τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἐντοπίστηκε νὰ προβάλλεται ἀπὸ τὴν «Ἐναλλακτικὴ Ἀ­τζέν­τα», ἕναν ἱστότοπο ὅπου προωθοῦνται ἑκατοντάδες ὁ­λι­στι­κὲςἐνεργειακὲςἐναλλακτικές, νεοεποχίτικες προτάσεις ζωῆς, ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κὲς διδασκαλίες καὶ διαφημίσεις ἀν­τί­στοι­χων προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν.

Τίτλος τῆς σελίδας: «Τί θὰ ἔκανες ἂν δὲν φοβόσουν; Δωρεὰν σεμινάριο γιὰ τὴ στήριξη τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου» καὶ ἀ­ναγ­γε­λί­α: «Εἴσοδος ἐλεύθερη»[1].

Ἤδη τὸ «γιὰ τὴ στήριξη τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου» μᾶς τίναξε τὰ νεῦρα στὸν ἀέρα· αὐτοσυγκρατηθήκαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ διαβάσουμε παρακάτω...

«Ὁ συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης σὲ ἕνα πρωτότυπο σεμινάριο μὲ θεατρικὰ στοιχεῖα, βασισμένο στὰ 3 τελευταῖα του βιβλία, μᾶς προτρέπει:

Νὰ γράψουμε τὴ “δική μας ἱστορία”

Νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν προορισμό μας καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὴ διαδρομὴ μέχρι ἐκεῖ

Νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴ σχέση μας μὲ τὸ φόβο.

Στόχος τοῦ συγκεκριμένου σεμιναρίου εἶναι νὰ μεταδοθοῦν μηνύματα καὶ γνώσεις μὲ τὴ χρήση εἰκόνων καὶ μικρῶν θεατρικῶν πράξεων ὥστε οἱ θεατὲς νὰ διασκεδάσουν (i­n­f­o­t­a­i­n­m­e­nt), ἀλλὰ καὶ νὰ στηρίξουμε ὅλοι μαζί τό σπουδαῖο ἔργο τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου (βραβεῖο Εὐρωπαίου Πολίτη 2018 στὸν πάτερ Ἀντώνιο καὶ τὴν Κιβωτὸ τοῦ Κόσμου)».

Ἄς κάνουμε μιὰ παύση μέχρι ἐδῶ καὶ νὰ ἐξετάσουμε τὸ παραπάνω κείμενο. Καὶ γιὰ ν' ἀρχίσουμε: Ποιὸς εἶναι ὁ συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης; Ποιὰ εἶναι τὰ 3 τελευταῖα του βιβλία καὶ τί σεμινάριο εἶναι αὐτὸ πού «μὲ θεατρικὰ στοιχεῖα» βασίζεται στὰ βιβλία τοῦ συγγραφέα;

Κι ἀκόμη, ἂν θὰ συμμετάσχουμε στὸ δωρεὰν αὐτὸ «σεμινάριο», πού βασίζεται στὰ «3 τελευταῖα βιβλία τοῦ συγγραφέα», πῶς θὰ συμμετάσχουμε ἂν δὲν ἔχουμε διαβάσει αὐτὰ τὰ βιβλία; Ἢ μήπως κάτι δὲν καταλάβαμε καλά;

Ἤδη ἀπὸ τὸ τέλος τῆς ἐν λόγω σελίδας μαθαίνουμε ὅτι ὁ Νικόλας Σμυρνάκης εἶναι συγγραφέας, success coach, «δημιουργός τῆς φιλοσοφίας τοῦ Ἀνθρώπου στὸ ΝηΣί»...

Ἄλλη ἀπορία: τί εἶναι ἕνας success coach (προπονητὴς ἐ­πι­τυ­χί­ας) καὶ τί εἶναι «ἡ φιλοσοφία τοῦ Ἀνθρώπου στὸ ΝηΣί»;

Ἀπὸ τὴν «Ἐναλλακτικὴ Ἀτζέντα» καὶ πάλι μαθαίνουμε ὅτι «Ὁ Νι­κό­λας Σμυρνάκης εἶναι ἕνας συναρπαστικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλο συγγραφικό, ἐκπαιδευτικὸ ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικὸ ἔργο. Ἡ ἕ­δρα του εἶναι στὴν Κρήτη ἀλλὰ ταξιδεύει σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο παρακινώντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ βροῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς τους. Ὁ Νικόλας Σμυρνάκης εἶναι ὁμιλητῆς, ἀρ­θρο­γρά­φος, ποιητής, μυθιστοριογράφος ἀλλὰ καὶ δημιουργὸς ἀ­πο­φθεγ­μά­των. Πολλὰ ἔργα του μπορεῖτε νὰ τὰ βρεῖτε ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο»[2].

Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἀναρωτιόμαστε: Στὸν τρελὸ καὶ διεστραμμένο Κόσμο τοῦ σήμερα μᾶς χρειάζεται ἕνας «προπονητὴς ἐπιτυχίας»; ἕνας «συναρπαστικὸς ἄνθρωπος μὲ μεγάλο συγγραφικό, ἐκπαιδευτικὸ ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικὸ ἔργο»; ἕνας πού «παρακινεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ βροῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς τους»; Οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησίας μας δὲν μᾶς εἶναι ἀρκετοί;

Ἀπὸ μιὰ γρήγορη ἔρευνα στὸ διαδίκτυο μαθαίνουμε ὅτι «ὁ συγ­γρα­φέ­ας Νικόλας Σμυρνάκης» ἔχει ἐκδώσει 4 βιβλία -τὸ ἕνα διατίθεται δωρεάν-, ὅλα στὶς Ἐκδόσεις Διόπτρα. Οἱ Ἐκ­δό­σεις αὐτὲς εἰδικεύονται σὲ βιβλία «Ψυχολογίας - Προσωπικῆς ἀνάπτυξης»[3] μεταξύ τῶν ὁποίων φιγουράρουν βιβλία τοῦ διαβόητου«γκουροὺ τοῦ σὲξ»[4] Μπαγκουάν Σρὶ Ραζνὶς (Bhagwan Shree Rajneesh) ἢ Ὄσσο (Osho)[5] κι ἄλλων «φωτισμένων» κα­θο­δη­γη­τῶν, ἐνῶ σὲ ἄλλη κατηγορία, βιβλία «Πνευματικῆς ἀ­να­ζή­τη­σης»[6], τὰ ὁποῖα προβάλλονται ὡς «κλασικὰ καὶ νέα βιβλία πνευματικότητας ποὺ ἔχουν ἐμπνεύσει χιλιάδες ἀ­να­γνῶ­στες νὰ ἀκολουθήσουν τὸ δικό τους μονοπάτι στὴ ζωή, νὰ κατακτήσουν τὴν αὐτογνωσία καὶ νὰ ἐκπληρώσουν τὸν πραγματικό τους σκοπὸ» καὶ μεταξὺ ἄλλων, τὸ κλασικὸ νεοεποχίτικο ἔργο «Ἡ οὐράνια προφητεία»[7] τοῦ Τζέϊμς Ρέντφιλντ (James Redfield), τὰ «Δῶρα τῆς ἐρήμου»[8] τοῦ Κυριάκου Μαρκίδη καὶ δεκάδες ἄλ­λα παρόμοια.

Ἔχουμε λοιπὸν ἕναν «προπονητὴ ζωῆς» -«προπονητὴ ἐ­πι­τυ­χί­ας» τὸ λέει ὁ ἴδιος-, ποὺ ἔχει γράψει τρία πρὸς πώληση βιβλία, ὅπου μέσα ἀπὸ ἕνα «happening» δύο ὡρῶν, θὰ «ψυχαγωγήσει» καὶ θὰ «διδάξει μαθήματα ζωῆς» δωρεὰν σὲ ὅσους πα­ρευ­ρε­θοῦν σὲ χῶρο τοῦ Δήμου Μοσχάτου - Ταύρου, τὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου: «Θεόδωρος Ἀγγελόπουλος».

Καὶ συνεχίζει ἡ ἀνακοίνωση: «Μαζί μας θὰ ἔχουμε τοὺς δημοφιλεῖς ἠθοποιοὺς Νίκο Ὀρφανὸ καὶ Γιῶργο Κοψιδά. Παρουσιάζει ἡ δημοσιογράφος Βίκυ Χαντζή».

Ἄρα τὸ «happening» θὰ εἶναι ἐνισχυμένο μὲ ἠθοποιοὺς (ἠ­θο­ποι­ὸς = ποιῶ ἦθος), ποὺ δηλώνουν ὅτι ἀστρολογικὰ εἶναι Ὑ­δρο­χό­οι[9] καὶ δημοσιογράφους -ποὺ ἀσκοῦν NLP, ὡς «NLP Master P­r­a­c­t­i­t­i­o­n­ers» καὶ ἀσχολοῦνται ἐπαγγελματικὰ μὲ τὸ Lifecoaching[10], ἐνῶ τὰ τελευταῖα τέσσερα χρόνια, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Ἐκ­δο­τι­κὸ Οἶκο Διόπτρα, πραγματοποιοῦν σεμινάρια, w­o­r­k­s­h­o­ps καὶ βι­ω­μα­τι­κὲς παρουσιάσεις best seller βιβλίων αὐ­το­γνω­σί­ας, μὲ στόχο νὰ βο­ηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βρίσκουν τὴ δύναμη μέσα τους[11].

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς διοργανωτές, διαβάζουμε: 1) Ἐκδόσεις Διόπτρα, 2) Ἐναλλακτικὴ Δράση, 3) IslandofMan Success P­h­i­l­o­s­o­p­hy, ἐθελοντικὴ ὁμάδα: Ἄνθρωποι στὸ ΝηΣί. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Ἐκδοτικὸς Οἴκος -οἱ Ἐκδόσεις Διόπτρα-, ἐκδόσεις μὲ μεγάλο εὖρος ἀποκρυφιστικῆς καὶ νεοεποχίτικης βιβλιογραφίας, ἕνας ἀποκρυφιστικός, νεοεποχίτικος ἱστότοπος -ἡ Ἐναλλακτικὴ Δρά­ση- κι ὁ ἐπαγγελματικὸς φορέας τοῦ ἰδίου τοῦ Νικόλα Σμυρνάκη -τὸ IslandofMan Success Philosophy, ἐθελοντικὴ ὁμάδα: Ἄν­θρω­ποι στὸ ΝηΣὶ- εἶναι οἱ διοργανωτές...

Νὰ ὑποθέσουμε ὅτι «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει» κι ὅλη ἡ ἱστορία γίνεται γιὰ νὰ πουληθοῦν τὰ τρία βιβλία; Κι ὅτι θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ γίνει μιὰ ἁπλὴ παρουσίαση βιβλίου ὅπως εἴ­θι­σται; Κι ὅτι ἴσως μὲ τὸ ἀνωτέρω show θὰ πουλιόνταν περισσότερα βιβλία; Κι ἐφ' ὅσον μεταξύ τῶν Χορηγῶν ἦταν κι ὁ Δῆμος Μοσχάτου – Ταύρου, ὁ χῶρος στέγασης θὰ παρεχωρεῖτο δωρεάν;

Μὰ τί καθόμαστε καὶ προβληματιζόμαστε ἀφοῦ τὸ δηλώνουν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἀνακοίνωσή τους:

«Σημειώνουμε ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχει κανένα οἰκονομικὸ ὄφελος γιὰ κανέναν ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες στὸ project καὶ ὅλα τά ἔσοδα ἀπὸ τὶς πωλήσεις τῶν βιβλίων τὴν ἡμέρα τοῦ σεμιναρίου θὰ δι­α­τε­θοῦν στὴν Κιβωτὸ τοῦ Κόσμου».

Ναί, μπορεῖ νὰ ἰσχύουν τὰ ἀνωτέρω καὶ νὰ συγκεντρωθοῦν κάποια χρήματα, ὅμως τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ποιοὶ ὠφελοῦνται καὶ ποιοὶ βλάπτονται ἀπὸ τὴν ὅλη αὐτὴ δραστηριότητα; Ὠ­φε­λεῖ­ται ὁ φορέας τοῦ π. Ἀντώνιου Παπανικολάου, ἡ «Κιβωτὸς τοῦ Κόσμου», πού πιθανῶς θὰ ἐνισχυθεῖ στὴν καλύτερη περίπτωση μὲ κάποια χρήματα; Σίγουρα ἡ «Κιβωτὸς» ἔχει ἀνάγκη ἐνίσχυσης... ἀλλὰ μὲ χρήματα προερχόμενα ἀπὸ νεοεποχίτικες δραστηριότητες; Ἀπὸ δράσεις ὅπου πιθανῶς συμμετέχουν ἀνύποπτοι κι ἀποίμαντοι ἐκκλησιαστικὰ ἄνθρωποι, ποὺ πιστεύουν ὅτι διασκεδάζουν, «διδάσκονται» καὶ παράλληλα ἐνισχύουν ἕνα φιλανθρωπικὸ ἔργο; Ἢ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πιθανῶς θὰ ἐμπλακοῦν σὲ νεοεποχίτικες δραστηριότητες ἀγοράζοντας καὶ διαβάζοντας «νέα βιβλία πνευματικότητας ποὺ ἔχουν ἐμπνεύσει χιλιάδες ἀναγνῶστες νὰ ἀκολουθήσουν τὸ δικό τους μονοπάτι στὴ ζωή, νὰ κατακτήσουν τὴν αὐτογνωσία καὶ νὰ ἐκπληρώσουν τὸν πραγματικό τους σκοπό», ὅπως διαφημίζονται τὰ ἐν λόγω βιβλία;

Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι ἔτσι δὲν ὠφελεῖται ἡ «Κιβωτὸς τοῦ Κόσμου», πού ἀποτελεῖ μία γνωστότατη καὶ καταξιωμένη προσπάθεια τὴν ὁποία ἐμφανῶς ὁ Κύριος στηρίζει καὶ εὐλογεῖ. Αὐτοὶ ποὺ ὠφελοῦνται εἶναι δυστυχῶς αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ πουλήσουν τὰ κακόδοξα βιβλία τους καὶ νὰ διαδώσουν τὶς κακόδοξες διδασκαλίες τους κρυπτόμενοι πίσω ἀπὸ ἕναν ὑγιῆ ἐκκλησιαστικὸ φορέα.

Στίς 2/2/2020 ἀποστείλαμε ἐπιστολὴ πρὸς τὸν π. Ἀντώνιο Παπανικολάου, ὅπου ἀναλύαμε τούς ὡς ἄνω προβληματισμοὺς, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τηλεφώνημα ἐκ μέρους λαϊκοῦ συνεργάτου τῆς «Κιβωτοῦ», ποὺ μᾶς ἐνημέρωσε ὅτι «δὲν ἐξετάζουν ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἐνισχύουν οἰκονομικά». Φαίνεται ὅτι ὁ συνεργάτης δὲν ἀντελήφθη τὴν ἐπικινδυνότητα τοῦ ἐγχειρήματος ἢ πιθανῶς πιστεύει ὅτι «ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα»...

Ὁλοκληρώνοντας τόν σχολιασμό θά θέλαμε νά ὑ­πο­γραμ­μί­σου­με ὅτι δέν στοχεύουμε στήν προσβολή ἤ στήν ἀπομείωση τῆς τιμῆς καί τῆς ὑπολήψεως ὅσων ἐμπλέκονται στήν ἀνωτέρω δραστηριότητα. Θά θέλαμε ὅμως νά προστατεύσουμε τό κοινό πού πιθανῶς συμμετεῖχε στήν ἐκδήλωση, ἀπό τό ψυχοφθόρο δηλητήριο, δηλώνοντας ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν βοηθᾶται «νά γνωρίσει τον ἑαυτό του» μέ τίς πρακτικές τοῦ ἀ­πο­κρυ­φι­σμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Βοηθᾶται καί σώζεται μόνο μέσα στή μία ποίμνη, τήν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία.

 

[1] https://enallaktikiagenda.gr/event/smurnakis-kivotos/

[2] https://enallaktikidrasi.com/2018/10/nikolas-smirnakis-dimiourgos-filosofias-anthrwpou-nisi/

[3] https://www.dioptra.gr/category/psychology/

[4] https://www.impantokratoros.gr/guru-sri-razniz.el.aspx

[5] https://www.dioptra.gr/suggrafeas/osho/

[6] https://www.dioptra.gr/category/pneumatiki-anazitisi/

[7] https://www.dioptra.gr/vivlio/pneumatiki-anazitisi/i-ourania-profiteia/

[8] https://www.dioptra.gr/vivlio/pneumatiki-anazitisi/dora-tis-erimou/

[9] https://www.youtube.com/watch?v=BscdX1AZG84 Χρόνος: 0,44-1,14.

[10] http://archive.is/Lg1bj κάποτε θὰ σχολιάσουμε καὶ τὸ NLP...

[11] https://enallaktikiagenda.gr/speaker/vicky-xantzi/

Ο Ιρλανδός ποιητής Γουί­λιαμ Μπάτλερ Γέιτς (William Butler Yeats 1865-1939) ίδρυσε το Ιρλαν­δικό Εθνικό Θέατρο στο Δουβλίνο. Στα έργα του επεξεργάστηκε τον αρχαίο ιρλανδικό μυστικισμό και την κέλτικη μυθολογία, δημιουργώντας μια εθνική ιρλανδική μυστικιστική ποίηση. Το 1923 τιμήθη­κε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.

 

   Ο Ιρλανδός ποιητής και θεατρικός συγγραφέ­ας Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς (1865-1939) επέ­δειξε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του μεγάλο και ενεργό ενδιαφέρον για την εσωτερική και αποκρυφιστική θεώρηση του κόσμου. Αυτή η πλευρά της ζωής του διάσημου ποιητή εξετάζεται μόνο συγκυρι­ακά από τη φιλολογία, αλλά στην πραγματικότητα έπαιξε σημαντικό ρόλο και στη λογοτεχνική του πα­ραγωγή.

Συνάντηση με τη μαντάμ Μπλαβάτσκι

Ο Γέιτς προσπαθούσε να διαρρήξει το πέπλο του μυστηρίου το οποίο χωρίζει τον υλικό από τον πνευμα­τικό κόσμο. Αναζητούσε ένα όραμα ζωής, το οποίο θα ικανοποιούσε τις ποιητικές του φιλοδοξίες και τις θρησκευτικές του ανησυχί­ες, και θεωρούσε ότι ένα κλειδί της κρυμμένης πραγματικότητας υπήρχε τόσο στη λογοτεχνία όσο και στην αρχαία τέχνη της μαγείας. Η επιθυμία του να μυηθεί, να γίνει μεσολαβητής μεταξύ του αθέατου κόσμου και του επιπέδου της συ­νηθισμένης αντίληψης, τον έφερε αρχικά σε επαφή στο Λονδίνο με το πιο αινιγματικό και δραστήριο πρόσωπο στον χώρο του δυτικού εσωτερισμού, την Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκι (1831-1891) και μετά τη συνάντηση μαζί της προσχώρη­σε, στις 23 Δεκεμβρίου 1888, στο Εσωτερικό Τμήμα της θεοσοφικής Εταιρείας της. Στην πρώτη κιόλας συνάντησή τους συνέβη κάτι παρά­ξενο: ένα ρολόι με κούκο χτυπούσε συνεχώς, παρότι δεν έδειχνε ακρι­βώς ή μισή ώρα.

Ανεξήγητες Εμπειρίες

Ο Γέιτς έζησε μια πα­ράξενη εμπειρία όταν ήταν μικρό αγόρι. Πάνω από ένα ποτάμι είδε να περνάει ένα αστραφτε­ρό φως, το οποίο συ­νέχισε να κινείται κατά μήκος των προπόδων του βουνού Νοκνάρια, έως ότου εξαφανίστηκε. Δεν μπόρεσε να εξηγή­σει το φαινόμενο, αλλά στο μαγικό τοπίο της Ιρλανδίας, όπου οι θρύ­λοι για τις νεράιδες και τα πνεύματα της φύσης ήταν πολύ διαδεδομέ­νοι δεν του φάνηκε τόσο ασυνήθιστο. Σε ηλικία μικρότερη των 20 ετών, ο Ιρλανδός λογοτέχνης θέλησε να ικανοποιήσει την περιέργειά του, συμ­μετέχοντας σε μια πνευματιστική συγκέντρωση ενός διάσημου μέντιουμ της εποχής, της Κάθριν Τάιναν. Εκεί, ο Γέιτς κα­τελήφθη από ανεξήγητες δυνάμεις και περιέπεσε σε κατάσταση δαιμονι­σμούΣτην προσπάθειά του να απελευθερωθεί από τη σκοτεινή δύναμη, άρχισαν να παράγονται τρομαχτικοί ήχοι από το τραπέζι μπροστά στο οποίο καθόταν.

Κατά τους ελέγχους της αγγλικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών σχε­τικά με τις ιδιαίτερες ικανότητες της Μπλαβάτσκι, διαπιστώθηκε σωρεία απατών, ενώ και ο ίδιος ο Γέιτς εκφραζόταν με επιφύλαξη για την αινιγματική προσωπικότη­τά της, αν και με την παρουσία της είχε βιώσει αρκετές περίεργες και ανεξήγητες εμπειρίες. Ο Ιρλανδός λογοτέχνης έκρινε ότι πολλές από τις ικανότητες της Μπλαβάτσκι ήταν αποτέλεσμα απάτης, όμως δικαιολογούσε τέτοιες μεθόδους σε ένα ιδιαίτερα ιδιοφυές άτομο. Χρόνια αργότερα, στο έργο του «The Trembling of the Veil» (1927), έγραψε ότι η Μπλαβάτσκι ήταν προικισμένη με αναμφίβολες ικα­νότητες. Ο Γέιτς, όμως, ήταν πολύ ανεξάρτητο πνεύμα και αρκετά σκεπτικιστής για να γίνει θαυμα­στής της Μπλαβάτσκι Ύστερα από ένα άρθρο του, στο οποίο εκφρα­ζόταν με όχι και τόσο κολακευτικά σχόλια για τους θεοσοφιστές και την επικεφαλής τους, του ζητήθηκε εμμέσως να εγκαταλείψει το Εσω­τερικό Τμήμα.

Ο Γέιτς και η Χρυσή Αυγή

Εκείνη την εποχή ο Γέιτς ήρθε σε επαφή με τη μυστική εταιρεία Ερ­μητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής. Ένα αρχηγικό μέλος της, ο Σάμουελ Λίντελ Μακ Γκρέγκορ-Μάθερς (1854-1918), τον εισήγαγε στο τάγμα των μυημένων και τον δίδα­ξε ότι οι εικόνες που παρουσιάζο­νται σε έναν πνευματικό άνθρωπο προέρχονται από μια βαθύτερη πηγή απ' ό,τι αυτή της συνειδητής ή της ασυνείδητης μνήμης. Ως νε­οφώτιστος, ο Γέιτς πήρε το μαγικό όνομα «Daemon est Oeus Inversus» (= ο διάβολος είναι ο θεός αντεστραμμένος) και μετά από δύο χρόνια εισήλθε από το Εξωτερικό Τάγμα της εταιρείας στο Εσωτερι­κό και άρχισε να πειραματίζεται με μυστικιστικά σύμβολα, τα οποία υποτίθεται ότι θα του προκαλούσαν ειδικά οράματα. Με τον θείο του, Τζορτζ Πόλεξφεν, έναν αστρολόγο, καββαλιστή και ελευθεροτέκτονα, αντάλλασσε με επιτυχία τηλεπα­θητικά μηνύματα κατά τη διάρκεια μακρινών περιπάτων στην απότο­μη ακτή του ακρωτηρίου Ρόουζις.

Η μούσα και το μέντιουμ

Ο Γέιτς έφερε επίσης στο μυστι­κό τάγμα τον μεγάλο του έρωτα, την όμορφη Ιρλανδή ηθοποιό και πατριώτισσα Μοντ Γκον, η οποία όμως εγκατέλειψε σύντομα τη Χρυσή Αυγή και τον προικισμένο λογοτέχνη. Από τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Γέιτς για τη Μοντ Γκον γεννήθηκαν πολλά ποιήματα, ενώ οι τελετουργίες της Χρυσής Αυγής έδωσαν υλικό στις ποιητικές του δημιουργίες, καθώς χρησιμοποί­ησε πολλούς συμβολισμούς στα έργα του. Τα ρομαντικά του θέματα, που έχουν τις ρίζες τους στους κελ­τικούς μύθους και θρύλους, απέ­κτησαν με αυτόν τον τρόπο ευρύτε­ρο ορίζοντα, ο οποίος τροφοδοτή­θηκε από τις ιδιαίτερες εσωτερικές του εμπειρίες. Ωστόσο, τα έργα του απέκτησαν βάθος μόνο μετά το 1917, όταν παντρεύτηκε τη νεαρή Αγγλίδα Τζόρτζια Χάιντ-Λις, η οποία είχε μεγαλώσει στα λογοτεχνικά σαλόνια του Λονδίνου, όπου η τέχνη συνδέθηκε με τη θεοσοφία και το απόκρυφο. Αυτή η σχέση επρό­κειτο να αποτελέσει μία από τις πιο ασυνήθιστες και παραγωγικές στον λογοτεχνικό κόσμο. Ως μέντιουμ, η Χάιντ-Λις παρήγε μέσω αυτόμα­της γραφής κείμενα γεμάτα σοφία κι έτσι αποτέλεσε έναν εξαιρετικό καταλύτη και διαρκές κίνητρο για την ποιητική παραγωγή του Γέιτς, η οποία τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του έφτασε στο ζενίθ της.

  

 

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΗ



 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Στὸ προηγούμενο φύλλο ἀναφερθήκαμε στὰ ταραγμένα παι­δι­κὰ χρόνια τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ (Wilhelm Reich), τὰ φοιτητικά του χρόνια στὴ Βιέννη, τὴν ἐμπλοκή του μὲ τὸν Σίγκμουντ Φρόϊντ (S­i­g­m­u­nd Freud) καὶ τὴ δράση του ὡς μέλος τῆς «Ψυ­χα­να­λυ­τι­κῆς Ἐταιρίας τῆς Βιέννης» (Vienna Psychoanalytic Association), καθὼς καὶ τὴν προσωρινὴ ἔνταξή του στὸ Γερμανικὸ Κομ­μου­νι­στι­κὸ Κόμμα, στὰ πλαίσια τῶν ὁποίων ἀνέπτυξε τὶς «προοδευτικές» του θεωρίες, οὐσιαστικὰ τὴν ἐκ­θε­με­λί­ω­ση κάθε ὑ­γιοῦς καὶ φυσιολογικῆς ἀνθρώπινης καὶ κοι­νω­νι­κῆς ἔκφρασης στὸ βωμὸ τῶν προσωπικῶν του ἰδεοληψιῶν.

Γιὰ τὶς θεωρίες του αὐτὲς ἀποκηρύσσεται ἀπὸ τὸν Φρόϊντ καὶ τὸ 1934 διαγράφεται ἀπὸ τὴ «Γερμανικὴ Ἑταιρεία Ψυχανάλυσης». Ὀνομάζει τώρα τὶς νέες μεθόδους «θεραπείας» του, Νευροφυτοθεραπεία (Vegetotherapy). Προσπαθοῦσε μ' αὐτές, καθὼς ἰ­σχυ­ρι­ζό­ταν, νὰ ἀπελευθερώσει τὶς συγκινήσεις ποὺ κα­τα­κρα­τοῦν­ταν στὸ μυϊκὸ σύστημα τοῦ ἀνθρώπου («σωματικὴ θωράκιση» - body armour). Παράλληλα διατυπώνονταν πολλὲς κα­ταγ­γε­λί­ες εἰς βάρος του γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἔκτρωσης, τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης καὶ τῆς ἀπόπειρας αὐ­το­κτο­νί­ας ἑνὸς ἐφήβου ἀσθενῆ[1]. Τὸ σύνολο τοῦ ἰατρικοῦ καὶ ψυ­χα­να­λυ­τι­κοῦ κόσμου ἀπαντοῦσε στὶς θεωρίες τοῦ Ράϊχ μὲ περιφρόνηση ἢ γελοιοποίηση[2].

Μετὰ τὴν ἄνοδο τοῦ Χίτλερ στὴν ἐξουσία, τὸ 1933, ὁ Ράϊχ καταφεύγει στὴ Σκανδιναβία, ὅπου τά ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνάς του στὸν χῶρο τῆς βιολογίας, τὸν ἀπομακρύνουν πλέον, ἀπὸ τὶς ἐπικρατοῦσες ψυχαναλυτικὲς ἀπόψεις[3].

Στὴ συνέχεια δημιουργεῖ, ὅπως ἰσχυρίζεται, σὲ «ἀ­πο­στει­ρω­μέ­νο» περιβάλλον, τεχνητοὺς σχηματισμοὺς ποὺ ἔμοιαζαν, κα­θὼς ἔλεγε, μὲ ζωντανούς, τοὺς ὁποίους ὀνόμασε «βιόντα» (b­i­o­ns). Νέα γελοιοποίησή του ἀπὸ τὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο ὅπου μεταξὺ ἄλλων κατηγορήθηκε ὅτι ἀσκεῖ πειράματα ἀγνοώντας βασικὰ βακτηριολογικὰ καὶ ἀνατομικὰ δεδομένα[4].

Στὶς Η.Π.Α., ὅπου ἐγκαθίσταται, τὸ 1939, ἀρχίζει νὰ μελετᾶ ἕνα «εἶδος ἀκτινοβολίας» πού, ὅπως ἰσχυριζόταν, ἐξέπεμπαν τὰ «βι­όν­τα». Τὴν ὀνομάζει «ὀργόνη» (orgone), γιατί προέκυψε, ὑ­πο­τί­θε­ται, ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς θεωρίας του γιὰ τὸν ὀρ­γα­σμὸ[5]. Τὴν ἀναφέρει ὡς «ὀργονικὴ ἐνέργεια» ἢ «ὀργονικὴ ἀ­κτι­νο­βο­λί­α» καὶ τὴν μελέτη της ὡς «ὀργονομία». Δηλώνει ὅτι ἔχει δεῖ τὴν «ὀργόνη» ἐνῶ ἔκανε ἐνέσεις μὲ βιόντα σὲ ποντίκια κι ἀκόμη στὸν οὐρανὸ τὴ νύχτα μὲ τὸ «ὀργανοσκόπιο» (o­r­g­a­n­o­s­c­o­pe), ἕνα εἰδικὸ τηλεσκόπιο. Ὑποστηρίζει ὅτι ἡ «ὀργόνη» ὑ­πάρ­χει στὸ ἔδαφος καὶ στὸν ἀέρα, παντοῦ -ὅτι εἶναι πανταχοῦ πα­ροῦ­σα-, ὅτι ἔχει μπλὲ ἢ γκρὶ-μπλὲ χρῶμα κι ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα διακρίνει τὶς δύο ὄψεις της: τὴν φυσικὴ ὄψη ὡς «αἰθέρα» καὶ τὴν πνευματικὴ ὡς τὸν «Θεὸ»[6].

Γενικά, ἡ «ὀργόνη» περιγράφεται κι ἀπό ἄλλες πηγές ὡς ἕνα πανταχοῦ παρόν, ἐλεύθερο ἀπό μάζα ὑπόστρωμα ἐνέργειας, ἀ­πό τό ὁποῖο δημιουργοῦνται δευτερογενῶς ἡ ὕλη, ἡ ζωή καί οἱ φυσικοί νόμοι. Πρόκειται φυσικὰ γιὰ φανταστική, παράλογη σύλληψη καὶ στὴ χειρότερη περίπτωση, γιὰ σκοτεινή, με­τα­φυ­σι­κὴ «πραγματικότητα», μὴ ἀνιχνεύσιμη ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη.

Γιὰ τὴν μελέτη καὶ τὴν «ἀξιοποίηση» τῆς ὀργόνης, ὁ Ράϊχ δη­μι­ουρ­γεῖ διάφορες κατασκευές, μεταξύ τῶν ὁποίων καὶ τὸν «συσσωρευτῆς ὀργόνης», ἕναν θάλαμο ὅπου χωρᾶ -καθιστὸς σὲ καρέκλα- ἕνας ἄνθρωπος καὶ ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα στρῶμα ξύλου ἢ ἄλλου ὀργανικοῦ ὑλικοῦ, κι ἕνα στρῶμα με­ταλ­λι­κοῦ ὑλικοῦ, π.χ. λαμαρίνας, ἐναλλάξ.

Ὁ Ράϊχ συνεχίζει τὰ ἰδιόμορφα πειράματά του, ἔχοντας τώρα στρέψει τὸ ἐνδιαφέρον του στὸν καρκίνο. Προσπαθεῖ νὰ θεραπεύσει καρκινοπαθεῖς βάζοντάς τους στὸ Συσσωρευτὴ Ὀρ­γό­νης, γιατί, ὅπως ἰσχυριζόταν, ἡ μελέτη τῆς προσωπικότητας ποὺ ἔκανε σὲ καρκινοπαθεῖς ἔδειξε ὅτι ὅλοι εἶχαν σεξουαλικὲς ἀναστολὲς[7].

Ὁ θεμέλιος λίθος τῆς θεωρίας τοῦ Ράϊχ θὰ μποροῦσε νὰ ἀ­πο­δο­θεῖ μὲ μιὰ ἁπλῆ πρόταση: «Ὅσο περισσότερο ἐμποδίζεται ἡ δυνατότητα ὁλοκληρωμένου ὀργασμοῦ καὶ τῆς συνακόλουθης ἐ­νερ­γεια­κῆς ἐκφόρτισης, τόσο πιὸ πολὺ ὀξύνονται οἱ ψυχικὲς πα­θή­σεις». Ἀργότερα, συνέδεσε αὐτὴ τὴν ἀνικανότητα ἐ­νερ­γεια­κῆς ἐκτόνωσης καὶ μὲ σωματικὲς ἀσθένειες, ποὺ τὶς ὀνόμασε «βιοπάθειες». Εἰσήγαγε τὸν ὄρο «βιοπάθεια» γιὰ νὰ περιγράψει κάθε ἀρρώστια ποὺ προκαλεῖται δῆθεν ἀπὸ τὶς σε­ξου­α­λι­κὲς ἀναστολές, καταπιέσεις στὴν παιδικὴ καὶ ἐφηβικὴ ἡ­λι­κί­α[8].

Οἱ ἀστοχίες του ἀκολουθοῦν ἡ μία τὴν ἄλλη. Θεωροῦσε τὸν ἑαυτὸ του μεγαλοφυΐα. Πίστευε ὅτι ἦταν ἕνας ἡγέτης σὰν τὸν Χριστό. Γράφει στὸ βιβλίο του «Ἡ δολοφονία τοῦ Χριστοῦ: Ἡ συ­ναι­σθη­μα­τι­κὴ πανούκλα τῆς ἀνθρωπότητας», τὸ 1951: «Ὅταν δο­λο­φο­νοῦ­με τὸν Χριστό, σκοτώνουμε τοὺς ἑαυτούς μας. Καὶ αὐ­τὸ δὲν εἶναι κάποιο ἱστορικὸ γεγονὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἦταν ὁ γιὸς κάποιας ἀνώτερης ὀντότητας»! «Ὁ Ράϊχ προτείνει ὅτι ὅλοι πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ εἴμαστε διαφορετικοὶ καὶ μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ ἐπαναστάτες. Ὁ Χρι­στὸς γίνεται σύμβολο γιὰ ὑπαρξιακὴ ἀλλαγὴ[9]».

Τὸ 1952 κατασκευάζει ἕνα μηχάνημα ποὺ τὸ ὀνομάζει «νε­φο­δι­α­σπα­στὴ» (cloudbuster), μιὰ συστοιχία, δηλαδή, σωλήνων πάνω σε περιστρεφόμενη βάση. Οἱ σωλῆνες συνδέονται μὲ καλώδια τοποθετημένα σὲ μιὰ πηγὴ τρεχούμενου νεροῦ. Μ' αὐτὸ ἰ­σχυ­ρί­ζε­ται ὅτι χρησιμοποιώντας τὴν «ὀργόνη» φέρνει βροχὴ ἐκεῖ ποὺ θέλει[10]. Συγχρόνως, ἀρχίζει νὰ πιστεύει ὅτι ὑ­πάρ­χουν ἐξωγήινοι ποὺ ἔρχονται μὲ U.F.O., τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦν συμ­παν­τι­κὴ ὀργονοενέργεια γιὰ τὴν κίνησή τους. Στὴν ἀρχὴ πίστευε πὼς οἱ ἐξωγήινοι ἦταν καλοί, μετὰ ὅμως ἀποφάνθηκε πὼς αὐτοὶ μπορεῖ νὰ ἦταν ὑπεύθυνοι γιὰ τὶς μεγάλες ξηρασίες ποὺ ἔπληξαν τὶς Η.Π.Α. τὸ 1952-53[11].

Στὶς 23 Αὐγούστου 1956 μὲ Δικαστική Ἐντολὴ, μετὰ ἀπὸ ἔ­ρευ­να τοῦ Ἱδρύματος Τροφίμων καὶ Φαρμάκων (Food and Drug A­d­m­i­n­i­s­t­r­a­t­i­on-F.D.A.) τῶν Η.Π.Α., διατάσσεται ἡ καταστροφὴ τῶν βι­βλί­ων του καὶ ἡ προσαγωγή του σὲ δίκη καὶ ψυχιατρικὴ ἐ­ξέ­τα­ση, ὅπου διεγνώσθη ὅτι εἶναι παρανοϊκός. Δικάστηκε, φυλακίσθηκε καὶ πέθανε στὴ φυλακὴ τὸ 1957 ἀπὸ καρδιακὴ προ­σβο­λὴ[12].

Ὀλοκληρώνοντας τὴν μικρὴ αὐτὴ ἔρευνα καὶ μὴ θέλοντας νὰ ἀδικήσουμε κανέναν, οὔτε τὸν ἴδιο τὸν Ράϊχ οὔτε πολὺ μᾶλλον τοὺς ὀπαδούς του καὶ τὶς ἑκατοντάδες τῶν «Σωματικῶν Ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τῶν» (Somatic Body Workers), ποὺ συνεχίζουν σήμερα τὸ ἔργο τοῦ «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» στὸν χῶρο τῆς «Ψυχολογίας» καὶ Ψυχοθεραπείας, ἀρκεῖ μία ἁπλῆ ἀνθρώπινη διαπίστωση: Ἂν οἱ θεωρίες τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ ἤσαν σωστές, ἀ­κό­μη κι ἂν οἱ σύγχρονοί του ἐπιστήμονες δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ τὶς κατανοήσουν, μετὰ τόσα χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατό του καὶ μὲ πρό­σβα­ση στὴ σύγχρονη τεχνολογία, ἀποκλείεται νὰ μὴν εἶχαν ἀξιοποιηθεῖ κάποια ἀπὸ τὰ δῆθεν ἐπιστημονικά του εὑρήματα.

Ἀντιθέτως, ἡ ὑπόσταση τῆς ὑποτιθεμένης «Ὀργόνης» -ποὺ εἶ­ναι εἴτε ἀνύπαρκτος, εἴτε ἀναγόμενη σέ «μεταφυσικὸ» χῶρο-, δὲν δύναται νὰ «ἀξιοποιηθεῖ» ὡς ἐπιστημονικὴ ἐφαρμογὴ ἀ­κό­μη καὶ σήμερα. Ἐξ ἄλλου ἡ ὑποτιθεμένη αὐτὴ «οὐσία» ἢ «ἐ­νέρ­γεια» δὲν ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὴ «ἀνακάλυψη» τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ καθὼς εἶναι «γνωστὴ» ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μὲ διάφορα ὀ­νό­μα­τα ὅπως ἔχουμε καὶ σὲ προηγούμενο ἄρθρο (8/11/2019) ἀναφέρει. Ἀπαντᾶται στόν Ἰνδουϊσμό ὡς Πράνα (Prana) -πού λογίζεται ὡς «ἐνέργεια», «ζωτική δύναμη» ἤ «ζωτική ἀρχή», πού διαπερνᾶ τό Σύμπαν σέ ὅλα τά ἐπίπεδα- ἤ ὡς Ἀκάσα (Akasha), -πού ἑρμηνεύεται ὡς ὕλη (λεπτοφυής)-, πού συνήθως μεταφράζεται καί ὡς «αἰθέρας». Κι ὅπως ἀναφέρει κι ὁ Ὁ­μοι­ο­πα­θη­τι­κός Γεώργιος Βυθούλκας, «... Αὐτό τό εἶδος ἐνέργειας ἔχει δεχθεῖ διάφορες ὀνο­μασίες ἀπό διαφορετικούς ἀνθρώπους σέ διαφορετικές ἐποχές τῆς ἱστορίας. Ἔχει ἀποκληθεῖ: Πράνα, ἀπό τούς Ἰνδουιστές... Ἀστρικό φῶς ἀπό τούς Καβαλιστές, Ἀζώθ, ἀπό τούς Ἀλχημι­στές... Ζωικός μαγνητισμός, ἀπό τόν Μέσμερ... Ζωτική ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη ἤ ζωτικό σῶμα, ἀπό τή βιταλιστική σχολή... Βιοπλάσμα, ἀπό Σοβιετικούς ἐ­πι­στή­μο­νες... "Συμπαντική ἐνέργεια"· αὐτός ὁ ὅρος προσδιορίζει καλύτερα μιά ἀπό τίς βασικές ἰδιότη­τές της: τή συμπαντικότητα...»[13].

Στά παραπάνω, ἀξίζει νά προστεθοῦν καί οἱ ὀνομασίες: Τσί (chi) -πού χρησιμοποιεῖται στήν Κίνα-, Κι (ki), στήν Ἰαπωνία, «Μάνα» (Mana), στούς πολιτισμούς τῆς Ὠκεα­νίας, «Ὀντική Δύναμη» (Odic force), ἀπό τόν Κάρλ Φόν Ρά­ϊ­χεν­μπαχ (Carl von R­e­i­c­h­e­n­bach), «Σπίριτους» (Spi­ri­tus), ἀπό τόν Ρόμπερτ Φλάντ (Robert Fludd) καί «Ψυχοτρονική Ἐνέρ­γεια (p­s­y­c­h­o­t­r­o­n­i­cs), ἀπό Τσεχοσλοβάκους «ἐ­πι­στή­μο­νες». Τέλος, ὡς «Ζωτική Ἐνέργεια» ἀναφέρεται ἀπό τόν Σάμουελ Χάνεμαν (S­a­m­u­el Hahnemann) τόν πατέρα τῆς Ὁμοιο­παθητικῆς.

 

[1] Christopher Turner, Adventures in the Orgasmatron, How the Sexual Revolution Came to America, 2011,, σσ. 150–154.

[2] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[3] https://www.ianos.gr/i-leitourgia-tou-orgasmou-0065972.html#tab-description Ἀνάκτηση 19/1/2020.

[4] Myron Sharaf, Fury On Earth: A Biography Of Wilhelm Reich, 1994, σ. 228.

[5] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[6] Christopher Turner, Adventures in the Orgasmatron..., σσ. 220–221.

[7] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[8] Στὸ ἴδιο.

[9] http://www.librarything.com/work/1041344/reviews/126080831

[10] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[11] Στὸ ἴδιο.

[12] Στὸ ἴδιο.

[13] Βλ. Γεωργίου Βυθούλκα, «Ἡ νέα διάσταση στήν ἰατρική», Ἐκδόσεις Ἀδάμ, σ. 86. & «Κριτική στήν Ὁμοιοπαθητική», Ἰωάννου Κουντουρᾶ, Καθηγητοῦ Παθολογίας στό Ἀ. Π. Θ. https://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Γνώρισα τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Βίλχελμ Ράϊχ (Wilhelm Reich) ἀπὸ τρεῖς διαφορετικὲς πηγές: α) Τὸ 1984, ἀπὸ τὸν Στάθη Λάζαρη[1] πού εἶχε μαθητεύσει στὴ «Νέο-Ραϊχικὴ μέθοδο Σωματικῆς Ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας Radix», στὴν Ἀγγλία καὶ Γερμανία -καὶ ποὺ στὴ συνέχεια πρωτοέφερε στὴ χώρα μας ὅλα αὐτά, ποὺ σήμερα ὀ­νο­μά­ζου­με «ἐνεργειακές», «ὁλιστικὲς» ἢ «ἐναλλακτικὲς» δῆ­θεν ψυ­χο­θε­ρα­πεῖ­ες. β) Τὸ 1985, ἀπὸ τὴν Ἰταλίδα Κλορίντα Λουμπράνο-Κω­τού­λα[2], πού μετὰ ἀπὸ ἀντίστοιχες σπουδὲς στὸ Τορίνο, ἦλθε στὴ χώρα μας καὶ ἵδρυσε τὸ «Κέντρο Μελετῶν καὶ Ψυχοθεραπείας Βίλχελμ Ράϊχ», στὴν ὁδὸ Μεγάλου Σπηλαίου, στοὺς Ἀμ­πε­λο­κή­πους καὶ γ) Τὸ 2001, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ Συσ­σω­ρευ­τὴς Ὀργόνης»[3], τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ, μὲ εἰσαγωγὴ Χρήστου Μου­σου­λι­ώ­τη[4].

Καὶ οἱ τρεῖς προαναφερόμενοι τυγχάνουν ἀντιπροσωπευτικοὶ ἐκπρόσωποι τοῦ «ἐνεργειακοῦ», «ὁλιστικοῦ» ἢ «ἐναλλακτικοῦ» φαι­νο­μέ­νου στὴ χώρα μας κι ἐκτιμοῦμε ὅτι θὰ χρειαστεῖ ἰ­δι­αί­τε­ρη ἐνασχόληση γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς καθὼς ὑπῆρξαν οἱ «στυλοβάτες» τῆς λεγόμενης «Ραϊχικῆς» ἢ «Σωματικῆς Ψυ­χο­θε­ρα­πεί­ας» (Somatic Bodywork), ποὺ σήμερα λυμαίνεται τὸν χῶρο τῆς «Ψυχολογίας» καὶ Ψυχοθεραπείας. Ἔτσι, θὰ ἐ­πα­νέλ­θου­με μὲ περισσότερες λεπτομέρειες γι' αὐτούς σε προσεχὲς ἄρ­θρο. Ἐπὶ τοῦ παρόντος θὰ ἐξετάσουμε τὴν γενεσιουργὸ αἰτία ὅ­λου αὐτοῦ τοῦ μπερδέματος, τὸν κυρίως ὑπεύθυνο, Βίλχελμ Ρά­ϊχ.

Ὁ Ράϊχ, γεννήθηκε τὸ 1897 στὴν Αὐστρία. Οἱ γονεῖς του ἦταν Ἑβραῖοι, ἀλλὰ ἔδειχναν ἀποφασισμένοι νὰ μὴν ἀναθρέψουν τὰ παιδιὰ τοὺς ἑβραϊκά. Ὁ Βίλχελμ καὶ ὁ ἀδελφός του, Ρόμπερτ, ἀ­να­τρά­φη­καν ἔτσι ὥστε νὰ μιλοῦν μόνο γερμανικὰ καὶ τι­μω­ροῦν­ταν ὅταν χρησιμοποίουσαν ἐκφράσεις στὴ γερ­μα­νο­ε­βρα­ϊ­κὴ διάλεκτο Γίντις (Yiddish). Ἐπίσης τοὺς ἀπαγορευόταν νὰ παίζουν μὲ τὰ ἄλλα παιδιὰ ποὺ μιλοῦσα Γίντις[5]. Αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ προσανατολίσει τὸν Ράϊχ, ὡς ἐνήλικο, σὲ ἕνα ἀθεϊστικὸ μπέρδεμα, κάτι ποὺ αἰτιολογεῖ ὅλη τὴν μετέπειτα συμπεριφορὰ καὶ ζωή του.

Θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ προετοιμάσουμε τοὺς ἀγαπητοὺς ἀ­να­γνῶ­στες ὅτι οἱ ἑπόμενες δύο παράγραφοι περιλαμβάνουν ὑλικὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ σκληρὸ κι ἴσως θὰ δη­μι­ουρ­γοῦ­σε ἀπέχθεια· εἶναι ὅμως ἀναγκαῖο νὰ τὸ γνωρίζουμε ὥστε νὰ ἀντιληφθοῦμε πῶς ἡ παιδικὴ ἡλικία τοῦ ἐν λόγω εἶναι ἐν πολλοῖς ὑπεύθυνη γιὰ τὴν μετέπειτα ἐξέλιξή του.

Τὰ παιδικά του χρόνια ἦταν ἰδιαίτερα φορτισμένα μὲ σε­ξου­α­λι­κὲς φαντασιώσεις, πράξεις καὶ ἐνοχές. Σὲ ἡμερολόγιό του, ἀργότερα ὡς ἐνήλικος, περιγράφει τὴν πρώιμη σεξουαλική του ἀνάπτυξη, τὴν πρώτη σεξουαλική του ἐμπειρία -ὅταν προσπάθησε νὰ κάνει σὲξ μὲ τὴν ὑπηρέτρια τους σὲ ἡλικία τεσσάρων ἐτῶν-, ὅτι παρακολουθοῦσε τὰ ζῶα τοῦ κτήματος στὶς σε­ξου­α­λι­κὲς ἐνασχολήσεις τους τακτικά, ἐνῶ αὐνανιζόταν κι ὅτι ἀπὸ 11 ἐτῶν εἶχε σχεδὸν καθημερινὴ σεξουαλικὴ ἐπαφὴ μὲ ἄλλη ὑπηρέτριά τους. Καταγράφει ἀκόμη τὶς τακτικὲς ἐπισκέψεις σὲ οἴκους ἀνοχῆς -ἡ πρώτη, ὅταν ἦταν 15 ἐτῶν- καὶ δηλώνει τὶς καθημερινὲς ἐπισκέψεις του ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 17 ἐτῶν. Ἐπίσης, ἀνέπτυσσε σεξουαλικὲς φαντασιώσεις γιὰ τὴ μητέρα του. Γράφει, 22 ἐτῶν, πὼς αὐνανιζόταν ἐνῶ σκεφτόταν ἐκείνη[6].

Καταγράφει ἀκόμη ὅτι στὰ 12 του ἀκολουθοῦσε τὴ μητέρα του τὴ νύχτα ὅταν αὐτὴ πήγαινε στὴ κρεβατοκάμαρα τοῦ ἐραστῆ της -νοιώθοντας ντροπὴ καὶ ζήλια-, σκεπτόμενος μάλιστα νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ ἔχει σὲξ μαζί του, μὲ τὴν ἀπειλὴ νὰ τὰ μαρτυρήσει στὸν πατέρα του. Τελικά, προτίμησε νὰ τὴν καταδώσει καὶ -μετὰ ἀπὸ μιὰ παρατεταμένη περίοδο ξυλοδαρμῶν-, ἡ μητέρα του αὐτοκτόνησε τὸ 1910, ἐνῶ ὁ Ράϊχ φορτώθηκες τὴν ἐνοχὴ[7].

Εἶναι ἀδύνατο νὰ κρίνουμε τὴν ἀλήθεια αὐτῶν τῶν κα­τα­γρα­φῶν, ὅμως ἡ δεύτερη κόρη τοῦ Ράϊχ, ἡ ψυχίατρος Λὸρ Ράϊχ Ροῦμ­πεν (Lore Reich Rubin), ἔχει δηλώσει σὲ βιογράφο του, ὅτι πίστευε πὼς ὁ Ράϊχ ὑπῆρξε θύμα σεξουαλικῆς κακοποίησης ὡς παιδὶ κάτι ποὺ ἐξηγεῖ τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸ σὲξ καὶ τήν σεξουαλικότητα κατὰ τὴν παιδικὴ ἡλικία[8].

Ὡς ἐνήλικο πλέον -καὶ παρὰ τὴν διαταραγμένη του σεξουαλικότητα-, βρίσκουμε τὸν Ράϊχ τὸ 1918 στὴ μεταπολεμικὴ Βιέννη φοιτητὴ τῆς ἰατρικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βιέννης ἀπ' ὅπου κι ἀργότερα ἀπεφοίτησε.

Τὸ 1919 εἶναι ἔτος καμπῆς γιὰ τὸν Ράϊχ· εἶναι ἡ χρονιὰ ποὺ συναντᾶται μὲ τὸν Σίγκμουντ Φρόϊντ (Sigmund Freud) -γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχουμε ἀρκετὰ «ράμματα γιὰ τὴ γούνα του» καὶ σίγουρα θὰ μᾶς ἀπασχολήσει σὲ κάποιο προσεχὲς ἄρθρο.

Ὁ Ράϊχ γνωρίστηκε μὲ τὸν Φρόϊντ ὅταν τοῦ ζήτησε βοήθεια σὲ κάποιο σεμινάριο σχετικὸ μὲ τὴ σεξουαλικότητα κι ἀπ' ὅ,τι φαίνεται ἐντυπωσιάστηκαν ὁ ἕνας ἀπ' τὸν ἄλλο. Ἔτσι ὁ Φρόϊντ τοῦ ἀνέθεσε νὰ παρακολουθεῖ «ἀσθενεῖς» γιὰ ψυχανάλυση ἂν κι ὁ Ράϊχ ἦταν μόλις 22 ἐτῶν κι ἀκόμη προπτυχιακὸς φοιτητὴς στὴν ἰατρική. Σύντομα ὁ Ράϊχ γίνεται δεκτὸς ὡς προσωρινὸ μέλος τῆς «Ψυχαναλυτικὴ Ἐταιρία τῆς Βιέννης» (Vienna P­s­y­c­h­o­a­n­a­l­y­tic Association) -φορέα ποὺ εἶχε ἱδρύσει τὸ 1910 ὁ Φρόϊντ-, ὅπου ἕναν χρόνο ἀργότερα, τὸ 1920, θὰ γίνει τακτικὸ μέλος καὶ θὰ ξεκινήσει τὴ δική του ἀνάλυση, ὡς ψυχαναλυτής. Μεταξύ τῶν ἐτῶν 1921 καὶ 1924, ὁ Ράϊχ ἀναπτύσσει τὴ θεωρία τοῦ ὀρ­γα­σμοῦ[9], σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ σεξουαλικότητα, ὅπως ἐκ­φρά­ζε­ται στὸν ὀργασμό, εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅλα τα «στραβά» του ἀτόμου καὶ τῆς κοινωνίας[10].

Ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους «ἀσθενεῖς» του Ράϊχ ἦταν ἡ Λὸρ Κάν (Lore Kahn), μιὰ 19χρονη μὲ τὴν ὁποία δημιούργησε σχέσεις. Ὁ Φρόϊντ εἶχε προειδοποιήσει τοὺς ψυχαναλυτές του νὰ μὴν ἐμ­πλέ­κον­ται ἐρωτικὰ μὲ τοὺς ἀσθενεῖς τους, ἀλλὰ στὸν πρῶτο και­ρὸ τῆς ψυχανάλυσης οἱ προειδοποιήσεις αὐτὲς ἁπλῶς ἀ­γνο­ή­θη­καν. Σύμφωνα μὲ τὰ ἡμερολόγια τοῦ Ράϊχ, ἡ Κάν ἄρχισε νὰ νιώθει ἄρρωστη τὸν Νοέμβριο τοῦ 1920 καὶ πέθανε ἀπὸ σήψη, κοιμούμενη σὲ ἕνα ἰδιαίτερα κρύο δωμάτιο, ποὺ εἶχε νοικιάσει γιὰ νὰ συναντιέται μαζί του, καθὼς τόσον ἡ σπιτονοικοκυρὰ της ὅσον καὶ οἱ γονεῖς της εἶχαν ἀπαγορεύσει τὶς συναντήσεις τους. Ἡ μητέρα τῆς Κάν ὑποψιαζόταν ὅτι ἡ κόρη της εἶχε πεθάνει μετὰ μιὰ παράνομη ἐπικίνδυνη ἔκτρωση, ποὺ εἶχε ἐν­δε­χο­μέ­νως πραγματοποιήσει ὁ ἴδιος ὁ Ράϊχ[11]. Αὐτὸς ἦταν ἕνας σοβαρὸς ἰσχυρισμὸς εἰς βάρος ἑνὸς γιατροῦ. Ὁ Ράϊχ πάντως σημειώνει στὸ ἡμερολόγιό του ὅτι ἡ μητέρας τῆς Κάν τοῦ «ἔκανε γλυκὰ μάτια» κι ὅταν δὲν ἀνταποκρίθηκε θέλησε νὰ τὸν βλάψει. Ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀργότερα αὐτοκτόνησε κι ὁ Ράϊχ φορτώθηκε μία ἀκόμη ἐνοχὴ[12]. Πάντως ἂν ἡ Λὸρ Κάν ἔκανε ἔκτρωση, γράφει ἕνας ἀπὸ τοὺς βιογράφους τοῦ Ράϊχ, ἦταν ἡ πρώτη ἀπὸ τὶς τέσσερις φιλενάδες του, ποὺ ἔκαναν τὸ ἴδιο: ἡ Ἄννυ Πὶνγκ (Annie Pink), ἡ πρώτη του σύζυγος, ἔκανε ἀρκετὲς καὶ οἱ ἐπὶ χρόνια ἐρωμένες του, Ἔλσα Λίντεμπεργκ (Elsa L­i­n­den­b­e­rg) καὶ Ἴλζε Ὄλλεντορφ (Ilse Ollendorf) -ἡ δεύτερη ὑπῆρξε καὶ σύζυγός του- ἀπὸ μία ἔκτρωση, ὅλες μετὰ ἀπὸ δικό του ἐξαναγκασμὸ[13].

Ὁ Ράϊχ ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ὑπῆρξε διακεκριμένος ψυχαναλυτὴς -ὡς μαθητὴς τοῦ Φρόϊντ- καὶ ὡς Μαρξιστής, ὑπῆρξε δραστήριο μέλος τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Γερμανίας ἀπὸ τὸ 1928 ὡς τὸ 1933. Ἐντούτοις, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1930 οἱ «μοντέρνες» ψυχολογικὲς θεωρίες καὶ οἱ πολιτικὲς ἀπόψεις ποὺ διατύπωνε τὸν ἔφεραν σὲ ρήξη τόσο μὲ τὸ ψυχαναλυτικὸ κίνημα ὅσο καὶ μὲ τοὺς κομμουνιστές.

Ὁ Ράϊχ ἦταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ πρῶτος διεκδίκησε γιὰ τὸν ἔφηβο τὸ δικαίωμα μιᾶς ὁλοκληρωμένης σεξουαλικῆς ζωῆς μὲ ὅ­λες τὶς ἀντισυλληπτικὲς εὐκολίες, τὴν κατάργηση τῆς ἀ­πα­γό­ρευ­σης τῶν ἐκτρώσεων, τὴν κατάργηση τῆς διάκρισης ἀ­νά­με­σά σε παντρεμένες καὶ ἀνύπαντρες σὲ νομικὴ βάση, τὴν κατάργηση τῆς ἀντίληψης τῆς μοιχείας, τὴν ἐλευθερία τῶν διαζυγίων, τὴ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση στὰ σχολεῖα[14].

Γράφει στὰ χρόνια ποὺ δὲν εἶχε ἀκόμη διαγραφεῖ ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα τὸ βιβλιαράκι «Ὁ σεξουαλικὸς ἀγώνας τῶν νέων», ὅπου δίνει συγκεκριμένες συμβουλὲς πάνω στὸν αὐνανισμό, τὸν ὀργασμό, τὸν ἔλεγχο τῶν γεννήσεων, καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι «ἡ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση εἶναι ἀπὸ τοὺς πρωταρχικοὺς στόχους τοῦ σοσιαλισμοῦ».

Αὐτὰ ἀπετέλεσαν τὸ πρόγραμμα γιὰ τὸ «Σεξοπολιτικὸ Κίνημα» ποὺ πραγματοποίησε τὸ πρῶτο του συνέδριο στὸ Ντύσσελντορφ τῆς Γερμανίας τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1931, ἀφοῦ ἔπεισε τὸ Γερμανικὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα νὰ ἱδρύσει ἕνα «Σύλλογο Σεξουαλικῆς Πολιτικῆς τῶν Προλεταρίων»[15].

Μὲ τὰ μέχρι τὸ σημεῖο αὐτὸ δηλωθέντα καλύπτουμε ἕνα μέρος μόνον τῶν ὅσων δυνάμεθα νὰ παραθέσουμε στὴν ἀγάπη σας σχετικὰ μὲ τὸν «Ἀλλοπρόσαλλο κόσμο τοῦ Βίλχελμ Ράϊχ»· γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ θὰ χρειαστεῖ νὰ ἐπανέλθουμε καὶ νὰ ὁ­λο­κλη­ρώ­σου­με τὸ θέμα μας στὸ ἑπόμενο φύλλο τῆς ἐ­φη­με­ρί­δας μας.

 

[1] https://www.facebook.com/diodosmarketing

[2] http://www.kentroraix.gr/gr/whoweare/CVs/greektrainers/clorinda

[3] https://www.politeianet.gr/books/reich-wilhelm-palmorgon-o-sussoreutis-orgonis-155191

[4] https://www.facebook.com/MOUSOULIOTIS

[5] Wilhelm Reich, Passion of Youth, σ. 3. https://www.amazon.com/Passion-Youth-Autobiography-Wilhelm-Reich/dp/0374530424

[6] Στὸ ἴδιο, σσ. 6, 22, 25, 42, 46.

[7] Στὸ ἴδιο, σσ. 31-38.

[8] Christopher Turner, Adventures in the Orgasmatron, How the Sexual Revolution Came to America, 2011, σ. 323.

[9] Στὸ ἴδιο, σσ. 18–19, 39.

[10] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράιχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[11] Christopher Turner, Adventures in the Orgasmatron..., σσ. 55-57.

[12] Στὸ ἴδιο.

[13] Στὸ ἴδιο. σ. 56.

[14] «Διάλογος», ττ. 23-24, «Ἡ Ὀργονομία τοῦ Βίλχελμ Ράιχ», Μον. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

[15] Στὸ ἴδιο.