Κωνσταντίνα Ἀλεβίζου, Ἰατρός Βιοπαθολόγος καί μέλος τῆς Π.Ε.Γ (Πανελλήνιας Ἑνώσεως Γονέων)

Στήν εἰσήγηση αὐτή θά δοῦμε ἐνημερωτικά πῶς εἰσάγεται ὁ ἀποκρυφισμός στά σχολεῖα· πρός τό παρόν μέ δυό κυρίως τρόπους, μέσῳ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί μέσῳ τῶν προγραμμάτων ἀγωγῆς ὑγείας.

Ὁ Ἀποκρυφισμός ὅπως δηλώνει καί ἡ ἴδια ἡ ἐτυμολογία τοῦ ὅρου, εἶναι ἡ μελέτη τοῦ «κεκρυμμένου», τοῦ ἀποκρύφου, τῆς ἀπόκρυφης γνώσης καί συγκεκριμένα τῶν θεωρουμένων ἀποκρύφων δυνάμεων τῆς φύσεως πού δέν μποροῦν νά ἐξηγηθοῦν πλήρως ἐπιστημονικά. (1)

Οἱ ἀποκρυφιστικές τεχνικές ἔχουν σκοπό νά ἐνεργοποιήσουν ἀπόκρυφες δυνάμεις, πού κατά τούς ὀπαδούς τους, βρίσκονται μέσα στόν ἄνθρωπο. Τέτοιες τεχνικές εἶναι αὐτές τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, ὅπως ἡ γιόγκα, ὁ διαλογισμός, διάφορες τεχνικές αὐτοεμπειρίας καί ἀναγέννησης καί πνευματιστικές τεχνικές. (2) Στίς ἐν λόγῳ πρακτικές συγκαταλέγονται ἡ μαγγανεία, ἡ μαγεία, ἡ ἐβραϊκή καμπάλα κ.ἄ.

Στά σχολεῖα παρουσιάζονται μέσα ἀπό τό ΜτΘ οἱ τεχνικές τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν γιόγκα, διαλογισμός, ἐνῶ μέ προγράμματα ἀγωγῆς ὑγείας ὑλοποιοῦνται καί τίθενται σέ ἐφαρμογή.

Ἄς δοῦμε πῶς τά παιδιά γνωρίζουν τόν ἀποκρυφισμό μέσα ἀπό τό ΜτΘ ὄχι ὡς κάτι ἐπικίνδυνο ἀλλά ὡς κάτι διαφορετικό, θελκτικό καί ἐνδιαφέρον.

Συγκεκριμένα: Στήν Ε΄δημοτικοῦ στά τρία πρῶτα κεφάλαια ἀναφέρονται οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες πολύ ὡραιοποιημένες. Στήν 1η θεματική ἑνότητα μέ τίτλο «Μαθητές καί Δάσκαλοι», μετά τόν Χριστό, ἀναφέρονται καί οἱ δάσκαλοι ἄλλων θρησκειῶν ὅπως ὁ Βούδας, ὁ Λάο Τσέ κ.ἄ. καί δίπλα στή φωτογραφία τους ὑπάρχει ἕνα ὄμορφο ἀπόφθεγμα ἀπό τίς διδαχές τους γιά νά φανεῖ τό «μεγαλεῖο» ὅπως θεωροῦν αὐτῶν τῶν μεγάλων δασκάλων. Στή δεύτερη θεματική ἑνότητα ἀναφέρεται ἡ βασική διδασκαλία τῶν τεσσάρων μεγάλων θρησκειῶν καί οἱ νόμοι πού τίς διέπουν πάντα γεμάτοι σοφία.

Στήν 3η θεματική ἑνότητα μέ τίτλο «Νηστεία καί ἄσκηση στίς ἄλλες θρησκεῖες τοῦ κόσμου» ἀναφέρεται καί ἡ λύτρωση πού προσφέρει ἡ ἄσκηση—γιόγκα στόν ἰνδουϊσμό. Στόν Βουδισμό δίνεται ἔμφαση στόν διαλογισμό, τήν περισυλλογή καί τόν αὐτοβυθισμό πού ὅπως λέει τό βιβλίο, βοηθάει τόν πιστό νά φτάσει στήν αὐτοσυνειδησία. Προϋπόθεση γι’ αυτό εἶναι ἡ ὑπακοή σέ πεπειραμένο δάσκαλο. (3)

Γιά νά ἐπιτευχθοῦν οἱ στόχοι τῶν νεοεποχιτῶν σχεδιαστῶν πέραν τοῦ ἐντυπωσιακοῦ ὑλικοῦ, εἰκόνων, ποιημάτων, τραγουδιῶν, κειμένων χρησιμοποιεῖται καί ὁ βιωματικός τρόπος μέσῳ τῶν λεγομένων δραστηριοτήτων. Στίς δραστηριότητες τῆς ἑνότητας αὐτῆς, καλοῦνται οἱ μαθητές νά χωριστοῦν σέ ὁμάδες καί νά παρουσιάσουν τρόπους ἄσκησης σέ ἄλλες θρησκεῖες, μέ ἄλλα λόγια, νά παρουσιάσουν τή γιόγκα καί τό διαλογισμό. Ὅλα αὐτά συμβαίνουν στά παιδάκια τῆς Ε΄ δημοτικοῦ. (3)

Στήν ΣΤ΄Δημοτικοῦ γίνεται λόγος γιά τά σύμβολα καί τά ἱερά βιβλία ἄλλων θρησκειῶν. Στίς δραστηριότητες τοῦ κεφ. διαβάζουμε: ¨Συλλέξτε καί σχεδιάστε σύμβολα ἀπό ἄλλες θρησκεῖες ἤ φιλοσοφικές ἀναζητήσεις: γιά παράδειγμα ὁ τροχός τῆς ζωῆς μάνταλα (μάνταλα εἶναι ἕνα πνευματικό καί τελετουργικό σύμβολο τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ καί Βουδισμοῦ). Δημιουργῆστε ἕνα κολλάζ εἰκόνων μέ σύμβολα θρησκειῶν. Σκοπός εἶναι νά ἀπεικονίσετε τήν ἁρμονική συνύπαρξή τους¨.

Στό γυμνάσιο γίνεται μία πολύ καλή κατήχηση στίς ἀνατολικές θρησκεῖες.

Στό βιβλίο τῆς Α΄ Γυμνασίου στή θεματική ἑνότητα Θρησκευτικές ἀναζητήσεις καί ἐμπειρίες τῆς μακρινῆς Ἀνατολῆς, οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες παρουσιάζονται πολύ θελκτικά. Διαβάζουμε ἀπό τήν εἰσαγωγή: «Θρησκευτικές ἀντιλήψεις καί πρακτικές ἀπό τή μακρινή Ἀνατολή, ὅπως ἡ γιόγκα, τό φένκ σούι, τό γίνκ καί γιάνκ, τά τελευταῖα χρόνια ἦρθαν στήν Εὐρώπη καί συχνά οἱ ἄνθρωποι γύρω μας μιλοῦν γι’ αὐτές. Ὁ πολύχρωμος, ἐξωτικός κόσμος τῶν θρησκειῶν τῆς Ἀνατολῆς βρίσκεται πιά δίπλα μας! Σέ αὐτόν τόν κόσμο θά ταξιδέψουμε στήν τελευταία θεματική ἑνότητα τῆς φετινῆς χρονιᾶς.» Καί στή συνέχεια τό βιβλίο θρησκευτικῶν ἐξηγεῖ γιατί οἱ θρησκεῖες τῆς Κίνας ἔχουν μεγάλη ἀπήχηση. Διαβάζουμε: «Ἐξηγοῦν στούς πιστούς τους πῶς νά καταπολεμοῦν τά πάθη, τίς ἐπιθυμίες, τίς ἀγωνίες καί τά ἄγχη τους. Γι’ αὐτό, ἴσως οἱ «ἀνατολικές» διδασκαλίες ἀγγίζουν ὅλο καί περισσότερους ἀνθρώπους σέ ὅλο τόν κόσμο. Αὐτός εἶναι ἕνας παραπάνω λόγος νά ἀσχοληθοῦμε μαζί τους.» Καί μετά ξεκινάει μία κατήχηση στόν Ἰνδουϊσμό, μέ τά ἱερά κείμενα καί τίς παραδόσεις του καί κυρίως ἀνάλυση καί ἐργασίες γιά τούς δημοφιλεῖς θεούς, οἱ ὁποῖοι κατά τούς συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου εἶναι «ἀγαπητοί σέ ὅλους» καί «ἡ ἐξάπλωσή τους ἀποδεικνύει τόν πλοῦτο τοῦ ἰνδικοῦ πολιτισμοῦ.» Ὡστόσο, γιά νά μήν παρεξηγηθοῦν οἱ Ἰνδοί σχετικά μέ τήν πολυθεΐα τους συνεχίζει τό βιβλίο καί λέει ὅτι «ὅσους θεούς καί ὅσες θεές κι ἄν λατρεύει ὁ Ἰνδός, ταυτόχρονα πιστεύει σέ ἕναν ὑπέρτατο θεό, σέ μία ἀπόλυτη ἀλήθεια». Ἀναλύεται μετά ὁ διαλογισμός ἡ ἱερή συλλαβή «ὤμ» καί οἱ μυστικές ρήσεις (μάντρας) πού χρησιμοποιεῖ ὁ διαλογιζόμενος, τά μάνταλα καί γιάντρα στά σχέδια τῶν ὁποίων ὁ διαλογιζόμενος στοχάζεται καί μέ ὅλα αὐτά προσπαθεῖ νά πετύχει τή λύτρωση, νά σταματήσει δηλαδή τή συνέχιση τῶν γεννήσεων καί τῶν θανάτων. Στή συνέχεια ἀναλύονται ὁ ποταμός Γάγγης, ἱερά ζῶα, γιορτές, ἀποδημίες, ἀναφέρεται καί ἡ γιορτή τῶν χρωμάτων Holi πού ὅπως σωστά ἐξηγεῖ τό βιβλίο εἶναι «Ἀνοιξιάτικη γιορτή πού σχετίζεται μέ τόν Κρίσνα καί τήν ἀπαλλαγή ἀπό τούς δαίμονες». Εἶναι ἡ γνωστή γιορτή πού ἔχει γίνει τά τελευταῖα χρόνια τῆς μόδας καί στή χώρα μας καί δυστυχῶς συμμετέχουν πάρα πολλοί ὀρθόδοξοι νέοι. Μία σελίδα ἀφιερώνεται στό βίο καί τή διδασκαλία τῆς γκουρού Anandamayi Maa, ἡ ὁποία «μετέδιδε στούς ἀνθρώπους τή γνώση πού εἶχε ἀποκτήσει μέσῳ τῆς ἐμπειρίας της…». Καί μετά συνεχίζει τό βιβλίο γιά τόν βουδισμό. Ἐκτίθεται ἡ ἱερή γραμματεία του ὡς «μία ἀπέραντη περιοχή μία ὁλόκληρη βιβλιοθήκη κειμένων, προϊόν ἐπίμονου καί διεισδυτικοῦ στοχασμοῦ». Γίνεται λόγος γιά τόν διαλογισμό καί αὐτοβυθισμό ὡς λατρευτικές πρακτικές. Παρουσιάζεται ὁ βίος καί τά ἀποφθέγματα τοῦ Βούδα σά νά πρόκειται γιά κάποιον μεγάλο ἅγιο. Οἱ σελίδες 152-154 ἀποτελοῦν ἀνοιχτή προπαγάνδα ὑπέρ τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν ἀνοίγοντας τήν ὄρεξη στούς μικρούς ἐφήβους, προκαλώντας τους τήν περιέργεια καί τόν κίνδυνο νά «ψαχτοῦν» γιά ἄλλους, ἐξωτικούς δρόμους. (3)

Στό βιβλίο θρησκευτικῶν τῆς Β΄ Γυμνασίου ἡ τέχνη στόν Ἰνδουϊσμό παρουσιάζεται ὄμορφα καί πολύ θετικά …ἀποσκοπώντας ὅπως ἀναφέρει τό βιβλίο, νά ὁδηγήσει τόν πιστό στήν κοινωνία μέ τό θεῖο. Γιά νά δικαιολογηθοῦν οἱ τερατομορφές τῶν ἰνδικῶν θεοτήτων, ἀναλύονται διεξοδικά οἱ συμβολισμοί τῶν πολλῶν χεριῶν καί κεφαλιῶν τους ὡς ἔνδειξη μεγάλης θεϊκῆς δύναμης καί δυνατοτήτων. Ἀκολουθεῖ καί σέ αὐτή τήν τάξη ἡ ἰνδουϊστική διδασκαλία γιά τό Ἄτμαν καί τό Κάρμα καί πῶς φτάνουμε σύμφωνα μέ τούς ἰνδουϊστές στή λύτρωση μέσα ἀπό τήν ἀφοσίωση καί τήν ἀγάπη. Στή συνέχεια ἀκολουθεῖ ἡ Βουδιστική διδασκαλία πού φαντάζει καί αὐτή σοφή μέ τόν σεβασμό της γιά ὅλα τά πλάσματα καί τίς διδασκαλίες τοῦ βούδα στό βιβλίο πού ὀνομάζεται «ἡ ἀλήθεια σέ στίχους».(3)

Στό βιβλίο τῆς Γ΄ Γυμνασίου στή στάση τῶν θρησκειῶν ἔναντι τοῦ κακοῦ μετά τό Ἰσλάμ γίνεται λόγος γιά τή λύτρωση στόν Ἰνδουϊσμό μέσῳ τῆς ἀνακύκλησης τῶν ψυχῶν (σαμσάρα) γιά τό κάρμα καί τόν σκοπό τῆς γιόγκα, ἐνῶ παρατίθεται πάλι ἡ διδασκαλία τοῦ Βούδα, ὁ ὁποῖος προτείνει τό σβήσιμο κάθε ἐπιθυμίας μέσω τοῦ ὀκταπλοῦ μονοπατιοῦ πού ὁδηγεῖ στή Νιρβάνα.(3)

Στό Λύκειο συνεχίζεται ἡ προπαγάνδα τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν καί μάλιστα στή Β΄ Λυκείου προβάλλονται ὁμοιότητες καί διαφορές τῆς προσευχῆς στήν ὀρθόδοξη πίστη μας καί τῆς τεχνικῆς τοῦ διαλογισμοῦ καί τῆς γιόγκα. Σύμφωνα μέ τό βιβλίο καί οἱ δυό ἐπιζητοῦν τήν ἕνωση μέ τό θεῖο καί μποροῦν νά χαρακτηριστοῦν ὡς μορφές μυστικισμοῦ. Ὑπάρχουν ὅμως καί διαφορές ...ἡ ἕνωση τοῦ νοῦ τοῦ γιόγκι μέ τό θεῖο εἶναι ὁ συνηθέστερος σκοπός τοῦ γιόγκι. Ἡ συμμετοχή τοῦ ἀνθρώπου στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ μέσω τῆς ἕνωσης μέ τόν Χριστό εἶναι ὁ τελικός σκοπός τοῦ ἡσυχασμοῦ. Τό βιβλίο μέ αὐτόν τόν τρόπο δημιουργεῖ πολύ μεγάλη σύγχυση. Ἐπιπλέον γίνεται ἐπανάληψη τῆς κατήχησης τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν πού ἔχει προηγηθεῖ στίς προηγούμενες τάξεις.(3)

Στήν Γ΄ Λυκείου στή σελ. 27 ὑπάρχει μία διήγηση πού ἐκθειάζει τήν αὐτοπυρπόληση ἑνός γιόγκι ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται εἶχε γίνει φίλος τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ὅταν εἶχε φθάσει στήν Ἰνδία. Διαβάζω ἀπό τό τέλος : Ὁ Καλανός (τό ὄνομα τοῦ γιόγκι) «...ἀνέβηκε στό σωρό τῶν ξύλων καί κάθισε σέ στάση «yoga» διαλογιζόμενος. Καί ἐνῶ οἱ σάλπιγγες ἠχοῦσαν...ὁ σοφός ἀσκητής ζωσμένος ἀπό τίς φλόγες ἔμενε ἀτάραχος ὥσπου ἀποτεφρώθηκε. Ὁ Ἀλέξανδρος καί οἱ πολεμιστές του ἔμειναν ἔκπληκτοι...καί θαύμασαν τό ψυχικό μεγαλεῖο τοῦ τέκνου τῆς ἰνδικῆς γῆς πού ἀρνήθηκε τή δόξα καί τά ἀγαθά τοῦ κόσμου γιά νά εἰσέλθει μέ τό θάνατό του σέ ἀνώτερη, ὅπως πίστευε μορφή ζωῆς». Καί σέ αὐτή τήν τάξη ἔχουμε ἐπανάληψη στή σελ. 29 περί κάρμα, στήν 65 περί Ἄτμαν τοῦ μεγάλου Τάο, ἱστορία τοῦ Βούδα.(3)

Εἶναι λοιπόν σαφές ὅτι τά ἀνατολικά θρησκεύματα παρουσιάζονται μέ τρόπο ἑλκυστικό, καί μέ πολλές ἐπαναλήψεις ἀπό τάξη σέ τάξη. Δημιουργοῦν πλήρη σύγχυση καί εἶναι πολύ πιθανή ἡ ἐμπλοκή κάποιων παιδιῶν σέ γκουρουϊστικές ὁμάδες. Αὐτό ἔχει μία αἰτία.

Ἡ θεολόγος κ. Ἑλένη Βασσάλου ὑπεύθυνη τοῦ γραφείου αἱρέσεων τῆς ΠΕΘ σέ εἰσήγηση πού ἔκανε σέ ἡμερίδα τῆς ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ τό 2016 ἀπεκάλυψε ὅτι τό νέο πρόγραμμα σπουδῶν τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατευθύνεται ἀπό τήν ἰαπωνική βουδιστική ὀργάνωση Αrigatou. Ἡ Arigatou τό 2000 ἐγκαινίασε τό «Παγκόσμιο Δίκτυο θρησκειῶν γιά παιδιά» καί τό 2004 δημιούργησε τό «Συμβούλιο Διαθρησκειακῆς ἠθικῆς ἐκπαίδευσης γιά παιδιά» πού θά ἀνελάμβανε τό ἔργο τῆς συγγραφῆς καί τῆς ὑλοποίησης τῶν διαθρησκειακῶν καί διαπολιτισμικῶν προγραμμάτων στά μικρά παιδιά. Στά σεμινάρια γιά τό νέο πρόγραμμα πού ἔγιναν στό Διορθόδοξο Κέντρο τῆς Μονῆς Πεντέλης ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ ΙΕΠ ἦταν προγράμματα τῆς Arigatou καί ἐκεῖ, ὅπως γράφεται στήν ἱστοσελίδα τῆς ὀργανώσεως, οἱ συμμετέχοντες ἐκπαιδευτικοί ἀσκήθηκαν στόν διαλογισμό.(3)

Ἀπό τό ΜτΘ λοιπόν πού τά παιδιά μαθαίνουν τή θεωρία τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν περνᾶμε στήν πράξη μέ τά προγράμματα ἀγωγῆς ὑγείας. Τά δυό τελευταῖα διδακτικά ἔτη 2018-19 καί 2019-20 προγράμματα ἀγωγῆς ὑγείας πού ἔχουν ἤδη ἐγκριθεῖ, διδάσκουν στήν πράξη τόν διαλογισμό στά παιδιά, μέ διάφορες μορφές. Στόν θεματικό ἄξονα Προαγωγή Ψυχικῆς Ὑγείας Παιδιοῦ καί Ἐφήβου περιλαμβάνονται οἱ ἑξῆς παρεμβάσεις:

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤ.1 : «Η ΠΥΞΙΔΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ» (ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ).

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤ.2 : «Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ» (ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΑΘΗΝΑΣ).

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤ.3 : «ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ» – (ΕΘΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ).

Ἡ πρώτη καί ἡ τρίτη παρέμβαση διδάσκουν τόν διαλογισμό καί τό ὑλικό τῆς 2ης δέν εἶναι πουθενά ἀναρτημένο ὅπως θά ἔπρεπε βάσει νόμου. Στήν 1η παρέμβαση λοιπόν στήν Γ΄, Δ΄& Ε΄ Δημοτικοῦ, διδάσκεται πιλοτικά ἕνα εἶδος βουδιστικοῦ διαλογισμοῦ, τό «mindfulness» μέ τίτλο «ἡ πυξίδα τοῦ ἑαυτοῦ μου». Τό mindfulness σύμφωνα μέ τούς ὑποστηρικτές του, εἶναι ἕνα εἶδος διαλογισμοῦ ὅπου γίνεται ὁλοκληρωτική ἐπικέντρωση τοῦ μυαλοῦ (full mind) σέ ἕνα σημεῖο (π.χ. στήν ἀναπνοή) χωρίς νά ἀσκεῖται κριτική. Μέ αὐτό τόν τρόπο θεωροῦν ὅτι βοηθάει στή μείωση τοῦ στρές, στή ρύθμιση τῶν συναισθηματικῶν ἀντιδράσεων καθώς καί σέ ἕνα μεγάλο εὖρος παθήσεων. Ὑπάρχει ὅμως καί ἡ ἀντίθετη ἄποψη ἀπό ἔγκυρες ἐπιστημονικές, ἐρευνητικές μελέτες πού ἔχουν δημοσιεύσει τά ἀρνητικά ἀποτελέσματα τοῦ mindfulness. Οἱ διάφορες ἐφαρμογές τοῦ mindfulness ἀποτελοῦν σήμερα σημαντική συνεισφορά στή βιομηχανία διαλογισμοῦ δισεκατομμυρίων δολαρίων καί αὐτός εἶναι ὁ κύριος λόγος πού ἀποσιωποῦνται οἱ πολλές του παρενέργειες. Ὅμως τά φόρουμ τοῦ Διαδικτύου ἀφθονοῦν ἀπό ἀνθρώπους πού μετά ἀπό πρακτική ἄσκηση τοῦ mindfulness, ἀναζητοῦν βοήθεια, ἐπειδή βιώνουν κρίσεις πανικοῦ, ἀκοῦν φωνές ἤ διαπιστώνουν ὅτι ὁ διαλογισμός ἔχει ἐπιδεινώσει τήν κατάθλιψή τους, ἴσως μετά ἀπό κάποια ἀρχική βελτίωση. Οἱ καταγεγραμμένες παρενέργειες σύμφωνα μέ τά πιό ἔγκυρα ἐπιστημονικά ἰατρικά περιοδικά μπορεῖ νά εἶναι ψευδαισθήσεις, μανία, ψύχωση, κατάθλιψη ἀκόμα καί αὐτοκτονία. (4)

Στόν ἴδιο θεματικό ἄξονα (Προαγωγή Ψυχικῆς Ὑγείας Παιδιοῦ καί Ἐφήβου) καί γιά ὅλες τίς τάξεις γυμνασίου καί λυκείου ἐγκρίθηκε καί διδάσκεται ἡ παρέμβαση: “ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ” (ΕΘΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ). Βλέπουμε νά προτείνονται στίς τεχνικές χαλάρωσης ἐκτός ἄλλων ἡ Θετική Σκέψη, ὁ Διαλογισμός, ἡ Νοερή ἀπεικόνιση ἀλλά καί ἡ Προσευχή. Ὁ διαλογισμός ὅπως γνωρίζουμε εἶναι βουδιστική καί ἰνδουϊστική πρακτική καί σκοπός του εἶναι νά ἑνωθεῖ ὁ ἄνθρωπος μέ τό θεό ἑαυτό του καί νά ἀντλήσει ἀπό ἐκεῖ τίς ἀπεριόριστες δυνάμεις, πού νομίζει ὅτι βρίσκονται κρυμμένες ἐκεῖ. Αὐτό ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τήν ὀρθόδοξη θεολογία καί πίστη. Ὁ διαλογισμός παρουσιάζει ἐπίσης σοβαρές παρενέργειες σύμφωνα μέ ἔγκριτα ἐπιστημονικά περιοδικά.(5)

Παρόμοια πρακτική μέ τόν διαλογισμό εἶναι καί ἡ νοερή ἀπεικόνιση στήν ὁποία γίνεται ἰδιαίτερη ἀναφορά στή συγκεκριμένη παρουσίαση. Ἀπό ψυχιατρικῆς ἄποψης ἡ νοερή ἀπεικόνιση ἀντί νά βοηθήσει μπορεῖ νά βλάψει κάποιο ἄτομο πού ἀπορροφᾶται ἀπό τόν φαντασιακό του κόσμο καί ὑπάρχει ὁ κίνδυνος κατά τήν διάρκεια τῆς ἀτομικῆς (ὅπως προτείνεται) ἄσκησης νά ἀναδυθεῖ ἐπώδυνο ἤ ἄλλο δύσκολα διαχειρίσιμο συναίσθημα γιά τόν μαθητή, χωρίς νά ὑπάρχει διαθέσιμη ἡ βοήθεια τοῦ εἰδικοῦ ψυχικῆς ὑγείας γιά νά τό διαχειριστεῖ. (5)

Ἡ «θετική σκέψη» πού βλέπουμε ὅτι ἐπίσης προτείνεται, δέν εἶναι ἁπλά αἰσιόδοξες, παρήγορες ἤ χαρούμενες σκέψεις, ὅπως νομίζουν οἱ περισσότεροι. Εἶναι ἕνα κίνημα, πού ἐμφανίζεται ἤδη στόν περασμένο αἰώνα. Τό βασικότερο δόγμα του, εἶναι ὅτι ἡ σκέψη τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νά ταυτιστεῖ μέ τήν πράξη· φθάνει νά «περάσει» καί νά κυριαρχήσει στό ὑποσυνείδητο. Τότε ἐνεργοποιοῦνται οἱ ἀπεριόριστες δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου-θεοῦ, πού μεταβάλλουν ὁποιαδήποτε ἀρνητική κατάσταση σέ θετική· ὅλα τά δυσάρεστα καί ἀρνητικά στόν κόσμο καί στόν ἄνθρωπο ἀντιμετωπίζονται μέ θετικές σκέψεις. Τό «εὐαγγέλιο» τῆς θετικῆς σκέψης ὅπως καί τοῦ διαλογισμοῦ, εἶναι αὐτό τοῦ ὄφεως «…καί ἔσεσθε ὡς θεοί...», δηλ. σώζεστε μέ τή δύναμη τοῦ ἑαυτοῦ σας καί ὄχι μέ τό ἔλεος καί τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.(6)

Μαζί μέ τή θετική σκέψη, τόν διαλογισμό, τή νοερή ἀπεικόνιση, καί τίς λοιπές μεθόδους ἀναφέρεται καί ἡ προσευχή ὡς μέθοδος χαλάρωσης συνεχίζοντας ἔτσι τή σύγχυση πού ἔχουν δημιουργήσει τά θρησκευτικά. Σημειώνουμε ὅτι ἡ προσευχή εἶναι τελείως ἄσχετη μέ τίς λοιπές τεχνικές καί κυρίως δέν εἶναι τεχνική. Ὅπως ἀναφέρει ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: “Ὅποιος συγχέει τό διαλογισμό μέ τήν προσευχή, εἰσάγει ἐξωχριστιανική ἀντίληψη γιά τήν προσευχή καί βγαίνει ἔξω ἀπό τόν πνευματικό χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μετατρέπει τήν προσευχή σέ "τεχνική", πού δραστηριοποιεῖ δῆθεν ἐσωτερικές δυνάμεις μέ αὐτόματες διαδικασίες, πού σέ τελική φάση δέν βρίσκονται σέ σχέση ἤ σέ ἀναφορά μέ τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.”(7)

Ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων γιά τήν προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου πολιτισμοῦ, τῆς οἰκογένειας καί τοῦ ἀτόμου ἔστειλε ἔγγραφα διαμαρτυρίας τό διδακτικό ἔτος 2018, γιά τόν συγκεκριμένο θεματικό ἄξονα, στά ὑπουργεῖα ὑγείας καί παιδείας γνωστοποιώντας ὅλα τά κακῶς κείμενα. Μετά ἀπό αὐτή τήν ἀλληλογραφία ἔγινε ἀπό ὅ,τι μάθαμε ἐρώτημα ἀπό τό ὑπουργεῖο παιδείας γιά τά θέματα αὐτά, πρός στήν Ἱερά Σύνοδο, ἡ ὁποία βεβαίωσε τό ὑπουργεῖο ὅτι συμφωνεῖ μέ τά γραφόμενα τῆς ΠΕΓ.

Ὅλες αὐτές οἱ ἐνέργειες δέν φάνηκε δυστυχῶς νά ἔχουν ἀκόμα κάποιο ἀποτέλεσμα. Οἱ ἀντιδράσεις καθώς καί ἡ ἐνημέρωση τοῦ κόσμου θά πρέπει νά συνεχίζονται γιά τό καλό τῶν παιδιῶν μας.

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1) Πρωτοπρ. Κυριακοῦ Τσουροῦ «ἀποκρυφισμός καί Ν. Ἐποχή»

www.ecclesia.gr › commitees › heresies › library › kyriakos_apokryfos

2) ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ, ΓΚΟΥΡΟΥΙΣΜΟΣ, «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ» Ἀντωνίου Γ. Ἀλεβιζοπούλου Δρ. Φιλοσοφίας

3) Μάθημα Θρησκευτικῶν ἤ νεοεποχήτικη Ἀγωγή : πρωτοπρεσβύτερου Ἰωάννη Φωτόπουλου

4) Ἔνσταση γονέων γιά ἐπικίνδυνες πρακτικές βουδιστικοῦ διαλογσμοῦ (mindfulness) στά δημοτικά σχολεῖα ἀπό τήν ΠΕΓ

5) 1.Ἀξιολόγηση τῆς ἀπάντησης τοῦ Ὑπουργείου Ὑγείας (Υ.Υ.) καί τοῦ Ἰνστιτούτου Ὑγείας τοῦ Παιδιοῦ (ΙΥΠ) γιά τήν 1η παρέμβαση “Η ΠΥΞΙΔΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ” (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ Γ’,Δ’,Ε ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ-MINDFULNESS)”τοῦ θεματικοῦ ἄξονα “ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥ” 2. Ἀξιολόγηση τῆς 3ης παρέμβασης “ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΣΤΡΕΣ”του θεματικοῦ ἄξονα “ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥ” 3. Αἴτημα ἀπόσυρσης ὅλου τοῦ θεματικοῦ ἄξονα “ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥ” ἀπό τήν ΠΕΓ

6) ἀπό τό βιβλίο ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ-ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ-ΣΩΤΗΡΙΑ, ἔκδ. Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, 1991 τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου

7) Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου "Διαλογισμός ἤ Προσευχή;", Ἐκδόσεις Διάλογος 

Πηγή: orthros.eu

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

 

Κυριακή, πρωί, 11,30΄, Ἰανουάριος 2011.

«Σεμινάριο Ὀρθοδόξου Πίστεως» ἢ «Σεμινάριο οἰκοδομῆς στὴν Ὀρθοδοξία»· ἕνας θεσμὸς ποὺ ἵδρυσε ὁ μακαριστὸς π. Ἀν­τώ­νιος Ἀλεβιζόπουλος ἀπὸ τὸ 1987-1988 καὶ τὸ ὁποῖο συνεχίστηκε καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του, μέχρι καὶ τὸ 2016, ὁπότε τὸ κατήργησαν -χωρὶς κἄν νὰ ἐνημερωθῶ, ἄν καί ὑπεύθυνος ἐπί τοῦ φορέα- γιὰ λόγους, ποὺ δὲν εἶναι τοῦ προκειμένου νὰ σχολιάσου­με.

Τοῦ σεμιναρίου αὐτοῦ εἶχα τὴν προσωπικὴ εὐθύνη τῆς διοργάνωσης ἀπὸ τὸ 2005 μέχρι καὶ τὴν κατάργησή του. Ἦταν ἕνας θεσμὸς ποὺ συγκέντρωνε ἀκροατὲς ἀπὸ ὅλο το λεκανοπέδιο καὶ καταξιωμένους ὁμιλητὲς -γνωστοὺς Κληρικούς, πα­νε­πι­στη­μια­κοὺς Καθηγητὲς κι ἄλλες προσωπικότητες.

Ἦταν, λοιπόν, Κυριακὴ πρωί, 9 Ἰανουαρίου καὶ τὸ θέμα: «Τρέλας Ἐγκώμιον... Καλῶς ἦλθες 2011», μὲ ὁμιλητὴ τὸν μακαριστὸ π. Κωνσταντῖνο Στρατηγόπουλο.

Τὸν π. Κωνσταντῖνο τὸν γνωρίζαμε πολλοὶ ἐξ ἡμῶν καὶ φυ­σι­κὰ παρακολουθούσαμε τὸ ἔργο του, τὴν καταξιωμένη Ἐκ­πομ­πὴ του «Ράδιο Παράγκα» καὶ τὶς συνάξεις του στὴ Γλυφάδα. Τὸν π. Κωνσταντῖνο τὸν προσεκάλεσα προσωπικὰ νὰ συμμετάσχει στὸ «Σεμινάριο Ὀρθοδόξου Πίστεως» τὸ 2006-2007 κι ἔ­κτο­τε συμ­μετεῖχε ἀνελλιπῶς κάθε χρόνο μέχρι καὶ τὸ 2013-2014.

Μὲ τὸν π. Κωνσταντῖνο ὡς ὁμιλητή, περιμέναμε τὴν γνωστὴ ἐ­τή­σια «κοσμοπλημμύρα» καθὼς ὅλη ἡ Ἱ. Μητρόπολη Γλυφάδας κι ὅλη ἡ Ἁγία Παρασκευὴ ἔδιναν τὸ παρόν. Καὶ κάτι ἀκόμη: ὁ π. Κωνσταντῖνος ἐμπλούτιζε πάντα τὶς ὁμιλίες του μὲ ταυτόχρονη προβολὴ βίντεο.

Ἦταν, λοιπόν, σ' αὐτὴ τὴν ὁμιλία, τῆς 9ης Ἰανουαρίου 2011, ποὺ μεταξύ τῶν «Ἐξτρεμιστικῶν θρησκευτικῶν ὁμάδων», ποὺ μᾶς παρουσίασε ἦταν κι ἕνα βίντεο μ' ἕναν μικρόσωμο, κοστουμαρισμένο Ἰνδό, ποὺ ὄρθιος φαινόταν νὰ ταράζεται ὁλόκληρος ἀπὸ κάτι σὰν κρίση βήχα, ὅπου ὁ π. Κωνσταντῖνος μᾶς ἐνημέρωσε ὅτι ἐ­πρό­κει­το γιὰ ἕνα μοντέρνο εἶδος «γιόγκα», τὴν «γιόγκα τοῦ γέλιου»!

Ἦταν ἐκεῖ ποὺ πρωτογνώρισα τὸ νέο αὐτὸ εἶδος νεοεποχίτικης πρακτικῆς, τὸ ὁποῖο βέβαια συνάντησα καὶ σὲ ἄλλες εὐ­και­ρί­ες ἀργότερα καθὼς ὅλα αὐτὰ τὰ περίεργα καὶ κα­τα­στρο­φι­κὰ δὲν ἀργοῦν νὰ διεισδύσουν στὴ χώρα μας. Καί μάλιστα, ἐν­σω­μά­τω­σα τὴν «τεχνική» αὐτὴ στὸ «Ὁ Νὶκ Μάρβελ καὶ τὸ νησὶ τῆς Ἀ­φρο­δί­της», τὸ τρίτο βιβλίο τῆς σειρᾶς τοῦ «Νὶκ Μάρβελ», ὅπου οἱ δύο φίλοι, στὸ πρῶτο κεφάλαιο, «διαλύουν» μία πρακτικὴ «γιόγκας γέλιου»... γιὰ ὅσους τυχὸν δέν διάβασαν τὸ βιβλίο.

Μεταφέρουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ ἄνω βιβλίου -ὅ­που οἱ ἥρωες τῆς διήγησης, δέχονται τὴν «ἐπίθεση» γέλιου σ' ἕνα βαγόνι τοῦ μετρὸ- ὥστε νὰ γίνει περισσότερο κατανοητὸ τί ἐννοοῦμε μὲ τὸν τίτλο «γιόγκα τοῦ γέλιου».

«Ἡ αὐστηρὴ γυναίκα μὲ τὸ ἄχρωμο πρόσωπο καὶ τὰ ψαρὰ κατσαρωμένα μαλλιὰ εἶχε καθίσει ἀνάμεσα στοὺς ἐπιβάτες ἔχοντας λοξὰ ἀπέναντί της τὸ νεαρὸ μὲ τὸ ξυρισμένο κεφάλι, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιπες τρεῖς γυναῖκες κάθισαν σὲ τυχαῖες θέσεις ἀ­νά­με­σα στοὺς ἄλλους. Ὁ κάμεραμαν συνέχιζε νὰ σαρώνει τὸ βαγόνι ἐνῶ οἱ ἐπιβάτες κοιτάζονταν μεταξύ τους, κάποιοι προφανῶς ἐνοχλημένοι.

Καὶ τότε ἔγινε "τὸ ἔλα νὰ δεῖς"! Ἡ γυναίκα μὲ τὴ φλοκάτη γιὰ μαλλί, ποὺ προφανῶς ἦταν ἡ ἀρχηγὸς τῆς ὁμάδας, ἄρχισε νὰ γελάει· ἕνα γέλιο περίεργο, διακριτικὸ στὴν ἀρχή, κακαριστὸ στὴ συνέχεια... ἕνα γέλιο χωρὶς λόγο, χωρὶς αἰτία, χωρὶς συνέπεια, ποὺ γρήγορα ἐξελίχθηκε σὲ παροξυσμό...

Πέρασαν δύο-τρία λεπτὰ καὶ τὸ κακάρισμα, ἔντονο, κουραστικό, μὲ αὐξομειώσεις συνεχιζόταν ἀπτόητο. Τώρα εἶχαν ἀρχίσει νὰ τὴν σεκοντάρουν καὶ τὰ ἄλλα μέλη τοῦ γκρούπ· πρῶτα ὁ σκίνχεντ, ἀπέναντί της, ἔπειτα κι οἱ ἄλλοι τῆς παρέας. Οἱ ὑπόλοιποι ἐπιβάτες φάνηκαν διχασμένοι. Ἡ κοπέλα μὲ τὸ φανταχτερὸ κασκὸλ ἀδιαφόρησε γιὰ τὸ χάπενινγκ προκλητικά, ἀντιδραστικὰ βυθισμένη στὴν ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου της. Ἡ παχουλὴ κυρία μὲ τὸ πορτοκαλὶ μαλλὶ ἔκπληκτη γούρλωσε τὰ μάτια κι ἔκανε τὸ σταυρό της, μιὰ κίνηση τόσο αὐθόρμητη... Οἱ δύο καλοδιωμένοι νεαροὶ χαμένοι στὸν κόσμο τους δὲ φάνηκαν νὰ κατάλαβαν κἄν ὅτι κάτι στὸ περιβάλλον εἶχε ἀλλάξει. Οἱ ὑπόλοιποι ἐπιβάτες, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, ἄλλοι σοβαροί, ἄλλοι ἀπορημένοι. Μόνο τά δυὸ νεαρὰ κορίτσια, οὔτε 16 χρονῶν, φάνηκαν νὰ παρασύρονται ἀπὸ τὸ ἀδιανόητο. Χαμογέλασαν στὴν ἀρχὴ ἀμήχανα, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους· τὸ ἕνα σοβάρεψε, τὸ ἄλλο ἔσκασε στὰ γέλια παρασυρμένο ἀπὸ τὴν ὅλη κατάσταση χωρὶς προφανῶς νὰ καταλαβαίνει τί ἀκριβῶς τοῦ συνέβαινε.

Μετὰ ἀπὸ πέντε λεπτά, ποὺ τὸ κακάρισμα τῆς ὁμάδας συνεχιζόταν κάποιοι ἀκόμα ἐπιβάτες ἄρχισαν νὰ λειτουργοῦν σὰν τὸ δεκαεξάχρονο κορίτσι καὶ νὰ σπάζουν διστακτικὰ χαμόγελα, πιθανῶς νοιώθοντας ὅτι γελοιοποιοῦνται ἂν ἀφήνονταν νὰ πα­ρα­συρ­θοῦν ἀπὸ τὴν χωρὶς ἀντικείμενο καὶ νόημα μανία, ποὺ εἶχε σκόπιμα ξεσπάσει γύρω τους.

Ὁ Ὀμὲρ κοίταξε τὸ φίλο του.

-Τί συμβαίνει ἐδῶ μέσα, φάνηκε νὰ λέει τὸ ἀπορημένο βλέμμα του.

-Εἶναι αὐτοὶ οἱ παλαβοί, εἶπε ὁ Πομάκος. Αὐτοὶ ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλλουν τὴ "γιόγκα τοῦ γέλιου"»...[1]

Ἀλλὰ ἄς γυρίσουμε καὶ πάλι στὴν πραγματικότητα. Φαινόμενα σὰν τὸ ἀνωτέρω ἄρχισαν νὰ ἐμφανίζονται στὴ χώρα μας πρὶν 10 περίπου χρόνια, ὅταν μικρὲς ὁμάδες «πιστῶν» ἄρχισαν νὰ κάνουν γνωστὴ τὴν παρουσία τους διαφημίζοντας τὴν πρακτική τους αὐτή σέ δημόσιους χώρους. Ὅταν πλέον ὀρ­γα­νώ­θη­καν καὶ ἀπέκτησαν παρουσία καὶ στὴν ἑλληνικὴ TV -ποὺ δὲν χάνει εὐκαιρία νὰ προβάλει καὶ νὰ καθιερώσει ὅ,τι ἀκραῖο, ἀνόητο κι ἐπικίνδυνο-, οἱ ὁμάδες αὐτὲς ἐγκαταστάθηκαν σὲ στεγασμένους χώρους ἐνῶ παράλληλα φρόντισαν γιὰ τὴν ἀ­νάρ­τη­ση πληθώρας video στὸ YouTube.

Πολλὲς εἶναι σήμερα στὴ χώρα μας οἱ ὁμάδες «γέλιου», ποὺ μετέχουν κι αὐτὲς στὸ ὁλιστικό, ἐναλλακτικὸ, «ἐνεργειακὸ» σκηνικό τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου (New Age). Ἐξ αὐτῶν, θὰ μπορούσαμε δειγματοληπτικὰ νὰ σᾶς γνωρίσουμε τὸ «Κλὰμπ Γέλιου Ἀκρόπολης»[2], ὅπως αὐτὸ προβάλλεται ἀπὸ τὸν δικτυακὸ τόπο «Ὄμορφη Ζωὴ»[3], ἕναν φορέα ποὺ δημιουργήθηκε γιὰ νὰ προβάλλει ἀποκλειστικὰ θεωρίες, μεθοδολογίες καὶ πρακτικές τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Δημιουργὸς καὶ ὑπεύθυνός του «Κλὰμπ Γέλιου Ἀκρόπολης» εἶναι ὁ Τόλης Βούλγαρης, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ Δάσκαλος τῆς Γιόγκας Γέλιου, καὶ «Laughter Ambassador» (Πρεσβευτής Γέλιου), ἀσκεῖ καὶ διδάσκει κι ἄλλα ὅπως: ψυχολογία, ψυχοθεραπεία, συμ­βου­λευ­τι­κὴ ψυχολογία (Counseling of Psychology), Σωματικὴ Ψυχοθεραπεία. Κι ἀκόμη, δηλώνει: διπλωματοῦχος Χοροδιδάσκαλος, Σύμβουλος τῆς «Μεθόδου Θῆτα» (Theta Healing) καὶ Σύμβουλος Διατροφῆς στὴν ἑταιρεία Herbalife[4].

Ὁ Τόλης Βούλγαρης κηρύττει δὲ ὅτι: «Ἡ ἀποστολὴ μας εἶναι Ὑγεία, Εὐτυχία καὶ Εἰρήνη στὸν Κόσμο μέσω τοῦ Γέλιου, καὶ ἡ συνταγὴ γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε εἶναι πολὺ ἁπλή: Ἐὰν οἱ ἄνθρωποι εἶναι εὐτυχισμένοι καὶ ὑγιεῖς, θὰ συντελέσουν στὴν παγκόσμια εἰρήνη!»[5]· καὶ προσκαλεῖ σὲ ἑβδομαδιαῖες «Συναντήσεις Γιόγκας Γέλιου» τοῦ «Κλὰμπ Γέλιου Ἀκρόπολης», στὸν πεζόδρομο τῆς Ἀκρόπολης, Ἀποστόλου Παύλου 33, «γιὰ νὰ γελάσουμε, νὰ διασκεδάσουμε καὶ νὰ καρπωθοῦμε τὰ πολλαπλὰ ὀφέλη τοῦ γέλιου»[6].

Ἀκόμη, ἡ Ὁμάδα του παρουσιάζεται ὡς «Κέντρο ἐ­ναλ­λα­κτι­κῆς καὶ ὁλιστικῆς ἰατρικῆς. Ὑπηρεσία ψυχικῆς ὑγείας. Κοι­νω­νι­κὲς ὑπηρεσίες»[7].

Δὲν χρειάζεται, πιστεύουμε, περαιτέρω ἀπαρίθμηση τῶν «ἐ­πι­τευγ­μά­των» τῆς συγκεκριμένης Ὁμάδας πέραν τῆς παρουσίασής της ὡς Κέντρο «ἰατρικῆς» ἔστω ἐναλλακτικῆς καὶ ὁ­λι­στι­κῆς κι ὅτι ὁ ὑπεύθυνός της Ὁμάδας ἀσκεῖ «ψυχολογία» καὶ «ψυχοθεραπεία» μὴ διευκρινιζόμενες ποιᾶς σχολῆς καὶ ποιᾶς κατεύθυνσης, ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες διαφορετικῶν προσεγγίσεων.

Μποροῦμε, λοιπόν, νὰ ἀναφερθοῦμε στὸ γνωστὸ ἀρχαῖο γνωμικό:«γελᾷ δ' ὁ μωρός, κἄν τι μὴ γέλοιον ᾖ» σχετικά μέ τό ὅλο θέμα;

Δὲν θὰ τολμούσαμε ποτέ κάτι τέτοιο καθὼς μόνον μωρία δὲν ἐκφράζουν οἱ νεοεποχίτικες θεωρίες καὶ πρακτικές. Ἡ ἔνταξη στὴ Νέα Ἐποχὴ μόνο καταστροφικὰ ἀποτελέσματα μπορεῖ νὰ ἔχει γιὰ τὸν ἐνασχολούμενο καὶ σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ κυρίως στὴ μέλλουσα.

Ὁλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι τὰ ἀναφερόμενα στό ἐν λόγω ἄρθρο ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικὲς καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] Mark Elias Johnes, Ὁ Νίκ Μάρβελ καί τό Νησί τῆς Ἀφροδίτης, σσ. 16-18.

[2] https://www.omorfizoi.gr/event/synantisi-giogkas-gelioy-klamp-gelioy-akropolis/

[3] https://www.omorfizoi.gr/poioi-eimaste/

[4] https://www.omorfizoi.gr/event/synantisi-giogkas-gelioy-klamp-gelioy-akropolis/

[5] https://www.facebook.com/tolis.bulgaris

[6] https://www.facebook.com/clubgeliou.acropolis/

[7] Στό ἴδιο.

Tοῦ κ. Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ

Ὁ ὅρος ὑπνωτισμὸς προῆλθε ἀπὸ τὴ σύντμηση τοῦ ὅρου «νεῦρο-ὑπνωτισμὸς», ποὺ εἰσήγαγε ὁ Σκωτσέζος χειρουργὸς Τζέϊμς Μπρέϊντ (James Braid) (1843), κι ὁ ὁποῖος σήμαινε «τὸν ὕπνο τοῦ νευρικοῦ συστήματος»[1].

Ἕνα πρόσωπο ποὺ βρίσκεται σὲ ὕπνωση ἐπιδεικνύει ὁρισμένα ἀσυνήθιστα χαρακτηριστικὰ καὶ ροπές, ἔναντι ἑνὸς μὴ ὑπνωτισμένου, εἰδικότερα ὑπερβολικὴ δεκτικότητα στὶς ὑποβολές.

Οἱ πρόγονοι τῆς σύγχρονης ὕπνωσης θὰ πρέπει πιθανῶς νὰ ἀναζητηθοῦν στοὺς «Ναοὺς τοῦ Ὕπνου» τῶν ἀρχαίων Ἀσκληπιείων καὶ στὶς μυστηριακὲς τελετὲς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καὶ ρωμαϊκῆς ἐποχῆς, ὅπου οἱ ἐκστασιακὲς τελετουργίες κάλλιστα μποροῦν νὰ παραλληλιστοῦν μὲ τὶς σύγχρονες ὑπνωτιστικὲς πρακτικές.

Σήμερα διὰ τῆς ἐπιστήμης καταβάλλεται προσπάθεια νὰ ἐφαρμοσθοῦν τὰ εὑρήματα περὶ τὴν ὕπνωση γιὰ τὴν θεραπεία διαφόρων ἕξεων καὶ παθολογικῶν καταστάσεων, γιὰ τὶς δυνατότητες τῶν ὁποίων ὅμως ὑπάρχουν παράλληλα καὶ σοβαρὲς ἐπιφυλάξεις.

Ἡ ὑπνοθεραπεία, ὡς λέγουν, ἐφαρμόζεται προκειμένου νὰ τροποποιηθεῖ ἡ συμπεριφορὰ ἑνὸς ἀνθρώπου, τὸ συναισθηματικὸ περιεχόμενο καὶ οἱ στάσεις τῆς ζωῆς του, καθὼς ἐπίσης καὶ ἕνα εὐρὺ φάσμα συνθηκῶν, ποὺ συμπεριλαμβάνουν δυσλειτουργικὲς συνήθειες, ὅπως ἀνησυχία, ἀσθένειες ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ στρές, τὴν διαχείριση τοῦ πόνου καὶ -καθὼς ἰσχυρίζονται- τὴν προσωπική του ἀνάπτυξη.

Ἕνας λόγος γιὰ τὶς ἀνωτέρω ἐπιφυλάξεις, τὶς ὁποῖες κι ἐμεῖς συμμεριζόμεθα, εἶναι ὅτι τὸ θέμα τῆς ὕπνωσης διερευνᾶται καὶ «μελετᾶ­ται ἐπιστημονικὰ» στὴ διάρκεια δύο τουλάχιστον αἰώνων, ὅπου τά δεδομένα συνεχῶς ἀλλάζουν καὶ νέα προστίθενται μὲ ἀποτέλεσμα τίποτε νὰ μὴ μένει σταθερὸ στὸν εὐαίσθητο αὐτὸ χῶρο, ποὺ σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὴν φυσιολογία καὶ τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἕνας δεύτερος λόγος ἀνησυχίας εἶναι ὅτι γιὰ νὰ γίνει κάποιος ὑπνοθεραπευτής, οἱ ἀνάγκες κατάρτισης καὶ οἱ κρατικὲς πιστοποιήσεις ποικίλλουν ἐξαιρετικὰ ἀπὸ χώρα σὲ χώρα. Γιὰ παράδειγμα στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο τὸ Πανεπιστημιακὸ Κολλέγιο St. Mary ἦταν τὸ μόνο ἀκαδημαϊκὸ ἵδρυμα ποὺ προσέφερε μέχρι πρό τινος ἕνα ἐπιμορφωτικὸ πρόγραμμα στὴν κλινικὴ ὕπνωση[2]. Αὐτὸ μεταφράζεται ὅτι στὸν χῶρο τῆς ἐπαγγελματικῆς θεραπευτικῆς ὕπνωσης δὲν ὑπάρχει ἀσφάλεια γιὰ τὸ «ἐπαγγελματικὸ status» αὐτῶν, ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ἐφαρμόζουν κλινικὴ ὕπνωση.

Αὐτὸ ἀφήνει ἕνα τεράστιο περιθώριο σὲ κάθε εἴδους τσαρλατάνους, ἀποκρυφιστές καὶ νεοεποχίτες νὰ λυμαίνονται τὸν χῶρο τῆς ψυχοθεραπείας δηλώνοντας ὑπνοθεραπευτές, ἐνῶ διδάσκουν τήν μετενσάρκωση καί ἀσκοῦν π.χ. «νευρογλωσσικὸ προγραμματισμὸ» (Neuro-Linguistic Programming – NLP)[3] καί ἐπιδίδονται σέ Φωτογράφηση Αὔρας, κατασκευὴ Ὀργονιτῶν καὶ σέ ἄλλα ποικίλα νεοεποχίτικα.

Ἕνας παράλληλος τομέας μὲ τὴν ὕπνωση εἶναι ἡ αὐτοΰπνωση. Ἤδη ἀπὸ τὸν ὅρο γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι πρόκειται γιὰ ὕπνωση ποὺ ὑποβάλλει στὸν ἑαυτὸ του τὸ ἴδιο τὸ πρόσωπο ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ὑπνωτιστεῖ. Κι ἐδῶ ἐφαρμόζονται τὰ στάδια ποὺ ἀκολουθοῦνται σὲ μία κλασσικὴ συνεδρία ὑπνωτισμοῦ. Ἄς περιγράψουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ βήματα:

«Ξαπλώνω ὕπτια ἢ κάθομαι ἄνετα σὲ ἕνα ἥσυχο καὶ ζεστὸ περιβάλλον… Προσηλώνω τὸ βλέμμα μου σὲ ἕνα σημεῖο ποὺ βρίσκεται πάνω καὶ πίσω σέ σχέση μὲ τὴ μέση θέση τῶν ματιῶν, δηλαδὴ τὰ μάτια μου πρέπει νὰ κοιτοῦν πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ μετώπου… Τὸ πιὸ σημαντικὸ εἶναι νὰ μένει τὸ βλέμμα μου ἀκίνητο… Κοιτάζω μιά μικρὴ περιοχὴ λίγων ἑκατοστῶν παρατηρώντας τὶς χρωματικὲς ἢ ἀνάγλυφες μικροδιαφορὲς καὶ μετὰ ἀπὸ 30 δευτερόλεπτα τὸ βλέμμα μου μένει καρφωμένο σὲ ἕνα μικρὸ σημεῖο, σὲ μιά κουκίδα, τὴν ὁποία καὶ παρατηρῶ. Ἀναπνέω ἥσυχα καὶ ὅταν τὰ μάτια μου κουραστοῦν ἀρκετά, τὰ βλέφαρα βαραίνουν καὶ δὲν μποροῦν νὰ παραμείνουν ἀνοικτά… χωρὶς νὰ κινῶ τὰ μάτια μου… ἐναλλάσσω τὴν προσήλωσή μου στὴν ἀκοὴ καὶ στὴν ἁφή… Ὅταν τὰ βλέφαρα κλείσουν, τότε ἀρχίζει τὸ δεύτερο στάδιο τῆς αὐτοΰπνωσης… Μετρῶ νοερὰ ἀντιστρόφως ἀπὸ τὸ 10 ἕως τὸ 1… Ὅταν φτάσω στὸ ἕνα, τότε μπορῶ νὰ αὐτοϋποβληθῶ σὲ ὑποβολὲς τοῦ τύπου: “κάθε μέρα ποὺ περνάει θὰ εἶμαι ὅλο καὶ πιὸ ὑγιής”… ἢ “πιὸ ὑπομονετικός”… ἢ “πιὸ ἤρεμος”… ἢ “πιὸ ἀποτελεσματικὸς στὶς πωλήσεις”… ἢ “κάθε μέρα ποὺ περνάει τὸ ἀνοσοποιητικό μου θὰ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ δυνατό”… ἢ “τὸ γόνατό μου θὰ πονάει ὅλο καὶ πιὸ λίγο”… ἢ “κάθε μέρα ποὺ περνάει θὰ τρώγω ὅλο καὶ πιὸ λίγο”… ἢ “θὰ καπνίζω ὅλο καὶ πιὸ λίγο”… ἢ “θὰ πίνω ὅλο καὶ πιὸ λίγο ἀλκοόλ”… ἢ “τρώγοντας τὸ τάδε τρόφιμο δὲν θὰ παρουσιάζω ἀλλεργία” … Μπορῶ νοερὰ νὰ κατεβῶ σκάλες -μὲ κάθε σκαλοπάτι ποὺ κατεβαίνω χαλαρώνω ἀκόμα πιὸ βαθιὰ- καὶ νὰ βρεθῶ στὸν «γαλήνιο τόπο» ποὺ ἔχω ἀπό πρίν δημιουργήσει στὸ στοχασμὸ μου καὶ νὰ ζητήσω βοήθεια -ἀπὸ Ἅγιο ἢ ἀσκητὴ ἢ ἐπαΐοντα- ἢ νὰ χαλαρώσω ἀκόμα πιὸ βαθιά.

»Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν βαθιὰ χαλάρωση, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν αὐτοΰπνωση γίνεται μετρώντας νοερὰ ἀπὸ τὸ ἕνα ἕως τὸ πέντε… Προσοχή, μπορεῖ νὰ αὐτοϋποβληθῶ σὲ ὅποια ὑποβολὴ θέλω, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ ἐπιθυμία – ὑποβολὴ θὰ γίνει πραγματικότητα. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση εἶναι νὰ χαλαρώσω βαθιά, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τότε δὲν εἶναι καθόλου σίγουρο ὅτι ἡ ὑποβολή μου θὰ πραγματοποιηθεῖ».

Στὴν παραπάνω «πρακτική», θὰ διαπιστώσαμε ὅτι τὸ αὐτοϋπνωτιζόμενο πρόσωπο χρησιμοποίησε τὴν βαθιὰ χαλάρωση καὶ τὴν «κατευθυνόμενη φαντασία», πιστεύοντας ὅτι ἡ συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενη αὐτὴ διαδικασία θὰ ἀποφέρει τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιδιώξεών του μέσω τῆς διαδικασίας τῆς «θετικῆς σκέψης», ἡ ὁποία «ἕλκει θετικὴ ἐνέργεια»[4] καὶ «ὑλοποιεῖ» τὴν ἐπιθυμία ἀπὸ τὸ «διανοητικὸ πεδίο» στὸ «φυσικὸ πεδίο» ὕπαρξης[5].

Ὡς σύνοψη ὅλων τῶν ἀνωτέρω μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε τὴν πρακτική τοῦ Διαλογισμοῦ.

Ὑπάρχουν πολλὰ εἴδη καὶ τεχνικὲς διαλογισμοῦ. Μερικοὶ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα, ἄλλοι εἶναι συμπήγματα προερχόμενα ἀπό διάφορους σύγχρονους γκουροὺ καὶ «διδάσκαλους». Ὁ διαλογισμὸς εἶναι βασικὴ προϋπόθεση στή Γιόγκα (Yoga) -μὲ τὶς δεκάδες διαφορετικὲς παραλλαγές της. Ὁ Βουδισμὸς Ζὲν τῆς σχολῆς Μαχαγιάνα κι οἱ ἄλλες σχολὲς τοῦ Βουδισμοῦ ἔχουν τὸν δικό τους τύπο διαλογισμοῦ καὶ τὰ ἄλλα θρησκευτικὰ σχήματα τῆς Ἀνατολικῆς Ἀσίας, τὸ ἴδιο.

Ὑπάρχουν καὶ οἱ σύγχρονες μορφὲς διαλογισμοῦ, ὅπως π.χ. ὁ «Ὑπερβατικὸς Διαλογισμὸς» τοῦ Μαχαρίσι Μαχὲς Γιόγκι κι ἄλλων συγχρόνων του, ποὺ δημιουργοῦν δικές τους παραλλαγὲς καὶ καλοῦν τοὺς ὀπαδοὺς νὰ τὶς δοκιμάσουν.

Δὲν θὰ μποῦμε στὴν διαδικασία νὰ ἀναλύσουμε τὰ χαρακτηριστικὰ καὶ τὶς διαφορὲς μεταξύ τους. Ὁποιοδήποτε εἶδος διαλογισμοῦ κι ἂν χρησιμοποιεῖται, ὁ διαλογισμὸς παραμένει ἕνας κι ὁ στόχος του, ὅπως οἱ θιασῶτες ἰσχυρίζονται, εἶναι -μετὰ τὴ σωματικὴ χαλάρωση- ἡ χαλάρωση τοῦ νοῦ καί ὁ ἑστιασμός του. Ὁ νοῦς χαλαρώνει, λένε, μὲ τὴν ἁπαλὴ στροφή του ἀπὸ τὴ «δίνη» ἀρνητικῶν ἢ ἀγχωτικῶν σκέψεων στὴ συνειδητὴ δημιουργία σκέψεων ποὺ ἀφοροῦν στὴν πνευματικὴ ταυτότητα καὶ φύση τοῦ ἀσκουμένου μὲ σκοπὸ νὰ ἀντλήσει, δῆθεν, πληροφορίες γιὰ ὑπαρξιακὰ προβλήματα καὶ στὴν οὐσία νὰ ἀποδεχθεῖ ὅτι εἶναι κατὰ φύσιν θεός, τοὐτέστιν νὰ ἀποκτήσει τὴν πραγματικὴ αὐτογνωσία ὅτι εἶναι κατὰ φύσιν θεός.

Βέβαια, ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄρδην διαφορετική.

Στὰ πρῶτα στάδια ὁ γκουροὺ ἢ ὁ «διδάσκαλος» ποὺ κατευθύνει τὸν διαλογισμό, ἔχει τὴ δυνατότητα -ὅπως καὶ στὸν ὑπνωτισμὸ καὶ στὴν αὐτοΰπνωση- νὰ χειραγωγήσει κατάλληλα τὸν διαλογιζόμενο ποὺ «ἀνοικτὸς» στὴν κάθε ἐπιρροή, μένει ἀδύναμος σὲ κάθε εἴδους χειρισμὸ μέσω ὑποβολῆς.

Ἀργότερα, ὁ κατὰ μόνας διαλογιζόμενος ἔχει ἤδη ἀποδεχθεῖ τὴν «ὑποταγὴ» στὸν «ἐκπαιδευτή» του καὶ ἀπεργάζεται τὴν περαιτέρω ἀπ’ αὐτόν, ἐξάρτησή του.
Τέλος, σὲ καταστάσεις βαθιᾶς χαλάρωσης καὶ «κένωσης τοῦ νοῦ» πάντοτε ὑπάρχει ἡ δυνατότητα «κάτι σκοτεινὸ» νὰ περάσει «καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον» τόν νοῦ. «Τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα πονηρότερα ἑαυτοῦ·καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ·καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων» (Λουκ. ΙΑ΄, 25-26).

Σημειώσεις:

[1] en.wikipedia.org, [2] smuc.ac.uk, [3] archive.is, [4] Ὀρθόδοξος Τύπος, 18/10/2019,θέμα «Amita Motion, Ἡμέρα Θετικῆς Ἐνέργειας». [5] Κοσμολογικὴ καὶ ἀνθρωπολογικὴ διάταξη γνωστὴ σέ Θεοσοφία καὶ ἀποκρυφισμό.

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

 

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν ἕνας τραγουδιστῆς, καλὸς κι ἐπιτυχημένος καλλιτέχνης, ποὺ τὸν ἔλεγαν Βάσο Σεϊτανίδη καὶ ποὺ σ' ἕνα χορὸ γνώρισε μιὰ ἠθοποιὸ, ποὺ τὴν ἔλεγαν Σμάρω Στεφανίδου γνωστή, στὴ συνέχεια καὶ καταξιωμένη κι ἐκείνη.

Ἀγαπήθηκαν καὶ παντρεύτηκαν κι ἔκαναν τὸ 1953 ἕνα κοριτσάκι τὴ Λήδα-Εἰρήνη[1].

Ἔζησαν στὴν ἀρχὴ εὐτυχισμένοι, μὲ ἀγάπη ἀνθρώπινη καὶ κοσμικὴ καταξίωση μέχρι ποὺ τὸ 1965 ὁ Βάσος Σεϊτανίδης ἔφυγε χτυπημένος ἀπ' τὸν καρκίνο σὲ ἡλικία μόλις 52 χρονῶν.

Τὸ χτύπημα ἦταν βαρὺ γιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴ μικρὴ Λήδα-Εἰρήνη Σεϊτανίδη, ποὺ στὰ δώδεκά της χρόνια, ἔχασε τὸν πατέρα της. Ἦταν ἕνα μεγάλο σόκ, ἀπ’ τὸ ὁποῖο ἔκανε χρόνια νὰ συνέλθει. Σταμάτησε τὸ χορό, σταμάτησε τὰ πάντα. Δὲν εἶχε ὄρεξη γιὰ τίποτε. Τότε ἦταν ποὺ ἄρχισε νὰ ἀναρωτιέται καὶ νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἀπάντηση σὲ προβλήματα μεγάλα: ἀπὸ ποῦ ἐρχόμαστε, ποῦ πᾶμε, τί σημαίνει ζωὴ καὶ θάνατος, τί σημαίνει ἄνθρωπος[2].

Καὶ ἦταν τότε ἀκριβῶς, τότε ποὺ ἀδύναμη ὑπαρξιακά, χωρὶς τὴν κατάλληλη ὑποδομὴ καὶ ψάχνοντας τὸ πατρικὸ πρότυπο, ὁ «ἀρχαῖος ὄφις», ὁ «ἀδικημένος θεὸς» τῆς Θεοσοφίας βρῆκε τὴν εὐκαιρία, στὸ πρόσωπου τοῦ «ἀγαπημένου θείου» νὰ σταλάξει στὴ δωδεκάχρονη ψυχούλα τὸ δηλητήριο τῆς Θεοσοφικῆς Ἐταιρίας.

Ὁ θεῖος τῆς (ἀδελφός της μητέρας της), Κώστας Στεφανίδης, ἀπὸ τὰ πρῶτα μέλη τῆς Θεοσοφικῆς Ἐταιρίας, ποὺ εἶχε μεταφράσει τὰ ἰνδικὰ ἔπη «Ραμάγιανα» καὶ «Μαχαμπάρατα» καὶ πολλὰ ἄλλα ἰνδικὰ βιβλία ἦταν ἐκεῖνος ποὺ τῆς ἔβαλε τὸ «μικρόβιο», ὅπως λέει ἡ ἴδια, τῆς «φιλοσοφικῆς ἀναζήτησης». Σὲ οἰκογενειακὲς συγκεντρώσεις, στὸ σπίτι τῆς γιαγιᾶς της, στὸ Χαλάνδρι, τὶς Κυριακές, ἡ μικρὴ Λήδα εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ «γεύεται διάφορους δικούς του στοχασμοὺς» καὶ νὰ ἀκούει ἱστορίες. Ἐκεῖ ἄρχισε νὰ γεννιέται ἡ ἰδιαίτερη σχέση της μὲ τὴν Ἰνδία. «Ἕνα περίεργο πράγμα. Ἀπὸ μικρὸ παιδί, ὅποτε τύχαινε νὰ ἀκούσω ἰνδικὴ μουσική, μὲ ἐπίαναν τὰ κλάματα!»[3] μᾶς λέει ἡ ἴδια.

Καὶ συνεχίζει: «Προσπάθησα νὰ θεραπεύσω τὸν πόνο μου καὶ τὰ "γιατί" μέσα ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ ζήτησα ἀπὸ τὸ θεῖο μου. Συζητοῦσα μαζί του γιὰ τὶς ρίζες τῶν θρησκειῶν, ἄρχισα νὰ διαβάζω σιγὰ-σιγὰ γιὰ τὴ φιλοσοφία τῆς Δύσης καὶ τῆς Ἰνδίας. Ἦταν μεγάλο χτύπημα γιὰ μένα ὁ θάνατος τοῦ πατέρα μου, κι αὐτὲς οἱ συζητήσεις καὶ τὰ διαβάσματα μ’ ἀνακούφιζαν. Ἔτσι μέχρι τὰ 17 μου ἀσχολήθηκα πολὺ μὲ τὴ φιλοσοφία»[4].

Ἔτσι μεγάλωσε ἡ μικρὴ Λήδα, τελείωση τὸ σχολεῖο κι ἀποφάσισε νὰ φύγει στὸ Παρίσι γιὰ σπουδὲς γαλλικῆς φιλολογίας στὴ Σορβόννη, ὅπου παράλληλα παρακολούθησε σεμινάρια σύγχρονου χοροῦ, μαθήματα θεατρολογίας, ἐθνολογίας, σεξουαλικῆς ἀγωγῆς, ἀνθρωπιστικῆς ψυχολογίας -θεωρητικὰ καὶ πρακτικά, μὲ εἰδίκευση στὴν εἰκόνα σώματος καὶ τὴ συμβολική του-[5]· κι ἐδῶ ἀξίζει νὰ σημειώσουμε ὅτι ἡ «ἀνθρωπιστικὴ ψυχολογία» ἀποτελεῖ τὸν προθάλαμο τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς Νέας Ἐποχῆς (New Age).

Στὸ Παρίσι ἡ μικρὴ Λήδα πρωτοασχολήθηκε μὲ τὴν «ἔρευνα τοῦ ἑαυτοῦ» μέσα ἀπὸ «ψυχοθεραπευτικὲς μεθόδους body-m­i­nd», κυρίως «ραϊχικές, «θεραπεία Γκεστὰλτ» (Gestalt), «Ἀ­να­γέν­νη­ση» (rebirth), «Πρωταρχικὴ Κραυγὴ» (primal scream), «Βι­ο­ε­νερ­γη­τι­κὴ» (bioenergetics)»[6], γιόγκα καὶ τὸν ἰνδικὸ χορὸ Μπάρατα Νάτυαμ (Βharata Natyam).

Τὸ 1978 ταξίδεψε στὴ νότια Ἰνδία, «ἀκολουθώντας ἕνα ἰσχυρὸ κάλεσμα ψυχῆς ποὺ ἀπὸ μικρὴ ἔνιωθε γιὰ τὴ χώρα τῶν φιλοσόφων, τῶν γιόγκι καὶ τῶν μύθων», ὅπως μᾶς λέει, μαζὶ μὲ τὸν Ζᾶν-Νοὲλ Ντερβέν, τὸν πρῶτο σύζυγό της. Τότε ἦταν ποὺ μεταμορφώθηκε ἀπὸ Σεϊτανίδου σὲ Shantala[7].

Στὴ συνέχεια, γιὰ 2 χρόνια, στό Γκαμπὸν τῆς Ἀφρικῆς, στὴ σαμανιστικὴ κοινότητα «Μοmbwiri» τῆς φυλῆς Mitsogo, ἐρεύνησε τὶς «θεραπεῖες ὁμάδας», «τὴν ἀρχέγονη αὐτὴ μορφὴ ἴασης», καὶ παραφράζοντάς το αὐτό, διαβάζουμε: «δέχθηκε μυήσεις ἀπὸ ἀφρικανοὺς μάγους». Ἐκεῖ ἀνακάλυψε πὼς ὁ Μπάρατα Νάτυαμ, ὅπως καὶ πολλοὶ ἀρχαῖοι χοροί, δὲν εἶναι ἁπλὰ «ἡ ἐνατένιση τοῦ κόσμου σὲ κατάσταση χάρητος» ἀλλὰ δημιουργεῖ μιὰ ἰσχυρὴ μορφὴ ἐνέργειας, τόση ὥστε νὰ φέρει θεατὲς σὲ ὑπνωτικὴ ἔκσταση, τόση ὥστε νὰ κάνει τὴν ἴδια νὰ μπορεῖ νὰ χορέψει, σὰν τοὺς ἀναστενάρηδες, πάνω σε ἀναμμένα κάρβουνα χωρὶς νὰ πληγωθεῖ[8].

Λέει ἡ ἴδια: «Οἱ τελετουργικὲς μορφὲς τέχνης τῆς Ἰνδίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς δὲν εἶναι στὴν οὐσία μορφὲς τέχνης. Εἶναι τρόποι ἀπεμπλοκῆς ὅλων των ἐντάσεων καὶ τῶν ἐνεργειῶν ποὺ εἶναι μπλοκαρισμένες μέσα μας. Εἶναι ἔκφραση διαφορετικῶν πλευρῶν τοῦ ἀνθρώπου, μὲ στόχο τὴν ἀνεύρεση τῆς οὐσίας, τοῦ πυρήνα», ὅπου ἐδῶ ἐντοπίζουμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά τὴν νεοεποχίτικη θεωρία τῆς «μπλοκαρισμένης ἐνέργειας».

Τὸ «Πολιτιστικὸ Κέντρο Μάντιραμ» ἱδρύθηκε τὸ 1986 -μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς Λήδα Shantala στὴν Ἑλλάδα- ὅπου ἐπὶ 16 χρόνια δίδασκε Γιόγκα, διαλογισμό, Μπάρατα Νάτυαμ κι ἀκόμη, ἐμψυχώνοντας ὁμάδες «ἐπικοινωνίας καὶ θεραπείας μέσω τῆς τέχνης», «Χοροθεραπείας» καὶ ἄλλες ὁλιστικές, ἐ­νερ­γεια­κές, νεοεποχίτικες πρακτικές.

Τὸ 1995 τὸ «Πολιτιστικό» της Κέντρο καταχωρήθηκε μὲ αὔ­ξον­τα ἀριθμὸ 194 στὸν κατάλογο τῶν 422 ὀργανώσεων, ποὺ εἶναι ἀσυμβίβαστες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη, κατάλογο ποὺ συνέταξε ἡ Ζ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Ἐν­τε­ταλ­μέ­νων Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέσεων καὶ παραθρησκείας, στὴν Ἁλίαρτο τῆς Βιωτίας· ἡ Συνδιάσκεψη αὐτὴ πραγματοποιεῖται ἐτησίως μὲ ἐντολὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ δραστηριότητα τῆς Λήδα Shantala, ἔχοντας τὴν κάλυψη τῆς Πρεσβείας τῶν Ἰνδιῶν καὶ μεγάλου μέρους τοῦ καλλιτεχνικοῦ κόσμου στὴ χώρα μας, συνεχίστηκε καὶ τὸ 2003 δημιούργησε -καὶ μὲ ἐπιχορηγήσεις τοῦ ΥΠ.ΠΟ. κι ἄλλων φορέων-[9] τὸ Shantom, Πολυχῶρο στὸ Χαλάνδρι, ὅπου μέχρι σήμερα κάνει μαθήματα καὶ σεμινάρια ἰνδικοῦ χοροῦ, γιόγκα, δι­α­λο­γι­σμοῦ, πολεμικῶν τεχνῶν, ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν κ.ἄ.

Σήμερα ἡ «μικρὴ» Λήδα εἶναι 67 χρονῶν· ὅμως 67 χρόνια δὲν εἶναι πολλὰ μπροστὰ στὴν αἰωνιότητα ἀκόμη κι ἂν κάποιος ἔχει ζήσει μιὰ ζωὴ γεμάτη «περιπέτεια», σὲ ἐπαφὴ μὲ «ξένες θε­ό­τη­τες», πίσω ἀπὸ τὴν αὐταπάτη τῆς «τέχνης» καὶ τῆς «αὐτογνωσίας», σ' ἕναν λαβύρινθο ἀπὸ τὸ τίποτα στὸ πουθενά...

Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὴ ἡ βιωτή της, γιὰ τὸ ποῦ μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν τὸν ἄνθρωπο τὸ παράδειγμα τῆς οἰκογένειας καὶ τοῦ περιβάλλοντος καὶ εἶναι ἐνδεικτικὸς ὁ ὑπαρξιακὸς προ­σα­να­το­λι­σμὸς ὄχι μόνον τοῦ θεοσοφιστῆ θείου, ἀλλὰ καὶ ἄλλων μελῶν τῆς οἰκογένειάς της. Εἶναι ἐμφανὲς ὅτι ἡ οἰ­κο­γέ­νειά της βίωνε μὲν μιὰ ζεστή, ἀγαπητικῆ σχέση μεταξύ τῶν μελῶν, ὅμως μόνο κατὰ τὰ κοσμικὰ μέτρα, κάτι ποὺ δὲν τὴν στήριξε ὑπαρξιακὰ μὲ ὑγιῆ τρόπο.

Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἐπίσης ἡ ἀνάρτηση στὸ ἱστολόγιό της, ὅπου ἀναγγέλλει τὸν θάνατο τῆς μητέρας της κι ὅπου ἀ­να­φέ­ρει[10]: «Σήμερα στὶς 7 τὸ ἀπόγευμα ἡ μεγάλη ἠθοποιὸς καὶ φιλόσοφος Σμάρω Στεφανίδου ὁλοκλήρωσε τὴν ὑπέροχη ζωή της μὲ ἕνα ἡλιόλουστο φινάλε... Παραδίδω τὸ χέρι της στοὺς μεγάλους ἠθοποιοὺς ποὺ προηγήθηκαν: Ἄς τῆς εὐχηθοῦμε ἄλλες τόσες ἐπιτυχίες στὸ "ἄλλο" ἐπίπεδο συνειδητότητας».

Ἄς εὐχηθοῦμε κι ἐμεῖς, τὸ πονεμένο καὶ τραυματισμένο παιδί, ποὺ ἐξελίχθηκε σὲ μιὰ πολύφερνη καὶ καταξιωμένη κοσμικὰ προσωπικότητα, ποὺ ὅμως παρασέρνει πίσω της πολλοὺς ἀν­θρώ­πους, νὰ καταλάβει ποῦ βρίσκεται καὶ πόσο ὁ Κύριος περιμένει τὴν ἐπιστροφή της.

Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς «πήραμε τὴ ζωὴ μας λάθος», ὅμως ὁ Κύριος ποτὲ δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε· μᾶς ἔδωσε τὴν εὐκαιρία καὶ ἐ­πι­στρέ­ψα­με στὴ «μία Ποίμνη, στὸν ἕνα Ποιμένα».

Ὀλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι δέν στοχεύουμε στήν προσβολή ἤ στήν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως τῆς συμπαθοῦν Λήδας, τῶν ἀνθρώπων τοῦ περιβάλλοντός της ἤ τῆς οἰκογένειάς της. Θά θέλαμε ὅμως νά προστατεύσουμε τό κοινό, ἀπό τό ψυχοφθόρο δηλητήριο τῆς παραθρησκείας, δηλώνοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βοηθᾶται «νά γνωρίσει τόν Θεό καί τόν ἑαυτό του» μέ τίς πρακτικές τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Βοηθᾶται καί σώζεται μόνο μέσα στή μία ποίμνη, τήν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία.

 

[1] Ἀπό τά ἱστολόγια τοῦ ὁποίου προέρχονται ὅλες οἱ πληροφορίες.

[2] https://www.shantala.gr/bio01.html

[3] Στό ἴδιο.

[4] Στό ἴδιο.

[5] https://www.shantala.gr/bio02.html

[6] Ψυχοτεχνικές ἐφαρμοζόμενες σήμερα στά πλαίσια τῆς Νέας Ἐποχῆς.

[7] https://www.shantala.gr/bio03.html

[8] https://www.shantala.gr/bio04.html

[9] https://www.shantom.gr/lida-shantala (Ἐπιδοτήσεις καί τιμητικές διακρίσεις).

[10] https://www.shantala.gr/bio_smaro.html

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ὁ Κένεθ Γουέϊν Τόμπσον (Kenneth Wayne Thompson) ἐμ­φα­νί­στη­κε στό δικαστήριο τῆς Πρέσκοτ Βάλεϋ (Prescott Valley) στήν Ἀριζόνα, γιά τή διπλή δολοφονία τῆς κουνιάδας του καί τοῦ συντρόφου της, πού διέπραξε τό 2012[1].

Ὁ Τόμπσον, προέβαλε τόν ἰσχυρισμό ὅτι ὡς Σαηεντολόγος δέν μποροῦσε νά ἀνεχθεῖ, νά χρησιμοποιεῖ τό ζεῦγος τήν ψυχιατρική γιά τή φροντίδα τοῦ ψυχικά ἄρρωστου παιδιοῦ τους.

Οἱ ἔνορκοι δέν δέχθηκαν τήν ἐκδοχή αὐτή καί μετά ἀπό μόλις δύο ὡρῶν σύσκεψη, ἔκριναν τόν Τόμπσον ἔνοχο δολοφονίας πρώτου βαθμοῦ.

Ἔχοντας ἐνταχθεῖ στή Σαηεντολογία ἀπό παιδί, ὁ κατηγορούμενος δήλωσε ὅτι κίνητρό του ἦταν οἱ πεποιθήσεις του. Ἡ μέχρι σήμερα διαβίωσή του -ζωντας μέ τή μητέρα του- περιοριζόταν, εἶπε, μεταξύ Μιζούρι καί Ἀλάσκας. Ἀνάμεσα στούς περιστασιακούς «πατέρες», πού ὁ Τόμπσον κατά καιρούς γνώρισε, ὁ τελευταῖος ἦταν Σαηεντολόγος. Μόλις τό ζεῦγος ἐ­πι­ση­μο­ποί­η­σε τήν σχέση τους, ἡ μητέρα του προσχώρησε στή Σαηεντολογία καί μαζί της πῆρε καί τόν ἴδιο, τότε μόλις 10 χρονῶν.

Οἱ δικηγόροι τοῦ Τόμπσον ὑποστήριξαν ὅτι αὐτή ἡ πρόωρη ἔκθεση στίς διδαχές τῆς ὀργάνωσης ἔθεσε τά θεμέλια γιά τό μέλλον του ὡς δολοφόνου.

Ὁ Τόμπσον ἰσχυρίστηκε ὅτι εἶχε πάει στό σπίτι τῆς ἀδελφῆς τῆς γυναίκας του ὄχι γιά νά τήν σκοτώσει, ἀλλά γιά νά τήν πείσει νά σταματήσει τή θεραπεία τοῦ παιδιοῦ.

Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ Σαηεντολογία ἀντιμετωπίζει μέ ἐχθρό­τητα τήν ψυχιατρική. Αὐτή ἡ ἐχθρότητα εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστροφῆς τοῦ Λαφαγιέτ Ρόν Χάμπαρντ (Lafayette Ronald Hubbard), ἱδρυτή τῆς Σαηεντολογίας, γιά τόν ἰατρικό αὐτόν κλάδο. Ὁ Χάμπαρντ εἰσήγαγε τή «Διανοητική» (Dianetics)[2], μιά πίστη, ἕναν συγκεκριμένο δρόμο, διαμέσου τοῦ ὁποίου κάποιος μπορεῖ [δῆθεν] νά φθάσει σέ ὑψηλότερες καταστάσεις πνευμα­τι­κῆς ἐ­πί­γνω­σης. Τά διάφορα στάδια ἐξέλιξης ἐπιτυγχάνονται μετά ἀπό παρακολού­θηση πολλῶν μαθημάτων καί συνεδριῶν «ἐνδοσκόπησης», πού τίς ὀνομάζουν ὤντιτινγκ καί πού κοστίζουν πανάκριβα.

Στό βιβλίο «Διανοητική: Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τῆς ψυχι­κῆς ὑγείας»[3], πού δημοσιεύθηκε τό 1950, ὁ Χάμπαρντ δηλώνει ὅτι ἡ «Διανοητική» θά μποροῦσε νά θεραπεύσει τήν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπινων ἀσθενειῶν.

Ἡ ὑπεράσπιση τοῦ Κένεθ Γουέϊν Τόμπσον περιστράφηκε γύρω ἀπό τόν ἰσχυρισμό ὅτι οἱ πράξεις του ὑπαγορεύτηκαν ἀπό τίς πεποιθήσεις του, ὅτι κατ' αὐτόν ἦταν μιά λογική πράξη: ἔπρεπε νά σώσει τό παιδί ἐπειδή ἀπειλοῦνταν ἡ «πνευματική του ὑγεία» καί ἡ «αἰώνια ψυχή» του. Ἀνατρέχοντας στά ἀρ­χεῖα τῆς Σαηεντολογίας, οἱ δικηγόροι τοῦ Τόμπσον ὑ­πο­στή­ρι­ξαν ὅτι «μία ἀπό τίς βασικές ἀρχές [τῆς Σαηεντολογίας], ἡ καρδιά ὁλόκληρού του εὐρύτερου συστήματος πεποιθήσεων, εἶναι ὅτι ἡ ψυχιατρική εἶναι διαβολική, ἴσως τό πιό διαβολικό στόν πλανήτη Γῆ (...). [Οἱ Σαηεντολόγοι] πιστεύουν ὅτι ἡ ψυχιατρική ὄχι μόνο δέν θεραπεύει τούς ἀνθρώπους, ἀλλά προκαλεῖ ψυχικές ἀσθένειες». Πιστεύουν ὅτι τά φάρμακα/ναρκωτικά εἶναι ἡ αἰτία τῆς ψυχασθένειας.

Ἡ ὑπεράσπιση ἀναφέρθηκε στήν παρέμβαση τοῦ Τόμ Κρούζ (Tom Cruise), σέ τηλεοπτική ἐκπομπή τοῦ NBC καί τήν ἔντονη κριτική του κατά τῆς ψυχιατρικῆς. Ἀ­κό­μη, ζήτησε ἀπό τήν πρώην Σαηεντολόγο, Λία Ρέμινι (Leah R­e­m­i­ni) καί τόν δημοσιογράφο Τόνι Ὀρτέγκα (Tony Ortega) νά ρίξουν φῶς στή διαδικασία μέ τήν μαρτυρία τους. Ὅπως ἦταν ἀ­να­με­νό­με­νο, ἡ «Ἐκκλησία τῆς Σαηεντολογίας» διαφώνησε μέ τήν ὑπεράσπιση.

Παρ' ὅλα αὐτά, ἡ Εἰσαγγελική Ἀρχή συνειδητοποίησε ὅτι ἄν ἤθελε νά εἶναι ἀμερόληπτη στήν ἀνάλυση τῶν ἐπιχειρημάτων θά ἔπρεπε νά κατανοήσει τό περίπλοκο περιεχόμενο τῶν δογμάτων τῆς Σαηεντολογίας. Ἀπό τήν ἀρχή τῆς δίκης ἐγνώριζαν ὅτι δέν μπορεῖ νά μετρηθεῖ ἡ δύναμη τῆς πίστης, ὅμως πιστεύουν ὅτι ἡ πίστη τοῦ Τόμπσον θά πρέπει νά εἶναι πολύ ἰσχυρή γιά νά τόν ἀναγκάσει νά διαπράξει τέτοιο ἔγκλημα.

Πάντως ἡ ὑπεράσπιση τοῦ Τόμπσον ἀπέτυχε τελικά νά ἀ­πο­δεί­ξει τήν ἀπόλυτη ἀφοσίωσή του στήν Σαηεντολογία μέ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νά ἀντιμετωπίζει αὐτός σήμερα τή θανατική ποινή.

Ἂν θὰ θέλαμε νὰ ἐξετάσουμε ἐμπεριστατωμένα τὴ «δογ­μα­τι­κὴ» ἀντιμετώπιση τῆς Ψυχιατρικῆς ἐκ μέρους τῆς Σαηεντολογίας θὰ πρέπει νὰ ἑστιαστοῦμε στὴν ὕπαρξη ὁλόκληρου φορέα θυγατρικῆς δηλαδὴ ἑταιρίας, ποὺ ἔχει ἱδρυθεῖ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο -καὶ στὴ χώρα μας- γιὰ ἀνοικτὸ πόλεμο εἰς βάρος τῆς Ψυχιατρικῆς ἐπιστήμης καὶ τῶν ψυχιάτρων.

Ὁ φορέας αὐτὸς ὀνομάζεται στὸ ἐξωτερικὸ C.C.Η.R. (Citizens Commission on Human Rights)[4] στὴ χώρα μας δέ, Ε.Π.ΑΝ.ΔΙ. (Ἐπιτροπὴ Πολιτῶν γιὰ τὰ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα).

Ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Σαηεντολογίας» τὸ 1954 ἀπὸ τὸν Λ. Ρὸν Χάμπαρντ, ἡ σχέση Σαηεντολογίας καὶ Ψυ­χι­α­τρι­κῆς κυριαρχεῖται ἀπὸ τήν ἔντονη πολεμική τῆς Ὀργάνωσης κατά τῆς Ἰατρικῆς Εἰδικότητας τῆς Ψυχιατρικῆς, μὲ συνεχεῖς ἀναφορὲς μέσω τῶν κειμένων καὶ τῶν δογμάτων τῆς Σαηεντολογίας[5]. Σύμφωνα μὲ τὴν «Ἐκκλησία τῆς Σαηεντολογίας», ἡ Ψυχιατρικὴ εἶναι ἀκατάλληλη ὡς ἰατρικὴ καὶ ἀσκεῖ ἀ­λό­γι­στη ἐκμετάλλευση στοὺς ψυχικὰ ἀσθενεῖς. Βέβαια, οἱ ἀ­πό­ψεις αὐτὲς τῆς Σαηεντολογίας ἀμφισβητήθηκαν, ἐπικρίθη­καν καὶ καταδικάστηκαν ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα, ἀλ­λὰ συνεχίζουν νὰ ἀποτελοῦν πηγὴ δημόσιας διαμάχης.

Ὁ Λ. Ρὸν Χάμπαρντ εἶχε μιὰ πολύπλοκη καὶ μεταβαλλόμενη σχέση μὲ τὴν Ψυχιατρική. Εἶχε μνῆμες θετικῶν ἐμπειριῶν μὲ ψυ­χιά­τρους ὡς νέος καὶ εἶχε καταφύγει σὲ ψυχιατρικὴ θεραπεία ὡς ἐνήλικος.

Κατὰ τὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, νοσηλεύτηκε σὲ στρα­τι­ω­τι­κὸ νοσοκομεῖο στὴν Καλιφόρνια. Μετὰ τὴν ἔξοδό του, ἔκανε αἴτηση στὴν «Ὑπηρεσία Ὑγείας Βετεράνων» (Veterans H­e­a­l­th Administration), τὸν μεγαλύτερο φορέα ὑγειονομικῆς περίθαλψης στὶς Η.Π.Α., γιὰ συνέχιση τῆς θεραπείας του.

Τὸ 1948, ὁ ἴδιος καὶ ἡ σύζυγός του Σάρα Νόρθρυπ Χόλιστερ (Sara Northrup Hollister) μετακόμισαν στὴ Σαβάνα τῆς Γεωργίας, ὅπου σύμφωνα μὲ πληροφορίες, συνδέεται καὶ πάλι μὲ ψυ­χι­α­τρι­κὴ κλινική. Ὁ Χάμπαρντ ἰσχυρίστηκε ὅτι εἶχε προσληφθεῖ ὡς ἐ­θε­λον­τὴς στὴν κλινική, ἐνῶ δύο χρόνια ἀρ­γό­τε­ρα ἐξέδωσε τὸ βιβλίο του «Διανοητική: Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τῆς ψυχικῆς ὑγείας».

Τὸ 1951, ὡστόσο, ἡ σύζυγος του συμβουλεύτηκε, σύμφωνα μὲ πληροφορίες, ψυχίατρους, ποὺ πρότειναν τὸν ἐγκλεισμὸ του σὲ ψυχιατρεῖο. Κατ' ἐπέκτασιν, ὁ Χάμπαρντ ἀ­νέ­πτυ­σσε ὅλο καὶ περισσότερη ἐχθρότητα κατὰ τῆς Ψυχιατρικῆς.

Πέραν τῆς προσωπικῆς του ἐμπλοκῆς μὲ τὰ ψυχιατρεῖα, ἄς ἐξετάσουμε καὶ δύο περιπτώσεις γιὰ τὸ πόσο οἱ προσωπικὲς ψυχιατρικὲς περιπέτειες τοῦ Χάμπαρντ ἐπηρέασαν ἄλλους.

Τὸ 1995, ἡ Σαηεντολόγος Λίζα Μὰκ Φέρσον (Lisa McPherson), ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τὸ νοσοκομεῖο ὅπου ἀρνήθηκε τὴν ψυ­χι­α­τρι­κὴ θεραπεία, πέθανε στὸ Φλὰγκ (Flag Land Base), τὸ «πνευ­μα­τι­κὸ» κέντρο τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Σαηεντολογίας» στὸ Κλίαργουοτερ (Clearwater) τῆς Φλόριδας· ἐνῶ τὸ 2005, ὁ γνωστὸς ἠ­θο­ποι­ὸς καὶ Σαηεντολόγος Τὸμ Κροὺζ (Tom Cruise) στὴν διαβόητη τηλεοπτικὴ παρουσία του στὸ NBC ἐξέφρασε τὴν δημόσια ἀν­τί­θε­σή του στὴν ψυχιατρική, ὀνομάζοντάς την «ψευδοεπιστήμη».

Εἶναι ἐντυπωσιακό τό πῶς ἕνας ἄνθρωπος, ὅπως ὁ Λ. Ρὸν Χάμπαρντ μὲ τόσο βεβαρημένο ψυχιατρικὸ ἱστορικό, δημιουργεῖ καὶ τίθεται ἐπὶ κεφαλῆς μιᾶς ἐπικίνδυνης σέκτας, ποὺ ἐ­πη­ρε­ά­ζει τὴν ψυχικὴ ὑγεία καὶ τὴ ζωὴ χιλιάδων ὀπαδῶν.

Ἂν καὶ στὸν ἁπλὸ ἄνθρωπο οἱ ἐνέργειες αὐτὲς φαντάζουν καθαρὴ παραφροσύνη -το νὰ τὰ βάλει δηλαδὴ ἕνας ἰδιωτικὸς φορέας μὲ ὁλόκληρο τό διεθνὲς σύστημα ψυχικῆς ὑγείας- ὅμως φαίνεται τελικὰ ὅτι ἔτσι ἡ Σαηεντολογία, μὲ τοὺς ἀκραίους αὐ­τοὺς ἀκτιβισμούς, καταφέρνει μεταξὺ ἄλλων νὰ ποδηγετεῖ καὶ νὰ κρατᾶ τοὺς ὀπαδούς της σὲ συνεχῆ «ἑτοιμότητα» -συγ­χρό­νως καὶ σὲ «καταστολὴ»- μὴν ἀφήνοντάς τους περιθώρια γιὰ προβληματισμοὺς ἔξω ἀπὸ τὰ ἐνδιαφέροντα τῆς Ὀργάνωσης.

Ἀλλά ἄς μήν ἀποροῦμε κι ἄς ἀναλογιστούμε καί τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ ὅταν μᾶς λέει ὅτι: «νοῦς ἀποστάς τοῦ Θεοῦ ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης».

 

[1] Ἀπό τό Bulles, ἐνημερωτικό ἔντυπο τῆς Unadfi, Πρωτοβουλίας Γονέων τῆς Γαλλίας (14.3.2019) https://www.unadfi.org/groupes-et-mouvances/une-aversion-contre-la-psychiatrie-meurtriere/

[2] Βλ. L. Ron Hubbard, Dianetics the Modern Science of Mental Health.

[3] Κατ' ἄλλους, ὁ ὅρος «mental health» ἑρμηνεύεται ὡς «πνευματική ὑγεία».

[4] Ἐπιτροπὴ Πολιτῶν γιὰ τὰ Ἀνθρώπινα Δικαιώματα.

[5] Paulette Cooper (1997), Scientology Versus Medicine in Scandal of Scientology. Web Edition.