τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἔχει προϊστορία. Ναί, ἔχει γραφεῖ ὡς σχόλιο[1], ἀπὸ τὸν ὑποφαινόμενο, πρὶν 20 συναπτὰ ἔτη παραμένοντας πάντα ἐπίκαιρο -ὅπως τὸ κάθε τί ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὴν παραθρησκεία- καθὼς ρίχνει μιὰ γρήγορη ματιὰ στὸν Νευρογλωσσικὸ Προγραμματισμὸ (Neu­ro-Linguistic Programming - NLP) μιὰ ψευδοεπιστημονική, ὁ­λι­στι­κή, ἐναλλακτική, ἐνεργειακὴ πρακτική, ποὺ μόλις ξεμύτιζε τότε στὴ χώρα μας καὶ ποὺ σήμερα ἔχει κατακλείσει κι ἔχει παγιδεύσει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα. Ἀλλά, ἄς δοῦμε τό κείμενο.

Τὴν Παρασκευή, λοιπόν, 13 Ὀκτωβρίου 2000, ὅσοι Ἀθηναῖοι ξεφυλλίσαμε τὸ νέο φύλλο τῆς ἐφημερίδας τοῦ Ἀττικοῦ Μετρὸ (Metrorama), σίγουρα ἐντυπωσιαστήκαμε ἀπὸ τὴν «εἴδηση» τῆς δεύτερης σελίδας: «Ἄλλος ἄνθρωπος σὲ τρεῖς μόνο μέρες!». Ἡ εἴδηση μᾶς ἐνημέρωνε ὅτι dr Ἀντώνης Καλογήρου καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ ὁμάδα του, ποὺ ἐφαρμόζει ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ '80 τὶς ἀρχὲς τοῦ νευρογλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ στὴν Ἀγγλία, ἀλλάζοντας τὴ ζωὴ χιλιάδων ἀνθρώπων, ὀργανώνουν ἐντός τοῦ Νοεμβρίου δύο τριήμερα σεμινάρια στὴν Ἑλλάδα ... Ἀθήνα ... καὶ ... Θεσσαλονίκη ... Ἡ συγκίνηση εἶναι εὔλογη, καθὼς ἀρκετοὶ ἄνθρωποι γνωρίζουν, ἤδη, ὅτι μὲ τὴ μέθοδο τοῦ νευρογλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ μποροῦν σὲ τρεῖς μέρες νὰ ἀλλάξουν τὴ ζωή τους. Πρόκειται γιὰ μία καθαρὰ ἐπιστημονικὴ μέθοδο ποὺ βοηθάει ἀνθρώπους ... νὰ ἀνακαλύψουν καὶ νὰ ἀξιοποιήσουν τὶς ἀπίστευτες δυνάμεις ποὺ κρύβουν μέσα τους ... Ἄνθρωποι ποὺ χρόνια βασανίζονταν ἀπὸ ἐξαρτήσεις ... ἔλυσαν τὸ πρόβλημά τους μέσα σὲ τρεῖς μέρες. Ἄλλοι ἀνακάλυψαν τέτοιες δυνάμεις μέσα τους ὥστε μπόρεσαν ξαφνικὰ νὰ διαπεράσουν μὲ τὸ χέρι τους ἕνα χοντρὸ κοντραπλακὲ θαλάσσης ... ἢ νὰ περπατήσουν πάνω σε ἀναμμένα κάρβουνα. Κι αὐτὰ ἀκριβῶς θὰ ξανασυμβοῦν μπροστὰ στὰ ἔκπληκτα μάτια ὅλων, στὴ διάρκεια τῶν δύο τριημέρων σεμιναρίων ... Ἀλλὰ ... τὸ πιὸ οὐσιαστικὸ εἶναι ὅτι ὅσοι πάρουν μέρος στὰ σεμινάρια αὐτὰ θὰ φύγουν ἔχοντας ἀνακαλύψει τὸ μυστικό τῆς ἐπιτυχίας, ἀλλὰ καὶ τῆς προσωπικῆς εὐτυχίας τους ... Γιὰ περισσότερες πληροφορίες ... Ἰνστιτοῦτο Δυναμικῆς Ἀνάπτυξης ... ».

Ἴσως πολλοὶ νὰ μὴ γνωρίζουν τὸν Ἀντώνη Καλογήρου. Κάποιοι ἄλλοι ἴσως νὰ τὸν γνωρίζουν σὰν «ψυχολόγο», ποὺ ἀσχολεῖται μὲ «βιωματικὰ σεμινάρια» γιὰ τὴν «ἀνάπτυξη τοῦ κρυμμένου δυναμικοῦ» ἢ σὰν «δάσκαλο τῆς Θετικῆς Σκέψης». Σίγουρο πάντως εἶναι ὅτι ἡ ὀργάνωσή του: «Success Dy­namics - Ἡ Δυναμική τῆς Ἐπιτυχίας» περιλαμβάνεται στὸν κα­τάλογο τῶν 422 ὁμάδων, ποὺ εἶναι πλήρως ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Πίστη καὶ ποὺ καταρτίστηκε ἀπὸ τὴ «Ζ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέσεων καὶ παραθρησκείας» (Ἁλί­αρτος, 20 - 26/9/1995).

Ἀκόμη, ἔχει μεγάλη σημασία νὰ γίνει γνωστό, ὅτι στὸ ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας Μετρόραμα, δὲν ἀναφέρεται τὸ 3ο «σεμινάριο», ποὺ εἶχε προγραμματιστεῖ στὴν Κύπρο (1, 2 καὶ 3 Δεκεμβρίου 2000) καὶ ποὺ εἶχε ἐξαγγελθεῖ ἀπὸ τὰ διαφημιστικὰ ἔντυπα τῆς νέας ὀργάνωσης τοῦ Ἀντώνη Καλογήρου: «Ἰνστιτοῦτο Δυ­να­μι­κῆς Ἀνάπτυξης». Κατὰ ἔγκυρες πληροφορίες ἀπὸ τὴ Λευκωσία, ὁ Ἀντώνης Καλογήρου καὶ ἡ «ἐπιστημονικὴ ὁμάδα του» βρέθηκαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴν Κυπριακὴ Ἀστυνομία καὶ οἱ Κύπριοι ἔχασαν τὴ μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ ἐπιλύσουν ὅλα τους τὰ προβλήματα σὲ τρεῖς μόνο μέρες!

Πέραν ὅμως ἀπὸ τὸν Ἀ. Καλογήρου καὶ τὴ νέα ὀργάνωσή του, παραμένει τὸ ἐρώτημα: Τί εἶναι ὁ νευρογλωσσικὸς προ­γραμ­μα­τι­σμὸς (NLP); Ἔχει πράγματι τόσο ἐντυπωσιακὲς ἐπιτυχίες ὥστε ὅσοι τὸν ἀσκοῦν νὰ δηλώνουν ὅτι θὰ ἀλλάξουν τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων «σὲ τρεῖς μόνο μέρες»; Ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ἐν δυνάμει, μέσα του «ἕνα τεράστιο δυναμικὸ» ἀναξιοποίητο, ποὺ κάποιοι μποροῦν μὲ «τεχνικὲς» νὰ ἀφυπνίσουν; Τί σχέση μπο­ρεῖ νὰ ἔχει ἐδῶ ἡ πυροβασία -ὅταν αὐτὴ εἶναι «γνήσια», δηλαδὴ «παραφυσικὴ / μεντιουμιστικὴ κατάσταση» κι ὄχι ἀποτέλεσμα ἄπατης- μὲ τὴν εὐτυχία τοῦ ἄνθρωπου στὴ ζωή;

Ἀνατρέχοντας στὴ διεύθυνση: http://www mckenna-bre­en.com[2], τῆς ὀργάνωσης Mckenna - Breen, ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες «φίρμες» τοῦ NLP στὴ Μ. Βρετανία, μαθαίνουμε ὅτι: «Ὑπάρχει ἀπόλυτη συγγένεια μεταξὺ νευρογλωσσικοῦ προγραμματισμοῦ καὶ ὑπνωτισμοῦ, γιατί μεγάλο μέρος τῆς ἀνάπτυξης τοῦ NLP προέρχεται ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ ὑπνωτισμοῦ καὶ διαδοχικὰ ὁ ὑπνωτισμὸς εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἐργαλεῖα ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὸν NLP».

Ἀνατρέχοντας σὲ γνωστὴ Ἐγκυκλοπαίδεια (Πανόραμα '97, Ἐγκυκλοπαίδεια 2002) πληροφορούμεθα ὅτι ὑπνωτισμὸς εἶναι: Ἡ τεχνητὴ πρόκληση ὕπνου. Σὲ ἀντίθεση ὅμως μὲ τὸν φυ­σι­ο­λο­γι­κὸ ὕπνο, κατὰ τὸν ὑπνωτισμὸ μερικὰ μέρη τοῦ ἐγκεφάλου παραμένουν ἐνεργὰ καὶ διαμέσου αὐτῶν πετυχαίνεται ἡ ἐπαφὴ τοῦ ὑπνωτιστῆ μὲ τὸν ὑπνωτιζόμενο. Στὴν ἀρχὴ ὁ ὑπνωτιζόμενος αἰσθάνεται ἠρεμία καὶ βάρος στὸ σῶμα καὶ στὰ βλέφαρά του, ἐνῶ διατηρεῖ τὴν ἀκοή του. Στὴ συνέχεια ἐμφανίζεται ὑπνηλία καὶ νάρκωση, ἐνῶ ἡ ἀκοὴ καὶ ἡ μνήμη λειτουργοῦν μόνο σὲ σχέση μὲ τὸν ὑπνωτιστή. Ἔπειτα ὁ ὑπνωτιζόμενος δὲ θυμᾶται τίποτε ἀπὸ ὅσα προηγήθηκαν καὶ κάνει ὅ,τι τοῦ ὑποβλήθηκε ... Ὁ ὑπνωτισμὸς χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν καταπολέμηση διάφορων νευρώσεων καὶ νευρωτικῶν καταστάσεων καὶ γιὰ τὴ δημιουργία χειρουργικῆς ἀναισθησίας. Ὅμως σὲ πολλὲς περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκε καὶ γιὰ ἄνομους σκοποὺς (διάπραξη ἐγκλημάτων, κλοπῶν κ.λπ.), γιατί ὁ ὑπνωτισμένος ἐκτελεῖ ἀσυνείδητα ὅλες τὶς παραγγελίες τοῦ ὑπνωτιστῆ του καί, ὅταν ξυπνήσει, δὲ θυμᾶται τίποτα.

Πέραν ὅμως ἀπὸ μία προσπάθεια ἐπιστημονικῆς περιγραφῆς τοῦ φαινομένου τοῦ ὑπνωτισμοῦ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἀπὸ τὸν περασμένο αἰώνα σὲ ἐρευνητικὸ / πειραματικὸ στάδιο, ὁ ὑ­πνω­τι­σμὸς πάντοτε χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα «βιωματικά», δηλαδή, γιὰ σκοποὺς λατρευτικοὺς στὰ πλαίσια μυστηριακῶν καὶ παγανιστικῶν θρησκειῶν. Ὁ ὑ­πνω­τι­σμὸς παραμένει πάντα συνδεδεμένος μὲ τὴ μαγεία καὶ τὸν ἀποκρυφισμό, ἄλλα συχνὰ καὶ μὲ τὴν ἐγκληματικότητα. Ἡ περιορισμένη ἐρευνητικὴ ἐργασία, ποὺ σήμερα διεξάγεται σὲ κάποια πανεπιστήμια δὲν ἐπιτρέπει στὴν ἐπιστήμη νὰ θεωρήσει τὸν ὑπνωτισμὸ σὰν θεραπευτικὸ μέσον. Κι αὐτὸ ὄχι γιατί δὲν ὑπάρχει ἐπιστημονικὸ ἐνδιαφέρον γύρω ἀπὸ τὸ σχετικὸ θέμα, ἄλλα διότι ἀπὸ τὴ φύση του τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἅπτεται τῆς ὑπαρξιακῆς σφαίρας τῆς ἀνθρώπινης ὑπόστασης, χώρου ποὺ ἀποκλείει τὴν πρόσβαση στὴ σύγχρονη ἐπιστήμη, ἀφήνει ὅμως μεγάλα περιθώρια ἐκμετάλλευσης τοῦ φαινομένου σὲ σωρεία τσαρλατάνους, μάγους, ἀποκρυφιστές, «ψυχολόγους» καὶ πρα­κτι­κοὺς «ψυχοθεραπευτές». Ἐξ ἄλλου, ἡ δῆθεν «θεραπευτικὴ» προσέγγιση διὰ τοῦ ὑπνωτισμοῦ, ποὺ εἶναι γνωστὸς καὶ μὲ τὰ πιὸ «εὔπεπτα» ὀνόματα τῆς ὕπνωσης καὶ τῆς ὑπνοθεραπείας, πραγματοποιεῖται συνήθως ἀπὸ «ἐπαγγελματίες» ὑπνωτιστὲς καὶ μέλη παραθρησκευτικῶν ὁμάδων ποὺ καμία ἐπιστημονικὴ κατάρτιση δὲν διαθέτουν, ἀλλὰ βασίζονται στὸν ἐντυπωσιασμὸ καὶ στὴν ἐξάρτηση, ποὺ δημιουργοῦν στὰ μέλη τῶν ὀργανώ­σεών τους. Οἱ δὲ «θεραπευόμενοι» ἀπὸ αὐτὲς τὶς μεθόδους -ὅταν δὲν τίθεται τὸ θέμα τῆς ἀπάτης- συνήθως κα­λοῦν­ται νὰ πληρώσουν μὲ βαρὺ τίμημα -πέραν τοῦ χρηματικοῦ-, σωματικό, ψυχολογικὸ καὶ ὑπαρξιακό, τὴν ἐμπλοκή τους μὲ τὸν «ψυχοθε­ρα­πευτὴ» / ὑπνωτιστὴ καὶ τὶς μεθόδους του.

Σήμερα, ἡ χρήση αὐτῆς τῆς ἐπικίνδυνης γιὰ τὸν ἄνθρωπο ψευδοεπιστημονικῆς πρακτικῆς ἔχει, ὅπως προαναφέραμε, κατακλείσει τὸν κόσμο καὶ εἰδικὰ τὴ χώρα μας. Ἔχει διεισδύσει σὲ ὅλους τοὺς ἐναλλακτικούς, ὁλιστικοὺς κι ἐνεργειακούς, δῆθεν θεραπευτικοὺς χώρους, ἔχει ἐνδυθεῖ τὸν μανδύα τῆς ἐπιστήμης καὶ χρησιμοποιώντας λέξεις ὅπως: «κβαντική», «βιοανάδραση», «life coaching» (προπόνηση ζωῆς) κ.ἄ παρασύρει ἀνυποψίαστα θύματα ποὺ πιστεύουν ὅτι ἀντιμετωπίζουν ἐπιστήμονες καὶ ἐ­πι­στημονικὴ μεθοδολογία[3].

Στὴν χειρότερη περίπτωση ἔχουμε ἐπιστήμονες κάποιου ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ κλάδου, ἀστροφυσικοὺς π.χ., πού ἐκ­με­ταλ­λευ­ό­με­νοι τὸν τίτλο τους, διαδίδουν τὶς προσωπικές τους «θρη­σκευ­τι­κὲς» πεποιθήσεις, μετέχοντες σὲ σεμινάρια καὶ διαλέξεις, συ­χνὰ ὑπό τὴν στέγη ἀποκρυφιστικῶν ὀργανώσεων, πλα­νῶν­τες καὶ πλανώμενοι.

Ἡ Ἐκκλησία, τέλος, σαφῶς μᾶς ἀποτρέπει ἀπὸ τὴ χρήση αὐτῶν τῶν μεθόδων, προτείνοντάς μας τὰ δικά της μέσα γιὰ τὴν Σωτηρία καὶ τὸν Ἁγιασμό μας.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου ἀποτελοῦν ἀπόψεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐπιστημονικὲς καὶ δὲν ἔχουμε τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουμε τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὴν ὁποία δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] «Διάλογος», τ. 23, Ἰαν.-Μάρτ. 2001, σσ. 44-45.

[2] Δέν ὑφίσταται πλέον· ἀντ' αὐτῆς: https://www.amazon.co.uk/Power-Influence-McKenna-Michael-Breen/dp/1905453566

[3] Βλ. καί «Διάλογος», τ. 78, Ὀκτ.-Δεκ. 2014, σσ. 23-24, «Διάλογος», τ. 73, Ἰούλ.-Σεπ. 2013, σσ. 5-8, «Διάλογος», τ. 72, Ἀπρ.-Ἰούν. 2013, σσ. 19-23 καί http://archive.is/yCT5e

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἐντοπίστηκε νὰ προβάλλεται ἀπὸ τὴν «Ἐναλλακτικὴ Ἀ­τζέν­τα», ἕναν ἱστότοπο ὅπου προωθοῦνται ἑκατοντάδες ὁ­λι­στι­κὲςἐνεργειακὲςἐναλλακτικές, νεοεποχίτικες προτάσεις ζωῆς, ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κὲς διδασκαλίες καὶ διαφημίσεις ἀν­τί­στοι­χων προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν.

Τίτλος τῆς σελίδας: «Τί θὰ ἔκανες ἂν δὲν φοβόσουν; Δωρεὰν σεμινάριο γιὰ τὴ στήριξη τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου» καὶ ἀ­ναγ­γε­λί­α: «Εἴσοδος ἐλεύθερη»[1].

Ἤδη τὸ «γιὰ τὴ στήριξη τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου» μᾶς τίναξε τὰ νεῦρα στὸν ἀέρα· αὐτοσυγκρατηθήκαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ διαβάσουμε παρακάτω...

«Ὁ συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης σὲ ἕνα πρωτότυπο σεμινάριο μὲ θεατρικὰ στοιχεῖα, βασισμένο στὰ 3 τελευταῖα του βιβλία, μᾶς προτρέπει:

Νὰ γράψουμε τὴ “δική μας ἱστορία”

Νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν προορισμό μας καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὴ διαδρομὴ μέχρι ἐκεῖ

Νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴ σχέση μας μὲ τὸ φόβο.

Στόχος τοῦ συγκεκριμένου σεμιναρίου εἶναι νὰ μεταδοθοῦν μηνύματα καὶ γνώσεις μὲ τὴ χρήση εἰκόνων καὶ μικρῶν θεατρικῶν πράξεων ὥστε οἱ θεατὲς νὰ διασκεδάσουν (i­n­f­o­t­a­i­n­m­e­nt), ἀλλὰ καὶ νὰ στηρίξουμε ὅλοι μαζί τό σπουδαῖο ἔργο τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου (βραβεῖο Εὐρωπαίου Πολίτη 2018 στὸν πάτερ Ἀντώνιο καὶ τὴν Κιβωτὸ τοῦ Κόσμου)».

Ἄς κάνουμε μιὰ παύση μέχρι ἐδῶ καὶ νὰ ἐξετάσουμε τὸ παραπάνω κείμενο. Καὶ γιὰ ν' ἀρχίσουμε: Ποιὸς εἶναι ὁ συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης; Ποιὰ εἶναι τὰ 3 τελευταῖα του βιβλία καὶ τί σεμινάριο εἶναι αὐτὸ πού «μὲ θεατρικὰ στοιχεῖα» βασίζεται στὰ βιβλία τοῦ συγγραφέα;

Κι ἀκόμη, ἂν θὰ συμμετάσχουμε στὸ δωρεὰν αὐτὸ «σεμινάριο», πού βασίζεται στὰ «3 τελευταῖα βιβλία τοῦ συγγραφέα», πῶς θὰ συμμετάσχουμε ἂν δὲν ἔχουμε διαβάσει αὐτὰ τὰ βιβλία; Ἢ μήπως κάτι δὲν καταλάβαμε καλά;

Ἤδη ἀπὸ τὸ τέλος τῆς ἐν λόγω σελίδας μαθαίνουμε ὅτι ὁ Νικόλας Σμυρνάκης εἶναι συγγραφέας, success coach, «δημιουργός τῆς φιλοσοφίας τοῦ Ἀνθρώπου στὸ ΝηΣί»...

Ἄλλη ἀπορία: τί εἶναι ἕνας success coach (προπονητὴς ἐ­πι­τυ­χί­ας) καὶ τί εἶναι «ἡ φιλοσοφία τοῦ Ἀνθρώπου στὸ ΝηΣί»;

Ἀπὸ τὴν «Ἐναλλακτικὴ Ἀτζέντα» καὶ πάλι μαθαίνουμε ὅτι «Ὁ Νι­κό­λας Σμυρνάκης εἶναι ἕνας συναρπαστικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλο συγγραφικό, ἐκπαιδευτικὸ ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικὸ ἔργο. Ἡ ἕ­δρα του εἶναι στὴν Κρήτη ἀλλὰ ταξιδεύει σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο παρακινώντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ βροῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς τους. Ὁ Νικόλας Σμυρνάκης εἶναι ὁμιλητῆς, ἀρ­θρο­γρά­φος, ποιητής, μυθιστοριογράφος ἀλλὰ καὶ δημιουργὸς ἀ­πο­φθεγ­μά­των. Πολλὰ ἔργα του μπορεῖτε νὰ τὰ βρεῖτε ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο»[2].

Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἀναρωτιόμαστε: Στὸν τρελὸ καὶ διεστραμμένο Κόσμο τοῦ σήμερα μᾶς χρειάζεται ἕνας «προπονητὴς ἐπιτυχίας»; ἕνας «συναρπαστικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλο συγγραφικό, ἐκπαιδευτικὸ ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικὸ ἔργο»; ἕνας πού «παρακινεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ βροῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς τους»; Οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησίας μας δὲν μᾶς εἶναι ἀρκετοί;

Ἀπὸ μιὰ γρήγορη ἔρευνα στὸ διαδίκτυο μαθαίνουμε ὅτι «ὁ συγ­γρα­φέ­ας Νικόλας Σμυρνάκης» ἔχει ἐκδώσει 4 βιβλία -τὸ ἕνα διατίθεται δωρεάν-, ὅλα στὶς Ἐκδόσεις Διόπτρα. Οἱ Ἐκ­δό­σεις αὐτὲς εἰδικεύονται σὲ βιβλία «Ψυχολογίας - Προσωπικῆς ἀνάπτυξης»[3] μεταξύ τῶν ὁποίων φιγουράρουν βιβλία τοῦ διαβόητου«γκουροὺ τοῦ σὲξ»[4] Μπαγκουάν Σρὶ Ραζνὶς (Bhagwan Shree Rajneesh) ἢ Ὄσσο (Osho)[5] κι ἄλλων «φωτισμένων» κα­θο­δη­γη­τῶν, ἐνῶ σὲ ἄλλη κατηγορία, βιβλία «Πνευματικῆς ἀ­να­ζή­τη­σης»[6], τὰ ὁποῖα προβάλλονται ὡς «κλασικὰ καὶ νέα βιβλία πνευματικότητας ποὺ ἔχουν ἐμπνεύσει χιλιάδες ἀ­να­γνῶ­στες νὰ ἀκολουθήσουν τὸ δικό τους μονοπάτι στὴ ζωή, νὰ κατακτήσουν τὴν αὐτογνωσία καὶ νὰ ἐκπληρώσουν τὸν πραγματικό τους σκοπὸ» καὶ μεταξὺ ἄλλων, τὸ κλασικὸ νεοεποχίτικο ἔργο «Ἡ οὐράνια προφητεία»[7] τοῦ Τζέϊμς Ρέντφιλντ (James Redfield), τὰ «Δῶρα τῆς ἐρήμου»[8] τοῦ Κυριάκου Μαρκίδη καὶ δεκάδες ἄλ­λα παρόμοια.

Ἔχουμε λοιπὸν ἕναν «προπονητὴ ζωῆς» -«προπονητὴ ἐ­πι­τυ­χί­ας» τὸ λέει ὁ ἴδιος-, ποὺ ἔχει γράψει τρία πρὸς πώληση βιβλία, ὅπου μέσα ἀπὸ ἕνα «happening» δύο ὡρῶν, θὰ «ψυχαγωγήσει» καὶ θὰ «διδάξει μαθήματα ζωῆς» δωρεὰν σὲ ὅσους πα­ρευ­ρε­θοῦν σὲ χῶρο τοῦ Δήμου Μοσχάτου - Ταύρου, τὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου: «Θεόδωρος Ἀγγελόπουλος».

Καὶ συνεχίζει ἡ ἀνακοίνωση: «Μαζί μας θὰ ἔχουμε τοὺς δημοφιλεῖς ἠθοποιοὺς Νίκο Ὀρφανὸ καὶ Γιῶργο Κοψιδά. Παρουσιάζει ἡ δημοσιογράφος Βίκυ Χαντζή».

Ἄρα τὸ «happening» θὰ εἶναι ἐνισχυμένο μὲ ἠθοποιοὺς (ἠ­θο­ποι­ὸς = ποιῶ ἦθος), ποὺ δηλώνουν ὅτι ἀστρολογικὰ εἶναι Ὑ­δρο­χό­οι[9] καὶ δημοσιογράφους -ποὺ ἀσκοῦν NLP, ὡς «NLP Master P­r­a­c­t­i­t­i­o­n­ers» καὶ ἀσχολοῦνται ἐπαγγελματικὰ μὲ τὸ Lifecoaching[10], ἐνῶ τὰ τελευταῖα τέσσερα χρόνια, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Ἐκ­δο­τι­κὸ Οἶκο Διόπτρα, πραγματοποιοῦν σεμινάρια, w­o­r­k­s­h­o­ps καὶ βι­ω­μα­τι­κὲς παρουσιάσεις best seller βιβλίων αὐ­το­γνω­σί­ας, μὲ στόχο νὰ βο­ηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βρίσκουν τὴ δύναμη μέσα τους[11].

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς διοργανωτές, διαβάζουμε: 1) Ἐκδόσεις Διόπτρα, 2) Ἐναλλακτικὴ Δράση, 3) IslandofMan Success P­h­i­l­o­s­o­p­hy, ἐθελοντικὴ ὁμάδα: Ἄνθρωποι στὸ ΝηΣί. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Ἐκδοτικὸς Οἴκος -οἱ Ἐκδόσεις Διόπτρα-, ἐκδόσεις μὲ μεγάλο εὖρος ἀποκρυφιστικῆς καὶ νεοεποχίτικης βιβλιογραφίας, ἕνας ἀποκρυφιστικός, νεοεποχίτικος ἱστότοπος -ἡ Ἐναλλακτικὴ Δρά­ση- κι ὁ ἐπαγγελματικὸς φορέας τοῦ ἰδίου τοῦ Νικόλα Σμυρνάκη -τὸ IslandofMan Success Philosophy, ἐθελοντικὴ ὁμάδα: Ἄν­θρω­ποι στὸ ΝηΣὶ- εἶναι οἱ διοργανωτές...

Νὰ ὑποθέσουμε ὅτι «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει» κι ὅλη ἡ ἱστορία γίνεται γιὰ νὰ πουληθοῦν τὰ τρία βιβλία; Κι ὅτι θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ γίνει μιὰ ἁπλὴ παρουσίαση βιβλίου ὅπως εἴ­θι­σται; Κι ὅτι ἴσως μὲ τὸ ἀνωτέρω show θὰ πουλιόνταν περισσότερα βιβλία; Κι ἐφ' ὅσον μεταξύ τῶν Χορηγῶν ἦταν κι ὁ Δῆμος Μοσχάτου – Ταύρου, ὁ χῶρος στέγασης θὰ παρεχωρεῖτο δωρεάν;

Μὰ τί καθόμαστε καὶ προβληματιζόμαστε ἀφοῦ τὸ δηλώνουν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἀνακοίνωσή τους:

«Σημειώνουμε ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχει κανένα οἰκονομικὸ ὄφελος γιὰ κανέναν ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες στὸ project καὶ ὅλα τά ἔσοδα ἀπὸ τὶς πωλήσεις τῶν βιβλίων τὴν ἡμέρα τοῦ σεμιναρίου θὰ δι­α­τε­θοῦν στὴν Κιβωτὸ τοῦ Κόσμου».

Ναί, μπορεῖ νὰ ἰσχύουν τὰ ἀνωτέρω καὶ νὰ συγκεντρωθοῦν κάποια χρήματα, ὅμως τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ποιοὶ ὠφελοῦνται καὶ ποιοὶ βλάπτονται ἀπὸ τὴν ὅλη αὐτὴ δραστηριότητα; Ὠ­φε­λεῖ­ται ὁ φορέας τοῦ π. Ἀντώνιου Παπανικολάου, ἡ «Κιβωτὸς τοῦ Κόσμου», πού πιθανῶς θὰ ἐνισχυθεῖ στὴν καλύτερη περίπτωση μὲ κάποια χρήματα; Σίγουρα ἡ «Κιβωτὸς» ἔχει ἀνάγκη ἐνίσχυσης... ἀλλὰ μὲ χρήματα προερχόμενα ἀπὸ νεοεποχίτικες δραστηριότητες; Ἀπὸ δράσεις ὅπου πιθανῶς συμμετέχουν ἀνύποπτοι κι ἀποίμαντοι ἐκκλησιαστικὰ ἄνθρωποι, ποὺ πιστεύουν ὅτι διασκεδάζουν, «διδάσκονται» καὶ παράλληλα ἐνισχύουν ἕνα φιλανθρωπικὸ ἔργο; Ἢ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πιθανῶς θὰ ἐμπλακοῦν σὲ νεοεποχίτικες δραστηριότητες ἀγοράζοντας καὶ διαβάζοντας «νέα βιβλία πνευματικότητας ποὺ ἔχουν ἐμπνεύσει χιλιάδες ἀναγνῶστες νὰ ἀκολουθήσουν τὸ δικό τους μονοπάτι στὴ ζωή, νὰ κατακτήσουν τὴν αὐτογνωσία καὶ νὰ ἐκπληρώσουν τὸν πραγματικό τους σκοπό», ὅπως διαφημίζονται τὰ ἐν λόγω βιβλία;

Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι ἔτσι δὲν ὠφελεῖται ἡ «Κιβωτὸς τοῦ Κόσμου», πού ἀποτελεῖ μία γνωστότατη καὶ καταξιωμένη προσπάθεια τὴν ὁποία ἐμφανῶς ὁ Κύριος στηρίζει καὶ εὐλογεῖ. Αὐτοὶ ποὺ ὠφελοῦνται εἶναι δυστυχῶς αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ πουλήσουν τὰ κακόδοξα βιβλία τους καὶ νὰ διαδώσουν τὶς κακόδοξες διδασκαλίες τους κρυπτόμενοι πίσω ἀπὸ ἕναν ὑγιῆ ἐκκλησιαστικὸ φορέα.

Στίς 2/2/2020 ἀποστείλαμε ἐπιστολὴ πρὸς τὸν π. Ἀντώνιο Παπανικολάου, ὅπου ἀναλύαμε τούς ὡς ἄνω προβληματισμοὺς, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τηλεφώνημα ἐκ μέρους λαϊκοῦ συνεργάτου τῆς «Κιβωτοῦ», ποὺ μᾶς ἐνημέρωσε ὅτι «δὲν ἐξετάζουν ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἐνισχύουν οἰκονομικά». Φαίνεται ὅτι ὁ συνεργάτης δὲν ἀντελήφθη τὴν ἐπικινδυνότητα τοῦ ἐγχειρήματος ἢ πιθανῶς πιστεύει ὅτι «ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα»...

Ὁλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι δέν στοχεύουμε στήν προσβολή ἤ στήν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως ὅσων ἐμπλέκονται στήν ἀνωτέρω δραστηριότητα. Θά θέλαμε ὅμως νά προστατεύσουμε τό κοινό πού πιθανῶς συμμετεῖχε στήν ἐκδήλωση, ἀπό τό ψυχοφθόρο δηλητήριο, δηλώνοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βοηθᾶται «νά γνωρίσει τον ἑαυτό του» μέ τίς πρακτικές τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Βοηθᾶται καί σώζεται μόνο μέσα στή μία ποίμνη, τήν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία.

 

[1] https://enallaktikiagenda.gr/event/smurnakis-kivotos/

[2] https://enallaktikidrasi.com/2018/10/nikolas-smirnakis-dimiourgos-filosofias-anthrwpou-nisi/

[3] https://www.dioptra.gr/category/psychology/

[4] https://www.impantokratoros.gr/guru-sri-razniz.el.aspx

[5] https://www.dioptra.gr/suggrafeas/osho/

[6] https://www.dioptra.gr/category/pneumatiki-anazitisi/

[7] https://www.dioptra.gr/vivlio/pneumatiki-anazitisi/i-ourania-profiteia/

[8] https://www.dioptra.gr/vivlio/pneumatiki-anazitisi/dora-tis-erimou/

[9] https://www.youtube.com/watch?v=BscdX1AZG84 Χρόνος: 0,44-1,14.

[10] http://archive.is/Lg1bj κάποτε θὰ σχολιάσουμε καὶ τὸ NLP...

[11] https://enallaktikiagenda.gr/speaker/vicky-xantzi/

Ο Ιρλανδός ποιητής Γουί­λιαμ Μπάτλερ Γέιτς (William Butler Yeats 1865-1939) ίδρυσε το Ιρλαν­δικό Εθνικό Θέατρο στο Δουβλίνο. Στα έργα του επεξεργάστηκε τον αρχαίο ιρλανδικό μυστικισμό και την κέλτικη μυθολογία, δημιουργώντας μια εθνική ιρλανδική μυστικιστική ποίηση. Το 1923 τιμήθη­κε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.

 

   Ο Ιρλανδός ποιητής και θεατρικός συγγραφέ­ας Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς (1865-1939) επέ­δειξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του μεγάλο και ενεργό ενδιαφέρον για την εσωτερική και αποκρυφιστική θεώρηση του κόσμου. Αυτή η πλευρά της ζωής του διάσημου ποιητή εξετάζεται μόνο συγκυρι­ακά από τη φιλολογία, αλλά στην πραγματικότητα έπαιξε σημαντικό ρόλο και στη λογοτεχνική του πα­ραγωγή.

Συνάντηση με τη μαντάμ Μπλαβάτσκι

Ο Γέιτς προσπαθούσε να διαρρήξει το πέπλο του μυστηρίου το οποίο χωρίζει τον υλικό από τον πνευμα­τικό κόσμο. Αναζητούσε ένα όραμα ζωής, το οποίο θα ικανοποιούσε τις ποιητικές του φιλοδοξίες και τις θρησκευτικές του ανησυχί­ες, και θεωρούσε ότι ένα κλειδί της κρυμμένης πραγματικότητας υπήρχε τόσο στη λογοτεχνία όσο και στην αρχαία τέχνη της μαγείας. Η επιθυμία του να μυηθεί, να γίνει μεσολαβητής μεταξύ του αθέατου κόσμου και του επιπέδου της συ­νηθισμένης αντίληψης, τον έφερε αρχικά σε επαφή στο Λονδίνο με το πιο αινιγματικό και δραστήριο πρόσωπο στον χώρο του δυτικού εσωτερισμού, την Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκι (1831-1891) και μετά τη συνάντηση μαζί της προσχώρη­σε, στις 23 Δεκεμβρίου 1888, στο Εσωτερικό Τμήμα της θεοσοφικής Εταιρείας της. Στην πρώτη κιόλας συνάντησή τους συνέβη κάτι παρά­ξενο: ένα ρολόι με κούκο χτυπούσε συνεχώς, παρότι δεν έδειχνε ακρι­βώς ή μισή ώρα.

Ανεξήγητες Εμπειρίες

Ο Γέιτς έζησε μια πα­ράξενη εμπειρία όταν ήταν μικρό αγόρι. Πάνω από ένα ποτάμι είδε να περνάει ένα αστραφτε­ρό φως, το οποίο συ­νέχισε να κινείται κατά μήκος των προπόδων του βουνού Νοκνάρια, έως ότου εξαφανίστηκε. Δεν μπόρεσε να εξηγή­σει το φαινόμενο, αλλά στο μαγικό τοπίο της Ιρλανδίας, όπου οι θρύ­λοι για τις νεράιδες και τα πνεύματα της φύσης ήταν πολύ διαδεδομέ­νοι δεν του φάνηκε τόσο ασυνήθιστο. Σε ηλικία μικρότερη των 20 ετών, ο Ιρλανδός λογοτέχνης θέλησε να ικανοποιήσει την περιέργειά του, συμ­μετέχοντας σε μια πνευματιστική συγκέντρωση ενός διάσημου μέντιουμ της εποχής, της Κάθριν Τάιναν. Εκεί, ο Γέιτς κα­τελήφθη από ανεξήγητες δυνάμεις και περιέπεσε σε κατάσταση δαιμονι­σμούΣτην προσπάθειά του να απελευθερωθεί από τη σκοτεινή δύναμη, άρχισαν να παράγονται τρομαχτικοί ήχοι από το τραπέζι μπροστά στο οποίο καθόταν.

Κατά τους ελέγχους της αγγλικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών σχε­τικά με τις ιδιαίτερες ικανότητες της Μπλαβάτσκι, διαπιστώθηκε σωρεία απατών, ενώ και ο ίδιος ο Γέιτς εκφραζόταν με επιφύλαξη για την αινιγματική προσωπικότη­τά της, αν και με την παρουσία της είχε βιώσει αρκετές περίεργες και ανεξήγητες εμπειρίες. Ο Ιρλανδός λογοτέχνης έκρινε ότι πολλές από τις ικανότητες της Μπλαβάτσκι ήταν αποτέλεσμα απάτης, όμως δικαιολογούσε τέτοιες μεθόδους σε ένα ιδιαίτερα ιδιοφυές άτομο. Χρόνια αργότερα, στο έργο του «The Trembling of the Veil» (1927), έγραψε ότι η Μπλαβάτσκι ήταν προικισμένη με αναμφίβολες ικα­νότητες. Ο Γέιτς, όμως, ήταν πολύ ανεξάρτητο πνεύμα και αρκετά σκεπτικιστής για να γίνει θαυμα­στής της Μπλαβάτσκι Ύστερα από ένα άρθρο του, στο οποίο εκφρα­ζόταν με όχι και τόσο κολακευτικά σχόλια για τους θεοσοφιστές και την επικεφαλής τους, του ζητήθηκε εμμέσως να εγκαταλείψει το Εσω­τερικό Τμήμα.

Ο Γέιτς και η Χρυσή Αυγή

Εκείνη την εποχή ο Γέιτς ήρθε σε επαφή με τη μυστική εταιρεία Ερ­μητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής. Ένα αρχηγικό μέλος της, ο Σάμουελ Λίντελ Μακ Γκρέγκορ-Μάθερς (1854-1918), τον εισήγαγε στο τάγμα των μυημένων και τον δίδα­ξε ότι οι εικόνες που παρουσιάζο­νται σε έναν πνευματικό άνθρωπο προέρχονται από μια βαθύτερη πηγή απ' ό,τι αυτή της συνειδητής ή της ασυνείδητης μνήμης. Ως νε­οφώτιστος, ο Γέιτς πήρε το μαγικό όνομα «Daemon est Oeus Inversus» (= ο διάβολος είναι ο θεός αντεστραμμένος) και μετά από δύο χρόνια εισήλθε από το Εξωτερικό Τάγμα της εταιρείας στο Εσωτερι­κό και άρχισε να πειραματίζεται με μυστικιστικά σύμβολα, τα οποία υποτίθεται ότι θα του προκαλούσαν ειδικά οράματα. Με τον θείο του, Τζορτζ Πόλεξφεν, έναν αστρολόγο, καββαλιστή και ελευθεροτέκτονα, αντάλλασσε με επιτυχία τηλεπα­θητικά μηνύματα κατά τη διάρκεια μακρινών περιπάτων στην απότο­μη ακτή του ακρωτηρίου Ρόουζις.

Η μούσα και το μέντιουμ

Ο Γέιτς έφερε επίσης στο μυστι­κό τάγμα τον μεγάλο του έρωτα, την όμορφη Ιρλανδή ηθοποιό και πατριώτισσα Μοντ Γκον, η οποία όμως εγκατέλειψε σύντομα τη Χρυσή Αυγή και τον προικισμένο λογοτέχνη. Από τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Γέιτς για τη Μοντ Γκον γεννήθηκαν πολλά ποιήματα, ενώ οι τελετουργίες της Χρυσής Αυγής έδωσαν υλικό στις ποιητικές του δημιουργίες, καθώς χρησιμοποί­ησε πολλούς συμβολισμούς στα έργα του. Τα ρομαντικά του θέματα, που έχουν τις ρίζες τους στους κελ­τικούς μύθους και θρύλους, απέ­κτησαν με αυτόν τον τρόπο ευρύτε­ρο ορίζοντα, ο οποίος τροφοδοτή­θηκε από τις ιδιαίτερες εσωτερικές του εμπειρίες. Ωστόσο, τα έργα του απέκτησαν βάθος μόνο μετά το 1917, όταν παντρεύτηκε τη νεαρή Αγγλίδα Τζόρτζια Χάιντ-Λις, η οποία είχε μεγαλώσει στα λογοτεχνικά σαλόνια του Λονδίνου, όπου η τέχνη συνδέθηκε με τη θεοσοφία και το απόκρυφο. Αυτή η σχέση επρό­κειτο να αποτελέσει μία από τις πιο ασυνήθιστες και παραγωγικές στον λογοτεχνικό κόσμο. Ως μέντιουμ, η Χάιντ-Λις παρήγε μέσω αυτόμα­της γραφής κείμενα γεμάτα σοφία κι έτσι αποτέλεσε έναν εξαιρετικό καταλύτη και διαρκές κίνητρο για την ποιητική παραγωγή του Γέιτς, η οποία τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του έφτασε στο ζενίθ της.

  

 

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΗ



 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Στὸ προηγούμενο φύλλο ἀναφερθήκαμε στὰ ταραγμένα παι­δι­κὰ χρόνια τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ (Wilhelm Reich), τὰ φοιτητικά του χρόνια στὴ Βιέννη, τὴν ἐμπλοκή του μὲ τὸν Σίγκμουντ Φρόϊντ (S­i­g­m­u­nd Freud) καὶ τὴ δράση του ὡς μέλος τῆς «Ψυ­χα­να­λυ­τι­κῆς Ἐταιρίας τῆς Βιέννης» (Vienna Psychoanalytic Association), καθὼς καὶ τὴν προσωρινὴ ἔνταξή του στὸ Γερμανικὸ Κομ­μου­νι­στι­κὸ Κόμμα, στὰ πλαίσια τῶν ὁποίων ἀνέπτυξε τὶς «προοδευτικές» του θεωρίες, οὐσιαστικὰ τὴν ἐκ­θε­με­λί­ω­ση κάθε ὑ­γιοῦς καὶ φυσιολογικῆς ἀνθρώπινης καὶ κοι­νω­νι­κῆς ἔκφρασης στὸ βωμὸ τῶν προσωπικῶν του ἰδεοληψιῶν.

Γιὰ τὶς θεωρίες του αὐτὲς ἀποκηρύσσεται ἀπὸ τὸν Φρόϊντ καὶ τὸ 1934 διαγράφεται ἀπὸ τὴ «Γερμανικὴ Ἑταιρεία Ψυχανάλυσης». Ὀνομάζει τώρα τὶς νέες μεθόδους «θεραπείας» του, Νευροφυτοθεραπεία (Vegetotherapy). Προσπαθοῦσε μ' αὐτές, καθὼς ἰ­σχυ­ρι­ζό­ταν, νὰ ἀπελευθερώσει τὶς συγκινήσεις ποὺ κα­τα­κρα­τοῦν­ταν στὸ μυϊκὸ σύστημα τοῦ ἀνθρώπου («σωματικὴ θωράκιση» - body armour). Παράλληλα διατυπώνονταν πολλὲς κα­ταγ­γε­λί­ες εἰς βάρος του γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἔκτρωσης, τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης καὶ τῆς ἀπόπειρας αὐ­το­κτο­νί­ας ἑνὸς ἐφήβου ἀσθενῆ[1]. Τὸ σύνολο τοῦ ἰατρικοῦ καὶ ψυ­χα­να­λυ­τι­κοῦ κόσμου ἀπαντοῦσε στὶς θεωρίες τοῦ Ράϊχ μὲ περιφρόνηση ἢ γελοιοποίηση[2].

Μετὰ τὴν ἄνοδο τοῦ Χίτλερ στὴν ἐξουσία, τὸ 1933, ὁ Ράϊχ καταφεύγει στὴ Σκανδιναβία, ὅπου τά ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνάς του στὸν χῶρο τῆς βιολογίας, τὸν ἀπομακρύνουν πλέον, ἀπὸ τὶς ἐπικρατοῦσες ψυχαναλυτικὲς ἀπόψεις[3].

Στὴ συνέχεια δημιουργεῖ, ὅπως ἰσχυρίζεται, σὲ «ἀ­πο­στει­ρω­μέ­νο» περιβάλλον, τεχνητοὺς σχηματισμοὺς ποὺ ἔμοιαζαν, κα­θὼς ἔλεγε, μὲ ζωντανούς, τοὺς ὁποίους ὀνόμασε «βιόντα» (b­i­o­ns). Νέα γελοιοποίησή του ἀπὸ τὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο ὅπου μεταξὺ ἄλλων κατηγορήθηκε ὅτι ἀσκεῖ πειράματα ἀγνοώντας βασικὰ βακτηριολογικὰ καὶ ἀνατομικὰ δεδομένα[4].

Στὶς Η.Π.Α., ὅπου ἐγκαθίσταται, τὸ 1939, ἀρχίζει νὰ μελετᾶ ἕνα «εἶδος ἀκτινοβολίας» πού, ὅπως ἰσχυριζόταν, ἐξέπεμπαν τὰ «βι­όν­τα». Τὴν ὀνομάζει «ὀργόνη» (orgone), γιατί προέκυψε, ὑ­πο­τί­θε­ται, ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς θεωρίας του γιὰ τὸν ὀρ­γα­σμὸ[5]. Τὴν ἀναφέρει ὡς «ὀργονικὴ ἐνέργεια» ἢ «ὀργονικὴ ἀ­κτι­νο­βο­λί­α» καὶ τὴν μελέτη της ὡς «ὀργονομία». Δηλώνει ὅτι ἔχει δεῖ τὴν «ὀργόνη» ἐνῶ ἔκανε ἐνέσεις μὲ βιόντα σὲ ποντίκια κι ἀκόμη στὸν οὐρανὸ τὴ νύχτα μὲ τὸ «ὀργανοσκόπιο» (o­r­g­a­n­o­s­c­o­pe), ἕνα εἰδικὸ τηλεσκόπιο. Ὑποστηρίζει ὅτι ἡ «ὀργόνη» ὑ­πάρ­χει στὸ ἔδαφος καὶ στὸν ἀέρα, παντοῦ -ὅτι εἶναι πανταχοῦ πα­ροῦ­σα-, ὅτι ἔχει μπλὲ ἢ γκρὶ-μπλὲ χρῶμα κι ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα διακρίνει τὶς δύο ὄψεις της: τὴν φυσικὴ ὄψη ὡς «αἰθέρα» καὶ τὴν πνευματικὴ ὡς τὸν «Θεὸ»[6].

Γενικά, ἡ «ὀργόνη» περιγράφεται κι ἀπό ἄλλες πηγές ὡς ἕνα πανταχοῦ παρόν, ἐλεύθερο ἀπό μάζα ὑπόστρωμα ἐνέργειας, ἀ­πό τό ὁποῖο δημιουργοῦνται δευτερογενῶς ἡ ὕλη, ἡ ζωή καί οἱ φυσικοί νόμοι. Πρόκειται φυσικὰ γιὰ φανταστική, παράλογη σύλληψη καὶ στὴ χειρότερη περίπτωση, γιὰ σκοτεινή, με­τα­φυ­σι­κὴ «πραγματικότητα», μὴ ἀνιχνεύσιμη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη.

Γιὰ τὴν μελέτη καὶ τὴν «ἀξιοποίηση» τῆς ὀργόνης, ὁ Ράϊχ δη­μι­ουρ­γεῖ διάφορες κατασκευές, μεταξύ τῶν ὁποίων καὶ τὸν «συσσωρευτῆς ὀργόνης», ἕναν θάλαμο ὅπου χωρᾶ -καθιστὸς σὲ καρέκλα- ἕνας ἄνθρωπος καὶ ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα στρῶμα ξύλου ἢ ἄλλου ὀργανικοῦ ὑλικοῦ, κι ἕνα στρῶμα με­ταλ­λι­κοῦ ὑλικοῦ, π.χ. λαμαρίνας, ἐναλλάξ.

Ὁ Ράϊχ συνεχίζει τὰ ἰδιόμορφα πειράματά του, ἔχοντας τώρα στρέψει τὸ ἐνδιαφέρον του στὸν καρκίνο. Προσπαθεῖ νὰ θεραπεύσει καρκινοπαθεῖς βάζοντάς τους στὸ Συσσωρευτὴ Ὀρ­γό­νης, γιατί, ὅπως ἰσχυριζόταν, ἡ μελέτη τῆς προσωπικότητας ποὺ ἔκανε σὲ καρκινοπαθεῖς ἔδειξε ὅτι ὅλοι εἶχαν σεξουαλικὲς ἀναστολὲς[7].

Ὁ θεμέλιος λίθος τῆς θεωρίας τοῦ Ράϊχ θὰ μποροῦσε νὰ ἀ­πο­δο­θεῖ μὲ μιὰ ἁπλῆ πρόταση: «Ὅσο περισσότερο ἐμποδίζεται ἡ δυνατότητα ὁλοκληρωμένου ὀργασμοῦ καὶ τῆς συνακόλουθης ἐ­νερ­γεια­κῆς ἐκφόρτισης, τόσο πιὸ πολὺ ὀξύνονται οἱ ψυχικὲς πα­θή­σεις». Ἀργότερα, συνέδεσε αὐτὴ τὴν ἀνικανότητα ἐ­νερ­γεια­κῆς ἐκτόνωσης καὶ μὲ σωματικὲς ἀσθένειες, ποὺ τὶς ὀνόμασε «βιοπάθειες». Εἰσήγαγε τὸν ὄρο «βιοπάθεια» γιὰ νὰ περιγράψει κάθε ἀρρώστια ποὺ προκαλεῖται δῆθεν ἀπὸ τὶς σε­ξου­α­λι­κὲς ἀναστολές, καταπιέσεις στὴν παιδικὴ καὶ ἐφηβικὴ ἡ­λι­κί­α[8].

Οἱ ἀστοχίες του ἀκολουθοῦν ἡ μία τὴν ἄλλη. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτὸ του μεγαλοφυΐα. Πίστευε ὅτι ἦταν ἕνας ἡγέτης σὰν τὸν Χριστό. Γράφει στὸ βιβλίο του «Ἡ δολοφονία τοῦ Χριστοῦ: Ἡ συ­ναι­σθη­μα­τι­κὴ πανούκλα τῆς ἀνθρωπότητας», τὸ 1951: «Ὅταν δο­λο­φο­νοῦ­με τὸν Χριστό, σκοτώνουμε τοὺς ἑαυτούς μας. Καὶ αὐ­τὸ δὲν εἶναι κάποιο ἱστορικὸ γεγονὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἦταν ὁ γιὸς κάποιας ἀνώτερης ὀντότητας»! «Ὁ Ράϊχ προτείνει ὅτι ὅλοι πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ εἴμαστε διαφορετικοὶ καὶ μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ ἐπαναστάτες. Ὁ Χρι­στὸς γίνεται σύμβολο γιὰ ὑπαρξιακὴ ἀλλαγὴ[9]».

Τὸ 1952 κατασκευάζει ἕνα μηχάνημα ποὺ τὸ ὀνομάζει «νε­φο­δι­α­σπα­στὴ» (cloudbuster), μιὰ συστοιχία, δηλαδή, σωλήνων πάνω σε περιστρεφόμενη βάση. Οἱ σωλῆνες συνδέονται μὲ καλώδια τοποθετημένα σὲ μιὰ πηγὴ τρεχούμενου νεροῦ. Μ' αὐτὸ ἰ­σχυ­ρί­ζε­ται ὅτι χρησιμοποιώντας τὴν «ὀργόνη» φέρνει βροχὴ ἐκεῖ ποὺ θέλει[10]. Συγχρόνως, ἀρχίζει νὰ πιστεύει ὅτι ὑ­πάρ­χουν ἐξωγήινοι ποὺ ἔρχονται μὲ U.F.O., τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦν συμ­παν­τι­κὴ ὀργονοενέργεια γιὰ τὴν κίνησή τους. Στὴν ἀρχὴ πίστευε πὼς οἱ ἐξωγήινοι ἦταν καλοί, μετὰ ὅμως ἀποφάνθηκε πὼς αὐτοὶ μπορεῖ νὰ ἦταν ὑπεύθυνοι γιὰ τὶς μεγάλες ξηρασίες ποὺ ἔπληξαν τὶς Η.Π.Α. τὸ 1952-53[11].

Στὶς 23 Αὐγούστου 1956 μὲ Δικαστική Ἐντολὴ, μετὰ ἀπὸ ἔ­ρευ­να τοῦ Ἱδρύματος Τροφίμων καὶ Φαρμάκων (Food and Drug A­d­m­i­n­i­s­t­r­a­t­i­on-F.D.A.) τῶν Η.Π.Α., διατάσσεται ἡ καταστροφὴ τῶν βι­βλί­ων του καὶ ἡ προσαγωγή του σὲ δίκη καὶ ψυχιατρικὴ ἐ­ξέ­τα­ση, ὅπου διεγνώσθη ὅτι εἶναι παρανοϊκός. Δικάστηκε, φυλακίσθηκε καὶ πέθανε στὴ φυλακὴ τὸ 1957 ἀπὸ καρδιακὴ προ­σβο­λὴ[12].

Ὀλοκληρώνοντας τὴν μικρὴ αὐτὴ ἔρευνα καὶ μὴ θέλοντας νὰ ἀδικήσουμε κανέναν, οὔτε τὸν ἴδιο τὸν Ράϊχ οὔτε πολὺ μᾶλλον τοὺς ὀπαδούς του καὶ τὶς ἑκατοντάδες τῶν «Σωματικῶν Ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τῶν» (Somatic Body Workers), ποὺ συνεχίζουν σήμερα τὸ ἔργο τοῦ «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» στὸν χῶρο τῆς «Ψυχολογίας» καὶ Ψυχοθεραπείας, ἀρκεῖ μία ἁπλῆ ἀνθρώπινη διαπίστωση: Ἂν οἱ θεωρίες τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ ἤσαν σωστές, ἀ­κό­μη κι ἂν οἱ σύγχρονοί του ἐπιστήμονες δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ τὶς κατανοήσουν, μετὰ τόσα χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατό του καὶ μὲ πρό­σβα­ση στὴ σύγχρονη τεχνολογία, ἀποκλείεται νὰ μὴν εἶχαν ἀξιοποιηθεῖ κάποια ἀπὸ τὰ δῆθεν ἐπιστημονικά του εὑρήματα.

Ἀντιθέτως, ἡ ὑπόσταση τῆς ὑποτιθεμένης «Ὀργόνης» -ποὺ εἶ­ναι εἴτε ἀνύπαρκτος, εἴτε ἀναγόμενη σέ «μεταφυσικὸ» χῶρο-, δὲν δύναται νὰ «ἀξιοποιηθεῖ» ὡς ἐπιστημονικὴ ἐφαρμογὴ ἀ­κό­μη καὶ σήμερα. Ἐξ ἄλλου ἡ ὑποτιθεμένη αὐτὴ «οὐσία» ἢ «ἐ­νέρ­γεια» δὲν ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὴ «ἀνακάλυψη» τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ καθὼς εἶναι «γνωστὴ» ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μὲ διάφορα ὀ­νό­μα­τα ὅπως ἔχουμε καὶ σὲ προηγούμενο ἄρθρο (8/11/2019) ἀναφέρει. Ἀπαντᾶται στόν Ἰνδουϊσμό ὡς Πράνα (Prana) -πού λογίζεται ὡς «ἐνέργεια», «ζωτική δύναμη» ἤ «ζωτική ἀρχή», πού διαπερνᾶ τό Σύμπαν σέ ὅλα τά ἐπίπεδα- ἤ ὡς Ἀκάσα (Akasha), -πού ἑρμηνεύεται ὡς ὕλη (λεπτοφυής)-, πού συνήθως μεταφράζεται καί ὡς «αἰθέρας». Κι ὅπως ἀναφέρει κι ὁ Ὁ­μοι­ο­πα­θη­τι­κός Γεώργιος Βυθούλκας, «... Αὐτό τό εἶδος ἐνέργειας ἔχει δεχθεῖ διάφορες ὀνο­μασίες ἀπό διαφορετικούς ἀνθρώπους σέ διαφορετικές ἐποχές τῆς ἱστορίας. Ἔχει ἀποκληθεῖ: Πράνα, ἀπό τούς Ἰνδουιστές... Ἀστρικό φῶς ἀπό τούς Καβαλιστές, Ἀζώθ, ἀπό τούς Ἀλχημι­στές... Ζωικός μαγνητισμός, ἀπό τόν Μέσμερ... Ζωτική ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη ἤ ζωτικό σῶμα, ἀπό τή βιταλιστική σχολή... Βιοπλάσμα, ἀπό Σοβιετικούς ἐ­πι­στή­μο­νες... "Συμπαντική ἐνέργεια"· αὐτός ὁ ὅρος προσδιορίζει καλύτερα μιά ἀπό τίς βασικές ἰδιότη­τές της: τή συμπαντικότητα...»[13].

Στά παραπάνω, ἀξίζει νά προστεθοῦν καί οἱ ὀνομασίες: Τσί (chi) -πού χρησιμοποιεῖται στήν Κίνα-, Κι (ki), στήν Ἰαπωνία, «Μάνα» (Mana), στούς πολιτισμούς τῆς Ὠκεα­νίας, «Ὀντική Δύναμη» (Odic force), ἀπό τόν Κάρλ Φόν Ρά­ϊ­χεν­μπαχ (Carl von R­e­i­c­h­e­n­bach), «Σπίριτους» (Spi­ri­tus), ἀπό τόν Ρόμπερτ Φλάντ (Robert Fludd) καί «Ψυχοτρονική Ἐνέρ­γεια (p­s­y­c­h­o­t­r­o­n­i­cs), ἀπό Τσεχοσλοβάκους «ἐ­πι­στή­μο­νες». Τέλος, ὡς «Ζωτική Ἐνέργεια» ἀναφέρεται ἀπό τόν Σάμουελ Χάνεμαν (S­a­m­u­el Hahnemann) τόν πατέρα τῆς Ὁμοιο­παθητικῆς.

 

[1] Christopher Turner, Adventures in the Orgasmatron, How the Sexual Revolution Came to America, 2011,, σσ. 150–154.

[2] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[3] https://www.ianos.gr/i-leitourgia-tou-orgasmou-0065972.html#tab-description Ἀνάκτηση 19/1/2020.

[4] Myron Sharaf, Fury On Earth: A Biography Of Wilhelm Reich, 1994, σ. 228.

[5] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[6] Christopher Turner, Adventures in the Orgasmatron..., σσ. 220–221.

[7] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[8] Στὸ ἴδιο.

[9] http://www.librarything.com/work/1041344/reviews/126080831

[10] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[11] Στὸ ἴδιο.

[12] Στὸ ἴδιο.

[13] Βλ. Γεωργίου Βυθούλκα, «Ἡ νέα διάσταση στήν ἰατρική», Ἐκδόσεις Ἀδάμ, σ. 86. & «Κριτική στήν Ὁμοιοπαθητική», Ἰωάννου Κουντουρᾶ, Καθηγητοῦ Παθολογίας στό Ἀ. Π. Θ. https://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm