της κ. Δάφνης Βαρβιτσιώτη, ιστορικού-ερευνήτριας

«Βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν»1
Αριστοτέλης

 

Σήμερα, ο μέσος πολίτης βρίσκεται, εν αγνοία του, έρμαιο ενός φαινομένου το οποίο επιδρά τόσο καθοριστικά στην ζωή του, ώστε έχει την δυνατότητα να επηρεάζει το παρόν του και να καθορίσει το μέλλον του.

Πρόκειται για το φαινόμενο της τηλεόρασης, και πιο συγκεκριμένα, της «νέας» τηλεόρασης. Πράγματι, μια ανασκόπηση του τρόπου λειτουργίας της τηλεόρασης στην χώρα μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, καταδεικνύει ότι αυτή εγκατέλειψε, βαθμιαίως, την αρχική της λειτουργία. έπαψε, δηλαδή, να είναι εργαλείο ενημέρωσης, επιμόρφωσης, στήριξης αξιών και ψυχαγωγίας, και - με την βοήθεια ειδικών μεθοδεύσεων και ειδικών συντελεστών - έλαβε νέα μορφή: Μεταβλήθηκε σε εργαλείο καθοδήγησης της σκέψης του ανυποψίαστου τηλεθεατή.

Σήμερα, η «νέα» τηλεόραση, με τα καταιγιστικά μηνύματά της, βομβαρδίζει ανηλεώς και ακατάπαυστα τα θύματά της, τους ανυποψίαστους τηλεθεατές. Κυρίως τους βομβαρδίζει με βαρειές μομφές και κατηγορίες εναντίον όλων όσων αποτελούσαν μέχρι πρότινος τα ερείσματα του σύγχρονου Έλληνα: Τον γάμο και την οικογένεια, επειδή βασίζονται στην τυραννία του «πατέρα αφέντη», στην «σεξουαλική και οικονομική καταπίεση» της «άμισθης εργασίας» της γυναίκας και στην «έλλειψη κατανόησης» προς τις σωματικές και ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών. την μητρότητα, επειδή παρεμποδίζει την «ελευθερία», την «ολοκλήρωση της προσωπικότητας» και το «δικαίωμα στην εργασία και στον έρωτα» της γυναίκας. την Ιστορία, επειδή είναι φορέας «σωβινισμού», «εθνικισμού», «προκαταλήψεων» και «μίσους». τον πατριωτισμό, επειδή είναι «ρατσισμός» και «φασισμός». τον Χριστιανισμό, είτε διότι είναι απαρχαιωμένος, είτε διότι είναι εβραιογενής, είτε διότι διαπνέεται από αντιφεμινισμό, είτε διότι η Ηθική του «καταπιέζει» τις «φυσικές» σεξουαλικές τάσεις του ανθρώπου, στρέφεται κατά της «ελευθερίας» του και κατά του «δικαιώματός» του στην ομοφυλοφιλία ή στον «απελευθερωτικό» πανηδονισμό. τον δυτικό τρόπο σκέψης και ζωής, επειδή «καταστρέφει την φύση», «μολύνει το περιβάλλον», «αφανίζει τον πλανήτη», κ.ο.κ..

Πρόκειται για πραγματικό πόλεμο ιδεών, που, ακόμα και αν εκτυλίσσεται στον χώρο της σκέψης - και μάλιστα, πίσω από βαθυστόχαστες και ιερές προσωπίδες των υψηλότερων εννοιών και ιδεωδών - δεν παύει να είναι πόλεμος. Τα όπλα του: Ο «ανθρωπισμός», τα «ανθρώπινα δικαιώματα», η «αγάπη προς τον άνθρωπο», η «απελευθέρωση» και η «αξιοπρέπεια» του ανθρώπου, η «βελτίωση των συνθηκών της ζωής της ανθρωπότητας», ο «πλουραλισμός» και η «ελεύθερη διακίνηση των ιδεών», η «ελευθερία του λόγου», η «μη-βία», το «δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού», η «ανοχή», η «αποκατάσταση της πραγματικής ιστορίας», ο «σεβασμός στην ετερότητα», το «δικαίωμα στην διαφορετικότητα», η «εξέλιξη, η αυτοβελτίωση και η «αλλαγή της σκέψης» του, η «αλλαγή νοοτροπίας» του, η «διεύρυνση της συνείδησής» του, η «ισορροπία στον άνθρωπο και στην φύση», η «σωτηρία του πλανήτη», η «σωτηρία του Τρίτου Κόσμου», ο «δίκαιος καταμερισμός των πηγών ενεργείας του Πλανήτη» κ.λπ..

Ο «αόρατος» αυτός πόλεμος επιτυγχάνει, σιωπηρά, αναίμακτα και αθέατα, αυτό που - παρά τις σφαγές, τις αγριότητες και τις βαρβαρότητές του - κανένας συμβατικός πόλεμος δεν κατώρθωσε να επιτύχει στην Ιστορία της Ανθρωπότητας: Μεταβάλλει εκ βάθρων τον τρόπο σκέψης τεράστιων τμημάτων πληθυσμού, ανεξαρτήτως ηλικίας, και ταυτόχρονα τους προσηλυτίζει σε μια νέα περί ανθρώπου και περί κόσμου αντίληψη, και τούτο, χωρίς να συναντά αντιδράσεις, προσκόμματα ή αντιστάσεις.


Ο «Νέος Διαφωτισμός»

Παρ' όλον ότι, κυριολεκτικώς, μαίνεται στην χώρα μας, ο πόλεμος αυτός δεν αποτελεί περιορισμένο τοπικό φαινόμενο, ούτε διεξάγεται αποκλειστικώς μέσω της τηλεόρασης. Πρόκειται για πολύπλευρο φαινόμενο πλανητικής εμβέλειας, πίσω από το οποίο κρύβεται μια νέα περί ανθρώπου και περί κόσμου αντίληψη, ο αποκαλούμενος «Νέος Διαφωτισμός». Για την επικράτησή του, ο «Νέος Διαφωτισμός» έχει κηρύξει μονομερώς τον πόλεμο κατά της "παλαιάς" σκέψης και της "παλαιάς" πραγματικότητας, με όραμα μια Νέα Εποχή. Τον πόλεμο αυτόν, οι θεωρητικοί του «Νέου Διαφωτισμού» αποκαλούν ευφημιστικά «αποδόμηση». Τον αποκαλούν, επίσης - επί το ευφημιστικώτερον - και «δημιουργική καταστροφή», με το σκεπτικό ότι, ενώ η όλη διαδικασία συντελεί στην καταστροφή της "παλαιάς" σκέψης και του "παλαιού" κόσμου, συμβάλλει, συγχρόνως, στην δημιουργία μιας «νέας» σκέψης, η οποία θα συντελέσει στην εδραίωση της Νέας Εποχής για το σύνολο του Πλανήτη. Πράγματι, όπως επιβεβαιώνει και ο πολύς Εντγκάρ Μορέν, διανοητής της Νέας Εποχής, ο πόλεμος του «Νέου Διαφωτισμού» κατά της "παλαιάς" σκέψης είναι γενικευμένος. «Η ίδια μάχη, αν και έχει αποσυνθετική φύση, είναι μέρος της αγωνιώδους γέννησης. Η μάχη διεξάγεται σήμερα παντού, μέσα σε κάθε αυτοκρατορία, έθνος, τάξη, εθνότητα, ομάδα, άτομα, ανάμεσα σε δυο τρόπους σκέψης, συμπεριφοράς, δράσης...»2.

Αυτοπροβαλλόμενος ως ανθρωποκεντρικός, ο «Νέος Διαφωτισμός» καλεί τον άνθρωπο να «απελευθερωθεί από τα δεσμά του παρελθόντος», ώστε να αποδεχθεί τα πολιτικώς ορθά ορθολογιστικά - πλήρως απογυμνωμένα από κάθε ηθικό ή θρησκευτικό νόημα - «ιδανικά» του, που είναι: Τα «ίσα δικαιώματα των φύλων, οι «μονογονεϊκές» οικογένειες, το χαπάκι «αυτο-έκτρωσης», η «ενοικίαση» ξένης μήτρας, ο πειραματισμός επί των εμβρύων, η λήψη ιστών και η εμπορευματοποίησή τους, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ο «αξιοπρεπής θάνατος», η ευθανασία, η νομιμοποίηση της αυτοκτονίας και η θανατική ποινή...»3. Είναι προφανές ότι, εφαρμοζόμενα, τα «ιδανικά» αυτά θα ανατρέψουν εκ βάθρων όλα τα δεδομένα του δυτικού τρόπου ζωής, και θα διαμορφώσουν μια νέα πραγματικότητα, έναν νέο πολιτισμό, μια Νέα Εποχή. Ανησυχητικά, ωστόσο, είναι και τα εξής παράδοξα και αντιφατικά: Παρά τον «ανθρωποκεντρισμό» του, ο «Νέος Διαφωτισμός» δεν δίστασε να κηρύξει αυτόν τον πόλεμο, μονομερώς και εν αγνοία του ίδιου του ανθρώπου, και μάλιστα, κατά της ίδιας του της σκέψης, ενώ συγχρόνως, αναλυόμενα, τα μεγαλόστομα, υψιπετή και ανθρωπολάγνα «ιδανικά» του στρέφονται ευθέως κατά της ίδιας της ύπαρξης του ανθρώπου, αφού, είτε αποκλείουν την γέννησή του, είτε την διακόπτουν, είτε εμπορεύονται τους ιστούς του - αφανίζοντάς τον - πριν γεννηθεί, είτε τον απογυμνώνουν συναισθηματικά, είτε τον καθιστούν έρμαιο των πιο σκοτεινών παθών του, είτε επισπεύδουν τον θάνατό του, είτε, πάλι, εξαντλούν τον «ανθρωπισμό», την «ανοχή» και την «αγάπη» τους επί των δολοφόνων του!

Η «Νέα Ελλάδα»

Στη χώρα μας, ο «Νέος Διαφωτισμός» προσάρμοσε τα ιδανικά του στην ελληνική πραγματικότητα, προσθέτοντας στα προαναφερθέντα, τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους, την απάλειψη της αναγραφής του θρησκεύματος και της εθνικότητας στις ταυτότητες, την κατάργηση του Αβάτου του Αγίου Όρους, την καύση των νεκρών, την καθιέρωση της Αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας, ενώ βαθμιαίως πληθαίνουν και οι ψίθυροί του κατά του νηπιοβαπτισμού, περί αλλαγής της Σημαίας και περί αντικατάστασης του Εθνικού Ύμνου, περί «Νέας Ελλάδας» κ.ά. Στις τάξεις του εντάσσονται και πολλοί ιδεαλιστές που, επηρεασμένοι από την «αποδόμηση» - και χωρίς να γνωρίζουν τις τελικές της επιδιώξεις - συμπορεύονται μ' αυτήν, επενδύοντας σ' αυτήν τα προσωπικά τους πιστεύω, με αποτέλεσμα να επηρεάζουν και αυτοί με την σειρά τους την κοινή γνώμη: «Η Νέα Εποχή, διαμορφώνοντας ένα αποδομητικό πλαίσιο στις σχέσεις των ανθρώπων, ικανό να στηρίξει τις ιστορικές της επιλογές, όχι μόνον δεν χρειάζεται πλέον τον Γάμο, το πολυαιώνιο αυτό Συμβόλαιο-Εφεύρεση του Ανδρικού Φύλου, αλλά μπήκε κι' όλας στην διαδρομή να τον αποθηκεύσει στα άχρηστα της Παγκόσμιας Ιστορίας...»4.

Στην «αποδόμηση», στην «ιστορική επιλογή...αποθήκευσης» της "παλαιάς" πραγματικότητας στα «άχρηστα της Παγκόσμιας Ιστορίας», συμμετέχουν τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. - ηλεκτρονικά και έντυπα - αλλά και ολόκληρες κινηματογραφικές, φιλολογικές, εκδοτικές, φιλοσοφικές και λοιπές «βιομηχανίες», παγκοσμίως. συμμετέχουν επίσης - σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις - και οι περισσότερες σέκτες, καινοφανείς θρησκείες και οι γνωστές ως «καταστροφικές λατρείες». Ωστόσο, η τηλεόραση πρωτοστατεί, διότι η αποτελεσματικότητά της στην μαζική και συντονισμένη χειραγώγηση της σκέψης ολόκληρων πληθυσμών αποτελουμένων από άτομα κάθε ηλικίας, αποδεικνύεται καταλυτική. Σ' αυτό συντελούν:

α) Η οπτικο-ακουστική της αμεσότητα,
β) Η εμβέλειά της, δηλαδή, η επιρροή της επί τεράστιου αριθμού πάσης ηλικίας ατόμων,
γ) Η μονομέρειά της, δηλαδή, η δημιουργία τετελεσμένων διά του αποκλεισμού της ισηγορίας5 (αδυναμία άμεσης παρέμβασης ή αντίδρασης), και,
δ) Η άγνοια του ανυποψίαστου τηλεθεατού για την χειραγώγηση που υφίσταται.

Οι λόγοι για τους οποίους δεν έχει γίνει αντιληπτό από το ευρύτερο τηλεοπτικό κοινό ότι, οι περισσότεροι τηλεοπτικοί δίαυλοι - είτε εν επιγνώσει είτε εν αγνοία τους, είτε λόγω πιέσεων, είτε λόγω οικονομικής δυσπραγίας - έχουν πλέον αλωθεί από τον «Νέο Διαφωτισμό», και έχουν επιστρατευθεί στον «αόρατο» πόλεμο κατά του δυτικού ανθρώπου, είναι οι εξής:

1ον Διότι πρόκειται για πόλεμο πράγματι «αόρατο», δεδομένου ότι διεξάγεται «με πνευματικά όπλα» και «κυρίως στον χώρο της σκέψης», ακριβώς όπως το «προφήτευσε», προ πολλών δεκαετιών, η Άλις Μπέηλυ, τρίτη Πρόεδρος της Θεοσοφικής Εταιρείας, όταν έγραφε ότι: «...ο πόλεμος που θα επακολουθήσει αυτού... δεν θα έχει παρόμοια περίοδο εξωτερικών σφαγών και αίματος. θα διεξαχθεί κυρίως με πνευματικά όπλα και στον χώρο της σκέψης...». Σημειωτέον ότι, η Άλις Μπέηλυ (1880-1949) πίστευε ότι οι παγκόσμιοι πόλεμοι της περιόδου 1914-1945 αποτελούσαν μια «προπαρασκευαστική περίοδο και διάλειμμα προσαρμογής προς τον νέο κόσμο και την νέα τάξη που αρχίζει να φαίνεται»6.

2ον Διότι ο τηλεθεατής βαθμιαίως «εθίσθη­κε», αφού ο πόλεμος αυτός, στην χώρα μας, εκτυλίχθηκε σε έκταση χρόνου είκοσι πέντε και πλέον ετών και με ρυθμό βραδέως επιταχυνόμενο: Αρχικά, τα «πνευματικά όπλα» χρησιμοποιήθηκαν από συγκεκριμένους διαμορφωτές γνώμης σε λογικοφανείς, αλλά ήπιες, αμφισβητήσεις του παραδοσιακού τρόπου του σκέπτεσθαι και του συνειδέναι, με συχνότητα μίας εκπομπής μηνιαίως, σε έναν μόνον δίαυλο. Στην συνέχεια, χρησιμοποιήθηκαν από διαφόρους καθοδηγητές-εκπροσώπους της «προοδευτικής», «ριζοσπαστικής» και «ευαισθητοποιημένης» σκέψης, σε έντονες αψιμαχίες κατά των παραδοσιακών αξιών, με συχνότητα μιας εκπομπής εβδομαδιαίως, σε κάθε δίαυλο. κατόπιν, σε εντονώτερες συγκρούσεις, με συχνότητα μιας εκπομπής ημερησίως ανά δίαυλο, που κατέληξαν στον σημερινό - αόρατο μεν, αλλά ανηλεή - καταιγιστικό πόλεμο, όπου κάθε δίαυλος - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - βομβαρδίζει το ανυποψίαστο κοινό ασταμάτητα και επί εικοσιτετραώρου βάσεως.

3ον Διότι, ο πόλεμος αυτός διεξάγεται υπό άνισους όρους, δεδομένου ότι η ανυποψίαστη κοινωνία δεν γνωρίζει, ούτε ότι έχει κηρυχθεί, ούτε ότι διεξάγεται υπό τις σκληρότερες προϋποθέσεις, ούτε και ότι αυτό που διακυβεύεται είναι το πνεύμα και η ψυχή του ανθρώπου, η βούλησή του, και - συνεπώς - το μέλλον του. Το μόνο που αντιλαμβάνεται σήμερα ο μέσος τηλεθεατής είναι ότι ο ίδιος βυθίζεται - χωρίς Θεό και ελπίδα - σε μια ολοένα επαυξανόμενη σύγχυση, απορρύθμιση και έντονη δυσαρμονία σε σχέση με την πραγματικότητα. ότι η κοινωνία του δυσλειτουργεί, απορρυθμίζεται και αποσυντίθεται. ότι δηλαδή ο πολιτισμός του βρίσκεται σε κρίση, και ο ίδιος σε θανάσιμο κίνδυνο, ειδικά με την έλευση της νέας χιλιετίας.


Οι μεθοδεύσεις των τηλεοπτικών διαύλων

Μια προσεκτική ανάλυση του τρόπου λειτουργίας των εν λόγω διαύλων οδηγεί στην διαπίστωση ότι, οι βασικές μεθοδεύσεις στις οποίες αυτοί καταφεύγουν είναι οι εξής:

Α. Αποκλείουν - όταν δεν το «πολεμούν» - κάθε παραδοσιακό μήνυμα από εκπομπές διαλόγου και ενημέρωσης - ακόμα και από μουσικές εκπομπές - από τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, ακόμα και από σειρές κινουμένων σχεδίων για παιδιά.

Β. Προβάλλουν κατ' αποκλειστικότητα τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, τηλεπαιχνίδια, ψυχαγωγικές εκπομπές, ακόμα και σειρές κινουμένων σχεδίων για παιδιά, που διαχέουν τα μηνύματα και τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού».

Γ. Αποκλείουν - πλην σπανίων εξαιρέσεων - κάθε έγκυρο και υποψιασμένο υποστηρικτή της παλαιάς κοσμοθεώρησης.

Δ.  Προβάλλουν μονομερώς συγκεκριμένους «διαμορφωτές γνώμης» ή «καθοδηγητές σκέψης».

Προς το παρόν, από το σύνολο των επιθέσεων που ο «αόρατος» πόλεμος έχει εξαπολύσει διά της τηλεόρασης, οι περισσότεροι ενήλικοι τηλεθεατές έχουν εντοπίσει μόνον τα πλέον εμφανή στοιχεία της χειραγώγησης που υφίστανται, αφού επί χρόνια προσπαθούν - ματαίως - να αντιδράσουν κατά των προϊόντων της νεοεποχίτικης υποκουλτούρας, της άλογης βίας, της διαστροφικής σεξουαλικότητας, των ναρκωτικών, της μαγείας και του σατανισμού, με τα οποία οι δίαυλοι βομβαρδίζουν αυτούς και τα παιδιά τους (σημειωτέον ότι, το πρόβλημα της τηλεοπτικής χειραγώγησης των παιδιών και των εφήβων παραμένει τραγικά άλυτο).

Απομένει, τώρα, αυτοί οι ίδιοι τηλεθεατές να συνειδητοποιήσουν και το εύρος, την έκταση και το βάθος της επιρροής των διαμορφωτών ή καθοδηγητών γνώμης επί της σκέψης τους. Τούτο προϋποθέτει μια - πιθανόν επώδυνη - αποστασιοποίησή τους από θαυμαζόμενα πρόσωπα, παρά το κύρος με το οποίο τα άτομα αυτά περιβάλλουν εαυτούς και αλλήλους, παρά τις - επιδεικνυόμενες και μη ελέγξιμες - γνώσεις τους, παρά τις θέσεις ισχύος και αναγνώρισης που κατέχουν, και παρά την τεράστια επιβολή και την ακλόνητη αυτοπεποίθησή τους. Ίσως τους ενδιαφερόμενους τηλεθεατές βοηθήσει η σκέψη ότι, οι διαμορφωτές γνώμης - που μονοπωλούν τους διαύλους, ανακυκλούντες εαυτούς και αλλήλους - είναι σε τέτοιο σημείο απαραίτητοι, χρήσιμοι και πολύτιμοι για την διεξαγωγή του «αόρατου» πολέμου, ώστε είναι αδιανόητο να επιλέγονται τυχαίως. Αντιθέτως, και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, πρόκειται περί ατόμων που έχουν προεπιλεγεί προσεκτικά, επί τη βάσει ειδικών κριτηρίων. Βασικά κριτήρια επιλογής τους αποτελούν οι συγκεκριμένες - εκπεφρασμένες ή κρυφές, καλοπροαίρετες ή εν επιγνώ­σει στρατευμένες - «αποδομητικές» πεποιθήσεις τους. υπ' όψιν λαμβάνονται και οι «επικοινωνιακές» τους ικανότητες (πειθώ, ευστροφία, ευγλωττία, ευελιξία, καθώς και η δυνατότητα «χειρισμού» κάθε κατάστασης και αποπροσανατολισμού της συζήτησης ή του «αντιπάλου», δυνατότητες που προϋποθέτουν «ικανότητες» όπως, στρεψοδικία, σοφιστεία, προσποίηση, ανακολουθία, εκφοβισμός, κ.ο.κ.). Επίσης, σημαντικό κριτήριο αποτελεί και η έντονη, χαρισματική, μαγνητική, ή «υπνωτική» προσωπικότητά τους. Ένα είναι αδιαμφισβήτητο: Είτε εν αγνοία τους και καλοπροαίρετα, είτε εν πλήρη επιγνώσει της αποστολής τους, οι καθοδηγητές γνώμης έχουν αναλάβει την «αποδόμηση» του - κατ' αυτούς - "παλαιού" κόσμου και την διαμόρφωση μιας «νέας» σκέψης, κατάλληλης για τον νέον άνθρωπο της Νέας Εποχής. Μπροστάρηδες στον «αόρατο» πόλεμο, οι διαμορφωτές ή καθοδηγητές σκέψης εκπαιδεύουν - ο καθένας από τον τομέα του - ως νέοι, σύγχρονοι, ινστρούχτορες7, την σκέψη του ανυποψίαστου κοινού.

Μια πρώτη σύγκριση του πλαισίου και της δράσης των παλαιών και των σύγχρονων ινστρουχτόρων αποκαλύπτει ενδιαφέρουσες και πολύ διαφωτιστικές αντιστοιχίες:

  • 1. Πόλεμος: Τότε, με «περίοδο εξωτερικών σφαγών και αίματος». Τώρα, με «πνευματικά όπλα» και στον «χώρο της σκέψης»
  • 2. Θεωρία: Τότε, μαρξισμός-λενινισμός. Τώρα, «Νέος Διαφωτισμός»
  • 3. Εκπαίδευση: Τότε και τώρα, καθοδήγηση, χειρισμός, χειραγώγηση της σκέψης των «πολλών»
  • 4. Όραμα: Τότε, εγκαθίδρυση στον πλανήτη του «Παράδεισου του Εργάτη». Τώρα, εγκαθίδρυση στον Πλανήτη-Γη του Παράδει­σου της Νέας Εποχής.

Στο σημείο αυτό, όμως, παύουν οι αντιστοιχίες μεταξύ των πολέμων και των ινστρουχτόρων τους, και αρχίζουν οι διαφορές τους. Πρόκειται για διαφορές καταλυτικές, διότι αφορούν στην τελική επιδίωξή τους. Άγνωστη στους πολλούς, η τελική επιδίωξη του σύγχρονου «αόρατου» πολέμου που διεξάγει ο «Νέος Διαφωτισμός» εναντίον του δυτικού πολιτισμού, είναι αυτή που καθορίζει - κυρίως όμως επεξηγεί (χωρίς κατ' ουδένα τρόπο να τις δικαιολογεί) - τις μεθοδεύσεις8 στις οποίες καταφεύγουν οι ινστρούχτορές του.

Ποια είναι, λοιπόν, η τελική επιδίωξη του «Νέου Διαφωτισμού», και σε τί αποσκοπεί ο «αόρατος» πόλεμος που αυτός διεξάγει - με αρωγούς τους σύγχρονους ινστρούχτορες - κατά του δυτικού ανθρώπου στον «χώρο της σκέψης»;

Στα ερωτήματα αυτά η απάντηση είναι μία και ενιαία: Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, «βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν» - δηλαδή, βούληση και λογική σκέψη ταυτίζονται - ένας πόλεμος που διεξάγεται στον «χώρο της σκέψης» του «εχθρού», αφ' ενός μεν στρέφεται κατά της λογικής του, αφ' ετέρου δε στρέφεται κατά της βούλησής του, με σκοπό την άλωσή της. Η επιδίωξη αυτή καθιστά έναν τέτοιον «αόρατο» πόλεμο πολύ πιο επικίνδυνο από τον «συμβατικό». Και τούτο διότι, ο συμβατικός πόλεμος γεννά ηττημένους που, όμως, διατηρούν πλήρη την διαύγεια πνεύματος, ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους: Γνωρίζουν ότι η εξωτερική ελευθερία τους αλώθηκε, διότι, πράγματι, μόνον αυτή έχει αλωθεί. η εσωτερική ελευθερία τους - ή ελευθερία της βούλησής τους δηλαδή - παραμένει αλώβητη. Κατά συνέπεια η υποδούλωσή τους είναι προσωρινή.

Ο «αόρατος» πόλεμος, όμως, που αποσκοπεί στην άλωση της εσωτερικής ελευθερίας του «εχθρού», παραπλανά το θύμα του: Με δόλωμα την «ελευθερία χωρίς σύνορα και χωρίς περιορισμούς», ανταλλάσσει την εσωτερική ελευθερία του ανθρώπου με την ασυδοσία - ψυχοπνευματική και σωματική. Έτσι, γεννά ηττημένους που, όχι μόνον δεν έχουν την διαύγεια πνεύματος ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους, αλλά που εκλαμβάνουν την ήττα τους ως θρίαμβο «απελευθέρωσης». ηττημένους, υπερήφανους για την ήττα τους. ηττημένους που επιχαίρουν για την εξαφάνιση της ίδιας τους της βούλησης. Ο «Νέος Διαφωτισμός», όμως, γνωρίζει ότι αυτό καθιστά την υποδούλωσή τους ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη.

Το ολοκληρωτικό και μη αναστρέψιμο της εξαφάνισης - όχι απλώς της ελευθερίας της βούλησης του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά - αυτής καθεαυτής της βούλησής του, δεν αποτελεί μελλοντική επιδίωξη, ούτε προσωπική εκτίμηση. Συγκεκριμένα επί του θέματος αυτού ο Μ. Μπούκτσιν διευκρινίζει ότι, ο «Νέος Διαφωτισμός» προσφέρει τις νέες συνισταμένες ενός «πραγματικά πρακτικού επανακαθορισμού της ελευθερίας, που σπάνια προσέγγισαν στην σφαίρα της σκέψης ένας Φουριέ, ένας Μαρξ ή ένας Μπακούνιν»9!

Οι πρακτικές επενέργειες του «Νέου Διαφωτισμού» επί της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου και η ποιότητα της «επανακαθορισμένης ελευθερίας» του είναι ορατές και από άλλους: «Θα ξεκινήσω - γράφει ο Μαρσέλ Γκοσέ - από μια συνολική παρατήρηση για την περίοδο την οποία διανύουμε, παρατήρηση που συμπυκνώνεται σε μία λέξη, ειρήνευση, ή αν προτιμάτε την απόχρωση του ...συνωνύμου... κατευνασμό»10. Ενώ, ο Ντ. Ντικλό, που συμφωνεί μ' αυτές τις διαπιστώσεις, περιγράφει τον «κατευνασμό», ως «...ένα ιδεώδες υπνωτικής αρμονίας που επικρατεί στην παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία μας, μια μηχανοποίηση του πνεύματος, ένα λήθαργο του υποκειμένου, και όλα αυτά θεωρούμενα ως όροι της οικουμενικής τάξης των πραγμάτων»11.

Ως πραγματικό εγχείρημα, η εξαφάνιση της βούλησης του ανθρώπου - αν και «προφητεύθηκε» από πρώτον τον Ντοστογιέφκυ στους 'Δαιμονισμένους' του - αποτελεί πρωτοφανές γεγονός στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

Παραπομπές

  • 1. «Το να λαμβάνη κανείς μιαν απόφασιν ισοδυναμεί με το να κρίνη διά του λογισμού», Αριστοτέλους, Ηθικά Νικομάχεια 1113 α 12
  • 2. Εντγκάρ Μορέν, «Αφήνοντας τον εικοστό αιώνα», μετάφρ. Α. Φιλιππάτος, Εκδ. ΡΟΕΣ, Γ' έκδοση, Αθήνα, 1998, σελ. 339
  • 3. The Keys of This Blood, (Τα Κλειδιά Αυτού του Αίματος), Μ. Malachi, εκδ. Touchstone, 1990, σελ. 339-340
  • 4. «Γάμε, Αντίο!», στήλη ΚΑΘΕΤΩΣ, Δημ. Ιατρόπουλου, εφημ. «Έθνος» 16.12.1998
  • 5. Βλ. σχετικά στον εκφωνηθέντα λόγο του ακαδημαϊκού και καθηγητού Πανεπιστημίου κ. Κ. Δεσποτόπουλου επί τη αναλήψει των καθηκόντων του ως Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών
  • 6. Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Επο­χή», μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπούλου, Εκδ. Ι. Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 105 (Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σελ. 453-454, και Η Επανεμφάνιση του Χριστού) Α. Μπέηλυ, σελ. 10
  • 7. Από το λατινικό ουσιαστικό instructio, που σημαίνει εκπαίδευση
  • 8. Η περιγραφή των μεθοδεύσεων θα γίνει στο επόμενο τεύχος της «Παρακαταθήκης», με τίτλο «Οι Ινστρούχτορες της Νέας Εποχής»
  • 9. «Αυθορμητισμός και Οργάνωση» του Κόλλιν Γουώρντ, κεφάλαιο πρώτο με ομώνυμο τίτλο, υπογραφόμενο από τον Μάρραιη Μπούκτσκιν, εκδ. «Ελεύθερος Τύπος», Β' έκδ., σελ. 15
  • 10. «Essai de psychologic contemporaine, Ι. Un nouvel age de la personnalite» (Δοκίμιο σύγχρονης Ψυχολογίας, Μια νέα εποχή της προσωπικότητας), Le Debat, Μαρσέλ Γκοσέ, Ιούνιος 1998
  • 11. Η νέα τάξη στην πληροφορική. Μίσος για την σκέψη, Denis Duclos, κοινωνιολόγου και διευθυντού ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS) Εφημ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (Le Monde Diplomatique), 21.2.1999, σελ. 38 και επ.

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002

https://www.impantokratoros.gr/nea_epoxh-thlevrash.el.aspx


TΕΥΧΟΣ 26

%MCEPASTEBIN%

Διατυπώστε σχόλια και επιφυλάξεις, στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Διαβούλευσης σχετικά με την επιβολή της νέου τύπου αντιεπιστημονικής, αντιπαιδαγωγικής και αντoρθόδοξης «Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης», που προωθεί  το Υπουργείο για τα παιδιά μας, από το Νηπιαγωγείο...! (5) .


Το νέο Πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, το οποίο στοχεύει στην αναβάθμιση του σχολείου, παρουσιάστηκε προ ημερών (22/04/20) από την Υπουργό κα Νίκη Κεραμέως, καθώς και από τους Υφυπουργούς κα Σοφία Ζαχαράκη και κ. Βασίλη Διγαλάκη. Το εν λόγω νομοσχέδιο αναρτήθηκε μάλιστα άμεσα προς δημόσια διαβούλευση.

Στο νομοσχέδιο αυτό περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η ανάπτυξη Εργαστηρίων Δεξιοτήτων: Εισάγονται πιλοτικά νέες θεματικές στο υποχρεωτικό πρόγραμμα νηπιαγωγείων, δημοτικών και γυμνασίων από το επόμενο σχολικό έτος (2020–2021). Στόχος των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων είναι να ενισχυθεί η καλλιέργεια ήπιων δεξιοτήτων, δεξιοτήτων ζωής και δεξιοτήτων τεχνολογίας και επιστήμης (από κοινού «δεξιότητες του 21ου αιώνα») στους μαθητές, όπως και η βιωματική και ανακαλυπτική μάθηση. Τα εργαστήρια οργανώνονται σε 4 θεματικούς κύκλους (Ευ ζην, Περιβάλλον, Κοινωνική Ενσυναίσθηση και Ευθύνη, Δημιουργική Σκέψη και Πρωτοβουλία) και περιλαμβάνουν διάφορες επιμέρους θεματικές (ανά ηλικία), όπως π.χ. εθελοντισμός, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, οικολογική συνείδηση, πρόληψη από εξαρτήσεις, επιχειρηματικότητα, πρόληψη και προστασία από φυσικές καταστροφές, αλληλοσεβασμός και διαφορετικότητα, ρομποτική, νέες τεχνολογίες κ.α. (1)

ΆΡΘΡΟ: 


Με λίγα λόγια, το υπουργείο θα αναπτύξει «δεξιότητες ζωής» στα «παιδιά του 21ου αιώνα» μέσα από το υποχρεωτικό μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από το νηπιαγωγείο!

Είναι βέβαιο πως δεν υπάρχει ούτε ένας γονέας που θα  αρνηθεί να διδαχθεί το παιδί του από το Νηπιαγωγείο, για το πώς θα έχει Ψυχική Υγεία, πώς θα προστατεύει αποτελεσματικά τον εαυτό του από την κακοποίηση, πώς θα είναι καθαρό, θα αρνείται την επικοινωνία με άτομα που δεν εμπιστεύεται, θα διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις σεξουαλικές του επιθυμίες ώστε να αποφύγει τις κακοποιητικές σχέσεις, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, μια εγκυμοσύνη σε λάθος στιγμή. Δεν υπάρχει γονέας που να μη θέλει το παιδί του να αποφύγει το bullying λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας δικής του ή της οικογένειάς του.

Οι γονείς συχνά διστάζουν να προσφέρουν οι ίδιοι στα παιδιά τους αυτό που έχουν ανάγκη και δικαιούνται. Επικαλούνται προβλήματα χρόνου, γνώσεων, κακή επικοινωνία με τα παιδιά τους, φυσική συστολή, προβλήματα αντίληψης του παιδιού. H λύση να υπάρξει η σχετική διδασκαλία από τον «ειδικό» του σχολείου, που θα εργαστεί με ψυχραιμία, αντικειμενικότητα, εφαρμόζοντας το επιστημονικά καλύτερο για τα παιδιά, με γνώση απαλλαγμένη από θρησκοληψίες, βασισμένη στην εμπειρία του «εξωτερικού» και ενταγμένης στο σύγχρονο κοινωνικό «γίγνεσθαι» φαντάζει μεγαλειώδης! Και μάλιστα από το Νηπιαγωγείο!

Αυτό είναι ακριβώς το «δόλωμα» που ρίχνεται στους φοβισμένους και ανενημέρωτους γονείς και φυσικά φαντάζει πολύ όμορφο, δελεαστικό και «καθώς πρέπει».

ΟΜΙΛΙΑ: 


Έτσι, ο «ειδικός» της Σεξουαλικής Αγωγής αρχίζει να ενημερώνει
 και να εκπαιδεύει με τη θερμή συγκατάθεση του γονέα τα παιδιά από το νηπιαγωγείο για θέματα της ανθρώπινης ανατομίας, υγιεινής, σεβασμού στον άνθρωπο, την αποφυγή και καταγγελία ατόμων κακοποιητικών για θέματα δηλ. που είναι γενικά αποδεκτά. Αλλά μαζί με αυτά και επιπλέον, διδάσκονται τα βασικά για την ανθρώπινη αναπαραγωγή με αντίστοιχη αναπαράσταση της σεξουαλικής πράξης, το ανατομικό λεξιλόγιο των έξω γεννητικών οργάνων, η ευχαρίστηση του αγγίγματος του ιδίου σώματος (αυνανισμός) ή του σώματος του άλλου, η θετική χρήση του σεξουαλικού λεξιλογίου, η φιλία αλλά και η αγάπη προς τα άτομα του ίδιου φύλου (και οι διαφορές τους), πώς χειριζόμαστε τα δύσκολα συναισθήματα σε μια στενή σχέση, τα διαφορετικά είδη οικογένειας, αποδοχή χωρίς κριτική της διαφορετικότητας και των διαφόρων τρόπων ζωής. (2)

Τα αποτελέσματα είναι η πρώιμη σεξουαλικοποίηση του παιδιού, που θεωρεί φυσιολογικό τον αυνανισμό, την ασυμβατότητα βιολογικού φύλου και ταυτότητας φύλου, ισότιμες όλες τις μορφές «οικογένειας», εθίζεται στην πορνογραφία, αποδέχεται στη συνείδησή του τις προγαμιαίες σχέσεις, την αντισύλληψη, την άμβλωση, την ομοφυλοφιλία, τη ρευστότητα στη ταυτότητα φύλου και αντιδρά σε όποιον κάνει παρέμβαση προς την κανονικοποίησή του (γονέα, θρησκευόμενο άτομο, ιατρό, κοινωνικό κανόνα) θεωρώντας τον καταχραστή των σεξουαλικών του δικαιωμάτων.

Σε πολλά παιδιά διαταράσσεται η αντίληψη για το φύλο τους και οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Άλλοτε επιδίδονται σε σεξουαλικά παιγνίδια μίμησης ή και κακοποίηση συνομηλίκων τους επιθυμώντας να μιμηθούν τους μεγάλους και τις εμπειρίες τους.

Ανατίθεται στα παιδιά το βαρύ φορτίο να προστατέψουν τον εαυτό τους από τη σεξουαλική τους κακοποίηση από τον ενήλικα και να την καταγγείλουν κατά την κρίση τους. Πόσο δύσκολο θα είναι για το παιδί να ξεχωρίσει ποιόν να εμπιστευτεί, όταν η κακοποίηση προέρχεται τις περισσότερες φορές από τους δικούς του ανθρώπους!

Η σεξουαλική ικανοποίηση σε αυτά τα μαθήματα ξεχωρίζει τη σεξουαλική ικανοποίηση από την αναπαραγωγική λειτουργία. Η βιολογική σχέση στην οικογένεια χάνει την αξία της, το πρότυπο της ομόφυλης στείρας ένωσης προωθείται ως ισότιμο με τον σταθερό ετερόφυλο γάμο και το βιολογικό δεσμό που δημιουργεί τα βιολογικά παιδιά και αδέλφια. Αλλάζει στη συνείδηση του παιδιού το πρότυπο της οικογένειας.

Η παραδοσιακή οικογένεια υπονομεύεται, ως παλιομοδίτικο κατασκεύασμα, που με τις σκουριασμένες της αντιλήψεις στερεί τη σεξουαλική χαρά από το παιδί. Ουδέποτε ο ετερόφυλος σταθερός γάμος προβάλλεται ως πρότυπο ευτυχίας. Το παιδί έχει μεγάλη δυσκολία να συνάψει ώριμο γάμο και σταθερή σχέση όταν ενηλικιωθεί και το επιθυμήσει.

ΒΙΝΤΕΟ: 


Υπάρχει εκτεταμένη επιστημονική βιβλιογραφία
 που υποδεικνύει τις σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες πάνω στα παιδιά αυτής της πρώιμης και άκαιρης ενασχόλησής τους με τη σεξουαλικότητα. Υπάρχουν βιωματικές εμπειρίες παιδιών και οικογενειών που υπέστησαν τραύματα από αυτή την εκπαίδευση. Υπάρχει ο κοινός νους, που υποδεικνύει πως η σωματική ενότητα δύο ανθρώπων, το πλήρες δόσιμο του ενός στον άλλον, είναι η πιο οικεία σχέση, που για να τους οδηγήσει όμως στην ευτυχία, πρέπει και οι δύο να είναι σε θέση να δείξουν πέρα από τη σχέση αυτή, και σεβασμό ο ένας για  τον άλλο . Ο σεβασμός χρειάζεται μακρόχρονη καλλιέργεια των ψυχών και εκδηλώνεται με την ικανότητά τους να θυσιάζονται μεταξύ τους, για πάντα, και με αποκλειστικότητα.

Η επιτυχημένη σεξουαλική σχέση είναι το δώρο στην υπόσχεση παντοτινής και αποκλειστικής αγάπης και ενότητας, δηλαδή στο γάμο, και μόνο μέσα σε αυτόν φέρνει ολοκληρωμένη χαρά. Κάθε άλλη θεώρηση και ψευτοεκπαίδευση είναι αποσπασματική, παραπλανητική και καταστροφική  για τα παιδιά μας.

Το Υπουργείο όμως προχώρησε στο μέτρο αυτό λαμβάνοντας υπόψιν του μόνο τις απόψεις με τη συγκεκριμένη ιδεολογική τοποθέτηση (3) και χωρίς να προσκαλέσει συμβουλευτικά Εκπαιδευτικούς, επιστήμονες Ψυχικής Υγείας,  Συλλόγους γονέων, άτομα εν γένει διαφορετικής τοποθέτησης, αλλά και τους Πνευματικούς πατέρες που αγωνίζονται και εκείνοι για την ευτυχία των παιδιών τους (διότι ο σεβασμός στις θρησκευτικές αξίες είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα και τα συγκεκριμένα προγράμματα την προσβάλλουν). Δοκιμασμένες μέθοδοι για ευτυχισμένους, σεξουαλικά υγιής, και σταθερούς γάμους, αγνοήθηκαν επιδεικτικά στα πλαίσια της πολιτικά «ορθής», νέου τύπου αντιεπιστημονικής, αντιπαιδαγωγικής και αντίθρησκης αγωγής του Υπουργείου μας.

Το μάθημα είναι κατά το νομοσχέδιο υποχρεωτικό. Το σχολείο δεν έχει δυνατότητα να αρνηθεί, ούτε καν λόγω της τυχόν ιδιαίτερης φύσης του, π.χ. σχολείο με διαφορετικές Θρησκευτικές αρχές, διότι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θεωρείται «δικαίωμα» του παιδιού και το κράτος το υπερασπίζεται… Η ενημέρωση από το γονέα για θέματα σεξουαλικότητας θεωρείται εκ προοιμίου ελλιπής. 

Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας η εκπαίδευση ξεκινά από το Νηπιαγωγείο! Θα ήταν «ευχής έργον» για τους «υπευθύνους» του Υπουργείου να την αρχίσουν και από το Μαιευτήριο…, γιατί τέτοιες είναι οι «Οδηγίες» της Ευρωπαϊκού Τμήματος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας – και όχι μόνο. Θα επεκτείνεται βέβαια  και στα μεγαλύτερα παιδιά σταδιακά.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως το σχετικό Πολυνομοσχέδιο ανακοινώθηκε (τυχαία;) σε μια δύσκολη περίοδο για τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και την Εκκλησία μας, περίοδο  που τα σχολεία είναι κλειστά λόγω κορονοϊού. Τα περιθώρια κινητοποίησης γονέων και διδασκόντων ελάχιστα, και η  Ιερά Σύνοδος, έχοντας και άλλα θέματα εξίσου σοβαρά να την απασχολούν, δεν έχει τη δυνατότητα να παρέμβει άμεσα σε αυτό το ζήτημα πνευματικής καθοδήγησης των παιδιών της.

ΒΙΝΤΕΟ: 


Πραγματικά, η εφαρμογή αυτού του προγράμματος δυναμιτίζει και προσβάλλει όλες τις χριστιανικές αξίες,
 που αποτελούν τα θεμέλια για τη χαρά και την ευτυχία του ανθρώπου και ως προς το θέμα της σεξουαλικότητάς του. Ο αγώνας της εγκράτειας, της σεμνότητας, της αγνότητας, της μονογαμίας απαξιώνεται με αυτά τα προγράμματα ήδη από το Νηπιαγωγείο. Περιφρονείται ο πνευματικός  αγώνας των νέων που επιθυμούν να προσέλθουν αγνοί στο γάμο τους εμπιστευόμενοι την ευτυχία τους ακόμη και στο θέμα της σεξουαλικότητας στην αγάπη του Θεού. Περιφρονείται ο αγώνας όσων θα ήθελαν να ακολουθήσουν το δρόμο του Ορθόδοξου μοναχισμού, για να μην επεκταθούμε και στην αλλοίωση της έννοιας της αγνότητας όπως ορίζεται από αυτά τα προγράμματα.

Επιπρόσθετα, είναι απορίας άξιο, γιατί ενώ το θέμα της «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο Νηπιαγωγείο», προαναγγέλθηκε ξεκάθαρα  στην «Αιτιολογική Έκθεση στο Σχέδιο Νόμου….» (4), και έγινε η σχετική ανακοίνωση προς τους δημοσιογράφους, η συγκεκριμένη θεματολογία δεν αναγράφετε με σαφήνεια στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Διαβούλευσης (5)ώστε να έχει τη δυνατότητα ο κάθε γονέας να ενημερωθεί, να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του, τις επιθυμίες και τις επιφυλάξεις του. 

Αυτό το θεωρούμε εξαιρετικά ύπουλο και παραπλανητικό από τη πλευρά του Υπουργείου, το οποίο προσβάλλει εκτός από τα παιδιά και τη νοημοσύνη του σύγχρονου γονέα.


Καλούμε τους γονείς:

Να αρνηθούν τη συμμετοχή των παιδιών τους σε αυτά τα προγράμματα,

Να μην επιτρέψουν στους  «ειδικούς» εκπαιδευτές του Υπουργείου να γίνουν διαχειριστές της ζωής και των αξιών της δικής τους οικογένειας.

Να αναλάβουν οι ίδιοι να βοηθήσουν τα παιδιά τους, ήδη από τη γέννησή τους, ώστε να αναπτύξουν υγιή σεξουαλικότητα.

Να αγωνισθούν με όλα τα νόμιμα μέσα για να σωθούν τα παιδιά μας, οι οικογένειες, η Πίστη και η Πατρίδα μας, από τέτοιου τύπου καθοδηγητές και προγράμματα Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.

Να μπουν στην ιστοσελίδα της Δημόσιας Διαβούλευσης και να διατυπώσουν τα σχόλια, τις επιφυλάξεις, την έντονη αντίδραση και τη  διαφωνία τους σχετικά με την επιβολή, έστω και πιλοτικά, της Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης (γίνεται αναφορά στο (4) σελίδα 2). (5) Η συγκεκριμένη διαβούλευση θα είναι ανοικτή μέχρι τις 6 Μαΐου 2020, 8 π.μ.


Πηγές:

(1) http://www.foititikanea.gr/πανεπιστήμια/19069-αναλυτικά-η-παρουσίαση-με-τα-σημεία-του-πολυνομοσχεδίου-εκπαίδευσης

(2) https://www.bzga-whocc.de/fileadmin/user_upload/WHO_BZgA_Standards_English.pdf

(3) https://www.efsyn.gr/themata/thema-tis-efsyn/190290_sexoyaliki-diapaidagogisi-55-hronia-sto-perimene

(4) http://www.opengov.gr/ypepth/wp-content/uploads/downloads/2020/04/ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΕΚΘΕΣΗ_22.4.20_Διαβούλευση-1.pdf

(5) http://www.opengov.gr/ypepth/?p=5132#comments

 
Σχετικά άρθρα:

1. 

2. 

3. 

4. 

5. 

 

 

https://mumdadandkids.gr/oikogeneia/oxi-stin-epivoli-tis-seksoualikis-diapaidagogisis-apo-to-nipiagogeio?fbclid=IwAR0G6LrSMzI5G0KxxIj2o974t5KhedT0VMV3EhbEKh_yhvzSkAg1WVHEhzA#a5

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ὑπεύθυνη γιὰ ἕναν τίτλο σὰν τὸν ἀνωτέρω ὑπῆρξε ἡ ἀφισέτα ποὺ μᾶς ἔστειλε ἀπὸ τὴ Νέα Ζηλανδία, συνεργάτης -ναί, ἔχουμε συνεργάτες ἀκόμη καὶ στοὺς ἀντίποδες- σχετικὴ μὲ τὴν διάβρωση τοῦ παιδικοῦ πληθυσμοῦ διεθνῶς -ἀλλὰ καὶ στὴ χώρα μας, λέμε ἐμεῖς- ἀπὸ τὴν «κατάρα» αὐτὴ ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα Γιόγκα (Yoga) καὶ γιὰ τὴν ἀκρίβεια παιδικὴ γιόγκαγιόγκα γιὰ παιδιὰ (Kids Yoga ἢ Yoga for Kids).

Ἡ ἀφισέτα ἦταν σὲ διαστάσεις Α4, ὄρθιο σχῆμα, σὲ μαῦρο φόντο, μὲ δύο ὁριζόντιες ἔγχρωμες εἰκόνες, τὴ μία κάτω ἀπὸ τὴν ἄλλη διαχωριζόμενες ἀπὸ μία μαύρη φαρδιὰ λωρίδα ὅπου μὲ λευκὰ γράμματα ὑπῆρχαν οἱ λέξεις «children's mass kidnapping» (μαζικὴ ἀπαγωγὴ παιδιῶν). Ἡ εἰκόνα πάνω ἀπὸ τὴ λωρίδα ἦταν ἕνας ζωγραφικὸς πίνακας, ποὺ παρίστανε Ὀθωμανοὺς στρατιῶτες νὰ σέρνουν διὰ τῆς βίας μικρὰ Ἑλληνόπουλα, ἐνῶ σὲ πρῶτο πλάνο σπάραζαν οἱ μανάδες τους. Ὁ τίτλος τῆς εἰκόνας αὐτῆς, μὲ λευκὰ γράμματα σὲ μαῦρο φόντο ἦταν «in old days…» (στὸ παρελθόν...). Ἡ εἰκόνα κάτω ἀπὸ τὴ λωρίδα ἦταν μιὰ ἔγχρωμη φωτογραφία μὲ τέσσερα μικρὰ παιδιά, καθισμένα σὲ στάση λωτοῦ καὶ μὲ μάτια κλειστὰ νὰ κάνουν διαλογισμὸ στὰ πλαίσια πρακτικῆς γιόγκα. Κι ἐδῶ ὑπῆρχε λεζάντα, ὅπως καὶ στὴν ἐπάνω εἰκόνα: «…today» (...σήμερα).

Ὁ ὑπαινιγμὸς ἦταν περισσότερο ἀπὸ προφανής: Ἐπρόκειτο γιὰ τὸ «παιδομάζωμα», ὅπου ἐπὶ Τουρκοκρατίας ἐ­πραγ­μα­το­ποι­εῖ­το μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε, μὲ κατάληξη τὰ Ἑλληνόπουλα, ποὺ εἶχαν ἁρπαγεῖ νὰ ἐκπαιδεύονται ὡς Γενίτσαροι καί νὰ καθίστανται τελικὰ χειρότεροι ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὴ συμπεριφορά τους πρὸς τοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες ἀπὸ ὅπου εἶχαν προέλθει. Ἡ ἀπὸ κάτω εἰκόνα παρέπεμπε σέ μὴ ἐνημερωμένους γονεῖςγονεῖς ποὺ δοκίμασαν ἐ­πι­φα­νεια­κὰ τὴ γιόγκα καὶ παραδίδουν σήμερα οἰκειοθελῶς τὰ παιδάκια τους, ποὺ κάποια ἀπὸ αὐτὰ θὰ δελεαστοῦν -οἱ χῶροι, δυστυχῶς, ποὺ διαφημίζουν γιόγκα γιὰ παιδιά, προβάλλονται ὡς «ζεστοὶ» καὶ «ἀγαπητικοὶ»- καὶ θὰ θελήσουν νὰ ἀ­κο­λου­θή­σουν, ἴσως καὶ ἐπαγγελματικὰ τὴν ἐκπαίδευση ἄλλων στὴ γιόγκα καὶ τὶς ἐπακόλουθες νεοεποχίτικες πρακτικές.

Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὲς οἱ παραπάνω περιπτώσεις, κα­θὼς καὶ κάποιες ποὺ ἤδη ἀναφέραμε στὸ παρελθόν: π.χ. τὴν περίπτωση τῆς Λήδας-Εἰρήνης Σεϊτανίδη (Λήδας Σάνταλα)[1], πού ἀπὸ 12 ἐτῶν μέσω τοῦ θείου της, θεοσοφιστὴ Κώστα Στεφανίδη, μυήθηκε στὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ στὴ γιόγκα, ἀλλὰ καὶ τῆς δασκάλας τῆς γιόγκα Σεβαστῆς-Ἄννας Κωνσταντοπούλου, ποὺ διατηρεῖ στὴν Ἁγία Παρασκευὴ τὴ Σχολὴ Γιόγκα «Νοῦς Σῶμα Πνεῦμα Γιόγκα»[2] (Nous Soma Pneuma Yoga) πού σὲ συνέντευξή της ἀναφέρει ὅτι «Ἀσχολήθηκα γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὴ γιόγκα ... σὲ ἡλικία 9 χρόνων»[3].

Καὶ προσωπικά, πιστεύω, ὅτι δὲν ὑπάρχει Ἕλληνας «δάσκαλος» γιόγκα ἢ ἀ­πο­κρυ­φι­στὴς καὶ νεοεποχίτης γενικότερα, ποὺ νὰ μὴν εὐθύνονται οἱ ἐπιλογές του ὡς ἐνήλικος, στὴν ὅποια ἐπιρροὴ ἢ καθοδήγηση τυχὸν εἶχε ὡς παιδὶ πάνω στὰ θέματα αὐτά.

Ἀλλὰ, ἄς ἐπανέλθουμε στὸν σχολιασμὸ τοῦ βασικοῦ ἐ­ρε­θί­σμα­τος τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἀφισέτα ποὺ ἡ συνεργάτης ἀπὸ τὴ Νέα Ζηλανδία μᾶς ἔστειλε.

Ἡ ἀφισέτα ἦταν καλαίσθητη καὶ ἐντυπωσιακὴ καὶ πιστεύω ἔστελνε μήνυμα σαφὲς στὸν καλοπροαίρετο θεατή· εἶχε ὅμως ἕνα μειονέκτημα... ἦταν ξενόγλωσση!

Μετὰ ἀπὸ σύντομη συνεννόηση, οἱ συνεργάτες ἀποφασίσαμε ὅτι μία ξενόγλωσση ἀνάρτηση δὲν θὰ ἦταν ἀποτελεσματικὴ στὸ ἑλληνικὸ διαδικτυακὸ κοινό, ἔτσι προσπαθήσαμε ἀνε­πι­τυ­χῶς νὰ τὴν μεταγλωττίσουμε, ἐνῶ παράλληλα ἀπευθυνθήκαμε στὴν ἀποστολέα ρωτώντας, ποῦ τὴν εἶχε βρεῖ, γιὰ νὰ λάβουμε τὴν ἀπάντηση ὅτι τὴν εἶχε φιλοτεχνήσει ἡ ἴδια. Ἡ ἑπόμενη βέβαια κίνηση, ὅπως καταλαβαίνετε ἦταν ἡ παράκληση νὰ τὴν ἐξελληνίσει καὶ νὰ μᾶς τὴν ξαναστείλει.

Ἡ ὅλη «ἐπιχείρηση» δὲν ἦταν καθόλου ἁπλῆ, ἔστω καὶ διαδικτυακά, καθώς, γιὰ ὅσους ἀπὸ ἐσᾶς δὲν ὑπολογίσατε ὅτι μὲ τὴν Νέα Ζηλανδία ἔχουμε 11 ὧρες διαφορὰ -ὅταν ἐμεῖς στὴν Ἀθήνα ἔχουμε π.χ. 3,00΄ τὸ μεσημέρι ἐκεῖνοι στὸ Οὐέλινγκτον (Welling­ton) ἔχουν 2,00΄ τὸ βράδυ τῆς ἑπομένης γιὰ ἐμᾶς ἡμέρας- γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρουμε ὅτι ἐνῶ ἐμεῖς ἔχουμε π.χ. Δεκέμβριο, ἐκεῖ ἔχουν Ἰούνιο καὶ κάνουν μπάνια...

Παρὰ ταῦτα, λάβαμε κάποτε τὴν ἀφισέτα μεταγλωττισμένη. Ἡ αἰσθητική της δὲν ἄλλαξε, οἱ δύο εἰκόνες παρέμειναν στίς ἴδιες θέσεις· τὸ κείμενο μάλιστα βελτιώθηκε καθὼς τὴ θέση τοῦ «children's mass kidnapping» κατέλαβε ἡ λέξη «παιδομάζωμα» μὲ πολὺ μεγαλύτερα γράμματα καὶ τὴ φράση «in old days…» ἀντικατέστησε ἡ λέξη «παλιά...», ἐνῶ ἀντὶ τῆς λέξης «…today» μπῆκε ἡ λέξη «...σήμερα».

Ἡ ἀφισέτα ἦταν ὁλοκληρωμένη καὶ στὰ χέρια μας. Τώρα ἄρχιζε ἕνα ἄλλο, ἐπίπονο ἔργο. Ἔπρεπε νὰ σταλεῖ «παντοῦ»!

Ἡ «ἐπιχείρηση» ἄρχισε· ἡ εἰκόνα μοιράστηκε μεταξύ τῶν συ­νερ­γα­τῶν κι ἄρχισαν οἱ ἀναρτήσεις στὶς σελίδες τῶν «φίλων» καὶ στὶς σελίδες τῶν «φίλων τῶν φίλων», ποὺ εὐτυχῶς εἶναι ἀρκετοὶ -μόνο στὴ σελίδα μας: «Οἱ Φίλοι τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων (Π.Ε.Γ.)[4]» ὑπάρχουν καταγεγραμμένα 1.180 μέλη- κι ἐλπίζουμε νὰ εἶναι ὅλοι τους σὲ θέση νὰ κατανοήσουν πόσο ἀναγκαία εἶναι αὐτὴ ἡ εἰρηνικὴ «σταυροφορία» γιὰ τὴν ἀφύπνιση τῶν συνειδήσεων τῶν γονέων ἀρχικά, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων δὲν ἔχουν κατανοήσει σὲ τί «χέρια» παραδίδουν τὰ παιδιά τους.

Εἶναι χαρακτηριστικό τό παράδειγμα μέλους τῆς σελίδας μας ποὺ ἐνεγράφη πρόσφατα καὶ ἔκανε τὴν παρακάτω ἀνάρτηση: «Ὑπάρχουν πολλὰ παιδιὰ (ἢ καὶ ἐνήλικες) στὴν Ἑλλάδα πού ἀλλαξοπίστησαν κι ἔγιναν Ἰνδουιστὲς λόγω τῆς γιόγκα; Πολὺ ἀμφιβάλω. Σὲ κάθε περίπτωση ἡ ἀναλογία μὲ τὸ παιδομάζωμά μοῦ φαίνεται πολὺ τραβηγμένη. Ὅσο γιὰ τὴ γιόγκα, προσωπικὰ ἔχω βρεθεῖ σὲ 1-2 τέτοια τμήματα καὶ μοῦ φάνηκε ἐξαιρετικὰ βαρετὴ σὲ σημεῖο ποὺ δὲν ἦταν κἄν ἱκανὴ νὰ μὲ δελεάσει νὰ ξανάπαω, πολλῶ δὲ μᾶλλον νὰ γίνω Ἰνδουιστής».

Καὶ στὸν ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων ἀπαντήσαμε: «Εἶστε ἀπὸ τοὺς τυχερούς, ἀδελφέ, ποὺ βρήκατε τὴν γιόγκα "ἐξαιρετικὰ βαρετὴ σὲ σημεῖο ποὺ δὲν ἦταν κἄν ἱκανὴ νὰ σᾶς δελεάσει νὰ ξα­να­πᾶ­τε"... ὅμως, πιστέψτε μας, γνωρίζουμε ἑκατοντάδες δασκάλες γιόγκα, πού ξεκίνησαν τήν γιόγκα ὡς μικρά παιδιά».

Ἡ παραπάνω ἀνάρτηση, πιστεύω, ἀποτελεῖ τὸ κλασικὸ παράδειγμα τοῦ καλοπροαίρετου μέσου νεοέλληνα, νέου πατέρα καὶ νέου συζύγου ποὺ ἔχει ἀποκτήσει τὴν «πληροφόρησή» του σχετικὰ μὲ τὴ γιόγκα ἀπὸ τὴν ἀθρόα διαφήμιση, ἀπὸ τὶς χιλιάδες ἀσκούμενους ποὺ λόγω παραπληροφόρησης ἢ καὶ μόδας σπεύδουν νὰ δηλώσουν ὅτι τὸ παραθρησκευτικό, νεοεποχίτικο αὐτὸ εἶδος ἀνατολίτικης πρακτικῆς ἀποτελεῖ εἶδος γυ­μνα­στι­κῆς ποὺ βοηθᾶ στὸ στρὲς καὶ στὸ ἄγχος, λὲς καὶ οἱ προηγούμενες γενιὲς ποὺ πέρασαν πολέμους καὶ προσφυγιὲς δὲν εἶχαν τρόπους νὰ περιορίσουν καὶ νὰ θεραπεύσουν τὸ στρὲς καὶ τὸ ἄγχος· ἢ γιὰ νὰ εἴμαστε πιὸ ἀντικειμενικοί: Εἶχαν ἄραγε χρόνο ἢ ἐνδιαφέρον στὶς τόσες δυσκολίες τῆς ζωῆς τους νὰ σκεφθοῦν περὶ στρὲς καὶ ἄγχους;

Κλείνοντας τὸ κατὰ τὰ ἄλλα βαρετὸ αὐτὸ ἄρθρο, ποὺ μᾶλλον δὲν θὰ «ἐκόμισε γλαύκα εἰς Ἀθήνας», θὰ θέλαμε νὰ ἐν­θαρ­ρύ­νου­με καθένα ἀπὸ τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες -εἰδικά τους ἀσχολούμενους μὲ τὸ διαδίκτυο- νὰ ἐπικοινωνήσουν μαζί μας στὸ τηλέφωνο τῆς Π.Ε.Γ.: 210 6396665 ἢ στὸ email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. ὥστε νὰ τοὺς ἀποστείλουμε τὸ σχέδιο τοῦ «παιδομαζώματος».

Ἄς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι μιὰ ἀνάρτηση δική μας μπορεῖ νὰ σώσει τὴν ζωὴ καὶ εἰδικὰ τὴν ψυχὴ ἑνὸς παιδιοῦ· ἑνὸς παιδιοῦ ποὺ ἀποτελεῖ τὸ μέλλον μας· τῆς Πίστης μας, τῆς Πατρίδας μας, τῆς Φυλῆς μας.

Κι ἀκόμη, ἄς μὴν ξεχνᾶμε τὴ ρήση Ἐκείνου, ποὺ τόσο πολὺ ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν ἐλπίδα τοῦ Κόσμου· τὰ παιδιά: «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με, τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ιθ' 14).

Ὀλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι δέν στοχεύουμε στήν προσβολή ἤ στήν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως κανενός ἐκ τῶν ἀναφερομένων στό παρόν ἄρθρο. Θά θέλαμε ὅμως νά προστατεύσουμε τό κοινό, ἀπό τό ψυχοφθόρο δηλητήριο, τῆς γιόγκα δηλώνοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βοηθᾶται οὔτε νά χαλαρώσει, οὔτε νά γυμναστεῖ, πολλῶ μάλλον «νά γνωρίσει τον ἑαυτό του» ἤ «νά ἀφυπνίσει τήν συνείδησή του» μέ τίς πρακτικές τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ καί τῆς γιόγκα. Βοηθᾶται καί σώζεται μόνο μέσα στή μία ποίμνη, τήν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία.

 

[1] Βλ. Ὀρθόδοξος Τύπος, φ. 14 Φεβρ. 2020, «Μιὰ φορά, μιὰ ἠθοποιὸς κι ἕνας τραγουδιστῆς».

[2] https://www.facebook.com/nousomapneumayoga/

[3] http://archive.is/LsiOq

[4] https://www.facebook.com/groups/416460255390280/

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὸν Γιάννη Γαραντζιώτη τὸν πρωτοσυνάντησα ἕνα κα­λο­και­ρι­νὸ ἀπόγευμα τοῦ 1986. Εἶχε προ­η­γη­θεῖ ἕνα τηλεφώνημα ἀπὸ μέρους μου ποὺ καθόρισε τὴν συνάντηση. Ὁ Γιάννης ἀνῆκε στὴ «Νέα Ἀ­κρό­πο­λη»· ἦταν μάλιστα ὁ Διευθυντὴ τοῦ παραρτήματος τῆς Θεσσαλονίκης, ἕνας ἀπὸ τοὺς τέσσερις ἀνώτερους στὴν ἱεραρχία τῆς Ὀργάνωσης.

Εἶχαν ἤδη προηγηθεῖ ἀρκετὲς προσωπικὲς συναντήσεις μὲ τὴν μητέρα του, Ἑλένη, μὲ τὴν ὁποία μὲ εἶχε φέρει σὲ ἐπαφὴ ὁ μα­κα­ρι­στὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, στὰ πλαίσια ἑνὸς προ­γράμ­μα­τος, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ὀνομαστεῖ «Συμβουλευτικὴ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων» καὶ τὸ ὁποῖο περιελάμβανε τὴν ἐ­πι­κοι­νω­νί­α καὶ στήριξη γονέων μὲ παιδιὰ θύματα ἐγκλωβισμένα σὲ ὁμάδες, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηριστοῦν «σέκτες» (sects) ἢ «Ψυχολατρεῖες» (Cults) ἢ καὶ «Καταστροφικὲς Λατρεῖες» (D­e­s­t­r­u­c­t­i­ve Cults), κατὰ τὴ διεθνῆ ὁρολογία.

Μὲ τὸν Γιάννη δὲν εἴπαμε πολλὰ ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα. Τὸν ἄφησα νὰ μιλήσει γιὰ πάνω ἀπὸ μισή ὥρα ἐκεῖνος, ἀ­κο­λου­θών­τας τὴ μεθοδολογία τοῦ π. Ἀντωνίου, χωρὶς νὰ τὸν διακόπτω. Μοῦ μίλησε γιὰ τὴν «φιλοσοφία» τὴν ὁποία «κάνουν πράξη» στὴ ὀργάνωση, γιὰ τὸ «Σπήλαιο τοῦ Πλάτωνα»[1], βασικὸ κι ἀγαπημένο θέμα στὴ Νέα Ἀκρόπολη, μέσω τῆς ἀλληγορικῆς ἱστορίας τοῦ ὁποίου ἐπιχειροῦν νὰ πείσουν τὸν νεόφυτο ὅτι ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος εἶναι «κοιμισμένος» καὶ χρειάζεται τὰ φῶτα τῆς Ὀργάνωσης γιὰ νὰ «ξυπνήσει». Μοῦ μίλησε ἀκόμα γιὰ τὴν ἀνάγκη «ἀνάπτυξης τῆς συνείδησης» καὶ γιὰ τὴν 6η φυλὴ τῆς ἐξελιγμένης ἀνθρωπότητας, μιὰν ἐλίτ, ἕναν πύρινα ποὺ θὰ εἶ­ναι οἱ ὁδηγοὶ τῆς ἀνθρωπότητας, μετὰ τὴν ἐπιβίωση ἀπὸ ἕναν «πο­λι­τι­στι­κὸ μεσαίωνα».

Ξανασυνάντησα τὸν Γιάννη στὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, συνοδευόμενο ἀπὸ τὸν π. Ἀντώνιο. Ἦταν τὸ 1992 ὅταν ὁ Γιάννης εἶχε ἐγκαταλείψει τὴν Νέα Ἀκρόπολη καὶ εἶχε ἐκδόσει καὶ τὸ βιβλίο του «Τὸ Ξεσκέπασμα τῆς Ἀπάτης».

Ἡ τρίτη καὶ τελευταία φορὰ ποὺ συνάντησα τὸν Γιάννη ἦταν σὲ ἕνα τηλεοπτικὸ πάνελ, γιὰ τὸ «Ξεσκέπασμα τῆς Νέας Ἀ­κρό­πο­λης» -δὲν θυμᾶμαι τὸν παρουσιαστὴ· ἴσως ἦταν ὁ Νίκος Εὐαγγελάτος, στοῦ ὁποίου ἀντιαιρετικές ἐκπομπές εἶχα συχνά παραστεῖ- ὅπου συμμετεῖχε ὁ Γιάννης Γαραντζιώτης, ἡ δημοσιογράφος Ρένα Κουβελιώτη κι ἕνας ἰδιωτικὸς ἀστυνομικός, ἐνῶ ἡ δική μου συμμετοχή ἦταν σὲ τηλεοπτικὸ παράθυρο. Ἔχουν περάσει πάνω ἀπὸ 25 χρόνια ἀπὸ τότε καὶ τὸ μόνο ποὺ ξέρω γιὰ τὸν Γιάννη εἶναι ὅτι ζεῖ κάπου στὴ Θεσσαλονίκη, ἀφοῦ ἔκανε ἕναν ἡράκλειο ἀγώνα γιὰ «Τὸ Ξεσκέπασμα τῆς Ἀπάτης» τῆς Νέας Ἀκρόπολης.

Ἀλλά, ἄς ψηλαφίσουμε τὴν κίνηση αὐτή, ποὺ παρουσιάζεται στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ὡς «Φιλοσοφικὸ Κέντρο Νέα Ἀ­κρό­πο­λη» καὶ ποὺ τὸ Ἑλληνικό της τμῆμα ἱδρύθηκε τὸ 1981 ἀπὸ τὸν Γ. Α. Πλάνα (Georgios Alvarado Planas).

Ἡ Νέα Ἀκρόπολη εἶναι διεθνὴς ὀργάνωση ποὺ ἵδρυσε ὁ Ἀρ­γεν­τι­νὸς Χόρχεϊ Ἄνχελ Λιβράγκα Ρίζι (Jorge Angel Livraga Rizzi), -«ἀγαπημένο παιδὶ» τοῦ δικτάτορα Πινοτσὲτ- τὸ 1957, μὲ παρουσία -σύμφωνα μὲ δικά τους στοιχεῖα- σὲ 55 χῶρες καὶ 15.000 μέλη[2].

Στὴ χώρα μας διαθέτει 11 «ἑστίες»: 5 στὴν Ἀττικὴ (Κυψέλη, Ἰλίσια, Περιστέρι, Νέα Σμύρνη, Αἰγάλεω), 2 στὴ Θεσσαλονίκη (Κεντρικὸ καὶ Ἀνάληψη), 1 στὴν Πάτρα καὶ 3 στὴν Κρήτη (Ἡράκλειο, Ρέθυμνο καὶ Χανιά).

Πρόκειται γιὰ ἀποκρυφιστική ὀργάνωση, ποὺ κατ' ὄνομα ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ τὴν Φιλοσοφία καὶ τὴν συγκρητιστικὴ μελέτη τῶν πο­λι­τι­σμῶν, φι­λο­σο­φι­ῶν, θρησκειῶν κ.λπ. Στὴν οὐσία ἀ­πο­δέ­χε­ται ἕ­να τυποποιημένο δόγμα ποὺ προέρχεται κυρίως ἀπὸ τὰ γρα­πτά της Ἕλενας Μπλαβάτσκυ, ἱδρύτριας τῆς Θεοσοφικῆς Ἑ­ται­ρί­ας.

Ἡ διδασκαλία τῆς ὀργάνωσης αὐτῆς εἶναι ὁλοκληρωτικὴ καὶ ἐπικίνδυνη γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ Νέα Ἀκρόπολη «θέλει νὰ κατασκευάσει ἕνα Νέο Ἄνθρωπο, μιὰ Νέα καὶ καλύτερη νοοτροπία γιὰ ἕνα Νέο καὶ Καλύτερο γιὰ ὅλους κόσμο. Ὁ νέος κόσμος θὰ γίνει ἀφοῦ δημιουργηθεῖ ὁ νέος ἄνδρας καὶ ἡ νέα γυναίκα, ποὺ θὰ ἁρμόζουν στὴν ἐποχὴ τοῦ Νέου Αἰώνα»[3].

Ἡ ὀργάνωση ἔχει ὡς σκοπό της «νὰ δημιουργήσει τὴ νέα φυλή, τὴν τάξη τῆς ἐξουσίας. Σ’ αὐτὴ φτάνει κάποιος μὲ τὴ διαδικασία τῆς αὐτοεξέλιξης. Στὸν “Νέο Κόσμο” θὰ ἀ­να­γνω­ρι­στοῦν ὡς πολίτες μόνο ὅσοι κατορθώσουν νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν “ἄρρωστη πνευ­μα­τι­κὴ νηπιότητα”, οἱ εὐθύνες ποὺ θὰ ἀναλάβουν θὰ εἶναι ἀ­νά­λο­γες μὲ τὸ βαθμὸ ἐσωτερικῆς ἐξέλιξης κάθε ἀτόμου»[4].

Κατὰ τὴν ἀντίληψη τῆς κίνησης, οἱ λαοὶ διευθύνονται σήμερα ἀπὸ τὰ «σιδερένια ἀφεντικὰ τῆς ἰδεολογικῆς κατοχῆς», ποὺ ἔχουν «σάπια καρδιά». Ὅμως σ’ αὐτὴ τὴ σαπίλα θὰ φυτρώσουν οἱ νέοι σπόροι μιᾶς «Νέας Ἐποχῆς»[5].

Ἡ ὀργάνωση καλύπτει πρὸς τὰ ἔξω τὶς ἀληθινές της προθέσεις. Στὸ ἀπόρρητο βιβλίο «Ἐγχειρίδιο τοῦ Ὁδηγητῆ» (Manuel du Dirigant), ποὺ θεωρεῖται τὸ εὐαγγέλιο τῆς κίνησης, ὁ Λιβράγκα ἀναφέρει: «Ἡ προπαγάνδα πρέπει νὰ προσφέρει εἰκόνα ποὺ νὰ προσελκύει, εἰκόνα προσωπικῆς εὐχαρίστησης, χωρὶς νὰ ὑποψιάζεται κάποιος πὼς οἱ ἄνθρωποι καλοῦνται ν’ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς καὶ πὼς ἐπιφορτίζονται μὲ μεγάλες θυσίες ἢ προσπάθειες. Ὅταν δεθοῦν μὲ τὴν ὁμάδα, τότε μᾶς κατανοοῦν καὶ θεωροῦν παράσημο τὶς θέσεις ποὺ προηγουμένως θὰ τοὺς ἔφερναν φόβο[6]. Γιὰ νὰ φτάσουμε στὸ “Νέο Κόσμο” πρέπει νὰ ἐξουδετερωθεῖ ἡ δημοκρατία, ποὺ εἶναι ἡ ἀράχνη καὶ “συνεπὴς πηγὴ δυστυχίας”. Ὁ “νέος κόσμος” θὰ κυβερνᾶται ἀπὸ τοὺς “φιλοσόφους”»[7].

Σύμφωνα μὲ τὸ «Ἐγχειρίδιο τοῦ Ὁδηγητῆ», «ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἐξουσία εἶναι πάντοτε ἔκφραση τῆς τάσης γιὰ τελειοποίηση καὶ γιὰ ὁλοκλήρωση. Ὅσοι δὲν ἔχουν αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία, εἶναι βλάκεςἀνόητοι Βοῦδες. Ὅποιος δὲ νοιώθει μέσα του τὴ δύναμη νὰ εἶναι ὁδηγητής, δὲν πρέπει νὰ ἐξοντωθεῖ ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Εἶναι καλύτερο νὰ ὑπηρετεῖ τοὺς ἄλλους».

Ἡ κίνηση διαμορφώνει διάφορες τάξεις, ποὺ ὀνομάζονται «Λόγοι». Ἡ «τάξη τῆς ἐξουσίας» ἀποτελεῖται ἀπὸ τοὺς «Ἀ­νω­τέ­ρους Ἀνθρώπους», ποὺ ὁδηγοῦν τοὺς «λιγότερο ἱκανούς». Κα­τὰ τὴ Νέα Ἀκρόπολη οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι ὅλοι ἴσοι[8]. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν «τάξη τῆς ἐξουσίας», ὑπάρχει καὶ ἡ τάξη τῶν «γυναικείων ταγμάτων». Στὴν κίνηση τὸ ἀρσενικὸ εἶναι τὸ σύμβολο τοῦ ἐξουσιαστῆ. Μιὰ τρίτη «τάξη» εἶναι οἱ «ταξιαρχίες τῶν ἐργατῶν». Ἡ ὀργάνωση λοιπὸν ἀναλαμβάνει νὰ δημιουργήσει τὴ «νέα φυλή», τὴν τάξη τῆς ἐξουσίας. Σ’ αὐτὴ φθάνει κάποιος μὲ τὴ διαδικασία τῆς αὐτοεξέλιξης.

Αὐτὴ ἡ ρατσιστικὴ ὀργάνωση δὲν ἔχει πρόβλημα νὰ παρουσιάζεται πρὸς τὰ ἔξω μὲ νομοταγὲς προσωπεῖο, νὰ ἐμφανίζεται ὑπέρμαχος τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῶν δη­μο­κρα­τι­κῶν θεσμῶν. Ὅμως ἡ πραγματικὴ θέση καὶ ἀξιολόγηση τῆς δημοκρατίας καὶ τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν φαίνεται καθαρὰ στὰ ἔντυπά της, ποὺ δὲν προορίζονται γιὰ τὸ εὐρύτερο κοινὸ[9].

Στὴ χώρα μας ἡ ὀργάνωση αὐτὴ στοχεύει σὲ νέα μέλη τὰ ὁποῖα «ἁλιεύει» μὲ πυκνὴ ἑβδομαδιαῖα ἀφισοκόλληση κυρίως στὴν περιοχὴ τῶν Πανεπιστημιακῶν Σχολῶν. Ἀκόμη δὲν φείδεται νὰ ἀλλάζει συνεχῶς προσωπεῖα, κάτι ποὺ ἐφαρμόζει μὲ συνέπεια καὶ στὸ διαδίκτυο. Σχεδὸν πουθενὰ πλέον δὲν ἐμ­φα­νί­ζει τὸν πραγματικὸ τίτλο: «Νέα Ἀκρόπολη». Στὸ Αἰγάλεω καλύπτεται πίσω ἀπὸ τὸν τίτλο «Πολυχῶρος Aventura»[10]· στὶς Σέρρες, ὡς «Οἱ 7 μάσκες», ἕνας πολιτιστικός, θεατρικὸς καὶ φι­λο­σο­φι­κὸς σύλλογος ποὺ μᾶλλον δὲν τελεσφόρησε[11]· στὴν Πάτρα ὡς Πολιτιστικὴ καὶ Καλλιτεχνικὴ Κίνηση «Ἐννέα Μοῦσες»· στὴν Ἀθήνα, ὡς «Athens Workshops», ποὺ κι αὐτὸ δὲν τελεσφόρησε. Καὶ βέβαια, μὲ πολλὲς ἱστοσελίδες-παγίδες ὅπως τὸ «Φιλοσοφία Σήμερα»[12] καὶ πολλὲς ἄλλες.

Ὁ Γιάννης Γαραντζιώτης, γράφει κάπου στὸ βιβλίο του: «Ἤμουν ἀρκετὰ χρόνια στὴ Νέα Ἀκρόπολη, δάσκαλος καὶ μὲ ἄλλα ὡραῖα ἀξιώματα. Ἔφυγα γιὰ τὸν ἁπλὸ λόγο ὅτι ἦταν ἕνα ἀδιέξοδο! Δὲν ὑπῆρχε ἁρμονία, μόνο μία συνεχόμενη μάχη ἡ ὁποία ἔβγαζε στὸ πουθενά».

Ὁ Γιάννης βρῆκε τελικά ἀνάπαυση στήν Ἐκκλησία. Μακάρι κάποτε τὰ νέα παιδιὰ ποὺ μάταια ἀ­να­λώ­νουν τὴ ζωὴ τους νομίζοντας ὅτι βελτιώνουν τὸν ἑαυτό τους κι ὅτι θὰ σώσουν τὸν κόσμο, νὰ ξυπνήσουν ἀπ' τὴ βαθιὰ νάρκη καὶ νὰ βαδίσουν τὸν ἴδιο μὲ ἐκεῖνον δρόμο.

 

[1] https://www.youtube.com/watch?v=cZTgISTxNUM

[2] https://nea-acropoli.gr/ti-einai-i-nea-acropoli/

[3] π. Ἀντ. Ἀλεβιζοπούλου, Νεοφανεῖς Αἱρέσεις, Καταστροφικὲς Λατρεῖες... σ. 121.

[4] Ὁ Ἀγγελιοφόρος, πολυγρ. ἔκδ. τῆς Νέας Ἀκρόπολης, σ. 3 (Τί εἶναι Νέα Ἀκρόπολις).

[5] π. Ἄντ. Ἀλεβιζοπούλου, Νεοφανεῖς Αἱρέσεις... σ. 121 (Νέα Ἀκρόπολη 11, σ. 10).

[6] Στὸ ἴδιο, σσ. 121-122.

[7] Στὸ ἴδιο, σ. 122 (Γ. Λιβράγκα, Κοινωνικοπολιτική, σσ. 42-44 & σ. 75).

[8] Στὸ ἴδιο, σ. 122 (Κοινωνικοπολιτική, σ. 80, Θέματα 1-4, πολυγρ. Θέμα 3, σ. 5).

[9] Στὸ ἴδιο, σ. 122.

[10] https://www.facebook.com/poluxorosaventura

[11] http://archive.is/HJ6Wu

[12] https://www.facebook.com/filosofia.simera/

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Δὲν ξέρω πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε κάποια ἐξοικείωση μὲ τὸν «Πόλεμο τῶν Ἄστρων». Καὶ δὲν ἀναφέρομαι σ' αὐτόν, ποὺ ὁ ἀμερικανὸς Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ ἐνίσχυσε, ἐγκαθιδρύ­οντας σε πρὸ ἡμερῶν τὴ στρατιωτικὴ διοίκηση διαστήματος «USSPACECOM», ἡ ὁποία θὰ ἀναλάβει νὰ ἐξασφα­λίσει τὴν ὑπεροχὴ τῶν Η.Π.Α. -ποὺ ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν Κίνα καὶ τὴ Ρωσία-, σὲ αὐτὸ τὸ νέο ἐν δυνάμει πεδίο πολέμου, σὲ περίπτωση «πολέμου τῶν ἄστρων».

Οὔτε ἀναφέρομαι στὸ ὅτι πρόσφατα, τέθηκαν σὲ τροχιὰ γύρω ἀπό τὴ γῆ, δύο καινούργιοι στρατιωτικοὶ δορυφόροι· ἕνας ἀμερικανικός καὶ ἕνας ρωσικός, πού -ἂν καὶ ἡ ἐκτόξευση τέτοιων δορυφόρων εἶναι κάτι συνηθισμένο τὴν τελευταία δεκαετία- δὲν παύει νὰ ὑπενθυμίζει τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴ στρατιωτικοποίηση τοῦ διαστήματος.

Ἀναφέρομαι σὲ κάτι ἄλλο ποὺ βέβαια ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὰ ἐνδιαφέροντα αὐτῆς τῆς στήλης.

Ἴσως πολλοὶ λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὸ Μάϊο τοῦ 1977 πίστεψαν ὅτι ἡ τρέλα τοῦ Τζόρτζ Λούκας (George Lucas) στὸ διάσημο πλέον κινηματογραφικό του ἔργο, «Πόλεμος τῶν Ἄστρων» (Star Wars), θὰ μποροῦσε νὰ γίνει πραγματικότητα. Σήμερα, 43 χρόνια μετὰ τὴν πρώτη του ταινία ἐπιστημονικῆς φαντασίας, εἶναι προφανὲς ὅτι πόλεμος μπορεῖ νὰ πραγματοποιεῖται στὸ διαστημικὸ χῶρο καὶ ὄχι μόνο μέσα στὰ στούντιο τοῦ Χόλιγουντ. Ἄλλωστε, τὰ ἀμυντικά δόγματα τῶν ὑπερδυνάμεων βασίζονται σὲ μεγάλο βαθμό στοὺς ἐξοπλισμοὺς στὸ διάστημα.

Κι αὐτὴ ἡ «πραγματικότητα» ἀφορᾶ δύο παράλληλους τομεῖς. Ὁ πρῶτος -ποὺ γι' ἐμᾶς εἶναι ἀδιάφορος- ἀφορᾶ στὴ «διαι­σθητικὴ» ἱκανότητα τοῦ Λούκας νὰ «ὑποψιάζεται» τὴν κατεύθυνση ποὺ παίρνουν τὰ πράγματα στὸ ὑλικὸ σύμπαν καὶ νὰ σχεδιάζει ἀνάλογα τὴν κινηματογραφική του στρατηγική. Ὁ δεύτερος ὅμως τομέας ἀφορᾶ στὸν «θρησκευτικὸ» ἢ μᾶλλον στὸν ὑπαρξιακό προσανατολισμὸ τοῦ ἀμερικανοῦ σκηνοθέτη ὁ ὁποῖος ταυτίζεται ἀπόλυτα μὲ τὸ σύνδρομο τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Υδροχόου» (New Age).

Ἀλλὰ ἂς γίνουμε περισσότερο σαφεῖς.

Tό Star Wars -γνωστὸ ἀμερικανικὸ franchise «ἐπικῆς διαστημικής ὄπερας»-, ἐπικεντρώνεται σὲ σειρά ταινιῶν μὲ πρώτη, ποὺ προβλήθηκε στὶς 25 Μαΐου τοῦ 1977 καὶ ἔκτοτε δημιούργησε ἕνα φαινόμενο πόπ κουλτούρας, τὸ ὁποῖο παρήγαγε ἐννιὰ συνολικά ταινίες καὶ μιὰ ἐκτενῆ σειρὰ ἀπὸ βιβλία, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, τηλεοπτικὲς σειρές, παιχνίδια, φιγοῦρες καὶ ἄλλα προϊόντα, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ σύμπαν τοῦ Star Wars[1].

Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἄραγε θυμοῦνται τὸ κλασσικὸ πλέον ἐναρκτήριο theme: «Πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρό, σ' ἕνα Γαλαξία πολύ, πολύ μακρινό, κυβερνᾶ τὸ σιδηρόφρακτο καὶ καταπιεστικὸ καθεστώς τῆς Γαλαξιακῆς Αὐτοκρατορίας, ποὺ ἀνέτρεψε τὴ Γαλαξιακή Δημοκρατία καὶ τοὺς φρουρούς της, τοὺς Ἱππότες Τζένταϊ. Τὴν τάξη ἐπιβάλλει ἐκ μέρους τοῦ σατανικοῦ Αυτοκράτορα, τοῦ Σκοτεινοῦ Ἄρχοντα τῶν Σέθ, ὁ πανίσχυρος πρώην Τζένταϊ Ντάρθ Βέϊντερ. Μιὰ ἐπανάσταση ἔχει ξεσπάσει ἐναντίον τῆς στυγνῆς δικτατορίας, ὀργανωμένη ἀπὸ τὴν Ἐπαναστατικὴ Συμμαχία, μὲ τὴν Πριγκίπισσα Λέϊα νὰ εἶναι μία ἀπὸ τοὺς μυστικούς της ἀρχηγούς»;

Καὶ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς γνωρίζουν ὅτι κάτω ἀπὸ τὸ γοητευτικὸ «φανταστικὸ» σενάριο καὶ τῶν ἐννέα ταινιῶν, ὑποβόσκει ἡ νόθα μεταφυσική, ὁ ἀποκρυφισμός, τὰ ἀνατολικὰ θρησκεύματα;

Ἡ λεγόμενη «ἐπιστημονικὴ φαντασία» στὸ σύνολό της σχε­δὸν ταυτίζεται μὲ τὸ ἀποκρυφιστικὸ στοιχεῖο μὲ ὅποιο ὄνομα κι ἂν θέλουμε νὰ τὸ χαρακτηρίσουμε: εσωτερισμό, μυστικισμό, πνευ­ματισμό, μαγεία, παραψυχολογία ἢ «παραφυσικά φαινόμενα».

Ἄς γίνουμε ὅμως πιὸ σαφεῖς· καὶ μὲ παραδείγματα:

Στὸ «φανταστικὸ» σύμπαν τοῦ Λούκας κυριαρχεῖ «Ἡ Δύναμη» (The Force). Εἶναι ὁ «θεός-κατάσταση» ἢ «ἡ Ὁδὸς» κατ' ἀντιγραφὴ τοῦ Τάο (Tao), τῆς «Ὁδοῦ» τοῦ Ταοϊσμού[2] -ἀναλογικὰ μποροῦμε νὰ τὴν παραλληλίσουμε καὶ μὲ τὸ Μπραχμάν (Brah­man)[3] τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ ἢ τὸ Ἄϊν Σόφ (Ein Soph) τοῦ Καμπαλισμού[4]-, τοῦ δυϊστικοῦ αὐτοῦ θρησκευτικοῦ-ὑπαρξιακοῦ συστήματος, ποὺ ἀναπτύσσεται σὲ δύο ὄψεις, τὸ Γίν (Yin) καὶ τὸ Γιάνγκ (Yang), ἀντίθετα καὶ ἀλληλοσυμπληρούμενα συγχρόνως. Ἔτσι καὶ «Ἡ Δύναμη» ἔχει δύο ὄψεις: τὴν «Φωτεινὴ πλευρὰ τῆς Δύναμης» (The light side of the Force), γνωστή, καὶ ὡς Άσλα (Ashla), μιὰ πλευρὰ τῆς Δύναμης εὐθυγραμμισμένη μὲ τὴν ἠρεμία, χρησιμοποιούμενη γιὰ τὴ γνώση καὶ τὴν ἄμυνα. Οἱ Τζένταϊ (Jedi) εἶναι «διάσημοι ἀσκητὲς τοῦ φωτός» -κάτι σὰν διαστημικοὶ Ναΐτες-Σαμουράϊ μὲ παραψυχικές ἱκανότητες- καὶ θανάσιμοι ἐχθροί τῶν Σέθ (Sith) -σκοτεινῶν ὀντοτήτων, μὲ παραψυχικές ἱκανότητες κι αὐτοί-, ποὺ ἀκολούθησαν τὴ σκοτεινὴ πλευρὰ τῆς Δύναμης (The dark side of the Force).

Ἡ Δύναμη, λοιπόν, ἔχει καὶ τὴν σκοτεινή της πλευρὰ, γνωστή καὶ ὡς Μπόγκαν (Bogan). Ὅποιοι χρησιμοποιούν τὴ σκοτεινὴ πλευρὰ ἕλκουν τὴ δύναμή τους ἀπὸ τὰ πιὸ βίαια, πρωτόγονα καὶ σκοτεινὰ συναισθήματα, ὅπως ὁ φόβος, ὁ θυμός, τὸ μῖσος, τὸ πάθος καὶ ἡ ἐπιθετικότητα.

Τὸ «φανταστικὸ» σύμπαν τοῦ Λούκας χαρακτηρίζεται ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἕνα ἰδιαίτερο ἡμερολόγιο, μιμούμενο τὴν κατάργηση τῆς χριστιανικῆς χρονολόγησης μὲ βάση τὴ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Νὰ θυμηθοῦμε ἀκόμη ὅτι πρόσφατα καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παι-δείας τῆς Κυβέρνησης τῆς Αὐστραλίας σχεδιάζει -ἔπειτα ἀπὸ καταγγελίες ὅτι παραβιάζεται ἡ ανεξιθρησκία-, νὰ αντικαταστήσει στὰ σχολικὰ βιβλία τοὺς προσδιορισμοὺς π.Χ (πρὸ Χριστού - BC Before Christ) καὶ μ.Χ (μετὰ Χριστόν - AD Anno Domini) μὲ τὶς φράσεις Κ.Χ (κοινή χρονολογία - CE Common Era) καὶ π.Κ.Χ (πρὸ κοινῆς χρονολογίας - BCE Before Common Era). Τὸ ἴδιο ἀκολουθοῦν κι οἱ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά» ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, ἀλλὰ καὶ οἱ συγκεκριμένοι τύποι χρονολόγησης ἔχουν σχεδὸν ἀντικαταστήσει τὴ χριστιανικὴ χρονολόγηση στὶς ἐπιστημονικὲς δημοσιεύσεις ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα.

Ἔτσι καὶ τὸ «σύμπαν» τοῦ Λούκας ἀκολουθεῖ ἕνα τεράστιο χρονολογικὸ εὗρος ὥστε οἱ πρῶτες ἱστορίες ποὺ περιγράφονται εἴτε σὲ νουβέλες εἴτε σὲ κόμικς νὰ ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ 5.000 πΜΓ (πρὸ τῆς Μάχης τοῦ Γιάβιν - Battle at Yavin) καὶ νὰ φτάνουν μέχρι καὶ τὸ 100 μΜΓ (μετὰ τὴ Μάχη τοῦ Γιάβιν), ἐνῶ γίνονται ἀναφορὲς σὲ χρονολογίες δημιουργίας τοῦ «σύμπαντος» κοντὰ στὸ 7.500.000 πΜΓ. Οἱ ταινίες ἐξελίσσονται σὲ ἕνα πολὺ μικρὸ εὗρος, συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ 32 πΜΓ μέχρι τὸ 4 μΜΓ, ὅπου ἐξιστορεῖται πρωτίστως ἡ ζωὴ τοῦ Ἄνακιν Σκαϊγουώκερ (Anakin Skywalker) καὶ τὸ πῶς ἀπὸ Τζένταϊ μετατρέπεται σὲ Ντάρθ Βέϊντερ (Darth Vader), ἀλλὰ τελικὰ βρίσκει τὴν ἐξιλέωση σώζοντας τὸ γιό του, Λούκ Σκαϊγουώκερ (Luke Skywalker), ἀπὸ τὸν Ντάρθ Σίντιους (Darth Sidious).

Ὅμως, χειρότερο κι ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω εἶναι ἴσως ἡ καθιέρωση τῆς νέας θρησκείας τοῦ Τζεδισμού (Jedism)[5], μιᾶς ἀπὸ τὶς ἀναφερόμενες πλέον ὡς «Θρησκεῖες τῆς Νεότητας» στὴν ὁποία ἔχουν πολιτογραφηθεῖ πολλοὶ νέοι στὴ Δύση.

Ὁ Τζεδισμός ἐμφανίζεται ὡς φιλοσοφία-θρησκεία, ποὺ βασίζεται κυρίως στοὺς χαρακτῆρες τῶν Τζένταϊ (Jedi), τοῦ «Πολέ-μοῦ τῶν Ἄστρων» (Star Wars). Ὁ Τζεδισμός προσήλκυσε τὴν προσοχὴ τοῦ κοινοῦ ἀπὸ τὸ 2001, ὅταν ἀρκετοὶ ἄνθρωποι καταχώρησαν τὴ θρησκεία τους ὡς Τζένταϊ (Jedi) σὲ ἐθνικὲς ἀπογραφές.

Γιὰ τὴν ἱστορία ἀναφέρουμε ὅτι ἡ πρώτη ταινία τοῦ «Πολέμου τῶν Ἄστρων» γυρίστηκε μὲ τὸν ἐξαιρετικὰ μικρό, γιὰ παρόμοια ταινία, προϋπολογισμό τῶν $ 11 ἑκατομμυρίων καὶ κυκλοφόρησε, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, στὶς 25 Μαΐου 1977, ἔχοντας κέρδη $ 460 εκατομμύρια στὶς Η.Π.Α. καὶ $ 314 ἑκατομμύρια στὸ ἐξωτερικό -ξεπερνῶντας τὴν ταινία «Τὰ σαγόνια τοῦ καρχαρία», ταινία μὲ τὰ ὑψηλότερα κέρδη ὅλων τῶν ἐποχῶν-, ὥσπου τὴν ξεπέρασε ἡ ταινία «Ε.Τ. ὁ Ἐξωγήϊνος» τὸ 1982. Ὑπολογίζοντας καί τὸν πληθωρισμό, εἶναι ἡ δεύτερη πιὸ ἐπικερδὴς ταινία ὅλων τῶν ἐποχῶν στίς Η.Π.Α. καὶ στόν Καναδᾶ καὶ ἡ τρίτη παγκοσμίως. Ἀπὸ τὰ πολλὰ βραβεῖα ποὺ ἀπέσπασε, ἡ ταινία ἔλαβε 10 ὑποψηφιότητες γιὰ Ὄσκαρ, κερδίζοντας ἕξι βραβεῖα. Οἱ ὑποψηφιότητες περιελάμβαναν τὸ Ὄσκαρ Β' ἀνδρικοῦ ρόλου γιὰ τὸν Ἄλεκ Γκίνες καὶ τὸ Ὄσκαρ καλύτερης ταινίας. Ὁ Πόλεμος τῶν Ἄστρων συχνὰ κατατάσσεται ἀνάμεσα στὶς καλύτερες ταινίες ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Τὰ ἀνωτέρω ἀναφέρονται γιὰ νὰ δειχθεῖ τὸ πόση ἀπήχηση εἶχε στὸ παγκόσμιο κοινό το, ἀπὸ Ἐκκλησιαστικῆς σκοπιᾶς, ἀνοσιούργημα τοῦ Τζόρτζ Λούκας.

Ἀντιμετωπίζοντας τὰ παραπάνω, εὔκολα μπορεῖ ὁ καλοπροαίρετος ἀναγνώστης νὰ ἀναρωτηθεῖ: Μὰ τί γίνεται, λοιπόν; ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν ὅλα αὐτά; καὶ «τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήση, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῆ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Ματθ. 16, 26). Ὅμως, ζεῖ Κύριος!

 

[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Star_Wars

[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Tao

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Brahman

[4] https://en.wikipedia.org/wiki/Kabbalah

[5] https://en.wikipedia.org/wiki/Jediism