τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

 

Πρὶν τρία χρόνια πληροφορηθήκαμε τὴν ἔκδοση ἑνὸς σημαντικού βιβλίου ποὺ εἶδε τὸ φῶς ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος», Μήλεσι 2017. Πρόκειται γιὰ τὸ γνωστὸ Ἱ­ερὸ Ἡσυχαστήριο, ἐγκαθίδρυμα τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου τοῦ Καυ­σοκαλυβίτου, ποὺ βρίσκεται μεταξὺ Ὠρωποῦ καὶ Μαλακάσας.

Τὸ βιβλίο ἔχει τὸν τίτλο «Ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὰ "νεοεποχίτικα" σεμινάρια» καὶ συγγραφεῖς εἶναι ὁ Ἰωάννης Γ. Ἀγγελάκης καὶ ἡ Ἀνθή Λ. Τσέλιου[1].

Τὸ περιεχόμενο τοῦ βιβλίου καταγράφει τὶς περιπέτειες τῶν δύο συγγραφέων κατὰ τὴν ἐμπλοκή τους μὲ «διδάσκαλο» τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ τὴν ἔνταξή τους στὴν ἀποκρυφιστική του σέκτα. Συγχρόνως καταγράφει καὶ τὴν εὐλογία ποὺ βίωναν καθὼς ἦσαν σὲ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Γέροντα -καὶ νῦν Ὅσιο- Πορφύριο, ὁ ὁποῖος τοὺς στήριζε καὶ τελικά τους βοήθησε νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ νὰ ἐνταχθοῦν βιωματικὰ στὴν Ἐκκλησία.

Τὸν Ἰωάννη Ἀγγελάκη γνώρισα ἀρχικὰ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας του 1980. Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ μία δεύτερη ὁμάδα ὀπαδῶν τοῦ ἄνω ἀποκρυφιστή «διδασκάλου» εἶχε ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴν σέκτα καὶ ἀναζητοῦσε ἀπαντήσεις καὶ καταφύγιο στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἰωάννης ἦταν ἐκεῖνος ποὺ εἶχε -ἐν ὀνόματι τῆς ὁμάδας ποὺ ἀπεχώρησε- καλέσει στὸ σπίτι του στὴν Ἑκάλη τὸν π. Ἀντώνιο Ἀλεβιζόπουλο, ὁ ὁποῖος μοῦ ζήτησε νὰ τὸν συνοδεύσω στὴν ἐπίσκεψή του αὐτή· ἔτσι εἶχα τὴν εὐλογία νὰ παραστῶ στὴ συγκέντρωση τῶν πρώην ὀπαδῶν τῆς σέκτας, νὰ τοὺς γνωρίσω καὶ νὰ παρακολουθήσω ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὸν π. Ἀντώνιο, ποὺ μὲ λεπτότητα καὶ προσοχὴ ἐξηγοῦσε στὴν ὁμήγυρη τὶς πλάνες τῆς συγκεκριμένης σέκτας καὶ τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Στὸ βιβλίο τους, ὁ Ἰωάννης Ἀγγελάκης δὲν κατονομάζει τὸν ἀποκρυφιστή «διδάσκαλό» του· ἀρκεῖται νὰ τὸν ἀναφέρει χρη­σιμοποιῶντας τὰ ἀρχικὰ «Δ. Λ.», γιὰ τὰ ὁποῖα λέγει ὅτι πρόκειται γιὰ «τυχαῖα ἀρχικά», ὅπως καὶ συμβαίνει.

Σεβόμενοι τὴν ἐπιλογή του αὐτὴ δὲν θὰ ἀποκαλύψουμε οὔτε ἐμεῖς ἀκόμη τὸ πραγματικὸ ὄνομα τοῦ ἀποκρυφιστή «διδασκάλου»·ὅμως θὰ περιγράψουμε ἐν συντομίᾳ ὅσα προσωπικὰ γνωρίζουμε ἀπὸ τὸ 1980 καὶ ἐντεῦθεν σχετικὰ μὲ ἕνα πρόσωπο ποὺ ἐπὶ 40 χρόνια ἑλίσσεται στὸν χῶρο τῆς Νέας Ἐποχῆς παρασύρο­ντας βαπτισμένους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, προβάλλοντας συγχρόνως μετὰ μανίας ἕνα ἀνύπαρκτο Ὀρθόδοξο Χρι­στιανικὸ προφὶλ τὸ ὁποῖο φροντίζει νὰ ἐνισχύει καὶ μὲ «μαρτυρίες» κλη­ρικῶν, δυστυχῶς, μὴ ἐνημερωμένων ἐπὶ τοῦ ὑπαρκτοῦ προβλήματος τοῦ ἀποκρυφισμοῦ.

Γιὰ τὸν «Δ. Λ.» καὶ οἱ δύο συγγραφεῖς ἀναφέρουν, μεταξὺ ἄλ-λων, ὅτι εἶχε «Σχολὴ» ὅπου διατεινόταν ὅτι δίδασκε «ψυχολογία» κι ὅτι δήλωνε στοὺς ἐκπαιδευόμενούς του ὅτι γνωρίζει προσωπικὰ τὸν Γέροντα Πορφύριο, ὁ ὁποῖος δῆθεν ἐπευλογούσε τὰ ὅσα ὁ «Δ. Λ.» δίδασκε καὶ πραγματοποιοῦσε στὴν «Σχολή» του, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἦταν ψευδές.

Ἡ προσωπική μου ἐμπειρία ἀπὸ τὸν «Δ. Λ.» ἔχει ὡς ἀκολού­θως: Ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς ἐνασχόλησής μου μὲ τὸ «σκηνικὸ τῶν αἱρέ­σεων» στὰ πλαίσια τῆς μαθητείας μου κοντὰ στὸ π. Ἀντώνιο Ἀλεβιζόπουλο, εἶχα ἐντοπίσει τὴν δραστηριότητα τοῦ «Δ. Λ.» καὶ εἶχα προσκομίσει ἔντυπο καὶ ἄλλο σχετικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν ἔρευνα τῆς διδασκαλίας του. Ὁ π. Ἀντώνιος εἶχε πλήρη εἰκόνα περὶ τοῦ «Δ. Λ.», εἰκόνα τὴν ὁποία ἦλθε νὰ ἐπιβεβαιώσει καὶ νὰ ἐνισχύσει καὶ ἡ ἀποχώρηση μιᾶς πρώτης ὁμάδος ὀπαδῶν τοῦ «Δ. Λ.», ἀρκετὰ χρόνια πρὶν τὴν ἀπόσχιση τῆς ὁμάδος Ἀγγελάκη. Στὴν πρώτη αὐτὴ ὁμάδα ἀνῆκαν καὶ οἱ κυρίες Κωνσταντίνα. Π. καὶ Ἀναστασία Γ. -δὲν πρόκειται ἐδῶ γιὰ «τυχαῖα ἀρχικά»- οἱ ὁποῖες γνωρίζοντας τὸν π. Ἀντώνιο ἐνετάχθησαν στὴν «Ὁμάδα Ἐργασίας» τῆς Π.Ε.Γ., ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας του '80 καὶ πολλὰ συνεισέφεραν στὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν αἱρέσεων. Αἰτία τῆς ἀποχώρησής τους μάλιστα ὑπῆρξε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ «Δ. Λ.» εἶχε ἀρχίσει νὰ προωθεῖ -ἐκτὸς τῆς γιόγκα, τοῦ διαλογισμοῦ, τῶν ἐξωσωματικῶν πρακτικῶν («ἀ­στρικὰ ταξίδια») κ.ἄ.- μιὰ ταντρική σεξουαλικὴ πρακτική, πρᾶγμα ποὺ ἐκανε τὸ ποτήρι νὰ ξεχειλίσει. Τοιουτοτρόπως ὁ π. Ἀντώνιος καὶ οἱ συνεργάτες εἴχαμε πλέον ἕνα πλῆρες προφὶλ τῶν διδασκαλιῶν, πρακτικῶν καὶ δραστηριοτήτων τοῦ «Δ. Λ.» καὶ τῆς ὁμάδας του μὲ ἀποτέλεσμα νὰ περιληφθεῖ ἐκεῖνος καὶ ἡ ὀργά­νωσή του σὲ κατάλογο τοῦ «Γ' Σεμιναρίου Πίστεως γιὰ Θέματα Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας», ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ 28/8 ἕως 2/9/90, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος, στὸ Καινούργιο Λαμίας. Στὸ Σεμινάριο ἀναφέρ­θηκαν καὶ ἀναλύ­θηκαν εἰς βάθος μεταξὺ ἄλλων καὶ οἱ ὀργα­νώσεις: Ἁρμονικὴ Ζωή, Ἰνστιτοῦτο Παραψυχολογίας Ἀθηνῶν, Παραψυχοκοινωνιολογική Ἑταιρία, Διεθνὲς Πανεπιστήμιο Μπράχμα Κουμάρις, Ἑνωτικὴ Ἐκκλησία τοῦ Σ. Μ. Μούν, Κέντρο Προγραμματισμοῦ Ζωῆς, Πανελλήνιο Κέντρο Γνωστικῶν Σπουδῶν, Self Realisation Fellowship τοῦ Παραμαχάμσα Γιογκανάντα, Silva Mind Control κ.ἄ., ποὺ συνιστοῦν τὸ σκηνικὸ τῆς παραθρησκείας στὴν Ἑλλάδα καὶ τυγχάνουν «ἀσυμβί­βαστες μὲ τὴν Χριστιανικὴ πίστη»[2].

Μετὰ τὴν ἔνταξή του στὸν ἀνωτέρω κατάλογο, ὁ «Δ. Λ.» ἦλθε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν π. Ἀντώνιο στὸ σχετικὸ Συνοδικὸ Γραφεῖο καὶ προσπάθησε μὲ διάφορους ἑλιγμοὺς νὰ πείσει ὅτι οἱ δραστηριότητές του δὲν ἔρχονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ἐκκλησία κι ὅσα τυχὸν κακόδοξα ἔγραψε ἢ δίδαξε ὀφείλονταν στὸ ὅτι δὲν ἦταν θεολόγος. Φυσικά, ὁ π. Ἀντώνιος, ἔχοντας πλήρη εἰκόνα ζήτησε ἀπὸ τὸν «Δ. Λ.» νὰ κάνει ἔγγραφη «ὁμολογία μετανοίας», νὰ διαλύσει τὴν ἀποκρυφιστικὴ «Σχολή» του ἀπελευθερώνοντας τοὺς ὀπαδοὺς καὶ νὰ ἀλλάξει ἐπάγγελμα, ὄχι πλέον μὲ ἀντι­κείμενο τὴν «ψυχολογία».

Ἡ ἀντίδραση τοῦ «Δ. Λ.» ὑπῆρξε ἡ ἑξῆς: δημοσίευσε σὲ κα­θημερινὴ ἐφημερίδα μικρὴ καὶ δυσδιάκριτη Ἀγγελία ὅτι τὰ «Σεμινάριά» του ἀναστέλλονται προσωρινά... καὶ προσέφυγε στὸν μακαριστὸ π. Φώτιο Σκάνδαλο, ὑποτακτικὸ τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου, τὸν ὁποῖο κατὰ διαστήματα «συμβουλευόταν» με­ρικῶς· προσκόμισε μάλιστα στὸν π. Φώτιο καὶ ἕνα τελευταῖο βιβλίο ποὺ εἶχε συγγράψει ὡς «ἀπόδειξη τῆς μεταστροφῆς του».

Ὁ π. Ἀντώνιος, ἀπὸ καιρό, μοῦ εἶχε ζητήσει νὰ τὸν φέρω σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν π. Φώτιο, ποὺ συμπτωματικὰ ἦταν καὶ ὁ Πνευ­ματικὸς τῆς οἰκογένειάς μας. Ἔτσι, ἕνα πρωινὸ ξεκινήσαμε -μαζὶ μὲ τὴν σύζυγο καὶ τὸν ὀκτάχρονο υἱό μου, καθὼς καὶ τὸν μικρὸ υἱὸ τοῦ π. Ἀντωνίου, Χριστόφορο- γιὰ τὸν Ἅγιο Νικόλαο στὰ Καλλίσια, ὅπου ἔγινε καὶ ἡ πρώτη -ἰδιαίτερα συγκινη­τικὴ γιά μας- συνάντηση τῶν δύο Γερόντων.

Ὁ π. Φώτιος ἐνεχείρισε στὸν π. Ἀντώνιο τὸ βιβλίο τοῦ «Δ. Λ.» καὶ ἀκολούθησε κοινὸς προβληματισμός. Ὁ «Δ. Λ.» προφανῶς δὲν ἦταν διατεθειμένος νὰ ἐγκαταλείψει τὶς ἐνασχολήσεις του, τὴν Σχολή του, τοὺς «μαθητές» του καὶ φυσικὰ τὰ μὴ εὐκατα­φρόνητα εἰσοδήματα ἐξ ὅλων αὐτῶν. Ἔδειξε πρὸς στιγμὴν νὰ συμμορφώνεται πρὸς τὶς ὁδηγίες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξέδωσε τευχίδιο περιγράφοντας -μεταξὺ ἄλλων- ὡς πορεία μετανοίας του ὅτι ἡ «Σχολή» του ἦταν εἴδους «Κύκλου Γραφικῆς Μελέτης» ὅπου «μπορεῖ νὰ παρεισέφρησαν καὶ κάποια δογμα­τικὰ λάθη διότι ὁ ἴδιος δὲν ἦταν θεολόγος»· ἀκόμη -δικαιο­λογῶντας τὶς ἀποκρυφιστικὲς διδασκαλίες καὶ πρακτικές- ἀνέφερε ὅτι, ναί, συχνὰ ὑπῆρξε ἀνάγκη νὰ κυκλοφορήσει ὑλικὸ διαφόρων ἀπο­κρυ­φιστικῶν χώρων προκειμένου «νὰ καταδείξει τὴν πλάνη τῶν χώρων αὐτῶν κι ἔτσι νὰ προφυλάξει τούς συμμετέχοντες παρουσιάζοντάς τους τί πρέπει νὰ ἀποφεύγουν». Πιστεύουμε ὅτι περιττεύει νὰ σχολιάσουμε τὸ μέγεθος τῆς διαστρέβλωσης.

Ἐπὶ τροχάδην θὰ διατρέξουμε τὶς ἑπόμενες ἐνέργειες τοῦ «Δ. Λ.»: α) Διέλυσε τύποις τὴν ἐπιχείρηση-σχολή του καὶ δημιούργησε Α.Ε. μὲ τὸ ἴδιο ἀντικείμενο. β) Παρουσιάστηκε, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν Νομικό του Σύμβουλο στὰ Γραφεῖα τῆς Ἱ. Συνόδου καὶ ἀπαίτησε νὰ ἀπαλειφεί τὸ ὄνομα τῆς νέας Ἑταιρίας του ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν 422 ἐξωχριστιανικῶν καὶ παραθρησκευ­τικῶν ὁμά­δων, ποὺ χαρακτηρίστηκαν ὡς «Ὁμάδες Ἀσυμβίβα­στες μὲ τὴν Ὀρ­θόδοξη Πίστη», κατάλογο πού εἶχε καταρτιστεῖ ἀπό τήν Ζ' Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης Ἐντεταλμένων Ὀρθο­δόξων Ἐκκλησι­ῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέ­σεων καὶ Παραθρησκείας, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν Ἁλίαρ­το τῆς Βοιωτίας ἀπὸ 20 έως 26 Σεπτεμβρίου 1995[3], πρᾶγμα τὸ ὁποῖο καὶ ἐπέτυχε. γ) Ζήτησε νὰ τοῦ παρασχεθεῖ Πνευματικὸς ποὺ νὰ «πιστοποιήσει» τὴν δῆθεν μεταστροφή του καθὼς ὁ π. Ἀντώνιος «ἦταν προκατειλημμένος καὶ συνεπῶς ἀκα­τάλληλος», πρᾶγμα ποὺ κι αὐτὸ τὸ ἐπέτυ­χε. Ὁ Πνευματικὸς ποὺ τοῦ χορηγήθηκε ἦταν ἄγευστος τοῦ ἀποκρυ­φιστικοῦ σκηνικοῦ κι εὔκολα χειραγωγήθηκε ἀπὸ τὸν «Δ. Λ.». δ) Ἐνεγρά­φη στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου κι ἀπε­φοίτησε μὲ πτυχίο θεολογίας. ε) Κατάφερε νὰ φιμώσει τόσον τὸ Συνοδι­κὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων, ὅσον καὶ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν δικτυακῶν τόπων ποὺ ἀναδημοσίευαν ὑλικὸ ἀπὸ τὰ βιβλία τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου καὶ ἀπεκάλυπταν τὶς δραστηριότητές του χρησιμοποιῶντας πρόσωπο ποὺ διά τῶν μηχανῶν ἀνα­ζήτησης ἐντόπιζε στὸ διαδίκτυο σχετικὲς ἀναρτήσεις καὶ στὴ συνέχεια ἀπειλοῦσε μὲ μηνύσεις τοὺς ἰδιοκτῆτες τῶν ἱστολογίων. στ) Ἐκπαίδευσε τὸν υἱὸ του ἐπὶ ὅλων αὐτῶν τῶν δραστηριοτήτων μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προβάλλεται σήμερα ὁ νέος ὡς NLP Master Practi­tioner κ.ἄ. Δὲν σεβάστηκε λοιπὸν οὔτε τὸ πρόσωπο τοῦ παιδιοῦ του;

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλη­σιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] https://porphyriosbooks.gr/shop/o-agios-porphyrios-gia-ta-neoepoxitika/

[2] https://www.ppu.gr/old/greek/03_panor_gr.htm

[3] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/omades_outchrist.html

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἄς ἀρχίσουμε μὲ μία τυπικὴ διοργάνωση τοῦ παραπάνω σωματείου, ποὺ ὁ πλήρης τίτλος του εἶναι: «Κίνηση Φιλοσοφικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ Ἐλεύθερη Πνευματικὴ Ἔκφρα­ση».

«Πρόσκληση[1]: Ἡ Κίνηση Φιλοσοφικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμά­δων σᾶς προσκαλεῖ νὰ συμμετάσχετε στὸ 13ο Πανελλήνιο Συμπόσιο τὴν Κυριακὴ 27 Ἰανουαρίου 2008, στὸ Πνευματικὸ Κέντρο Ρουμελιωτῶν, Σίνα καὶ Δαφνομήλη, ἀπὸ 11:00 ἕως 17:00, μὲ θέμα: «Τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Θανάτου».

Οἱ εἰσηγήσεις καὶ τοποθετήσεις θὰ γίνουν ἀπὸ ἐκπροσώπους τῶν ὁμάδων τῆς Κίνησης καὶ ἀπὸ τοὺς ἐπίτιμους προσκεκλημένους της καὶ θὰ ἐπακολουθήσει συζήτηση μὲ τὸ ἀκροατήριο.

Ἐπίτιμοι Προσκεκλημένοι: α) οἱ καθηγητὲς Ἀστροφυσικῆς, Μάνος Δανέζης καὶ Στράτος Θεοδοσίου, Θέμα: «Θάνατος στὸ Μικρο-Μακρόκοσμο - Ἡ Πλάνη τῶν Αἰσθήσεων», β) ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἀρχαιόφιλων Ἑλλάδος, Παναγιώτης Μαρίνης, Θέμα: «Ἡ Ζωὴ καὶ ὁ Θάνατος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση».

Στὸ Συνέδριο συμμετέχει τὸ Esoterica μὲ τὸ Θέμα: «Μία Ζωή, πολλὲς Πραγματικότητες». Εἴσοδος: 10 € - Φοιτητικὸ 5 €.

Οἱ Ὁμάδες ποὺ συμμετέχουν στὴν «Κίνηση...»: Ἁρμονική Ζωή, Ἐπιστήμη τῆς Πνευματικότητας, Esoterica, Θεοσοφικό Κίνημα, Iskcon, Κέντρο Μεταφυσικῆς Ἐνημέρωσης, Κολέγιο Μεταφυσι­κῶν Ἐπιστήμων, Ὁμάδα Αὐτογνωσίας, Ὁμάδα Βεδικῶν Μελε­τῶν, Ὁμακοεῖο Ἀθηνῶν, Σχολὴ Χρυσοῦ Ροδόσταυρου, Τάγμα Κρίνου & Ἀετοῦ».

Ἀλλά, τί εἶναι ἡ «Κίνηση Φιλοσοφικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ Ἐλεύθερη Πνευματικὴ Ἔκφραση»; Ποιοὶ οἱ σκοποί της καὶ ποιοὶ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συμμετέχουν καὶ τὴν ἀποτελοῦν; Ἄς ἀναλύσουμε λοιπὸν τὰ πράγματα γιὰ τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες ποὺ δὲν εἶναι ὅλοι ἴσως ἐξοικειωμένοι μὲ τὸ ἀποκρυφιστικὸ σκηνικὸ στὴ χώρα μας.

Ἡ «Πρόσκληση» προφανῶς ἀφορᾶ μία ἐτήσια διοργάνωση τῶν μελῶν τῆς «Κίνησης...» ποὺ ἀπ' ὅ,τι πληροφορούμεθα συστήθηκε τὸ 1995[2].

Ἀνάμεσα στοὺς λόγους ποὺ ἀναγράφονται στὴν διακήρυξη τῆς σύστασης τῆς «Κίνησης...» διαβάζουμε τὴν αἰτία τῆς δημιουργίας της: «Ἡ ἀνάγκη νὰ ὑπάρξει ὀρθὴ πληροφόρηση ἔγινε ἀφορμὴ ἀπὸ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1995, ἀντιπρόσωποι ἀπὸ 25 μέχρι σήμερα τέτοιες ὁμάδες νὰ συνασπιστοῦν μὲ τὴν ὀνομασία "Κίνηση Φιλοσοφικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ τὴν Ἐλεύθερη Πνευματικὴ Ἔκφραση". Ἄμεσοι στόχοι ἡ ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων καὶ ἡ ὀργάνωση πρὸς τὸ τέλος τοῦ 1996 ἑνὸς ἀνοικτοῦ Συμποσίου, σὲ κεντρικὴ αἴθουσα διαλέξεων τῆς Ἀθήνας, μὲ θέμα: "Πνευματικὴ Ἀναζήτηση στὸ Κατώφλι τῆς Τρίτης Χιλιετίας". Τὸ Συνέδριο αὐτό, καθὼς καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις ποὺ προγραμματίζονται νὰ προηγηθοῦν καὶ νὰ ἀκολουθήσουν, στοχεύουν νὰ καταστήσου γνωστὴ τὴν ὕπαρξη καὶ τὸ ἔργο τῶν φιλοσοφικῶν καὶ μεταφυσικῶν ὁμάδων, πέρα ἀπὸ κάθε σκόπιμη ἢ μὴ διαστρέβλωση»[3].

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ «Κίνηση...» -βασικοὶ συντελεστὲς τῆς ὁποίας ἦταν οἱ κ.κ. Γαβριήλ Σιμονέτος, Ρόμπερτ Νατζέμυ κ.ἄ.- ὑπῆρξε ἡ «ἀπάντηση» στὰ Πορίσματα τῆς Ζ' Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν Ἁλίαρτο τῆς Βοιωτίας ἀπὸ 20 έως 26 Σεπτεμβρίου 1995[4].

Στὴν Πανορθόδοξη αὐτή Συνδιάσκεψη, ποὺ τελοῦσε ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ τότε Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θηβῶν καὶ Λεβαδείας κ. Ἱερωνύμου καί νῦν Ἀρχιεπιστόπου -ἀλλὰ «καρδι­ὰ» τῆς ὁποίας ὑπῆρξε ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπου­λος-, καταρτίστηκε καὶ ὁ κατάλογος τῶν 422 ἐξωχριστιανικῶν καὶ παραθρησκευτικῶν ὁμάδων, ποὺ χαρακτηρίστηκαν ὡς «Ὁμάδες Ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη», ὁ ὁποῖος καὶ ἐγκρίθηκε ὁμόφωνα σὲ εἰδικὴ συνεδρία.

Ἄν καὶ γιὰ τὶς 422 αὐτὲς ὀργανώσεις -ἐκ τῶν ἑκατοντάδων ποὺ λυμαίνονται τὴν χώρα μας καὶ τὶς συνειδήσεις βαπτισμένων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν χωρὶς νὰ δηλώνουν ἐξ ἀρχῆς τοὺς σκοποὺς καὶ τὶς προθέσεις τους- ὑπῆρχε στὴν ἐγκύκλιο τῆς Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης εἰδικὴ μνεία ὅτι ἡ συμπερίληψη στὸν κατάλογο «δὲν ὑποδηλώνει κανέναν συσχετισμὸ τῶν ὁμάδων αὐτῶν, ποὺ εἶναι μεταξὺ τους, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἐντελῶς ἄσχετες. Δὲν ἐκφράζει οὐδεμία κοινωνικὴ ἢ ἄλλη μείωση τῶν μελῶν τους. Δὲν ὑποδηλώνει μισαλλοδοξία ἢ διακρίσεις. Ἀντίθε­τα, ἀποτελεῖ καρπὸ ποιμαντικῆς φροντίδας γιὰ κάθε πολίτη, ὁ ὁποῖος θὰ θελήσει νὰ ἐνταχθεῖ σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὁμάδες αὐτές, ὥστε ἡ ἐπιλογή του νὰ εἶναι συνειδητὴ καὶ ἐλεύθερη», κάποια ἀπὸ τὰ πιὸ δραστήρια μέλη τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ χώρου θεώρησαν ὅτι «ὄφειλαν μία ἀπάντηση στὴν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου» καὶ προχώρησαν στὸν συνασπισμὸ καὶ τὴν σύσταση τῆς «Κίνησης Φιλοσοφικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ τὴν Ἐλεύθερη Πνευματικὴ Ἔκφραση», ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι λανθασμένα ἡ Ἐκκλησία θεωροῦσε ὅτι οἱ ἀποκρυφιστικὲς ὁμάδες δὲν συνδέονται μεταξὺ τους καὶ ὅτι ἡ ἔνταξή τους σὲ ἕναν κατάλογο «δὲν ὑποδηλώνει ... συσχετισμὸ τῶν ὁμάδων αὐτῶν, ποὺ εἶναι μεταξὺ τους, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἐντελῶς ἄσχετες».

Ἐπὶ προσθέτως, οἱ προεξάρχοντες τῆς «Κίνησης...» ἔσπευσαν νὰ δηλώσουν σὲ μεταγενέστερη ἐγκύκλιό τους ὅτι: «Σὲ μιὰ δεδομένη χρονικὴ στιγμή, ποὺ ἡ κάθε ἀτομικὴ ἔκφραση ὄντας ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἐθνικῆς θρησκείας κινδύνευε νὰ κατηγορηθεῖ ἀθεϊσμός, αἵρεση καὶ σατανισμός, καὶ ὁ φόβος τοῦ κυνηγητοῦ καὶ τῆς λασπολογίας ἀπὸ φανατισμένες θρησκευτικὲς ὁμάδες εἶχε σχεδὸν καταλάβει τὴν κοινωνία μας -στὴν Ἀθήνα του 1995- ἔγινε μιὰ ἐπανάσταση. Συνέβη μιὰ ἀλλαγὴ στὸν καθιερωμένο θρησκευτικὸ τρόπο ἔκφρασης τῆς κοινωνίας μας. Κάποιοι τόλμησαν νὰ προασπίσουν τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης πνευματικῆς ἔκφρασης. Καὶ αὐτοὶ εἶναι ποὺ σχημάτισαν τὴν Κίνηση τῶν Πνευματικῶν καὶ Μεταφυσικῶν Ὁμάδων γιὰ τὴν Ἐλεύ­θερη Πνευματικὴ Ἔκφραση»[5].

Βέβαια, πουθενὰ δὲν ἀναφέρθηκε ἡ «Κίνηση...» στὸ ὅτι ποτὲ ὁ ἀποκρυφισμὸς δὲν παρουσίασε ἐξ ἀρχῆς τὸ πραγματικό του πρόσωπο, ἀλλὰ παρουσιάστηκε μὲ διάφορα προσωπεῖα· ὡς φιλοσοφία, τέχνη, ἀθλητισμός, «ὑγιεινὴ διαβίωση», «θεραπεία»... πουθενὰ δὲν ἀνέφερε ὅτι ἡ «αὐτογνωσία» ποὺ ἐπαγγέλλεται ἀποτελεῖ τὴν «αὐτογνωσία» τοῦ «ἔσεσθε ὡς θεοὶ»... πουθενὰ δὲν ἀνέφερε ἡ «Κίνηση...» ὅτι ἡ μετενσάρκωση, ποὺ πρεσβεύει εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ἀνάσταση τῆς Ἐκκλησίας ἢ ὅτι ὁ διαλογισμὸς ποὺ ἐφαρμόζει εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς Προσευ­χῆς. Ἀντιθέτως, πάντα ὅλες οἱ ὁμάδες αὐτές -εἴτε αὐτοχαρα­κτηρίζονται ὡς πνευματικές, φιλοσοφικὲς ἢ μεταφυσικές- πρόβαλλαν ὅτι ὅλα εἶναι τὸ ἴδιο, ὅτι μόνο αὐτὲς κατέχουν τὴν «πραγματική Γνώση», ὅτι ἀποτελοῦν κάτι σὰν «Πνευματικὸ Πανεπιστήμιο» ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀντίστοιχα, τὸ «νηπιαγω­γεῖο» τῆς πνευματικότητας.

Πόσο μετρᾶ γιὰ τοὺς ἀποκρυφιστές τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία δηλώνει στὴν ἐγκύκλιό της ὅτι ὁ κατάλογος τῶν 422 ὁμάδων «Ἀπο­δεικνύει, ἀκόμη, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν στοργὴ τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνῆλθαν στὴν Ἁλίαρτο, πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐντάχθηκαν σ' αὐτὲς τὶς ὁμάδες, χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ ἐγκαταλείψουν ἢ νὰ νοθεύσουν τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεώς τους καὶ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημά τους. Ἐὰν οἱ νεοφανείς αἱρέσεις καὶ παραθρησκευτικές ὁμάδες ἀπεκάλυ­πταν τὸ ἀληθινό τους πρόσωπο καὶ δὲν ἐμφανίζονταν μὲ ποικίλα προσωπεῖα καὶ μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι συμβιβάζονται ἀπόλυ­τα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἡ ὅλη αὐτὴ ἐρευνητικὴ ἐργασία θὰ ἦταν περιττή»;

Πέραν ἀπὸ τὴν ἔνταξη τῶν 25 ὁμάδων στὴν «Κίνηση...» ἄλλες ἐκ τῶν 422 ἐπέλεξαν ἄλλους τρόπους ἀντίδρασης· κάποιες ἀνέ­στειλαν δῆθεν τὶς ἐργασίες τους, ἐνῶ ἄλλες ἄλλαξαν τὸν τίτλο τοὺς: π.χ. Τάκις Ἀλεξίου -ἀπὸ «Ἐπιτροπὴ Ρούμι Ἑλλάδος» σὲ «ΠΑΝ.Ι.ΦΕ»-, Θεοφάνης Μπούκας -ἀπὸ «Ψυχοδυναμική» καὶ «Κέντρο Προγραμματισμοῦ Ζωῆς» τὸ 1994 σὲ «Ἀριστεία Α.Ε.».

Ἀλλὰ θὰ ἐπανέλθουμε μὲ περισσότερες λεπτομέρειες.

Ὁλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι δέν στοχεύουμε στήν προσβολή ἤ στήν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως ὅσων ἀναφέρονται ἢ καὶ περιλαμβάνονται στὶς τάξεις τῆς «Κίνησης Φιλοσοφικῶν καὶ Μετα­φυσικῶν Ὁμάδων» κ.ἄ. Θά θέλαμε ὅμως νά προστατεύσουμε τό κοινό, δηλώνοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βοηθᾶται «νά γνωρίσει τον ἑαυτό του» μέ τίς πρακτικές τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ. Βοηθᾶται καί σώζεται μόνο μέσα στή μία ποίμνη, τήν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία.

 

[1] http://www.esoterica.gr/prom_camp/kinisi_omadwn/kinisi_lifedeath.htm

[2] http://www.esoterica.gr/guests/kinisi_filosofikwn_omadwn/kinisi_omadwn.htm

[3] http://kinisi95.blogspot.com/

[4] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/omades_outchrist.html

[5] http://www.esoterica.gr/guests/kinisi_filosofikwn_omadwn/kinisi_omadwn.htm

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σέ προηγούμενο άρθρο παρακολουθήσαμε τήν διείσδηση τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου» στό χῶρο τῆς διαφήμισης κι ἀλλοῦ. Σήμερα θά προχωρήσουμε τήν ἔρευνά μας δειγματοληπτικά στούς χώρους τοῦ βιβλίου, τοῦ περιοδικοῦ -εἰδικά αὐ­τῶν πού απευθύνονται σέ παιδιά- τῶν video games, τοῦ δια­δι­κτύ­ου καί τῶν «on line» ὁ­μα­δι­κῶν παι­χνιδιῶν, τῆς τη­λε­ό­ρα­σης, τῶν «παι­δι­κῶν» τη­λε­ο­πτι­κῶν σει­ρῶν, τοῦ κινηματογράφου...

Τό βιβλίο ὑπῆρξε πάντοτε φορέας μηνυμάτων καί εἰδικά τό παιδικό βιβλίο. Οἱ ἀνά τούς αἰῶνες πονηροί «διαμορφωτές γνώμης» γνω­ρί­ζουν καλά ὅτι γιά νά ἐλέγξουν ἕνα λαό θά πρέπει νά ἀλ­λοιώσουν τό φρόνιμά τῶν νέων κυρίως ἀνθρώπων καί τό βιβλίο εἶναι ἕνα ἀπό τά μέσα γιά τήν ἐπί­τευ­ξη αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό τό «τί παι­διά με­γα­λώ­νου­με» μέ τόν «Χά­ρι Πό­τερ», τά «ὑ­πε­ρη­ρω­ι­κά» καί ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κά καρ­τούνς, τά «παι­χνί­δια» στά PC, στά game boy καί στά play station, πού λί­γοι γο­νεῖς ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται τήν κα­τα­στρο­φι­κό­τη­τά τους.

Ἔ­χει σκε­φθεῖ πο­τέ κα­νείς ἀ­πό τούς «ἐκ­κλη­σι­α­στι­κούς» μας ἀν­θρώ­πους ὅ­τι ἀ­κό­μη καί τά παι­διά «ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῶν» οἰ­κο­γε­νει­ῶν εἶ­ναι βα­θιά δι­α­πο­τι­σμέ­να μέ ὅ­λα τά πα­ρα­πά­νω, συ­χνά ἐν ἀ­γνοί­ᾳ τῶν γο­νι­ῶν, πού πιθανῶς δέν γνω­ρί­ζουν τά λε­πτά καί ἐ­ξει­δι­κευ­μέ­να θέ­μα­τα τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ;

Ἡ πλοκή τοῦ μύθου ἐξελίσσεται σήμερα μέ «κινηματογραφική» ταχύτητα, ἐνῶ χρησιμοποιεῖται ἕνα σύγχρονο ὕφος, πού ἐφαρ­μό­ζεται στά «παιδικά» μυθιστορήματα καί πού χρησιμο­ποιεῖ καί ἡ Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (J. K. Rowling) -συγγρα­φεύς τοῦ «καλοῦ» μάγου Χάρι Πότερ-, ὁ Φίλιπ Πούλμαν (Philip Pul­lman), ὁ Ρόαλντ Ντάλ (Roald Dahl) καί πολλοί ἄλλοι, ξένοι συγ­γραφεῖς, ἰδιαίτερα δημοφιλεῖς εἰδικά στά «ἐκτός Ἐκκλη­σίας» παιδιά.

Ὁ Πούλμαν εἰδικά ἔ­χει χα­ρα­κτη­ρι­στεῖ ὡς «ὁ πιό ἐ­πι­κίν­δυ­νος συγ­γρα­φέ­ας τῆς Βρε­τα­νί­ας». Προβάλλει τήν ἀ­θε­ΐ­α, τόν ἀπο­κρυ­φισμό καί τό σατανισμό, μέ θετικό τρόπο, μέσα ἀπό τά «παιδικά» μυθιστορήματά του. Χαρακτηριστικό, τό βλά­σφη­μο ἔρ­γο του: «Τρι­λο­γί­α τοῦ Κό­σμου» (His Dark Materials), πού πε­ρι­λαμ­βά­νει τά βι­βλί­α: «Τό ἀ­στέ­ρι τοῦ βορ­ρᾶ» (Northern Lights), «Ὁ ἄρ­χον­τας τῶν δυ­ό κό­σμων» (The Subtle Knife) καί «Τό κε­χριμ­πα­ρέ­νιο τη­λε­σκό­πιο» (The Amber Spyglass), ὅλα, ἀπό τίς ἐκδόσεις Ψυχογιός.

Τό εἶδος αὐτό τῆς μυθιστοριογραφίας, πέραν ἀπό τόν δε­λεα­στικό τρόπο γραψίματος, βασίζεται ἰδιαίτερα στόν ἀπο­κρυ­φι­σμό· στή μαγεία –ὄχι στή μαγεία τῆς κλασικῆς «Χιονάτης» καί τῆς «Σταχτοπούτας»-, ἀλλά στή μαγεία, ὅπως βιώ­νεται ἀπό τίς σύγ­χρονες ἀπο­κρυ­φι­στικές ὀργανώσεις, μέ διδασκαλία, μυήσεις, τελετουργικά, μαγικές-σατανιστικές «λειτουρ­γίες», ἐ­πι­κλή­σεις δαιμόνων, κατάρες κ.ἄ. Στήν ἔρευνά μας αὐτή δέ θά πρέπει νά παραλείψουμε καί μία μικρή ἀναφορά στή Στέ­φενι Μέϊερ (Stephenie Meyer), τή «φιλήσυχη, μορμόνο νοικοκυρά καί πολύτεκνη μητέρα», πού μέ τήν τετραλογία της: «Τό Ἔπος τοῦ Λυκόφωτος» (The Twilight Saga) καθιέρωσε τό προφίλ τοῦ «καλοῦ» βρυκόλακα πού ἔχει ξετρελάνει εἰδικά τόν κοριτσόκοσμο σέ διεθνές ἐπί­πεδο.

Τε­λεί­ως ἀλ­λοι­ω­μέ­νο καί τό πε­ρι­ε­χό­με­νο καί τῶν ση­με­ρι­νῶν παι­δι­κῶν πε­ρι­ο­δι­κῶν. Τά πιό «ἀ­θῶ­α» πε­ρι­λαμ­βά­νουν -ἐκτός ἀπό τίς ἀποκρυφιστικές ἀναφορές- «μον­τέρ­να» ψυ­χο­γρα­φή­μα­τα, ὅ­που πε­ρι­γρά­φον­ται τά χει­ρό­τε­ρα οἰ­κο­γε­νεια­κά πρό­τυ­πα μέ χι­ου­μο­ρι­στι­κό τρό­πο, ἐ­νῶ τά πιό «προ­χω­ρη­μέ­να» βα­σί­ζον­ται σέ κα­θα­ρά ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κές ἀ­να­φο­ρές ὅ­πως τό κο­ρι­τσί­στι­κο πε­ρι­ο­δι­κό «W.I.T.C.H.» μέ τίς 5 ἔ­φη­βες μά­γισ­σες, ἀ­π’ τίς «ἐκ­δό­σεις Τερ­ζό­που­λοι» καί μέ κο­ρύ­φω­ση τίς «Ἐκ­δό­σεις Ἀ­νού­βις» μέ τε­ρα­στί­α ἐκ­δο­τι­κή γκά­μα ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κοῦ ὑ­λι­κοῦ γιά παι­διά καί γιά νέ­ους καί μέ ἐ­πι­στέ­γα­σμα τόν «Κό­σμο τοῦ Warcraft» (World of War­craft).

Ξε­κι­νών­τας ἀ­πό τή δε­κα­ε­τί­α τοῦ 1990 καί τό γνω­στό «παι­χνί­δι ξύ­λου»: Street Fighter (Πο­λε­μι­στής τοῦ δρό­μου)... ἤ τό «Mortal Kombat» (Θα­νά­σι­μη μά­χη) τῆς Midway Games -ὅ­που ὁ Kano, ἕ­νας ἀ­πό τούς μα­χη­τές, ξε­ρί­ζω­νε τήν καρ­διά τοῦ ἀν­τι­πά­λου του, μέ τήν ὀ­θό­νη νά πλημ­μυ­ρί­ζει στό αἷ­μα-, φτά­νου­με στό «War­craft», τό πιό δημοφιλές ἴσως παιχνίδι στρατηγικῆς, πού ἀκο­λούθησε κι αὐτό τή μοίρα τῆς «ἐξέληξης» γιά νά καταλήξει «On Line».

Ἡ ἀνάπτυξη τοῦ διαδικτύου (internet), πού λειτούργησε γιά πρώτη φορά τό 1969 μέ τήν ἐφαρμογή Arpanet, συνδέοντας 4 πανεπιστήμια στίς Η.Π.Α., ἐξελίχθηκε σήμερα στό λεγόμενο «πλανητικό χωριό», τή δικτύωση δηλαδή ὁλόκληρου τοῦ πλανήτη μέ τούς 4,6 δισεκατομμύρια χρῆστες του, τούς 1,79 δις χρῆστες τοῦ facebook, τά 2,7 δις χρῆστες email, τίς 1,5 τρισεκατομμύρια ἀναζητήσεις στό Google κατ' ἔτος, τίς πάνω ἀπό 1 δις ἱστοσελίδες, τά πάνω ἀπό 500 ἑκατομμύρια tweets στό twit­ter ἡμερησίως...

Κι ἄς μή παραγνωρίζουμε καί τίς δεκάδες χιλιάδες ἱστοσε­λί­δες μέ ἀμιγῶς ὁλιστικό/ἀποκρυφιστικό περιεχόμενο, προερχόμενες ἀπό τίς ἀποκρυφιστικές ὀργα­νώσεις καί τίς ἀντίστοιχες ἐναλλακτικές καί ἀποκρυφιστικές προσφορές τους.

Ἀπό τά ἀνωτέρῳ μπορεῖ εὔκολα κανείς νά καταλάβει τήν ἔκταση πού ἔχουν πάρει ἀντίστοιχα καί τά On Line παιχνίδια -τά ὁμαδικά παιχνίδια μέσῳ διαδικτύου-, ὅπου κυρίαρχο προβάλλεται τό ἀποκρυφιστικό στοιχεῖο. Ἄν καί τά παι­χνί­δια αὐτά εἶ­ναι πάμ­πολ­λα· θά ἀ­να­φερ­θοῦ­με μόνο σέ ἕνα, στό δημοφιλέστατο «Warcraft», πού ἀναφέρθηκε καί προηγουμένως.

Τό παι­χνί­δι τώρα εἶ­ναι πλέον R.P.G. (Role-playing game), δη­λα­δή «Παι­χνί­δι ρό­λων». Ὁ παί­κτης δη­μι­ουρ­γεῖ τόν ἥ­ρω­ά του μέ ὅ,τι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ἐ­πι­θυ­μεῖ καί «μπαί­νει» στόν «κό­σμο τοῦ Warcraft», ὅ­που μα­ζί μέ ἄλ­λους παῖ­κτες συ­νερ­γά­ζε­ται προ­σπα­θών­τας νά «νι­κή­σει» τόν server.

Θά μπο­ροῦ­σε βέβαια κά­ποι­ος νά μᾶς πεῖ ὅ­τι καί πρίν 50 ἤ 100 χρό­νια ἡ πα­ρέ­α τῶν παι­δι­ῶν, πού ξε­χυ­νό­ταν στήν ἀ­λά­να· μέ τό κά­θε παι­δί σέ δι­α­φο­ρε­τι­κό φαν­τα­στι­κό ρό­λο, σέ μιά μά­χη ἐ­νάν­τια στήν ἀ­πέ­ναν­τι «συμ­μο­ρί­α»... Εἶ­ναι ὅ­μως τό ἴ­διο; Για­τί ἄν ἐ­ξαι­ρέ­σου­με τή δι­α­προ­σω­πι­κή ἐ­πι­κοι­νω­νί­α καί τή σω­μα­τι­κή συμ­με­το­χή τῶν μι­κρῶν πρω­τα­γω­νι­στῶν, τό­τε δέν ὑ­πῆρ­χε τό ἐ­φι­αλ­τι­κό σκη­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον, τά ἐ­φέ καί οἱ φρι­κτές πα­ρα­στά­σεις, πού πε­ρι­βάλ­λουν τούς ση­με­ρι­νούς παῖ­κτες. Δαί­μο­νες, πρά­κτο­ρες μυ­στι­κῶν ὑ­πη­ρε­σι­ῶν, κα­τώ­τε­ρες θε­ό­τη­τες -κα­λές ἤ κα­κές-, μορ­φές ἀν­θρώ­πι­νες, ὑ­πάν­θρω­πες ἤ ζω­ώ­δεις, Vampire κ.λπ. ἐκ­προ­σω­ποῦν τόν παί­κτη, κα­τά τήν ἐ­πι­λο­γή του, σέ ἕ­να ἀ­λη­θο­φα­νέ­στα­το, πλου­σι­ό­τα­το εἰ­κα­στι­κό πε­ρι­βάλ­λον μέ πολύ αἷ­μα, σέξ καί διαστροφικά ἐφέ.

Δυ­στυ­χῶς, οἱ σύγ­χρο­νοι φο­ρεῖς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας (δι­α­φή­μι­ση, κι­νη­μα­το­γρά­φος, μου­σι­κή, Μ.Μ.Ε. κ.λπ.) προ­βάλ­λουν συ­νε­χῶς τά πρό­τυ­πα τῆς «Νέας Ἐποχῆς», «ἐ­πι­βάλ­λον­τας» τίς τά­σεις αὐ­τές στά παι­διά, στή νε­ο­λαί­α, ἀλ­λά καί στούς ἐ­νή­λι­κες. Πολλοί ἀπό τούς ση­με­ρι­νούς νέ­ους –καί τά παι­διά- ὅταν δέν ἀ­κοῦν Metal μου­σι­κή, ὅ­ταν δέν ἀ­σχο­λοῦν­ται μέ τό Necronomicon, τή «Σα­τα­νι­κή Βί­βλο» τοῦ Lavey ἤ τά γρα­πτά τοῦ Aleister Crowley -εὐκολα προ­σπελάσιμα ὅλα ἀπό τό διαδίκτυο, ἀλλά καί ἀπό ἐντυπο ὑλικό-, ἀ­ρέ­σκον­ται νά δι­α­βά­ζουν manga comics, νά βλέ­πουν στήν τη­λε­ό­ρα­ση «παι­δι­κά» anime cartoons (Sailor Moon, Dra­gon Ball, Digimon, Pokemon, Card Captor Sakua, Shaman King, The Teen Titans, Yu-Gi-Oh κ.ἄ.), νά παί­ζουν Video καί Com­puter Games καί νά βι­ώ­νουν τήν τρο­μο­λα­γνεί­α τῶν με­τα­με­σο­νύ­κτι­ων thriller στή μικρή ὀθόνη· ὅ­λα αὐ­τά, τά γε­μά­τα μέ φρι­κτό, ἀ­να­τρι­χι­αστι­κό καί ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κό - σα­τα­νι­στι­κό πε­ρι­ε­χό­με­νο.

Συγχρόνως, σέ ραδιοφωνικές ἤ τηλεοπτικές ἐκπομπές πρωινές ἤ καί ὄχι, πού ἀπευθύνονται κυρίως στή γυναίκα, κυριαρ­χοῦν οἱ ἀποκρυφιστικές ἀναφορές εἴτε ὑπό τή μορφή καθιερωμένου πλέον λεξιλογίου (κάρμα, μετενσάρκωση, διαλογισμός, ζέν, θετική σκέψη, θετική ἐνέργεια, γιόγκα, pilates, φένγκ σούϊ κ.ἄ.), εἴτε μέ τή μόνιμη παρουσία τοῦ/τῆς ἀστρολόγου, πού καλεῖται νά μεταδόσει τήν ἀποκρυφιστική ἑρμηνεία ἐπί παντός ἐπι­στη­τοῦ. Ἀκόμη, συχνά προσκεκλημένοι εἶναι διάφοροι, πού ἀσκοῦν ἐναλ­λα­κτικές πρακτικές (Βελονισμό, Ρεφλεξολογία, Ρέϊκι, Naturopathy, Ἀγιουρβέδα, Ἀρωματο­θερα­πεία, Ἀνθο­θε­ρα­πεία ἤ Ἀνθοϊάματα Bach, Διατροφικές Θεραπεῖες, Ἰριδολογία, Ὁμοι­ο­παθητική, Ὁμοτοξικολογία, Παραδοσιακή Κινέζικη Ἰα­τρι­κή, Γιόγκα, Διαλογισμό, Πιλάτες, Pranic Healing, Tai Chi, Τουϊνά, Βι­ο­συντονισμό, Ὕπνωση, Αura-Soma, Κρανιοϊερή Θεραπεία, Βιοενεργειακή Θεραπεία, Γεμμοθεραπεία, Φένγκ Σούϊ, Ρεζουβάνς, Μυ­ητικά Ταξίδια, θέματα Ἐσωτερικῆς Γνώσης κ.ἄ.) οἱ ὁποῖες, πρα­κτικές, προτείνονται ὡς θεραπευτικές, ἐνῶ δέ λεί­πουν καί οἱ εἰδικές «διερευνητικές» ἐκπομπές ὅπως π.χ. τά: «Ἀθέατος Κόσμος» καί «Οἱ Πύλες τοῦ Ἀνεξήγητου», τοῦ κ. Κώστα Χαρδαβέλλα, μέ καλεσμένους συχνά ἀποκρυφιστές, πού ἀπό κοινοῦ προβάλλουν τίς θέσεις τους καί περνοῦν τά μηνύματά τους, συνήθως χωρίς ἀντίλογο...

Δέν θά πρέπει νά παραλείψουμε καί τίς εἰδικές ἐκπομπές, σέ σταθμούς μικρῆς τηλεθέασης, πού προέρχονται ἀ­πό γνωστούς ἐκπροσώπους τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ, ἐναλλα­κτι­κοῦ καί ἀρχαιο­λατρικοῦ χώρου, στούς ὁποίους διατίθεται τηλεοπτικός χρόνος -συχνά σέ μόνιμη βάση-, μέ στόχο τήν προβολή τῶν διδα­σκα­λιῶν καί τῶν ὑπηρεσιῶν τους. Θά μπορούσαμε ἐνδει­κτικά νά ἀνα­φερ­θοῦμε στίς ἐκπομπές: «Ἀπόκρυφη Ἁρμονία» καί «Ἀπό τόν Ἀρι­στοτέλη στόν Hawking», τοῦ κ. Παύλου Πισσάνου, ἀνε­ψιοῦ τοῦ πνευματιστή Ἀντώνιου Πισσάνου καί Προέδρου τοῦ «Παγκόσμιου Πνευματικοῦ Κέντρου Ὄλυμπος». Ἀξί­ζει νά συ­μει­ω­θεῖ ὅτι τό «Παγκόσμιο Πνευματικό Κέντρο Ὄλυ­μπος»[1] ὑπῆρξε ἀπό τίς πρῶτες προσπάθειες ἐμφάνισης καί καθιέρωσης τῆς ἀρχαιο­λα­τρίας μαζικά στή χώρα μας τό 1987. Σήμερα ἐμφανίζεται ὡς «ἡ Ἑπτάπολις»[2].

Ἀλλά ἕπεται συνέχεια...

 

[1] https://heptapolis.com/

[2] http://sogal-stiri.blogspot.com/2010/09/blog-post_2658.html

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σέ προηγούμενο φύλλο τῆς Ἐφημερίδας μας εἴχαμε ἀσχοληθεί μέ τό μοναδικὸ γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας, ἐγχειρίδιο, μέ τίτλο: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβί­βαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1], πού κυκλοφόρησε τό 1998, ἀπό τήν «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», μέ βασικό συντελεστή τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος, τόν Ὁσιολ. Μοναχὸς π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη.

Σήμερα συνεχίζουμε μὲ ἐπὶ πλέον ὑλικὸ ἀπὸ τὸ ἀξιόλογο αὐτό ἔργο ἐξετάζοντας εἰς βάθος τὸ θέμα καὶ περιγράφοντας «τὸ ὁμοιοπαθητικὸ "φάρμακο"».

Γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ «θεραπευτικοῦ» δῆθεν ἀποτελέσματος ἰσχυρίζονται οἱ θιασῶτες τοῦ χώρου «βοηθοῦν δύο παράγοντες: ἡ «αὐτογνωσία» -μέσῳ νοητικῶν τεχνικῶν- καὶ τὸ ὁμοιοπαθη­τικὸ φάρμακο. Ὁ Weiner γράφει: «Ὅταν ὁ ἀσθενὴς μάθει ὅτι οἱ διαταραχὲς τῆς ὑγείας του ἀντικατοπτρίζονται καὶ στὴ συνειδητότητά του, μπορεῖ καθὼς προχωρεῖ ἡ ἀγωγή του νὰ συνεχίσει νὰ παρακολουθεί τὴν ἐσωτερική του κατάσταση καὶ νὰ μάθει μ' αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ θεραπευτικὴ ἐνέργεια τῆς ζωτικῆς δύναμης, ὅπως ἀκριβῶς οἱ γιόγκι μαθαίνουν νὰ ἐλέγχουν τὶς «ἀκούσιες» διαδικασίες στὸ σῶμα τους»[2]. Mέσα στὶς τεχνικὲς ποὺ συστήνει ὁ ἴδιος γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ εἶναι καὶ ὁ διαλογισμὸς[3]. Ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα τῶν κειμένων ποὺ γράφτηκαν ἀπὸ ὁμοιοπαθητικούς, βλέπουμε ὅτι τὸ ὁμοιοπαθη­τικὸ φάρμακο εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἀκόμη τρόπος γιὰ νὰ πετύχει κανεὶς αὐτὰ ποὺ προσφέρουν οἱ τεχνικὲς αυτοεξέλιξης τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν».

Καὶ συνεχίζει τὸ κείμενο ἀναφέροντας ὅτι ἡ «θεραπεία» ἐπιτυγχένεται διότι ὁ «θεραπευτὴς» κινητοποιεῖ τὴ «θεραπευτικὴ δύναμη τῆς ζωῆς».

Ἔτσι παραδείγματος χάριν διαβάζουμε: «Τὸ ὁμοιοπαθητικὸ γιατρικὸ ὑπάρχει παντοῦ τριγύρω μας, ἔξω καὶ μέσα μας. Eἶναι τὸ κάθε ἐνεργειακὸ δυναμικὸ πεδίο ποὺ εἴτε χορηγεῖται σὲ κάψουλα ἀπὸ τὸ θεραπευτή, εἴτε παράγεται ἢ ἀξιοποιεῖται ἀπὸ τὸ ὑποσυνείδητο τοῦ νοῦ, ἔρχεται νὰ συμπληρώσει θεραπευτικὰ τὶς ἀνάλογες περιοχὲς τοῦ ζωτικοῦ πεδιακοῦ μας περιβάλλοντος»[4].

Kι ἀλλοῦ διαβάζουμε: «Ὁ θεραπευτὴς θὰ πρέπει νὰ κατανοήσει πὼς ἀποτελεῖ ἁπλᾶ ἕναν ἀγωγὸ ποὺ μέσα ἀπὸ τὴ σύνδεσή του μὲ τὸν ἄρρωστο κινητοποιεῖ τὴ θεραπευτικὴ δύναμη τῆς ζωῆς... Kάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει τὴ βίωση τοῦ θεραπευτῆ, μέσα ἀπὸ διάφορες τεχνικὲς παραδοσιακὲς καὶ νέες, ὅλων ἐκεί­νων τῶν φυσικῶν φαινομένων ποὺ ἀποτελοῦν ἀδιάσειστη ἐκδή­λωση μιᾶς πραγματικότητας πέρα ἀπὸ τὰ φαινόμενα. Αὐτὸ ποὺ ὁ Σαμάνος θεραπευτὴς εἶχε ἐνδεχόμενα πετύχει ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο μεγάλωσε καὶ ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς φυσικὲς δυνάμεις ὥστε νὰ ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ περνάει κατὰ βούληση σὲ μιὰ ἀσυνήθιστη κατάσταση συνείδησης προκειμένου νὰ θεραπεύσει τὸν ἄρρω­στο... αὐτὸ ποὺ ὁ Kινέζος θεραπευτὴς ὅπως ἀναφέρεται μάθαινε ἀπὸ παιδὶ νιώθοντας τὴν κίνηση τῆς ζωῆς πίσω ἀπὸ τὶς μορφές... αὐτὸ ποὺ ἴσως λέγεται ὅτι οἱ Ασκληπιάδες ἰατροὶ νιώθανε κατὰ τὴ θεραπευτικὴ τελετουργία τοῦ Ἀσκληπιοῦ ποὺ βασιζότανε στὰ ὄνειρα τοῦ ὕπνου μέσα στὸ ναό... ὁ σύγχρονος Δυτι­κὸς θεραπευτὴς φαίνεται ὅτι τὸ ἀγνοεῖ. Ἐνεργειακὲς τεχνικὲς ὅπως ἡ Ὁμοιοπα­θητική, ὁ Βελονισμός, ..., οἱ Pαϊχικὲς τεχνικές, ..., τὸ Tai - Chi, ὁ διαλογισμός, ἡ Yoga, ..., ἡ Βιοενεργητική, δίνουν πιά τή βεβαίωση πὼς φαινόμενα ὅπως ὁ μαγνητισμός, ἡ ἀκτινοβολία, ἡ διαίσθηση τοῦ θεραπευτῆ, εἶναι γεγονότα τὸ ἴδιο ἀντικειμενικὰ μὲ τὴ βίωση τῶν συναισθημάτων του καὶ διανοητικῶν λειτουργι­ῶν του.

Λέει χαρακτηριστικὰ ὁ Γ. Βυθούλκας: «Γιὰ νὰ γνωρίσει λοιπὸν ὁ θεραπευτὴς καὶ νὰ μπορέσει νὰ τοποθετηθεῖ σωστὰ σ' αὐτοὺς τοὺς χώρους, θὰ πρέπει νὰ τοὺς βιώσει καὶ νὰ ὑποβληθεῖ ὁ ἴδιος σέ μιὰ ψυχοπνευματικὴ παιδεία, ὥστε μέσα ἀπὸ τὶς προσωπικές του ἐμπειρίες νὰ ἀποκτήσει ἕναν ἰσόρροπο ψυχοδιανοητικό ἐξοπλισμό. Θὰ πρέπει δηλ. ὁ ἴδιος πρῶτα ἀπ' ὅλα νὰ γίνει ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο ὑγιής. Mέσα ἀπὸ τὴν ἄσκηση διαφόρων τεχνικῶν θὰ βιώσει ὅλο ἐκεῖνο τὸ φάσμα τῶν συναισθημάτων ποὺ κλιμακώνονται ἀπὸ τὴ γαλήνη μέχρι τὴν ἔκσταση»[5]. Kατὰ τὸν Γιῶργο Βυθούλκα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὁμοιοπαθητικὴ καὶ τὸ Βελονισμό, «μιὰ ἄλλη θεραπευτικὴ μέθοδος ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει ἄμεσα τὸ δυναμικὸ ἐπίπεδο εἶναι ἡ «δι' ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν» ἀπὸ ἕνα ὑψηλῆς πνευματικῆς στάθμης ἄτομο..., ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι κανάλι παγκόσμιων ἐνεργειῶν...»[6]. Στὸ ἴδιο βιβλίο ἀναφέρονται σὰν «πνευματικοὶ γίγαντες», «ὁ Ramana Mahari­shi καὶ ὁ Ramakrishna»[7].

Ἀκόμη ὁ Σπύρος Διαμαντίδης ἀναφέρει τὶς βελόνες τοῦ βελονισμού «...σάν ἀγωγοὺς ποὺ συνδέουν τὴν ἐνέργεια τοῦ σώματος μὲ τὴν παγκόσμια ἐνέργεια...»[8]. Τέλος, ὁ Kent γράφει ὅτι: «Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε γύρω μας εἶναι ὁ κόσμος τῶν ἀποτελεσμάτων, ἐνῶ ὁ κόσμος τῆς αἰτίας παραμένει ἀόρατος. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ συλλάβει τὰ ἐσώτατα καὶ εἶναι σπουδαῖο, ὅτι μπορεῖ νὰ γνωρίσει καὶ νὰ δεί ἀπὸ μέσα του ὅλα τὰ πράγματα, ποὺ περιλαμβάνει ὁ φυσικὸς κόσμος, ἀντὶ νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ φυσικὸ κόσμο καὶ νὰ προσπαθήσει, νὰ κατανοήσει τὰ τοῦ ἄϋλου κόσμου. Ἐδὼ ὁ Kent πιστεύει πὼς ἡ αἰτία καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ὕπαρξης τοῦ κόσμου μπορεῖ νὰ γίνουν γνωστὰ στὸν ἄνθρωπο μέσα ἀπὸ ἐσωτεριστικές (ἀποκρυφιστικὲς) διαδικασίες, ἀφοῦ τὰ πάντα βρίσκονται μέσα σ' ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Αὐτὸ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, σύμφωνα μέ τὴν ὁποία ἡ γνώση τοῦ ἄϋλου κόσμου, καὶ τῆς αἰτίας ὕπαρξης τοῦ φυσικοῦ κόσμου, εἶναι ἀποτέλεσμα θείας ἀποκάλυψης καὶ ὄχι «ἐσωτερικῆς ἀναζήτησης». Ἀπὸ ὅλα τὰ προηγούμενα γίνεται σαφὲς μέσα σὲ ποιὸ χῶρο κινεῖται ἡ ὁμοιοπαθητικὴ θεραπεία.

Ἄς ἐξετάσουμε τώρα ποῦ ὀφείλεται ἡ δράση τοῦ ὁμοιοπαθητι­κοῦ «φαρμάκου»:

Ὅσον ἀφορᾶ στὸ ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο, ὅλο τὸ «μυστικὸ» βρίσκεται στὴν τεχνικὴ παρασκευῆς τοῦ φαρμάκου, τὴ γνωστὴ ὡς «δυναμοποίηση» (διαδοχικὲς ἀραιώσεις καὶ κρούσεις τῆς φαρμακευτικῆς οὐσίας μέχρι σημείου, πολλὲς φορές, νὰ μήν ἀπομένει οὔτε ἕνα μόριό της μέσα στὸ διάλυμα τοῦ φαρμάκου)[9]. Ὁ Kent γράφει: «…δυναμοποιοῦμε τά φάρμακά μας γιά νά μποροῦμε νά φτάσουμε μέχρι τήν ἁπλῆ οὐσία», δηλαδή θεία οὐσία ὅπως ἔχει ἐξηγήσει παραπάνω[10]. Kατὰ τὴν Ὁμοιοπαθητικὴ λοιπὸν ἡ δράση τοῦ φαρμάκου της ὀφείλεται στὶς ἀπόκρυφες θεῖες ἰδιότητες τῆς ὕλης ποὺ ἀποκα­λύπτονται μὲ τὴ δυναμοποίηση καὶ ποὺ εἶναι καθαρὰ πνευματιστικής (ἀποκρυφιστικῆς) φύσεως, ὅπως διατυπώνεται μὲ σαφήνεια καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Hahnemann, ὁ ὁποῖος γράφει: «Ἡ φαρμακευτικὴ δύναμη δὲν βρίσκεται στὰ ὑλικὰ μόρια αὐτῶν τῶν σὲ μεγάλο βαθμὸ δυναμοποιημένων φαρμάκων, οὔτε ἀκόμη στὴ φυσικὴ ἢ μαθηματική τους ἐπιφάνεια -μέ τὰ ὁποῖα θέλει κανεὶς νὰ ἑρμηνεύει ὑλικά, μάταια ὅμως, τὶς ἀνώτερες δυνάμεις τῶν δυναμοποιημένων φαρμάκων-, ἀλλὰ ... ἀποκαλύπτεται κι ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὴ φαρμακευτικὴ ὕλη... Eἶναι μάλιστα τόσο δραστικότερη, ὅσο πιό ἐλεύθερη καὶ πιό ἄϋλη ἔγινε μὲ τὴ δυναμοποίηση»[11]. Ἀλλοῦ γράφει: «... τὸ τρίψιμο τῆς φαρμακευτικῆς ὕλης καὶ ἡ δόνηση τοῦ διαλύματός της (δυναμοποίηση) ἀναπτύσ­σει τὶς λανθάνουσες ἰατρικὲς δυνάμεις της καὶ ἀποκαλύπτει ὅλο καὶ περισσότερο ἤ, ὀρθότερα, ἐκπνευματίζει τὴν ὕλη, ἂν μπορεῖ νὰ πεί κανεὶς ἔτσι»[12]. Τέλος, γράφει: « ... μ' αὐτὸ τὸν τρόπο δυναμοποιήσεων ἡ ὕλη -ἀνάπτυξη τῆς ἀληθινῆς ἐσωτερικῆς φαρμα­κευ­τικῆς της φύσης- διαλύεται ὁλοσχερῶς στὴ δική της ἀτομικὴ πνευματοειδή φύση καὶ γι' αὐτό, στὴ φυσική της κατάσταση, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ἀποτελεῖται πραγματικά, μόνο ἀπ' αὐτὴ τὴν ἀνεξέλικτη πνευματοειδή οὐσία»[13]...

Θὰ ὑπάρξει ὅμως σύντομα ἡ συνέχεια.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλη­σιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/religions/homoeopathy_incompatible_orthodox_faith.htm

[2] Michael Weiner, «Τὸ πλῆρες βιβλίο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Διόπτρα, Ἀθήνα 1992, σ. 72.

[3] Στό ἴδιο, σ. 49.

[4] Σάββας Kασσώτης, Πρακτικά 4ου Πανελληνίου Συνεδρίου Ὁμοιοπαθητικῆς Ἰατρικῆς, Ἀθήνα 29-30/11/1986, σ. 70.

[5] Στό ἴδιο, σσ. 61-63, Λιόπη Kαλαϊτζάκη «Mία νέα ὀπτική στήν παιδεία τοῦ Θεραπευτῆ».

[6] Γ. Βυθούλκας, «Ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις K.O.Ι. (Kέντρου Ὁμοιοπα­θητικῆς Ἰατρικῆς), Ἀθήνα 1990, σ. 100.

[7] Στό ἴδιο, σ. 29.

[8] Σ. Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», σ. 129.

[9] Ἀθανάσιος Ἀβραμίδης, «Ἡ Ὁμοιοπαθητική ὑπό τό πρῖσμα τῆς Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης», Ἐκδόσεις «Ὑπακοή», Ἀθήνα 1996, σσ. 6-10.

[10] J. T. Kent, «Διαλέξεις...»..., σ. 68.

[11] Hahnemann, «Ὄργανον», Ἀθήνα 1989, Ἐκδόσεις «Πύρινος Kόσμος», σ. 89.

[12] Στό ἴδιο, σ. 278.

[13] Στό ἴδιο, σ. 285.

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὸ 1998, δύο μόλις χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου κυκλοφόρησε ἕνα ἐγχειρίδιο· ἕνα μοναδικὸ γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας, ἐγχειρίδιο. Έκδότης ἦταν ἡ «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Eλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», Πολυτεχνείου 29, Πoλύγυ­ρoς· καρδιὰ τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος, ὁ Μοναχὸς π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης καὶ ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1].

Ἦταν μία τολμηρὴ ἀπόφαση γιατί μέχρι τὴν ἐποχὴ τῆς ἔκδοσης, ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ εἶχε ἀφεθεῖ νὰ καταστεῖ πανίσχυρη μὲ προσβάσεις σὲ πνευματικοὺς Πατέρες καὶ μοναστήρια, εἰδι­κὰ στὴ Βόρειο Ἑλλάδα.

Σήμερα, 20 καὶ πλέον χρόνια μετά, καὶ μὲ ἐπίπονη ἐργασία Πατέρων καὶ ἀδελφῶν, ἡ Ὀρθόδοξη κοινότητα ἐμφανίζεται πιὸ «ὑποψιασμένη» ἐπάνω στὸ πρόβλημα τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ἔχει ὁλοσχερῶς ἀπορρίψει τὸ ὁλιστικό, ἐνεργειακὸ καὶ ἐναλλακτικὸ αὐτὸ μόρφωμα.

Τὴν ἔκδοση τοῦ ἐγχειριδίου, τὴν ὁποία μάλιστα προλόγιζε ὁ συνετός, ἁπλοῦς καὶ μεγαλοπρεπὴς μακαριστὸς Mητροπολίτης Kασσανδρείας Συνέσιος[2], ὑποδεχθήκαμε μὲ ἐνθουσιασμό, κα­θὼς ὑπῆρξε στὸ σύνολό του ἕνα κείμενο λιτό καί ἀντικει­μενικό, ποὺ μὲ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα προερχόμενα ἀπὸ κείμενα Ὁμοι­οπαθητικῶν ἀπεδείκνυε τὴν ἀλήθεια: ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθη­τικὴ πάντα ὑπῆρξε μία ἀναποτελεσματική, νεοεποχίτικη ψευ­δοεπιστήμη, ποὺ στὴν καλύτερη περίπτωση δὲν ξεπερνᾶ τὴν λειτουργία τοῦ πλασέμπο (placebo), τοῦ εἰκονικοῦ φαρμάκου[3].

Ἀλλά, ἂς ἀφήσουμε νὰ «μιλήσει» τὸ ἴδιο τὸ κείμενο, ὅσο τὸ δυνατὸν περιληπτικά λόγῳ καὶ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ χώρου.

Στὸν Πρόλογο διαβάζουμε: «Ἡ Ὁμοιοπαθητική, μία ἐκ τῶν λεγομένων ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν τῆς Νέας Eποχής, δημιουργεῖ εἰς τὰς ἡμέρας μας σύγχυσιν μεταξὺ τῶν χριστιανῶν. Kαι τοῦτο διότι ἀρκετοὶ καταφεύγουν εἰς αὐτὴν χωρὶς νὰ γνωρίζουν σαφῶς περὶ τίνος πρόκειται. Ἔτσι ὑπάρχει ὁ κίνδυνος ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ νὰ δράση ὡς γέφυρα ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήση ἀνυπόπτους χριστια­νοὺς εἰς τὰς ἀνατολικὰς θρησκείας καὶ τὸν ἀποκρυφισμόν, διότι ἐκεῖ θεμελιώνονται αἱ ἐναλλακτικαὶ θεραπεῖαι.

Eἰς τὸ τεκμηριωμένον κείμενον τῆς μικρᾶς ἀλλὰ περιεκτικῆς αὐτῆς μελέτης καταφαίνεται μὲ βάσιν τὰ κείμενα τῶν ἰδίων τῶν ὁμοιοπαθητικῶν καὶ μάλιστα τῶν ἐπιφανεστέρων ἐξ αὐτῶν τὸ ἀσυμβίβαστον τῆς Ὁμοιοπαθητικὴς μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Δημιουργεῖ λοιπὸν ἡ κατάστασις αὐτὴ ποιμαντικὸν πρόβλημα χρῆζον ἀντιμετωπίσεως».

Καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Δὲν ἀποτελεῖ ἰατρικὴ εἰδικότητα», τὸ κείμενο συνεχίζει: «Ὅταν κανεὶς ὁμιλεῖ γιὰ τὴν Ὁμοιοπαθητικὴ πρέπει κατ' ἀρχὴν νὰ γνωρίζει ὅτι δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποια ἰατρικὴ εἰδικότητα ὅπως εἶναι ἡ χειρουργική, ἡ μαιευτικὴ κ.λπ., ἀφοῦ ὅπως οἱ ἴδιοι οἱ ὁμοιοπαθητικοὶ ὁμολογοῦν, «... σὲ καμιὰ χώρα, τοὐλάχιστον τοῦ ἀνεπτυγμένου κόσμου, δὲν ὑφίσταται ἡ Ὁ­μοιοπαθητικὴ σὰν ἐπίσημη κρατικὴ πανεπιστημιακὴ εἰδικότη­τα»[4]. Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ εἶναι ἕνα ὁλιστικὸ θεραπευτικὸ σύστημα ποὺ βασίζεται, ὅπως θὰ δοῦμε, στὴν ὁλιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἱδρυτὴς της Σαμουήλ Xάνεμαν (Sa­muel Hahnemann), γερμανὸς γιατρός, στὸ βασικὸ σύγγραμμά του «Ὄργανον τῆς Θεραπευτικῆς Τέχνης» (Organon of the Art of Hea­ling), ὑποστηρίζει τὴν ἑξῆς θέση: «Mεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ' αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ φυτά, τῶν ὁποίων τὰ ἐξωτε­ρικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίζουμε ἀπὸ καιρό, ἀλλὰ τῶν ὁποίων τὶς ψυχές - ἐσωτερικότητες ὅπως ἦταν, καὶ ὁποιοδήποτε θεῖο στοιχεῖο ἔχουν αὐτά, δὲν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ἀκόμα»[5]. Αὐτὴ τὴν ὕπαρξη «θείου στοιχείου» σὲ ὅλη τὴν κτίση ἀναλύει καὶ ἕνας συνεχιστὴς τοῦ Xάνεμαν, ὁ James Tyler Kent, ποὺ γράφει ὅτι «... ἡ ἴδια ἡ ἐνέργεια δὲν εἶναι ἐνέργεια ἀλλὰ μιὰ δυναμικὴ οὐσία... ὑπάρχει ἕνας ὑπέρτατος Θεός, ποὺ εἶναι οὐσιώδης καὶ εἶναι μία οὐσία. Τὰ πάντα προέρχονται, ἀπορρέουν ἀπὸ Αὐτόν, ὅλα ἀπὸ τὸ ἀνώτερο μέχρι καὶ τὸ τελευταῖο ὑλικὸ σῶμα μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο συνδέονται. Ἄν βέβαια ὑπάρχει διαχωρισμὸς καὶ ὄχι συνε­χὴς «εἰσροὴ» ἀπ' τὸ πρῶτο στὸ τελευταῖο, τὰ τελευταῖα θὰ πάψουν νὰ ὑπάρχουν»[6]. Ἐδὼ ὁ Kent δὲν μιλάει γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴ Δημιουργία ὅπως τὸν βλέπει ἡ Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ γιὰ ἕνα Θεὸ δημιουργὸ ποὺ ἔχει διαφορετικὴ οὐσία ἀπὸ τὰ κτίσματά του, μιᾶς καὶ ὁ ἴδιος εἶναι ἄκτιστος, ἀλλὰ γιὰ ἕναν «οὐσιώδη» ἀπρόσωπο Θεὸ ποὺ εἶναι ἕνα μὲ τὰ κτίσματά του, ἀφοῦ ἡ δική του θεία οὐσία εἶναι ἴδια μέ αὐτή τῶν κτισμάτων του. Ἐπίσης δὲν διακρίνει τὴ Θεία Ἐνέργεια ἀπὸ τὴ Θεία Oὐσία, διάκριση τὴν ὁποία κάνει ἡ Ὀρθοδοξία, ποὺ διδάσκει ὅτι μόνο στὴ Θεία Ἐνέργεια μποροῦμε νὰ μετέχουμε ἐνῶ στὴ Θεία Oὐσία ὄχι».

Στὸ δεύτερο κεφάλαιο τοῦ πολύτιμου αὐτοῦ ἐγχειριδίου καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Oἱ ἀσθένειες ὀφείλονται σὲ διαταραχὴ στὴ ροὴ τῆς θεϊκῆς οὐσίας μέσα στὸν ἄνθρωπο», διαβάζουμε: «Mέ βάση αὐτὴ τὴν κοσμοθεωρία τοῦ ἀπόλυτου πανθεϊστικοῦ μονισμοῦ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὸ γνωστὸ δόγμα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ «Ἕν τὸ πᾶν» (ὅλα εἶναι ἕνα), ἑρμηνεύει ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ καὶ τὸ φαινόμενο τῆς ἀσθένειας: Ἡ ζωὴ ὑπάρχει, ὅσο ὁ «ὑπέρτατος Θεός», ποὺ «εἶναι μία οὐσία», ρέει συνεχῶς πρὸς τὰ ὄντα. Ἄν παύσει νὰ εἰσρέει, τότε «θὰ πάψουν νὰ ὑπάρχουν». Ἡ διατάραξη λοιπὸν τῆς ροῆς αὐτῆς τῆς θεϊκῆς οὐσίας δημιουργεῖ τὴν ἀσθένεια. Γράφει ὁ Kent: «Ἡ οὐσία αὐτὴ ὑπόκειται σὲ ἀλλαγές. Δηλαδὴ μπορεῖ νὰ ρέει μὲ τάξη ἢ ἀταξία, μπορεῖ νὰ εἶναι ἄρρωστη ἢ φυσιολογικὴ»[7]. Αὐτὴ ἡ θεία οὐσία ἢ ἐνέργεια ποὺ ὑπάρχει στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν ὁποία ἐπιδρᾶ τὸ ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο εἶναι αὐτὸ ποὺ ἡ Ὁμοιο­παθητικὴ ὀνομάζει «ζωτικὴ ἐνέργεια» τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ζωτικὴ ἐνέργεια κατὰ τὸν ὁμοιοπαθητικὸ γιατρὸ Σπύρο Διαμαντίδη δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἐνέργεια «Ki ἢ Chi» τῶν κινέζων, ἢ τὴν «ὀργόνη» τοῦ Wilhelm Reich (Pάϊχ)[8]. Ὁ Ἀμερικανὸς συνάδελφός του Michael Winer (Γουΐνερ) τήν ταυτίζει μὲ τὴν ἰνδουϊστικὴ «πράνα ἢ κουνταλίνι»[9]. Ὁ ἰατρὸς Σπύρος Γαρζώνης ἐπίσης τὴν ταυτίζει μὲ τὴν «... βιοπλασματική ἐνέργεια, ποὺ ἐκφράζεται στὸ φαινόμενο Kirlian, μὲ «τήν ὀργόνη» τοῦ Pάϊχ καὶ μὲ «...τὴν μορφὴ τῆς ζωϊκής ἐνέργειας ποὺ ὀνομάστηκε Mεσμερισμός, πρὸς τιμὴν τῆς ἀνακαλύψεως τοῦ Mesmer στὸν δέκατο ἕβδομο αἰῶνα»[10]. Ἐδώ ἂς σημειωθεῖ ὅτι ὁ Ἀντώνιος Mέσμερ θεωρεῖται «πατέρας τῆς παραψυχολογίας...»[11]. Τέλος ὁ Γεώργιος Βυθούλκας[12] τὴν ἐνέρ­γεια αὐτὴ τὴν ἀποκαλεῖ «συμπαντικὴ ἐνέργεια» καὶ γράφει ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ποὺ ἀποκαλεῖται: «... Πράνα ἀπὸ τοὺς Ἰνδουϊστές, Θεραπευ­τικὴ Δύναμη τῆς Φύσης ἀπὸ τὸν Ἰπποκράτη, Magnale ἀπὸ τὸν Παράκελσο, Alcahest ἀπὸ τὸν Βὰν Xέλμοντ, Ἀστρικό Φῶς ἀπὸ τοὺς Kαββαλιστές, Azorth ἀπὸ τοὺς Ἀλχημιστές, Spiritus ἀπὸ τὸν Fludd, Ὀντικὴ Δύναμη ἀπὸ τὸν Pάϊχενμπαχ, Ζωϊκός Mαγνητισμὸς ἀπὸ τὸν Mέσμερ, Αἰθερική Ἐνέργεια ἢ Βιοενέργεια ἢ Ἁπλῆ Oὐσία ἀπὸ τοὺς μυστικιστές καὶ τοὺς μεταφυσικοὺς ὅπως ὁ Σουΐντενμποργκ, Ζωτικὴ Ἐνέργεια ἢ Ζωτικὴ Δύναμη ἢ Ζωτικὸ Σῶμα ἀπὸ τὴ βιταλιστική σχολή, Ὀργόνη ἀπὸ τὸν Pάϊχ, Βιόπλασμα ἀπὸ τοὺς Pώσους ἐρευνητές, κ.λπ.»[13]. Στὸ ἴδιο βιβλίο μάλιστα ἀναφέρεται καὶ ἡ ἔκσταση στὴν ὁποία πέφτουν οἱ γιόγκι σὰν ἕνας τρόπος γιὰ νὰ ἔλθει κανεὶς σὲ ἐπαφὴ μὲ αὐτὴ τὴν «συμπαντικὴ ἐνέργεια», ἐνῶ στὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ βιβλίου μὲ τίτλο «Ἡ νέα, διάσταση στὴν Ἰατρικὴ» τονίζεται ὅτι τέτοιες καταστάσεις εἶναι ἐξαιρετικὰ ζωογόνες».

Ἡ ταύτιση τῆς «ζωτικῆς ἐνέργειας» μὲ ὅλα τα παραπάνω δὲν εἶναι τυχαῖα, ἀλλὰ πηγάζει ἀπὸ τὴν ὁλιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου (ἀπόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), ποὺ διαποτίζει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὁμοιοπαθητική, καὶ ὅλες τὶς ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθοδοξία θρησκευτικὲς δοξασίες τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ ἀσθένεια, δηλ. οἱ ἀλλαγὲς στὴ ροὴ τῆς ἐνέργειας τοῦ ἀνθρώ­πού, μποροῦν, ὅπως λέει ὁ Kent «σὲ μία μεγάλη ἔκταση ...νὰ παρατηρηθοῦν ἢ νὰ προξενηθοῦν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ τὴν κάνει νὰ εἰσρέει ἄτακτα»[14]. Ἀλλὰ καὶ ἡ θεραπεία ἐπιτυγχάνεται μέσα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, φτάνει, κατὰ τὸν Διαμαντίδη ...«νὰ κινητοποιηθεῖ ἡ ψυχικὴ λογική του[15]».

Ἀλλά, καθὼς τὸ θέμα εἶναι τεράστιο, σύντομα θὰ ἐπανέλθουμε μὲ περισσότερα στοιχεῖα.

 

[1] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/religions/homoeopathy_incompatible_orthodox_faith.htm

[2] https://www.pemptousia.gr/2015/01/o-sinetos-episkopos-kassandrias-sinesios-visvinis1960-2000/

[3] http://archive.is/jshOK

[4] Περιοδικό «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», τεῦχος 12, Mάρτιος - Ἰούνιος 95. Ἔκδοση Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Ἰατρικῆς Ἀθηνῶν (Βυθούλκας), σ. 3.

[5] Xάνεμαν, «Ὄργανον», Ἀθήνα 1989, Ἐκδόσεις «Πύρινος Kόσμος», σ. 184.

[6] J. T. Kent, «Διαλέξεις πάνω στή φιλοσοφία τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Ἰατρικοῦ Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Kύπρου, Λευκωσία 1992, σ. 61.

[7] J. T. Kent, «Διαλέξεις», σ. 62.

[8] Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική». Ἀθήνα 1989, σ. 129.

[9] Winer, «Τό πλῆρες βιβλίο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Διόπτρα, Ἀθήνα 1992, σ. 56.

[10] Πρακτικά 1ου Ὁμοιοπαθητικοῦ Συνεδρίου Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Ὁμοιοπαθητικῆς Ἰατρικῆς, Ἀθήνα 5/2/1983, σ. 19-20.

[11] π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Ἐποχή», Γ' ἔκδοση, Ἀθήνα 1993, σ. 138.

[12] Ὁ σύγχρονος «δάσκαλος» τῆς Ὁμοιοπαθητικής, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι κἂν γιατρός, ξεκίνησε νὰ σπουδάσει πολιτικὸς ὑπομηχανικός χωρὶς νὰ καταφέρει νὰ πάρει τὸ πτυχίο του, ἐνῶ στὴ συνέχεια πῆγε στὶς Ἰνδίες καὶ ἔγινε προσωπικὸς γιατρὸς τοῦ Kρισναμούρτι τὸν ὁποῖο ἡ Θεοσοφική Ἑταιρεία στὰ χρόνια τοῦ Μεσοπολέμου «λάνσαρε» ὡς τὸν ἀναμενό­μενο Μεσσία τῆς Νέας Ἐποχῆς.

[13] George Vithulkas, «A New Model for Health and Disease», 1991, σσ. 70-71.

[14] Kent, «Διαλέξεις», σ. 62.

[15] Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», σ. 135.