό με την αναπνοή, σε ένα συγκεκριμένο ήχο που είναι ανάλογος με τον ήχο της δημιουργίας. Η επιστήμη της πραγματικότητας είναι να βρεις τον ήχο και να αντηχείς σε αυτό τον ήχο. Τότε η ψυχή θα αριστεύσει και ο θεός θα κατοικεί μέσα σου».11

Ο χριστιανός δεν βασίζει την ψυχοσωματική του υγεία σε τεχνικές αναπνοής, εκφορές γραμμάτων της αλφαβήτου και μαγικές δονήσεις αλλά στην κάθαρσή του από τα πάθη. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος γράφει: «Για την θεραπεία του ανθρώπου, κατά την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και την όλη θεραπευτική πράξη της Εκκλησίας, απαιτείται συνδυασμός μεταξύ μυστηρίων και ασκήσεως. Η άσκηση ως εφαρμογή των εντολών του Χριστού προηγείται των μυστηρίων και ακολουθεί τα μυστήρια […] Η εν Χριστώ άσκηση, συνίσταται στην διέλευση του ανθρώπου από τους βαθμούς της πνευματικής ζωής, που είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση. Κάθαρση, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, είναι η υπέρβαση της ηδονής και της οδύνης, φωτισμός είναι η υπέρβαση της λήθης και της άγνοιας και θέωση είναι η απαλλαγή και από την φαντασία. Τον συντονισμό μεταξύ μυστηρίων και ασκήσεως τον κάνει ο θεούμενος Πνευματικός Πατέρας […] Απ’ όλα τα κείμενα της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας φαίνεται καθαρά ότι η θεραπεία του ανθρώπου επιτυγχάνεται στην Εκκλησία, η οποία είναι μία ιδιαίτερη εκκλησιαστική κοινότητα – οικογένεια. Δεν πρόκειται για έναν ιδεολογοποιημένο χώρο, αλλά μία πνευματική οικογένεια, στην οποία υπάρχουν πατέρες, αδελφοί, κοινωνία αγγέλων και ανθρώπων, επικρατεί κοινοτική ζωή με τα μυστήρια και την κοινή λατρεία. Η προσωπική ζωή συνδέεται με την κοινοτική ζωή, όποτε δεν μπορούν να καλλιεργηθούν ατομοκεντρικές απόψεις θεραπείας και σωτηρίας».12

symeon neos theologos 3

Το «Ν» και το «Σ» αλλά και τεχνικές ή μαγικές εκφορές γραμμάτων ή μάντρας δεν μπορούν να «ηρεμίσουν» την ψυχή μας, ούτε να μας οδηγήσουν σε φιλοσοφική μακαριότητα. Σκοπός του ανθρώπου είναι η αγιότητα και ο Παράδεισος Του Χριστού. Πολύ σοφά γράφει ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος:

«Γι’ αυτό μακάριος είναι εκείνος, που ταπεινωμένος και συντριμμένος, πενθεί και κλαίει νύχτα και μέρα μπροστά στον Θεό. Αυτός θα καθήσει ολόλαμπρος στα δεξιά Του. Καλότυχος είναι εκείνος, που ακούει τα λόγια του Κυρίου και δεν περνάει ανώφελα τη ζωή του, αλλά βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση μετανοίας. Αυτός θα ελεηθεί και θα απολαύσει στη μέλλουσα ζωή τα ανεκλάλητα αγαθά της Ουράνιας Βασιλείας. Αυτός θα γίνει άγιος!». 13

 


              * Εμείς το είδαμε στην ΣΥΝ-ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ

  1. Επιστημονική αναίρεση του άρθρου υπάρχει στο ιστολόγιο του κ.Σαραντάκου
  2. http://www.astro.gr/arxaia-sofia/kradasmoi.htm
  3. http://dikaiopolis.pblogs.gr/2008/10/358448.html
  4. http://dikaiopolis.pblogs.gr/2008/10/358448.html
  5. http://revealedtheninthwave.blogspot.gr/2012/07/h-i-healing.html
  6. http://kykeon.ning.com/group/seirios/forum/topics/e-dhuname-toy-apolesthhentos#ixzz2F6PZEth7
  7. http://ofis780.blogspot.gr/2012/05/blog-post.html
  8. (E.O.A.M. ΔΟΝΗΤΙΚΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ/η δύναμη του απολεσθέντος λόγου/ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1988) Αποσπάσματα) [σ.σ: κρατήσαμε την ορθογραφία του συντάκτη]
  9. Όπ.παρ.
  10. http://kykeon.ning.com/group/seirios/forum/topics/e-dhuname-toy-apolesthhentos
  11. http://innercircle.freeforums.org/topic-t67.html
  12. Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, Η Ορθόδοξη νηπτική θεολογία της Εκκλησίας ως μέθοδος θεραπείας, http://www.parembasis.gr/2004/04_04_12.htm
  13. Κείμενο του αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου όπως υπάρχει σε φυλλάδιο της Ι.Μ.Παρακλήτου. Ψηφιοποιημένο εδώ

 

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινό μας σημείωμα ὑπῆρξε ἡ Με­τα­πτυ­χια­κὴ Ἐργασία τῆς κ. Ἐλεάννας Δ. Ὄρλιακλη, στὸ Τμῆμα Φιλοσοφίας καὶ Παιδαγωγικῆς, τοῦ Τομέως Παιδαγωγικῆς, τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς, τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τὸ 2012.

Θὰ μοῦ πεῖτε, «καὶ τί πρόβλημα μπορεῖ νὰ ἔχει μία Με­τα­πτυ­χια­κὴ Ἐργασία ὥστε νὰ ἀποτελέσει θέμα αὐτῆς ἐδῶ τῆς στήλης»;

Ἡ ἐρώτηση, θὰ ἦταν ἀπολύτως δικαιολογημένη ἐὰν τὸ θέμα τῆς Μεταπτυχιακῆς Ἐργασίας τῆς κ. Ὄρλιακλη δὲν ἦταν ὁ Χάρι Πότερ κι ἡ Μεταπτυχιακὴ Ἐργασία της δὲν εἶχε ὡς τίτλο: «Χάρι Πότερ: Ἡ Πρόσληψη καὶ ἡ Μαγεία τοῦ Εἴδους»[1].

Στὴν περίληψη τῆς Ἐργασία ποὺ εὑρίσκεται ἀναρτημένη στὸ διαδίκτυο διαβάζουμε: «Τὰ ἑπτὰ μαγικὰ βιβλία τῆς Joan K. Rowling μὲ ἥρωα τὸν Χάρι Πότερ ἀπασχόλησαν ἰδιαιτέρως τόσο τὸν ἑλ­λη­νι­κὸ Τύπο ὅσο καὶ τὸ εὐρὺ κοινό. Ὑπῆρξαν μερίδες ποὺ ἀγάπησαν τὴ γραφὴ τῆς Rowling, καὶ κάποιες ποὺ ἐξέφρασαν ἀρνητικὰ σχόλια γι’ αὐτή. Ὁρμώμενη ἀπὸ τὸν παραπάνω διχασμὸ ἐπεξεργάστηκα ἄρθρα ἐφημερίδων καὶ περιοδικῶν, ὥστε νὰ φανεῖ ἡ πρόσληψη τῆς σειρᾶς βιβλίων Χάρι Πότερ ἀπὸ τὸν Τύπο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τὰ βραβεῖα ποὺ ἀκολούθησαν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο (τριπλὸ Smarties, Guardian, Sheffield, ABBY, Nibbies), τὸ ὅτι μεταφράστηκε σὲ σαράντα δύο γλῶσσες καὶ φυσικά τό ὅτι μεταφέρθηκε στὸν κινηματογράφο πυ­ρο­δό­τη­σαν τὸν προβληματισμὸ σχετικὰ μὲ τὰ θέματα ποὺ ἀ­πα­σχο­λοῦν τοὺς ἔφηβους μαθητὲς τῆς Δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀνάγνωση τῶν βιβλίων τῆς σειρᾶς Χάρι Πότερ τῆς Joan K. Rowling. Στόχος τῆς ἔρευνας εἶναι νὰ ἀναδειχθοῦν οἱ ἀπόψεις, οἱ γνῶμες καὶ οἱ ἰδέες τῶν μικρῶν ἀναγνωστῶν τοῦ Χάρι Πότερ καθὼς καὶ τὸ πῶς αὐτοὶ προσέλαβαν συγκεκριμένες θεματικὲς κατὰ τὴν ἀνάγνωση τῶν ἑπτὰ βιβλίων. Ἡ συλλογὴ δεδομένων πραγματοποιήθηκε μὲ τὴ μέθοδο τῶν ὁμάδων ἑστίασης καὶ ἡ ἀνάλυση αὐτῶν ἔγινε μὲ τὴ μέθοδο τῆς ποιοτικῆς ἀνάλυσης περιεχομένου. Στὴν παροῦσα ἔρευνα θὰ χρη­σι­μο­ποι­η­θοῦν γιὰ τὴν ποιοτικὴ ἀνάλυση τῶν δεδομένων ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο ἐκ τῶν τριῶν παραδειγμάτων, αὐτὸ τῆς "ἐξήγησης" καὶ τῆς "δόμησης"»[2].

Ἀλλὰ ἄς δοῦμε μιὰ σύντομη περιγραφὴ τοῦ προβλήματος «Χάρι Πότερ», πρὶν προσπαθήσουμε νὰ ἀνιχνεύσουμε τοὺς λόγους, ποὺ ὤθησαν μία κατὰ τὰ ἄλλα ἀξιόλογη ἀπόφοιτη τῆς Παιδαγωγικῆς -καὶ Παιδαγωγὸ[3] σήμερα-, νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ἕνα τέτοιο θέμα.

Ἔχουν συμπληρωθεῖ 23 χρόνια ἀπὸ τὴν κυκλοφορία τοῦ 1ου βιβλίου τῆς σειρᾶς τοῦ μικροῦ μάγου Χάρι Πότερ, τὸν Ἰούνιο 1997. Τὸ βιβλίο «Ὁ Χάρι Πότερ καὶ ἡ Φιλοσοφικὴ Λίθος», τῆς βρετανίδας συγγραφέως Τζόαν Κάθλιν Ρόουλινγκ (Joan K­a­t­h­l­e­en Rowling), μεταφράστηκε στὰ Ἑλληνικὰ ἀπὸ τὶς «Ἐκδόσεις Ψυχογιὸς» καὶ κυκλοφόρησε τὸ Νοέμβριο 1998.

Κυκλοφόρησαν συνολικὰ 7 βιβλία καὶ στὴ χώρα μας· τὰ ἀ­κό­λου­θα: Ὁ Χάρι Πότερ καὶ ἡ Φιλοσοφικὴ Λίθος (1998), Ὁ Χάρι Πότερ καὶ ἡ Κάμαρα μὲ τὰ Μυστικὰ (1999), Ὁ Χάρι Πότερ καὶ ὁ Αἰχμάλωτός τοῦ Ἀζκαμπᾶν (1999), Ὁ Χάρι Πότερ καὶ τὸ Κύπελλο τῆς Φωτιᾶς (2000), Ὁ Χάρι Πότερ καὶ τὸ Τάγμα τοῦ Φοίνικα (2003), Ὁ Χάρι Πότερ καὶ ὁ Ἠμίαιμος Πρίγκιψ (2005) καὶ Ὁ Χάρι Πότερ καὶ οἱ Κλῆροι τοῦ Θανάτου (2007).

Μὲ βάση τὰ βιβλία αὐτὰ γυρίστηκαν 8 συνολικὰ κι­νη­μα­το­γρα­φι­κὲς ταινίες -τὸ τελευταῖο βιβλίο μεταφέρθηκε στὸν κινηματογράφο σὲ δύο μέρη.

Τὰ βραβεῖα ποὺ ἀκολούθησαν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο -τριπλὸ Smarties, Guardian, Sheffield, ABBY, Nibbies- καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ βιβλία μεταφράστηκαν τελικά σὲ 73 -κι ὄχι πλέον 42- γλῶσ­σες, μεταξύ τῶν ὁποίων καὶ δύο «νεκρὲς» γλῶσσες, ἡ ἀρχαία ἑλ­λη­νι­κὴ καὶ ἡ λατινική, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ἑκατομμύρια ἀναγνῶστες -περισσότερα ἀπὸ 500 ἑκατομμύρια ἀντίτυπα που­λή­θη­καν παγκοσμίως-, νὰ διαβάσουν τὴν ἱστορία τοῦ μικροῦ μάγου.

Ἀκόμη ἐκτιμᾶται πὼς οἱ πωλήσεις τῶν βιβλίων ἔχουν ἀ­πο­φέ­ρει συνολικὰ κέρδη περίπου 7.7 δὶς δολάρια καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὸ 15% ἀντιστοιχεῖ στὴ συγγραφέα, δηλαδὴ 1.15 δὶς δολάρια[4]. Κάτι ἀνάλογο ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς ταινίες ποὺ εἶχαν τὰ ἴδια κέρδη -7.7 δὶς δολάρια- ἀπ' ὅπου ἡ Ρόουλινγκ εἰσπράττει ἕνα 10% ἀπὸ αὐτά, ἄρα ἄλλα 770 ἑκατομμύρια δολάρια.

Ἀπὸ πλευρᾶς ἀπωλειῶν τώρα· μετροῦμε ἑκατοντάδες ἑ­κα­τομ­μύ­ρια παιδιῶν ποὺ διάβασαν, ἐντυπωσιάστηκαν καὶ ταυτίστηκαν μὲ τὸν Χάρι Πότερ καὶ τὸν κόσμο τῶν μάγων ποὺ ἡ Ρόουλινγκ παρουσιάζει ἰδιαίτερα δελεαστικὸ καὶ ἀληθοφανῆ χρησιμοποιώντας ὑλικὸ ἀπὸ τὴν ἀποκρυφιστικὴ βιβλιογραφία καὶ στοι­χεῖ­α ποὺ συναντῶνται σὲ νεοεποχίτικες ὀργανώσεις ποὺ ἀσκοῦν μεταξὺ ἄλλων καί τὴν τελετουργικὴ μαγεία.

Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμίσουμε ὅτι ἡ Ρόουλινγκ ἀκολούθησε τὴ γραμμὴ τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας καὶ τῶν ἄλλων ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κῶν ὀργανώσεων, ὅπως τῆς Wicca, τῆς ἕνωσης μάγων καὶ μαγισσῶν στὴ Μεγάλη Βρετανία καὶ διεθνῶς.

Ἡ Ρόουλινγκ ἀκολουθεῖ τὴ θεωρία ὅτι ὑπάρχουν δῆθεν δύο εἴδη μαγείας, ἡ καλὴ καὶ ἡ κακή, ἡ λευκὴ καὶ ἡ μαύρη. Μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα ἡ καλὴ νὰ εἶναι ἐκείνη, τὴν ὁποία ἀσκεῖ κάποιος γιὰ νὰ πραγματοποιεῖ δῆθεν καλὰ ἔργα, ἐνῶ ἡ κακὴ εἶναι ἡ ἀπορριπτέα, αὐτὴ ποὺ ἀσκεῖται γιὰ νὰ ἐπιφέρει βλάβη σὲ ἄλ­λους. Αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς εἶναι ἕνας ὕπουλος διαχωρισμὸς διότι εἰσάγει στὴ συνείδηση τοῦ κοινοῦ δύο εἰδῶν μαγεῖες, μιὰ καλὴ καὶ μιὰ κακή, ἐνῶ δὲν ὑφίσταται κάτι τέτοιο. Ἡ μαγεία κατὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι μία, εἶναι κακὴ κι εἶναι ἡ «τέχνη τοῦ Σατανᾶ».

Τὸ ὅλο ἐγχείρημα «Χάρι Πότερ» ἀκολούθησε ἕναν πρω­το­πο­ρια­κὸ τρόπο προώθησης τῶν πωλήσεων ποὺ χαρακτηρίστηκε ἀπὸ κριτικοὺς ὡς «Ἀριστούργημα κυνικοῦ μάρκετινγκ»... Ἀ­κό­μη καὶ σήμερα δὲν ἔχει πλήρως ἀποσαφηνιστεῖ τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ πυροδότησε αὐτὸ ποὺ ἔμεινε στὴν ἱστορία τοῦ μάρκετινγκ ὡς «Ποτερομανία» (Potterfever)· ἴσως τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ βιβλία ἀφοῦ ἐκρίθησαν «κατάλληλα» ἀπὸ τό δίκτυο τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου (New Age) καὶ ξεπέρασαν σὲ πωλήσεις κατὰ πολύ τά μέτρα προώθησης ἑνὸς συνήθους ἐκδοτικοῦ προϊόντος, στὴ συνέχεια παρελήφθησαν ἀπὸ τὸ «μεγάλο κεφάλαιο» πού πάντα δείχνει ἐνδιαφέρον γιὰ ὅποιο προϊὸν ξεπερνᾶ κάποια συνήθη standards ἐμπορικότητας ὁπότε παρουσιάζει ἐν­δι­α­φέ­ρον περαιτέρω κερδοφορίας;

Στὴ διάρκεια ὅλων αὐτῶν τῶν ἐξελίξεων, ποὺ διήρκεσαν σχεδὸν μία δεκαπενταετία (1998-2012) -ἀλλὰ καὶ συνεχίζονται πιὸ χαλαρὰ μέχρι καὶ σήμερα-, μὲ δημοσιεύσεις στὸν διεθνῆ τύπο, παρουσιάσεις βιβλίων, τηλεοπτικὲς συνεντεύξεις, ἑ­κα­τον­τά­δες διαδικτυακοὺς τόπους κ.ἀ. -ἐπὶ κα­θη­με­ρι­νῆς βάσης ὅλα τα ἀνωτέρω- προεβλήθησαν καὶ δεκάδες ἐν­θου­σι­ώ­δεις παιδικὲς ἐπιστολές, στὴ χώρα μας πρὸς τὶς «Ἐκδόσεις Ψυχογιός». Πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀνωτέρω διασώσαμε ἐνῶ συγκεντρώναμε τὸ ὑλικὸ γιὰ τὸ βιβλίο μας: «Ναὶ ἡ ΟΧΙ στὸ Χάρι Πότερ;», πού κυκλοφόρησε τὸν Μάιο τοῦ 2003, μὲ ἐξαιρετικὴ ἐ­πι­τυ­χί­α καὶ πραγματοποίησε 4 ἐπανεκδόσεις μέχρι τὸ 2006. Στὴν ἔκδοση αὐτὴ συμπεριλάβαμε καὶ 67 ἐνθουσιώδεις παιδικὲς ἐ­πι­στο­λές. Κάποιες ἀπὸ αὐτὲς περιέγραφαν πόσο πολὺ ἐ­πι­θυ­μοῦ­σαν τὰ δύστυχα αὐτὰ παιδιὰ νὰ ἦταν ὁ κόσμος τῶν μάγων πραγματικότητα, ὥστε νὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν μάγοι. Κάποια ἄλλα κόμπαζαν ὅτι διάβασαν τὰ βιβλία πολλὲς φορές, ξανὰ καὶ ξανά. Κάποια ἐξέφραζαν τὴν ἐπιθυμία νὰ μπο­ροῦ­σαν, ὡς μάγοι, νὰ μετατρέψουν τοὺς καθηγητές τούς σέ... βατράχους -μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀποδείξεις τοῦ πόσο «παι­δα­γω­γοῦ­σαν» τὰ βιβλία τῆς Ρόουλινγκ. Πολλὰ ἀπὸ τὰ παιδιὰ δήλωναν ὅτι καὶ οἱ γονεῖς τους διάβαζαν τὰ βιβλία κι ὅτι ἦσαν συνεπαρμένοι· ἐνῶ ἄλλα ὁμολογοῦσαν ὅτι διάβαζαν τὰ βιβλία κρυφά!

Πεπεισμένοι ὅτι ἀποκλείεται ἄνθρωπος ποὺ ἀφιερώνει μία μεταπτυχιακὴ ἐργασία στὸν Χάρι Πότερ, νὰ μὴν ὑπῆρξε φανατικὸς ὀπαδός του, ψάξαμε νὰ βροῦμε τυχὸν ἐνθουσιώδεις παιδικὲς ἐπιστολὲς τῆς κ. Ἐλεάννας Ὄρλιακλη, ποὺ τὴν περίοδο τῆς ἔξαρσης τῆς «Ποτερομανίας» θὰ πρέπει νὰ ἦταν 10-15 ἐτῶν κατὰ τὶς ἐκτιμήσεις μας, ἀλλὰ χωρὶς ἐπιτυχία. Παρὰ ταῦτα, βρήκαμε ἀρκετὲς περιπτώσεις ποὺ ἡ κ. Ὄρλιακλη παρουσίασε τὴν μεταπτυχιακὴ αὐτὴ ἐργασία της σὲ διάφορες εὐκαιρίες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα: Στὸ Συνέδριο Φοιτητῶν τοῦ Τομέα Παιδαγωγικῆς Α.Π.Θ., τὸ 2011, στὸ 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο τῆς Ἑλληνικῆς Παιδαγωγικῆς Ἐταιρίας Ἑλλάδος, τὸ 2012 κ.ἀ.

Ἐν κατακλείδι, δὲν μποροῦμε νὰ μὴν ἀναφέρουμε τὴν ἀφιέρωση ποὺ ἡ κ. Ὄρλιακλη παραθέτει στὶς πρῶτες σελίδες τῆς Ἐργασίας της: «Στοὺς γονεῖς μου, ποὺ δέχονται τὸ πάθος μου γιὰ τὸν Χάρι Πότερ. Στὸ δικό μου μαγικὸ ἥρωα».

Ὁλοκληρώνοντας τὸν σχολιασμὸ θὰ θέλαμε νὰ ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι δὲν στοχεύουμε στὴν προσβολὴ ἡ στὴν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καὶ τῆς ὑπολήψεως τῆς συμπαθοῦν παιδαγωγοῦ. Θὰ θέλαμε ὅμως νὰ προστατεύσουμε τὸ κοινὸ καὶ εἰδικά τά παιδιὰ ὑπογραμμίζοντας μὲ ἔμφαση ὅτι τὸ σύνδρομο «Χάρι Πότερ» μόνο ἀπώλεια μπορεῖ νὰ προκαλέσει ἂν δὲν τὸ ἀντιληφθεῖ κανεὶς καὶ δὲν σπεύσει στὴ μία ποίμνη, τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τὴν Ἐκκλησία.

 

[1] http://ikee.lib.auth.gr/record/131639/files/GRI-2013-10328.pdf

[2] http://ikee.lib.auth.gr/record/131639?ln=el

[3] http://archive.is/mkopC

[4] https://www.oneman.gr/life/posa-xrhmata-vgazei-shmera-h-j-k-rowling-apo-ta-harry-potter/

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Στὶς 20-26 Σεπτεμβρίου 1995 διεξήχθη στὴν Ἁλίαρτο, ἡ Ζ' Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέσεων καὶ παραθρησκείας. Ἡ Συνδιάσκεψη ἀσχολήθηκε μὲ τὶς ποικίλες πνευματικὲς καὶ κοσμοθεωριακὲς ὁμάδες καὶ τάσεις καθὼς καὶ μὲ τὶς νεοφανεῖς αἱρέσεις καὶ παραθρησκευτικὲς ὁμάδες.

Ὑπογραμμίστηκε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὅτι ὁ θρησκευτικὸς χάρτης στὸν εὐρύτερο ὀρθόδοξο χῶρο ἀπειλεῖται ὅλο καὶ περισσότερο μὲ ἀλλοίωση. Οἱ γνωστὲς θρησκεῖες καὶ οἱ ποικίλες ἀ­πο­κλί­σεις τους δὲν εἶναι πλέον κάτι τὸ ἀπόμακρο. Ὅλες οἱ πα­ραλ­λα­γὲς τους ἀναπτύσσουν ἔντονη προσηλυτιστικὴ δραστηριότητα μεταξύ των Ὀρθοδόξων. Ἀκόμη καὶ ὁ κίνδυνος τοῦ Ἰσλάμ, -ἰδιαίτερα ἰδέες τοῦ μυστικισμοῦ τῶν Σούφι-, συνιστοῦν ἀπειλὴ τόσο γιὰ τοὺς Δυτικοὺς ὅσο καὶ γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Ἀνατολῆς. Βουδιστὲς καὶ Ἰνδουιστὲς ποικίλων ἀποχρώσεων ἀ­πει­λοῦν νὰ μολύνουν τὸ πνευματικὸ καὶ πολιτιστικὸ περιβάλλον τῶν Ὀρθοδόξων χωρῶν. Ἐξάλλου, ἰδέες καὶ θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις ξένες πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία ἀπειλοῦν μὲ ἀλλοίωση τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ μὲ διάβρωση τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα.

Ὡς ἐκ τούτου, ἰδιαιτέρως ἐκτιμήθηκε ἡ ἐπίπονη καὶ μακροχρόνια ἐργασία καὶ ἔρευνα τῶν ἐνασχολούμενων μὲ τὸ σκηνικό τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς παραθρησκείας καὶ κρίθηκε ἀναγκαῖο βάσει τῶν ὑπαρχόντων στοιχείων καὶ μαρτυριῶν νὰ κα­ταρ­τι­στεῖ κατάλογος πού περιλαμβάνει ὁμάδες καὶ τάσεις πού θεωρήθηκαν ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη.

Ὁ κατάλογος αὐτὸς καταρτίστηκε καὶ ἐγκρίθηκε ὁμόφωνα σὲ εἰδικὴ συνεδρία, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θηβῶν καὶ Λεβαδείας κ. Ἱερωνύμου, ἀπὸ τὴν Ζ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη τῆς Ἁλιάρτου. Δὲν ὑποδηλώνει κανέναν συσχετισμὸ τῶν ὁμάδων αὐτῶν, πού εἶναι μεταξύ τους, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἐντελῶς ἄσχετες, δὲν ἐκφράζει οὐδεμία κοι­νω­νι­κὴ ἢ ἄλλη μείωση τῶν μελῶν τους, δὲν ὑποδηλώνει μισαλλοδοξία ἢ διακρίσεις. Ἀντίθετα, ἀποτελεῖ καρπὸ ποι­μαν­τι­κῆς φροντίδας γιὰ κάθε πολίτη, ὁ ὁποῖος θὰ θελήσει νὰ ἐνταχθεῖ σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὁμάδες αὐτές, ὥστε ἡ ἐπιλογή του νὰ εἶναι συνειδητὴ καὶ ἐλεύθερη. Ἀποδεικνύει, ἀκόμη, τὴν ἀ­γά­πη καὶ τὴν στοργὴ τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, πού συ­νῆλ­θαν στὴν Ἁλίαρτο, πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐν­τά­χθη­καν σ' αὐτὲς τὶς ὁμάδες, χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψουν ἢ νὰ νοθεύσουν τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεώς τους καὶ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημά τους. Ἐὰν οἱ νε­ο­φα­νεῖς αἱρέσεις καὶ παραθρησκευτικὲς ὁμάδες ἀπεκάλυπταν τὸ ἀληθινό τους πρόσωπο καὶ δὲν ἐμφανίζονταν μὲ ποικίλα προ­σω­πεῖ­α καὶ μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι συμβιβάζονται ἀπόλυτα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἡ ὅλη αὐτὴ ἐρευνητικὴ ἐργασία θὰ ἦταν περιττή.

Ὁ κατάλογος αὐτὸς ὑποβάλλεται καὶ πρὸς τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες πρὸς ἐνημέρωση, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:

Ἀκολουθοῦν οἱ 422 ὁμάδες, ποὺ λόγω ἐλλείψεως χώρου δὲν δυνάμεθα νὰ συμπεριλάβουμε ἐδῶ[1] καί κλείνει ἡ ἐγκύκλιος: Ἐπίσης, ἡ Συνδιάσκεψη ἀπεφάσισε ὁμόφωνα νὰ παρακαλέσει τὴν Ἱερὰ Σύνοδο νὰ ἐπανεξετάσει τὴν περίπτωση τῆς «Ἀ­ρι­στεί­ας Α. Ε.», δεδομένου ὅτι τὰ σεμινάρια τῆς ἑταιρείας αὐτῆς θεμελιώνονται στὴ λεγόμενη «θετικὴ σκέψη», ἡ ὁποία ὡς γνω­στὸν εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη.

Γιὰ τὴν Ζ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη ὑπογράφουν: ὁ Ἐ­πί­τι­μος Πρόεδρος. Ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν καὶ Λεβαδείας Ἱ­ε­ρώ­νυ­μος. Και τὸ Προεδρεῖο... [ἕπονται ὑπογραφὲς 11 Ἐκπροσώπων Ὀρθο­δό­ξων Ἐκκλησιῶν καί Ἱερῶν Μητροπόλεων].

Δὲν πρόλαβε νὰ κλείσει ὁ χρόνος κι ἡ ἀπάντηση ἦλθε ἀπὸ τοὺς χώρους τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς παραθρησκείας.

Τὸ Σωματεῖο ποὺ ἱδρύθηκε ἔφερε τὸν τίτλο:«Κίνηση Φι­λο­σο­φι­κῶν & Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ Ἐλεύθερη Πνευματικὴ Ἔκ­φρα­ση», τὸ δὲ συνοδευτικὸ κείμενο, ποὺ ἀνακτήσαμε ἀπὸ με­τα­γε­νέ­στε­ρη ἀνάρτηση, πληροφοροῦσε ὅτι[2]: Ἡ «Κίνηση» ἱ­δρύ­θη­κε στὰ τέλη τοῦ 1995, ὅταν ἀντιπρόσωποι ἀπὸ 21 Φι­λο­σο­φι­κὲς καὶ Μεταφυσικὲς Ὁμάδες, ἐκδήλωσαν τὴν ἐπιθυμία νὰ ξεπεράσουν τὴν ἀπομόνωση, τὴν ἐσωστρέφεια καὶ τὶς προκαταλήψεις καὶ νὰ υἱοθετήσουν μιὰ τακτικὴ συνεργασίας γιὰ τὴν ἐπίτευξη κοινῶν στόχων δράσης πρὸς ἐνημέρωση τοῦ κοινοῦ γιὰ θέματα μεταφυσικὰ καὶ φιλοσοφικά.

Αὐτὸ μεταφράζεται ὅτι οἱ ἀρχηγοὶ 21 ἀποκρυφιστικῶν ὁ­μά­δων συνασπίστηκαν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ συνεχίζει τὸ κείμενο: Σὲ μιὰ δεδομένη χρονικὴ στιγμή, ποὺ ἡ κάθε ἀτομικὴ ἔκφραση ὄντας ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἐθνικῆς θρησκείας κινδύνευε νὰ κατηγορηθεῖ ἀθεϊσμός, αἵρεση καὶ σατανισμός, καὶ ὁ φόβος τοῦ κυνηγητοῦ καὶ τῆς λασπολογίας ἀπὸ φανατισμένες θρη­σκευ­τι­κὲς ὁμάδες εἶχε σχεδὸν καταλάβει τὴν κοινωνία μας -στὴν Ἀθήνα τοῦ 1995- ἔγινε μιὰ ἐπανάσταση. Συνέβη μιὰ ἀλλαγὴ στὸν καθιερωμένο θρησκευτικὸ τρόπο ἔκφρασης τῆς κοινωνίας μας. Κάποιοι τόλμησαν νὰ προασπίσουν τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης πνευματικῆς ἔκφρασης. Καὶ αὐτοὶ εἶναι ποὺ σχημάτισαν τὴν Κίνηση τῶν Πνευματικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ τὴν Ἐλεύθερη Πνευματικὴ Ἔκφραση.

Ἡ «Κίνηση» ἀποτελεῖται ἀπὸ ὁμάδες ποὺ διατηροῦν τὴν ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­α καὶ τὴν αὐτοτέλειά τους, δὲν διοικεῖται ἀπὸ κάποιο συμβούλιο ἢ προεδρεῖο καὶ δὲν ἀποσκοπεῖ στὴν προβολὴ ἀτόμων ἢ ὁμάδων. Τὰ μέλη της ἔχουν φιλοσοφικὰ καὶ μεταφυσικὰ ἐν­δι­α­φέ­ρον­τα καὶ ἑνώνουν τὶς δυνάμεις τους γιὰ νὰ ἐκφράσουν τὴ φιλοσοφία τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἑνότητας.

Σκοπὸς τῆς Κίνησης εἶναι νὰ προσφέρει ἐνημέρωση γιὰ τὰ διαφορετικὰ μονοπάτια ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν πνευματικὴ ὄψη τῆς ζωῆς, νὰ ὑποκινήσει παρόμοιες συνθέσεις ὁμάδων καὶ ἡ ἐλεύθερη πνευματικὴ ἔκφραση νὰ γίνει παράδειγμα πρὸς μίμηση καὶ ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους.

Ἀρχὴ τῆς «Κίνησης» εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὄντας ἕνα ἐλάχιστο τμῆμα ἑνὸς Πνευματικοῦ Συνόλου, ὀφείλει νὰ σέβεται κάθε εἶ­δος ζωῆς καὶ κάθε ἔκφραση ποὺ ἀπορρέει ἀπ' αὐτὸ τὸ Σύνολο. Μὲ βάση αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ καὶ μὲ προοπτικὴ τὴν ἑνότητα, ἐκ­φρά­ζον­ται ἀπὸ τὴν «Κίνηση», οἱ ἑξῆς σκοποί: 1. Ἡ προάσπιση τοῦ δικαιώματος νὰ ἐκφράζει κανεὶς τὶς ἀπόψεις του. 2. Ἡ ἀλ­λη­λο­γνω­ρι­μί­α τῶν ἀτόμων ποὺ διαπνέονται ἀπὸ μεταφυσικὲς ἀ­νη­συ­χί­ες. 3. Ἡ ἀνάπτυξη τοῦ σεβασμοῦ στὶς θέσεις καὶ τὶς ἀντιλήψεις μεταξύ των ἀτόμων αὐτῶν. 4. Ἡ ὀρθὴ πληροφόρηση τοῦ κοινοῦ γιὰ τὶς μεταφυσικὲς ἔννοιες καὶ πρακτικές.

Θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι ἡ «Κίνηση» ἀποτελεῖ μιὰ δυναμικὴ σύνθεση τῶν μεμονωμένων πνευματικῶν καὶ με­τα­φυ­σι­κῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τοὺς περιορισμοὺς ἀλλὰ καὶ τὴν προστασία τῶν μεγάλων Ὀργανώσεων, εἴτε αὐτὲς εἶναι μεταφυσικὲς εἴτε θρησκευτικές. Ἡ ἐνοποίηση αὐτῶν τῶν μικρότερων ὁμάδων καὶ ἡ προάσπιση νὰ ἐκφράζουν τὶς ἀπόψεις τους, εἶναι τὸ μέγιστο μέλημα τῆς Κίνησης.

Ἀπὸ τὴν «Κίνηση», ἀπὸ τὸ 1996 ἕως καὶ σήμερα πραγ­μα­το­ποι­οῦν­ται ἐτήσιες ἐκδηλώσεις - Συμπόσια, ἡμερίδες καὶ «ἡμέρες Ἑ­νό­τη­τας». Ἡ συμμετοχὴ τῶν φίλων στὶς δραστηριότητες τῆς «Κίνησης» εἶναι ἡ προοπτικὴ γιὰ τὸ μέλλον της καὶ ἡ ἀναγνώριση τῶν σκοπῶν της, ἀπὸ τοὺς ἴδιους, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐ­πι­βρά­βευ­ση τῶν προσπαθειῶν της.

Ἀπὸ τὴν Κίνηση Πνευματικῶν καὶ Φιλοσοφικῶν Ὁμάδων.

Πληροφορίες: Δημήτρης Τσιγγάνης, Ἑλένη Κοσσυφίδου, Γαβριὴλ Σιμονέτος.

Ἂν καὶ ἡ δήλωση τῆς Ἐκκλησίας ὑπογράμμιζε ὅτι ὁ κατάλογος τῶν 422 ὁμάδων «δὲν ἐκφράζει οὐδεμία κοινωνικὴ ἢ ἄλλη μείωση τῶν μελῶν τους, δὲν ὑποδηλώνει μισαλλοδοξία ἢ διακρίσεις. Ἀντίθετα, ἀποτελεῖ καρπὸ ποιμαντικῆς φροντίδας γιὰ κάθε πολίτη, ὁ ὁποῖος θὰ θελήσει νὰ ἐνταχθεῖ σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὁμάδες αὐτές, ὥστε ἡ ἐπιλογή του νὰ εἶναι συνειδητὴ καὶ ἐλεύθερη»· κι ὅτι ἡ πίστη των ὡς ἄνω ὁμάδων εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη, οἱ πρωταγωνιστὲς τῆς δημιουργίας τοῦ νεοεποχίτικου αὐτοῦ φορέα θέλησαν νὰ παρουσιάσουν ὅτι δῆθεν κα­τα­πα­τοῦν­ταν ἐλευθερίες τους τὶς ὁποῖες κανεὶς δὲν τοὺς στέρησε.

Ἡ «Κίνηση» ξεκίνησε τὸ 1995 ἐντυπωσιακὰ καὶ μὲ φανφάρες»· τὸ 2008 συμμετεῖχαν μόλις οἱ παρακάτω 12 ἀποκρυφιστικὲς ὁμάδες: Ἁρμονικὴ Ζωή, Ἐπιστήμη τῆς Πνευματικότητας, Esoterica, Θεοσοφικὸ Κίνημα, Iskcon, Κέντρο Μεταφυσικῆς Ἐνημέρωσης, Κολέγιο Μεταφυσικῶν Ἐπιστημῶν, Ὁμάδα Αὐτογνωσίας, Ὁμάδα Βεδικῶν Μελετῶν, Ὀμακοεῖο Ἀ­θη­νῶν, Σχολὴ Χρυσοῦ Ροδοσταυροῦ καὶ Τάγμα Κρίνου & Ἀ­ε­τοῦ, ἀλλὰ κι ἡ ὅλη δράση στὴν κοινή τους συνάντηση ἦταν σα­φῶς ἀποδυναμωμένη. Σήμερα ἡ «Κίνηση» δὲν ἀκούγεται ἰ­δι­αί­τε­ρα, ἂν καὶ οἱ ἄνω ὀργανώσεις δροῦν μεμονωμένα, κάποιες ἀρκετὰ δραστήρια, κάτι γιά τό ὁποῖο εὐθύνεται καὶ ἡ ποιμαντική τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία -ποιμαντική- δείχνει προσανατολισμένη πρός ἄλλες προτεραιότητες κι ὄχι, ὅσο θά ἔπρεπε, πρός τίς αἱρέσεις. Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ ἀνανήψουμε σύντομα καθὼς ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ὄχι 422 πλέον ὁμάδες, ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλὰ -καὶ τῶν ἐναλλακτικῶν συμπεριλαμβανομένων- πολλὲς χιλιάδες· καί ἡ «ἐπικαιροποίηση», ὡς συχνά ἀναφέρεται τοῦ «καταλόγου», δεν φαίνεται νά μπορεῖ πλέον νά πραγματοποιηθεῖ.

 

[1] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/omades_outchrist.html

[2] http://www.esoterica.gr/guests/kinisi_filosofikwn_omadwn/kinisi_omadwn.htm