τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

 

Τό κακό ξεκίνησε ἀπ' τόν δικό μας, Ἀριστοτέλη (384 - 322 π.Χ.)· ἤ γιά νά εἴμαστε δίκαιοι, ξεκίνησε συγχρόνως ἀπό διάφορες κα­τευ­θύν­σεις, ἀπό διάφορους πολιτισμούς, ἄν καί ὁ Ἀ­ρι­στο­τέ­λης ὑπῆρξε ὁ πιό δημοφιλής, πού ἐπηρέασε μέ τή σκέψη του τή δυτική διανόηση. Ὁ «Κόσμος» τοῦ Ἀριστοτέλη, εἶχε στό κέντρο του τή σφαιρική Γῆ καί γύρω της σέ οὐράνιες σφαῖρες βρίσκονταν ἡ Σελήνη, ὁ Ἥλιος, οἱ πλανῆτες (Ἑρμῆς, Ἀφροδίτη, Ἄρης, Ζεύς, Κρόνος), ἡ σφαίρα τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων καί τέλος ἡ σφαίρα τῆς «πρώτης κινούσας δύναμης».

Ἡ παραπάνω «κοσμολογία» δέν διαφέρει καί πολύ ἀπό τήν ἀντίληψη πού τρέφει ἡ σύγχρονη Ἀστρολογία γιά τόν Κόσμο.

Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι ἀπό τήν Ἰωνία θεωροῦσαν ὅτι στήν φύση ὑπάρχουν τέσσερα στοιχεῖατέσσερις οὐσίες: «ἡ γῆ, τό ὕδωρ, τό πῦρ καί ὁ ἀήρ». Ὁ Ἀριστοτέλης πρόσθεσε στήν τετράδα αὐτή τόν «αἰθέρα», ὁ ὁποῖος θά ἀποτελέσει τήν πέμπτη οὐσία πεμπτουσία. Τό στοιχεῖο αὐτό παρουσιάζει, σύμφωνα μέ τόν Ἀριστοτέλη, πολλές ἰδιαιτερότητες: εἶναι ἀγέννητον, ἀγήρατον, ἄφθαρτον, ἀΐδιον, ἀναυξές καί ἀναλλοίωτον. Ἐπιπλέον, ἐντοπίζεται στά ψηλά στρώματα τοῦ οὐρανοῦ (στόν «ἀνώτατον τόπον») ὅπου κατοικεῖ ἡ θεότητα.

Οἱ «ἰδιότητες» αὐτές τοῦ «αἰθέρα» μεταφέρονται ἀπό τήν φιλοσοφία καί τήν δυτική θεολογία τοῦ μεσαίωνα, διά τῶν ἀλ­χη­μι­στῶν καί τῶν ἁπανταχοῦ ἀποκρυφιστῶν μέχρι καί τόν 19ο αἰ­ώ­να, ὅπου ὁ «αἰθέρας» ἀποκτᾶ «ἐπιστημονική» ὑ­πό­στα­ση.

Νά σημειωθεῖ ὅτι τήν πίστη στήν ὕπαρξη τῆς λεπτοφυοῦς κι ἀόρατης ὕλης τοῦ «αἰθέρα» τήν συναντοῦμε τόσον σέ Ἐγ­χει­ρί­δια Φυσικῆς (1880)[1], ὅσον καί σέ ἀναφορές στά «Ἅπαντα τῆς ἀλ­λη­λο­γρα­φί­ας» τοῦ Ὁσίου Θεοφάνη τοῦ ἔγκλειστου (1815-1894) κ.ἀ., προφανῶς διότι ὁ «αἰθέρας» ἐντάσσετο στήν ἐπιστήμη τῆς ἐ­πο­χῆς.

Ὁ Νίκολα Τέσλα (Nikola Tesla), 1856-1943, γνωστός ἐ­πι­στή­μο­νας τήν περίοδο αὐτή, στήριζε τίς ἀ­νυ­πό­στα­τες θεωρίες του ἤδη ἀπό τό 1891 θεωρώντας τό σύμπαν ὡς ἕνα δυναμικό σύστημα γεμάτο «ἐνέργεια», πού μποροῦσε νά χρησι­μοποιηθεῖ. Ὁ Τέσλα γνωρίστηκε καί συνεργάστηκε μέ τόν Ἰνδό Σουάμι Βιβεκανάντα σέ μιά προσπάθεια νά «ἀποδείξει» ὅτι βασικές θρη­σκευ­τι­κές θεωρίες καί πρακτικές του Ἰνδουισμοῦ μποροῦ­σαν νά ταυ­τι­στοῦν μέ ἐπιστημονικά δεδομένα τῆς τότε Φυ­σι­κῆς, ὅπως ὁ «αἰθέρας».

Γιά τόν Βιβεκανάντα ἀξίζει νά ἀναφερθεῖ ὅτι αὐτός προσωπικά καί ἡ Θεοσοφική Ἐταιρία τῆς Ἑ. Π. Μπλαβάτσκυ εἶναι οἱ κατ' ἐξοχήν ὑπεύθυνοι γιά τή διείσδυση τοῦ ἰνδου­ισμοῦ στή Δύ­ση καί γενικά τή θεμελίωση αὐτοῦ, πού σήμερα μᾶς εἶναι γνωστό, ὡς ἡ «Νέα Ἐποχή» (New Age), ἤδη ἀπό τόν 19ο αἰώνα.

Ἀφότου ὁ Τέσλα συνάντησε τόν Βιβεκανάντα κι ἄρχισε νά μελετᾶ τό τί οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες πιστεύουν γιά τή διαμόρφωση καί τή δομή τοῦ Κόσμου, ἄρχισε νά χρησιμοποιεῖ ὅρους σανσκριτικούς γιά νά ἐκφράζει τίς ἰδέες του. Ἔτσι, μεταξύ ἄλ­λων, ἀρχίζει νά χρησιμοποιεῖ τίς λέξεις «Ἀκάσα», «Πράνα», ἀλ­λά καί τήν ἰδέα τοῦ «φωτοβόλου αἰθέρα» (luminiferous aether), τοῦ «αἰθέρα, πού μεταφέρει τό φῶς» γιά νά περιγράψει τήν ὕ­παρ­ξη, τήν προέλευση, ἀλλά καί τή δομή τῆς ὕλης.

Ἡ θεωρία περί ὕπαρξης τοῦ «αἰθέρα» χρησιμοποιήθηκε κυρίως στά τέλη τοῦ 19ου αἰώνα, γιά νά ἐξηγήσει τήν δυνατότητα με­τά­δο­σης τοῦ φωτός -κυματοειδοῦς, φαινομενικά- μέσω τοῦ κενοῦ διαστήματος, κάτι πού -κατά τήν ἀντίληψη κάποιων ἐ­πι­στη­μό­νων τῆς ἐποχῆς-, τά ἠλεκτρομαγνητικά κύματα δέν θά ἦταν σέ θέση νά πραγματοποιήσουν. Ἡ θεωρία ἑνός χώρου γεμάτου «φωτοβόλο αἰθέρα», ἀντί ἑνός χώρου ἀπολύτου κενοῦ, πα­ρεῖ­χε τό θεωρητικό ὑπόβαθρο, πού ἀπαιτεῖτο γιά τήν στήριξη τῆς «κυματοειδοῦς φύσης» τοῦ φωτός. Ἡ θεωρία γύρω ἀπό τήν ὕπαρξη ἤ μή τοῦ αἰθέρα ὑπῆρξε θέμα σημαντικοῦ προ­βλη­μα­τι­σμοῦ καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῆς ἱστορία του, καθώς ἀ­παι­τεῖτο ἡ ὕπαρξη μιᾶς ἀόρατης καί ἄπειρης ὕλης -ἔστω λε­πτο­φυ­οῦς-, πού δέν θά ἀλληλεπιδροῦσε μέ τά ἀντικείμενα τοῦ φυ­σι­κοῦ κόσμου. Καθώς ἡ φύση τοῦ φωτός διερευνήθηκε, ἰδιαίτερα τόν 19ο αἰώνα, οἱ θέσεις γιά τίς φυσικές ἰ­δι­ό­τη­τες, πού ἀ­παι­τοῦν­ταν γιά νά γίνει ἀποδεκτή ἡ ὕπαρξη τοῦ «αἰθέρα», γίνονταν ὅλο καί πιό ἀντιφατικές. Στά τέλη τοῦ 1800, ἀμφισβητήθηκε ἡ ὕ­παρ­ξή του ὁλοκληρωτικά, ἄν καί δέν ὑπῆρχε ἀκόμη ἄλλη θεωρία στή Φυσική γιά τήν ἀντικατάστασή του.

Ἡ ἀποτυχία τοῦ πειράματος Μάϊκελσον-Μόρλεϋ (Mi­chelson-M­o­r­l­ey)[2], ἔδειξε ὅτι ὁ «αἰθέρας» ἦταν ἀνύπαρκτος, κάτι πού ἐ­πι­βε­βαι­ώ­θη­κε μέ πειράματα, πού ἀκολούθησαν μέχρι καί τό 1920. Αὐτό ὁδήγησε σέ σημαντική θεωρητική ἐργασία γιά νά ἐξηγηθεῖ ἡ διάδοση τοῦ φωτός, χωρίς κάποιο μέσον σάν τόν «αἰθέρα». Ἡ κατάρριψη τῆς θεωρίας περί «αἰθέρα» ὑπῆρξε ἡ εὐκαιρία, πού ὁδήγησε τόν Ἄλμπερτ Ἀϊνστάϊν (Albert Einstein) στή ἀνάπτυξη τῆς Θεωρία τῆς Σχετικότητας, ἡ ὁποία μποροῦσε νά ἐξηγήσει γιατί τό πείραμα Μάϊκελσον-Μόρλεϋ ἀπέτυχε καί ἑρμήνευε τό γιατί ἕνα τέτοιο μέσον -σάν τόν «αἰθέρα»- δέν ἦταν ἀπαραίτητο στήν κατανόηση τῆς δομῆς τοῦ σύμπαντος. Τό πείραμα Μάϊκελσον-Μόρλεϋ (Michelson-Morley), μαζί μέ τήν ἀκτι­νοβολία τοῦ «μέλανος σώματος» (σκοτεινή ἀκτινοβο­λία)[3] καί τό «φωτοηλεκτρικό φαινόμενο»[4], ἔδωσαν τήν τεκμηρίωση γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς σύγχρονης Φυσικῆς, πού περιλαμβάνει τόσο τή σχετικότητα ὅσο καί τήν κβαντική θεωρία καί ἐξηγεῖ -ἡ δεύτερη- τήν κυματόμορφη (wave-like)[5] φύση τοῦ φωτός.

Ἄλλα ὀνόματα γιά τόν «αἰθέρα» -π.χ. στόν Ἰνδουισμό- είναι: Πράνα (Prana), πού λογίζεται ὡς «ἐνέργεια», «ζωτική δύναμη» ἤ «ζωτική ἀρχή», πού διαπερνᾶ τό Σύμπαν σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ἤ Ἀκάσα (Akasha), πού ἑρμηνεύεται ὡς ὕλη (λεπτοφυής), πού συνήθως μεταφράζεται καί ὡς «αἰθέρας». Ἀξίζει νά ἀναφερθεῖ ἐδῶ ὅτι ἡ «ζωτική δύναμη», Πράνα, ἀναφέρεται, ἀπό ποικίλους χώρους μέ διάφορα ὀνόματα μπερδεύοντας καί παραπλανώντας τό ἀνυποψίαστο κοινό.

Ὅπως ἀναφέρει κι ὁ Ὁμοιοπαθητικός Γεώργιος Βυθούλκας, «... Αὐτό τό εἶδος ἐνέργειας ἔχει δεχθεῖ διάφορες ὀνο­μασίες ἀπό διαφορετικούς ἀνθρώπους σέ διαφορετικές ἐποχές τῆς ἱστορίας. Ἔχει ἀποκληθεῖ: Πράνα, ἀπό τούς Ἰνδουιστές... Ἀστρικό φῶς ἀπό τούς Καβαλιστές, Ἀζώθ, ἀπό τούς Ἀλχημι­στές... Ζωικός μαγνητισμός, ἀπό τόν Μέσμερ... Ζωτική ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη ἤ ζωτικό σῶμα, ἀπό τή βιταλιστική σχολή... Βιοπλάσμα, ἀπό Σοβιετικούς ἐ­πι­στή­μο­νες... "Συμπαντική ἐνέργεια"· αὐτός ὁ ὅρος προσδιορίζει καλύτερα μιά ἀπό τίς βασικές ἰδιότη­τές της: τή συμπαντικότητα...»[6].

Στά παραπάνω, ἀξίζει νά προσθέσουμε καί τίς ὀνομασίες: Τσί (chi), πού χρησιμοποιεῖται στήν Κίνα, Κι (ki), στήν Ἰαπωνία, «Μάνα» (Mana) στούς πολιτισμούς τῆς Ὠκεα­νίας, «Ὀντική Δύναμη» (Odic force) ἀπό τόν Κάρλ Φόν Ρά­ϊ­χεν­μπαχ (Carl von R­e­i­c­h­e­n­bach), «Σπίριτους» (Spi­ri­tus) ἀπό τόν Ρόμπερτ Φλάντ (Robert Fludd), «Ψυχοτρονική Ἐνέρ­γεια (p­s­y­c­h­o­t­r­o­n­i­cs) ἀπό Τσεχοσλοβάκους «ἐ­πι­στή­μο­νες» καί «Ὀργό­νη»[7] ἀπό τόν Βίλχελμ Ράϊχ (W­i­l­helm Reich). Τέλος, ὡς «Ζωτική Ἐνέργεια» ἀναφέρεται ἀπό τόν Σάμουελ Χάνεμαν (S­a­m­u­el Hahnemann) τόν πατέρα τῆς Ὁμοιο­παθητικῆς.

Σήμερα, ἀποδοχή τοῦ «αἰθέρα» συναντοῦμε στόν ἀποκρυφι­σμό, στίς ἁπανταχοῦ σέκτες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», στίς «ἐνερ­γειακές» ἤ «ἐναλλακτικές» ψευδοθεραπεῖες καί στίς μασονικές στοές.

Περιέργως πῶς, τήν σύλληψη περί «αἰθέρα» τήν συναντοῦμε καί στήν ἐπωνυμία «Πεμπτουσία» (https://www.pemptousia.gr) τοῦ ἰ­στο­τό­που τῆς γνωστῆς καί καταξιωμένης «Ἱερᾶς Πατριαρ­χικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Βατοπαιδίου»· καί διερωτόμαστε πῶς εἶναι δυνατόν τό ὄνομα τοῦ ἰστοτόπου μιᾶς Ἱ. Μο­νῆς νά παραπέμπει σέ εἰδωλολατρική καί ἀντιεπιστημονική ὁρολογία;

Ὅμως, τήν ἀπάντηση αὐτή θά πρέπει ἴσως νά τήν ἀ­πευ­θύ­νου­με στούς Ἐπιστημονικούς Συμβούλους[8] τοῦ ἰστοτόπου κ.κ. Μά­νο Δανέζη, ἐπίκουρο καθηγητή Ἀστροφυσικῆς τοῦ τμήματος Φυ­σι­κῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί Στράτο Θεοδοσίου, ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ τοῦ τμήματος Φυσικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί Πρόεδρο τῆς Ἕνωσης Ἑλλήνων Φυσικῶν...

 

[1] Βλ. Ebenezer Cobham Brewer (188038), «A Guide to the Scientific Knowledge of Things Familiar», σσ. 46-47, 363, 435.

[2] Ἐπιστημονικό πείραμα, πού πραγματοποιήθηκε γιά νά άποδειχθεῖ ἡ παρουσία τῆς «οὐσίας», πού ὀνόμαζαν αἰθέρα καί πού πίστευαν ὅτι γεμίζει τόν κενό χῶρο. Τό πείραμα ἔγινε ἀπό τούς Albert A. Michelson καί Edward Morley τό 1887.

[3] Ἀκτινοβολία «μαύρου σώματος» (blackbody radiation). Ἡ θερμική, ἠλεκτρο­μα­γνητική ἀκτινοβολία μέσα ἤ γύρω ἀπό ἕνα σῶμα, σέ θερμοδυναμική ἰσορροπία μέ τό περιβάλλον του ἤ ἡ ἐκπεμπόμενη ἀπό ἕνα ἀδιαφανές καί μή ἀντανακλαστικό σῶμα.

[4] Κβαντική διεργασία κατά τήν ὁποία ἀπελευθερώνονται ἠλεκτρόνια ἀπό μιά ἐπιφά­νεια ἀγωγοῦ ὅταν προσπέσει σέ αὐτή ἠλεκτρομαγνητική ἀκτινοβολία συχνότητας τέτοιας ὥστε τά ἠλεκτρόνια νά κατορθώσουν νά ὑπερπηδήσουν τό φράγμα δυναμικῆς ἐνέργειας, πού τά συγκρατεῖ στήν ἐπιφάνεια αὐτή.

[5] Κυματομορφή (Airy), ἕνα κύμα, πού περιγράφει πῶς τά κβαντικά σωματίδια κινοῦ­νται.

[6] Βλ. Γεωργίου Βυθούλκα, «Ἡ νέα διάσταση στήν ἰατρική», Ἐκδόσεις Ἀδάμ, σ. 86. & «Κριτική στήν Ὁμοιοπαθητική», Ἰωάννου Κουντουρᾶ, Καθηγητοῦ Παθολογίας στό Α. Π. Θ. https://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm

[7] Ἡ «ὀργόνη» περιγράφεται ὡς ἕνα πανταχοῦ παρόν, ἐλεύθερο ἀπό μάζα ὑπόστρωμα ἐνέργειας ἀπό τό ὁποῖο δημιουργοῦνται δευτερογενῶς ἡ ὕλη, ἡ ζωή καί οἱ φυσικοί νόμοι.

[8] https://www.pemptousia.gr/pemptousia/

Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Λέκτορος Θεολογικής Σχολής Α. Π. Θ.

 

   Ανησυχητικό φαινόμενο της εποχής μας, νεοεποχίτικη πρακτική πνευματικής σύγχυσης αποτελεί το γεγονός ότι τα τε­λευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό υπάρχει μία αυξανόμενη ενασχόληση και αναφορά στους αγγέλους σε πλήθος νεοεποχίτικων περιοδικών, κο­σμικών εντύπων, βιβλίων και διαδικτυα­κών τόπων, ακόμη και με την έκδοση ειδι­κών ad hoc περιοδικών1.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι αυτή η έκρηξη ενασχόλησης με τους αγγέλους έχει οδηγήσει κάποιους ετερόδοξους θεο­λόγους ερευνητές να κάνουν λόγο για μία «νέα θρησκεία των αγγέλων»2, η οποία μά­λιστα, όπως έχει ορθώς επισημανθεί, δεν χρειάζεται καμία πίστη στο Θεο3. Σύμφωνα με μία άλλη προσέγγιση το φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί, επίσης, ως μία εκκοσμικευμένη μορφή λαϊκής θρησκευτι­κότητας του δυτικού ανθρώπου4.

Η ενασχόληση αυτή, βεβαίως, και στον ελληνικό χώρο δεν κινείται σε ορθόδοξα εκκλησιαστικά πλαίσια, ως μορφή υπενθύμισης της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας για τους άγιους αγγέλους, το έργο τους, την αποστολή τους κ.λ.π. Πολύ δε περισσό­τερο, δε μπορεί να ενταχθεί ούτε στα ευρύτερα χριστιανικά αποδεκτά πλαίσια διδα­σκαλίας σχετικά με τους άγιους αγγέλους. (Δυστυχώς η προτεσταντική θεολογία του 19 & 20 αι. έχει διάφορες θέσεις περί των αγίων αγγέλων που, πολλές εξ αυτών, κινούνται μεταξύ άρνησης και αντίθεσης προς την εκκλησιαστική διδασκαλία)5.

Αντιθέτως, η ενασχόληση με τους αγγέλους άλλοτε έχει σαφώς συγκρητιστικό περιεχόμενο συνδυάζοντας χριστιανικά, ιουδαϊκά, ισλαμικά, εξωχριστιανικά και εσωτεριστικά στοιχεία, γεγονός που θυ­μίζει έντονα χαρακτηριστικά του αρχαίου Γνωστικισμού6 και άλλοτε έχει ευδιάκριτα νεοεποχίτικα χαρακτηριστικά7, κάτι που είναι και το πιο συνηθισμένο, με αφετηρία και περιεχόμενο ξεκάθαρα αποκρυφιστικό.

Η παρουσία και η αναφορά σε «αγγέλους» είναι γνωστή στο χώρο του αποκρυφισμού και μάλιστα σε διαφορετικά επίπεδα. Αναφέρεται πολύ χαρακτηριστικά σε αντιπροσωπευτικό έργο του αποκρυφιστικού χώρου: «Σπουδαίος ρόλος αποδίδεται εις την Αγγελολογία υπό της πρακτικής Καββάλας και εν συνέχεια υπό της τελετουργικής Μαγείας του δυτικού Εσωτερισμού.(...) Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η Αγγελολογία αποτελεί σημαντικόν κρίκον εις την άλυσιν της εσωτερικής παραδόσεως»8.

Αποκρυφιστικού χαρακτήρα αγγελολο­γία έχουμε επίσης στο χώρο του Τεκτονι­σμού, του μονίμως, ως γνωστόν, διαβεβαιούντος, ότι δεν έχει θρησκευτικό χαρακτή­ρα, και μάλιστα, όπως αναφέρεται σε αντιπροσωπευτικό έργο του χώρου, στα τυπικά μύησης κάποιων ανώτερων βαθμών. Επιπλέον, σ' αυτό το έργο, καταγράφονται και ονόματα «αγγέλλων» πολλά από τα οποία προέρχονται από αποκρυφιστικές πηγές, π.χ. την Καμπάλα, τον Ερμητισμό αλλά και από αυτή την ισλαμική αγγελολογία.

Αντιπροσωπευτικά θα αναφέρουμε μό­νο ένα όνομα «αγγέλου», μεταξύ των 16, που αναφέρονται στο τεκτονικό έργο και είναι αποκαλυπτικό: «Αριήλ, το πνεύμα του αέρος, όστις εις ανώτερον τεκτονικόν βαθ­μόν συνδέεται με την ιδέα της αγνότητος. Κατά τους Μάγους Καββαλιστάς ο Αριήλ αποκαλύπτει κρυμμένους θησαυρούς και μυστικά της φύσεως»9.

Μία ακόμη αποκρυφιστική πτυχή της παλαιότερης και σύγχρονης αποκρυφιστικής «αγγελολογίας» σχετίζεται με την αστρολογία. Σύμφωνα με την αστρολογία, οι μήνες του έτους, ο ήλιος, η σελήνη, οι πλανήτες, κ.λ.π. έχουν πνεύματα-αγγέλους προστά­τες10 ή ταυτοχρόνως από αστρολόγους συ­σχετίζονται με τις λεγόμενες καρμικές αναφορές, σύμφωνα με την ορολογία του χώρου.

Ιδιαιτέρως όμως, σήμερα, μ' ένα κατ' εξοχήν προσεκτικό και θελκτικό λεξιλό­γιο, η νεοεποχίτικη και αποκρυφιστική ψευδοαγγελολογία στα έντυπα του χώρου της, σε διαδικτυακούς τόπους, σε κοσμικά περιοδικά, σε ειδικά σεμινάρια που διοργανώνονται για επικοινωνία με αγγέλους, σε ειδικές κάρτες αγγέλων, χρησιμοποιεί ονόματα «αγγέλων» που συναντάμε σε αποκρυφιστικούς χώρους.

Ιδιαιτέρως όμως η αιχμή του δόρατος της σύγχρονης νεοεποχίτικης και αποκρυφιστικής ψευδοαγγελολογίας είναι η πρακτική να παρουσιάζει τους αγγέλους, όχι ως δημιουργήματα του Θεού, αλλά ως αυθύπαρκτες πνευματικές-αγαθές οντό­τητες προστασίας, ως οντότητες φωτός και αγάπης, ως αντικείμενο διαλογισμού, ως πηγές ενέργειας, ως θεϊκές φανερώσεις11.

Επιπλέον, γίνεται λόγος για παρουσία τέ­τοιων «αγγελικών», υποτίθεται οντοτήτων, στις λεγόμενες επιθανάτιες εμπειρίες, ή σχε­τίζονται ακόμα και με ανορθόδοξες θεραπεί­ες (π.χ αγγελικό ρέϊκι).

Ιδιαιτέρως στη νεοεποχίτικη έκφανση της σύγχρονης ψευδοαγγελολογίας το κα­τ' εξοχήν στοιχείο το οποίο παραμορφώνε­ται, διαστρεβλώνεται και χρησιμοποιείται ως μέσο μετάδοσης αντιχριστιανικών θέ­σεων είναι το θέμα του φύλακα αγγέλου.

Μέσα σ' όλη αυτή την αποκρυφιστική καταχνιά δεν απουσιάζει σύζευξη της ψευδοαγγελολογίας και με την σύγχρονη μετεξέλιξη του πνευματισμού, που είναι το Channeling, όπου διάφοροι μεσάζοντες (Medium) παρουσιάζονται ως κανάλια- αγωγοί μηνυμάτων κάποιων, δήθεν αγγελικών, οντοτήτων. Αξιολογώντας αυτή την έκρηξη της σύγ­χρονης ψευδοαγγελολογίας από ορθόδο­ξου πλευράς, λαμβάνοντας ύπ' όψιν, με­ταξύ των άλλων, τον ευαγγελικό λόγο, ότι το δέντρο γνωρίζεται από τους καρπούς (Ματθ. 12, 33), αναμφιβόλως πρέπει να επισημάνουμε, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια μορφή δαιμονολογίας που παρουσιάζεται ως αγγελολογία (Β' Κορ. 11,14)

  1. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πε­ριοδικό «Engelmagazin» που εκδίδεται στη Γερμανία σε 75.000 τεύχη κάθε δίμηνο. ΒΛ. EZW. Materialdienst 6/ 2008, σ. 227.
  2. ΒΛ. Τ. Ruster, Die neuen Engelreligion. Lichtgestalten- dunkle Machte, 2010. Πρβλ. EZW. Materialdienst 4/2011, σ. 154.
  3. ΒΛ. EZW. Materialdienst 12/2010, σ. 462.
  4. Αναλυτικά (3Λ .Ο. Durr, Der Engel Mcichte, 2009.
  5. ΒΛ. W. Trillhaas, Dogmatik, 19844, σσ. 144 -152.
  6. ΒΛ. EZW. Materialdienst 12/2010, σ. 463.
  7. BA. W. J. Hanegraaff, New Age Religion and Western Culture. Esoterism in the Mirror of Secular Thought, 1998, σσ. 197-198, 200-201, 342-343.
  8. Βλ. Π. Γράβιγγερ, Εγκυκλοπαίδεια Εσωτερισμού..., Τομ. Α, σσ. 51-52. R. Biewald, Kleines Lexikon des Okkultismus, 2005. σ. 59.
  9. Ν. Λάσκαρι, Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτο­νικής, σ. 16.
  10. ΒΛ. Ν. Drury, The Dictionary of the Esoteric, 20042, σ.
  11. ΒΛ. EZW. Materialdienst 4/2011, σ. 155.

 Από το περιοδικό «Διάλογος» τεύχος 67

 

Ινδοί ερευνητές κατέσχεσαν χρυσό, διαμάντια και μετρητά συνολικής αξίας μεγαλύτερης των 14 εκατομμυρίων δολαρίων στη διάρκεια ερευνών σε περίπου 40 ιδιοκτησίες ενός διάσημου γκουρού στη νότια Ινδία.

Ο Βιτζαγιακουμάρ Νάιντου, γνωστός με το όνομα Κάλκι Μπαγκαβάν, πρώην εργαζόμενος σε ασφαλιστική εταιρεία ο οποίος δηλώνει ότι είναι μετενσάρκωση ενός θεού των ινδουιστών, είναι μεταξύ των πολλών Ινδών γκουρού που έχουν προβλήματα με τον νόμο. Κάποιοι από αυτούς έχουν καταδικαστεί για σοβαρά εγκλήματα, όπως βιασμοί και φόνοι.

Στις έρευνες στις ιδιοκτησίες του Μπαγκαβάν, η οργάνωση του οποίου κατηγορείται για φορολογική απάτη και συγκέντρωση αδήλωτου πλούτου ύψους έως και έξι δισεκατομμυρίων ρουπίων (75 εκ. δολάρια), συμμετείχαν 300 ερευνητές και διεξήχθησαν στη διάρκεια πέντε ημερών σε τρία κρατίδια στη νότια Ινδία.

«Κατασχέθηκαν 2,5 εκατομμύρια δολάρια μετρητά, 90 κιλά χρυσό και διαμάντια. Επίσης εντοπίστηκαν αποδείξεις και έγγραφα επενδύσεων ύψους 4 δισεκ. ρουπιών (56,3 εκ. δολάρια)», επεσήμανε αξιωματούχος της φορολογικής υπηρεσίας της Ινδίας που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Ο 70χρονος γκουρού και η σύζυγός του ισχυρίζονται ότι έχουν εκατομμύρια μαθητές σε όλο τον κόσμο και ότι κηρύσσουν μια φιλοσοφία αρμονίας. Κάθε χρόνο λαμβάνουν εκατομμύρια δολάρια σε δωρεές.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο της φορολογικής υπηρεσίας, η οργάνωση του γκουρού αποκρύπτει τα έσοδά της εδώ και χρόνια και επενδύει τα χρήματα που λαμβάνει σε ακίνητα και στο εξωτερικό μέσω εταιρειών- βιτρινών.

Ο γκουρού έδωσε χθες Δευτέρα στη δημοσιότητα ένα βίντεο με το οποίο αρνείται τις πληροφορίες του Τύπου, σύμφωνα με τις οποίες έχει φύγει από την Ινδία. «Δεν θα σας εγκαταλείψουμε, μην μας εγκαταλείψετε», δηλώνει σε αυτό ο Κάλκι Μπαγκαβάν.

Σύμφωνα με τον ινδικό Τύπο, το κόστος για να δει κάποιος τον γκουρού και τη σύζυγό του σε μια γεμάτη αίθουσα ανερχόταν σε περίπου 60 δολάρια, ενώ μια προσωπική συνάντηση μαζί του κόστιζε 700 δολάρια.

Οι γκουρού διατηρούν μεγάλη επιρροή στην ινδική κοινωνία, όμως πολλοί εξ αυτών έχουν κατηγορηθεί για κατάχρηση εξουσίας.

Το 2017 ο γκουρού Γκουρμίτ Ραμ Ραχίμ Σινγκ καταδικάστηκε για τον βιασμό δύο γυναικών, μια απόφαση που ώθησε δεκάδες χιλιάδες πιστών του να διαδηλώσουν, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 40 άνθρωποι να σκοτωθούν στις ταραχές που ξέσπασαν.

Τον Ιανουάριο ο ίδιος καταδικάστηκε σε ισόβια επειδή ζήτησε τη δολοφονία ενός δημοσιογράφου ο οποίος είχε γράψει για τις σεξουαλικές κακοποιήσεις που πραγματοποιούνταν στην πολυτελή έδρα της αίρεσής του στην Πεντζάμπ της βόρειας Ινδίας.

Με πληροφορίες από AFP

http://www.ppu.org.cy/index.php/en/49-heresies/sects-cults/1526-2019-10-23-07-29-44.html

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Γουΐκα (Wicca) εἶναι μιά μοντέρνα λατρεία -ὅπως οἱ ἴδιοι αὐτο­προσδιορίζονται-, μέ αντικείμενο τή «φύση» καί τή «δύναμή» της. Ὁ ὅρος χρησιμοποιεῖται σήμερα εὐ­ρύ­τα­τα σὰν τό συνώνυμο τῶν ὅρων μάγισσα (witch) καὶ μαγεία (witchcraft). Ἐκτὸς τοῦ Wicca χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς της καὶ οἱ ὅροι: «Παλαιὰ Θρησκεία» καὶ «Παγανισμός». Σὰν φιλοσοφία, ἀλλὰ καὶ πρακτικὴ Μαγεία, εἶναι κρᾶμα τῶν προχριστιανικῶν θρη­σκειῶν καὶ τελετουργικῶν τῆς Εὐρώπης, μὲ ἔντονες ἐπιρροὲς ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλληνική, τὴν Κέλτικη καὶ τὴν Σαξονικὴ θρησκεία.

Πρωταρχική, ὑπέρτατη δύναμη, κατὰ τοὺς ὀπαδούς, εἶναι ἡ «Φύση», ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὸν θεὸ καὶ τὴν θεά, ποὺ προσλαμβάνουν συχνὰ τὴ μορφή τους ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ πάνθεο. Ὁ θεὸς ἀναπαριστᾶται κυρίως ὡς Πᾶν καὶ ἡ θεὰ ὡς Ἄρτεμις ἢ Ἑκάτη. Τὰ Ἑλληνικὰ αὐτὰ ὀνόματα εἶναι καί τά κυρίως ἐν χρήσει. Οἱ δυὸ θεοὶ θεωροῦνται συμπλήρωση ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καὶ μαζὶ ὁλοκληρώνονται καὶ δημιουργοῦν κατά τούς ὀπαδούς τὴν ὑπέρτατη δύναμη. Δὲν θεωροῦνται κακόβουλοι ἀλλὰ οὔτε καὶ καλόβουλοι· εἶναι καὶ τὰ δύο, καθώς βασική κοσμοθεωρία αὐτῆς τῆς πίστης εἶναι ὁ δυϊσμός, ἡ δυαδικότητα ὅλων τῶν πραγμάτων. Οἱ θεοὶ πιστεύεται ὅτι βρίσκονται μέσα στὸν καθένα -δὲν εἶναι κάτι ἔξω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἕνα μέρος τῆς ὑπόστασής του-, ὅμως βρίσκονται καὶ γύρω του· τὸν πα­ρα­κο­λου­θοῦν, τὸν προστατεύουν, τὸν καθοδηγοῦν καὶ πιστεύεται ὅτι δὲν τιμωροῦν, παρὰ διδάσκουν. Μὲ ἄλλα λόγια, ἀπουσιάζει ἡ ἔννοια «ὀργὴ τοῦ θεοῦ». Οἱ θεοὶ δὲν ὀρ­γί­ζον­ταί μεν, ἀλλά ὅταν οἱ ὀπαδοὶ παραστρατήσουν «βρίσκουν τρόπους νὰ τοὺς διδάξουν» ὅτι οἱ πράξεις τους εἶναι λανθασμένες εἴτε μέσῳ τύψεων -τῆς «ἀνώτερης συνείδησης», ποὺ θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς παγανιστὲς καὶ τοὺς ἀ­πο­κρυ­φι­στὲς ὡς «τὸ θεϊκὸ κομμάτι ποὺ ἐνυπάρχει μέσα στὸν ἄν­θρω­πο»-, εἴτε μέσῳ «θείας δίκης», ποὺ τὴν ὀνομάζουν: «Ὁ Νόμος τῆς Τριπλῆς Ἀν­τα­πό­δο­σης».

Ὠραία, βέβαια, ὅλ' αὐτά -προερχόμενα ἀπό δικές τους πηγές-, ἀλλά ἄς δοῦμε τό θέμα ὄχι τόσο ἐξιδανικευμένο.

Ἱδρυτὴς τῆς Γουΐκα ὑπῆρξε ὁ Τζέραλντ Γκάρντνερ (Gerald B. Gardner, 1884-1964), πού τὸ 1923, ὡς δημόσιος ὑπάλληλος τῆς Μεγάλης Βρετανίας, τοποθετεῖται ἐπιθεωρητὴς σὲ φυτεῖες καουτσοὺκ καὶ ὄπιου στὶς ἀνατολικὲς ἀποικίες, ἐνῶ τὸ 1936 ἐπιστρέφει στὴν Ἀγγλία ὡς συν­τα­ξι­οῦ­χος καί ἀφιερώνει ἀρκετὰ χρόνια σὲ ταξίδια στὴν Εὐρώπη καὶ στὴ Μικρὰ Ἀσία.

Σὲ ἐπίσκεψή του στὴν Κύπρο, ὑποστήριξε ὅτι «εἶδε πράγματα τὰ ὁποῖα εἶχε ξαναδεῖ μονάχα σὲ ὄνειρά του», κι ἔτσι πίστεψε πὼς εἶχε ζήσει στὴν Κύπρο σὲ προηγούμενη ζωή.

Λίγο πρὶν τὸ ξέσπασμα τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ὁ Γκάρντνερ γνωρίζεται μὲ μέλη τῆς «Ἀδελφότητας τοῦ Κρό­τω­να» (Crotona Fellowship), μιᾶς Ρο­δο­σταυ­ρι­κῆς ἀποκρυφιστικῆς ὁμάδας (Rosicrucian Order) σχετικῆς μὲ τὴ Μασονία, ἱδρύτρια τῆς ὁποίας ὑπῆρξε ἡ Μπέσαντ Σκὸτ (Besant Scott), κόρη τῆς Θεοσοφίστριας Ἄνι Μπέσαντ (Annie Besant). Μέσα σ’ αὐτὴν τὴν Ἀ­δελ­φό­τη­τα, ὁ Γκάρντνερ γνώρισε κάποιον, ποὺ ἰσχυρίστηκε ὅτι τὸν γνώριζε ἤδη ἀπὸ προηγούμενη ζωή του στὴν Κύπρο, καὶ μάλιστα τοῦ περιέγραψε γεγονότα ποὺ ὁ Γκάρντνερ εἶχε δεῖ στὰ ὁράματά του. Μέσα στὴν Ἀδελφότητα, ἐδραστηριοποιεῖτο κι ἕνα Κόβεν (Coven)[1]. Τά μέλη προσκάλεσαν τόν Γκάρντνερ στήν κοινότητά τους λίγες μέρες πρίν τήν ἔναρξη τοῦ πολέμου (1939), ὅπου καί μυήθηκε ἀπό τήν Ἀρχιέρεια καί ἱδρύτρια, τήν «Γραῖα» Ντόροθυ Κλάτερμπερκ (Old Dorothy Clutterburck).

Λίγο μετὰ τὸν πόλεμο, τὸ 1946, ὁ Γκάρντνερ γνώρισε τὸν Ἄλιστερ Κρόουλυ (Aleister Crowley)[2]. Ὁ Κρόουλυ ἔχρισε τὸν Γκάρντνερ ἐπίτιμο μέλος τῆς «Ἀδελφότητας τοῦ O.T.O.[3]» ὅπου ὁ Γκάρντνερ ὑπῆρξε γιὰ λίγο Ἀρχιερέας. Κατὰ τὴ διάρκεια ποὺ ὁ Γκάρντνερ συνεργάστηκε μὲ τὸν Κρόουλυ, λέγεται ὅτι ἐπηρεάστηκε ἔντονα ἀπὸ αὐτόν, καὶ ὅτι τὸν θαύμαζε ἰδιαίτερα. Τότε συνέλαβε τὴν ἰδέα τῆς ἀναβίωσης τῶν Κόβενς κατὰ τὰ πρότυπα ποὺ περιέγραφε ἡ Δρ. Μάργκαρετ Μάρεϊ στὸ βιβλίο της: «Ἡ Λατρεία τῆς Μαγείας στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη»[4].

Ὁ Γκάρντνερ στὴ προσπάθειά του νὰ διαδώσει τὴν ἀπόκρυφη γνώση, ἐξέδωσε τὸ 1949, μὲ ψευδώνυμο, τὸ «Βοήθημα Ἀνώτερης Μαγείας» («High Magic’s Aid») σὲ μορφὴ μυθιστορήματος, καθὼς στὴν Ἀγγλία ἴσχυε νόμος ἐναντίον τῆς ἄσκησης τῆς Μαγείας. Τὸ βιβλίο περιεῖχε τελετουργίες, ποὺ εἶχε διδαχθεῖ ἐπὶ Κρόουλυ καὶ ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν λατρεία τοῦ «Κερασφόρου θεοῦ», τοῦ Πανός, ὅμως χωρὶς καμία ἀναφορὰ στὴν «Θεά».

Ὅταν τὸ 1951 καταργήθηκε στὴν Ἀγγλία ὁ νόμος κατὰ τῆς Μα­γεί­ας, ὁ Γκάρντνερ ἱδρύει τὸ δικό του Coven. Οἱ πρακτικὲς προέρχονταν ἀπὸ τὸ Ο.Τ.Ο., ὅμως ὁ Γκάρντνερ εἰσήγαγε δικά του στοιχεῖα καὶ φιλοσοφία, μιὰ «ἐξαγνισμένη» ἔκδοση τῶν πρακτικῶν τοῦ Κρόουλυ, ἐπικεντρωμένη κυρίως γύρω ἀπὸ τήν ἄσκηση τοῦ σέξ, ποὺ οἱ «πιστοί» τελοῦσαν γυμνοὶ καί μὲ χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν.

Τὸ 1953, μυεῖ στὸ coven του τὴν Ντορὺν Βαλιέντε (Doreen Valiente) καὶ μαζὶ συνεργάζονται καὶ ἐκδίδουν «Τὸ Βιβλίο τῶν Σκιῶν» («Book of Shadows»), πού θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς ἡ «αὐθεντικὴ Γκαρντνεριανὴ Παράδοση», ἐνῶ τὸ 1954, ἐκδίδει τὸ «Ἡ Μαγεία Σήμερα» («Witchcraft Today»), ὅπου γιὰ πρώτη φορά μιλᾶ ξεκάθαρα γιὰ τὴν σύγχρονη ἄσκηση τῆς Μαγείας, καὶ ὑποστηρίζει πὼς ἡ Μαγεία, ὅπως τὴν γνωρίζουμε σήμερα, εἶναι ἡ Τέχνη ποὺ ἐπιβίωσε δῆθεν ἀπὸ τὴν Παγανιστικὴ θρησκεία τῶν Μαγισσῶν, ποὺ ἔζησαν κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Μεσαίωνα.

Τὸ 1959, ἐκδίδει τὸ τελευταῖο του βιβλίο μὲ τίτλο «Τὸ Νόημα τῆς Μαγείας» («The Meaning of Witchcraft») καί τὸ 1960, σὲ δεξίωση στὸ Μπάκινγκχαμ, ὁ Γκὰρτνερ ἀναγνωρίζεται γιὰ τὴν κοινωνική του προσφορὰ στὶς ἀνατολικὲς ἀποικίες.

Τὸν χειμώνα τοῦ 1963, πρὶν φύγει γιὰ τὸ Λίβανο, γνωρίζει τὸν Ρέϊμοντ Μπάκλαντ (Raymond Buckland). Τὸν προσκαλεῖ στὸ Coven του ὅπου, ἡ Ἀρχιέρειά του Μονίκ Οὐΐλσον (Monique Wilson), ἡ «Γραῖα» Ὄλγουεν, τὸν μυεῖ στὴν Κοινότητα.

Στὶς 12 Φεβρουαρίου τοῦ 1964, ὁ Γκάρντνερ ξεψύχησε μέσα στὸ πλοῖο, ποὺ τὸν ἔφερνε ἀπὸ τὸ Λίβανο πίσω στὴν πατρίδα του. Ὁ Γκάρντνερ πέθανε προτοῦ προλάβει νὰ δεῖ πόσο πολύ συνετέλεσε τὸ ἔργο του στὴν ἐξάπλωση τῆς Μαγείας καὶ τῆς δῆθεν «Ἀρχαίας Θρησκείας». Οἱ ὀπαδοί του ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Wicca, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε ἐμπνευστής, εἶναι σήμερα 8η μεταξύ τῶν θρησκειῶν, ἐνῶ ἔχει ἀναγνωριστεῖ ἐπίσημα στὴν Ἀγγλία καὶ στὴν Ἀμερική καί φαίνεται νά ἐξαπλώνεται μέ γοργό ρυθμό ἀκολουθώντας τό δίκτυο τῆς «Νέας Ἐποχῆς» (New Age).

Ὁ ἀποκρυφισμὸς στὴ μορφὴ τῆς μαγείας ἀκυρώνει τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν στὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα[5]. Ὁ ἀντιχριστιανικὸς χαρακτήρας εἶναι ἐδῶ προφανής, ἀκόμη κι ἂν δεχθοῦμε πὼς δὲν γίνεται ἐπίκληση δαιμονικῶν πνευμάτων ἢ δὲν ἀσκεῖται λατρεία τοῦ Διαβόλου. Ἐδῶ δὲν ὑπάρχει τὸ στοιχεῖο τῆς πίστης καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης στὸν προσωπικὸ Θεό. Ἡ πίστη ἀν­τι­κα­θί­στα­ται ἀπὸ τὴ γνώση καὶ ἀπὸ τὴν τεχνική, μέσω τῆς ὁποίας δῆθεν ἀπελευθερώνονται «δυνάμεις» μέσα ἀπὸ τὴ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ μὲ τὶς τεχνικὲς αὐτὲς «διευρύνεται».

Ἐδῶ ὁ ἄνθρωπος παίρνει τὴ θέση τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἐλπίζει, οὔτε προσβλέπει στὸ ἔλεος κάποιου Θεοῦ ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Καταδικάζεται σὲ μοναξιά. Αὐτὸ φαίνεται ἰδιαίτερα στὸν φεμινιστικό-μαγικὸ χῶρο, στὸ κίνημα τῶν νεο-μαγισσῶν. Ὁ ἄν­θρω­πος δὲν ἔχει πλέον ἀνάγκη νὰ ἀπευθυνθεῖ στὸν Θεὸ καὶ νὰ πεῖ: «Γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου», ἀλλὰ μπορεῖ νὰ σκε­φθεῖ: «Γεννηθήτω τὸ θέλημά μου»! Ἡ ἀκραία περίπτωση τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ, ὁ νέο-σατανισμός, ἔχει τὴ θεωρητική του θεμελίωση στὸ «Σύμβολο Πίστεως» τοῦ Ἄλιστερ Κρόουλυ, πού ἡ «πρώτη ἐντολή» εἶναι: «Κάνε ὅ,τι θέλεις, αὐτὸς εἶναι ὁ νόμος»! Τὸ μήνυμα λοιπὸν αὐτό, δὲν εἶναι τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἐν Χριστῷ ἐλπίδας.

Αὐτὲς οἱ ἀντιλήψεις εἶναι ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν χριστιανικὴ πίστη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα αὐτοεξέλιξης τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ ἀμέτρητες γεννήσεις καὶ μετενσαρκώσεις, ἀλλὰ δῶρο τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ὁ Χριστός, ὡς μοναδικὸς Σωτήρας, ἐνῶ δὲν ἔπαυσε νὰ εἶναι Θεός, προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὴν κατέστησε μέτοχο τῆς δικῆς Του ζωῆς. Ἡ κίνηση λοιπὸν τῆς σωτηρίας δὲν εἶναι ἀπὸ κάτω πρὸς τὰ ἄνω, ἀλλά, τὸ ἀντίθετο. Ὁ Θεὸς κατῆλθε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἀνέβει ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖο προσέλαβε[6].

 

[1] Coven εἶναι «Κοινότητα 13 μαγισσῶν».

[2] Edward Alexander Crowley, 1875-1947. Ὁ Ἄλιστερ Κρόουλυ θεωρεῖται ὁ «πάπας» τοῦ Νεοσατανισμοῦ.

[3] Ordo Templi Orientis. «Τάγμα τῶν Ναϊτῶν τῆς Ἀνατολῆς».

[4] Margaret Alice Murray (1863-1963), "Witchcraft, The Witch-Cult in Western Europe", Λονδίνο, 1921.

[5] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου, ἀπό ἐπιλεγμένα βιβλία του.

[6] Στό ἴδιο.

%MCEPASTEBIN%

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ὡς γιόγκα νοοῦνται οἱ σωματικές, νοητικές καί πνευματικές πρακτικές, πού προέρχονται ἀπό τήν ἀρχαία Ἰνδία κι ἔχουν σά στόχο, ὅπως δηλώνουν οἱ ὀπαδοί της στή Δύση, τήν ἐπίτευξη μιᾶς «μόνιμης εἰρήνης τοῦ νοῦ, ὥστε νά βιώσει τόν ἀληθινό του ἑαυτό». Ἀκόμη, ἡ γιόγκα πρεσβεύει τήν ἕνωση τῆς ψυχῆς μέ τό θεό -ὅπως τουλάχιστον ὁ ἰνδουισμός ἀντιλαμβάνεται τό θεό-, μέσω συγκεκριμένων μεθόδων, κυρίως τοῦ διαλογισμοῦ.

Κατά τή θρησκευτική μυθολογία τοῦ Ἰνδουισμοῦ τή γιόγκα τή δημιούργησε ὁ θεός Κρίσνα καί τήν παρέδωσε στούς ἀνθρώπους, μέσω τοῦ μαθητῆ του, Ἀρτζούνα, σάν μιά μέθοδο γιά νά τόν λατρεύουν.

Ἡ γιόγκα ἀπέσπασε τήν προσοχή τοῦ κοινοῦ τῆς Δυτικῆς διανόησης στά μέσα του 19ου αἰώνα. Ὅμως ὁ κυρίως ὑπεύθυνος γιά τή διείσδυση τῆς γιόγκα στή Δύση ὑπῆρξε ὁ Ἰνδός Σουάμι Βιβεκανάντα. Ὁ Βιβεκανάντα συμμετεῖχε στό «Α' Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου», στό Σικάγο 1893, ὅπου μίλησε γιά τήν ἑνότητα τῶν θρησκειῶν καί ἐξαπάτησε τούς Δυτικούς συνέδρους δηλώνοντας ὅτι: «κάθε θρησκεία θά πρέπει νά ἀφομοιώσει τό πνεῦμα τῶν ἄλλων θρησκειῶν, διατηρώντας ὡστόσο τίς ἰδιαιτερότητές της...», πρᾶγμα ἐπί τῆς οὐσίας ἀδύνατον. Ὁ ἴδιος ὅμως, στόν πύρινο λόγο του σέ φοιτητές στό Madras κατά τήν ἐπιστροφή του στήν Ἰνδία, δήλωσε μεταξύ ἄλλων: «... σήκω, Ἰνδία, καί κυρίευσε τόν κόσμο μέ τήν πνευματικότητά σου... Αὐτό πού πρέπει νά κυριεύσει τή Δύση εἶναι ἡ πνευματικότητα...».

Ἄλλος ὑπεύθυνος γιά τή διείσδυση τῆς γιόγκα στή Δύση καί ὄχι μόνο, εἶναι ἡ Θεοσοφία, ἕνα σύστημα ἀποκρυφιστικῶν δοξασιῶν μέ ἔντονα συγκρητιστικό χαρακτήρα, πού ἀναπτύχθηκε κυρίως μέσα ἀπό τά γραπτά της Ἑλένας Μπλαβάτσκυ, ἡ ὁποία ὑπῆρξε μέντιουμ καί ἀποκρυφίστρια καί ἡ ὁποία ἵδρυσε τό 1875 τή «Θεοσοφική Ἑταιρεία».

Ἔτσι, ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1960, ἡ Δύση «ἁλώνεται» ἀπό δεκάδες ἰνδούς γκουρού, πού ἑλκόμενοι ἀπό τό «ζεστό» ἀμερικανικό χρῆμα, «παίρνουν πίσω το αἷμα τους» ἐκδικούμενοι παράλληλα τούς δύο καί πλέον αἰῶνες βρετανικῆς ἀποικιοκρατίας.

Ἡ πρακτική τῆς γιόγκα διδάσκεται σέ μακρά σειρά μαθημάτων, πού μποροῦν νά ἐκτείνονται καθ' ὅλη τή ζωή τοῦ ἀσκουμένου. Ἡ τεχνική τῆς γιόγκα συνίσταται σέ διαλογισμό, δηλαδή ἀπεξάρτηση τοῦ νοῦ ἀπό τίς σκέψεις καί στήν ἕνωση μέ τό «Ἄτμαν» (τόν ἀτομικό θεό-Ἑαυτό), προέκταση τοῦ ὁποίου εἶναι τό «Μπράχμαν» (ὁ συλλογικός, συμπαντικός θεός-κατάσταση). Ἡ τεχνική ἀποτελεῖται ἀπό ὀκτώ στάδια πού ἔχουν ὡς ἑξῆς: 1) Γιάμα (Yama): Ὁ ἀσκούμενος ἀποφεύγει: βία, κλοπή, ψεῦδος, γενετήσιες σχέσεις, ἰδιοκτησία, 2) Νιγιάμα (Niyama): Ἀσκήσεις πού στοχεύουν στήν ἀποκοπή τοῦ νοῦ ἀπ’ τίς ἐπιθυμίες, 3) Ἀσάνα (Asanas): Ὁ ἄνθρωπος παραμένει σέ εἰδικές στάσεις, πού δέν ἐνοχλοῦν τό διαλογισμό, 4) Πραναγιάμα (Pranayama): Ρυθμίζει τήν ἀναπνοή του, ὥστε νά μήν ἐπηρεάζεται ἡ ἀπόλυτη συγκέντρωση, 5) Πρατιαχάρα (Pratyahara): Συγκεντρώνει τίς αἰσθήσεις καί ἀπομονώνει τό νοῦ του ἀπό τόν κόσμο, 6) Νταράνα (Dharana): Ἐπιλέγεται ἕνα ἀντικείμενο, στό ὁποῖο ὁ νοῦς προσηλώνεται, 7) Ντυάνα (Dhyana): Ὁ νοῦς συγκεντρώνεται ἀρχικά στό ἀντικείμενο, ἐνῶ στή συνέχεια ταυτίζεται μέ τόν ἑαυτό του ἀνακαλύπτοντας, δῆθεν, τό Ἄτμαν, πού βρίσκεται μέσα του, 8) Σαμάντι (Samadhi): Ὁ νοῦς διαλύεται στό Ἄτμαν καί ἑνώνεται μ’ αὐτό.

Ἐνῶ στίς πρῶτες ἀπό τίς 8 αὐτές φάσεις διατηροῦνται ὁρισμένα στοιχεῖα συνειδητότητας, στήν τελευταία, ὁ γιόγκι καταλήγει σέ μιά κατάσταση ὑπέρβασης κι αὐτῆς ἀκόμη τῆς αὐτοσυνειδησίας. Δέν ἀντιλαμβάνεται πιά οὔτε χρῶμα, οὔτε ὀσμή, οὔτε ἦχο, οὔτε ἁφή, οὔτε τόν ἑαυτό του, οὔτε κανέναν ἄλλο. Τό πνεῦμα του «ἐλευθερώνεται», λένε, ἀπό τή μνήμη καί τή λήθη. Αὐτό θεωρεῖται ἐπίγνωση, φωτισμός.

Πρόκειται, τελικά, γιά μιά τεχνική πού ἀποσκοπεῖ στήν ἐκμηδένιση τοῦ προσώπου καί στή «σύνδεση μέ τό Ἀπόλυτο». Γι’ αὐτήν ὅμως δέν ἔχουν κανένα νόημα οἱ βασικές χριστιανικές ἀλήθειες περί Χριστοῦ-Σωτῆρα, περί χάριτος, περί ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης, περί Σταυροῦ καί Ἀνάστασης.

Ἡ γιόγκα λοιπόν εἶναι ἕνα θρησκευτικό σύστημα, πού διεισδύει σέ ὅλα τά ἐπίπεδά τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς ἔχει δική του θεολογία, κοσμολογία καί ἀνθρωπολογία, δηλαδή ἔχει συγκεκριμένη διδασκαλία γιά τό τί εἶναι ὁ θεός, ὁ κόσμος καί ὁ ἄνθρωπος, ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα ὅλα αὐτά μέ τήν Ὀρθόδοξη καί Χριστιανική κοσμοαντίληψη.

Ἀφοῦ ἅλωσε τή Δύση, ἡ γιόγκα διαφημίζεται σήμερα σάν γυμναστική, πού προσφέρει δῆθεν χαλάρωση, εὐεξία ψυχοσωματική, διώχνει τό ἄγχος, δυναμώνει τό ἀνοσοποιητικό σύστημα τοῦ ὀργανισμοῦ καθώς καί τό νευρικό σύστημα. Ἀκόμα, ὅτι βελτιώνει τήν κυκλοφορία τοῦ αἵματος, ἐξισορροπεῖ τή λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου, «αὐξάνει ἀκόμη καί τόν δείκτη νοημοσύνης» (IQ).

Ὑπάρχουν ἰσχυρισμοί ὅτι θεραπεύει ἀκόμη καί τόν καρκίνο. Ὅμως, ὅλα αὐτά παραμένουν ἰσχυρισμοί, χωρίς ἐπιστημονική τεκμηρίωση, πού καθιστοῦν τή γιόγκα ἕνα ὁλιστικό σύστημα, πού προϋποθέτει πίστη σέ ξένες θεότητες, πού ὑπόσχεται τήν αὐτοθέωση τοῦ ἀνθρώπου.

Τά τελευταῖα χρόνια αὐξάνονται στή χώρα μας τά διάφορα «κέντρα γιόγκα» καί εἰσάγεται ἡ γιόγκα στά γυμναστήρια, ἐνῶ οἱ γνώσεις καί οἱ ἀντιλήψεις γι’ αὐτήν παραμένουν πενιχρές, γενικές καί συγκεχυμένες στόν ἁπλό ἄνθρωπο. Δημόσια, ἡ γιόγκα προβάλλεται σάν «εἶδος γυμναστικῆς», πουθενά ὅμως δέν ἀναφέρεται ὅτι οἱ στατικές θέσεις τῆς γιόγκα δέν γυμνάζουν τό σῶμα, ἀλλά ἐπιβαρύνουν τόν ὀργανισμό καί συσσωρεύουν προβλήματα ὑγείας[1].

Δημόσια, γίνεται συνήθως ἀναφορά μόνο στίς ἀσκήσεις τῶν μυϊκῶν καί νευροφυτικῶν κέντρων, στίς ἀσκήσεις ἀναπνοῆς καί τά παρόμοια. Ἀρκετές ἰδιωτικές σχολές προσπαθοῦν νά παρουσιάσουν αὐτές τίς κινήσεις χωρίς τόν θρησκευτικό χαρακτήρα τους, ὥστε νά γίνονται εὐκολότερα ἀποδεκτές ἀπό τόν μέσο Ἕλληνα· ἔτσι κατόρθωσε νά μπεῖ ἡ γιόγκα στά γυμναστήρια, στίς σχολές χοροῦ, στά «πολιτιστικά» προγράμματα τῶν Δήμων καί σήμερα στά σχολεῖα...

Ὅμως, ὁ ἀληθινός σκοπός τῆς γιόγκα δέν εἶναι ἡ ὑγεία καί ἡ εὐεξία τοῦ σώματος· ὅσοι γκουρού εἶναι συνεπεῖς πρός τή θρησκευτική του παράδοση τό βεβαιώνουν. Ὁ γκουρού Σατυανάντα παρακαλεῖ ὅσους ἀσκοῦν τή γιόγκα νά μή τήν ὑποβιβάζουν σέ τεχνική ὀμορφιᾶς ἤ «τεχνική γιά τήν ὑγεία». Λέει χαρακτηριστικά: «γιά τήν ὀμορφιά σου ὑπάρχουν... τά κέντρα ὀμορφιᾶς. Παρακαλῶ πήγαινε σ' αὐτά καί μήν ἔρχεσαι στά κέντρα τῆς γιόγκα. Ἐάν θέλεις νά φορμάρεις τό σῶμα σου, ὑπάρχουν καί κέντρα φυσιοθεραπευτικῆς ἀγωγῆς... Πήγαινε λοιπόν ἐκεῖ. Στά κέντρα τῆς γιόγκα θά πρέπει μόνον ὁ σκοπός τῆς ἀναπτύξης τῆς συνειδητότητάς σου νά σέ φέρνει...»[2].

Καί συμπληρώνει ὁ Γιοχάννες Ἄαγκααρντ, καθηγητή Θρησκειολογίας στό Πανεπιστήμιο Ἄαρχους τῆς Δανίας: «Ὁ πραγματικός σκοπός τῆς γιόγκα δέν εἶναι ἡ ἀπόχτηση ὑγείας, εὐεξίας κ.τ.λ., ἀλλά ὁ μηδενισμός τῆς ὕπαρξης. Ἡ ἀληθινή γιόγκα -ὅπως ἐφαρμόζεται στόν ἰνδουισμό, ὅπου γεννήθηκε- εἶναι ἕνας τρόπος γιά νά πεθάνεις»[3].

«Πρέπει νά πεθάνεις γιά νά γεννηθεῖ τό πραγματικό σου εἶναι», λέει κι ὁ Osho (Μπαγκουάν Σρί Ραζνίς). «Ἀπό τήν ἄποψη τῆς Τάντρα, ἡ Γιόγκα εἶναι μιά βαθιά αὐτοκτονία. Πρέπει νά σκοτώσεις τόν φυσικό σου ἑαυτό, τό σῶμα σου, τά ἔνστικτά σου, τίς ἐπιθυμίες σου, τά πάντα»[4]· κι ὅσο κι ἄν ἀναφέρεται δῆθεν στόν «παλαιό ἑαυτό», στήν οὐσία κυριολεκτεῖ. Πρέπει «νά πληρωθεῖ τό κάρμα»[5] καί νά πεθάνει μέσω τῆς γιόγκα τό φυσικό σῶμα, γιά νά μπορέσει νά μετενσαρκωθεῖ ἡ «Οὐσία» σέ ἄλλη, ἀνώτερη ἐνσάρκωση ἤ στήν καλύτερη περίπτωση νά ξεφύγει ὁριστικά ἀπό τόν τροχό τῶν γεννήσεων καί τῶν θανάτων, τόν «τροχό τῆς Σαμσάρα»[6].

Πόση λοιπόν σχέση μπορεῖ νά ἔχουν ὅλα αὐτά μέ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας ἤ μέ τήν ἐκγύμναση τοῦ σώματος; Τό Δελτίο Τύπου[7] τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιά τή γιόγκα (16/6/2015), βάζει ὁριστικά τα πράγματα στή θέση τους.

 

[1] http://www.antibaro.gr/article/611

[2] Βλ. π. Ἄντ. Ἀλεβιζοπούλου «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, "Νέα Ἐποχή"», σελ. 169.

[3] Βλ. «Τί εἶναι πραγματικά ἡ γιόγκα;» http://www.orthodoxnet.gr/pdf/par%2044.pdf, σελ. 2.

[4] http://archive.is/hiaQp

[5] Δεσμεύσεις καί ὑποχρεώσεις ἀπό προηγούμενες ζωές.

[6] H ἀνάκληση τῶν ὑπάρξεων. Σύμφωνα μέ αὐτή, ἀφοῦ μιά μορφή ὕπαρξης διαλυθεῖ, κάτι ἀπό αὐτήν ἐπιβιώνει καί μεταβαίνει σέ ἄλλη μορφή ὕπαρξης. http://archive.is/BXoks

[7] http://archive.is/LMcKP