τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ξεκινήσαμε νὰ ψηλαφίσουμε αὐτὸ ποὺ εἶναι γενικὰ γνωστὸ ὡς ἡ «Νέα Ἐποχὴ» τοῦ Ὑδροχόου (New Age)· τί εἶναι, πότε κι ἀπὸ ποιοὺς δημιουργήθηκε, ποιὰ εἶναι ἡ πίστη της, ποιοὶ τὴν προωθοῦν, ποιοὶ εἶναι οἱ στόχοι της.

Ἀπὸ ὅσα εἴδαμε τὴν προηγούμενη φορά, φαίνεται καθαρὰ ὁ ἀντιχριστιανικὸς χαρακτήρας τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Φαίνεται, ἐπίσης, ὅτι βασικὸς στόχος τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἡ παγκόσμια κυριαρχία. Αὐτὸς ἦταν καὶ εἶναι ὁ βασικὸς στόχος καὶ τὸ σχέδιο τῶν λεγομένων μυστικῶν ἑταιρειῶν ὅπως ἡ Μασονία, ἡ Θεοσοφία, οἱ Ἰλλουμινάτοι (πεφωτισμένοι), καὶ «Λεσχῶν» ὅπως ἡ Τριμερὴς Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Αὐτὸς ὁ ἴδιος στόχος, ἡ παγκόσμια δηλαδὴ κυριαρχία, ἀποτελεῖ ὄνειρο τοῦ σιωνισμοῦ. Οἱ σιωνιστὲς Ἑβραῖοι περιμένουν ἀκόμη τὸν μεσσία. Τὸν περιμένουν ὡς ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοὺς ἐ­ξα­σφα­λί­σει τὴν παγκόσμια πολιτικοοικονομικὴ ἐπικράτηση.

Γιὰ νὰ ἐπιτευχθοῦν οἱ παραπάνω στόχοι, κρίνουν οἱ σχε­δια­στὲς τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθεῖ ἕνα σύστημα ἀπολύτου ἐλέγχου στὴν παγκόσμια οἰκονομία, στὸ ἐμπόριο, στὴ διατροφή. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπιδιώκει ἡ πολυσυζητημένη παγκοσμιοποίηση, καὶ ὄχι τὴν μεγιστοποίηση τῆς εὐ­η­με­ρί­ας ὅπως διαφημίζουν οἱ προπαγανδιστές της.

Γιὰ νὰ γίνει ὁ κόσμος ἀπολύτως ἐλεγχόμενος, σχεδιάζεται ἡ κατάργηση τοῦ γνωστοῦ μας χρήματος καὶ ἡ καθιέρωση τοῦ λεγομένου πλαστικοῦ χρήματος μέσω τῶν καρτῶν.

Γιὰ νὰ ἐλεγχθοῦν καὶ κατασταλοῦν οἱ ἀντιδράσεις ποὺ ἀ­να­μέ­νον­ται, προωθεῖται ἕνα καθεστὼς παγκοσμίου ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου μέσω τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καὶ τοῦ ἠ­λε­κτρο­νι­κοῦ φακελώματος. Ἐδῶ ἐντάσσεται καὶ ἡ Συμφωνία Σένγκεν καὶ ὁ νόμος 2472/97 γιὰ τὴν δῆθεν «προστασία τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τὴν ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα». Περιορίζεται, μὲ στόχο τὴν παντελῆ ἐξαφάνιση, ἡ προσωπικὴ ζωὴ καὶ ἐλευθερία. Ἐφιαλτικὰ σενάρια μιᾶς κοινωνίας ἐ­λεγ­χο­μέ­νων ἀνθρώπων - ρομπότ, σὰν αὐτὴ ποὺ περιγράφει ὁ Ὄργουελ στὸ γνωστὸ βιβλίο του «1984», ἀποτελοῦν σταθερὴ ἐπιδίωξη τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων. Τὰ πάντα ὑπὸ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν καθοδήγηση τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ».

Ἀλλά, ἄς ἐξετάσουμε τὴν τακτικὴ ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ «Νέα Ἐποχὴ» προκειμένου νὰ ἐπιτύχει τὸν σκοπό της.

1) Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» γιὰ νὰ ἐπικρατήσει σὲ πολιτικοοικονομικὸ ἐπίπεδο χρησιμοποιεῖ κυρίως δύο τρόπους: α) Ἀφ' ἑνὸς δρᾶ ὡς ὁδοστρωτήρας ποὺ ἰσοπεδώνει γλῶσσες, πολιτισμούς, παραδόσεις, ἐθνικὲς ἰδιαιτερότητες, προωθώντας τὸν ἐξαμερικανισμὸ τῶν ἐθνῶν μὲ τὴν ἔννοια τῆς υἱοθετήσεως τῶν ὑποπροϊόντων τοῦ «ἀμερικανικοῦ τρόπου ζωῆς» (american way of life). Προ­ω­θεῖ τὴν ὑποταγὴ τῶν ἐθνῶν, θέτοντας οὐσιαστικὰ τέλος στὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ λαϊκὴ κυριαρχία. Ἤδη τὰ ἐθνικὰ κέντρα ἐξουσίας δὲν ἐλέγχουν πλήρως τὴν οἰκονομικὴ πολιτική· εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ προσαρμόζονται στὶς ἐπιταγὲς ἄλλων διεθνῶν κέντρων.

Στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο ὑπονομεύονται πολλοὶ ἀπὸ τοὺς δη­μο­κρα­τι­κοὺς θεσμοὺς καὶ ἐξασθενεῖ ἡ ἰσχύς, τὸ κύρος καὶ ἡ ἀποτελεσματικότητά τους.

β) Ἀφ' ἑτέρου ἡ «Νέα Ἐποχὴ» καλλιεργεῖ καὶ ὀξύνει τὶς ἐθνικὲς ἀντιπαραθέσεις· «διαίρει καὶ βασίλευε». Τὰ δικαιώματα τῶν πραγματικῶν ἤ, συνηθέστερα, κατασκευασμένων «μειονοτήτων», ἐθνικῶν καὶ θρησκευτικῶν, εἶναι ὁ μοχλὸς γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τῆς παλαιᾶς καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων. Δόγμα τοῦ νέου ΝΑΤΟ εἶναι ὅτι ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία μπορεῖ νὰ παραβιάζεται -ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ- ὁπουδήποτε στὴ γῆ κρίνει αὐτὸ ὅτι παραβιάζονται δικαιώματα μειονοτήτων!

2) Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» γιὰ νὰ ἐπικρατήσει σὲ θρησκευτικὸ ἐ­πί­πε­δο, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει τὴ δαιμονική της πανθρησκεία, ὑ­πο­στη­ρί­ζει ὅτι τάχα ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τὸ ἴδιο καὶ ἐπιδιώκει νὰ διαβρώσει, νὰ ἁλώσει δηλαδὴ ἐκ τῶν ἔνδον, τὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διεθνῶς, μιὰ καὶ οἱ ὑπόλοιπες «ἐκ­κλη­σί­ες» ἢ θρησκεῖες, λίγο-πολὺ εἶναι μέσα στὸ παιχνίδι τῆς «Νέας Ἐποχῆς», καὶ μάλιστα μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν πάπα, ἐπίδοξο θρη­σκευ­τι­κὸ πλανητάρχη.

Οἱ νεοεποχίτες καλλιεργώντας τὴ σύγχυση -πλανῶντες καὶ πλανώμενοι- συνήθως παρουσιάζονται καὶ ὡς χριστιανοί! Συγχρόνως, σταδιακῶς, κατασυκοφαντοῦν τὴν Ἁγία Γραφή.

Στόχος τους δὲν εἶναι νὰ ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα!

Παραλλήλως, διοχετεύονται μέσω τῆς διαφημίσεως τέτοια πρότυπα ποὺ τείνουν νὰ μεταβάλουν τὸν ἄνθρωπο σὲ ἕνα ὃν τοῦ ὁποίου «ἡ ζωὴ καὶ ἡ κίνηση θὰ περιορίζεται, ὅπως ἐλέχθη, μεταξὺ δύο συσκευῶν· τῆς τηλεοράσεως καὶ τοῦ ψυγείου. Κατ' αὐτὸν τὸν τρόπον ἐλέγχεται καὶ κατευθύνεται ὅλος ὁ κόσμος»[1]!

Μετὰ λοιπὸν τὴν παράθεση τῶν ἐπιχειρημάτων, ἄς ἐξάγουμε πλέον καὶ τὰ ἀναγκαῖα συμπεράσματα.

Ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» δὲν εἶναι καθόλου νέα. Εἶναι τὸ ἀρχαῖο ἑωσφορικὸ ψέμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴ φύση του θεός. Εἶναι ἡ παλαιὰ ἐπιδίωξη τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τῶν «μυστικῶν ἑταιρειῶν» γιὰ παγκόσμια κυριαρχία. Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» δὲν ἀποτελεῖ πηγαία καὶ ἐνδογενῆ ἀναζήτηση τῶν ἀν­θρώ­πων καὶ τῶν κοινωνιῶν. Σχεδιάζεται καὶ ἐπιβάλλεται ἔξωθεν.

Ποιὰ θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἶναι ἡ στάση τῶν χριστιανῶν σὲ ὅλα τα ἀνωτέρω;

Σ' ὅλα αὐτὰ τὰ σκοτεινὰ καὶ ἐπικίνδυνα σχέδια, γιὰ ἐπιβολὴ μιᾶς Νέας Τάξης Πραγμάτων καὶ μιᾶς παγκοσμιοποίησης χωρὶς Χριστὸ καὶ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἔχουμε νὰ ἀντιτάξουμε τὸ φῶς καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Στὴν ψευδῆ καὶ ἑωσφορικὴ ὑπόσχεση τῆς αὐτοθεώσης, ἔχουμε νὰ ἀντιπροτείνουμε τὴν ἀληθινὴ -κατὰ χάριν- θέωση στὴν ὁποία καλούμεθα ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, σὲ κοινωνία ἀγάπης μὲ Αὐτὸν καὶ ὑπακοῆς στὸ πανάγιο θέλημά Του.

Ὅλες αὐτὲς τὶς κοσμογονικὲς ἀλλαγές, ποὺ μεθοδευμένα καὶ ὄχι τυχαία γίνονται γύρω μας, πρέπει νὰ τὶς δοῦμε μὲ τὴν «καλὴ ἀνησυχία» ὅπως τόνιζε καὶ ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της. Καὶ «νὰ μὴν κοιμόμαστε μὲ τὰ τσαρούχια», τὴ στιγμὴ ποὺ καὶ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἀρχίζουν πλέον νὰ ξυπνοῦν καὶ νὰ συνειδητοποιοῦν τί σημαίνει στὴν πραγματικότητα ἡ παγκοσμιοποίηση.

Ἡ καλὴ ἀνησυχία πρέπει νὰ ἐκφράζεται ὡς πνευματικὴ ἐ­πα­γρύ­πνη­ση, ὡς ἔνταση τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος, τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μετανοίας. Ἀλλὰ καὶ ὡς παρέμβαση, ὅπου καὶ ὅταν χρειασθεῖ καὶ μᾶς καλέσει ἡ Ἐκκλησία. Ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ βοηθήσουμε καὶ ὅσους ἀνθρώπους ἀπὸ ἄγνοια παγιδεύτηκαν στὸ μεγάλο ψέμα τῆς «Νέας Ἐποχῆς».

Πρέπει «νὰ βροῦμε τρόπους ἐπιβίωσης τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολιτισμοῦ... Ὅσοι ἀντισταθοῦμε στὴ διάλυση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων καὶ γλωσσῶν, θὰ ἀντισταθοῦμε ὄχι στὸν ἀμερικάνικο ἰμπεριαλισμό, ἀλλὰ στὴν ἐπικυριαρχία τοῦ διεθνοῦς ἐγ­κλή­μα­τος»[2].

Καὶ μὴν ξεχνοῦμε: Αὐτοὶ ποὺ σχεδιάζουν παγκοσμιοποιήσεις χωρὶς Χριστὸ καὶ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, κάνουν «λογαριασμοὺς χωρὶς τὸν ξενοδόχο», γιατί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς καὶ πραγ­μα­τι­κὸς Κύριος τῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ κόσμου.

Ἔτσι λοιπόν ὁλοκληρώνουμε τὸ ἄρθρο περὶ τῆς «Νέας Ἐ­πο­χῆς» τοῦ Ὑδροχόου, ὅπου οἱ «πιστοί» της ἀναμένουν τὸν «νέον Ἀβατὰρ» τοῦ Ὑδροχόου, δηλαδὴ τὸν Ἀντίχριστο, στὴ θέση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ κατ' αὐτοὺς ἀνήκει στὴν «προηγούμενη ἐποχή», τήν «ἐποχή τῶν Ἰχθύων».

Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι τὸ κείμενο τοῦ ἄρθρου προέρχεται -μὲ κάποιες τροποποιήσεις καὶ προσθῆκες- ἀπὸ κείμενο ποὺ εἶναι ἀνηρτημένο στὸν παλαιὸ δικτυακὸ τόπο (site) τῆς Π.Ε.Γ.[3] τὸν ὁποῖο θὰ ἄξιζε νὰ ἐπισκεφθοῦν οἱ ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες τῆς στήλης, καθὼς περιλαμβάνει ὑλικὸ ἐνημερωτικὸ γιὰ πολλὰ καὶ ποικίλα θέματα ἀντιαιρετικοῦ προβληματισμοῦ.

Τέλος, θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἀνηρτημένου στὸν δικτυακὸ τόπο τῆς Π.Ε.Γ. ἄρθρου προέρχεται ἀντιστοίχως ἀπὸ κείμενο τοῦ Ὀσιολογιώτατου Μοναχοῦ π. Ἀρσένιου Βλιαγκόφτη -ὁ ὁποῖος τυγχάνει καὶ μέλος τοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ Συμβουλίου τῆς Π.Ε.Γ.-, κείμενο ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ πρὸ ἐτῶν στὸ γνωστὸ Ὀρθόδοξο περιοδικὸ «Παρακαταθήκη».

 

[1] «Χριστιανικὴ Σπίθα», φ. 543, Ἰούλιος 1977.

[2] Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τὸν μακαριστοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στὴ «Συνάντηση τῶν Ἀθηνῶν» 1999.

[3] https://www.ppu.gr/old/greek/newage_gr.htm

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σήμερα συμπληρώνουμε, σὺν Θεῶ, ἑπτάμισι μῆνες γόνιμης, πιστεύουμε, συνεργασίας μὲ τὴν εὐλογημένη Ἐφημερίδα -ἂν δὲν παινέψεις τὸ σπίτι σου...- πού εἶχε τὴν καλοσύνη νὰ στεγάσει τὴν ἐργασία μας ἤδη ἀπὸ τὰ μέσα Σεπτεμβρίου παρελθόντος ἔτους κι ἐπὶ τριάντα, μέχρι σήμερον, συνεχεῖς ἑβδομάδες.

Καὶ θὰ ἀναρωτηθεῖτε φυσικὰ «πρὸς τί μιὰ τέτοια εἰσαγωγή;». Προφανῶς, δικαίως θὰ ἀναρωτηθεῖτε, ὅμως λάβετε ὑπ' ὄψιν σας ὅτι ἐνῶ σᾶς βασανίζουμε ἐπὶ ἑπτάμισι μῆνες μὲ ποικίλη θεματολογία ἀντιαιρετικοῦ καὶ νεοεποχίτικου περιεχομένου δὲν μπήκαμε στὸν κόπο νὰ ἀναλύσουμε γι' ἐσᾶς τὸν βασικὸ κορμό, τὴν «σπονδυλικὴ στήλη» ἐπὶ τῆς ὁποίας ἑδράζεται ὅλο το ἀντιαιρετικὸ ἔργο• κι αὐτὴ εἶναι ἡ «Νέα Ἐποχὴ» (New Age) ἢ ἐπὶ τὸ πληρέστερον ἡ «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου».

Ἔτσι ἀποφασίσαμε ἐπὶ τέλους νὰ ἀγγίσουμε τὸ περίπλοκο καὶ ἀκανθῶδες αὐτὸ θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο πολλὰ ἔχουν λεχθεῖ καὶ γραφεῖ -ἐνῶ περισσότερα δὲν ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ- καὶ πάρα πολλὰ ἀπ' ὅσα ἔχει ἀντιμετωπίσει ἀκόμη ὁ νεοέλληνας ἀνάγονται στὸν χῶρο τῆς συνομωσιολογίας.

Τέλος, τὰ ὅσα θὰ παραθέσουμε στὴν ἀγάπη σας, μπορεῖ νὰ εἶναι σὲ πολλοὺς ἐξ ὑμῶν γνωστά, ὅμως θὰ τὰ βροῦμε ἐδῶ συγκροτημένα κι ἴσως τὰ χρειαστοῦμε κάποτε ὅταν θὰ πρέπει νὰ βοηθήσουμε ἄλλους νὰ κατανοήσουν τὸ θέμα ἢ ἀκόμη ὅταν τυχὸν χρειαστεῖ νὰ προβοῦμε πιθανῶς καὶ σὲ ὁμολογία πίστεως.

Ἀλλά, ἐπὶ τοῦ θέματος.

Ἐδῶ καὶ 60 τουλάχιστον χρόνια, ἀπὸ τὴν δεκαετία ἀκόμη τοῦ 1960, ὅλο καὶ περισσότερο ἀκοῦμε νὰ γίνεται λόγος γιὰ «Νέα Ἐποχή». Ὅλο καὶ περισσότερο βλέπουμε νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ οὐράνιο τόξο, ἡ πυραμίδα, ὁ ἀριθμὸς 666, ἡ πεντάλφα, ἀγαπημένα σύμβολα ὅλα αὐτὰ τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἀκοῦμε ἐπίσης νὰ γίνεται πολὺς λόγος γιὰ Παγκοσμιοποίηση καὶ γιὰ μιὰ Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σὲ μιὰ χρυσὴ ἐποχὴ καθολικῆς εὐτυχίας, ἢ μήπως, ἄραγε κάτι μᾶς κρύβουν;

Ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» βασίζεται σὲ μιὰ παλαιὰ σύλληψη ποὺ συναντᾶται σὲ ἐξωχριστιανικὲς θρησκεῖες, ἀλλὰ καὶ στὸν ἀποκρυφισμό. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἄποψη τῆς ἀστρολογίας, ὅτι δῆθεν κάθε 2.000 περίπου χρόνια εἰσέρχεται ἡ ἀνθρωπότητα σὲ μιὰ «Νέα Ἐποχή». Ἡ προηγούμενη ἦταν -μᾶς λένε- ἡ Ἐποχὴ τῶν Ἰχθύων, ἡ ἐποχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τώρα εἰσερχόμεθα, λένε, στὴ «Νέα Ἐποχή», στὴν «Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου», μιὰ χρυσὴ ἐποχὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.

Ὁ Χριστιανισμὸς θὰ τεθεῖ στὸ περιθώριο τῆς Ἱστορίας, λένε, θὰ ἔρθουν νέες ἀλήθειες, θὰ τὶς φέρει ὁ «μεσσίας» ἢ Χριστὸς τῆς «Νέας Ἐποχῆς» , δηλαδή, ὁ Ἀντίχριστος.

Καὶ μόνον αὐτά, βέβαια, ἀρκοῦν γιὰ νὰ καταλάβει κανεὶς ὅτι ἡ λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» εἶναι ἀντίθετη καὶ ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας.

Τί εἶναι ὅμως στὴν οὐσία της ἡ «Νέα Ἐποχή»;

Πρόκειται γιὰ ἕνα «ἀόρατο δίκτυο» παραθρησκευτικῶν ὀργανώσεων σ' ὅλο τὸν κόσμο, ποὺ συνδέονται μεταξύ τους χαλαρὰ ἢ καὶ φαινομενικὰ δὲν συνδέονται καθόλου. Ὀργανώσεις ἰνδουϊστικές, βουδιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικές, ψυχολατρεῖες, «θετικὴ σκέψη», μασονία, θεοσοφία, νεοειδωλολατρία, νεοσατανισμός, μαγεία, ἀστρολογία, ὑπνωτισμός, πνευματισμός, σουφισμός, «ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες» -αὐτοαποκαλοῦνται καὶ ἐνεργειακὲς ἢ ὁλιστικές-, «πολεμικὲς τέχνες τῆς Ἀνατολῆς» κ.ἄ. Τὸν σκληρὸ πυρήνα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἀποτελοῦν ὁλοκληρωτικοῦ χαρακτήρας ὁμάδες, ποὺ ἀποκρύπτουν τοὺς πραγματικούς των σκοποὺς καὶ δροῦν πίσω ἀπὸ ἕνα παραπλανητικὸ προσωπεῖο.

Ὅλες αὐτὲς τὶς Ὀργανώσεις ἑνώνουν οἱ κοινοὶ στόχοι καὶ ἡ κοινὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν θεό, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο, τὴν ὁποία ἀντλοῦν ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες καὶ τὸν ἀποκρυφισμό.

Ἄς δοῦμε λοιπὸν σὲ τί πιστεύει ἡ «Νέα Ἐποχή».

Βασικὰ στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἡ πίστη σὲ ἀπρόσωπο θεό, στὸ «νόμο» τοῦ κάρμα καὶ τῆς μετενσάρκωσης / μετεμψύχωσης, καὶ στὴ δυνατότητα τῆς μετεξελίξεως τοῦ ἀνθρώπου σὲ κατ' οὐσίαν θεὸ μὲ τὶς δικές του μόνο δυνάμεις καὶ μὲ τὴ βοήθεια καὶ χρήση ψυχοτεχνικῶν, κυρίως τοῦ «διαλογισμοῦ». Κεντρικὴ θέση στὴ διδασκαλία τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχει ὁ ἀπόλυτος πανθεϊστικὸς μονισμὸς («Ἐν τὸ πᾶν» τῆς θεοσοφίας - «ὁλιστικὸ μοντέλο»). Πιστεύουν ἐπίσης ὅτι μέσα μας ἔχουμε «ἀπόκρυφες δυνάμεις» -τὶς ὁποῖες θεωροῦν ὡς ἐνέργεια μεταφυσικοῦ τύπου, τὴν ὁποία προσπαθοῦν μάταια νὰ παρουσιάσουν ὡς ἐντασσόμενη στὴν ἐπιστημονικὴ ἀντίληψη περὶ ἐνεργείας- καὶ ὅτι ἡ Γῆ εἶναι ἐμψυχωμένη («Γαία»). Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐπιδράσεις τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν (βουδισμοῦ - ἰνδουϊσμοῦ) μέσω τῆς Μασονίας καὶ τῆς Θεοσοφίας.

Τὸ μήνυμά τους συνοψίζεται στὸ μεγάλο ἑωσφορικὸ ψέμα, ὅτι, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴ φύση του θεὸς καὶ δὲν χρειάζεται τὸν Θεὸ γιὰ νὰ σωθεῖ.

Τὰ μηνύματα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ κυρίως τὸ τρίπτυχο: σέξ, βία καὶ ἐξοικείωση μὲ τὴ μαγεία καὶ τὸ δαιμονικὸ στοιχεῖο, διοχετεύονται κυρίως ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. (Τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά, ἐφημερίδες), τὴ μουσικὴ (κυρίως ρόκ), τὶς λεγόμενες πολεμικὲς τέχνες τῆς Ἀνατολῆς, τὶς λεγόμενες ἐναλλακτικέςἐνεργειακὲς ἢ ὁλιστικὲς «θεραπεῖες», τὰ βιντεοπαιχνίδια (video games) στοὺς Η/Υ, τὰ «παιχνίδια ρόλων» (roleplaying games), τὰ ἐπιτραπέζια «παιδικὰ» παιχνίδια μὲ κάρτες (π.χ. Dungeons & Dragons - Μπουντρούμια & Δράκοι) καὶ μινιατοῦρες, τοὺς χιλιάδες τίτλους βιβλίων καὶ τοὺς χιλιάδες τίτλους περιοδικῶν, τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἱστοσελίδων στὸ διαδίκτυο (internet) μὲ ἀποκρυφιστικὸ καὶ νεοεποχίτικο περιεχόμενο κ.ἄ.

Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» καλλιεργεῖ τὴ σύγχυση χρησιμοποιώντας ὅρους ὅπως Χριστός, προσευχή, ἀγάπη, ἐλευθερία, μὲ ἄλλο νόημα ὅμως, καὶ μάλιστα πολλὲς φορὲς ἀντίστροφο αὐτοῦ ποὺ δίνουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ σ' αὐτὲς τὶς λέξεις.

Καὶ ποιοὶ εἶναι οἱ στόχοι τῆς «Νέας Ἐποχῆς»;

Αὐτοὶ ποὺ κατευθύνουν τὴν κίνηση τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχουν δύο βασικοὺς στόχους:

1) Τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς Νέας Τάξης Πραγμάτων σὲ πολιτικοοικονομικὸ ἐπίπεδο, μὲ κατάληξη τὴν ἐπιβολὴ μιᾶς παγκόσμιας κυβέρνησης μὲ ἐπικεφαλῆς ἕνα παγκόσμιο κυβερνήτη (δικτάτορα), τὸν ἀναμενόμενο ἀπὸ αὐτοὺς «μεσσία» τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ 2) Τὴν ἐγκαθίδρυση μιᾶς Νέας Τάξης Πραγμάτων σὲ θρησκευτικὸ ἐπίπεδο. Δηλαδὴ τὴ δημιουργία μιᾶς νέας παγκοσμίας θρησκείας ἢ πανθρησκείας, ἡ ὁποία θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν συνένωση ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν. Γι' αὐτὸ καὶ βλέπουμε νὰ βάζουν ὅλες τὶς θρησκεῖες νὰ συζητοῦν μεταξύ τους γιὰ νὰ βροῦν αὐτὰ ποὺ τὶς «ἑνώνουν» (διαχριστιανικὸς καὶ διαθρησκειακὸς συγκρητισμός).

Καταλαβαίνει κανεὶς εὔκολα ὅτι πρόκειται γιὰ μιὰ δαιμονικὴ ἐπιδίωξη.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χρίστος λέγει κατηγορηματικά: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ἰω. 14, 6).

Ἀντιθέτως, ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ὑποστηρίζει ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὁδηγοῦν στὴν Ἀλήθεια. Ὅσοι ὑποστηρίζουν -ὅπως π.χ. ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι- ὅτι μόνον ἡ δική τους πίστη εἶναι ἡ ἀληθινὴ καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο, αὐτοὶ θεωροῦνται «κολλημένοι στὴν παλιὰ ἐποχή», θεωροῦνται ἐχθροί τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ συκοφαντοῦνται ὡς φανατικοί, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές, φονταμενταλιστὲς κ.ο.κ.

Ὁ Χρίστος -λένε οἱ κήρυκες τῆς «Νέας Ἐποχῆς»- ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μύστες καὶ διδασκάλους τῆς ἀνθρωπότητας. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μὲ τὶς δικές του δυνάμεις ἀνέβηκε ψηλά.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ διακόψουμε τὴν ἀφήγηση, καθὼς τὸ θέμα μας λόγω τῆς ἐκτάσεως καὶ τῆς πολυπλοκότητάς του θὰ μᾶς ἀπασχολήσει καὶ τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα ὅπου καὶ θὰ ὁλοκληρωθεῖ.

Τὸ ἀνωτέρω κείμενο προέρχεται -μὲ κάποιες τροποποιήσεις καὶ προσθῆκες- ἀπὸ κείμενο ποὺ εἶναι ἀνηρτημένο στὸν παλαιὸ δικτυακὸ τόπο (site) τῆς Π.Ε.Γ.1 τὸν ὁποῖο θὰ ἄξιζε νὰ ἐπισκεφθοῦν οἱ ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες τῆς στήλης, καθὼς περιλαμβάνει ὑλικὸ ἐνημερωτικὸ γιὰ πολλὰ καὶ ποικίλα θέματα ἀντιαιρετικοῦ προβληματισμοῦ.

Θὰ πρέπει νὰ σημειωθεῖ τέλος ὅτι καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἀνηρτημένου στὸν δικτυακὸ τόπο τῆς Π.Ε.Γ. ἄρθρου προέρχεται ἀντιστοίχως ἀπὸ κείμενο τοῦ Ὁσιολογιώτατου Μοναχοῦ π. Ἀρσένιου Βλιαγκόφτη, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ γνωστὸ Ὀρθόδοξο περιοδικὸ «Παρακαταθήκη».

Εὐχόμεθα, καλὸ κι εὐλογημένο Σαββατοκύριακο καὶ σᾶς περιμένουμε τὴν ἄλλη Παρασκευὴ γιὰ τὴ συνέχεια.


https://www.ppu.gr/old/greek/newage_gr.htm

 

 

 

ΟΙ  «ΙΝΣΤΡΟΥΧΤΟΡΕΣ»  ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

  ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ «ΝΕΑ» ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΕΡΟΣ Β'
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ Α' ΜΕΡΟΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

της κ. Δάφνης Βαρβιτσιώτη, ιστορικού-ερευνήτριας

«Βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν»1
Αριστοτέλης

 

Επανερχόμενοι στην δράση της «νέας» τηλεόρασης, υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτή φαίνεται να πρωτοστατεί στον «αόρατο» πόλεμο που διεξάγει ο «Νέος Διαφωτισμός» κατά της «παλαιάς» σκέψης.

Απομένει τώρα να αναλυθεί η δράση των τηλεοπτικών διαμορφωτών γνώμης και καθοδηγητών σκέψης τους οποίους αυτή επιλέγει, ούτως ώστε να διαπιστωθεί η συμβολή τους τόσο στον «κατευνασμό» και τον «λήθαργο» στον οποίον έχουν βυθισθεί οι δυτικές κοινωνίες2, όσο και στην «δημιουργική καταστροφή», για την επικράτηση της Νέας Εποχής. Όσοι παρακολουθούν την «νέα» τηλεόραση με αναλυτικό και κριτικό πνεύμα, διαπιστώνουν ότι, οι σύγχρονοι Ινστρούχτορες εκπαιδευτές3 -είτε «στρατευμένοι», είτε χρησιμοποιούμενοι εν αγνοία τους- εφαρμόζουν, μέσω αυτής, τις ακόλουθες, κυρίως, μεθοδεύσεις:

  • Εξουδετερώνουν την λογική των τηλεθεατών, «αποδομώντας» κάθε αυτονόητο, και επαναπροσδιορίζοντάς το, επί «νέας», «πολιτικώς ορθής» βάσης, η οποία, στην ουσία, το αντιστρέφει, προς δόξαν του «Νέου Διαφωτισμού». Π.χ.: «Σε μια «σωστή» δημοκρατία, η πλειοψηφία οφείλει να υποτάσσεται στην μειοψηφία».
  • Παραλύουν την λογική, διά της «αφελούς», «αντικειμενικής» και «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θετικού και αρνητικού, καλού και κακού, θύματος και θύτη, ηθικού και ανήθικου, ομαλού και διεστραμμένου, νομίμου και παράνομου, επιστήμης και τσαρλατανισμού. Χριστιανισμού και σεκτών κ.ο.κ..
  • Καταστρέφουν κάθε πνευματικό, ηθικό, εθνικό, κοινωνικό, θρησκευτικό έρεισμα του δυτικού ανθρώπου, με τον δογματικό πλουραλισμό4, δηλαδή, με την σχετικοποίηση του απόλυτου και την απολυτοποίηση του σχετικού. Π.χ.: «Πρέπει να αποδεχθούμε κάθε άποψη ως εξ ίσου έγκυρη, αφού δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια, και ο κάθε ένας μας είναι φορέας της δικής του αλήθειας».
  • Παραλύουν την κριτική ικανότητα των τηλεθεατών, δημιουργώντας πνευματικό χάος, αβεβαιότητα και σύγχυση με αλληλλοσυγκρουόμενα και αλληλλοαναιρούμενα μηνύματα, τα οποία προβάλλουν ως ισόκυρα. Έτσι, καλούν τον τηλεθεατή να αποδεχθεί ότι, «ο δυτικός πολιτισμός είναι καταστροφικός, αυταρχικός, εκμεταλλευτής του Τρίτου Κόσμου κ.ο.κ.», ως ισόκυρο προς το «οι Ευρωπαίοι, που είναι πολιτισμένοι...». τον καλούν να ντραπεί επειδή θεωρεί την ομοφυλοφιλία διαστροφή, ενώ, ταυτόχρονα, τον καλούν να ντραπεί επειδή «όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι». τον καλούν να είναι άτεγκτος έναντι των καπνιστών, αλλά να δείχνει «κατανόηση» για τα ναρκωτικά (ιδιαίτερα για τα «μαλακά»). αν πιστεύει σε Μία και Μόνη Αλήθεια, τον εγκαλούν ως «φανατικό» ή «φασίστα», και τον καλούν να αποδεχθεί μία «νέα» Μόνη Αλήθεια, ότι: «Δεν υπάρχει μία Μία και Μόνη Αλήθεια», κ.ο.κ..
  • Ενσταλάζουν ενοχές σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο για πράξεις ή παραλείψεις μεμονωμένων ατόμων, ή πολιτικών ή διοικητικών φορέων. Π.χ. «Ως κοινωνία οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας που ο δράστης κατακρεούργησε το θύμα». «έχουμε όλοι ευθύνη...», είτε για τους θανάτους από ναρκωτικά, είτε για την πορνεία, είτε για τις πυρκαγιές, είτε για τις πλημμύρες, τις καταρρεύσεις κ.ο.κ.. Εφαρμόζουν, δηλαδή, την θεωρία της συλλογικής ευθύνης, που -συμπτωματικά;- ταυτίζεται με την επιδιωκόμενη από την Θεοσοφία εξαφάνιση της προσωπικής συνείδησης και στην «ομαδοποίηση» όλων των επιμέρους συνειδήσεων σε ΜΙΑ κοινή συνείδηση: «Ο άνθρωπος μπαίνει στην συνείδηση της Μονάδος, του ΕΝΟΣ», «... Η προσωπικότητα σβύνει και η πλάνη τελειώνει. Αυτό είναι το επιστέγασμα του Μεγάλου Έργου...»5
  • Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» στους τηλεθεατές, εξαπολύοντας εναντίον τους καταιγισμό ενοχών και υποτιμήσεων σε ό,τι αφορά τον άνθρωπο, και ειδικά τον δυτικό άνθρωπο, με κύριο όπλο την οικολογία. Π.χ.: «Ο άνθρωπος είναι καταστροφικό ον», «ο άνθρωπος είναι κατώτερος από τα ζώα, τα οποία, ενώ έχουν και αυτά ψυχή, δεν καταστρέφουν το περιβάλλον και τον πλανήτη». ή «αντίθετα με εμάς τους «πολιτισμένους» που εκμεταλλευόμαστε και καταστρέφουμε τον Πλανήτη, η τάδε φυλή Αυστραλίας (της Αφρικής, Ινδίας κ.ο.κ.) σέβεται την φύση και ζει σε αρμονία με αυτήν».
  • Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» σε όλο το κοινωνικό και εθνικό σύνολο, εξαπολύοντας εναντίον του καταιγισμό ενοχών και υποτιμήσεων, συντρίβοντας όλα τα «παλαιά» -κυρίως τα εθνικά, πνευματικά, ιστορικά και θρησκευτικά- δεδομένα του: Π.χ. «οι Ευρωπαίοι, που είναι πολιτισμένοι...», «ο Έλληνας είναι απαίδευτος, αγράμματος, εξυπνάκιας, τεμπέλης, εκμεταλλευτής, νεόπλουτος, σκληρός με τα ζώα, κ.ά.», «ο αρχαιοελληνικός (ή ο βυζαντινός) πολιτισμός ήταν μια τυραννική αποικιοκρατική ιμπεριαλιστική δύναμη», «ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σφαγέας των λαών», «ζούμε σε ένα ανελεύθερο θεοκρατικό καθεστώς»... κ.ο.κ..
  • Παραλύουν οποιαδήποτε νόμιμη αντίδραση, επιβάλλοντας τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού»6 διά της πνευματικής τρομοκρατίας και με εκβιαστικές συλλογιστικές. Π.χ. «Η Χ θέση είναι η ορθή. Όποιος διαφωνεί είναι προκατειλημμένος, αντιδραστικός, εθνικιστής, θρησκόληπτος, φασίστας, ρατσιστής, κ.ο.κ.». «Η ευθανασία αποτελεί κορυφαία κατάκτηση της πολιτισμένης Δύσης, ο σημερινός Έλληνας, όμως, δεν έχει φθάσει ακόμα στο επίπεδο να εκτιμήσει την κατάκτηση αυτή».
  • Εξουθενώνουν τις αντιστάσεις και υποκλέπτουν την συναίνεση του κοινού, εφαρμόζοντας την μέθοδο της σταδιακής φθοράς: Επαναφέρουν επί τάπητος, αόκνως και με διερευνητική «αφέλεια», τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού», παρ' όλον ότι αυτά έχουν επανειλημμένως καταρριφθεί -και μάλιστα ενώπιόν τους- από ειδήμονες επί τη βάσει εμπεριστατωμένων στοιχείων σε προηγούμενες συζητήσεις. Επιλέγουν, όμως, κάθε φορά διαφορετική -βαθμιαίως πιο «χαλαρή», πιο «διαλλακτική» και πιο «ενδοτική»- σύνθεση καθοδηγητών γνώμης, ώστε, τελικώς, να καταλήξουν στην κατάλληλη «καθησυχαστική» σύνθεση. δηλαδή στην σύνθεση που -είτε ενεπίγνωστα, είτε λόγω ανεδαφικότητας- θέτει ως προϋπόθεση εφαρμογής των «ιδανικών» αυτών, δήθεν αυστηρούς -στην ουσία όμως, προσχηματικούς και ανεφάρμοστους όρους- για να καταλήξει να αποφανθεί συναινετικά.
  • Ευνουχίζουν ανώδυνα κάθε βάσιμη αντίδραση, παρουσιάζοντας τον Χριστιανισμό ως μια άνευ όρων υποχώρηση έναντι κάθε αξίωσης, πρόκλησης ή προσβολής, προβάλλοντας μια ψευδο-χριστιανική εκβιαστική αγαπολογία του τύπου: «Ο Χριστός είναι αγάπη, άρα, όποιος αντιδρά στις κοινωνικές, οικονομικές, εθνικές, ηθικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές κ.λπ. μεταβολές που επιβάλλονται, δεν είναι χριστιανός». ή «Ο Χριστός δεν χρειάζεται προστάτες, συνεπώς, αποδεχθείτε «πολιτισμένα» κάθε βεβήλωσή Του».
  • Οδηγούν σε πνευματική (και βουλητική) παράλυση, όταν -έχοντας ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού υπερασπιζόμενοι ιστορικές, θρησκευτικές, ηθικές και άλλες «παλαιές» θέσεις- οι ίδιοι τις παραλλάσσουν, τις διαστρεβλώνουν, τις διαβάλλουν ή τις αναιρούν. Ή, όταν -ηγηθέντες κινήσεων που υπεραμύνονται «παλαιών» ιδεών- τις απεμπολούν. ή όταν υιοθετούν, ως «ορθό» ή ως «λογικό», ένα από τα «νέα ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού».
  • Αποσυνθέτουν την Χριστιανική πίστη στην συνείδηση του κοινού, αφού οι περισσότεροι εξ αυτών εμφορούνται -είτε ενεπίγνωστα, είτε όχι- από υλιστικές θεωρίες, πεποιθήσεις, τάσεις, αντιλήψεις, οι οποίες εξυπηρετούν τον «Νέο Διαφωτισμό». Άλλοι, πάλι, θέτουν τον πήχυ της σωτηρίας τόσο ψηλά, ώστε ο καθημερινός, ο μέσος Χριστιανός τηλεθεατής να αποκαρδιώνεται και να καταφεύγει στους αστρολόγους προς επίλυση των προβλημάτων του.
  • Παραλύουν την βούληση των τηλεθεατών, προβάλλοντας ή υιοθετώντας (ή διά της σιωπής τους) τις καταιγιστικές καταστροφολογίες, που τους τρομοκρατούν.
  • Αποσυνθέτουν την «παλαιά» σκέψη και την «παλαιά» περί ανθρώπου και περί κόσμου αντίληψη, όταν -σε αντιπαραθέσεις της με τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού»- την «υπερασπίζονται» με αδύναμα και σαθρά επιχειρήματα, ή καλούν ως υπερασπιστές της άτομα «ανυποψίαστα», ή με ανεπαρκείς γνώσεις, ή «επικοινωνιακώς» ανεπαρκή, ή άτομα που ενεπίγνωστα την εκθέτουν, την διαστρέφουν ή την καταστρέφουν.
  • Καθιστούν τους τηλεθεατές πνευματικά και ψυχικά απάτριδες, υπεραμυνόμενοι - αλλά κατά τρόπο βίαιο, χυδαίο, ακραίο, ή ακόμα και γελοίο- των «παλαιών» αξιών και ιδανικών, ή των πολιτικών ή θρησκευτικών πιστεύω τους (δηλαδή, διαβάλλουν, εκθέτουν, διαστρεβλώνουν, γελοιοποιούν και καθιστούν αποκρουστικές, αν όχι και επικίνδυνες τις «παλαιές» θέσεις).
  • Παραλύουν την κριτική ικανότητα των τηλεθεατών, παρουσιάζοντας ως έγκυρες προσωπικές γνώμες ασχέτων ατόμων επί σοβαρών επιστημονικών θεμάτων. π.χ. απόψεις δημοσιογράφων, ηθοποιών ή μουσικών που θεολογούν. μουσικών, θεολόγων ή ιερέων που πολιτικολογούν. πολιτικών αναλυτών που χριστολογούν. ηθοποιών που «δωδεκαθεΐζουν», αποκρυφιστών που μεταλλάσσουν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ή αποδίδουν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό σε εξωγήινους, κ.ο.κ..
  • Εξουδετερώνουν τον «παλαιό» άνθρωπο, και εξαφανίζουν την εμπειρία και τις κατακτήσεις χιλιετιών, παρεμβαίνοντας «επανορθωτικά» σε κάθε τομέα της ζωής του, με αποτέλεσμα αυτός να χάνει -βαθμιαία και χωρίς να το αντιληφθεί- τις βεβαιότητές του, καθώς και την προσωπική του ικανότητα σκέψης, κρίσης, αξιολόγησης, ιεράρχησης και απόφασης.
  • Καταστρέφουν τον «παλαιό» άνθρωπο, εξιδανικεύοντας το «νέο» πρότυπο, τον ηττημένο άνθρωπο, το «ανθρώπινο ον»: Τον άνθρωπο, δηλαδή, που αγνοεί ότι έχει εξουδετερωθεί η βούλησή του, διότι του την έχουν τεχνηέντως υποκαταστήσει με πάθη «χωρίς σύνορα» σε ό,τι αφορά στα ηθικά, σεξουαλικά, οικογενειακά, πνευματικά, θρησκευτικά κ.λπ. δεδομένα του.
  • Κατακερματίζουν τον «παλαιό» κοινωνικό ιστό, υποδαυλίζοντας -με πρόσχημα την «ενημέρωση» και τον «προβληματισμό»- διάφορες αντιπαραθέσεις (π.χ. μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων και κοινού, πεζών και οδηγών, διορισμένων και αδιορίστων, καπνιζόντων και «παθητικών καπνιστών», ομοφυλοφίλων και ετεροφυλοφίλων, κ.ο.κ.).
  • Κατακερματίζουν τον «παλαιό» ψυχοπνευματικό ιστό, υποδαυλίζοντας -προς χάριν της «ελευθερίας της σκέψης» και της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών»- αντιπαραθέσεις μεταξύ «δεξιάς» και «αριστερής» ιδεολογίας, μεταξύ αποκρυφισμού ή αστρολογίας ή δωδεκαθεΐας ή σεκτών και Χριστιανισμού, μεταξύ Παλαιού και Νέου Εορτολογίου, μεταξύ Παπισμού και Ορθοδοξίας, κ.ο.κ..
  • Οικοδομούν τον «νέον άνθρωπο», «συμβουλεύοντας» το τηλεοπτικό κοινό με «νέες» θέσεις επί παντός επιστητού, «για το καλό του»: Τον καθοδηγούν στο πώς να ντύνεται, πώς να διασκεδάζει, ποιον να θαυμάζει, ποιον να μιμείται, τί να αγοράζει, τί να τρώει, τί να τραγουδά, τί να διαβάζει, τί να πιστεύει και τί να λατρεύει, πώς να σκέφτεται, πώς να γυμνάζεται, πώς να κάνει έρωτα, πώς να φέρεται στα παιδιά του, ακόμα και πώς να αναπνέει, πώς να κοιμάται, πώς να «ελέγχει τα όνειρά» του, αλλά και πώς να πεθαίνει και πώς να διαθέσει την σωρό του.
  • Οδηγούν στην μοιρολατρία (εξαφάνιση της βούλησης), μυώντας τους τηλεθεατές στον αποκρυφισμό (συχνά μάλιστα, αναμειγνύοντας σ' αυτόν και τον Χριστιανισμό), σε ανατολικές ή νεοεποχίτικες δοξασίες (κάρμα, μετενσάρκωση, θετική σκέψη, θετική-αρνητική ενέργεια, «αύρα», πνευματισμό, αναδρομές σε προηγούμενες ζωές), στην αστρολογία κ.λπ.. Προωθούν ιδιαίτερα την πίστη στη μετενσάρκωση, προς μεγάλη ικανοποίηση της θεοσοφίστριας Ά. Μπέηλυ, η οποία έγραφε: «Το δόγμα της μετενσάρκωσης θα είναι ένα από τα καθοριστικά κλειδιά της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας»7.
  • Αποσυνδέουν τους τηλεθεατές από την πραγματικότητα, βυθίζοντάς τους σε μιαν εικονική πραγματικότητα, προς δόξαν της Θεοσοφίας, που θέλει ο άνθρωπος να θεωρεί αυταπάτη την πραγματικότητα: Αποσιωπώντας πραγματικά προβλήματα και ζητήματα καθοριστικής σημασίας, αναλώνονται σε ατέρμονους ψευδεπίγραφους, παραπλανητικούς και προσχηματικούς «προβληματισμούς» για θέματα ήσσονος σημασίας. Ή εξασφαλίζουν σε λίγα άτομα συμμετοχή σε τηλεπαιχνίδια, όπου αυτά ζουν «εικονικά», ενώ απασχολούν τους υπόλοιπους με την παρακολούθηση της εικονικής πραγματικότητας, και κατόπιν με «προβληματισμούς» επ' αυτής. «στήνουν» «ζαχαρένιες» εκπομπές, όπου ανούσιες επιπολαιότητες «συζητώνται» και αναλύονται με «σοβαρότητα». προβάλλουν καταιγισμό κινηματογραφικών ταινιών που εντέχνως υποβάλλουν ως απόλυτα θεμιτές, απίθανες, εξωφρενικές και εξωπραγματικές καταστάσεις (ταυτόχρονη ύπαρξη σε παράλληλα σύμπαντα, ανταλλαγή προσωπικοτήτων, ταξίδια στον χρόνο, εξωγήινους, κ.λπ.).
  • Εδραιώνουν την Νέα Εποχή στην συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού, αναφερόμενοι συνεχώς σ' αυτήν, χωρίς, ωστόσο, να προβαίνουν σε περαιτέρω επεξηγήσεις, διερεύνηση, ή αναφορά στους «νικητές» που κινούν τα νήματά της, με αποτέλεσμα να τους διατηρούν - συμπτωματικά;- αθέατους. Συγκεκριμένα, παρουσιάζουν κάθε επώδυνη μεταβολή, ωσάν να πρόκειται περί αναπότρεπτου φυσικού φαινομένου (π.χ. «στην νέα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μας είναι φυσικό να...», ή «είμαστε πλέον στην Νέα Εποχή, οπότε, αναγκαστικά πρέπει να αποδεχθούμε ότι...»).
  • Εδραιώνουν την νεοεποχίτικη υποκουλτούρα: Προσκαλούν σε «σοβαρές» εκπομπές άτομα με «δυνάμεις», «θεραπευτές», «ενορατικούς», αστρολόγους κ.λπ.. σιωπούν αιδημόνως για τον γενικευμένο καταιγισμό ναρκωτικολαγνείας, διαστροφικού ερωτισμού, μαγείας και σατανολατρίας, κ.ά..
  • Νομιμοποιούν, εμμέσως, την αστρολογία στην συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού και τις προβλέψεις διαφόρων αστρολόγων (σύμφωνα με τις οποίες «με το 2000, μπαίνουμε στην Εποχή του Υδροχόου, μια Νέα Εποχή που θα φέρει τεράστιες μεταβολές σε όλους τους τομείς της ζωής μας»), όταν αποσιωπούν τους πραγματικούς λόγους που καθιστούν αναπόφευκτες τις μεταβολές που επιφέρει η Νέα Εποχή.
  • Νομιμοποιούν, εμμέσως, όσες αιρέσεις, σέκτες και καινοφανείς θρησκείες «προφήτευαν» την έλευση μιας Νέας Εποχής, ενός Καινούργιου Κόσμου, ενός Νέου Κόσμου κ.ο.κ., αποδεχόμενοι οι ίδιοι την Νέα Εποχή ως αναπότρεπτο φυσικό φαινόμενο (ειδικά, νομιμοποιούν την Θεοσοφία και τα παρακλάδια της, που -εκτός του ότι προωθούν την εσωτεριστική αστρολογία- ευαγγελίζονταν -συμπτωματικά;- και την έλευση της «νέας τάξης», της Νέας Εποχής, της Εποχής του Υδροχόου.

Είναι άραγε σύμπτωση ότι, όλες αυτές οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι ινστρούχτορες-εκπαιδευτές, οδηγούν στην εξουδετέρωση της βούλησης των τηλεθεατών, μεταλλάσσοντάς τους σε εσμό άβουλων «ανθρώπινων όντων»;

Όσο και αν φαίνεται στους περισσότερους αδιανόητο, η -κατόπιν ειδικών και συστηματικών διεργασιών επί της σκέψης του- ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη εξαφάνιση της βούλησης του ανθρώπου δεν αποτελεί φαντασίωση. Πρωτοεμφανίσθηκε, ως ιδέα, στα μέσα του 19ου αιώνα, και βαθμιαίως εντά­χθηκε στους σκοπούς και στις μεθοδολογίες διαφόρων ομάδων, θρησκειών, ιδεολογιών, σεκτών κ.λπ..

Η πρώτη νύξη, έγινε, όπως προαναφέρθηκε, από τον Ντοστογιέφσκυ (1821-1881) στους «Δαιμονισμένους» του. Αυτός «προφήτευσε» «την εξαφάνιση της ελεύθερης βούλησης στα εννέα δέκατα των ανθρώπων», ως μέσο επίτευξης του σατανικού σχεδίου μιας μικρής ομάδας για την κυριαρχία της επί του κόσμου. Η ομάδα αυτή απέβλεπε στον αποχριστιανισμό των ανθρώπων και στην «μετατροπή τους σε αγέλη με νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης». Με σύνθημά της, «ο καθένας ανήκει σε όλους και όλοι στον καθένα» (δηλαδή, με την διάλυση κάθε επιμέρους προσωπικότητας και την μαζοποίησή της), η ομάδα θα επέβαλε την ισοπέδωση, ως «ισότητα»: «...Πάνω απ' όλα θάναι η ισότητα. Πρώτα θα υποβιβασθεί το επίπεδο της επιστήμης και των ταλέντων. Σε υψηλό επιστημονικό επίπεδο φθάνουν τα ανώτερα μυαλά και μυαλά ανώτερα δεν χρειάζονται». Έτσι, «Όλοι (θα) είναι σκλάβοι και ίσοι στην σκλαβιά». Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο: «...Το ένα δέκατο μονάχα της ανθρωπότητος θάχουν δικαιώματα ελευθέρου ανθρώπου και η εξουσία τους πάνω στα άλλα εννέα δέκατα θα είναι απεριόριστη. Οι δεύτεροι θα χάσουν την προσωπικότητά τους, θα γίνουν κοπάδι... θα ξαναγυρίσουν στην πρωτόγονη απλότητα, στον παράδεισο, να πούμε των πρωτοπλάστων, όπου όμως θα πρέπει να δουλεύουν κιόλας»8.

Την ίδια περίπου εποχή, στην σκέψη της Έλενας Μπλαβάτσκυ (1831-1891) γεννιόταν η Θεοσοφία, «η αλήθεια, επί της οποίας αναπαύονται όλα τα θρησκεύματα». Επενδυμένη με έναν συνδυασμό πνευματισμού, αποκρυφισμού, αστρολογίας, μαγείας και έντονων βουδδιστικών στοιχείων (κάρμα, μετενσάρκωση κ.λπ.), η Θεοσοφία κέρδισε γρήγορα πιστούς, οπαδούς και θαυμαστές, ιδιαίτερα μέσα στους υψηλούς πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικούς κύκλους. Ευαγγελίσθηκε την εγκαθίδρυση μιας «Νέας Εποχής» στο σύνολο του Πλανήτη, την «εσωτερική διοίκηση» του οποίου θα ανελάμβανε -αθέατη- η «Απόκρυφη Ιεραρχία». Με την βοήθεια των «διδασκάλων», των «μεσαζόντων υπηρετών του κόσμου» και των «διανοητών του κόσμου», η Ιεραρχία θα ανελάμβανε να οδηγήσει τους οπαδούς της στην τυφλή υπακοή, και τον κάθε άνθρωπο -διά της «απόσβεσης ή εκβολής του προσωπικού εαυτού»- στην «ανεκδήλωτη κατάσταση του ΕΝΟΣ», στην «ανάπαυση», δηλαδή, στην «μη-ύπαρξη»9.

Η Θεοσοφία οραματιζόταν την «νέα τάξη» της, ως εξής: Οι λίγοι νικητές του «αόρατου» πολέμου της θα κυριαρχούν -αθέατοι- επί των «μαζών της ανθρωπότητας», οι οποίες θα είναι οι ηττημένοι. Οι ηττημένοι θα αποτελούν την «νέα ανθρωπότητα», που, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς βούληση, θα έχει οδηγηθεί στην «μη-ύπαρξη». Αυτοί δεν θα είναι πια «Άνθρωποι», ούτε καν «άνθρωποι»: Θα είναι απλά «ανθρώπινα όντα», χωρίς βούληση, χωρίς λογική συνείδηση, έρμαια των ενστίκτων και του υποσυνειδήτου τους. Θα είναι, δηλαδή, ανθρωπόμορφα όντα, που, όμως -όπως «προφήτευσε» ο Ντοστογιέσφκυ- θα μπορούν «να δουλεύουν κιόλας». Και το σημαντικώτερο: Θα πιστεύουν ότι η μετάλλαξή τους αυτή -δηλαδή, η ήττα τους- συνιστά θριαμβική τους νίκη. Αυτό θα καθιστά την υποδούλωσή τους ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη.

Αλλά και ο Α. Γκράμσι (1891-1937) είχε θέσει στο στόχαστρό του την βούληση του δυτικού ανθρώπου. Σύγχρονος της Ά. Μπέηλυ (1880-1949), ο Γκράμσι είχε -και αυτός- ως Όραμα μια Νέα Τάξη, για την εγκαθίδρυση της οποίας πρότεινε -και αυτός- έναν «αόρατο» πόλεμο κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Σκοπός του, ο «εκμαρξισμός του εσωτερικού ανθρώπου», για την απρόσκοπτη επικράτηση του Μαρξιστικού Οράματος: Του «Παράδεισου του Εργάτη». Σύμφωνα με τον Γκράμσι, το μόνο εμπόδιο για την πραγματοποίηση του Παράδεισου αυτού, το μόνο πραγματικό εμπόδιο για την από μέρους των ανθρώπων οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας και για την «κυριαρχία του προλεταριάτου», ήταν η κοινή χριστιανική ελπίδα και η κοινή χριστιανική αναφορά σε κάποια Υψίστη Θεία Υπερκόσμια Δύναμη, η οποία «υπερβαίνει τις περιορισμένες δυνατότητες των επί μέρους ατόμων και των ομάδων -μεγάλων και μικρών». Συνεπώς, κατ' αυτόν, όσο διατηρείται η πίστη προς αυτήν την Δύναμη -η οποία, ενώ κυριαρχεί επί του κόσμου τούτου, δεν ανήκει σε τούτον τον κόσμο- «η ιδέα μιας βίαιης παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου ήταν εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία»10.

Ο Γκράμσι πίστευε ότι, η Μαρξιστική κυριαρχία δεν θα έπρεπε να αποβλέπει στην απτή και βίαιη άλωση κοινωνιών με «συμβατικό» πόλεμο, αλλά θα έπρεπε «να στραφεί προς το πνεύμα των προς άλωση πληθυσμών». Θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει διάφορους συντελεστές, που, με ειδικές και συστηματικές μεθοδεύσεις, θα πραγματοποιήσουν, εν καιρώ, μια «ήρεμη και ανώνυμη επανάσταση». μια αναίμακτη επανάσταση «στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στο όνομα της αυτονομίας του ανθρώπου και της απελευθέρωσής του από εξωτερικούς περιορισμούς. Και πάνω από όλα, χωρίς τους περιορισμούς και τις απαιτήσεις του Χριστιανισμού». Οι χριστιανικές κοινωνίες θα έπρεπε, λοιπόν, να υποστούν στο σύνολό τους ριζικές μεταβολές στον τρόπο σκέψης τους. Συγκεκριμένα, θα έπρεπε να οδηγηθούν στο να εγκαταλείψουν την ελπίδα που δίνει στον άνθρωπο η χριστιανική υπερβατικότητα, και να πειθαναγκασθούν ότι, «δεν υπάρχει τίποτα εκτός από την Ύλη αυτού του Σύμπαντος» και ότι, «κάθε τι πολύτιμο στην ζωή και στον κόσμο τούτο ενυπάρχει εντός της ζωής, εντός του κόσμου τούτου και εντός της γήινης σφαίρας». Ο «Παράδεισος του Εργάτη» επί της Γης θα πραγματοποιηθεί, μόνον εφ' όσον, στις δυτικές κοινωνίες, όλα τα πνεύματα μεταβληθούν σε «προλεταριακά πνεύματα»11 (μια και, «Πάνω απ' όλα θάναι η ισότητα ... και μυαλά ανώτερα δεν χρειάζονται», όπως έγραφε ο Ντοστογιέφσκυ). Αυτά τα «προλεταριακά πνεύματα» και δεν θα αντιδρούν, και θα «δουλεύουν κιόλας».

Σοβαροί αναλυτές συμπεραίνουν σήμερα ότι, τόσο η Θεοσοφία, όσο και οι Ουμανιστές (παρακλάδι των οποίων είναι οι νεο-ειδωλολάτρες), καθώς και οι ομάδες του καθεαυτό «New Age», με τις εωσφορικές τους θέσεις, χρησιμοποιούνται για να εκλειάνουν αυτά που συνιστούν τα εσωτερικά εμπόδια που υπάρχουν μέσα στον δυτικό άνθρωπο για την πραγματοποίηση του μαρξιστικού οράματος. Στην ουσία, όμως, όλες οι ανωτέρω θεωρίες έχουν ένα κοινό σημείο με τον «Νέο Διαφωτισμό»: Οδηγούν σε μια «νέα» υποδούλωση, που θα είναι ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη, ακριβώς επειδή εξαφανίζει την βούληση, και διαμορφώνει ηττημένους, που εκλαμβάνουν ως δική τους νίκη, την πλήρη και ενθουσιώδη συνέργειά τους με τον πραγματικό νικητή, που τους χειραγωγεί αθέατος.

Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι, οι καθοδηγητές σκέψης πρωταγωνιστούν -ως νέοι ινστρούχτορες- στην ποθητή από την Νέα Εποχή «αποδόμηση» των «παλαιών» πνευματικών δεδομένων, και πώς μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματικό το ότι, «...από τα συντρίμμια τους οικοδομούν ένα μνημείο μιας γλυκειάς υποχώρησης»12; Συμπτωματική ή μη, η «αποδομητική» τους δράση είναι αδύνατον να μην θυμίσει τον U. Muller, ο οποίος -θέτοντας το θέμα στην ευρύτερη βάση του- έγραφε ότι: «Γενικά μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο τύπος, ως πρακτορείο δημοσίων σχέσεων, κινείται από συνωμότες καταστροφείς»13.

Θα πρέπει, συνεπώς, να αναρρωτηθούμε - και ίσως και να ρωτήσουμε τους Ινστρούχτορες της Νέας Εποχής- μήπως, προϋπόθεση για το πολυθρύλητο «Τέλος της Ιστορίας» είναι το Τέλος του Ανθρώπου;

Παραπομπές

1.    «Το να λαμβάνη κανείς μίαν απόφασιν ισοδυναμεί με το να κρίνη διά του λογισμού», Αριστοτέλους, Ηθ. Νικ. 1113 α 12
2.    Η νέα τάξη στην πληροφορική, Μίσος για την σκέψη, Denis Duclos, κοινωνιολόγου και διευθυντού ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS). Εφημ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (Le Monde Diplomatique), 21.2.1999, σελ. 38 και επ.. Και «Essai de psychologie contemporaine, I., Un nouvel age de la personnalite» (Δοκίμιο σύγχρονης Ψυχολογίας, Μια νέα εποχή της προσωπικότητας), Le Debat, Μαρσέλ Γκοσέ, Ιούνιος 1998
3.    Από το λατινικό ουσιαστικό «instructio», που σημαίνει «εκπαίδευση»
4.    Νεοσατανισμός. Ορθόδοξη Θεώρηση και Αντιμετώπιση, μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπούλου, Εκδ. Διάλογος, Αθήνα 1996, σελ. 49, 63
5.    Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Εποχή», μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπούλου, Εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 102
6.    Βλ. Νέα Εποχή και Νέα Τηλεόραση, περιοδικό «Παρακαταθήκη» τ. 26
7.    Λατρείες και Θρησκείες της Νέας Εποχής Texe Marrs, Εκδ. Στερέωμα, Εγνατίας 108 (Book of New Age Cults and Religions, σελ. 243)
8.    Οι Δαιμονισμένοι, Τ. Μ. Ντοστογιέφσκυ, Κεφ. 7ο, Οι Σύντροφοι, σελ. 319, μετάφραση Σωτ. Πατατζή, Διεθνείς Εκδόσεις
9.    Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Εποχή», μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπούλου, Εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 98
10. The Keys of This Blood (Τα Κλειδιά Αυτού του Αίματος), Martin Malachi , κεφ. 13ο, Αντόνιο Γκράμσυ: Το Πνεύμα που στοιχειώνει σ' Ανατολή και Δύση, εκδ. Touchstone,  1990, σελ. 247
11.Ένθ. ανωτ. σελ. 251
12.  Νεοσατανισμός. Ορθόδοξη Θεώρηση και Αντιμετώπιση, μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπού­λου, Εκδ. Διάλογος, Αθήνα 1996, σελ. 147
13.  Ένθ. ανωτ. σελ. 87 (Das Leben und Wirken der Satanisten. Eine Dokumentation, Regensburg 1989, σελ. 93-94)

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002
ΤΕΥΧΟΣ 26

 

https://www.impantokratoros.gr/nea_epoxh-thlevrash2.el.aspx

Αρχιμ.ΘεοφίλουΛεμοντζή

   Οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι των ελευθεριαζόντων ή αντινομιστών Γνωστικών είναι οι Νικολαΐτες. Αυτή η αιρετική ομάδα μνημονεύεται για πρώτη φορά στην Αποκάλυψη του Ιωάννου[186]. Οι αντιαιρετικοί συγγραφείς υποστήριξαν την άποψη ότι ο Νικόλαος ήταν ο ηγέτης αυτής της αιρετικής κίνησης και ήταν ένας από τους επτά διακόνους οι οποίοι είχαν ορισθεί από τους Αποστόλους για τη διεκπεραίωση και οργάνωση του κοινωνικού έργου της Εκκλησίας[187]. Ο καθηγητής Π. Κουτλεμάνης στη μελέτη του «Νικολαΐτες, οι πρώτοι αιρετικοί»188 λαμβάνοντας τόσο υπ’ όψη του τις πατερικές μαρτυρίες[189], όσο και τις απόψεις σύγχρονων ερευνητών[190], υποστηρίζει ότι ο διάκονος Νικόλαος δεν είχε καμία σχέση με την αίρεση και ότι ίσως οι ίδιοι οι Νικολαΐτες να συνέδεσαν την αίρεσή τους με τον διάκονο. Κατά πάσα πιθανότητα υπήρχε κάποιος άλλος Νικόλαος που ίδρυσε την αίρεση[191]. Κατά την παράδοση ο Νικόλαος είχε παντρευτεί μια ωραία γυναίκα. Θέλησε όμως να επιδοθεί στην αρετή της εγκράτειας. Δυστυχώς δεν κατόρθωσε να πετύχει αυτόν τον σκοπό και παρασύρθηκε στο άλλο άκρο, την άκρατη ηθική ασυδοσία. Οι οπαδοί αυτής της αίρεσης διακήρυτταν ότι η ηθική ασυδοσία αποτελεί μέσο πνευματικής ανύψωσης[192].


V CHECKΣύμφωνα με τον Ειρηναίο “Nicolaitae autem magistrum quidem habent Nicolaum. unura ex VII qui primi ad diaconium ab apostolis ordinati sunt. Ειρηναίου, Κατά αιρέσεων, 1, 26, 3 7, 687A. Επίσης σύμφωνα με τον Ιππόλυτο “πολλής δε αυτοίς συστάσεως κακών αίτιος γεγενηται Νικόλαος, εις των επτά εις διακονίαν υπό των Αποστόλων κατασταθείς, ος αποστάς τής κατ’ ευθείαν διδασκαλίας εδίδασκεν αδιαφορίαν βίου τε και βρώσεως, ού τούς μαθητάς ενυβρίζοντας τό άγιον Πνεύμα διά τής Αποκαλύψεως (Ιωάννου) Ιωάννης ήλεγχε πορνεύοντας και ειδωλόθυτα εσθίοντας. Ιππολύτου, Έλεγχος 7, 36, 3, PG 16, 3343Β. Αυτή την άποψη, ότι δηλ. ο Νικόλαος ο διάκονος ήταν πρωτεργάτης της αίρεσης ακολούθησε ο Τερτυλλιανός. Tertulliani, De praescr.46, PL 2, 63A. Όμως ο Κλήμης Αλεξανδρείας θεωρεί ότι ο Νικόλαος δεν ήταν ο πρωτεργάτης της αίρεσης και ότι όλα αυτά είναι ψευδής ισχυρισμός των νικολαϊτών. Κλήμεντος Αλεξανδρέως, Στρωμ. 3, 4. PG 8,1129Β. Αυτή η άποψη δεν υποστηρίζεται μόνο από τον Κλήμεντα, αλλά επίσης από τις Αποστολικές διαταγές. PG 1, 928 Α. Ιγνάτιο Αντιόχειας PG 5, 796Α. Ο Επιφάνιος έχοντας μπροστά του αυτές τις δύο παραδόσεις προσπαθεί να τις συνθέσει καταγράφοντας την παράδοση του Κλήμεντα χωρίς όμως να απαλάσσει τον Νικόλαο από την υπαιτιότητα για την αίρεση. Επιφανίου, Πανάριον, 1, 23,1 PG 41,320D-321C. Βλ. σχ. Παυσανία Κουτλεμάνη, ο.π., σ. 31 και εξ.

    Οι Ωριγενιανοί[193] που ήταν αιρετικοί, επιδίδονταν σε κάθε είδους ακολασία, καθώς η διδασκαλία τους ήταν παρόμοια μ’ αυτήν των Νικολαϊτών. Αυτοί οι αιρετικοί δεν ήταν μαθητές του αλεξανδρινού θεολό­γου Ωριγένη, αλλά κάποιου άλλου Ωριγένη του οποίου τα στοιχεία ο Άγιος Επιφάνιος αγνοεί.

    Οι «Γνωστικοί»[194], ήταν μια ομάδα αιρετικών, των οποίων η διδασκαλία ήταν παρόμοια μ’ αυτή των Νικολαϊτών και των Ωριγενιανών. Κύριο και κεντρικό θέμα της διδασκαλίας αυτών των τριών αιρετικών ομάδων, είναι ότι οι άνθρωποι δε θα πρέπει, να εγκρατεύονται και να χαλιναγωγούν τα σαρκικά τους πάθη, αλλά θα πρέπει να επιδίδονται σε κάθε είδους σαρκική απόλαυση[195].

    Τέτοιου είδους αντιλήψεις υπήρχαν σε πάρα πολλές Γνωστικές ομάδες[196]. Αυτό όμως που διαφοροποιεί αυτές τις τρεις Γνωστικές ομάδες απ’ τις υπόλοιπες, είναι ότι παρουσιάζονται οι ελευθεριάζουσες αντιλήψεις τους ως ο κεντρικός πυρήνας της διδασκαλίας τους γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν όλα τα υπόλοιπα στοιχεία αυτής.

    Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο, αυτές οι ελευθεριάζουσες αντιλή­ψεις των αιρετικών καταπολεμήθηκαν ήδη από τους Αποστόλους. Η ίδια η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Απόστολος Παύλος είχε τονίσει, «τα γαρ κρυφή γινόμενα υπ’ αυτών αισχρόν εστί και λέγειν.» (Εφεσ. 5,12). Επίσης ο Απόστολος Ιωάννης είχε αντιταχθεί στην ηθική ασυδοσία των Νικολαϊτών, σύμφωνα με το χωρίο (Αποκ. 2. 6) «αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών α και εγώ μισώ».

    Ο σκοπός της άμετρης σεξουαλικής ασυδοσίας δεν ήταν η τεκνο­ποιία, αλλά η ικανοποίηση της σαρκός. V CHECKΑπαγόρευαν αυστηρά την τεκνοποιία. Εάν κάποια γυναίκα-μέλος της αίρεσης συνελάμβανε, ισχυ­ριζόταν ότι υποδουλώθηκε στον «άρχοντα της επιθυμίας» ο οποίος ταυτιζόταν με τον κακό δημιουργό του υλικού κόσμου[197]. Γι’ αυτό το λόγο προχωρούσαν σε εκτρώσεις και μετά απ’ αυτές επιδίδονταν σε «ανθρωποβορία», η οποία θεωρούνταν ότι είναι το «Τέλειο Πάσχα». Περιττό είναι να λεχθεί ότι κάθε είδους ασκητική πρακτική όπως η νηστεία και η εγκράτεια, θεωρούνταν ως υπακοή στον κακό Θεό, που δημιούργησε τον κόσμο. Σύμφωνα με τους ελευθεριάζοντες Γνωστι­κούς, ο άνθρωπος θα πρέπει να διατηρεί υγιές και ακμαίο το σώμα του, ώστε να επιδίδεται σε κάθε είδους ακολασία[198].

    V CHECKΗ βρώση του εκτρωθέντος εμβρίου όπως και η βρώση των ρύσεων των γυναικών και των ανδρών, είχε ως σκοπό τη «συλλογή» των ψυχών που βρίσκονταν μέσα σ’ αυτά, ώστε μ’ αυτό τον τρόπο να ανέλθουν στις ουράνιες βαθμίδες. Είναι χαρακτηριστική η προσταγή των Γνωστικών «Μίγνηθι μετ’ εμού, ίνα σε ανενέγκω προς τον άρχοντα»199.

    V CHECKΗ υιοθέτηση της βρώσεως όλων αυτών θεωρούνταν ως βρώση του σώματος και πόση του αίματος του Χριστού, το δε χωρίο (ψαλμ. 1,3) «έσται ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων, ο τον καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού», το ερμήνευαν μ’ έναν αλληγορικό τρόπο για να δώσουν αγιογραφική στήριξη στις σεξουαλι­κές τους πρακτικές. Ο Άγιος Επιφάνιος αντιτίθεται σε κάθε είδους αλληγορικές ερμηνείες του χωρίου, καθώς μοναδικό σκοπό έχει αυτού του είδους η ερμηνεία, να στηρίξει αντιλήψεις οι οποίες αντιτίθενται στο νόμο του Ευαγγελίου200.

    Φιβιωνίτες

    Β-10 Επιφάνειος, Πανάριον

    (Η Αποθήκη, πρβλ. Η ανασκευή όλων των Αιρέσεων) 26.4-6 (374 μ.Χ.)


    4. Θα φθάσω τώρα στο βάθος τη ολέθριας ιστορίας τους (διότι έχουν διάφορες ψευδείς διδασκαλίες περί ηδονής). Πρώτον, έχουν τις γυναίκες τους από κοινού. Και, αν παρουσιαστεί κάποιος του ίδιου δόγματος, έχουν ένα κοινό σημείο, άντρες για γυναίκες και γυναίκες για άντρες. Όταν τείνουν το χέρι για χαιρετισμό, κάνουν στο βάθος της παλάμης ένα χαρακτηριστικό άγγιγμα σαν γαργάλημα, και από αυτό επιβεβαιώνουν το αν το πρόσωπο που εμφανίστηκε είναι της ιδίας πίστης. Και, αφού αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον, κάθονται αμέσως για φαγητό. Προσφέρουν πλούσια εδέσματα, κρέας και κρασί, έστω κι αν είναι φτωχοί. Αφού συμφάγουν και χορτάσουν, κατά τα λεγόμενα, ως τις φλέβες τους, στρέφονται στα πάθη. Ο άνδρας, αφήνοντας τη γυναίκα του, της λέγει: "Σήκω και κάνε έρωτα με τον αδελφό" [στην κυριολεξία, "τέλεσε Αγάπη με τον αδελφό"]. Τότε, οι άτυχοι ενώνονται μεταξύ τους, και ντρέπομαι ειλικρινά να μιλήσω για τα αίσχη που διαπράττονται μεταξύ τους, επειδή σύμφωνα με τον ιερό απόστολο τα πράγματα που συμβαίνουν μεταξύ τους είναι όνειδος ακόμα και να τα αναφέρει κανείς. Παρ'όλα αυτά, δεν θα διστάσω να το κάνω, μήπως και προκαλέσω με κάθε τρόπο τη φρίκη σε αυτούς που θα ακούσουν γι αυτές τις επαίσχυντες πράξεις. Αφού συνευρεθούν, μετά το πέρας της συνουσίας, απευθύνουν τη βλασφημία τους πρός τον ουρανό. Η γυναίκα και ο άνδρας παίρνουν το υγρό της εκσπερμάτισης του ανδρός στις παλάμες τους, σηκώνονται, στρέφουν πρός τον ουρανό τα πασαλειμμένα από το ρύπο χέρια τους και προσεύχονται σαν άνθρωποι που αποκαλούνται "Στρατιωτικοί" και "Γνωστικοί", φέροντας στον πατέρα ο οποίος είναι η φύση όλων αυτό που έχουν στα χέρια τους και λέγουν: "Σου προσφέρουμε αυτό το δώρο, το σώμα του Χριστού". Και κατόπιν το καταπίνουν, αυτή την ίδια τους την ασχήμια, και λέγουν: "Αυτό είναι το σώμα του Χριστού και αυτό είναι ο Αμνός του Θεού, για χάρη του οποίου πάσχουν τα σώματά μας και αναγκάζονται να ομολογήσουν το μαρτύριο του Χριστού". Πράττουν το ίδιο και με το αίμα της γυναίκας όταν έχει τα έμμηνα της: συγκεντρώνουν το ακάθαρτο αίμα της και το καταναλώνουν μαζί, με τον ίδιο τρόπο. "Αυτό είναι [λέγουν] το αίμα του Χριστού".
    5. Επίσης, όταν διαβάζουν στα απόκρυφα βιβλία, "είδα ένα δέντρο που έφερε δώδεκα καρπούς το χρόνο και αυτός μου είπε: ιδού το δέντρο της ζωής", το ερμηνεύουν αυτό ωσάν να αναφέρεται στην έμμηνο ρύση της γυναίκας. Συνευρίσκονται μεταξύ τους, αλλά διδάσκουν πως δεν πρέπει να γεννηθούν παιδιά. Το αίσχος διαπράττεται από αυτούς όχι για να γεννηθούν παιδιά, αλλά για την ηδονή, επειδή ο διάβολος παίζει μαζί τους και χλευάζει την εικόνα που διέπλασε ο Θεός. Φτάνουν την ηδονή στο αποκορύφωμα της, αλλά κρατούν για τους εαυτούς τους το σπέρμα της μιαρότητάς τους, όχι με σκοπό να γεννηθούν παιδιά, αλλά για να φάγουν οι ίδιοι την αισχύνη τους.
    Και αν διαπιστώσουν πως κάποιος από αυτούς άφησε κατά την εκσπερμάτιση το σπέρμα του να πάει βαθιά και μείνει έγκυος η γυναίκα, τότε, ακούστε, κάνουν κάτι ακόμα χειρότερο: αποσπούν το έμβρυο, όταν μπορούν να το φτάσουν με το χέρι. Εκριζώνουν από τα σπλάχνα αυτό το αγέννητο παιδί, το κοπανούν σε γουδί μ'ένα μείγμα από μέλι και πιπέρι και μερικά άλλα καρυκεύματα και μύρο, για να μην αηδιάζουν, και κατόπιν συγκεντρώνονται, όλη αυτή η συντροφία των χοίρων και των σκύλων, και ο καθένας κοινωνεί με ένα δάχτυλο από το συνθλιμμένο παιδί. Και, αφού τελειώσουν αυτό τον κανιβαλισμό, προσεύχονται στον Θεό, λέγοντας: "δεν αφήσαμε τον Άρχοντα της λαγνείας να μας εμπαίξει, αλλά μαζέψαμε το σφάλμα του αδελφού μας". Και θεωρούν πως αυτό είναι το τέλειο Πάσχα...
    Πράττουν και πολλά άλλα φριχτά πράγματα. Διότι όταν καταλαμβάνονται πάλι από αυτή τη μανία μεταξύ τους, πασαλείβουν τα χέρια τους με τα υγρά της εκσπερμάτισης τους. Τα εκτείνουν και προσεύχονται με αυτά τα ακάθαρτα χέρια, ολόγυμνοι, ώστε με αυτή την πράξη να συνομιλήσουν ελευθέρως με τον Θεό. Αλλά περιποιούνται και φροντίζουν τα σώματα τους μέρα και νύχτα, γυναίκες και άντρες, με αλοιφές, πλύσεις και φαγητά, και αφοσιώνονται στην κλίνη και στον οίνο. Υβρίζουν αυτόν που νηστεύει, αφού λέγουν πως δεν πρέπει να νηστεύει κανείς, διότι η νηστεία είναι έργο του Άρχοντα που ποίησε αυτό τον αιώνα. Ο άνθρωπος πρέπει μάλλον να τρέφει τον εαυτό του, ώστε να είναι τα σώματα εύρωστα και να δίνουν τον καρπό στην ώρα του.

    Απέναντι στις αντιλήψεις των αιρετικών ο Επιφάνιος αντιτάσσει χωρία της Αγίας Γραφής τα οποία αναφέρονται στην αξία της αρετής της παρθενίας και της εγκράτειας, όπως (Ματθ.19,12) «εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνουχίσθηκαν υπό των ανθρώπων και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών», και (Α Κορ.7,25) «Περί δε των Παρθένων επιταγήν Κυρίου ουκ έχω γνώμην δε δίδωμι ως ηλεημένος υπό Κυρίου», και (Α Κορνθ. 7,34) «η άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, ίνα η αγία και σώματι και πνεύματι».

    Ο Άγιος Επιφάνιος τονίζει την ανωτερότητα της παρθενίας, επικαλούμενος τα χωρία (Ματθ. 22,30) «εν γαρ τη αναστάσει, ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ’ ως άγγελοι Θεού εν ουρανώ εισίν», Επίσης επικαλείται το χωρίο (Σοφ. Σολομ. 3,13) «Μακαρία στείρα η αμίαντος ήτις ουκ έγνω κοίτην εν παραπτώματι και ευνούχος ο μη εργασάμενος εν χειρί ανόμημα»201, και (Ρωμ. 1,26) «Αι μεν γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν». Επίσης (Ρωμ. 1,27) «Άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι», και (Β' Τιμ. 3,5) «ότι εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί. Έσονται γαρ οι άνθρωποι φιλήδονοι, μάλλον ή φιλόθεοι». Τα παραπά­νω χωρία τονίζουν την αξία της παρθενίας και συνάμα ανατρέπουν όλες τις ελευθεριάζουσες αντιλήψεις των Γνωστικών, οι οποίες είναι αντίθετες με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής.

    Άμεση συνέπεια των παραπάνω αντιλήψεων αυτών των αιρετικών ήταν η καταδίκη του γάμου[202]. Απέναντι σ’ αυτή την αιρετική θέση ο Άγιος Επιφάνιος αντιτάσσει το χωρίο (Εβρ 13,4) «Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος. Πόρνους δε και μοιχούς κρίνει ο Θεός»203, ενώ υποστηρίζει ότι αν και ο γάμος δεν εγκωμιάστηκε μέσα στην Εκκλησία όπως η παρθενία, εν τούτοις είναι σεμνός, επειδή έχει ως αποτέλεσμα την παιδοποιία, που είναι συνέχιση του έργου του Θεού. Προϋπόθεση της θετικής θεώρησης του γάμου είναι η αντίληψη, ότι όλη η υλική κτίση είναι αγαθή και καλή. Ο γάμος λοιπόν, είναι σεμνός και η παρθενία δεν είναι «μεμολυσμένη»[204].

    Μεγάλες προσωπικότητες της ιερής ιστορίας, όπως ο προφήτης Ηλίας, ο προφήτης Ελισσαίος, ο Βαπτιστής Ιωάννης, έζησαν εν παρθε­νία, φανερώνοντας έτσι τη μεγάλη αξία της. Αυτές οι βιβλικές μορφές εφάρμοσαν με την παρθενική ζωή τους αυτό το οποίο αργότερα λέχθη­κε από τον Κύριο «δια την βασιλείαν των ουρανών ευνούχισαν» τον εαυτόν τους. Επίσης άγιες μορφές της βιβλικής ιστορίας όπως οι Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, τίμησαν το γάμο. Ένας από τους απογόνους τους, ήταν η Παρθένος Μαρία, από την οποία γεννήθηκε ο προαιώνιος Λόγος του Θεού, που έσωσε τον κόσμο[205].

    Είναι σαφές και ευνόητο ότι η άμεση καταδίκη της υλικής πραγμα­τικότητας αποτελούσαν τις θεολογικές προϋποθέσεις αυτών των αιρετικών ομάδων. Μόνο ο σεβασμός της Ιερότητας της κτίσης που εκφράζεται με την άσκηση και την εγκράτεια προϋποθέτει θετική θεώρηση της υλικής πραγματικότητας. Οι θεολογικές προϋποθέσεις αυτών των αιρετικών που υποστηρίζουν την αρνητική τους στάση απέναντι στον κόσμο εντοπίζονται επίσης στη χριστολογία τους.

    Ο χαρακτήρας της χριστολογίας των Γνωστικών ήταν δοκητικός. Ο Λόγος δεν ενσαρκώθηκε πραγματικά, αλλά φαινόταν ότι είχε ανθρώπινο σώμα[206]. Κατά συνέπεια η λύτρωση που προσφέρθηκε από τον Ιησού Χριστό δεν απευθύνεται στον όλο άνθρωπο. Η σωτηρία είναι όπως και σε άλλες Γνωστικές ομάδες207, μόνο γνώση και αποκάλυψη μυστηρίων. V CHECKΣτη συγκεκριμένη περίπτωση που εξετάζουμε, η σω­τηρία παρουσιάζεται ως αποκάλυψη των διαφόρων αισχρών πράξεων που επιτελούνταν μέσα σ’ αυτές τις αιρετικές ομάδες. Δε δίσταζαν μάλι­στα να παρουσιάζουν τον Χριστό ως αυτόν που δίδαξε και έπραξε τις αισχρές πράξεις των Γνωστικών.

    Σύμφωνα μ’ αυτούς τους αιρετικούς, όταν δόθηκε αυτή η αποκάλυψη από το Χριστό στους μαθητές Του, οι τελευταίοι ταράχτηκαν. Τότε ο Ιησούς ρώτησε «Ολιγόπιστε! εις τι εδίστασας;» (Ματθ. 14,31). Επίσης το χωρίο (Ιωάν. 6,53) «εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς», ερμηνευόταν από τους Γνωστικούς με αλληγορικό τρόπο και υποστηρίζει την παράδοση σε κάθε είδους αισχρουργία η οποία συνοδευόταν από ανθρωποβορία[208]. Ο Άγιος Επιφάνιος αντιτίθεται στη δοκητική χριστολογία αυτών των Γνωστικών επικαλούμενος το χωρίο (Α' Ιωάν. 4,3) «Παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού ουκ εστίν»[209].

    Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο, η υλική κτίση είναι ιερή και  αγαθή. Ο άνθρωπος πρέπει να τη σέβεται και να μην την ατιμάζει με πράξεις ηθικής ασυδοσίας. Αν και ο υλικός κόσμος είναι αγαθός, όμως βρίσκεται σε πτωτική κατάσταση. Η ενσάρκωση του αΐδιου Λόγου, είχε σκοπό να σώσει όχι μόνο το πνευματικό στοιχείο, αλλά και το υλικό. Γι’ αυτό το λόγο η άρνηση της πραγματικής ενσάρκωσης του Λόγου, τοπο­θετεί έξω από το μυστήριο της σωτηρίας την ύλη. Επίσης η γνώση των αρρήτων μυστηρίων της βασιλείας του Θεού που δόθηκε από τον ενσαρκωμένο και η οποία διαφυλάσσεται μόνο στην αγία και καθολική Εκκλησία, είναι διαφορετική από τη γνώση που υποστήριζαν αυτοί οι αιρετικοί ότι κατείχαν[210].

    Στον αντίποδα αυτών των αιρετικών ομάδων με ελευθεριάζουσες και αντινομιστικές τάσεις, βρίσκονταν οι αιρετικές εκείνες Γνωστικές ομάδες, όπως οι Εγκρατίτες[211], οι Ιερακίτες[212], οι Αδαμιανοί213, οι Αποστολικοί[214], οι οποίοι επιδίδονταν σε αυστηρή άσκηση και «εγκράτεια», απαγορεύοντας κάθε είδους γενετήσιας πράξης, ακόμη και μέσα στο γάμο. Τον ίδιο το γάμο τον κατεδίκαζαν και τον θεωρούσαν ως κάτι κακό. Αν και η ηθική τους ήταν αντίθετη μ’ αυτή των ελευθεριαζόντων Γνωστικών, εν τούτοις, οι θεολογικές τους προϋποθέσεις ταυτίζο­νταν. Και οι δύο μεγάλες ομάδες αιρέσεων εκκινούσαν από τις ίδιες προϋποθέσεις, αλλά κατέληγαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Βασική προϋπόθεση ήταν η αντίληψη ότι ο υλικός κόσμος είναι κακός και θα πρέπει να καταδικάζεται. Ασφαλώς ούτε το είδος της άσκησης που προτάσσεται απ’ τις αιρέσεις με εγκρατητικές τάσεις, ούτε η στάση απέναντι στη γενετήσια λειτουργία που προτείνεται από τους ελευθεριάζοντες Γνωστικούς δε συμφωνούν με τις ηθικές αντιλήψεις της θεολογικής παράδοσης, που εκφράζει ο Άγιος Επιφάνιος[215]. Έτσι όχι μόνο δεν αποδέχεται την αντίληψη των Εγκρατιτών[216] και των Αποστολικών217, που υποστηρίζουν, ότι ο γάμος είναι επινόηση του διαβό­λου, αλλά και τις αναιρεί. Τα χωρία (Γεν. 1,28) «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε», (Ματθ. 19,6) «ο ουν Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω». (Εβρ. 13,4) «Τίμιος ο γάμος και η κοίτη αμίαντος», φανερώνουν ότι ο γάμος είναι ευλογημένος και θεσμοθετημένος από το Θεό218. Αν ο γάμος ήταν βδελυρός τότε όλοι οι άνθρωποι είναι ακάθαρτοι και η ίδια η δημιουργία κακή. Με το γάμο όμως συνεχίζεται το δημιουργικό έργο του Θεού και δοξάζεται το όνομά Του. Το γεγονός ότι υπάρχουν άν­θρωποι μέσα στην εκκλησία οι οποίοι δεν παντρεύονται δε σημαίνει ότι καταδικάζεται ο γάμος. Όπως υπάρχουν χριστιανοί οι οποίοι είναι ακτήμονες (μοναχοί), υπάρχουν επίσης χριστιανοί οι οποίοι έχουν περι­ουσία. Κατά τον ίδιο τρόπο υπάρχουν παρθένοι και έγγαμοι. Μέσα στην εκκλησία διασώζεται η ποικιλία των χαρισμάτων, ο δε αγώνας ενάντια στην αμαρτία είναι κοινός[219].

    Ο Απ. Παύλος προστάζοντας «Δέδεσαι γυναικί; μη ζήτει λύσιν» (Α Κορνθ. 7, 27) κάνει φανερό το γεγονός ότι αποδέχεται το γάμο και απαγορεύει τη λύση του220. Επίσης το χωρίο (Α Κορ. 7,28) «Εάν γήμη η παρθένος ουχ ήμαρτε;», με το χωρίο (Α Τιμ. 5,11-12), «Νεωτέρας χήρας παραιτού. Μετά γαρ το καταστρηνιάσωσι του Χριστού, γαμείν θέλουσιν, έχουσαι κρίμα, ότι την πρώτην πίστιν ηθέτησαν», δεν αλληλοαναιρούνται, καθώς στο πρώτο χωρίο η λέξη «παρθένος» σημαίνει, αυτόν που δεν έχει παντρευτεί ακόμη ενώ στο δεύτερο, αυτόν που έχει υποσχεθεί στο Θεό ότι θα παραμείνει παρθένος[221].

    Οι Ιερακίτες πίστευαν ότι, αν και ο γάμος ήταν αποδεκτός κατά τους χρόνους της Π. Διαθήκης, όμως δε θα πρέπει να επιτελείται κατά την εποχή της Κ. Διαθήκης. Ο γάμος ουσιαστικά αποβάλλει τον άν­θρωπο από τη βασιλεία του Θεού222. Ο Επιφάνιος αντικρούει τις απόψεις αυτές των αιρετικών επικαλούμενος τα χωρία που χρησιμοποίησε για να αντικρούσει τις παρόμοιες απόψεις των Εγκρατιτών223.

    Οι Ιερακίτες όντας συνεπείς στις θεολογικές τους προϋποθέσεις, υποστηρίζουν ότι η υλική κτίση δεν είναι προορισμένη να σωθεί επειδή δεν προέρχεται από τον αγαθό Θεό. Αρνούνταν επίσης και την ανάσταση των νεκρών. Ο Επιφάνιος υποστηρίζει σθεναρά την αντίληψη ότι το σώμα του ανθρώπου είναι προορισμένο ν’ αναστηθεί και να σωθεί. Όταν η Αγία Γραφή αναφέρει την ανάσταση δεν υπονοεί την ανάσταση της ψυχής, αλλά του σώματος, καθώς η ψυχή δεν μπορεί να πεθάνει[224].

    Σημείωση ιστοσελίδος:

    Δεν δημοσιεύουμε τις υποσημειώσεις του κειμένου με σκοπό να προωθήσουμε την αγορά του.

    Απόσπασμα από το βιβλίο:

     «Η χρήση της Αγίας Γραφής εναντίον των αιρέσεων από τον Άγιο Επιφάνιο Κύπρου»  (Διδακτορική Δια­τριβή που υποβλήθηκε στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονί­κης), Θεσσαλονίκη 1998.

    ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

    Ή ΣΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ 2310.525220 - 6977510787

     


    της κ. Δάφνης Βαρβιτσιώτη, ιστορικού-ερευνήτριας

    «Βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν»1
    Αριστοτέλης

     

    Σήμερα, ο μέσος πολίτης βρίσκεται, εν αγνοία του, έρμαιο ενός φαινομένου το οποίο επιδρά τόσο καθοριστικά στην ζωή του, ώστε έχει την δυνατότητα να επηρεάζει το παρόν του και να καθορίσει το μέλλον του.

    Πρόκειται για το φαινόμενο της τηλεόρασης, και πιο συγκεκριμένα, της «νέας» τηλεόρασης. Πράγματι, μια ανασκόπηση του τρόπου λειτουργίας της τηλεόρασης στην χώρα μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, καταδεικνύει ότι αυτή εγκατέλειψε, βαθμιαίως, την αρχική της λειτουργία. έπαψε, δηλαδή, να είναι εργαλείο ενημέρωσης, επιμόρφωσης, στήριξης αξιών και ψυχαγωγίας, και - με την βοήθεια ειδικών μεθοδεύσεων και ειδικών συντελεστών - έλαβε νέα μορφή: Μεταβλήθηκε σε εργαλείο καθοδήγησης της σκέψης του ανυποψίαστου τηλεθεατή.

    Σήμερα, η «νέα» τηλεόραση, με τα καταιγιστικά μηνύματά της, βομβαρδίζει ανηλεώς και ακατάπαυστα τα θύματά της, τους ανυποψίαστους τηλεθεατές. Κυρίως τους βομβαρδίζει με βαρειές μομφές και κατηγορίες εναντίον όλων όσων αποτελούσαν μέχρι πρότινος τα ερείσματα του σύγχρονου Έλληνα: Τον γάμο και την οικογένεια, επειδή βασίζονται στην τυραννία του «πατέρα αφέντη», στην «σεξουαλική και οικονομική καταπίεση» της «άμισθης εργασίας» της γυναίκας και στην «έλλειψη κατανόησης» προς τις σωματικές και ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών. την μητρότητα, επειδή παρεμποδίζει την «ελευθερία», την «ολοκλήρωση της προσωπικότητας» και το «δικαίωμα στην εργασία και στον έρωτα» της γυναίκας. την Ιστορία, επειδή είναι φορέας «σωβινισμού», «εθνικισμού», «προκαταλήψεων» και «μίσους». τον πατριωτισμό, επειδή είναι «ρατσισμός» και «φασισμός». τον Χριστιανισμό, είτε διότι είναι απαρχαιωμένος, είτε διότι είναι εβραιογενής, είτε διότι διαπνέεται από αντιφεμινισμό, είτε διότι η Ηθική του «καταπιέζει» τις «φυσικές» σεξουαλικές τάσεις του ανθρώπου, στρέφεται κατά της «ελευθερίας» του και κατά του «δικαιώματός» του στην ομοφυλοφιλία ή στον «απελευθερωτικό» πανηδονισμό. τον δυτικό τρόπο σκέψης και ζωής, επειδή «καταστρέφει την φύση», «μολύνει το περιβάλλον», «αφανίζει τον πλανήτη», κ.ο.κ..

    Πρόκειται για πραγματικό πόλεμο ιδεών, που, ακόμα και αν εκτυλίσσεται στον χώρο της σκέψης - και μάλιστα, πίσω από βαθυστόχαστες και ιερές προσωπίδες των υψηλότερων εννοιών και ιδεωδών - δεν παύει να είναι πόλεμος. Τα όπλα του: Ο «ανθρωπισμός», τα «ανθρώπινα δικαιώματα», η «αγάπη προς τον άνθρωπο», η «απελευθέρωση» και η «αξιοπρέπεια» του ανθρώπου, η «βελτίωση των συνθηκών της ζωής της ανθρωπότητας», ο «πλουραλισμός» και η «ελεύθερη διακίνηση των ιδεών», η «ελευθερία του λόγου», η «μη-βία», το «δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού», η «ανοχή», η «αποκατάσταση της πραγματικής ιστορίας», ο «σεβασμός στην ετερότητα», το «δικαίωμα στην διαφορετικότητα», η «εξέλιξη, η αυτοβελτίωση και η «αλλαγή της σκέψης» του, η «αλλαγή νοοτροπίας» του, η «διεύρυνση της συνείδησής» του, η «ισορροπία στον άνθρωπο και στην φύση», η «σωτηρία του πλανήτη», η «σωτηρία του Τρίτου Κόσμου», ο «δίκαιος καταμερισμός των πηγών ενεργείας του Πλανήτη» κ.λπ..

    Ο «αόρατος» αυτός πόλεμος επιτυγχάνει, σιωπηρά, αναίμακτα και αθέατα, αυτό που - παρά τις σφαγές, τις αγριότητες και τις βαρβαρότητές του - κανένας συμβατικός πόλεμος δεν κατώρθωσε να επιτύχει στην Ιστορία της Ανθρωπότητας: Μεταβάλλει εκ βάθρων τον τρόπο σκέψης τεράστιων τμημάτων πληθυσμού, ανεξαρτήτως ηλικίας, και ταυτόχρονα τους προσηλυτίζει σε μια νέα περί ανθρώπου και περί κόσμου αντίληψη, και τούτο, χωρίς να συναντά αντιδράσεις, προσκόμματα ή αντιστάσεις.


    Ο «Νέος Διαφωτισμός»

    Παρ' όλον ότι, κυριολεκτικώς, μαίνεται στην χώρα μας, ο πόλεμος αυτός δεν αποτελεί περιορισμένο τοπικό φαινόμενο, ούτε διεξάγεται αποκλειστικώς μέσω της τηλεόρασης. Πρόκειται για πολύπλευρο φαινόμενο πλανητικής εμβέλειας, πίσω από το οποίο κρύβεται μια νέα περί ανθρώπου και περί κόσμου αντίληψη, ο αποκαλούμενος «Νέος Διαφωτισμός». Για την επικράτησή του, ο «Νέος Διαφωτισμός» έχει κηρύξει μονομερώς τον πόλεμο κατά της "παλαιάς" σκέψης και της "παλαιάς" πραγματικότητας, με όραμα μια Νέα Εποχή. Τον πόλεμο αυτόν, οι θεωρητικοί του «Νέου Διαφωτισμού» αποκαλούν ευφημιστικά «αποδόμηση». Τον αποκαλούν, επίσης - επί το ευφημιστικώτερον - και «δημιουργική καταστροφή», με το σκεπτικό ότι, ενώ η όλη διαδικασία συντελεί στην καταστροφή της "παλαιάς" σκέψης και του "παλαιού" κόσμου, συμβάλλει, συγχρόνως, στην δημιουργία μιας «νέας» σκέψης, η οποία θα συντελέσει στην εδραίωση της Νέας Εποχής για το σύνολο του Πλανήτη. Πράγματι, όπως επιβεβαιώνει και ο πολύς Εντγκάρ Μορέν, διανοητής της Νέας Εποχής, ο πόλεμος του «Νέου Διαφωτισμού» κατά της "παλαιάς" σκέψης είναι γενικευμένος. «Η ίδια μάχη, αν και έχει αποσυνθετική φύση, είναι μέρος της αγωνιώδους γέννησης. Η μάχη διεξάγεται σήμερα παντού, μέσα σε κάθε αυτοκρατορία, έθνος, τάξη, εθνότητα, ομάδα, άτομα, ανάμεσα σε δυο τρόπους σκέψης, συμπεριφοράς, δράσης...»2.

    Αυτοπροβαλλόμενος ως ανθρωποκεντρικός, ο «Νέος Διαφωτισμός» καλεί τον άνθρωπο να «απελευθερωθεί από τα δεσμά του παρελθόντος», ώστε να αποδεχθεί τα πολιτικώς ορθά ορθολογιστικά - πλήρως απογυμνωμένα από κάθε ηθικό ή θρησκευτικό νόημα - «ιδανικά» του, που είναι: Τα «ίσα δικαιώματα των φύλων, οι «μονογονεϊκές» οικογένειες, το χαπάκι «αυτο-έκτρωσης», η «ενοικίαση» ξένης μήτρας, ο πειραματισμός επί των εμβρύων, η λήψη ιστών και η εμπορευματοποίησή τους, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ο «αξιοπρεπής θάνατος», η ευθανασία, η νομιμοποίηση της αυτοκτονίας και η θανατική ποινή...»3. Είναι προφανές ότι, εφαρμοζόμενα, τα «ιδανικά» αυτά θα ανατρέψουν εκ βάθρων όλα τα δεδομένα του δυτικού τρόπου ζωής, και θα διαμορφώσουν μια νέα πραγματικότητα, έναν νέο πολιτισμό, μια Νέα Εποχή. Ανησυχητικά, ωστόσο, είναι και τα εξής παράδοξα και αντιφατικά: Παρά τον «ανθρωποκεντρισμό» του, ο «Νέος Διαφωτισμός» δεν δίστασε να κηρύξει αυτόν τον πόλεμο, μονομερώς και εν αγνοία του ίδιου του ανθρώπου, και μάλιστα, κατά της ίδιας του της σκέψης, ενώ συγχρόνως, αναλυόμενα, τα μεγαλόστομα, υψιπετή και ανθρωπολάγνα «ιδανικά» του στρέφονται ευθέως κατά της ίδιας της ύπαρξης του ανθρώπου, αφού, είτε αποκλείουν την γέννησή του, είτε την διακόπτουν, είτε εμπορεύονται τους ιστούς του - αφανίζοντάς τον - πριν γεννηθεί, είτε τον απογυμνώνουν συναισθηματικά, είτε τον καθιστούν έρμαιο των πιο σκοτεινών παθών του, είτε επισπεύδουν τον θάνατό του, είτε, πάλι, εξαντλούν τον «ανθρωπισμό», την «ανοχή» και την «αγάπη» τους επί των δολοφόνων του!

    Η «Νέα Ελλάδα»

    Στη χώρα μας, ο «Νέος Διαφωτισμός» προσάρμοσε τα ιδανικά του στην ελληνική πραγματικότητα, προσθέτοντας στα προαναφερθέντα, τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους, την απάλειψη της αναγραφής του θρησκεύματος και της εθνικότητας στις ταυτότητες, την κατάργηση του Αβάτου του Αγίου Όρους, την καύση των νεκρών, την καθιέρωση της Αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας, ενώ βαθμιαίως πληθαίνουν και οι ψίθυροί του κατά του νηπιοβαπτισμού, περί αλλαγής της Σημαίας και περί αντικατάστασης του Εθνικού Ύμνου, περί «Νέας Ελλάδας» κ.ά. Στις τάξεις του εντάσσονται και πολλοί ιδεαλιστές που, επηρεασμένοι από την «αποδόμηση» - και χωρίς να γνωρίζουν τις τελικές της επιδιώξεις - συμπορεύονται μ' αυτήν, επενδύοντας σ' αυτήν τα προσωπικά τους πιστεύω, με αποτέλεσμα να επηρεάζουν και αυτοί με την σειρά τους την κοινή γνώμη: «Η Νέα Εποχή, διαμορφώνοντας ένα αποδομητικό πλαίσιο στις σχέσεις των ανθρώπων, ικανό να στηρίξει τις ιστορικές της επιλογές, όχι μόνον δεν χρειάζεται πλέον τον Γάμο, το πολυαιώνιο αυτό Συμβόλαιο-Εφεύρεση του Ανδρικού Φύλου, αλλά μπήκε κι' όλας στην διαδρομή να τον αποθηκεύσει στα άχρηστα της Παγκόσμιας Ιστορίας...»4.

    Στην «αποδόμηση», στην «ιστορική επιλογή...αποθήκευσης» της "παλαιάς" πραγματικότητας στα «άχρηστα της Παγκόσμιας Ιστορίας», συμμετέχουν τα περισσότερα Μ.Μ.Ε. - ηλεκτρονικά και έντυπα - αλλά και ολόκληρες κινηματογραφικές, φιλολογικές, εκδοτικές, φιλοσοφικές και λοιπές «βιομηχανίες», παγκοσμίως. συμμετέχουν επίσης - σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις - και οι περισσότερες σέκτες, καινοφανείς θρησκείες και οι γνωστές ως «καταστροφικές λατρείες». Ωστόσο, η τηλεόραση πρωτοστατεί, διότι η αποτελεσματικότητά της στην μαζική και συντονισμένη χειραγώγηση της σκέψης ολόκληρων πληθυσμών αποτελουμένων από άτομα κάθε ηλικίας, αποδεικνύεται καταλυτική. Σ' αυτό συντελούν:

    α) Η οπτικο-ακουστική της αμεσότητα,
    β) Η εμβέλειά της, δηλαδή, η επιρροή της επί τεράστιου αριθμού πάσης ηλικίας ατόμων,
    γ) Η μονομέρειά της, δηλαδή, η δημιουργία τετελεσμένων διά του αποκλεισμού της ισηγορίας5 (αδυναμία άμεσης παρέμβασης ή αντίδρασης), και,
    δ) Η άγνοια του ανυποψίαστου τηλεθεατού για την χειραγώγηση που υφίσταται.

    Οι λόγοι για τους οποίους δεν έχει γίνει αντιληπτό από το ευρύτερο τηλεοπτικό κοινό ότι, οι περισσότεροι τηλεοπτικοί δίαυλοι - είτε εν επιγνώσει είτε εν αγνοία τους, είτε λόγω πιέσεων, είτε λόγω οικονομικής δυσπραγίας - έχουν πλέον αλωθεί από τον «Νέο Διαφωτισμό», και έχουν επιστρατευθεί στον «αόρατο» πόλεμο κατά του δυτικού ανθρώπου, είναι οι εξής:

    1ον Διότι πρόκειται για πόλεμο πράγματι «αόρατο», δεδομένου ότι διεξάγεται «με πνευματικά όπλα» και «κυρίως στον χώρο της σκέψης», ακριβώς όπως το «προφήτευσε», προ πολλών δεκαετιών, η Άλις Μπέηλυ, τρίτη Πρόεδρος της Θεοσοφικής Εταιρείας, όταν έγραφε ότι: «...ο πόλεμος που θα επακολουθήσει αυτού... δεν θα έχει παρόμοια περίοδο εξωτερικών σφαγών και αίματος. θα διεξαχθεί κυρίως με πνευματικά όπλα και στον χώρο της σκέψης...». Σημειωτέον ότι, η Άλις Μπέηλυ (1880-1949) πίστευε ότι οι παγκόσμιοι πόλεμοι της περιόδου 1914-1945 αποτελούσαν μια «προπαρασκευαστική περίοδο και διάλειμμα προσαρμογής προς τον νέο κόσμο και την νέα τάξη που αρχίζει να φαίνεται»6.

    2ον Διότι ο τηλεθεατής βαθμιαίως «εθίσθη­κε», αφού ο πόλεμος αυτός, στην χώρα μας, εκτυλίχθηκε σε έκταση χρόνου είκοσι πέντε και πλέον ετών και με ρυθμό βραδέως επιταχυνόμενο: Αρχικά, τα «πνευματικά όπλα» χρησιμοποιήθηκαν από συγκεκριμένους διαμορφωτές γνώμης σε λογικοφανείς, αλλά ήπιες, αμφισβητήσεις του παραδοσιακού τρόπου του σκέπτεσθαι και του συνειδέναι, με συχνότητα μίας εκπομπής μηνιαίως, σε έναν μόνον δίαυλο. Στην συνέχεια, χρησιμοποιήθηκαν από διαφόρους καθοδηγητές-εκπροσώπους της «προοδευτικής», «ριζοσπαστικής» και «ευαισθητοποιημένης» σκέψης, σε έντονες αψιμαχίες κατά των παραδοσιακών αξιών, με συχνότητα μιας εκπομπής εβδομαδιαίως, σε κάθε δίαυλο. κατόπιν, σε εντονώτερες συγκρούσεις, με συχνότητα μιας εκπομπής ημερησίως ανά δίαυλο, που κατέληξαν στον σημερινό - αόρατο μεν, αλλά ανηλεή - καταιγιστικό πόλεμο, όπου κάθε δίαυλος - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - βομβαρδίζει το ανυποψίαστο κοινό ασταμάτητα και επί εικοσιτετραώρου βάσεως.

    3ον Διότι, ο πόλεμος αυτός διεξάγεται υπό άνισους όρους, δεδομένου ότι η ανυποψίαστη κοινωνία δεν γνωρίζει, ούτε ότι έχει κηρυχθεί, ούτε ότι διεξάγεται υπό τις σκληρότερες προϋποθέσεις, ούτε και ότι αυτό που διακυβεύεται είναι το πνεύμα και η ψυχή του ανθρώπου, η βούλησή του, και - συνεπώς - το μέλλον του. Το μόνο που αντιλαμβάνεται σήμερα ο μέσος τηλεθεατής είναι ότι ο ίδιος βυθίζεται - χωρίς Θεό και ελπίδα - σε μια ολοένα επαυξανόμενη σύγχυση, απορρύθμιση και έντονη δυσαρμονία σε σχέση με την πραγματικότητα. ότι η κοινωνία του δυσλειτουργεί, απορρυθμίζεται και αποσυντίθεται. ότι δηλαδή ο πολιτισμός του βρίσκεται σε κρίση, και ο ίδιος σε θανάσιμο κίνδυνο, ειδικά με την έλευση της νέας χιλιετίας.


    Οι μεθοδεύσεις των τηλεοπτικών διαύλων

    Μια προσεκτική ανάλυση του τρόπου λειτουργίας των εν λόγω διαύλων οδηγεί στην διαπίστωση ότι, οι βασικές μεθοδεύσεις στις οποίες αυτοί καταφεύγουν είναι οι εξής:

    Α. Αποκλείουν - όταν δεν το «πολεμούν» - κάθε παραδοσιακό μήνυμα από εκπομπές διαλόγου και ενημέρωσης - ακόμα και από μουσικές εκπομπές - από τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, ακόμα και από σειρές κινουμένων σχεδίων για παιδιά.

    Β. Προβάλλουν κατ' αποκλειστικότητα τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, τηλεπαιχνίδια, ψυχαγωγικές εκπομπές, ακόμα και σειρές κινουμένων σχεδίων για παιδιά, που διαχέουν τα μηνύματα και τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού».

    Γ. Αποκλείουν - πλην σπανίων εξαιρέσεων - κάθε έγκυρο και υποψιασμένο υποστηρικτή της παλαιάς κοσμοθεώρησης.

    Δ.  Προβάλλουν μονομερώς συγκεκριμένους «διαμορφωτές γνώμης» ή «καθοδηγητές σκέψης».

    Προς το παρόν, από το σύνολο των επιθέσεων που ο «αόρατος» πόλεμος έχει εξαπολύσει διά της τηλεόρασης, οι περισσότεροι ενήλικοι τηλεθεατές έχουν εντοπίσει μόνον τα πλέον εμφανή στοιχεία της χειραγώγησης που υφίστανται, αφού επί χρόνια προσπαθούν - ματαίως - να αντιδράσουν κατά των προϊόντων της νεοεποχίτικης υποκουλτούρας, της άλογης βίας, της διαστροφικής σεξουαλικότητας, των ναρκωτικών, της μαγείας και του σατανισμού, με τα οποία οι δίαυλοι βομβαρδίζουν αυτούς και τα παιδιά τους (σημειωτέον ότι, το πρόβλημα της τηλεοπτικής χειραγώγησης των παιδιών και των εφήβων παραμένει τραγικά άλυτο).

    Απομένει, τώρα, αυτοί οι ίδιοι τηλεθεατές να συνειδητοποιήσουν και το εύρος, την έκταση και το βάθος της επιρροής των διαμορφωτών ή καθοδηγητών γνώμης επί της σκέψης τους. Τούτο προϋποθέτει μια - πιθανόν επώδυνη - αποστασιοποίησή τους από θαυμαζόμενα πρόσωπα, παρά το κύρος με το οποίο τα άτομα αυτά περιβάλλουν εαυτούς και αλλήλους, παρά τις - επιδεικνυόμενες και μη ελέγξιμες - γνώσεις τους, παρά τις θέσεις ισχύος και αναγνώρισης που κατέχουν, και παρά την τεράστια επιβολή και την ακλόνητη αυτοπεποίθησή τους. Ίσως τους ενδιαφερόμενους τηλεθεατές βοηθήσει η σκέψη ότι, οι διαμορφωτές γνώμης - που μονοπωλούν τους διαύλους, ανακυκλούντες εαυτούς και αλλήλους - είναι σε τέτοιο σημείο απαραίτητοι, χρήσιμοι και πολύτιμοι για την διεξαγωγή του «αόρατου» πολέμου, ώστε είναι αδιανόητο να επιλέγονται τυχαίως. Αντιθέτως, και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, πρόκειται περί ατόμων που έχουν προεπιλεγεί προσεκτικά, επί τη βάσει ειδικών κριτηρίων. Βασικά κριτήρια επιλογής τους αποτελούν οι συγκεκριμένες - εκπεφρασμένες ή κρυφές, καλοπροαίρετες ή εν επιγνώ­σει στρατευμένες - «αποδομητικές» πεποιθήσεις τους. υπ' όψιν λαμβάνονται και οι «επικοινωνιακές» τους ικανότητες (πειθώ, ευστροφία, ευγλωττία, ευελιξία, καθώς και η δυνατότητα «χειρισμού» κάθε κατάστασης και αποπροσανατολισμού της συζήτησης ή του «αντιπάλου», δυνατότητες που προϋποθέτουν «ικανότητες» όπως, στρεψοδικία, σοφιστεία, προσποίηση, ανακολουθία, εκφοβισμός, κ.ο.κ.). Επίσης, σημαντικό κριτήριο αποτελεί και η έντονη, χαρισματική, μαγνητική, ή «υπνωτική» προσωπικότητά τους. Ένα είναι αδιαμφισβήτητο: Είτε εν αγνοία τους και καλοπροαίρετα, είτε εν πλήρη επιγνώσει της αποστολής τους, οι καθοδηγητές γνώμης έχουν αναλάβει την «αποδόμηση» του - κατ' αυτούς - "παλαιού" κόσμου και την διαμόρφωση μιας «νέας» σκέψης, κατάλληλης για τον νέον άνθρωπο της Νέας Εποχής. Μπροστάρηδες στον «αόρατο» πόλεμο, οι διαμορφωτές ή καθοδηγητές σκέψης εκπαιδεύουν - ο καθένας από τον τομέα του - ως νέοι, σύγχρονοι, ινστρούχτορες7, την σκέψη του ανυποψίαστου κοινού.

    Μια πρώτη σύγκριση του πλαισίου και της δράσης των παλαιών και των σύγχρονων ινστρουχτόρων αποκαλύπτει ενδιαφέρουσες και πολύ διαφωτιστικές αντιστοιχίες:

    • 1. Πόλεμος: Τότε, με «περίοδο εξωτερικών σφαγών και αίματος». Τώρα, με «πνευματικά όπλα» και στον «χώρο της σκέψης»
    • 2. Θεωρία: Τότε, μαρξισμός-λενινισμός. Τώρα, «Νέος Διαφωτισμός»
    • 3. Εκπαίδευση: Τότε και τώρα, καθοδήγηση, χειρισμός, χειραγώγηση της σκέψης των «πολλών»
    • 4. Όραμα: Τότε, εγκαθίδρυση στον πλανήτη του «Παράδεισου του Εργάτη». Τώρα, εγκαθίδρυση στον Πλανήτη-Γη του Παράδει­σου της Νέας Εποχής.

    Στο σημείο αυτό, όμως, παύουν οι αντιστοιχίες μεταξύ των πολέμων και των ινστρουχτόρων τους, και αρχίζουν οι διαφορές τους. Πρόκειται για διαφορές καταλυτικές, διότι αφορούν στην τελική επιδίωξή τους. Άγνωστη στους πολλούς, η τελική επιδίωξη του σύγχρονου «αόρατου» πολέμου που διεξάγει ο «Νέος Διαφωτισμός» εναντίον του δυτικού πολιτισμού, είναι αυτή που καθορίζει - κυρίως όμως επεξηγεί (χωρίς κατ' ουδένα τρόπο να τις δικαιολογεί) - τις μεθοδεύσεις8 στις οποίες καταφεύγουν οι ινστρούχτορές του.

    Ποια είναι, λοιπόν, η τελική επιδίωξη του «Νέου Διαφωτισμού», και σε τί αποσκοπεί ο «αόρατος» πόλεμος που αυτός διεξάγει - με αρωγούς τους σύγχρονους ινστρούχτορες - κατά του δυτικού ανθρώπου στον «χώρο της σκέψης»;

    Στα ερωτήματα αυτά η απάντηση είναι μία και ενιαία: Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, «βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν» - δηλαδή, βούληση και λογική σκέψη ταυτίζονται - ένας πόλεμος που διεξάγεται στον «χώρο της σκέψης» του «εχθρού», αφ' ενός μεν στρέφεται κατά της λογικής του, αφ' ετέρου δε στρέφεται κατά της βούλησής του, με σκοπό την άλωσή της. Η επιδίωξη αυτή καθιστά έναν τέτοιον «αόρατο» πόλεμο πολύ πιο επικίνδυνο από τον «συμβατικό». Και τούτο διότι, ο συμβατικός πόλεμος γεννά ηττημένους που, όμως, διατηρούν πλήρη την διαύγεια πνεύματος, ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους: Γνωρίζουν ότι η εξωτερική ελευθερία τους αλώθηκε, διότι, πράγματι, μόνον αυτή έχει αλωθεί. η εσωτερική ελευθερία τους - ή ελευθερία της βούλησής τους δηλαδή - παραμένει αλώβητη. Κατά συνέπεια η υποδούλωσή τους είναι προσωρινή.

    Ο «αόρατος» πόλεμος, όμως, που αποσκοπεί στην άλωση της εσωτερικής ελευθερίας του «εχθρού», παραπλανά το θύμα του: Με δόλωμα την «ελευθερία χωρίς σύνορα και χωρίς περιορισμούς», ανταλλάσσει την εσωτερική ελευθερία του ανθρώπου με την ασυδοσία - ψυχοπνευματική και σωματική. Έτσι, γεννά ηττημένους που, όχι μόνον δεν έχουν την διαύγεια πνεύματος ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους, αλλά που εκλαμβάνουν την ήττα τους ως θρίαμβο «απελευθέρωσης». ηττημένους, υπερήφανους για την ήττα τους. ηττημένους που επιχαίρουν για την εξαφάνιση της ίδιας τους της βούλησης. Ο «Νέος Διαφωτισμός», όμως, γνωρίζει ότι αυτό καθιστά την υποδούλωσή τους ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη.

    Το ολοκληρωτικό και μη αναστρέψιμο της εξαφάνισης - όχι απλώς της ελευθερίας της βούλησης του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά - αυτής καθεαυτής της βούλησής του, δεν αποτελεί μελλοντική επιδίωξη, ούτε προσωπική εκτίμηση. Συγκεκριμένα επί του θέματος αυτού ο Μ. Μπούκτσιν διευκρινίζει ότι, ο «Νέος Διαφωτισμός» προσφέρει τις νέες συνισταμένες ενός «πραγματικά πρακτικού επανακαθορισμού της ελευθερίας, που σπάνια προσέγγισαν στην σφαίρα της σκέψης ένας Φουριέ, ένας Μαρξ ή ένας Μπακούνιν»9!

    Οι πρακτικές επενέργειες του «Νέου Διαφωτισμού» επί της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου και η ποιότητα της «επανακαθορισμένης ελευθερίας» του είναι ορατές και από άλλους: «Θα ξεκινήσω - γράφει ο Μαρσέλ Γκοσέ - από μια συνολική παρατήρηση για την περίοδο την οποία διανύουμε, παρατήρηση που συμπυκνώνεται σε μία λέξη, ειρήνευση, ή αν προτιμάτε την απόχρωση του ...συνωνύμου... κατευνασμό»10. Ενώ, ο Ντ. Ντικλό, που συμφωνεί μ' αυτές τις διαπιστώσεις, περιγράφει τον «κατευνασμό», ως «...ένα ιδεώδες υπνωτικής αρμονίας που επικρατεί στην παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία μας, μια μηχανοποίηση του πνεύματος, ένα λήθαργο του υποκειμένου, και όλα αυτά θεωρούμενα ως όροι της οικουμενικής τάξης των πραγμάτων»11.

    Ως πραγματικό εγχείρημα, η εξαφάνιση της βούλησης του ανθρώπου - αν και «προφητεύθηκε» από πρώτον τον Ντοστογιέφκυ στους 'Δαιμονισμένους' του - αποτελεί πρωτοφανές γεγονός στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

    Παραπομπές

    • 1. «Το να λαμβάνη κανείς μιαν απόφασιν ισοδυναμεί με το να κρίνη διά του λογισμού», Αριστοτέλους, Ηθικά Νικομάχεια 1113 α 12
    • 2. Εντγκάρ Μορέν, «Αφήνοντας τον εικοστό αιώνα», μετάφρ. Α. Φιλιππάτος, Εκδ. ΡΟΕΣ, Γ' έκδοση, Αθήνα, 1998, σελ. 339
    • 3. The Keys of This Blood, (Τα Κλειδιά Αυτού του Αίματος), Μ. Malachi, εκδ. Touchstone, 1990, σελ. 339-340
    • 4. «Γάμε, Αντίο!», στήλη ΚΑΘΕΤΩΣ, Δημ. Ιατρόπουλου, εφημ. «Έθνος» 16.12.1998
    • 5. Βλ. σχετικά στον εκφωνηθέντα λόγο του ακαδημαϊκού και καθηγητού Πανεπιστημίου κ. Κ. Δεσποτόπουλου επί τη αναλήψει των καθηκόντων του ως Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών
    • 6. Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Επο­χή», μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπούλου, Εκδ. Ι. Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 105 (Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας, σελ. 453-454, και Η Επανεμφάνιση του Χριστού) Α. Μπέηλυ, σελ. 10
    • 7. Από το λατινικό ουσιαστικό instructio, που σημαίνει εκπαίδευση
    • 8. Η περιγραφή των μεθοδεύσεων θα γίνει στο επόμενο τεύχος της «Παρακαταθήκης», με τίτλο «Οι Ινστρούχτορες της Νέας Εποχής»
    • 9. «Αυθορμητισμός και Οργάνωση» του Κόλλιν Γουώρντ, κεφάλαιο πρώτο με ομώνυμο τίτλο, υπογραφόμενο από τον Μάρραιη Μπούκτσκιν, εκδ. «Ελεύθερος Τύπος», Β' έκδ., σελ. 15
    • 10. «Essai de psychologic contemporaine, Ι. Un nouvel age de la personnalite» (Δοκίμιο σύγχρονης Ψυχολογίας, Μια νέα εποχή της προσωπικότητας), Le Debat, Μαρσέλ Γκοσέ, Ιούνιος 1998
    • 11. Η νέα τάξη στην πληροφορική. Μίσος για την σκέψη, Denis Duclos, κοινωνιολόγου και διευθυντού ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS) Εφημ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (Le Monde Diplomatique), 21.2.1999, σελ. 38 και επ.

     

    ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»
    ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002

    https://www.impantokratoros.gr/nea_epoxh-thlevrash.el.aspx


    TΕΥΧΟΣ 26

    %MCEPASTEBIN%