τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

 

Ἡ Μαρουσῶ ἔδειχνε ἰδιαίτερα ἀνήσυχη ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, ὅταν ὅρμησε στὴν «Αἴθουσα Ἀντωνίου Ἀ­λε­βι­ζο­πού­λου» φωνάζοντας: «Τὰ μάθατε; Ἄνοιξαν Κέντρο ἐδῶ ἀ­πέ­ναν­τί μας»...

Ἀλλὰ ἄς ἐπανέλθουμε μὲ ψυχραιμία νὰ ἐξηγήσουμε ποιὰ εἶναι ἡ «Αἴθουσα Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου», ποῦ εἶναι τὸ «ἐδῶ ἀπέναντί μας», «τί Κέντρο ἄνοιξε» καὶ ποιὰ εἶναι τέλος πάντων ἡ Μαρουσῶ.

Ἄς ξεκινήσουμε ἀνάποδα: Ἡ Μαρουσῶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ὁμάδος Ἐργασίας τῆς Π.Ε.Γ., πού κάθε Πέμπτη ἀπόγευμα, 7,00΄ μὲ 9,00΄ μαζευόμαστε στὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς, Ἀποστόλου Παύλου 10 -δύο δρόμους δεξιὰ μετὰ τὴν Ε.Ρ.Τ.-, στὴν ἑβδομαδιαία συνάντηση γιὰ τὴν ἐ­νη­μέ­ρω­ση καὶ ἐκπαίδευση στὰ θέματά μας, τὰ σχετικὰ μὲ τὶς αἱ­ρέ­σεις, τὴν παραθρησκεία, τὶς «ἐναλλακτικὲς» -βλέπε καὶ «ὁλιστικὲς» ἢ «ἐνεργειακὲς»- πρακτικὲς καὶ τὴν «Νέα Ἐποχὴ» τοῦ Ὑδροχόου. Τὰ μαθήματα αὐτά, τῆς Πέμπτης, πραγ­μα­το­ποι­οῦν­ται στὸν 1ο ὄροφο τοῦ τριώροφου Ἐνοριακοῦ Κέντρου, σὲ χῶρο ποὺ παραχωρήθηκε πρὸ εἰκοσιπενταετίας ἀπὸ τὴν Ἐ­νο­ρί­α τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὴν Π.Ε.Γ. πρὸς τιμὴν τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου -ὁ ὁποῖος ἔζησε καὶ ἐρ­γά­στη­κε στὴν Ἁγία Παρασκευὴ κι ἔβαλε τὶς βάσεις στὸ ἀντιαιρετικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, Ἑλλαδικῶς καὶ Πανορθοδόξως-, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ αἴθουσα φέρει τιμητικῶς τὸ ὄνομα.

Σχετικὰ τώρα μὲ τὸ «τί Κέντρο ἄνοιξε, ἐδῶ, ἀπέναντί μας» θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὰ δεδομένα μὲ προσοχή.

Ἤδη ἀπὸ τὸν Μάρτιο 2017 ἡ Ὁμάδα Ἐργασίας εἶχε ἐντοπίσει κάποιον φορέα μὲ τὸν ὕποπτο τίτλο «Κοινωνικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Σρὶ Λάνκα» στὸν ὁποῖο ὁ Δῆμος Ἀθηναίων παραχώρησε, τὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Πολυχώρου «Ἄννα καὶ Μαρία Καλουτᾶ», προκειμένου νὰ πραγματοποιήσει -τὸ «Κοινωνικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Σρὶ Λάνκα»- «ἐκδήλωση ὅπου τά παιδιὰ τοῦ Συλλόγου θὰ ἑρμηνεύσουν τὶς δεξιότητές τους στὸν χορό, μουσικὴ καὶ θέατρο[1]». Τὸν ἴδιο φορέα εἴχαμε ἐντοπίσει κι ἄλλες φορὲς στὴ συνέχεια, μὲ ἐλαφρῶς παραλλαγμένο τὸν τίτλο, ὡς «Πολιτιστικὸ Σύλλογο Σρὶ Λάνκα» σὲ διάφορες προσπάθειες διείσδυσης σὲ κοινωνικοὺς καὶ κοινοτικοὺς χώρους, προφανῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση ταυτότητας κοινωνικοῦ καὶ πολιτιστικοῦ σωματίου.

Τὸ μόνο ποὺ δὲν εἴχαμε ποτὲ φανταστεῖ ἦταν ὅτι ὁ ἀμφιλεγόμενος αὐτὸ φορέας θὰ ἐπιζητοῦσε νὰ στεγαστεῖ στὴν Ἁγία Παρασκευή, ἕνα προάστιο γνωστὸ γιὰ τὴν εὐαισθησία του στὴν ἀντιμετώπιση -προφανῶς ἀπὸ τὴν ἐγκαταβίωση καὶ τὴν δράση του σ' αὐτὸ τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου- τῶν ποικίλων αἱρετικῶν κακοδοξιῶν καὶ μάλιστα στὴν ὁδὸ Ἀποστόλου Παύλου 5, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο, τοῦ χώρου ὅπου γίνονται καὶ τὰ μαθήματα τῆς Ὁμάδας Ἐργασίας τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ ἔκπληξή μας δὲν κράτησε πολὺ καθὼς ἤδη ὁ «Πολιτιστικὸς Σύλλογος Σρὶ Λάνκα» ἔσπευσε νὰ διαφημίσει στὰ κοινωνικὰ δίκτυα τὴν παρουσία του καὶ τὶς προθέσεις του.

Στὸ Facebook ὁ μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ «Πολιτιστικὸς Σύλλογος Σρὶ Λάνκα» παρουσιάστηκε πλέον «μὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια» ὡς τὸ ἑλληνικὸ σκέλος τοῦ «Atlantic Theravada Bud­dhist Culture and Meditation Society», δηλαδὴ ὡς «Ἀτλαντι­κὸς Βουδιστικὸς Σύλλογος Θεραβάδα, Πολιτισμοῦ καὶ Δια­λογισμοῦ», μὲ ἕδρα τὸν Καναδὰ[2].

Ἄρα, ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἐπίσημη «Παράδοση Θεραβάδα», μία ἀπὸ τὶς τρεῖς βασικὲς «Παραδόσεις» (τάσεις) τοῦ Βουδισμοῦ -οἱ ἄλλες δύο εἶναι ἡ «Παράδοση Μαχαγιάνα» (Mahayana, «τὸ Μεγάλο Ὄχημα») καὶ ἡ «Παράδοση Βατζραγιάνα» (Vajrayana, «ὁ Διαμαντένιος Δρόμος»)[3]- κι ὄχι ἕναν ἀθῶο «Πολιτιστικὸ Σύλλογο» ἀπὸ τὴ Σρὶ Λάνκα. Ἔτσι συμπληρώθηκε τὸ «βουδιστικὸ πὰζλ» στὴ χώρα μας, καθὼς οἱ ἄλλες βουδιστικὲς «Παραδόσεις» ἔχουν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἤδη ἐγκατασταθεῖ στὴν Ἀθήνα, Θεσσαλονίκη κι ἀλλοῦ...

Ἐκφράζοντας τὴν ἀπορία μας, «γιατί βουδιστικὸ Κέντρο ἐδῶ» σπεύσαμε νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὴν Ἀδελφότητα Θεολόγων «Ἡ Ζωὴ» ποὺ διατηρεῖ τὴν «Ἑστία Χριστιανικῆς Ἀγάπης» στὴν ὁδὸ Ἀ­πο­στό­λου Παύλου 4-6, δίπλα μας κι ἀπέναντι ἀπὸ τὸ «Βουδιστικὸ Κέντρο Θεραβάδα», μήπως κι ἐκεῖνοι εἶχαν κάποια πληρέστερη πληροφόρηση ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅμως ἡ μόνη πληροφορία ποὺ ἀποκομίσαμε ἦταν ὅτι ὁ κῆπος μὲ τὴν διώροφη μονοκατοικία ἀνῆκαν στὸν ἐκλιπόντα Στρατηγὸ Ὀδυσσέα Μαρούλη -γνωστὴ προσωπικότητα στὴν περιοχή μας-, ὁ ὁποῖος εἶχε 2 κόρες -τὴν μὶα ὕπανδρο- κι ὅτι τὸ διώροφο εἶχε πιθανῶς περιέλθει ἐκ κληρονομίας σὲ κάποια ἀπὸ αὐτές· ἤγουν, πληροφορία ἀδιέξοδος.

Ὅμως δὲν χρειάστηκε νὰ περιμένουμε πολὺ, καθὼς τὸ Βου­δι­στι­κὸ Κέντρο συνέχισε νὰ βομβαρδίζει τὸ Facebook[4] μὲ τὰ ἐπιτεύγματα καὶ τὶς προθέσεις του, ἐνημερώνοντας ἄλλοτε γιὰ τὸ πῶς διευθέτησε τοὺς χώρους τῆς νέας τους στέγης, πότε καὶ πῶς θὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ σεμινάρια διαλογισμοῦ ἢ πότε θὰ κάνει διαλέξεις «ὁ Σεβάσμιος Nyanadassana (Ἰωάννης Τσέλιος)[5], ὁ πρῶτος Ἕλληνας Βουδιστὴς μοναχός τῆς ἀρχαίας Βουδιστικῆς παράδοσης Θεραβάντα ποὺ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ διδάξει διαλογισμὸ καὶ Ντάρμα στὰ Ἑλληνικὰ[6]».

Οἱ πρῶτες μας διαπιστώσεις ἦταν ὅτι τὸ κοινό δὲν φάνηκε ἰδιαίτερα πρόθυμο στίς προσκλήσεις του Κέντρου -ἂν καὶ μιὰ ψυχὴ νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὶς κακοδοξίες τοῦ Βουδισμοῦ, τὸ κόστος κι ἡ εὐθύνη μας εἶναι τεράστια-, ὅμως ὁ δαιμόνιος νοῦς φροντίζει νὰ ἐκμεταλλεύεται κάθε δυνατότητα κι ἔτσι «τὰ μαθήματα μεταδίδονται καὶ ζωντανὰ μὲ Live Streaming μέσω Facebook καὶ μπορεῖ κανεὶς νὰ παρακολουθήσει τὰ video τῶν προηγούμενων μαθημάτων[7] ἐνῶ τὸ πρῶτο μάθημα ξεκίνησε στὶς 13/3/2019».

Καὶ βέβαια, οἱ προσφορὲς δὲν εἶναι πάντοτε δωρεάν· ἔτσι «Τὸ Βουδιστικὸ Κέντρο Θεραβάντα διοργανώνει δύο ὁλοήμερα retreats διαλογισμοῦ μὲ τὴν Σεβάσμια μοναχὴ Vimuththa Therani. Μέγιστος ἀριθμὸς ἀτόμων 25. Ἡ συμμετοχὴ καὶ γιὰ τὶς δύο μέρες εἶναι 40 € ἀνὰ ἄτομο. Συμπεριλαμβάνεται ἐλαφρὺ γεῦμα, καφὲς καὶ τσάϊ. Λόγω περιορισμοῦ τῶν θέσεων θὰ ὑπάρξει σειρὰ προτεραιότητος. Ἡ πληρωμὴ θὰ γίνεται μέσω τραπέζης ἢ paypal. Ὅταν κάνετε τὴν πληρωμὴ παρακαλῶ νὰ ἀναφέρετε τὸ ὄνομα, τὸ τηλέφωνό σας καὶ τὸ email σας».

Καὶ πέραν ἀπὸ τοὺς ἀσιάτες «δασκάλους» καὶ τὸν Ἰωάννη Τσέλιο (Σεβάσμιο Nyanadassana) βασικὸ ρόλο στὴν ὅλη δραστηριότητα παίζουν καὶ λαϊκοὶ συνεργάτες ὅπως ὁ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τί­ας Μιχαὴλ Ξυνὸς[8] κ.ἄ.

Ὅμως, παρ' ὅλες τὶς προσπάθειες κι ἐπειδὴ προφανῶς ἡ προσέλευση στὸ Κέντρο δὲν ἦταν κατὰ τοὺς διοργανωτὲς ἡ ἀναμενόμενη, ἐφευρέθηκαν κι ἄλλοι τρόποι, ὅπως π.χ. ἡ ἀναγγελία ὅτι «ἂν θέλετε νὰ βοηθήσετε ἐθελοντικὰ στὴ γραμματειακὴ ὑποστήριξη τοῦ κέντρου μας, μπορεῖτε νὰ στείλετε τὸ βιογραφικό σας μαζὶ μὲ μὶα σύντομη περιγραφὴ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐθελοντικὴ αὐτὴ θέση στὸ e-mail...».

Ἢ ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τῶν Βουδιστῶν ποὺ ξεπερνάει σὲ προκλητικότητα ὅλες τὶς προηγούμενες καθὼς στοχεύει στὸ συναίσθημα τῶν ἀποδεκτῶν του μηνύματος. Τώρα, καλοῦνται τὰ ἀνυποψίαστα θύματα «νὰ προσφέρουν τὴν τροφὴ στοὺς μοναχούς τῆς αὐθεντικῆς Βουδιστικῆς παράδοσης Theravada ἀπὸ τὶς 8:00΄ μέχρι τὶς 11:00΄, ποὺ μποροῦν νὰ τρῶνε μετὰ τὴν ὥρα τῆς χαραυγῆς μέχρι τὴν ὥρα ποὺ μεσουρανεῖ ὁ ἥλιος. Μετὰ δὲν τρῶνε μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα. Αὐτὸ βοηθάει στὸ νὰ μποροῦν νὰ διαλογίζονται περισσότερες ὧρες μὲ καθαρότερο νοῦ. Ἡ τροφὴ πρέπει νὰ προσφέρεται στὰ χέρια τῶν μοναχῶν διότι οἱ ἴδιοι, μὲ βάση τοὺς μοναστικοὺς κανόνες, δὲν μποροῦν νὰ παίρνουν ἀπὸ μόνοι τους κάτι ποὺ δὲν τοὺς ἔχει δοθεῖ διότι ἡ ζωὴ τους στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἐπαιτεία. Ὑ­πεν­θυ­μί­ζε­ται ὅτι ὅλες οἱ πνευματικὲς διδασκαλίες παρέχονται ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς πρὸς τοὺς λαϊκοὺς ἐντελῶς δωρεάν. Εἶναι μιὰ εὐ­και­ρί­α γιὰ ὅσους θέλουν νὰ προσφέρουν καὶ νὰ ἐξασκήσουν τὴν ἀρετὴ τῆς γενναιοδωρίας νὰ συμμετέχουν σὲ αὐτὴ τὴ δραστηριότητα».

Τώρα, τί νὰ ποῦμε; Ὅτι μᾶς κοροϊδεύουν κατάμουτρα;

Σπεύσατε, λοιπόν, νὰ ταΐσετε στοὺς κακόμοιρους μοναχούς τῆς αὐθεντικῆς Βουδιστικῆς παράδοσης Theravada ποὺ δὲν τρῶνε μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα γιὰ νὰ μποροῦν νὰ διαλογίζονται περισσότερες ὧρες μὲ καθαρότερο νοῦ...».

Ποιὸς εἶπε ὅτι οἱ βουδιστὲς μοναχοὶ δὲν χρησιμοποιοῦν τεχνάσματα γιὰ νὰ παρασύρουν ἀνυποψίαστα θύματα στὴν πλάνη τους; Ἡ ἐφευρετικότητα κάποιων δὲν ἔχει ὅρια.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικὲς καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] https://yperdiavgeia.gr/decisions/view/22710898

[2] https://atlanticbuddhist.com/

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Theravada#/media/File:Buddhist_sects.png

[4] https://www.facebook.com/Theravada.Greece/

[5] http://archive.is/wip/wi7fN

[6] https://www.youtube.com/watch?v=BrzTkfaYexc

[7] http://bit.ly/2Wc6GAo

[8] https://www.quora.com/profile/Michael-Xynos

Ενώ οι Εκκλησίες έκλεισαν, με το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών λαμβάνουν επίσημες συστάσεις για να αντιμετωπίσουν τη λεγομένη πανδημία του κορωνοϊού κάνοντας γιόγκα, διαλογισμό, τάι τσι κ.τ.λ.

Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας, ο αποτελεσματικότερος τρόπος αντιμετώπισης αυτής, όπως και κάθε  δοκιμασίας, απαγορεύεται, ακόμα και όταν τελείται από έναν μόνον κληρικό, αν δεν τελείται με σκοπό τη μετάδοσή της μέσω τηλεόρασης, Διαδικτύου κλπ. Σε ωμή γλώσσα αυτό σημαίνει ότι το ύψιστο και ζωοποιό Μυστήριο διώκεται με πρωτοφανή τρόπο, αφού επιτρέπεται μόνον με την προϋπόθεση της μετάδοσής του ως θεάματος. Η κοινωνία των θεατών παρακολουθεί, συχνά αποκοιμισμένη, ό,τι της σερβίρεται μέσω τηλεόρασης και Διαδικτύου και οι πιστοί καλούνται να ακολουθήσουν αυτήν την πρωτοφανή, τραγική μετάλλαξη του Μυστηρίου σε θέαμα/παράσταση.

Την ίδια ώρα οι διδάσκοντες του Πανεπιστημίου Αθηνών λαμβάνουν επίσημο έγγραφο με τον τίτλο «Διαχείριση του στρες των φοιτητών την περίοδο της πανδημίας» για να το προωθήσουν στους φοιτητές. Η επιστολή έχει συνταχθεί από καθηγήτρια Ψυχολογίας του Τμήματος Νοσηλευτικής του ΕΚΠΑ και συνιστά την υιοθέτηση «νέων συνηθειών και πρακτικών που είναι πολύ βοηθητικές», όπως «τα προγράμματα διαλογισμού, γιόγκα, tai-chi».

Όταν καταδιώκεται ο αληθινός Θεός, ο Τριαδικός Θεός μας, όταν η ένωσή μας με το Χριστό παρεμποδίζεται, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την έλευση ποικίλων δαιμονίων και καμία πανδημία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί. Ένα είναι  βέβαιο. Όλοι οι υπεύθυνοι θα δώσουν λόγο στον Κύριο. Και ο Κύριος οὐ μυκτηρίζεται. Ας προσευχόμαστε για άμεση μετάνοια.

 

Η ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΠΛΑΝΩΝ

 

https://anairesiplanon.blogspot.com/2020/03/blog-post_28.html#more

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σήμερα συμπληρώνουμε, σὺν Θεῶ, ἑπτάμισι μῆνες γόνιμης, πιστεύουμε, συνεργασίας μὲ τὴν εὐλογημένη Ἐφημερίδα -ἂν δὲν παινέψεις τὸ σπίτι σου...- πού εἶχε τὴν καλοσύνη νὰ στεγάσει τὴν ἐργασία μας ἤδη ἀπὸ τὰ μέσα Σεπτεμβρίου παρελθόντος ἔτους κι ἐπὶ τριάντα, μέχρι σήμερον, συνεχεῖς ἑβδομάδες.

Καὶ θὰ ἀναρωτηθεῖτε φυσικὰ «πρὸς τί μιὰ τέτοια εἰσαγωγή;». Προφανῶς, δικαίως θὰ ἀναρωτηθεῖτε, ὅμως λάβετε ὑπ' ὄψιν σας ὅτι ἐνῶ σᾶς βασανίζουμε ἐπὶ ἑπτάμισι μῆνες μὲ ποικίλη θεματολογία ἀντιαιρετικοῦ καὶ νεοεποχίτικου περιεχομένου δὲν μπήκαμε στὸν κόπο νὰ ἀναλύσουμε γι' ἐσᾶς τὸν βασικὸ κορμό, τὴν «σπονδυλικὴ στήλη» ἐπὶ τῆς ὁποίας ἑδράζεται ὅλο το ἀντιαιρετικὸ ἔργο• κι αὐτὴ εἶναι ἡ «Νέα Ἐποχὴ» (New Age) ἢ ἐπὶ τὸ πληρέστερον ἡ «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου».

Ἔτσι ἀποφασίσαμε ἐπὶ τέλους νὰ ἀγγίσουμε τὸ περίπλοκο καὶ ἀκανθῶδες αὐτὸ θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο πολλὰ ἔχουν λεχθεῖ καὶ γραφεῖ -ἐνῶ περισσότερα δὲν ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ- καὶ πάρα πολλὰ ἀπ' ὅσα ἔχει ἀντιμετωπίσει ἀκόμη ὁ νεοέλληνας ἀνάγονται στὸν χῶρο τῆς συνομωσιολογίας.

Τέλος, τὰ ὅσα θὰ παραθέσουμε στὴν ἀγάπη σας, μπορεῖ νὰ εἶναι σὲ πολλοὺς ἐξ ὑμῶν γνωστά, ὅμως θὰ τὰ βροῦμε ἐδῶ συγκροτημένα κι ἴσως τὰ χρειαστοῦμε κάποτε ὅταν θὰ πρέπει νὰ βοηθήσουμε ἄλλους νὰ κατανοήσουν τὸ θέμα ἢ ἀκόμη ὅταν τυχὸν χρειαστεῖ νὰ προβοῦμε πιθανῶς καὶ σὲ ὁμολογία πίστεως.

Ἀλλά, ἐπὶ τοῦ θέματος.

Ἐδῶ καὶ 60 τουλάχιστον χρόνια, ἀπὸ τὴν δεκαετία ἀκόμη τοῦ 1960, ὅλο καὶ περισσότερο ἀκοῦμε νὰ γίνεται λόγος γιὰ «Νέα Ἐποχή». Ὅλο καὶ περισσότερο βλέπουμε νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ οὐράνιο τόξο, ἡ πυραμίδα, ὁ ἀριθμὸς 666, ἡ πεντάλφα, ἀγαπημένα σύμβολα ὅλα αὐτὰ τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἀκοῦμε ἐπίσης νὰ γίνεται πολὺς λόγος γιὰ Παγκοσμιοποίηση καὶ γιὰ μιὰ Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σὲ μιὰ χρυσὴ ἐποχὴ καθολικῆς εὐτυχίας, ἢ μήπως, ἄραγε κάτι μᾶς κρύβουν;

Ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» βασίζεται σὲ μιὰ παλαιὰ σύλληψη ποὺ συναντᾶται σὲ ἐξωχριστιανικὲς θρησκεῖες, ἀλλὰ καὶ στὸν ἀποκρυφισμό. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἄποψη τῆς ἀστρολογίας, ὅτι δῆθεν κάθε 2.000 περίπου χρόνια εἰσέρχεται ἡ ἀνθρωπότητα σὲ μιὰ «Νέα Ἐποχή». Ἡ προηγούμενη ἦταν -μᾶς λένε- ἡ Ἐποχὴ τῶν Ἰχθύων, ἡ ἐποχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τώρα εἰσερχόμεθα, λένε, στὴ «Νέα Ἐποχή», στὴν «Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου», μιὰ χρυσὴ ἐποχὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

Ὁ Χριστιανισμὸς θὰ τεθεῖ στὸ περιθώριο τῆς Ἱστορίας, λένε, θὰ ἔρθουν νέες ἀλήθειες, θὰ τὶς φέρει ὁ «μεσσίας» ἢ Χριστὸς τῆς «Νέας Ἐποχῆς» , δηλαδή, ὁ Ἀντίχριστος.

Καὶ μόνον αὐτά, βέβαια, ἀρκοῦν γιὰ νὰ καταλάβει κανεὶς ὅτι ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» εἶναι ἀντίθετη καὶ ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας.

Τί εἶναι ὅμως στὴν οὐσία της ἡ «Νέα Ἐποχή»;

Πρόκειται γιὰ ἕνα «ἀόρατο δίκτυο» παραθρησκευτικῶν ὀργανώσεων σ' ὅλο τὸν κόσμο, ποὺ συνδέονται μεταξύ τους χαλαρὰ ἢ καὶ φαινομενικὰ δὲν συνδέονται καθόλου. Ὀργανώσεις ἰνδουϊστικές, βουδιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικές, ψυχολατρεῖες, «θετικὴ σκέψη», μασονία, θεοσοφία, νεοειδωλολατρία, νεοσατανισμός, μαγεία, ἀστρολογία, ὑπνωτισμός, πνευματισμός, σουφισμός, «ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες» -αὐτοαποκαλοῦνται καὶ ἐνεργειακὲς ἢ ὁλιστικές-, «πολεμικὲς τέχνες τῆς Ἀνατολῆς» κ.ἄ. Τὸν σκληρὸ πυρήνα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἀποτελοῦν ὁλοκληρωτικοῦ χαρακτήρας ὁμάδες, ποὺ ἀποκρύπτουν τοὺς πραγματικούς των σκοποὺς καὶ δροῦν πίσω ἀπὸ ἕνα παραπλανητικὸ προσωπεῖο.

Ὅλες αὐτὲς τὶς Ὀργανώσεις ἑνώνουν οἱ κοινοὶ στόχοι καὶ ἡ κοινὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν θεό, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο, τὴν ὁποία ἀντλοῦν ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες καὶ τὸν ἀποκρυφισμό.

Ἄς δοῦμε λοιπὸν σὲ τί πιστεύει ἡ «Νέα Ἐποχή».

Βασικὰ στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἡ πίστη σὲ ἀπρόσωπο θεό, στὸ «νόμο» τοῦ κάρμα καὶ τῆς μετενσάρκωσης / μετεμψύχωσης, καὶ στὴ δυνατότητα τῆς μετεξελίξεως τοῦ ἀνθρώπου σὲ κατ' οὐσίαν θεὸ μὲ τὶς δικές του μόνο δυνάμεις καὶ μὲ τὴ βοήθεια καὶ χρήση ψυχοτεχνικῶν, κυρίως τοῦ «διαλογισμοῦ». Κεντρικὴ θέση στὴ διδασκαλία τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχει ὁ ἀπόλυτος πανθεϊστικὸς μονισμὸς («Ἐν τὸ πᾶν» τῆς θεοσοφίας - «ὁλιστικὸ μοντέλο»). Πιστεύουν ἐπίσης ὅτι μέσα μας ἔχουμε «ἀπόκρυφες δυνάμεις» -τὶς ὁποῖες θεωροῦν ὡς ἐνέργεια μεταφυσικοῦ τύπου, τὴν ὁποία προσπαθοῦν μάταια νὰ παρουσιάσουν ὡς ἐντασσόμενη στὴν ἐπιστημονικὴ ἀντίληψη περὶ ἐνεργείας- καὶ ὅτι ἡ Γῆ εἶναι ἐμψυχωμένη («Γαία»). Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐπιδράσεις τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν (βουδισμοῦ - ἰνδουϊσμοῦ) μέσω τῆς Μασονίας καὶ τῆς Θεοσοφίας.

Τὸ μήνυμά τους συνοψίζεται στὸ μεγάλο ἑωσφορικὸ ψέμα, ὅτι, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴ φύση του θεὸς καὶ δὲν χρειάζεται τὸν Θεὸ γιὰ νὰ σωθεῖ.

Τὰ μηνύματα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ κυρίως τὸ τρίπτυχο: σέξ, βία καὶ ἐξοικείωση μὲ τὴ μαγεία καὶ τὸ δαιμονικὸ στοιχεῖο, διοχετεύονται κυρίως ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. (Τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά, ἐφημερίδες), τὴ μουσικὴ (κυρίως ρόκ), τὶς λεγόμενες πολεμικὲς τέχνες τῆς Ἀνατολῆς, τὶς λεγόμενες ἐναλλακτικέςἐνεργειακὲς ἢ ὁλιστικὲς «θεραπεῖες», τὰ βιντεοπαιχνίδια (video games) στοὺς Η/Υ, τὰ «παιχνίδια ρόλων» (roleplaying games), τὰ ἐπιτραπέζια «παιδικὰ» παιχνίδια μὲ κάρτες (π.χ. Dungeons & Dragons - Μπουντρούμια & Δράκοι) καὶ μινιατοῦρες, τοὺς χιλιάδες τίτλους βιβλίων καὶ τοὺς χιλιάδες τίτλους περιοδικῶν, τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἱστοσελίδων στὸ διαδίκτυο (internet) μὲ ἀποκρυφιστικὸ καὶ νεοεποχίτικο περιεχόμενο κ.ἄ.

Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» καλλιεργεῖ τὴ σύγχυση χρησιμοποιώντας ὅρους ὅπως Χριστός, προσευχή, ἀγάπη, ἐλευθερία, μὲ ἄλλο νόημα ὅμως, καὶ μάλιστα πολλὲς φορὲς ἀντίστροφο αὐτοῦ ποὺ δίνουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ σ' αὐτὲς τὶς λέξεις.

Καὶ ποιοὶ εἶναι οἱ στόχοι τῆς «Νέας Ἐποχῆς»;

Αὐτοὶ ποὺ κατευθύνουν τὴν κίνηση τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχουν δύο βασικοὺς στόχους:

1) Τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς Νέας Τάξης Πραγμάτων σὲ πολιτικοοικονομικὸ ἐπίπεδο, μὲ κατάληξη τὴν ἐπιβολὴ μιᾶς παγκόσμιας κυβέρνησης μὲ ἐπικεφαλῆς ἕνα παγκόσμιο κυβερνήτη (δικτάτορα), τὸν ἀναμενόμενο ἀπὸ αὐτοὺς «μεσσία» τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ 2) Τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς Νέας Τάξης Πραγμάτων σὲ θρησκευτικὸ ἐπίπεδο. Δηλαδὴ τὴ δημιουργία μιᾶς νέας παγκοσμίας θρησκείας ἢ πανθρησκείας, ἡ ὁποία θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν συνένωση ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν. Γι' αὐτὸ καὶ βλέπουμε νὰ βάζουν ὅλες τὶς θρησκεῖες νὰ συζητοῦν μεταξύ τους γιὰ νὰ βροῦν αὐτὰ ποὺ τὶς «ἑνώνουν» (διαχριστιανικὸς καὶ διαθρησκειακὸς συγκρητισμός).

Καταλαβαίνει κανεὶς εὔκολα ὅτι πρόκειται γιὰ μιὰ δαιμονικὴ ἐπιδίωξη.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χρίστος λέγει κατηγορηματικά: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ἰω. 14, 6).

Ἀντιθέτως, ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ὑποστηρίζει ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὁδηγοῦν στὴν Ἀλήθεια. Ὅσοι ὑποστηρίζουν -ὅπως π.χ. ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι- ὅτι μόνον ἡ δική τους πίστη εἶναι ἡ ἀληθινὴ καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο, αὐτοὶ θεωροῦνται «κολλημένοι στὴν παλιὰ ἐποχή», θεωροῦνται ἐχθροί τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ συκοφαντοῦνται ὡς φανατικοί, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές, φονταμενταλιστὲς κ.ο.κ.

Ὁ Χρίστος -λένε οἱ κήρυκες τῆς «Νέας Ἐποχῆς»- ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μύστες καὶ διδασκάλους τῆς ἀνθρωπότητας. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μὲ τὶς δικές του δυνάμεις ἀνέβηκε ψηλά.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ διακόψουμε τὴν ἀφήγηση, καθὼς τὸ θέμα μας λόγω τῆς ἐκτάσεως καὶ τῆς πολυπλοκότητάς του θὰ μᾶς ἀπασχολήσει καὶ τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα ὅπου καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ.

Τὸ ἀνωτέρω κείμενο προέρχεται -μὲ κάποιες τροποποιήσεις καὶ προσθῆκες- ἀπὸ κείμενο ποὺ εἶναι ἀνηρτημένο στὸν παλαιὸ δικτυακὸ τόπο (site) τῆς Π.Ε.Γ.1 τὸν ὁποῖο θὰ ἄξιζε νὰ ἐπισκεφθοῦν οἱ ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες τῆς στήλης, καθὼς περιλαμβάνει ὑλικὸ ἐνημερωτικὸ γιὰ πολλὰ καὶ ποικίλα θέματα ἀντιαιρετικοῦ προβληματισμοῦ.

Θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ τέλος ὅτι καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἀνηρτημένου στὸν δικτυακὸ τόπο τῆς Π.Ε.Γ. ἄρθρου προέρχεται ἀντιστοίχως ἀπὸ κείμενο τοῦ Ὁσιολογιώτατου Μοναχοῦ π. Ἀρσένιου Βλιαγκόφτη, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ γνωστὸ Ὀρθόδοξο περιοδικὸ «Παρακαταθήκη».

Εὐχόμεθα, καλὸ κι εὐλογημένο Σαββατοκύριακο καὶ σᾶς περιμένουμε τὴν ἄλλη Παρασκευὴ γιὰ τὴ συνέχεια.


https://www.ppu.gr/old/greek/newage_gr.htm

 

 

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ξεκινήσαμε νὰ ψηλαφίσουμε αὐτὸ ποὺ εἶναι γενικὰ γνωστὸ ὡς ἡ «Νέα Ἐποχὴ» τοῦ Ὑδροχόου (New Age)· τί εἶναι, πότε κι ἀπὸ ποιοὺς δημιουργήθηκε, ποιὰ εἶναι ἡ πίστη της, ποιοὶ τὴν προωθοῦν, ποιοὶ εἶναι οἱ στόχοι της.

Ἀπὸ ὅσα εἴδαμε τὴν προηγούμενη φορά, φαίνεται καθαρὰ ὁ ἀντιχριστιανικὸς χαρακτήρας τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Φαίνεται, ἐπίσης, ὅτι βασικὸς στόχος τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἡ παγκόσμια κυριαρχία. Αὐτὸς ἦταν καὶ εἶναι ὁ βασικὸς στόχος καὶ τὸ σχέδιο τῶν λεγομένων μυστικῶν ἑταιρειῶν ὅπως ἡ Μασονία, ἡ Θεοσοφία, οἱ Ἰλλουμινάτοι (πεφωτισμένοι), καὶ «Λεσχῶν» ὅπως ἡ Τριμερὴς Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Αὐτὸς ὁ ἴδιος στόχος, ἡ παγκόσμια δηλαδὴ κυριαρχία, ἀποτελεῖ ὄνειρο τοῦ σιωνισμοῦ. Οἱ σιωνιστὲς Ἑβραῖοι περιμένουν ἀκόμη τὸν μεσσία. Τὸν περιμένουν ὡς ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοὺς ἐ­ξα­σφα­λί­σει τὴν παγκόσμια πολιτικοοικονομικὴ ἐπικράτηση.

Γιὰ νὰ ἐπιτευχθοῦν οἱ παραπάνω στόχοι, κρίνουν οἱ σχε­δια­στὲς τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθεῖ ἕνα σύστημα ἀπολύτου ἐλέγχου στὴν παγκόσμια οἰκονομία, στὸ ἐμπόριο, στὴ διατροφή. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπιδιώκει ἡ πολυσυζητημένη παγκοσμιοποίηση, καὶ ὄχι τὴν μεγιστοποίηση τῆς εὐ­η­με­ρί­ας ὅπως διαφημίζουν οἱ προπαγανδιστές της.

Γιὰ νὰ γίνει ὁ κόσμος ἀπολύτως ἐλεγχόμενος, σχεδιάζεται ἡ κατάργηση τοῦ γνωστοῦ μας χρήματος καὶ ἡ καθιέρωση τοῦ λεγομένου πλαστικοῦ χρήματος μέσω τῶν καρτῶν.

Γιὰ νὰ ἐλεγχθοῦν καὶ κατασταλοῦν οἱ ἀντιδράσεις ποὺ ἀ­να­μέ­νον­ται, προωθεῖται ἕνα καθεστὼς παγκοσμίου ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου μέσω τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καὶ τοῦ ἠ­λε­κτρο­νι­κοῦ φακελώματος. Ἐδῶ ἐντάσσεται καὶ ἡ Συμφωνία Σένγκεν καὶ ὁ νόμος 2472/97 γιὰ τὴν δῆθεν «προστασία τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τὴν ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα». Περιορίζεται, μὲ στόχο τὴν παντελῆ ἐξαφάνιση, ἡ προσωπικὴ ζωὴ καὶ ἐλευθερία. Ἐφιαλτικὰ σενάρια μιᾶς κοινωνίας ἐ­λεγ­χο­μέ­νων ἀνθρώπων - ρομπότ, σὰν αὐτὴ ποὺ περιγράφει ὁ Ὄργουελ στὸ γνωστὸ βιβλίο του «1984», ἀποτελοῦν σταθερὴ ἐπιδίωξη τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων. Τὰ πάντα ὑπὸ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν καθοδήγηση τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ».

Ἀλλά, ἄς ἐξετάσουμε τὴν τακτικὴ ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ «Νέα Ἐποχὴ» προκειμένου νὰ ἐπιτύχει τὸν σκοπό της.

1) Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» γιὰ νὰ ἐπικρατήσει σὲ πολιτικοοικονομικὸ ἐπίπεδο χρησιμοποιεῖ κυρίως δύο τρόπους: α) Ἀφ' ἑνὸς δρᾶ ὡς ὁδοστρωτήρας ποὺ ἰσοπεδώνει γλῶσσες, πολιτισμούς, παραδόσεις, ἐθνικὲς ἰδιαιτερότητες, προωθώντας τὸν ἐξαμερικανισμὸ τῶν ἐθνῶν μὲ τὴν ἔννοια τῆς υἱοθετήσεως τῶν ὑποπροϊόντων τοῦ «ἀμερικανικοῦ τρόπου ζωῆς» (american way of life). Προ­ω­θεῖ τὴν ὑποταγὴ τῶν ἐθνῶν, θέτοντας οὐσιαστικὰ τέλος στὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ λαϊκὴ κυριαρχία. Ἤδη τὰ ἐθνικὰ κέντρα ἐξουσίας δὲν ἐλέγχουν πλήρως τὴν οἰκονομικὴ πολιτική· εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ προσαρμόζονται στὶς ἐπιταγὲς ἄλλων διεθνῶν κέντρων.

Στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο ὑπονομεύονται πολλοὶ ἀπὸ τοὺς δη­μο­κρα­τι­κοὺς θεσμοὺς καὶ ἐξασθενεῖ ἡ ἰσχύς, τὸ κύρος καὶ ἡ ἀποτελεσματικότητά τους.

β) Ἀφ' ἑτέρου ἡ «Νέα Ἐποχὴ» καλλιεργεῖ καὶ ὀξύνει τὶς ἐθνικὲς ἀντιπαραθέσεις· «διαίρει καὶ βασίλευε». Τὰ δικαιώματα τῶν πραγματικῶν ἤ, συνηθέστερα, κατασκευασμένων «μειονοτήτων», ἐθνικῶν καὶ θρησκευτικῶν, εἶναι ὁ μοχλὸς γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τῆς παλαιᾶς καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων. Δόγμα τοῦ νέου ΝΑΤΟ εἶναι ὅτι ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία μπορεῖ νὰ παραβιάζεται -ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ- ὁπουδήποτε στὴ γῆ κρίνει αὐτὸ ὅτι παραβιάζονται δικαιώματα μειονοτήτων!

2) Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» γιὰ νὰ ἐπικρατήσει σὲ θρησκευτικὸ ἐ­πί­πε­δο, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει τὴ δαιμονική της πανθρησκεία, ὑ­πο­στη­ρί­ζει ὅτι τάχα ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τὸ ἴδιο καὶ ἐπιδιώκει νὰ διαβρώσει, νὰ ἁλώσει δηλαδὴ ἐκ τῶν ἔνδον, τὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διεθνῶς, μιὰ καὶ οἱ ὑπόλοιπες «ἐκ­κλη­σί­ες» ἢ θρησκεῖες, λίγο-πολὺ εἶναι μέσα στὸ παιχνίδι τῆς «Νέας Ἐποχῆς», καὶ μάλιστα μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν πάπα, ἐπίδοξο θρη­σκευ­τι­κὸ πλανητάρχη.

Οἱ νεοεποχίτες καλλιεργώντας τὴ σύγχυση -πλανῶντες καὶ πλανώμενοι- συνήθως παρουσιάζονται καὶ ὡς χριστιανοί! Συγχρόνως, σταδιακῶς, κατασυκοφαντοῦν τὴν Ἁγία Γραφή.

Στόχος τους δὲν εἶναι νὰ ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα!

Παραλλήλως, διοχετεύονται μέσω τῆς διαφημίσεως τέτοια πρότυπα ποὺ τείνουν νὰ μεταβάλουν τὸν ἄνθρωπο σὲ ἕνα ὃν τοῦ ὁποίου «ἡ ζωὴ καὶ ἡ κίνηση θὰ περιορίζεται, ὅπως ἐλέχθη, μεταξὺ δύο συσκευῶν· τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ ψυγείου. Κατ' αὐτὸν τὸν τρόπον ἐλέγχεται καὶ κατευθύνεται ὅλος ὁ κόσμος»[1]!

Μετὰ λοιπὸν τὴν παράθεση τῶν ἐπιχειρημάτων, ἄς ἐξάγουμε πλέον καὶ τὰ ἀναγκαῖα συμπεράσματα.

Ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» δὲν εἶναι καθόλου νέα. Εἶναι τὸ ἀρχαῖο ἑωσφορικὸ ψέμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴ φύση του θεός. Εἶναι ἡ παλαιὰ ἐπιδίωξη τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τῶν «μυστικῶν ἑταιρειῶν» γιὰ παγκόσμια κυριαρχία. Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» δὲν ἀποτελεῖ πηγαία καὶ ἐνδογενῆ ἀναζήτηση τῶν ἀν­θρώ­πων καὶ τῶν κοινωνιῶν. Σχεδιάζεται καὶ ἐπιβάλλεται ἔξωθεν.

Ποιὰ θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἶναι ἡ στάση τῶν χριστιανῶν σὲ ὅλα τα ἀνωτέρω;

Σ' ὅλα αὐτὰ τὰ σκοτεινὰ καὶ ἐπικίνδυνα σχέδια, γιὰ ἐπιβολὴ μιᾶς Νέας Τάξης Πραγμάτων καὶ μιᾶς παγκοσμιοποίησης χωρὶς Χριστὸ καὶ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἔχουμε νὰ ἀντιτάξουμε τὸ φῶς καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Στὴν ψευδῆ καὶ ἑωσφορικὴ ὑπόσχεση τῆς αὐτοθεώσης, ἔχουμε νὰ ἀντιπροτείνουμε τὴν ἀληθινὴ -κατὰ χάριν- θέωση στὴν ὁποία καλούμεθα ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, σὲ κοινωνία ἀγάπης μὲ Αὐτὸν καὶ ὑπακοῆς στὸ πανάγιο θέλημά Του.

Ὅλες αὐτὲς τὶς κοσμογονικὲς ἀλλαγές, ποὺ μεθοδευμένα καὶ ὄχι τυχαία γίνονται γύρω μας, πρέπει νὰ τὶς δοῦμε μὲ τὴν «καλὴ ἀνησυχία» ὅπως τόνιζε καὶ ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της. Καὶ «νὰ μὴν κοιμόμαστε μὲ τὰ τσαρούχια», τὴ στιγμὴ ποὺ καὶ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἀρχίζουν πλέον νὰ ξυπνοῦν καὶ νὰ συνειδητοποιοῦν τί σημαίνει στὴν πραγματικότητα ἡ παγκοσμιοποίηση.

Ἡ καλὴ ἀνησυχία πρέπει νὰ ἐκφράζεται ὡς πνευματικὴ ἐ­πα­γρύ­πνη­ση, ὡς ἔνταση τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος, τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μετανοίας. Ἀλλὰ καὶ ὡς παρέμβαση, ὅπου καὶ ὅταν χρειασθεῖ καὶ μᾶς καλέσει ἡ Ἐκκλησία. Ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ βοηθήσουμε καὶ ὅσους ἀνθρώπους ἀπὸ ἄγνοια παγιδεύτηκαν στὸ μεγάλο ψέμα τῆς «Νέας Ἐποχῆς».

Πρέπει «νὰ βροῦμε τρόπους ἐπιβίωσης τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολιτισμοῦ... Ὅσοι ἀντισταθοῦμε στὴ διάλυση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων καὶ γλωσσῶν, θὰ ἀντισταθοῦμε ὄχι στὸν ἀμερικάνικο ἰμπεριαλισμό, ἀλλὰ στὴν ἐπικυριαρχία τοῦ διεθνοῦς ἐγ­κλή­μα­τος»[2].

Καὶ μὴν ξεχνοῦμε: Αὐτοὶ ποὺ σχεδιάζουν παγκοσμιοποιήσεις χωρὶς Χριστὸ καὶ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, κάνουν «λογαριασμοὺς χωρὶς τὸν ξενοδόχο», γιατί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς καὶ πραγ­μα­τι­κὸς Κύριος τῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ κόσμου.

Ἔτσι λοιπόν ὁλοκληρώνουμε τὸ ἄρθρο περὶ τῆς «Νέας Ἐ­πο­χῆς» τοῦ Ὑδροχόου, ὅπου οἱ «πιστοί» της ἀναμένουν τὸν «νέον Ἀβατὰρ» τοῦ Ὑδροχόου, δηλαδὴ τὸν Ἀντίχριστο, στὴ θέση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ κατ' αὐτοὺς ἀνήκει στὴν «προηγούμενη ἐποχή», τήν «ἐποχή τῶν Ἰχθύων».

Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι τὸ κείμενο τοῦ ἄρθρου προέρχεται -μὲ κάποιες τροποποιήσεις καὶ προσθῆκες- ἀπὸ κείμενο ποὺ εἶναι ἀνηρτημένο στὸν παλαιὸ δικτυακὸ τόπο (site) τῆς Π.Ε.Γ.[3] τὸν ὁποῖο θὰ ἄξιζε νὰ ἐπισκεφθοῦν οἱ ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες τῆς στήλης, καθὼς περιλαμβάνει ὑλικὸ ἐνημερωτικὸ γιὰ πολλὰ καὶ ποικίλα θέματα ἀντιαιρετικοῦ προβληματισμοῦ.

Τέλος, θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἀνηρτημένου στὸν δικτυακὸ τόπο τῆς Π.Ε.Γ. ἄρθρου προέρχεται ἀντιστοίχως ἀπὸ κείμενο τοῦ Ὀσιολογιώτατου Μοναχοῦ π. Ἀρσένιου Βλιαγκόφτη -ὁ ὁποῖος τυγχάνει καὶ μέλος τοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ Συμβουλίου τῆς Π.Ε.Γ.-, κείμενο ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ πρὸ ἐτῶν στὸ γνωστὸ Ὀρθόδοξο περιοδικὸ «Παρακαταθήκη».

 

[1] «Χριστιανικὴ Σπίθα», φ. 543, Ἰούλιος 1977.

[2] Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τὸν μακαριστοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στὴ «Συνάντηση τῶν Ἀθηνῶν» 1999.

[3] https://www.ppu.gr/old/greek/newage_gr.htm

Αρχιμ.ΘεοφίλουΛεμοντζή

   Οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι των ελευθεριαζόντων ή αντινομιστών Γνωστικών είναι οι Νικολαΐτες. Αυτή η αιρετική ομάδα μνημονεύεται για πρώτη φορά στην Αποκάλυψη του Ιωάννου[186]. Οι αντιαιρετικοί συγγραφείς υποστήριξαν την άποψη ότι ο Νικόλαος ήταν ο ηγέτης αυτής της αιρετικής κίνησης και ήταν ένας από τους επτά διακόνους οι οποίοι είχαν ορισθεί από τους Αποστόλους για τη διεκπεραίωση και οργάνωση του κοινωνικού έργου της Εκκλησίας[187]. Ο καθηγητής Π. Κουτλεμάνης στη μελέτη του «Νικολαΐτες, οι πρώτοι αιρετικοί»188 λαμβάνοντας τόσο υπ’ όψη του τις πατερικές μαρτυρίες[189], όσο και τις απόψεις σύγχρονων ερευνητών[190], υποστηρίζει ότι ο διάκονος Νικόλαος δεν είχε καμία σχέση με την αίρεση και ότι ίσως οι ίδιοι οι Νικολαΐτες να συνέδεσαν την αίρεσή τους με τον διάκονο. Κατά πάσα πιθανότητα υπήρχε κάποιος άλλος Νικόλαος που ίδρυσε την αίρεση[191]. Κατά την παράδοση ο Νικόλαος είχε παντρευτεί μια ωραία γυναίκα. Θέλησε όμως να επιδοθεί στην αρετή της εγκράτειας. Δυστυχώς δεν κατόρθωσε να πετύχει αυτόν τον σκοπό και παρασύρθηκε στο άλλο άκρο, την άκρατη ηθική ασυδοσία. Οι οπαδοί αυτής της αίρεσης διακήρυτταν ότι η ηθική ασυδοσία αποτελεί μέσο πνευματικής ανύψωσης[192].


V CHECKΣύμφωνα με τον Ειρηναίο “Nicolaitae autem magistrum quidem habent Nicolaum. unura ex VII qui primi ad diaconium ab apostolis ordinati sunt. Ειρηναίου, Κατά αιρέσεων, 1, 26, 3 7, 687A. Επίσης σύμφωνα με τον Ιππόλυτο “πολλής δε αυτοίς συστάσεως κακών αίτιος γεγενηται Νικόλαος, εις των επτά εις διακονίαν υπό των Αποστόλων κατασταθείς, ος αποστάς τής κατ’ ευθείαν διδασκαλίας εδίδασκεν αδιαφορίαν βίου τε και βρώσεως, ού τούς μαθητάς ενυβρίζοντας τό άγιον Πνεύμα διά τής Αποκαλύψεως (Ιωάννου) Ιωάννης ήλεγχε πορνεύοντας και ειδωλόθυτα εσθίοντας. Ιππολύτου, Έλεγχος 7, 36, 3, PG 16, 3343Β. Αυτή την άποψη, ότι δηλ. ο Νικόλαος ο διάκονος ήταν πρωτεργάτης της αίρεσης ακολούθησε ο Τερτυλλιανός. Tertulliani, De praescr.46, PL 2, 63A. Όμως ο Κλήμης Αλεξανδρείας θεωρεί ότι ο Νικόλαος δεν ήταν ο πρωτεργάτης της αίρεσης και ότι όλα αυτά είναι ψευδής ισχυρισμός των νικολαϊτών. Κλήμεντος Αλεξανδρέως, Στρωμ. 3, 4. PG 8,1129Β. Αυτή η άποψη δεν υποστηρίζεται μόνο από τον Κλήμεντα, αλλά επίσης από τις Αποστολικές διαταγές. PG 1, 928 Α. Ιγνάτιο Αντιόχειας PG 5, 796Α. Ο Επιφάνιος έχοντας μπροστά του αυτές τις δύο παραδόσεις προσπαθεί να τις συνθέσει καταγράφοντας την παράδοση του Κλήμεντα χωρίς όμως να απαλάσσει τον Νικόλαο από την υπαιτιότητα για την αίρεση. Επιφανίου, Πανάριον, 1, 23,1 PG 41,320D-321C. Βλ. σχ. Παυσανία Κουτλεμάνη, ο.π., σ. 31 και εξ.

    Οι Ωριγενιανοί[193] που ήταν αιρετικοί, επιδίδονταν σε κάθε είδους ακολασία, καθώς η διδασκαλία τους ήταν παρόμοια μ’ αυτήν των Νικολαϊτών. Αυτοί οι αιρετικοί δεν ήταν μαθητές του αλεξανδρινού θεολό­γου Ωριγένη, αλλά κάποιου άλλου Ωριγένη του οποίου τα στοιχεία ο Άγιος Επιφάνιος αγνοεί.

    Οι «Γνωστικοί»[194], ήταν μια ομάδα αιρετικών, των οποίων η διδασκαλία ήταν παρόμοια μ’ αυτή των Νικολαϊτών και των Ωριγενιανών. Κύριο και κεντρικό θέμα της διδασκαλίας αυτών των τριών αιρετικών ομάδων, είναι ότι οι άνθρωποι δε θα πρέπει, να εγκρατεύονται και να χαλιναγωγούν τα σαρκικά τους πάθη, αλλά θα πρέπει να επιδίδονται σε κάθε είδους σαρκική απόλαυση[195].

    Τέτοιου είδους αντιλήψεις υπήρχαν σε πάρα πολλές Γνωστικές ομάδες[196]. Αυτό όμως που διαφοροποιεί αυτές τις τρεις Γνωστικές ομάδες απ’ τις υπόλοιπες, είναι ότι παρουσιάζονται οι ελευθεριάζουσες αντιλήψεις τους ως ο κεντρικός πυρήνας της διδασκαλίας τους γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν όλα τα υπόλοιπα στοιχεία αυτής.

    Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο, αυτές οι ελευθεριάζουσες αντιλή­ψεις των αιρετικών καταπολεμήθηκαν ήδη από τους Αποστόλους. Η ίδια η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Απόστολος Παύλος είχε τονίσει, «τα γαρ κρυφή γινόμενα υπ’ αυτών αισχρόν εστί και λέγειν.» (Εφεσ. 5,12). Επίσης ο Απόστολος Ιωάννης είχε αντιταχθεί στην ηθική ασυδοσία των Νικολαϊτών, σύμφωνα με το χωρίο (Αποκ. 2. 6) «αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών α και εγώ μισώ».

    Ο σκοπός της άμετρης σεξουαλικής ασυδοσίας δεν ήταν η τεκνο­ποιία, αλλά η ικανοποίηση της σαρκός. V CHECKΑπαγόρευαν αυστηρά την τεκνοποιία. Εάν κάποια γυναίκα-μέλος της αίρεσης συνελάμβανε, ισχυ­ριζόταν ότι υποδουλώθηκε στον «άρχοντα της επιθυμίας» ο οποίος ταυτιζόταν με τον κακό δημιουργό του υλικού κόσμου[197]. Γι’ αυτό το λόγο προχωρούσαν σε εκτρώσεις και μετά απ’ αυτές επιδίδονταν σε «ανθρωποβορία», η οποία θεωρούνταν ότι είναι το «Τέλειο Πάσχα». Περιττό είναι να λεχθεί ότι κάθε είδους ασκητική πρακτική όπως η νηστεία και η εγκράτεια, θεωρούνταν ως υπακοή στον κακό Θεό, που δημιούργησε τον κόσμο. Σύμφωνα με τους ελευθεριάζοντες Γνωστι­κούς, ο άνθρωπος θα πρέπει να διατηρεί υγιές και ακμαίο το σώμα του, ώστε να επιδίδεται σε κάθε είδους ακολασία[198].

    V CHECKΗ βρώση του εκτρωθέντος εμβρίου όπως και η βρώση των ρύσεων των γυναικών και των ανδρών, είχε ως σκοπό τη «συλλογή» των ψυχών που βρίσκονταν μέσα σ’ αυτά, ώστε μ’ αυτό τον τρόπο να ανέλθουν στις ουράνιες βαθμίδες. Είναι χαρακτηριστική η προσταγή των Γνωστικών «Μίγνηθι μετ’ εμού, ίνα σε ανενέγκω προς τον άρχοντα»199.

    V CHECKΗ υιοθέτηση της βρώσεως όλων αυτών θεωρούνταν ως βρώση του σώματος και πόση του αίματος του Χριστού, το δε χωρίο (ψαλμ. 1,3) «έσται ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων, ο τον καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού», το ερμήνευαν μ’ έναν αλληγορικό τρόπο για να δώσουν αγιογραφική στήριξη στις σεξουαλι­κές τους πρακτικές. Ο Άγιος Επιφάνιος αντιτίθεται σε κάθε είδους αλληγορικές ερμηνείες του χωρίου, καθώς μοναδικό σκοπό έχει αυτού του είδους η ερμηνεία, να στηρίξει αντιλήψεις οι οποίες αντιτίθενται στο νόμο του Ευαγγελίου200.

    Φιβιωνίτες

    Β-10 Επιφάνειος, Πανάριον

    (Η Αποθήκη, πρβλ. Η ανασκευή όλων των Αιρέσεων) 26.4-6 (374 μ.Χ.)


    4. Θα φθάσω τώρα στο βάθος τη ολέθριας ιστορίας τους (διότι έχουν διάφορες ψευδείς διδασκαλίες περί ηδονής). Πρώτον, έχουν τις γυναίκες τους από κοινού. Και, αν παρουσιαστεί κάποιος του ίδιου δόγματος, έχουν ένα κοινό σημείο, άντρες για γυναίκες και γυναίκες για άντρες. Όταν τείνουν το χέρι για χαιρετισμό, κάνουν στο βάθος της παλάμης ένα χαρακτηριστικό άγγιγμα σαν γαργάλημα, και από αυτό επιβεβαιώνουν το αν το πρόσωπο που εμφανίστηκε είναι της ιδίας πίστης. Και, αφού αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον, κάθονται αμέσως για φαγητό. Προσφέρουν πλούσια εδέσματα, κρέας και κρασί, έστω κι αν είναι φτωχοί. Αφού συμφάγουν και χορτάσουν, κατά τα λεγόμενα, ως τις φλέβες τους, στρέφονται στα πάθη. Ο άνδρας, αφήνοντας τη γυναίκα του, της λέγει: "Σήκω και κάνε έρωτα με τον αδελφό" [στην κυριολεξία, "τέλεσε Αγάπη με τον αδελφό"]. Τότε, οι άτυχοι ενώνονται μεταξύ τους, και ντρέπομαι ειλικρινά να μιλήσω για τα αίσχη που διαπράττονται μεταξύ τους, επειδή σύμφωνα με τον ιερό απόστολο τα πράγματα που συμβαίνουν μεταξύ τους είναι όνειδος ακόμα και να τα αναφέρει κανείς. Παρ'όλα αυτά, δεν θα διστάσω να το κάνω, μήπως και προκαλέσω με κάθε τρόπο τη φρίκη σε αυτούς που θα ακούσουν γι αυτές τις επαίσχυντες πράξεις. Αφού συνευρεθούν, μετά το πέρας της συνουσίας, απευθύνουν τη βλασφημία τους πρός τον ουρανό. Η γυναίκα και ο άνδρας παίρνουν το υγρό της εκσπερμάτισης του ανδρός στις παλάμες τους, σηκώνονται, στρέφουν πρός τον ουρανό τα πασαλειμμένα από το ρύπο χέρια τους και προσεύχονται σαν άνθρωποι που αποκαλούνται "Στρατιωτικοί" και "Γνωστικοί", φέροντας στον πατέρα ο οποίος είναι η φύση όλων αυτό που έχουν στα χέρια τους και λέγουν: "Σου προσφέρουμε αυτό το δώρο, το σώμα του Χριστού". Και κατόπιν το καταπίνουν, αυτή την ίδια τους την ασχήμια, και λέγουν: "Αυτό είναι το σώμα του Χριστού και αυτό είναι ο Αμνός του Θεού, για χάρη του οποίου πάσχουν τα σώματά μας και αναγκάζονται να ομολογήσουν το μαρτύριο του Χριστού". Πράττουν το ίδιο και με το αίμα της γυναίκας όταν έχει τα έμμηνα της: συγκεντρώνουν το ακάθαρτο αίμα της και το καταναλώνουν μαζί, με τον ίδιο τρόπο. "Αυτό είναι [λέγουν] το αίμα του Χριστού".
    5. Επίσης, όταν διαβάζουν στα απόκρυφα βιβλία, "είδα ένα δέντρο που έφερε δώδεκα καρπούς το χρόνο και αυτός μου είπε: ιδού το δέντρο της ζωής", το ερμηνεύουν αυτό ωσάν να αναφέρεται στην έμμηνο ρύση της γυναίκας. Συνευρίσκονται μεταξύ τους, αλλά διδάσκουν πως δεν πρέπει να γεννηθούν παιδιά. Το αίσχος διαπράττεται από αυτούς όχι για να γεννηθούν παιδιά, αλλά για την ηδονή, επειδή ο διάβολος παίζει μαζί τους και χλευάζει την εικόνα που διέπλασε ο Θεός. Φτάνουν την ηδονή στο αποκορύφωμα της, αλλά κρατούν για τους εαυτούς τους το σπέρμα της μιαρότητάς τους, όχι με σκοπό να γεννηθούν παιδιά, αλλά για να φάγουν οι ίδιοι την αισχύνη τους.
    Και αν διαπιστώσουν πως κάποιος από αυτούς άφησε κατά την εκσπερμάτιση το σπέρμα του να πάει βαθιά και μείνει έγκυος η γυναίκα, τότε, ακούστε, κάνουν κάτι ακόμα χειρότερο: αποσπούν το έμβρυο, όταν μπορούν να το φτάσουν με το χέρι. Εκριζώνουν από τα σπλάχνα αυτό το αγέννητο παιδί, το κοπανούν σε γουδί μ'ένα μείγμα από μέλι και πιπέρι και μερικά άλλα καρυκεύματα και μύρο, για να μην αηδιάζουν, και κατόπιν συγκεντρώνονται, όλη αυτή η συντροφία των χοίρων και των σκύλων, και ο καθένας κοινωνεί με ένα δάχτυλο από το συνθλιμμένο παιδί. Και, αφού τελειώσουν αυτό τον κανιβαλισμό, προσεύχονται στον Θεό, λέγοντας: "δεν αφήσαμε τον Άρχοντα της λαγνείας να μας εμπαίξει, αλλά μαζέψαμε το σφάλμα του αδελφού μας". Και θεωρούν πως αυτό είναι το τέλειο Πάσχα...
    Πράττουν και πολλά άλλα φριχτά πράγματα. Διότι όταν καταλαμβάνονται πάλι από αυτή τη μανία μεταξύ τους, πασαλείβουν τα χέρια τους με τα υγρά της εκσπερμάτισης τους. Τα εκτείνουν και προσεύχονται με αυτά τα ακάθαρτα χέρια, ολόγυμνοι, ώστε με αυτή την πράξη να συνομιλήσουν ελευθέρως με τον Θεό. Αλλά περιποιούνται και φροντίζουν τα σώματα τους μέρα και νύχτα, γυναίκες και άντρες, με αλοιφές, πλύσεις και φαγητά, και αφοσιώνονται στην κλίνη και στον οίνο. Υβρίζουν αυτόν που νηστεύει, αφού λέγουν πως δεν πρέπει να νηστεύει κανείς, διότι η νηστεία είναι έργο του Άρχοντα που ποίησε αυτό τον αιώνα. Ο άνθρωπος πρέπει μάλλον να τρέφει τον εαυτό του, ώστε να είναι τα σώματα εύρωστα και να δίνουν τον καρπό στην ώρα του.

    Απέναντι στις αντιλήψεις των αιρετικών ο Επιφάνιος αντιτάσσει χωρία της Αγίας Γραφής τα οποία αναφέρονται στην αξία της αρετής της παρθενίας και της εγκράτειας, όπως (Ματθ.19,12) «εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνουχίσθηκαν υπό των ανθρώπων και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών», και (Α Κορ.7,25) «Περί δε των Παρθένων επιταγήν Κυρίου ουκ έχω γνώμην δε δίδωμι ως ηλεημένος υπό Κυρίου», και (Α Κορνθ. 7,34) «η άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, ίνα η αγία και σώματι και πνεύματι».

    Ο Άγιος Επιφάνιος τονίζει την ανωτερότητα της παρθενίας, επικαλούμενος τα χωρία (Ματθ. 22,30) «εν γαρ τη αναστάσει, ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ’ ως άγγελοι Θεού εν ουρανώ εισίν», Επίσης επικαλείται το χωρίο (Σοφ. Σολομ. 3,13) «Μακαρία στείρα η αμίαντος ήτις ουκ έγνω κοίτην εν παραπτώματι και ευνούχος ο μη εργασάμενος εν χειρί ανόμημα»201, και (Ρωμ. 1,26) «Αι μεν γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν». Επίσης (Ρωμ. 1,27) «Άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι», και (Β' Τιμ. 3,5) «ότι εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί. Έσονται γαρ οι άνθρωποι φιλήδονοι, μάλλον ή φιλόθεοι». Τα παραπά­νω χωρία τονίζουν την αξία της παρθενίας και συνάμα ανατρέπουν όλες τις ελευθεριάζουσες αντιλήψεις των Γνωστικών, οι οποίες είναι αντίθετες με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής.

    Άμεση συνέπεια των παραπάνω αντιλήψεων αυτών των αιρετικών ήταν η καταδίκη του γάμου[202]. Απέναντι σ’ αυτή την αιρετική θέση ο Άγιος Επιφάνιος αντιτάσσει το χωρίο (Εβρ 13,4) «Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος. Πόρνους δε και μοιχούς κρίνει ο Θεός»203, ενώ υποστηρίζει ότι αν και ο γάμος δεν εγκωμιάστηκε μέσα στην Εκκλησία όπως η παρθενία, εν τούτοις είναι σεμνός, επειδή έχει ως αποτέλεσμα την παιδοποιία, που είναι συνέχιση του έργου του Θεού. Προϋπόθεση της θετικής θεώρησης του γάμου είναι η αντίληψη, ότι όλη η υλική κτίση είναι αγαθή και καλή. Ο γάμος λοιπόν, είναι σεμνός και η παρθενία δεν είναι «μεμολυσμένη»[204].

    Μεγάλες προσωπικότητες της ιερής ιστορίας, όπως ο προφήτης Ηλίας, ο προφήτης Ελισσαίος, ο Βαπτιστής Ιωάννης, έζησαν εν παρθε­νία, φανερώνοντας έτσι τη μεγάλη αξία της. Αυτές οι βιβλικές μορφές εφάρμοσαν με την παρθενική ζωή τους αυτό το οποίο αργότερα λέχθη­κε από τον Κύριο «δια την βασιλείαν των ουρανών ευνούχισαν» τον εαυτόν τους. Επίσης άγιες μορφές της βιβλικής ιστορίας όπως οι Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, τίμησαν το γάμο. Ένας από τους απογόνους τους, ήταν η Παρθένος Μαρία, από την οποία γεννήθηκε ο προαιώνιος Λόγος του Θεού, που έσωσε τον κόσμο[205].

    Είναι σαφές και ευνόητο ότι η άμεση καταδίκη της υλικής πραγμα­τικότητας αποτελούσαν τις θεολογικές προϋποθέσεις αυτών των αιρετικών ομάδων. Μόνο ο σεβασμός της Ιερότητας της κτίσης που εκφράζεται με την άσκηση και την εγκράτεια προϋποθέτει θετική θεώρηση της υλικής πραγματικότητας. Οι θεολογικές προϋποθέσεις αυτών των αιρετικών που υποστηρίζουν την αρνητική τους στάση απέναντι στον κόσμο εντοπίζονται επίσης στη χριστολογία τους.

    Ο χαρακτήρας της χριστολογίας των Γνωστικών ήταν δοκητικός. Ο Λόγος δεν ενσαρκώθηκε πραγματικά, αλλά φαινόταν ότι είχε ανθρώπινο σώμα[206]. Κατά συνέπεια η λύτρωση που προσφέρθηκε από τον Ιησού Χριστό δεν απευθύνεται στον όλο άνθρωπο. Η σωτηρία είναι όπως και σε άλλες Γνωστικές ομάδες207, μόνο γνώση και αποκάλυψη μυστηρίων. V CHECKΣτη συγκεκριμένη περίπτωση που εξετάζουμε, η σω­τηρία παρουσιάζεται ως αποκάλυψη των διαφόρων αισχρών πράξεων που επιτελούνταν μέσα σ’ αυτές τις αιρετικές ομάδες. Δε δίσταζαν μάλι­στα να παρουσιάζουν τον Χριστό ως αυτόν που δίδαξε και έπραξε τις αισχρές πράξεις των Γνωστικών.

    Σύμφωνα μ’ αυτούς τους αιρετικούς, όταν δόθηκε αυτή η αποκάλυψη από το Χριστό στους μαθητές Του, οι τελευταίοι ταράχτηκαν. Τότε ο Ιησούς ρώτησε «Ολιγόπιστε! εις τι εδίστασας;» (Ματθ. 14,31). Επίσης το χωρίο (Ιωάν. 6,53) «εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς», ερμηνευόταν από τους Γνωστικούς με αλληγορικό τρόπο και υποστηρίζει την παράδοση σε κάθε είδους αισχρουργία η οποία συνοδευόταν από ανθρωποβορία[208]. Ο Άγιος Επιφάνιος αντιτίθεται στη δοκητική χριστολογία αυτών των Γνωστικών επικαλούμενος το χωρίο (Α' Ιωάν. 4,3) «Παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού ουκ εστίν»[209].

    Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο, η υλική κτίση είναι ιερή και  αγαθή. Ο άνθρωπος πρέπει να τη σέβεται και να μην την ατιμάζει με πράξεις ηθικής ασυδοσίας. Αν και ο υλικός κόσμος είναι αγαθός, όμως βρίσκεται σε πτωτική κατάσταση. Η ενσάρκωση του αΐδιου Λόγου, είχε σκοπό να σώσει όχι μόνο το πνευματικό στοιχείο, αλλά και το υλικό. Γι’ αυτό το λόγο η άρνηση της πραγματικής ενσάρκωσης του Λόγου, τοπο­θετεί έξω από το μυστήριο της σωτηρίας την ύλη. Επίσης η γνώση των αρρήτων μυστηρίων της βασιλείας του Θεού που δόθηκε από τον ενσαρκωμένο και η οποία διαφυλάσσεται μόνο στην αγία και καθολική Εκκλησία, είναι διαφορετική από τη γνώση που υποστήριζαν αυτοί οι αιρετικοί ότι κατείχαν[210].

    Στον αντίποδα αυτών των αιρετικών ομάδων με ελευθεριάζουσες και αντινομιστικές τάσεις, βρίσκονταν οι αιρετικές εκείνες Γνωστικές ομάδες, όπως οι Εγκρατίτες[211], οι Ιερακίτες[212], οι Αδαμιανοί213, οι Αποστολικοί[214], οι οποίοι επιδίδονταν σε αυστηρή άσκηση και «εγκράτεια», απαγορεύοντας κάθε είδους γενετήσιας πράξης, ακόμη και μέσα στο γάμο. Τον ίδιο το γάμο τον κατεδίκαζαν και τον θεωρούσαν ως κάτι κακό. Αν και η ηθική τους ήταν αντίθετη μ’ αυτή των ελευθεριαζόντων Γνωστικών, εν τούτοις, οι θεολογικές τους προϋποθέσεις ταυτίζο­νταν. Και οι δύο μεγάλες ομάδες αιρέσεων εκκινούσαν από τις ίδιες προϋποθέσεις, αλλά κατέληγαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Βασική προϋπόθεση ήταν η αντίληψη ότι ο υλικός κόσμος είναι κακός και θα πρέπει να καταδικάζεται. Ασφαλώς ούτε το είδος της άσκησης που προτάσσεται απ’ τις αιρέσεις με εγκρατητικές τάσεις, ούτε η στάση απέναντι στη γενετήσια λειτουργία που προτείνεται από τους ελευθεριάζοντες Γνωστικούς δε συμφωνούν με τις ηθικές αντιλήψεις της θεολογικής παράδοσης, που εκφράζει ο Άγιος Επιφάνιος[215]. Έτσι όχι μόνο δεν αποδέχεται την αντίληψη των Εγκρατιτών[216] και των Αποστολικών217, που υποστηρίζουν, ότι ο γάμος είναι επινόηση του διαβό­λου, αλλά και τις αναιρεί. Τα χωρία (Γεν. 1,28) «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε», (Ματθ. 19,6) «ο ουν Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω». (Εβρ. 13,4) «Τίμιος ο γάμος και η κοίτη αμίαντος», φανερώνουν ότι ο γάμος είναι ευλογημένος και θεσμοθετημένος από το Θεό218. Αν ο γάμος ήταν βδελυρός τότε όλοι οι άνθρωποι είναι ακάθαρτοι και η ίδια η δημιουργία κακή. Με το γάμο όμως συνεχίζεται το δημιουργικό έργο του Θεού και δοξάζεται το όνομά Του. Το γεγονός ότι υπάρχουν άν­θρωποι μέσα στην εκκλησία οι οποίοι δεν παντρεύονται δε σημαίνει ότι καταδικάζεται ο γάμος. Όπως υπάρχουν χριστιανοί οι οποίοι είναι ακτήμονες (μοναχοί), υπάρχουν επίσης χριστιανοί οι οποίοι έχουν περι­ουσία. Κατά τον ίδιο τρόπο υπάρχουν παρθένοι και έγγαμοι. Μέσα στην εκκλησία διασώζεται η ποικιλία των χαρισμάτων, ο δε αγώνας ενάντια στην αμαρτία είναι κοινός[219].

    Ο Απ. Παύλος προστάζοντας «Δέδεσαι γυναικί; μη ζήτει λύσιν» (Α Κορνθ. 7, 27) κάνει φανερό το γεγονός ότι αποδέχεται το γάμο και απαγορεύει τη λύση του220. Επίσης το χωρίο (Α Κορ. 7,28) «Εάν γήμη η παρθένος ουχ ήμαρτε;», με το χωρίο (Α Τιμ. 5,11-12), «Νεωτέρας χήρας παραιτού. Μετά γαρ το καταστρηνιάσωσι του Χριστού, γαμείν θέλουσιν, έχουσαι κρίμα, ότι την πρώτην πίστιν ηθέτησαν», δεν αλληλοαναιρούνται, καθώς στο πρώτο χωρίο η λέξη «παρθένος» σημαίνει, αυτόν που δεν έχει παντρευτεί ακόμη ενώ στο δεύτερο, αυτόν που έχει υποσχεθεί στο Θεό ότι θα παραμείνει παρθένος[221].

    Οι Ιερακίτες πίστευαν ότι, αν και ο γάμος ήταν αποδεκτός κατά τους χρόνους της Π. Διαθήκης, όμως δε θα πρέπει να επιτελείται κατά την εποχή της Κ. Διαθήκης. Ο γάμος ουσιαστικά αποβάλλει τον άν­θρωπο από τη βασιλεία του Θεού222. Ο Επιφάνιος αντικρούει τις απόψεις αυτές των αιρετικών επικαλούμενος τα χωρία που χρησιμοποίησε για να αντικρούσει τις παρόμοιες απόψεις των Εγκρατιτών223.

    Οι Ιερακίτες όντας συνεπείς στις θεολογικές τους προϋποθέσεις, υποστηρίζουν ότι η υλική κτίση δεν είναι προορισμένη να σωθεί επειδή δεν προέρχεται από τον αγαθό Θεό. Αρνούνταν επίσης και την ανάσταση των νεκρών. Ο Επιφάνιος υποστηρίζει σθεναρά την αντίληψη ότι το σώμα του ανθρώπου είναι προορισμένο ν’ αναστηθεί και να σωθεί. Όταν η Αγία Γραφή αναφέρει την ανάσταση δεν υπονοεί την ανάσταση της ψυχής, αλλά του σώματος, καθώς η ψυχή δεν μπορεί να πεθάνει[224].

    Σημείωση ιστοσελίδος:

    Δεν δημοσιεύουμε τις υποσημειώσεις του κειμένου με σκοπό να προωθήσουμε την αγορά του.

    Απόσπασμα από το βιβλίο:

     «Η χρήση της Αγίας Γραφής εναντίον των αιρέσεων από τον Άγιο Επιφάνιο Κύπρου»  (Διδακτορική Δια­τριβή που υποβλήθηκε στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονί­κης), Θεσσαλονίκη 1998.

    ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

    Ή ΣΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ 2310.525220 - 6977510787