τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἔ­χουν πε­ρά­σει 18 χρό­νια ἀ­πό τήν ση­μαν­τι­κό­τα­τη, γιά μέ­να, ἐ­κεί­νη ἐκ­πομ­πή, πού πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στό Ρα­δι­ο­φω­νι­κό Σταθ­μό τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Ἦ­ταν Τρί­τη, 25 Ἰ­ου­νί­ου 2002, 9,15΄ τό πρω­ί. Θά μπο­ροῦ­σε κα­νείς εὔ­λο­γα νά ἀ­να­ρω­τη­θεῖ: τί τό ση­μαν­τι­κό μπο­ρεῖ νά εἶ­χε μιά ἐκ­πομ­πή ρου­τί­νας, τή στιγ­μή πού ἔ­χω προ­σω­πι­κά συμ­με­τά­σχει σέ δε­κά­δες πα­ρό­μοι­ες, ἀ­πό τήν ἐ­πο­χή τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Ἀν­τω­νί­ου ἀ­κό­μη, ἀ­πό τό 1990; Ἀλ­λά αὐ­τό θά τό δοῦ­με στή συ­νέ­χεια.

Ἡ Ἐκ­πομ­πή πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε τό πρω­ί τῆς ἴ­διας ἡ­μέ­ρας, πού ἐ­πρό­κει­το νά τα­ξι­δέ­ψω στή Λά­ρι­σα γιά μιά ὁ­μι­λί­α, προ­σκε­κλημέ­νος ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Μη­τρό­πο­λη Λα­ρί­σης καί Τυρνάβου.

Ἀλ­λά καί πά­λι, ἡ εὔ­λο­γη ἀ­πο­ρί­α· τί τό ση­μαν­τι­κό μπο­ρεῖ νά ἔ­χει μιά ὁ­μι­λί­α σέ σχέ­ση μέ τίς δε­κά­δες ὁ­μι­λί­ες, πού ἔ­χουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ ἀ­πό τόν γράφον­τα, σέ πλῆ­θος εὐ­και­ρι­ῶν ἀ­νά τήν Ἑλ­λά­δα;

Ἦ­ταν τό ἀν­τι­κεί­με­νο τῆς ὁ­μι­λί­ας -ὅ­σο καί τῆς ρα­δι­ο­φω­νι­κῆς ἐκ­πομ­πῆς-, πού κα­θι­στοῦ­σε τό ὅ­λο θέμα τό­σο ση­μαν­τι­κό. Καί τό ἀν­τι­κεί­με­νο αὐ­τό ἀ­φο­ροῦ­σε τόν νε­α­ρό μά­γο Χά­ρι Πό­τερ, τόν ἥ­ρω­α ἑκα­το­μμυ­ρί­ων παι­δι­ῶν, σ’ ὁ­λό­κλη­ρο τόν κό­σμο, ἀλ­λά καί χι­λιά­δων παι­δι­ῶν στή χώ­ρα μας.

Δέν γνω­ρί­ζω, 22 χρό­νια με­τά τήν ἐμ­φά­νι­ση τοῦ συν­δρό­μου «Χά­ρι Πό­τερ», πό­σο εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι μπο­ροῦν νά χα­ρα­κτη­ρι­στοῦν οἱ Ἕλ­λη­νες Ὀρ­θό­δο­ξοι πι­στοί ἐ­πά­νω στό φαι­νό­με­νο «Χά­ρι Πό­τερ», πού σήμερα δείχνει νά μήν ὑφίσταται κάν. Καί δέν εἶ­ναι νά ἀ­πο­ρεῖ κα­νείς γιά τό γε­γο­νός αὐ­τό, κα­θώς εἶ­ναι γνω­στό ὅ­τι ὁ Ἕλ­λη­νας ἔ­χει τήν τά­ση νά με­γα­λουρ­γεῖ μό­νο ὅ­ταν ὁ ἴ­διος νοι­ώ­θει ὅ­τι ἐ­λέγ­χει μιά κα­τά­στα­ση ἐξ ὁ­λο­κλή­ρου, ἐ­νῶ σπά­νια εἶ­ναι δι­α­τε­θει­μέ­νος νά δε­χθεῖ ὁ­δη­γί­ες ἤ ἐν­το­λές.

Ἔ­τσι, καί στό πρό­βλη­μα «Χά­ρι Πό­τερ» δέν μπο­ροῦ­σε νά ἰ­σχύ­σει κά­τι τό διαφορετικό. Ὑ­πῆρ­ξαν πρό­σω­πα, πού ἀν­τι­λή­φθη­καν τόν τε­ρά­στιο κίν­δυ­νο καί κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά στρα­τεύ­θη­καν γιά νά τόν ἀν­τι­με­τω­πί­σουν καί ὑ­πῆρ­ξαν ἄλ­λοι, πού ἔνοι­ω­σαν ὅ­τι «κα­λά τώ­ρα..., ὑ­πάρ­χουν κι ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πιό ση­μαν­τι­κά». Τε­λι­κά κα­τα­νο­οῦ­με ὅ­τι εἶ­ναι θέ­μα ἀ­ξι­ο­λό­γη­σης καί κα­θο­ρι­σμοῦ τῶν προ­τε­ραι­ο­τή­των καί φυ­σι­κά δέν μεμφόμεθα κα­νέ­ναν.

Βέ­βαι­α, ὅ­λοι κα­τα­νο­οῦ­με ὅ­τι τά παι­διά μας ἀ­πο­τε­λοῦν τήν ὑ­π’ ἀ­ριθ­μόν ἕνα προ­τε­ραι­ό­τη­τά μας κι ἄν τά παι­διά μας αὐ­τά ἀ­φε­θοῦν νά ἐκ­παι­δευ­θοῦν μέ βά­ση τά πρό­τυ­πα καί τίς δι­δα­σκα­λί­ες τῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας αὔ­ριο θά βρε­θεῖ ἐμ­πρός σέ νέ­ους γε­νί­τσα­ρους· αὐ­τή τή φο­ρά, νεοεποχίτες.

Καί σάν ἀν­τί­λο­γο στή γνω­στή ρή­ση τῶν ἐ­φη­συ­χα­σμέ­νων -πού στα­θε­ρά μᾶς προ­βάλ­λουν τό στε­ρε­ό­τυ­πο ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας ἔ­χει ἀ­πό τῆς ἱ­δρύ­σε­ώς της δε­χθεῖ ἄ­πει­ρες προ­κλή­σεις, ἀλ­λά, ἐ­φ’ ὅ­σον «πύ­λαι ἄ­δου οὐ κα­τι­σχύ­σου­σιν αὐ­τῆς», δεν κιν­δυ­νεύ­ει-, θά ἀ­παν­τή­σου­με ὅ­τι: Ἡ μέν Ἐκ­κλη­σί­α, ὡς σῶ­μα Χρι­στοῦ, δέν κιν­δυ­νεύ­ει ἀλ­λά -ὅ­πως συ­νή­θι­ζε νά λέ­ει ὁ μα­κα­ρι­στός π. Ἀν­τώ­νιος Ἀ­λε­βι­ζό­που­λος-, χά­νον­ται ψυ­χές, «ὑ­πέρ ὥν Χρι­στός ἀ­πέ­θα­νεν».

Τό πῶς καί πό­σο λοι­πόν τά παι­διά μας δη­λη­τη­ρι­ά­ζον­ται κα­θη­με­ρι­νά ἀ­π’ ὅ­σα βλέ­πουν, ἀ­κοῦν καί κα­τα­να­λώ­νουν, δέν εἶ­ναι εὔ­κο­λο νά προσ­δι­ο­ρι­στεῖ μέ ἀ­κρί­βεια πα­ρά μό­νον ἀ­πό ἕ­ναν εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νο παι­δα­γω­γό, μέ κα­λή γνώ­ση τοῦ θέ­μα­τος «ἀ­πο­κρυ­φι­σμός καί παραθρησκεία», μέ κα­θη­με­ρι­νή πο­λύ­ω­ρη ἐ­πα­φή μέ παι­διά καί νέ­ους, τόν ὁ­ποῖ­ο τά παι­διά αὐ­τά θά ἀν­τι­με­τω­πί­ζουν πλέ­ον σάν συνομήλικο καί συμ­μα­θη­τή τους καί κά­πο­τε καί σάν «κολ­λη­τό» τους.

Πό­σο εὔ­κο­λο ὅ­μως νο­μί­ζε­τε ὅ­τι εἶ­ναι κά­τι τέ­τοι­ο;

Ἀ­κό­μη καί σέ ἰ­δα­νι­κές πε­ρι­πτώ­σεις, χα­ρι­σμα­τι­κῶν δα­σκά­λων καί κα­θη­γη­τῶν, πού κα­τορ­θώ­νουν, οἱ μα­θη­τές καί φοι­τη­τές τους, νά κρέ­μον­ται κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά ἀ­πό τά χεί­λη τους, μιά ἴ­σοις ὅ­ροις ἐ­πι­κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐν πολ­λοῖς ἀ­πα­γο­ρευ­τι­κή. Πο­τέ δέν θά κα­τα­φέ­ρει ὁ χα­ρι­σμα­τι­κός κα­θη­γη­τής νά δη­μι­ουρ­γή­σει τό πλαί­σιο ἐ­κεῖ­νο καί τό κλῖ­μα ἐ­κεῖ­νο, πού θά ἐ­πι­τρέ­ψει στό παι­δί ἤ στό νέ­ο νά ἀ­νοί­ξει τήν καρ­διά του καί νά τοῦ ἐ­κμυ­στη­ρευ­θεῖ τίς μύ­χι­ες σκέ­ψεις καί ἐ­πι­θυ­μί­ες του.

Αὐ­τό, ὅ­μως, πού ἦ­ταν καί εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον στίς πα­ρα­δο­σια­κές σχέ­σεις, στήν κλα­σι­κή μορ­φή ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας νέ­ων καί ἐ­νη­λί­κων, εἶ­ναι ἐν μέ­ρει ἐ­φι­κτό σή­με­ρα στό δι­α­δί­κτυ­ο (internet), σέ παι­δα­γω­γούς μέ λε­πτό­τη­τα, μέ συ­ναί­σθη­ση εὐ­θύ­νης καί μέ σχε­τι­κή γνώ­ση τῆς σύγ­χρο­νης τεχνολογίας. Καί ἡ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α αὐ­τή πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται ἤ­δη ἀ­πό ἐ­ξει­δι­κευ­μέ­νους συ­νερ­γά­τες, στίς λε­γό­με­νες ὁ­μά­δες συ­ζή­τη­σης, πού ἀ­πευ­θύ­νον­ται σέ παι­διά καί σέ νέ­ους, δη­λα­δή, μέ τήν συμ­με­το­χή σέ νε­α­νι­κά Fora.

Ἔ­τσι, λοι­πόν, γιά νά μήν μα­κρη­γο­ροῦ­με καί γιά νά ἐ­πα­νέλ­θου­με στό θέ­μα μας, τό πρω­ί ἐ­κεῖ­νο, στό Ρα­δι­ο­φω­νι­κό Σταθ­μό τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλλάδος, κα­λε­σμέ­νος ἀ­πό τήν κ. Ἀ­δα­μαν­τί­α Μπούρ­τζι­νου, ρω­τή­θη­κα γιά τό θέ­μα τῆς ἀ­πο­γευ­μα­τι­νῆς μου ὁ­μι­λί­ας, στή Λά­ρι­σα καί γιά τό βι­βλί­ο: «Ναί ἤ ΟΧΙ στό Χά­ρι Πό­τερ;», πού ἦ­ταν πλέ­ον ἔ­τοι­μο κι ἐ­πρό­κει­το νά κυ­κλο­φο­ρή­σει σύν­το­μα. Τό βιβλίο αὐτό τε­λι­κά κυ­κλο­φό­ρη­σε τόν Μά­ϊ­ο τοῦ 2003, μέ ἐ­ξαι­ρε­τι­κή ἐ­πι­τυ­χί­α καί πραγ­μα­το­ποίη­σε σέ τρία χρόνια 4 ἐ­πα­νεκ­δό­σεις.

Στή συ­νέν­τευ­ξη ἐκείνη ὑ­πο­γραμ­μί­στη­κε ἔν­το­να ὁ πο­νη­ρός καί ὑ­πο­χθό­νιος τρό­πος μέ τόν ὁ­ποῖ­ο ἡ Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (J. K. Rowling), συγ­γρα­φεύς τῆς σει­ρᾶς τῶν βι­βλί­ων «Χά­ρι Πό­τερ», χτί­ζει τόν μύ­θο της ἔ­τσι ὥ­στε νά κα­τα­στή­σει τήν μα­γεί­α ὄ­χι μό­νον ἀ­πο­δε­κτή ἀλ­λά καί ἐ­πι­θυ­μη­τή ἀ­πό τούς μι­κρούς, ἀλ­λά καί τούς με­γά­λους ἀ­να­γνῶ­στες της. Πῶς χρη­σι­μο­ποι­εῖ τό χι­οῦ­μορ καί τήν λε­πτή εἰ­ρω­νεί­α –στοι­χεῖ­α ἰ­δι­αί­τε­ρα προ­σφι­λή σέ μιά κοι­νω­νί­α ἀν­τα­γω­νι­στι­κή, σάν τήν ση­με­ρι­νή, ὅ­που οἱ σχέ­σεις τῶν ἀν­θρώ­πων ἀγνοοῦν τήν ἀ­γα­πη­τι­κή δι­ά­στα­ση καί πα­λιν­δρο­μοῦν με­τα­ξύ εἰ­ρω­νεί­ας καί κο­λα­κεί­ας. Οἱ ἄν­θρω­ποι καί εἰ­δι­κά τά παι­διά «ἀ­να­γνω­ρί­ζουν» ὑ­πο­συ­νεί­δη­τα τόν ἑ­αυ­τό τους, στά γρα­πτά τῆς Ρόουλινγκ, καί στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό, ταυ­τί­ζον­ται μέ τούς ἥ­ρω­ές της· ἕ­νας ἀ­πό τούς λό­γους, πού προσ­δί­δει στά βι­βλί­α της ἐ­πι­τυ­χί­α. Ἐ­δῶ, κα­κοί, πο­νη­ροί, ἀ­νεγ­κέ­φα­λοι, πε­ρι­γρά­φον­ται καί προ­βάλ­λον­ται ὅ­σοι ἀ­πορ­ρί­πτουν τήν μα­γεί­α, ὡς κα­κή καί ἐ­πι­κίν­δυ­νη. Εἶ­ναι οἱ Muggles -ὅ­ρος ὑ­πο­τι­μη­τι­κός γιά τούς ἁ­πλούς ἀν­θρώ­πους, πού ἀ­πορ­ρί­πτουν τήν ἄ­σκη­ση τῆς μα­γεί­ας- μέ κο­ρυ­φαί­ους τούς Darsley, τό ζεῦ­γος πού ἀ­νέ­λα­βε τήν υἱ­ο­θε­σί­α τοῦ Χά­ρι Πό­τερ.

Ἡ Ρόουλινγκ ἐ­ξαν­τλεῖ ὅ­λη τήν συγ­γρα­φι­κή της δει­νό­τη­τα στήν προσπάθειά της αὐτή –κι αὐ­τό δέν μπο­ροῦ­με νά μήν τῆς τό ἀ­να­γνω­ρί­σου­με, ὅτι πρόκειται γιά ἰκανή συγγραφέα-, ἀλ­λά, πά­λι, δέν εἶ­ναι πιό ἐ­πι­κίν­δυ­νος ἕ­νας τα­λαν­τοῦ­χος, ἀλ­λά δι­ε­στραμ­μέ­νος δη­μι­ουρ­γός ἀ­πό ἕ­ναν ἀ­τά­λαν­το, τόν ὁ­ποῖ­ο τό κοι­νό πι­θα­νόν, θά ἀ­πορ­ρί­ψει ἔ­τσι κι ἀλ­λι­ῶς ἀπό τήν ἀρχή;

Ἡ Ρόουλινγκ ἐ­ξαν­τλεῖ­ται, λοι­πόν, στό νά πε­ρι­γρά­ψει, μέ ὕ­που­λο τρό­πο, τήν ἄ­σκη­ση τῆς μα­γεί­ας σάν κα­λή καί ἀ­πο­δε­κτή καί τούς ἀν­τι­τι­θέ­με­νους σάν κα­κούς, ἀ­νό­η­τους ἤ στήν κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, βα­ρε­τούς. Τί τέ­λεια ἀν­τι­στρο­φή τῶν ἀ­ξι­ῶν;

Ἡ Ρόουλινγκ προ­χω­ρεῖ ἀ­κό­μη σέ μιά προσπάθεια νά κα­θι­ε­ρώ­σει στήν συ­νεί­δη­ση τοῦ ἀ­να­γνώ­στη τό μον­τέ­λο τοῦ δῆ­θεν κα­λοῦ ἤ «λευ­κοῦ» μά­γου, σέ ἀν­τί­θε­ση μέ τόν δῆ­θεν κα­κό ἤ «μαῦ­ρο» μά­γο, δι­α­χω­ρι­σμό πού πάν­το­τε ἐ­πι­χει­ροῦ­σε νά κα­θι­ε­ρώ­σει ὁ ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κός χῶ­ρος καί ἰ­δι­αί­τε­ρα ἀ­πό τήν ἐ­πο­χή τῆς Ἑ. Π. Μπλα­βά­τσκη καί τῆς «Θε­ο­σο­φι­κῆς Ἑ­ται­ρεί­ας» της.

Ἀ­ξί­ζει ἐδῶ νά ση­μει­ω­θεῖ -ἄν καί ὁ ὅ­ρος ἔ­χει πλέ­ον πο­λι­το­γρα­φη­θεῖ δι­ε­θνῶς-, ὅ­τι καί ἁ­πλῆ ἀ­να­φο­ρά σέ «μαύ­ρη» μα­γεί­α ἀ­πό χεί­λη Ὀρ­θό­δο­ξα, ἀ­πο­τε­λεῖ ἀ­στο­χί­α, κα­θώς ἔ­τσι ἀ­συ­νεί­δη­τα ἀ­πο­δε­χό­μα­στε τήν ὕ­παρ­ξη ὄ­χι μί­ας καί μο­να­δι­κῆς μα­γεί­ας, ὅ­πως ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­να­φέ­ρει στίς Ἅ­γι­ες Γρα­φές της, ἀλ­λά πολ­λῶν εἰ­δῶν, κά­τι πού ὁ ἀ­πο­κρυ­φι­σμός κα­τόρ­θω­σε νά ἐμ­πε­δώ­σει στίς συ­νει­δή­σεις τῶν ἀν­θρώ­πων.

Ἕ­να, τρί­το καί πο­λύ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ση­μεῖ­ο ἀ­να­φο­ρᾶς στά βι­βλί­α τῆς Ρόουλινγκ εἶ­ναι ἡ ἀ­να­φο­ρά καί πε­ρι­γρα­φή ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κῶν πρα­κτι­κῶν μέ πολ­λές λε­πτο­μέ­ρει­ες, ὅ­πως: ἐ­πῳ­δές (ξόρ­κια) καί τε­λε­τουρ­γί­ες, κά­τι ἄ­γνω­στο στό παι­δι­κό ἀ­νά­γνω­σμα λί­γα χρό­νια νω­ρίτερα. Αὐ­τό εἶ­ναι κι ἕ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ση­μεῖ­ο πού πρέ­πει νά ὑ­πο­γραμ­μί­ζε­ται, ὅ­ταν μή ἐ­νη­με­ρω­μέ­νοι γο­νεῖς ὑ­πο­βάλ­λουν συ­χνά τό κλα­σι­κό ἐ­ρώ­τη­μα: «Μά καί στά πα­ρα­μύ­θια, στό πα­ρελ­θόν, δέν γί­νον­ταν ἀ­να­φο­ρές σέ μά­γους καί μα­γι­κά»;

Στό σύγ­χρο­νο, λοιπόν, «παι­δι­κό» ἀ­νά­γνω­σμα ἐ­πι­στρα­τεύ­ε­ται ὅ­λη ἡ ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κή γραμ­μα­τεί­α γιά νά «ἀ­πο­κτή­σουν τά γρα­πτά ἀ­λη­θο­φά­νεια», ὅ­πως δη­λώ­νει καί ἡ Ρόουλινγκ σέ σχε­τι­κή συ­νέν­τευ­ξη στούς Times.

Ἔ­τσι, πα­ρε­λαύ­νουν ἀ­πό τά βι­βλί­α της, ἀ­πό τόν ἀλ­χη­μι­στή Νικολά Φλαμέλ (Nicholas Flamel)[1] καί τόν ἀ­στρο­λό­γο καί μά­γο Κορνήλιο Αγρίππα (Heinrich Corne­li­us Agrippa)[2] -ἱ­στο­ρι­κά πρό­σω­πα καί οἱ δύ­ο- μέ­χρι καί τίς πρα­κτι­κές τῆς δαι­μο­νι­κῆς σω­μα­τι­κῆς κα­τά­λη­ψης καί τοῦ «ξε­ρι­ζώ­μα­τος τοῦ μαν­δρα­γό­ρα» -γιά νά ἀ­να­φέ­ρου­με ἐ­λά­χι­στα μό­νο δείγ­μα­τα ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κῶν ἀ­να­φο­ρῶν σέ παι­δι­κό ἀ­νά­γνω­σμα.

Ὅμως ἐπειδή τό πρόβλημα δέν ἔπαυσε νά ὑπάρχει καθώς καί διδακτορικές διατριβές -ἀπό παιδιά τοῦ τότε καί ἐπιστήμονες τοῦ σήμερα- ἔχουν πραγματευθεῖ θετικά τό σύνδρομο «Χάρι Πότερ», θά ἐπανέλθουμε συντόμως ἐπί τοῦ θέματος.

 

[1] http://archive.is/Lasnq

[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Cornelius_Agrippa

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ Μαρουσῶ ἔδειχνε ἰδιαίτερα ἀνήσυχη ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, ὅταν ὅρμησε στὴν «Αἴθουσα Ἀντωνίου Ἀ­λε­βι­ζο­πού­λου» φωνάζοντας: «Τὰ μάθατε; Ἄνοιξαν Κέντρο ἐδῶ ἀ­πέ­ναν­τί μας»...

Ἀλλὰ ἄς ἐπανέλθουμε μὲ ψυχραιμία νὰ ἐξηγήσουμε ποιὰ εἶναι ἡ «Αἴθουσα Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου», ποῦ εἶναι τὸ «ἐδῶ ἀπέναντί μας», «τί Κέντρο ἄνοιξε» καὶ ποιὰ εἶναι τέλος πάντων ἡ Μαρουσῶ.

Ἄς ξεκινήσουμε ἀνάποδα: Ἡ Μαρουσῶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ὁμάδος Ἐργασίας τῆς Π.Ε.Γ., πού κάθε Πέμπτη ἀπόγευμα, 7,00΄ μὲ 9,00΄ μαζευόμαστε στὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς, Ἀποστόλου Παύλου 10 -δύο δρόμους δεξιὰ μετὰ τὴν Ε.Ρ.Τ.-, στὴν ἑβδομαδιαία συνάντηση γιὰ τὴν ἐ­νη­μέ­ρω­ση καὶ ἐκπαίδευση στὰ θέματά μας, τὰ σχετικὰ μὲ τὶς αἱ­ρέ­σεις, τὴν παραθρησκεία, τὶς «ἐναλλακτικὲς» -βλέπε καὶ «ὁλιστικὲς» ἢ «ἐνεργειακὲς»- πρακτικὲς καὶ τὴν «Νέα Ἐποχὴ» τοῦ Ὑδροχόου. Τὰ μαθήματα αὐτά, τῆς Πέμπτης, πραγ­μα­το­ποι­οῦν­ται στὸν 1ο ὄροφο τοῦ τριώροφου Ἐνοριακοῦ Κέντρου, σὲ χῶρο ποὺ παραχωρήθηκε πρὸ εἰκοσιπενταετίας ἀπὸ τὴν Ἐ­νο­ρί­α τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὴν Π.Ε.Γ. πρὸς τιμὴν τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου -ὁ ὁποῖος ἔζησε καὶ ἐρ­γά­στη­κε στὴν Ἁγία Παρασκευὴ κι ἔβαλε τὶς βάσεις στὸ ἀντιαιρετικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, Ἑλλαδικῶς καὶ Πανορθοδόξως-, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ αἴθουσα φέρει τιμητικῶς τὸ ὄνομα.

Σχετικὰ τώρα μὲ τὸ «τί Κέντρο ἄνοιξε, ἐδῶ, ἀπέναντί μας» θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὰ δεδομένα μὲ προσοχή.

Ἤδη ἀπὸ τὸν Μάρτιο 2017 ἡ Ὁμάδα Ἐργασίας εἶχε ἐντοπίσει κάποιον φορέα μὲ τὸν ὕποπτο τίτλο «Κοινωνικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Σρὶ Λάνκα» στὸν ὁποῖο ὁ Δῆμος Ἀθηναίων παραχώρησε, τὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Πολυχώρου «Ἄννα καὶ Μαρία Καλουτᾶ», προκειμένου νὰ πραγματοποιήσει -τὸ «Κοινωνικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Σρὶ Λάνκα»- «ἐκδήλωση ὅπου τά παιδιὰ τοῦ Συλλόγου θὰ ἑρμηνεύσουν τὶς δεξιότητές τους στὸν χορό, μουσικὴ καὶ θέατρο[1]». Τὸν ἴδιο φορέα εἴχαμε ἐντοπίσει κι ἄλλες φορὲς στὴ συνέχεια, μὲ ἐλαφρῶς παραλλαγμένο τὸν τίτλο, ὡς «Πολιτιστικὸ Σύλλογο Σρὶ Λάνκα» σὲ διάφορες προσπάθειες διείσδυσης σὲ κοινωνικοὺς καὶ κοινοτικοὺς χώρους, προφανῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση ταυτότητας κοινωνικοῦ καὶ πολιτιστικοῦ σωματίου.

Τὸ μόνο ποὺ δὲν εἴχαμε ποτὲ φανταστεῖ ἦταν ὅτι ὁ ἀμφιλεγόμενος αὐτὸ φορέας θὰ ἐπιζητοῦσε νὰ στεγαστεῖ στὴν Ἁγία Παρασκευή, ἕνα προάστιο γνωστὸ γιὰ τὴν εὐαισθησία του στὴν ἀντιμετώπιση -προφανῶς ἀπὸ τὴν ἐγκαταβίωση καὶ τὴν δράση του σ' αὐτὸ τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου- τῶν ποικίλων αἱρετικῶν κακοδοξιῶν καὶ μάλιστα στὴν ὁδὸ Ἀποστόλου Παύλου 5, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο, τοῦ χώρου ὅπου γίνονται καὶ τὰ μαθήματα τῆς Ὁμάδας Ἐργασίας τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ ἔκπληξή μας δὲν κράτησε πολὺ καθὼς ἤδη ὁ «Πολιτιστικὸς Σύλλογος Σρὶ Λάνκα» ἔσπευσε νὰ διαφημίσει στὰ κοινωνικὰ δίκτυα τὴν παρουσία του καὶ τὶς προθέσεις του.

Στὸ Facebook ὁ μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ «Πολιτιστικὸς Σύλλογος Σρὶ Λάνκα» παρουσιάστηκε πλέον «μὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια» ὡς τὸ ἑλληνικὸ σκέλος τοῦ «Atlantic Theravada Bud­dhist Culture and Meditation Society», δηλαδὴ ὡς «Ἀτλαντι­κὸς Βουδιστικὸς Σύλλογος Θεραβάδα, Πολιτισμοῦ καὶ Δια­λογισμοῦ», μὲ ἕδρα τὸν Καναδὰ[2].

Ἄρα, ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἐπίσημη «Παράδοση Θεραβάδα», μία ἀπὸ τὶς τρεῖς βασικὲς «Παραδόσεις» (τάσεις) τοῦ Βουδισμοῦ -οἱ ἄλλες δύο εἶναι ἡ «Παράδοση Μαχαγιάνα» (Mahayana, «τὸ Μεγάλο Ὄχημα») καὶ ἡ «Παράδοση Βατζραγιάνα» (Vajrayana, «ὁ Διαμαντένιος Δρόμος»)[3]- κι ὄχι ἕναν ἀθῶο «Πολιτιστικὸ Σύλλογο» ἀπὸ τὴ Σρὶ Λάνκα. Ἔτσι συμπληρώθηκε τὸ «βουδιστικὸ πὰζλ» στὴ χώρα μας, καθὼς οἱ ἄλλες βουδιστικὲς «Παραδόσεις» ἔχουν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἤδη ἐγκατασταθεῖ στὴν Ἀθήνα, Θεσσαλονίκη κι ἀλλοῦ...

Ἐκφράζοντας τὴν ἀπορία μας, «γιατί βουδιστικὸ Κέντρο ἐδῶ» σπεύσαμε νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὴν Ἀδελφότητα Θεολόγων «Ἡ Ζωὴ» ποὺ διατηρεῖ τὴν «Ἑστία Χριστιανικῆς Ἀγάπης» στὴν ὁδὸ Ἀ­πο­στό­λου Παύλου 4-6, δίπλα μας κι ἀπέναντι ἀπὸ τὸ «Βουδιστικὸ Κέντρο Θεραβάδα», μήπως κι ἐκεῖνοι εἶχαν κάποια πληρέστερη πληροφόρηση ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅμως ἡ μόνη πληροφορία ποὺ ἀποκομίσαμε ἦταν ὅτι ὁ κῆπος μὲ τὴν διώροφη μονοκατοικία ἀνῆκαν στὸν ἐκλιπόντα Στρατηγὸ Ὀδυσσέα Μαρούλη -γνωστὴ προσωπικότητα στὴν περιοχή μας-, ὁ ὁποῖος εἶχε 2 κόρες -τὴν μὶα ὕπανδρο- κι ὅτι τὸ διώροφο εἶχε πιθανῶς περιέλθει ἐκ κληρονομίας σὲ κάποια ἀπὸ αὐτές· ἤγουν, πληροφορία ἀδιέξοδος.

Ὅμως δὲν χρειάστηκε νὰ περιμένουμε πολὺ, καθὼς τὸ Βου­δι­στι­κὸ Κέντρο συνέχισε νὰ βομβαρδίζει τὸ Facebook[4] μὲ τὰ ἐπιτεύγματα καὶ τὶς προθέσεις του, ἐνημερώνοντας ἄλλοτε γιὰ τὸ πῶς διευθέτησε τοὺς χώρους τῆς νέας τους στέγης, πότε καὶ πῶς θὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ σεμινάρια διαλογισμοῦ ἢ πότε θὰ κάνει διαλέξεις «ὁ Σεβάσμιος Nyanadassana (Ἰωάννης Τσέλιος)[5], ὁ πρῶτος Ἕλληνας Βουδιστὴς μοναχός τῆς ἀρχαίας Βουδιστικῆς παράδοσης Θεραβάντα ποὺ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ διδάξει διαλογισμὸ καὶ Ντάρμα στὰ Ἑλληνικὰ[6]».

Οἱ πρῶτες μας διαπιστώσεις ἦταν ὅτι τὸ κοινό δὲν φάνηκε ἰδιαίτερα πρόθυμο στίς προσκλήσεις του Κέντρου -ἂν καὶ μιὰ ψυχὴ νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὶς κακοδοξίες τοῦ Βουδισμοῦ, τὸ κόστος κι ἡ εὐθύνη μας εἶναι τεράστια-, ὅμως ὁ δαιμόνιος νοῦς φροντίζει νὰ ἐκμεταλλεύεται κάθε δυνατότητα κι ἔτσι «τὰ μαθήματα μεταδίδονται καὶ ζωντανὰ μὲ Live Streaming μέσω Facebook καὶ μπορεῖ κανεὶς νὰ παρακολουθήσει τὰ video τῶν προηγούμενων μαθημάτων[7] ἐνῶ τὸ πρῶτο μάθημα ξεκίνησε στὶς 13/3/2019».

Καὶ βέβαια, οἱ προσφορὲς δὲν εἶναι πάντοτε δωρεάν· ἔτσι «Τὸ Βουδιστικὸ Κέντρο Θεραβάντα διοργανώνει δύο ὁλοήμερα retreats διαλογισμοῦ μὲ τὴν Σεβάσμια μοναχὴ Vimuththa Therani. Μέγιστος ἀριθμὸς ἀτόμων 25. Ἡ συμμετοχὴ καὶ γιὰ τὶς δύο μέρες εἶναι 40 € ἀνὰ ἄτομο. Συμπεριλαμβάνεται ἐλαφρὺ γεῦμα, καφὲς καὶ τσάϊ. Λόγω περιορισμοῦ τῶν θέσεων θὰ ὑπάρξει σειρὰ προτεραιότητος. Ἡ πληρωμὴ θὰ γίνεται μέσω τραπέζης ἢ paypal. Ὅταν κάνετε τὴν πληρωμὴ παρακαλῶ νὰ ἀναφέρετε τὸ ὄνομα, τὸ τηλέφωνό σας καὶ τὸ email σας».

Καὶ πέραν ἀπὸ τοὺς ἀσιάτες «δασκάλους» καὶ τὸν Ἰωάννη Τσέλιο (Σεβάσμιο Nyanadassana) βασικὸ ρόλο στὴν ὅλη δραστηριότητα παίζουν καὶ λαϊκοὶ συνεργάτες ὅπως ὁ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τί­ας Μιχαὴλ Ξυνὸς[8] κ.ἄ.

Ὅμως, παρ' ὅλες τὶς προσπάθειες κι ἐπειδὴ προφανῶς ἡ προσέλευση στὸ Κέντρο δὲν ἦταν κατὰ τοὺς διοργανωτὲς ἡ ἀναμενόμενη, ἐφευρέθηκαν κι ἄλλοι τρόποι, ὅπως π.χ. ἡ ἀναγγελία ὅτι «ἂν θέλετε νὰ βοηθήσετε ἐθελοντικὰ στὴ γραμματειακὴ ὑποστήριξη τοῦ κέντρου μας, μπορεῖτε νὰ στείλετε τὸ βιογραφικό σας μαζὶ μὲ μὶα σύντομη περιγραφὴ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐθελοντικὴ αὐτὴ θέση στὸ e-mail...».

Ἢ ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τῶν Βουδιστῶν ποὺ ξεπερνάει σὲ προκλητικότητα ὅλες τὶς προηγούμενες καθὼς στοχεύει στὸ συναίσθημα τῶν ἀποδεκτῶν του μηνύματος. Τώρα, καλοῦνται τὰ ἀνυποψίαστα θύματα «νὰ προσφέρουν τὴν τροφὴ στοὺς μοναχούς τῆς αὐθεντικῆς Βουδιστικῆς παράδοσης Theravada ἀπὸ τὶς 8:00΄ μέχρι τὶς 11:00΄, ποὺ μποροῦν νὰ τρῶνε μετὰ τὴν ὥρα τῆς χαραυγῆς μέχρι τὴν ὥρα ποὺ μεσουρανεῖ ὁ ἥλιος. Μετὰ δὲν τρῶνε μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα. Αὐτὸ βοηθάει στὸ νὰ μποροῦν νὰ διαλογίζονται περισσότερες ὧρες μὲ καθαρότερο νοῦ. Ἡ τροφὴ πρέπει νὰ προσφέρεται στὰ χέρια τῶν μοναχῶν διότι οἱ ἴδιοι, μὲ βάση τοὺς μοναστικοὺς κανόνες, δὲν μποροῦν νὰ παίρνουν ἀπὸ μόνοι τους κάτι ποὺ δὲν τοὺς ἔχει δοθεῖ διότι ἡ ζωὴ τους στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἐπαιτεία. Ὑ­πεν­θυ­μί­ζε­ται ὅτι ὅλες οἱ πνευματικὲς διδασκαλίες παρέχονται ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς πρὸς τοὺς λαϊκοὺς ἐντελῶς δωρεάν. Εἶναι μιὰ εὐ­και­ρί­α γιὰ ὅσους θέλουν νὰ προσφέρουν καὶ νὰ ἐξασκήσουν τὴν ἀρετὴ τῆς γενναιοδωρίας νὰ συμμετέχουν σὲ αὐτὴ τὴ δραστηριότητα».

Τώρα, τί νὰ ποῦμε; Ὅτι μᾶς κοροϊδεύουν κατάμουτρα;

Σπεύσατε, λοιπόν, νὰ ταΐσετε στοὺς κακόμοιρους μοναχούς τῆς αὐθεντικῆς Βουδιστικῆς παράδοσης Theravada ποὺ δὲν τρῶνε μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα γιὰ νὰ μποροῦν νὰ διαλογίζονται περισσότερες ὧρες μὲ καθαρότερο νοῦ...».

Ποιὸς εἶπε ὅτι οἱ βουδιστὲς μοναχοὶ δὲν χρησιμοποιοῦν τεχνάσματα γιὰ νὰ παρασύρουν ἀνυποψίαστα θύματα στὴν πλάνη τους; Ἡ ἐφευρετικότητα κάποιων δὲν ἔχει ὅρια.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικὲς καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] https://yperdiavgeia.gr/decisions/view/22710898

[2] https://atlanticbuddhist.com/

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Theravada#/media/File:Buddhist_sects.png

[4] https://www.facebook.com/Theravada.Greece/

[5] http://archive.is/wip/wi7fN

[6] https://www.youtube.com/watch?v=BrzTkfaYexc

[7] http://bit.ly/2Wc6GAo

[8] https://www.quora.com/profile/Michael-Xynos

Ευδοξία Αυγουστίνου

Φιλόλογος – Θεολόγος

 

«Βίος ἀνεόρταστος μακρὰ ὁδὸς ἀ­πανδόχευτος» ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, γιατί γνώριζαν ὅτι οἱ γιορτές ἔρχονται νά ἀπαντήσουν σέ μιά μεγά­λη ψυχολογική ἀνάγκη. Κάθε ψυχικά ὑ­γιής ἄνθρωπος θέλει νά βρεῖ τρόπο νά ἑορ­τάσει, γιά νά ἐξωτε­ρικεύσει ὅ,τι πι­στεύει καί ζῆ μέσα του. Αὐτά τά συν­αι­σθήματα ἐξέφραζε ὁ Γεώργιος Θε­ο­το­κᾶς, ὅταν ἔγραφε: «Ἡ Ὀρθοδοξία, ὅ­πως παρου­σι­ά­ζεται στά μάτια τοῦ ἑλ­ληνικοῦ λαοῦ, εἶναι θρησκεία ἐθνική, συνυφα­σμένη ἀ­ξεδιά­λυτα μέ τά ἤθη του καί τόν ὁμα­δι­κό χαρακτῆ­ρα… Οἱ μεγάλες ἑορ­τές της, ὁ Εὐαγγελισμός, τό Πάσχα, ὁ Δεκαπενταύγουστος, τά Χριστού­γεννα, τά Δω­δεκάμερα καί ἄλ­λες εἶναι κάθε χρόνο οἱ μεγάλες μέρες τῆς Ἑλλάδας, οἱ μέ­ρες ὅπου τό ἐθνικό σύνολο αἰσθά­νεται πε­ρισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη ὥρα τήν ἑνό­τητά του, τήν ἀλληλεγγύη του, τήν ἀμοιβαία ἀγάπη τῶν μελῶν του. Αὐτή ἡ θαλπωρή, αὐτά τά ζεστά κύματα πού με­ταδίδονται ἀ­κατάπαυ­στα σέ ὅλη τήν Ἑλ­λάδα ἀπό τούς ὀρθόδοξους ναούς καί τίς βυ­ζαν­τινές τους ἀκολου­θίες ἀ­πο­τε­λοῦν στοιχεῖο συστατικό, ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς».

Τά τελευταῖα, ὅμως, χρόνια κα­θιε­ρώθηκαν ἀπό τόν Ὀργανισμό Ἡνω­μέ­νων Ἐθνῶν (Ο.Η.Ε.) καί ἄλλους παγ­κόσμιους ὀργανισμούς οἱ λεγόμε­νες Παγκόσμιες Ἡμέρες, οἱ ὁποῖες τείνουν νά διεισδύσουν σέ κάθε χώρα καί τόπο. Κά­ποιες ἔχουν καθιερωθεῖ, γιά νά θυμᾶται ὁ κόσμος σέ ὅλο τόν πλανήτη σημαν­τι­κά γεγονότα, νά ἐνημε­ρώνεται ἤ καί νά εὐαισθητοποιεῖται γιά ζητή­μα­τα μεί­ζο­νος σημασίας (π.χ. ἡ­μέ­ρα πε­ρι­βάλ­λον­τος ἤ κατά τοῦ Aids). Ὡστόσο, ὑπάρ­χουν καί ἄλλες πού δη­μιουργοῦν ἐρω­τήματα· ἐνδεικτικά ἀνα­φέρω με­ρι­κές Παγκό­σμιες Ἡμέρες: 21/1 – Ἀγ­κα­λιᾶς, 22/2 – Σκέψης, 14/3 -Σταθερᾶς π, 21/3 – Ὕ­πνου, 1/5 – Νομιμοποίησης τῆς Κάνναβης, 23/5 – Χε­λώνας, 15/6 – Ἀνέ­μου, 22/6 – Σκαραβαίου, 20/8 – Φάρων, 2/10 – Που­λιῶν, 8/10 – Αὐ­γοῦ, 15/10 – Πλυ­σί­ματος Χε­ριῶν, 19/11 – Δημόσιας Τουαλέτας, 21/11 – Χαι­­ρε­τισμοῦ.

Γιά τήν καθιέρωσή τους εὐθύνεται ἐν πρώτοις ἡ θρησκευτική ἀδιαφορία καί ἡ ἀποστασιοποίησή μας ἀπό τόν Θε­ό. Ἐδῶ καί χρόνια ἡ ἀθεϊστική προ­πα­γάνδα ἀπεργάζεται τήν ἀποκαθή­λω­ση τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν, παρουσιά­ζον­τας αὐτές ὡς ψεύδη καί πρω­τό­γο­νους μύθους, πού δέν ἔχουν τίποτε νά προσ­φέρουν στόν σύγχρονο κόσμο. Ση­μαν­τική στό θέμα αὐτό ὑπῆρξε καί ἡ συμ­βολή τῆς παγκοσμιο­ποίησης, οἱ ἐμ­πνευ­στές τῆς ὁποίας ὁραματίστηκαν ἕναν κόσμο μέ λαούς χωρίς ἰδιο­προ­σ­ωπία, χωρίς ταυτότητα, δίχως τά ἰδι­αί­τερα ἤθη καί ἔθιμα καθεμιᾶς ἐθνότητας.

Εἶναι γνωστό ὅτι πολλές ἀπό τίς γιορτές αὐτές χρηματοδοτοῦνται ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, καθώς προ­βάλ­λουν συγκεκριμένα προϊόντα καί ἱκανοποιοῦν οἰκονομικά συμφέροντα. Ἐπι­- πλέον, ὅλοι μας εἴμαστε μάρτυρες τοῦ διαγκωνισμοῦ πού παρατηρεῖται -μετα­ξύ δήμων, φορέων τοπικῆς αὐτο­διοί­κη­σης, συλλόγων καί ἄλλων παρα­γόντων τῆς κοινωνικῆς ζωῆς- γιά τήν ἀνάληψη τέτοιων πρωτο­βουλιῶν. Ἐνί­οτε, μάλι­στα, περιβάλ­λονται ἀπό τέ­τοια αἴγλη, ὥστε νά ὑπερβαίνουν τίς χριστια­νικές γιορ­τές.

Ὁ ἑορτασμός τῶν Παγκόσμιων Ἡ­με­ρῶν πολλές φορές ἐξελίσσεται σέ εὐ­και­ρία ἀποχαλιναγώγησης ποικίλων παθῶν, κοσμικῆς ἐπίδειξης, πρόσκαι­ρης εὐφο­ρίας καί προβληματικῆς δια­σκέδα­σης. Ὀργανωμένες γύρω ἀπό ἀ­όριστα πρόσ­ωπα (π.χ. ἡμέρες τῆς γυ­ναίκας, τοῦ πα­τέ­ρα κ.ἄ.) ἤ γενικές ἰ­δέ­ες (π.χ. ἡμέρες τῆς δασοπονίας, τοῦ διαβήτη κ.ἄ.) μοι­άζουν μέ εἰδωλο­λα­τρι­κά μυστήρια, συν­δεδεμέ­να μέ κάποιον μῦθο. Μέ τόν τόσο προσωρινό καί ἀποσπασματικό τους χα­ρακτήρα, φαντά­ζουν σάν ριπές… πολυ­βό­λου, οἱ ὁποῖες, ἄν δέν ἐκτελοῦν τήν ἠθική καί πνευ­ματική μας ἀκεραιότητα, σαφῶς κα­θο­δηγοῦν τίς ἐνέργειές μας σέ ἄλλες κατευθύνσεις.

Ὡς παγκοσμιοποιημένες οἱ ἐν λόγῳ ἡμέρες ἀντιμάχονται τήν παγκοσμιό­τητα τῶν ἑορτῶν τοῦ Θεοῦ καί φιλο­δο­ξοῦν νά ἀντικαταστήσουν τίς ἐκκλησι­αστικές ἑορτές ἤ τουλάχιστον νά διεκ­δι­κήσουν μιά ἰσότιμη θέση δίπλα τους. Στίς γιορτές τῆς Ἐκκλη­σίας μας ἡ παγκοσμιοποίηση ἀντιτάσ­σει τίς δι­κές της, γιά νά γιορταστεῖ καί νά προ­βληθεῖ ὁτι­δήποτε ἄλλο, καλύπτοντας ἐκεῖνο πού μᾶς συνδέει ἀπο­κλειστικά μέ τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία καί συμ­βάλλει στήν πνευμα­τική μας ἀνύ­ψωση.

Τό ζητούμενο εἶναι ἄν, τελικά, ἔ­χουν ἀνταποκριθεῖ οἱ Παγκόσμιες Ἡ­μέρες στίς προσδοκίες πού ὁδήγη­σαν στή θέ­σπισή τους. Ἐξετάζοντας τά δε­δομέ­να γύρω μας, καταλήγουμε στό συμπέ­ρα­σμα ὅτι οἱ στόχοι, ποὺ ὑπο­τίθεται ὅτι πρεσβεύουν, δέν ἔχουν ἐ­πιτευχθεῖ· λόγου χάρη παρά τόν ἐκ­κω­φαντικό ἑορτασμό τῶν ἀντίστοιχων ἡ­μερῶν παρατη­ρεῖται αὔξηση τῶν φο­ρέ­ων τοῦ Aids, αὔ­ξηση τῆς χρήσης ναρ­κωτικῶν οὐσιῶν καί μάλιστα ἀπό ἄτομα νεαρῆς ἡλικίας, πε­ρισσότεροι πόλεμοι σέ χῶρες τῆς Ἀνα­τολῆς, ὑψηλά ποσοστά παιδικῆς ἐρ­γασίας καί κακο­ποί­η­σης, καθώς καί ὑπε­ράριθμα περιβαλ­λοντικά προβλή­ματα.

Καί αὐτό, γιατί δέν εἶναι δυνατό τό παγκοσμιοποιημένο ἑορτολόγιο νά ἀπαντήσει στίς ἀγωνίες τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου. Πῶς μπορεῖ νά τόν ἀγγίξει ὑπαρξιακά, νά τοῦ μεταδώσει αἰσιοδο­ξία, ἐλπίδα γιά τό μέλλον, δύναμη νά συν­εχίσει τόν ἀγώνα του, νά τοῦ με­ταγγίσει ἀγαλλίαση καί εὐφροσύνη, νά τόν ἀνα­και­νίσει; Καί κάτι ἄλλο εἶναι ἄ­ξιο παρα­τηρήσεως. Ἀκόμη καί οἱ πλέον ἀθῶες Παγκόσμιες Ἡμέρες, λειτουρ­γώντας θε­τικά, δέν κάνουν τίποτε ἄλ­λο ἀπό τό νά ἀποπροσα­νατολίζουν καί νά στρώ­νουν τό χαλί στή «νέα ἠθική»· ἀκόμη καί οἱ πλέον «καλές» δέν ἔχουν κανένα νό­ημα πνευματικό· ἀντίθετα ὑ­ποβάλλουν μη­νύματα σαρκικά, μά­ταια καί γήινα, καθώς δέν ἀποβλέπουν στήν αἰώνια ψυχή μας, ἀλλά στό φθαρτό σῶ­μα μας καί στό «τώ­ρα» τῆς ζωῆς μας!

Κοντολογίς οἱ Παγκόσμιες Ἡμέρες εἶναι γιορτές τῆς «Νέας Ἐποχῆς», οἱ ὁποῖες κοντά στά ἄλλα εὐνοοῦν τή στα­διακή ἐγκαθίδρυση τῆς πανθρη­σκεί­ας. Γιά τήν ἐπέλασή της μᾶς προϊ­δεά­ζουν οἱ Παγκόσμιες Ἡμέρες Σκέ­ψης (μήπως κα­λύτερα διαλογι­σμοῦ;), ἀνεκτι­κότητας-ἀνεξιθρη­σκεί­ας, ἀν­τιρ­ρησιῶν συνείδη­­σης, βλασφημίας, γιόγ­κα. Μᾶς ἐξωθοῦν σάν «ζαλισμένο κοπάδι» σέ σκοτεινές καί ὕποπτες ἀ­τρα­πούς. Ὅμως, ἡ φωνή τῶν ἁγίων Πατέρων διασχίζει τούς αἰῶ­νες καί κρυ­στάλ­λινη φθάνει ὥς τίς μέρες μας, δεί­χνοντάς μας τόν θεοπρεπῆ τρό­πο ἑ­­ορτασμοῦ: «Κεφά­λαιον ἑορτῆς μνή­μη Θεοῦ, Θεοῦ μνημο­νεύσωμεν… Τοι­γα­ροῦν ἑορτά­ζωμεν μὴ πανηγυρι­κῶς, ἀλλὰ θεϊκῶς· μὴ κοσμικῶς, ἀλλ’ ὑπερ­κοσμίως· μὴ τὰ ἡμέτερα, ἀλλὰ τὰ τοῦ ἡ­μετέρου, μᾶλλον δὲ τὰ τοῦ Δεσπό­του». Ἄς ἀφυπνισθοῦμε, λοιπόν!

 

 

 

 

 

 aktines.blogspot.com

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σέ δύο προηγούμενα φύλλα τῆς Ἐφημερίδας μας εἴχαμε ἀ­σχο­ληθεῖ μέ τό μοναδικὸ -γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας- ἐγχειρίδιο, μέ τίτλο: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβί­βαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1], πού κυκλοφόρησε τό 1998, ἀπό τήν «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογε­νείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», μέ βασικό συντελεστή τοῦ ὅλου ἐγχει­ρή­ματος, τόν Ὁσιολ. Μοναχὸς π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη.

Σήμερα συνεχίζουμε μὲ ἐπὶ πλέον ὑλικὸ ἀπὸ τὸ ἀξιόλογο αὐ­τό ἔργο ἐξετάζοντας μεταξὺ ἄλλων καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἱδρυ­τοῦ τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς Σάμουελ Χάνεμαν (Samuel Hah­ne­mann) ποὺ ὑπῆρξε τόσον Mασόνος, ὅσον καὶ Ἀλχημιστής.

Αὐτὰ ὅλα λοιπὸν δὲν εἶναι ἄσχετα μὲ τὴν ἀλχημιστική ἰδιότητα τοῦ Hahnemann γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ὁμοιοπαθητικὸς Γιῶργος Βυθούλ­κας ἀναφέρει ὅτι: «... ἦταν ἕνας χημικὸς μὲ ἄριστα προσόντα καί, ἐπίσης, εἶχε μεγάλη ἐπίγνωση τῆς ἀλχημείας»[2].

Eἶναι σαφὲς ὅτι ὁ ὅρος «ἀλχημεία» ἀναφέρεται ἐδῶ μὲ τὴ μεταφυ­σική του ἔννοια, γι' αὐτὸ ἄλλωστε καὶ διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν ἰδιό­τη­τα τοῦ Hahnemann ὡς χημικοῦ. Ἄλλωστε ὁ Winer μᾶς λέγει γιὰ τὰ φάρ­μακα τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς ὅτι: «Στὰ νοητικὰ συμπτώματα βρί­σκου­με μιὰ ἐπιβεβαίωση τῶν ἀλχημιστικῶν καὶ ἀρχε­τυπικῶν εἰκόνων»[3].

Στόν χῶρο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς προβάλλεται ἀκόμη κι ὅτι «Ὁ Kομφούκιος εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸ Xριστό» ἐνῶ ὁ Xριστὸς προβάλλεται ὡς «ἔνθερμος συναισθηματίας».

Γιὰ τὸν Hahnemann μαθαίνουμε ἀκόμη ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ὁμοιο­παθητικὴ Ἰατρική», ὅτι στὴν φιλοσοφική του ἀναζήτηση προχώρησε «... σὲ ἀκόμη πνευματικότερους κόσμους ἕως καὶ ἀποκρυφι­στι­κούς», ἐνῶ γιὰ τὴ θρησκευτική του στάση διαβάζουμε: «ὁ Hahne­mann ἦταν θεϊστής», πίστευε σὲ μιὰ «Φυσικὴ Θρησκεία». Αὐτὸ ἐξάλλου διαφαίνεται μέσα ἀπὸ τὴ στάση τοῦ Hahnemann ἀπέναντι στὸν Kομφούκιο, τοῦ ὁποίου τὴ διδασκαλία θεωροῦσε ἀνώτερη ἀπὸ αὐτὴ τοῦ Xριστοῦ, τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπιζε ὡς ἕνα «ἔνθερμο συναισθηματία». Πίστευε ὅτι «ὑπάρχει ἕνας παραλ­ληλισμὸς τῆς δράσης τοῦ Ὑπέρτατου ὄντος καὶ τῆς δράσης τῶν φαρμάκων ...ἦταν ἀφοσιωμένος λάτρης τῆς πνευματικῆς θρησκείας (γι' αὐτὸ ἐξάλλου κατέτεινε στὸ νὰ δίνει στοὺς ἀσθενεῖς νὰ ὀσμίζονται τὶς ὑψηλὲς δυναμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπευτοῦν)...

Eἶναι ἐπίσης σαφὲς ὅτι ἡ εἴσοδός του σὲ τεκτονικὴ στοὰ σὲ νεαρότατη ἡλικία ἐπηρέασε σημαντικὰ τὶς φιλοσοφικὲς καὶ θρησκευτικές του ἀντιλήψεις»[4]. Ἡ σχέση τοῦ Hahnemann μὲ τὸν πνευ­μα­τισμὸ φαίνεται καὶ στὸ πιό γνωστὸ σύγγραμμά του, τὸ «Ὄργανον», ὅπου ἀφιερώνει ἀρκετὰ κεφάλαια γιὰ νὰ ἐξυμνήσει τὸν πατέρα τοῦ πνευματισμοῦ Ἄντον Mέσμερ, τοῦ ὁποίου τὴ θεωρία γιὰ τὸ «ζωϊκό μαγνητισμὸ» πίστευε καὶ ἐφάρμοζε κι ὁ ἴδιος στὴν πράξη[5]!

Ἀντιλαμβανόμαστε ἀπ' ὅλα αὐτὰ βέβαια ὅτι ἡ Oμοιοπαθητικὴ ἔχει τὶς ρίζες της στὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὸν πνευματισμὸ ποὺ σαφῶς ἀπορρίπτονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας. Ἄλλωστε καὶ ὁ ὁμοιοπαθητικὸς Mιχάλης Λέφας στὸ περιοδικὸ «Διαβάζω» ἀνα­φέ­ρει ὅτι ὁ βασικὸς θεραπευτικὸς νόμος τῆς ὁμοιοπαθητικῆς, ὁ «νόμος τῶν ὁμοίων», «δέν εἶναι σωστὸ νὰ ἀποδίδεται πρωταρχικὰ στὸν Hahnemann», ἀφοῦ «ὁ νόμος αὐτὸς ἐμπεριέχετο στὴν τέχνη τῆς μαγείας»[6], ἐνῶ στὸ περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρικὴ» ὁ Kώστας Ζερβάνος ἀναφέρει μερικὰ παραδείγματα ὁμοιοπαθη­τικῆς μαγείας ποὺ συμπίπτουν μὲ τὴν ὁμοιοπαθητικὴ καὶ καταλήγει: «Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα παραδείγματα λαϊκῆς ὁμοιοπαθη­τικῆς ποὺ στηρίζεται στὶς ἀρχὲς τῆς ὁμοιοπαθητικῆς μαγείας...»[7]. Ἀντιλαμ­βάνεται κανεὶς ὅτι οἱ ἀρχὲς τῆς ὁμοιοπαθητικῆς μαγείας δὲν συμβιβάζονται σὲ καμιὰ περίπτωση μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή.

Ἕνα ἄλλο σημαντικὸ σημεῖο τῆς θεωρίας τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς εἶναι ἡ θεωρία τῶν «μιασμάτων», μὲ τὴν ὁποία οἱ ὁμοιοπαθητικοὶ προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν τή δημιουργία τῶν διαφόρων ἀσθε­νειῶν. Γι' αὐτὸ τὸ θέμα ὁ Βυθούλκας ἀναφέρει ἀπόσπασμα τοῦ Kent ποὺ λέει ὅτι: «Ὁ ἄνθρωπος... πλάσθηκε ἐλεύθερος, πλάσθηκε μὲ τή δυνατότητα νὰ σκέπτεται καὶ νὰ πράττει εἴτε τὸ καλὸ εἴτε τὸ κακό. Γιὰ νὰ γίνει λοιπὸν ἐπιρρεπὴς στὸ ψωρικό μίασμα θά 'πρεπε νὰ ὑπάρχει πρωτύτερα στὸν ἀνθρώπινο νοῦ μία κατάσταση ποὺ θὰ παρουσίαζε πρόσφορο ἔδαφος γιὰ τὴν προσέλκυση τῆς ἀρρώστιας, θά 'πρεπε νὰ ὑπάρχει ἡ ἐπιθυμία γιὰ τὸ λανθασμένο καὶ τὸ κακό. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ νὰ σκέπτεται καὶ νὰ ἐπιθυμεῖ τὸ κακὸ προετοιμάζει τὸ σῶμα νὰ δεχτεῖ τὴν ἀσθένεια»[8]. Ἀλλοῦ ὁ Kent ἀναφέρει: «...ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι μία κατάσταση εὐαισθησίας (ἐπιδεκτικότητας) στὴν ἀρρώστια μὲ τὸ νὰ θέλει κανεὶς τὸ κακό... Ἡ ἀνθρώπινη φυλή ποὺ ζεῖ σήμερα πάνω στὴ γῆ, εἶναι μόλις καλύτερη ἀπὸ ἕνα ψυχικὰ λεπρό... ὁ καθένας μας εἶναι ψωρικός... Ἕνα καινούργιο μόλυσμα ἔρχεται μὲ κάθε παιδὶ»[9]. Ἐδῶ συγχέεται βέβαια τὸ πνευματικὸ μὲ τὸ φυσικὸ κακό, πρᾶγμα ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ ὀρθόδοξη παράδοση, κατὰ τὴν ὁποία μία σωματικὴ ἀσθένεια δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἀποτέλεσμα μιᾶς ἁμαρτωλῆς σκέψης ἢ πράξης τοῦ ἀσθενοῦς. Γιατί, τί θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸν Ἰώβ ἢ γιὰ τόσους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας πού, παρὰ τὸ ὕψος τῆς πνευματικῆς τους τελειότητος, ἐταλαιπωροῦντο κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ, ἀπὸ πλῆθος ἀσθενειῶν, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν ἀποστολικὸ λόγο «...ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται...»; (Β' 12, 9).

Ἄρα, θά μπορούσαμε να ποῦμε μετά βεβαιότητος ὅτι ἡ Ὁμοιο­πα­θητικὴ ἀποτελεῖ «Σωτηριολογικὸ σύστημα»;

Kατὰ τὴν Ὁμοιοπαθητικὴ τὰ μιάσματα, ψωρικό, συφιλιδικό καὶ συκοτικό -πού δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὶς ἀντίστοιχες ἀσθένειες τῆς κλασσικῆς ἰατρικῆς- κληρονομοῦνται, καὶ ἔτσι τὸ φυσικὸ καὶ πνευ­ματικὸ κακὸ διαιωνίζεται. Ὁ Winer δὲν διστάζει νὰ πεῖ ὅτι: «...ἡ ψώρα εἶναι μιὰ συμβολικὴ ἐκδήλωση τοῦ Προπατορικοῦ Ἁμαρτήμα­τος...»[10] ἐνῶ, ὅπως λέει ὁ Διαμαντίδης, «δέν ὑπάρχει τίποτε στὸν κόσμο ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τροποποιήσει καὶ νὰ βελτιώσει ἕνα μίασμα ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἰδιοσυγκρασιακό - ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο»[11]. Ἔτσι ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ στὸ βάθος της εἶναι ὄχι ἁπλῶς θεραπευτικὸ ἀλλὰ καὶ «σωτηριολογικὸ σύστημα» γιὰ τὸν ἄνθρωπο, στὸ βαθμὸ ποὺ καθίσταται ἡ μόνη ἱκανὴ νὰ ἀντιστρέψει τὶς συνέπειες, πνευματικὲς καὶ σωματικές, τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος! Ὁ Winer παραθέτει μερικὰ σχόλια τοῦ ὁμοιοπαθητι­κοῦ Schwartz, παρμένα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Βυθούλκα ποὺ ἀναφέρο­νται σ' αὐτὸν τὸν «βαθύτερο» τρόπο δράσης τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς ὡς ἑξῆς: «... ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ ἔχει σχέση ὄχι μόνο μὲ τὴν σωματικὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπου -τὸ ὁμοιο­παθητικὸ φάρμακο πραγματικὰ σώζει ψυχὲς μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο. Βοηθᾶ στὴν καταστροφὴ τοῦ κακοῦ ... Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ βοηθᾶ νὰ ἀνοίξουν τὰ ἀνώτερα κέντρα γιὰ νὰ εἰσρεύσει ἀπὸ ἐκεῖ ἡ πνευ­ματικὴ καὶ οὐράνια ἐνέργεια»[12]. Ἐπίσης ὁ Winer θέτοντας τὴν ἐρώ­τη­ση, ἂν ἡ ὁμοιοπαθητικὴ εἶναι ἕνα τελεο­λογικὸ σύστημα γιὰ τὴν ἐξιλέωση τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τὸ προ­πατορικὸ ἁμάρτημα, δίνει τὴν ἀπάντηση ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ «μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα μέσο ποὺ θὰ βοηθήσει» τοὺς ἀνθρώπους «νά διώξουν τὰ στρώματα τῆς ἄγνοιας, τῆς τυφλότητας καὶ τοῦ ἐγω­ϊσμού...» καὶ ὅτι: «Στὴν τελικὴ ἀνάλυση μιὰ τέλεια καὶ ἠθικὴ ζωὴ μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ τελικὸς στόχος ὅλων τῶν θεραπειῶν»[13]. Βλέπουμε πάλι ἐδῶ τὴν ὁμοιοπαθητικὴ θεραπεία νὰ ἐπεκτεί­νεται καὶ στὴν θεραπεία πνευματικῶν παθῶν, ὅπως εἶναι ὁ ἐγω­ϊσμός, θεραπεία ποὺ γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανὸ ἐπιτυγ­χάνεται διὰ τῆς μυστηρια­κῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι βέβαια μέσῳ τοῦ ὁμοιοπαθητικοῦ φαρμάκου.

Καί συνεχίζει τό κείμενο σχετικά μέ τή μύηση τοῦ ὁμοιοπα­θη­τικοῦ γιατροῦ.

Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ λοιπὸν ταυτίζει τὸν θεραπευτικὸ μὲ τὸν πνευ­ματικὸ νόμο, ἡ παράβαση τοῦ ὁποίου προκαλεῖ τὴ νόσο. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ μεγάλος ὁμοιοπαθητικὸς Pierre Schmidt, σὲ συνέδριο τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης Ὁμοιοπαθητικῆς, λέει γιὰ τὸν ὁμοιοπαθη­τικὸ γιατρὸ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φάρμακο πρέπει νὰ δώσει στὸν ἀ­σθενῆ ἀκριβεῖς ὁδηγίες «...ὡς πρὸς τὴν ὑγιεινή, ἠθικῆς καὶ ψυχικῆς φύσεως, ὥστε νὰ μήν ξαναπέσει στὰ ἴδια σφάλματα ποὺ εἶχε κάνει πρίν, παραβιάζοντας τὸ νόμο καὶ ἔτσι προκαλῶντας τὴ νόσο του, ἢ σ' αὐτὰ ποὺ εἶχαν διαπραχθεῖ ἀπὸ τοὺς προγόνους του ...ὁραματιζόμαστε ἕναν ἐξαγνισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου γένους... ὁ ὁμοιοπαθητικὸς γιατρὸς ποὺ ἀξίζει τὸ ὄνομα αὐτό, πρέπει νὰ εἶναι ἕνας συνθετικὸς σοφὸς καὶ συγχρόνως ἕνας πνευματικὰ μυημένος. Λοιπόν, τί μᾶς ἔχουν διδάξει ἡ σοφία τῶν αἰώνων καὶ ἡ θρησκεία ὅλων τῶν ἀνθρώπων; Ὅτι ὁ περιορισμὸς τῶν ἐπιθυ­μιῶν..., ἡ ὑποκατάσταση ἢ ἡ μετουσίωση τῶν παθῶν, ὁ διαλογισμός..., εἶναι οἱ πιό σίγουροι τρόποι γιὰ νὰ λάβει κανεὶς τὴ χαρὰ τῆς ἀνάπτυξης καὶ τῆς τέλειας ὑγείας... Xρειά­ζεται ἐκπαίδευση τοῦ ἀσθενοῦς, ὥστε νὰ ἀντιληφθεῖ τὴν ἀναγκαιό­τητα τῆς εὐθυγράμμισής του μὲ τὶς ἱερὲς ἐντολὲς τοῦ νόμου... Mπορεῖτε νὰ πεῖτε ὅτι ὁ γιατρὸς δὲν χρειάζεται νὰ δίνει μαθήματα... Βιολογικῆς Mεταφυσικὴς στὸν ἀσθενῆ ποὺ ζητάει βοήθεια, ἀλλὰ ἐδῶ ἔγκειται ἡ μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν ἀλλοπα­θη­τικὸ ποὺ θεραπεύει τὸ ὑλικὸ σῶμα, αὐτὸ ποὺ ἀπορρίπτεται μὲ τὸ θάνατο καὶ στὸν ὁμοιοπαθητικὸ ποὺ τρέφει αὐτὸ ποὺ ζεῖ καὶ ὑποφέρει, αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ καμιὰ ἐπιστήμη δὲν ἔχει ἀκόμη προσδιορίσει, τὸν ἴδιο τό ζῶντα ἄνθρωπο. Ἀνανεώστε τοὺς ἑαυτούς σας, ἀνα­ζωο­γονῆστε τοὺς ἀσθενεῖς σας, ἀποδεσμεῦ­στε τὸν ἄνθρωπο ἀ­πὸ τὸ χρό­νιο μίασμα, ἀπελευθερῶστε τὸν μὲ τὴν Ὁμοιοπαθητική, μὲ τὴν καθαρὴ Ὁμοιοπαθητική, ἀπὸ αὐτὴν τὴν καταστροφὴ ποὺ ἀπο­κα­λοῦμε ψώρα, κάντε τον κατάλληλο γιὰ τὴν «Kλίμακα τοῦ Θεοῦ»[14].

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλη­σιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/religions/homoeopathy_incompatible_orthodox_faith.htm

[2] Γ. Βυθούλκας, «Ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», σ. 173.

[3] Winer, «Τὀ πλῆρες βιβλίο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», ἐκδόσεις Διόπτρα, Ἀθήνα 1992, σ. 241.

[4] Περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική», τεῦχος 5, Ἄνοιξη 1993, σσ.10-11.

[5] Hahnemann, «Ὄργανον», Ἀθήνα 1989, Ἐκδόσεις «Πύρινος Kόσμος»,, σσ. 301-305.

[6] Περιοδικὸ «Διαβάζω», ἀριθμ. 221, 6/9/1989, σ. 15.

[7] Περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική», τεῦχος 10, Αὔγουστος-Ὀκτώβριος '94, σ. 7.

[8] Γ. Βυθούλκας, «Ὁμοιοπαθητική», Ἐκδόσεις K.O.Ι., 1985, σ. 39.

[9] J. T. Kent, «Διαλέξεις πάνω στὴ φιλοσοφία τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Ἰατρικοῦ Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Kύπρου, Λευκωσία, 1992, σ. 130.

[10] Winer, σ. 107.

[11] Σπ. Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», Ἀθήνα 1989, σ. 127.

[12] Winer, σσ. 348-349.

[13] Στό ἴδιο, σ. 349.

[14] Περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική», τεῦχος 2, Kαλοκαίρι 1992, σσ. 6-7.

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Εἴχαμε κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ σὲ δύο διαδοχικὰ ἄρθρα ἀναλύσει τὸ σύνδρομο τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου» (New Age) καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ παγκόσμιο αὐτὸ ἀντίχριστο «δίκτυο» ἔχει διεισδύσει σὲ κάθε χῶρο ἀνθρώπινης δραστηριότητας. Στὰ προηγούμενα ἄρθρα εἴχαμε μεταξὺ ἄλλων σχολιάσει τὴν διείσδυση αὐτὴ στὸν χῶρο τοῦ βιβλίου, τῶν παιχνιδιῶν καὶ τοῦ διαδικτύου. Στό σημερινὸ σχόλιό μας θὰ ἀσχοληθοῦμε μέ τόν χῶρο τῶν κινηματογραφικῶν παραγωγῶν, εἴτε αὐτές ἀποτε­λοῦν τηλεοπτικές σειρές, εἴτε αὐτοτελεῖς ταινίες προβαλλόμενες σέ αἴθουσες ἤ μέσῳ τῆς «μικρῆς ὀθόνης». Διά τῶν ταινιῶν αὐτῶν τόσον τό παιδί ὅσον καί ὁ ἐνήλικος ὑφίστα­νται πραγματικό βομβαρδισμό, ἐνῶ παραγωγοί καί σκηνοθέτες, ἀγνω­στικιστές ἤ μέ ἀλλοιω­μένο φρόνιμα –λόγῳ «Νέας Ἐπο­χῆς»- διοχετεύουν ἕνα πακτωλό νοσηροῦ ὑλικοῦ στό διεθνές κοινό.

Θά ἀ­να­φερ­θοῦμε συ­νοπτι­κά κι ἐ­πί τροχάδην σέ τρεῖς μό­νον ἀν­τι­προ­σώ­πους τῆς κι­νη­μα­το­γρα­φι­κῆς βι­ο­μη­χα­νί­ας:

α)Τόν George Lucas τῆς Lucasfilm μέ τίς τό­σο γνω­στές πα­ρα­γω­γές του, «Ὁ Πό­λε­μος τῶν ἄ­στρων» (Star Wars), ὅ­που, πλήν τῆς πε­ρι­πέ­τειας, ἐ­πι­κρα­τεῖ τό ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κό στοι­χεῖ­ο κι ὅ­που τό Θε­ό ὑ­πο­κα­θι­στᾶ ἡ «Δύ­να­μη» (the Force) κά­τι τό ἀ­πρό­σω­πο σάν τό Τα­ό (τῶν Τα­ο­ϊ­στῶν) ἤ τό Ἔϊν Σόφ (τῶν Καμ­πα­λι­στῶν).

β) Τόν Steven Spielberg μέ τόν πο­λύ γνω­στό «E.T. τόν ἐ­ξω­γή­ι­νο» (E.T. the Extra-Terrestrial), τίς «Στε­νές ἐ­πα­φές τρί­του τύ­που» (Close Encounters of the Third Kind) κ.ἄ. καί τέ­λος...

γ) Τόν Tim Burton, πού με­τέ­φε­ρε τή μα­κρο­χρό­νια κα­τά­θλι­ψή του ἐ­πί τῆς ὀ­θό­νης, πα­ρά­γον­τας ἔρ­γα ὅ­πως τόν δαί­μο­να «Beetlejuice», τόν «Ψα­λι­δο­χέ­ρη» (Edward Scissorhands), τή «νύ­φη - πτῶ­μα» (Corpse Bride) καί τόν «ἐ­φιά­λτη πρίν τά Χρι­στού­γεν­να» (The Nightmare Before Christmas), πού ἔ­κα­νε πρε­μι­έ­ρα στή χώ­ρα μας πρίν λί­γα χρό­νια, πρίν τά Χρι­στού­γεν­να, ὅ­πως πάν­τα συ­νη­θί­ζε­ται ἀ­πό τήν κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή πα­ρα­γω­γή -ἀν­τί­στοι­χα μέ ὅ,τι συ­νη­θί­ζε­ται σέ δι­ε­θνές ἐ­πί­πε­δο, νά «ἐμ­φα­νί­ζε­ται» δη­λα­δή ἕ­να με­γά­λο «θρη­σκευ­τι­κό σκάν­δα­λο» πρίν ἀ­πό τίς ἑ­ορ­τές τῶν Χριστουγέννων ἤ τοῦ Πά­σχα. Ἡ ται­νί­α προ­τεί­νε­ται ὡς «εὐ­χά­ρι­στη δι­α­σκέ­δα­ση γιά ὅ­λη τήν οἰ­κο­γέ­νεια» καί ἀ­πο­τε­λεῖ μίγ­μα «Χρι­στου­γεν­νι­ά­τι­κης» ἱ­στο­ρί­ας, ὅ­που ἀ­να­μει­γνύ­ε­ται ὁ «Ἅ­γιος Βα­σί­λης» καί ἡ ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κή γι­ορ­τή Halloween. Πρω­τα­γω­νι­στοῦν μα­κά­βριοι σκε­λε­τοί, φρι­κι­α­στι­κά τέ­ρα­τα, ζόμ­πι, βρικόλακες, λυ­κάν­θρω­ποι καί δι­ά­φο­ροι «ἀ­πέ­θαν­τοι», σέ ἕ­να gothic style, πού ται­ριά­ζει «γάν­τι» στούς ἀ­πο­κρυ­φι­στές καί σέ ὅ­σους δι­α­σκε­δά­ζουν μέ ἀρ­ρω­στη­μέ­νο τρό­πο[1]. Ὅ­λα τά πα­ρα­πά­νω, πού ἔ­χουν σάν ἀ­πο­δέ­κτες καί τά παι­διά μας, ἔ­χουν ἕ­να βα­σι­κό στό­χο: νά τά ἐ­ξοι­κει­ώ­σουν μέ δαι­μο­νι­κές μορ­φές καί δαι­μο­νι­κές κα­τα­στά­σεις τίς ὁ­ποῖ­ες σι­γά σι­γά θά μποροῦν νά ἀ­πο­δέ­χον­ται ὡς φυ­σι­ο­λο­γι­κές.

Ἄλλος τομέας διείσδυσης τῆς «Νέας Ἐποχῆς» στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι καὶ ὁ ἀθλητισμός. Ὁ ἀθλητισμός θά πρέπει νά ξεκινᾶ ἀπό τό σχολεῖο κι ἀπό τή γειτονιά. Τό ἀθλητικό πνεῦμα θά πρέπει νά καλλιεργεῖται ἀπό τίς μικρές ἡλικίες, στά γυμναστήρια τῶν σχολείων καί στούς χώρους ἄθλησης, πού βρίσκονται κοντά στό σπίτι καί στό σχο­λεῖο.

Ὁ ἀθλητισμός εἶναι πολύ σημαντικός εἰδικά γιά τήν ἀνά­πτυ­ξη τοῦ παιδιοῦ. Ἐπειδή οἱ γονεῖς συνήθως δυσκολεύονται νά ἐπιλέξουν τό κατάλληλο ἄθλημα γιά τά παιδιά τους, θά πρέπει νά εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικοί στίς διάφορες προσφορές, πού κυριολεκτικά τούς βομβαρδίζουν. Θά πρέπει, ἀφοῦ μελετήσουν προσεκτικά τό θέμα, νά μή παρασυρθοῦν ἀπό τή μόδα τῶν καιρῶν καί νά ἀποκλείσουν συστήματα, πού δείχνουν νά ἔχουν ἐπιβληθεῖ σάν γυμναστική, ἀλλά πού στήν οὐσία ἀποτελοῦν ἐργαλεῖα τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Κι αὐτά εἶναι: ἀφ’ ἑνός ἡ γιόγκα –καί ἡ ἐφαρμογές της: Pilates, Yogilates, Gyrotonic, Power Yoga κ.ἄ.- κι ἀφ’ ἑταίρου οἱ πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς (κούνκγ φού, καρατέ, τάε κβόν ντό κ.λπ.). Εἰδικά τό τάε κβόν ντό εἶναι μία ἀπό τίς παγκοσμίως πιό διαδεδομένες πολεμικές τέχνες, πού ἀπό τό 2000 -τό ἀγωνιστικό της τμῆμα, τῆς μάχης- ἔγινε ἐπίσημο ὀλυ­μπια­κό ἄθλημα.

Ἄν καί ὁ ἀθλητισμός εἶναι μιά εὐκαιρία γιά κοινωνικοποίηση καί ἐκπαίδευση, ὅμως χρειάζεται προσοχή στήν ἐπιλογή. Οἱ τεχνικές αὐτές, πού προβάλλονται σήμερα διεθνῶς σάν ἀθλή­μα­τα, προϋποθέτουν κοσμολογία καί ἀνθρωπολογία διαφορετική ἀ­πό αὐτή πού ἡ ἐπιστήμης, ἀλλά καί ἡ Ἐκκλησία ἀποδέ­χο­νται. Στήν οὐσία της, ἡ γιόγκα εἶναι σύστημα θεολογίας ἀνατο­λικοῦ τύπου καί καμία σχέση δέν ἔχει μέ τή γυμναστική, ἀφοῦ ἐπι­δι­ώκει «τήν ἕνωση τῆς ψυχῆς μέ τόν Θεό, μέσῳ συγκεκριμένων μεθόδων, κυρίως τοῦ διαλογισμοῦ»[2]. Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή καθώς ὅλα σχεδόν τά γυμναστήρια ἐντάσσουν πλέον τή γιόγκα στά προγράμματά τους, ἐνῶ τά κέντρα πολεμικῶν τεχ­νῶν ξεφυτρώνουν σάν μανιτάρια ἀκόμη καί σέ μικρά χωριά καί στοχεύουν πλέον στίς μικρές ἡλικίες.

Ὅμως, ἡ κυρίως διείσδυση τῶν Νεοεποχίτικων διδασκαλιῶν καὶ πρακτικῶν ἐπιτελεῖται στὸ χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καθὼς εἶναι γνωστὸ ὅτι ἂν ἐκπαιδεύσεις στὰ πιστεύματά σου τὴ νέα γενεὰ ἑνὸς λαοῦ, ἐκπαιδεύεις ὅλον τὸν λαὸ τῆς ἑπόμενης γενεᾶς. Στόχος τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἦταν λοιπόν ἐξ ἀρχῆς ἡ ἀλλαγή τοῦ διε­θνοῦς ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος ὥστε αὐτό νά περιλαμβάνει τίς διδαχές καί τίς μεθόδους της.

Ἔτσι, ἤδη ἀπό τίς ἀρχές τοῦ προπερασμένου αἰώνα (1919) ἐμφα­νίζονται τά «Σχολεῖα Βάλντορφ» (Waldorf Schools), τοῦ πρώην Γενικοῦ Γραμματέως τῆς «Θεοσοφικῆς Ἐταιρίας» τῆς Γερμανίας, ἱδρυτοῦ τῆς «Ἀνθρωποσοφίας» καί μασόνου[3] Ρούντολφ Στά­ϊνερ (Rudolf Stainer, 1861–1925). Τά Σχολεῖα Βάλντορφ, στηρίζονται σέ μιά ἐναλλακτική ἐκπαιδευτική λογική, ὅπως λένε, καί ἐπιδιώ­κουν νά ἐκπαιδεύσουν τό παιδί ὁλιστικά: ψυχικά, πνευματικά καί σωματικά, μέ γνώμονα τίς ἀπόψεις τοῦ Στάϊνερ. Νά σημειωθεῖ ὅτι σήμερα, ὑπάρχουν 1.026 ἀνεξάρτητα σχολεῖα Waldorf, 2.000 νηπιαγωγεῖα καί 646 κέντρα εἰδικῆς ἀγωγῆς, σέ 60 χῶρες.

Ἄλλη προσπάθεια διαστρέβλωσης τοῦ διεθνοῦς ἐκπαιδευτι­κοῦ συστήματος ἀποτελοῦν τά «Σχολεῖα Ρόμπερτ Μιοῦλερ» (Ro­bert Muller Schools)[4], ἱδρυτής τῶν ὁποίων ὑπῆρξε ὁ Ρόμπερτ Μιοῦλερ (1923-2010), Βοηθός Γενικός Γραμματέας τοῦ Ὀργανι­σμοῦ Ἡνω­μένων Ἐθνῶν ἐπί 40 χρόνια. Οἱ ἰδέες τοῦ Μιοῦλερ, γιά μιά παγκόσμια κυβέρνηση, τήν παγκόσμια εἰρήνη καί τήν «πνευ­ματι­κότητα», ὁδήγησαν στήν αὔξηση τῆς ἐκπροσώπησης τῶν θρη­σκειῶν, ἰδιαίτερα τῆς «Νέας Ἐποχῆς», στά πλαίσια τοῦ Ο.Η.Ε.

Ὁ ἴδιος ὁ Μιοῦλερ δηλώνει ὅτι ἡ φιλοσοφία, πάνω στήν ὁποία τά «Σχολεῖα Ρόμπερτ Μιοῦλερ» βασίζονται, βρίσκεται στή διδασκαλία τῆς θεοσοφίστριας Alice Bailey καί προέρχεται ἀπό τόν Θιβετανό πνευματικό της διδάσκαλο (δαίμονα) Τζιάλ Κούλ (Djwhal Khul)[5].

Σχολεῖα καί νηπιαγωγεῖα σέ παρόμοια βάση ἔχουν ἱδρυθεῖ κι ἀπό ἄλλες ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις καί στή χώρα μας. Ἀκό­μη κι ἡ ὀργάνωση τῆς Σαηεντολογίας διαθέτει τήν ABLE (As­sociation for Better Living and Education)[6], «Ἕνωση γιά τή Βελτίωση τῆς Διαβίωσης καί Ἐκπαίδευσης» καί προσπαθεῖ, μέσῳ αὐτῆς νά διεισδύσει σέ ἐπίσημους κρατικούς καί μή ἐκπαιδευ­τικούς φορεῖς.

Ὅμως, πέραν ἀπό συγκεκριμένα ἱδρύματα, μέ νεοεποχίτικα προγράμματα ἐκπαίδευσης, διάφορες σύγχρονες μέθοδοι ὁλι­στι­κῆς προσέγγισης, ὅπως «θεατρικό παιχνίδι», δραματοθεραπεία, ψυχόδραμα κ.ἄ. διεισδύουν στή δημόσια καί ἰδιωτική ἐκπαίδευση καί στή ζωή μας. Ὁρισμένοι δραματοθεραπευτές -ὄχι ὅλοι- κάνουν χρήση διαλογισμοῦ στίς συνεδρίες τους. Ἄλλοι κάνουν σεμινάρια δραματοθεραπείας καί παράλληλα, σέ ἄλλο χρόνο, σεμινάρια γιόγκα. Μεγάλο κέντρο ἐκπαίδευσης στή δρα­ματοθεραπεία ὑπό τή διεύθυνση ψυχιάτρου-δραματοθε­ραπευ­τή διοργανώνει ταυτόχρονα καί σεμινάρια «ψυχοενεργη­τι­κῆς» -διαδικασίας πού ἐντάσσεται στόν χῶρο τῆς παραψυχολογίας-, «Rolfing» κ.ἄ. Σέ σεμινάρια, βιωματικά ἐργαστήρια καί ἡ­με­ρίδες δραματοθεραπείας οἱ ἐκπαιδευόμενοι -ψυχολόγοι καί λοιποί- ἀκολουθοῦν ἀσκήσεις ἀναπνοῆς, ὁραματισμοῦ, διαλο­γι­σμοῦ καί μετέχουν σέ ἀποκρυ­φιστικές πρακτικές, οἱ ὁποῖες συνδυάζονται μέ θεατρικές ἀναπα­ραστάσεις καί στοιχεῖα ψυχολογίας[7].

Ὅμως τὸ σκηνικὸ τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὄντας πραγματικὰ ἀνεξάντλητο θὰ μᾶς ἀπασχολήσει καὶ πάλι στὸ μέλλον.

 

[1] http://imglyfadas.gr/portal/gr/details.asp?cdPro=%7BE4E6EA08-D508-4EDD-94DA-BBDC608CDE52%7D

[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Yoga

[3] https://www.fourhares.com/freemasonry/Steiner_and_masonry.html

[4] https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Muller

[5] https://rense.com//general85/lucifer.htm

[6] https://en.wikipedia.org/wiki/Association_for_Better_Living_and_Education

[7] http://imglyfadas.gr/portal/gr/details.asp?cdPro=%7B7047A58C-47D8-473B-BAD4-7EFE34EF983D%7D