τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σέ προηγούμενα φύλλα τῆς Ἐφημερίδας μας εἴχαμε ἀ­σχο­ληθεῖ ξανά καί ξανά μέ τό μοναδικὸ -γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντι­αι­ρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας- ἐγχειρίδιο, μέ τίτλο: «Ἡ Ὁμοι­οπαθητικὴ Ἀσυμβί­βαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1], πού κυκλοφόρησε τό 1998, ἀπό τήν «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλ­λάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πολι­τι­σμοῦ, τῆς Oἰκογε­νείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», μέ βασικό συντελεστή τοῦ ὅλου ἐγχει­ρή­ματος, τόν Ὁσιολ. Μοναχὸ π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη.

Σήμερα ὁλοκληρώνουμε μὲ ἐπὶ πλέον ὑλικὸ ἀπὸ τὸ ἀξιόλογο αὐ­τό ἔργο ἐξετάζοντας μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Ὁ­μοι­ο­παθητικὸς λαμβάνει τὸ ἱστορικὸ τοῦ πελάτη του, ποὺ ἐν πολ­λοῖς ἡ ὅλη διαδικασία ἀποτελεῖ εἶδος ἐξομολόγησης. Λέει λοιπόν τό κείμενο: Eἶναι σαφὲς λοιπὸν ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ προ­σπαθεῖ νὰ «λυτρώσει» τὸν ἄνθρωπο καὶ ὡς πρωταρχικὸ στόχο της ἔχει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀρρώστου καὶ ὄχι τὸ σῶμα του. Ἄλλωστε ἡ ὁμοιο­παθητικὴ θεραπεία προχωρεῖ ἀπὸ «...τήν ψυχὴ πρὸς τὸ νοῦ καὶ τὸ σῶμα»[2]. Ὁ Βυθούλκας ἀναφέρεται στὴ λήψη τοῦ ὁμοιοπα­θη­τικοῦ ἱστορικοῦ μὲ τὸν ὅρο «ἐξομολόγηση»[3], ἐνῶ δὲν διστάζει νὰ πεῖ ὅτι τὴν Ὁμοιο­παθητικὴ κυρίως τὴν ἐνδιαφέρουν αὐτὰ ποὺ «στή χριστιανικὴ ἀ­ντίληψη θεωροῦνται σὰν βαθιά, σκοτεινὰ ἁμαρτή­ματα...»[4]. Ἀξιοση­μείωτη εἶναι καὶ ἡ ἀναφορὰ ποὺ κάνει στὸν ἰνδουϊ­στικὸ νόμο τοῦ «κάρμα» σὲ σχέση μὲ τὴν ὁμοιοπαθητικὴ θεραπεί­α[5].

Ἔτσι, ἐκτὸς ἀπ' τὴν ὁλιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου, τὰ πνευματιστικά, ἀλχημιστικά καὶ μαγικὰ στοιχεῖα ποὺ περιέχει, ἡ Ὁμοιο­πα­θητικὴ δίνει τὸ ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο, ποὺ ἀντιπροσωπεύει τὸ «θεῖο στοιχεῖο», γιὰ ν' ἀποκαταστήσει τὴ ροὴ τῆς θείας οὐσίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ ὁμοιοπαθητικὸς γιατρὸς ἀναλαμβάνει τὸ ρόλο τοῦ μεσάζοντος ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀπολύτρωση ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα καθὼς καὶ ἀπὸ τὸ φυσικὸ καὶ πνευ­ματικὸ κακό. Eμεὶς ὅμως γνωρίζουμε ὡς χριστιανοὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ λυτρώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα καὶ τὸ πνευματικὸ κακὸ καὶ νὰ ἀπο­καταστήσει τὴ σχέση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου, μέσα ὅμως ἀπὸ τὴν μέθεξη τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο[6] καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ μιὰ ψευδῆ ταύτιση τῆς οὐσίας τους.

Πρίν κλείσουμε τὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα, τὸ ὁποῖο σίγουρα δὲν ἐ­ξαντλείται στὸ πλαίσιο μιᾶς σύντομης μελέτης, πού κυρίως φιλοδοξεῖ νὰ θέσει τὸ ζήτημα καὶ νὰ δώσει ἀφορμὲς γιὰ προβληματισμό, θὰ θέλαμε νὰ ἀναφερθοῦμε πολὺ σύντομα σὲ τρείς ἀκό­μη πλευρές του: α) στὰ αἴτια διαδόσεως μεθόδων ὅπως ἡ Ὁμοιοπα­θη­τική, β) στὸ πῶς ἑρμηνεύεται ἡ δράση τοῦ ὁμοιοπαθη­τι­κοῦ «φαρ­μάκου» στὶς περιπτώσεις ποὺ βλέπουμε νὰ ὑπάρχει θερα­πευτικὸ ἀποτέλεσμα καί γ) στὸ ἐὰν εἶναι πράγματι ἀκίνδυνο τὸ ὁ­μοι­ο­παθητικὸ «φάρμακο», ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ὑποστηρι­κτές του.

Ἐπί τῶν ἀνωτέρω ἄς προβληματιστοῦμε: α) Ποιά εἶναι τά αἴτια διαδόσεως τῶν λεγομένων ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν; Δὲν εἶναι ἄμοιροι τῆς εὐθύνης γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῶν «ἐναλ­λακτικῶν θεραπειῶν» κάποιοι κακοὶ ἐκπρόσωποι τῆς κλασσικῆς Ἰατρικῆς. Mε τὴν πολυφαρμακία[7] καὶ τὴν ἀπρόσωπη ἀντιμετώ­πι­ση τοῦ ἀ­σθε­νοῦς ἀπὸ τὸ γιατρὸ σὲ πολλὲς περιπτώσεις. Αὐτὲς ὅμως οἱ καταστάσεις, ποὺ σίγουρα πρέπει νὰ διορθωθοῦν, ὀφεί­λονται κυρίως στὴ μή σωστὴ ἄσκηση τῆς ἰατρικῆς. Πολλοὶ κλασ­σικοὶ γιατροὶ δὲν ἔχουν τὴν ὑπομονὴ νὰ πάρουν ἕνα ἐκτενὲς ἱστορικό, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴ βασικότερη προϋπόθεση γιὰ τὴν ὀρ­θὴ διάγνωση. Ἐξ ἄλλου ἡ σωστὴ ψυχικὴ ἐπικοινωνία γιατροῦ-ἀρ­ρώστου ἀσκεῖ ἀφ' ἑαυτῆς θεραπευτικὸ ἀποτέλεσμα, ἰδιαίτερα στὶς περιπτώσεις τῶν χρονίων ψυχοσωματικῶν ἀσθενειῶν.

Πάντως ἡ ἐξάπλωση τῶν λεγομένων ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν (Ὁμοιοπαθητικὴ κ.ἄ.) δὲν εἶναι ἄσχετη καὶ πρὸς τὴν ἐν γένει διάδοση τῶν αἱρέσεων τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης καὶ τῆς συγχύσεως ποὺ καλλιεργεῖται στὴν ἐποχή μας.

β) Ἑρμηνεία τῆς δράσεως τοῦ ὁμοιοπαθητικοῦ «φαρμάκου»: Στὶς περιπτώσεις ποὺ τὸ «ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο» ἔχει ἀποτε­λέσματα, αὐτὰ θὰ πρέπει νὰ ἀποδοθοῦν κυρίως στὴ δράση τοῦ εἰκονικοῦ φαρμάκου (Placebo)[8]. Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτὸ ποὺ λένε μερικοὶ ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι μόνο τὸ θεραπευτικὸ ἀποτέλεσμα. Mὴν ξεχνοῦμε ὅτι καὶ στὸ χῶρο τῆς μαγείας ἔχουμε «θεραπεῖες»[9], ὅπως καὶ στὸ χῶρο τῶν λεγομένων χαρισματικῶν προτεσταντῶν κ.ἄ. «Θεραπεῖες» ἔχουμε καὶ μὲ τὴν ἐξωφρενικὴ οὐροθεραπεία[10]. Oἱ θεραπεῖες ὅμως αὐτὲς εἶναι συνήθως προσωρινές. Ἡ ἀρρώστεια μετὰ χτυπᾶ κάπου ἀλλοῦ. Ἐξ ἄλλου, ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας, γνωρίζουμε ὅτι ὁ πονηρὸς μπορεῖ νὰ θεραπεύσει τὸ σῶμα, γιὰ νὰ κερδίσει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ ἀποκλείσουμε καὶ τὸ δαι­μονικὸ στοιχεῖο στὶς «θεραπεῖες», ἰδιαίτερα ὅταν αὐτὲς ἀ­σκοῦ­νται σὲ συσχετισμὸ μὲ πρακτικὲς ἀνατολικῆς προελεύσεως.

Πάντως οἱ ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες «πιάνουν» κυρίως σὲ περιπτώσεις ἀσθενειῶν ψυχοσωματικῆς αἰτιολογίας, ἐνῶ στὰ ὀξέα περιστατικὰ «σηκώνουν τὰ χέρια ψηλὰ», δὲν ἔχουν πρόταση γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος -Γραμματεὺς τῆς Συνοδικῆς Eπιτροπὴς ἐ­πὶ τῶν Αἱρέσεων μέ­χρι τῆς κοιμήσεώς του καὶ συντονιστὴς τῆς ἀντιαιρετικῆς προσπαθείας σὲ διορθόδοξο ἐπίπεδο, πραγματικὴ αὐθεντία στὰ ζητήματα τῶν αἱρέσεων- πραγματεύεται τὸ θέμα «Ὁμοιοπαθητικὴ» ἐντάσ­σοντάς το στὸ εὐρύτερο κεφάλαιο ποὺ ἐπιγράφεται «Ἀλχη­μεία»[11].

Πράγματι οἱ λεγόμενες Ἐναλλακτικὲς Θεραπεῖες δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ἐπάνοδο τοῦ ἀρχαίου γιατροῦ-μάγου στὴ ζωὴ τῶν συγχρόνων κοινωνιών[12].

γ) Eἶναι ἀκίνδυνα τὰ ὁμοιοπαθητικὰ «φάρμακα»; Τὸ ὁμοιοπα­θητικὸ φάρμακο στὶς συνήθεις ἀραιώσεις ποὺ δίνεται, δὲν περιέχει πρακτικῶς σχεδὸν οὔτε μόριο τῆς ἀρχικῆς οὐσίας[13]. Ὁπότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχει παρενέργειες, ἀφοῦ εἶναι κατά τό κοινῶς λεγόμενον «νεράκι κοπανιστό». Ἔχουμε ὅμως καὶ τὴν περίπτωση τῶν λεγομένων «νοσωδῶν ὁμοιοπαθητικών φαρμάκων» (nosodes), ποὺ παρασκευάζονται ἀπὸ καρκινωματώδεις ἱστούς, ὑγρὸ φυματιωδῶν σπηλαίων, συφιλιδικά ἐκκρίματα, ἐκκρίματα γονοκοκκικῆς ουρηθρίτιδος κ.λπ.[14] Τὰ «φάρμακα» αὐτὰ εἶναι δυνητικῶς ἐπι­κίνδ­υνα γιὰ τὴν ὑγεία αὐτῶν ποὺ τὰ χρησιμοποιοῦν καὶ ἀντι­βαίνουν στὴν ἰατρικὴ ἠθικὴ καὶ δεοντολογία.

Ἐκεὶ ὅμως ὅπου τὰ περὶ ἀκινδυνότητος τοῦ ὁμοιοπαθητικοῦ «φαρ­μάκου» δὲν ἰσχύουν καθόλου, εἶναι ἡ περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία ἀσθενεῖς ποὺ πάσχουν ἀπὸ σοβαρὲς ἀρρώστειες ἐγκατα­λείπουν τὴ θεραπεία ποὺ ἔκαναν στὸ πλαίσιο τῆς κλασσικῆς ἰα­τρικῆς γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν κάποια «ἐναλλακτικὴ θεραπευτικὴ μέθοδο» (Ὁμοιοπαθητικὴ κ.ἄ.). Σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἡ πορεία τῆς ἀσθενείας τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ὅταν πλέον διαπιστώσουν τὸ λάθος τους καὶ ἐπιστρέψουν στὴν κλασσικὴ θεραπεία ποὺ ἐ­φήρ­μοζαν, ἔχει γίνει πλέον μή ἀναστρέψιμη καὶ ἡ εὐθύνη γι' αὐ­τὸ βαρύνει τὶς «ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες»[15].

Ἀλλά, ἄς ὁλοκληρώσουμε τό θέμα μας μέ τίς ἑξῆς διαπιστώσεις: Ἀπὸ ὅσα ἀπεκαλύφθησαν μέχρι στιγμῆς, ἔγινε πιστεύουμε φανερό, ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητική, ἐνῶ δὲν ἔχει καμία ἐπιστημονικὴ βάση, ἔχει ὅμως σαφέστατη θεμελίωση στὸ χῶρο τοῦ ἀποκρυ­φισμοῦ καὶ τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν. Αὐτὸ ἀποδει­κνύ­εται πλήρως ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ κείμενα τῶν ἐπιφανεστέρων ὁμοιο­πα­θητι­κῶν παλαιῶν καὶ νέων.

Eἶναι ὑπαρκτὸς ὁ κίνδυνος νὰ δράσει ἡ Ὁμοιοπαθητική, ὅπως καὶ οἱ ὑπόλοιπες «ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες τῆς Νέας Ἐποχής» -λόγῳ ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς θεμελιώσεως- ὡς γέφυρα ποὺ θὰ ὁδη­γήσει ἀνύποπτους χριστιανοὺς στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, ἀμ­βλύ­νοντας, σὲ πρώτη φάση, τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριό τους.

Eἴμεθα σίγουροι ὅτι οἱ χριστιανοὶ ποὺ καταφεύγουν σ' αὐτὲς τὶς τεχνικὲς ἀγνοοῦν τή διάσταση τοῦ θέματος ποὺ ἀποκαλύπτουμε ἐδῶ. Τοὺς νεοεποχίτες τούς ἐκφράζουν αὐτὲς οἱ «θεραπεῖες». Eἶ­ναι ἡ ἐφαρμογὴ σὲ «ἰατρικὸ» ἐπίπεδο τῶν κοσμοθεωριακῶν τους ἀντιλήψεων. Oἱ ὁμοιοπαθητικοὶ ὅμως ποὺ δηλώνουν χριστιανοί, εἶναι δυνατὸν καὶ ἐπιτρεπτὸν νὰ ἀγνοοῦν αὐτὴ τὴ διάσταση; Πάντως, ἐπειδὴ ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ καὶ οἱ ὑπόλοιπες «ἐναλλακτικές», ἢ καλύτερα ἀνορθόδοξες (ἀπορριπτόμενες δηλαδὴ ἀπὸ τὴν κλασ­σικὴ ἰατρικὴ) θεραπευτικὲς μέθοδοι δημιουργοῦν καὶ ποιμαντικὸ πρόβλημα, θὰ ἦταν εὐχῆς ἔργο νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία σὲ ἐπίπεδο Ἐπισκόπων καὶ Ἱερᾶς Συνόδου.

Ἐμεῖς γιὰ λόγους συνειδήσεως καταθέτουμε τὴν ταπεινή μας συμβολὴ στὸ θέμα αὐτό. Eὐχόμεθα καὶ ἐλπίζουμε νὰ συμβάλει, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, στὴ διάλυση τῆς συγχύσεως.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλη­σιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/religions/homoeopathy_incompatible_orthodox_faith.htm

[2] Σπ. Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», Ἀθήνα 1989, σ. 113.

[3] Γ. Βυθούλκας, «Ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», σ. 202.

[4] Στό ἴδιο, σ. 193.

[5] Στό ἴδιο, σ. 201-202.

[6] Εἶναι ἀδύνατη ἡ κοινωνία ὄχι μόνο τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ τῶν θείων προσώπων ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Τὸ θέμα ἀναπτύσσει ἄριστα ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἐκφρά­ζοντας καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ παράδοση.

[7] Νὰ σημειώσουμε ὅτι οἱ «ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες» δὲν πρέπει νὰ συγχέονται μὲ τὴ φυσικὴ ὑγιεινὴ καὶ θεραπευτικὴ (βοτανοθεραπεία κ.ἄ.) ποὺ βασίζονται στὴ συνταγὴ τοῦ Ἱπποκράτους «οἱ τροφὲς νὰ γίνονται φάρμακα».

[8] Σύμφωνα μέ ἰατρικὲς ἔρευνες ἔχει ἀποτελεσματικότητα ἕως καὶ 30% στὶς περιπτώσεις ποὺ χορηγεῖται.

[9] Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ἔκανε λόγο γιὰ ὁμοιοπαθητικὰ χάπια διαβασμένα ἀπὸ μάγους. Βλ. Ἀθ. Ἀβραμίδη «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης», σ. 39.

[10] Xορήγηση οὔρων εἴτε ἀπὸ τὸ στόμα, εἴτε μὲ ἄλλους τρόπος. Βλ. ἀποκρυφιστικὸ περιοδικὸ «Τρίτο Mάτι», τεῦχος Ἰανουαρίου 1998, σσ. 26-34.

[11] π. Ἀντώνιος Αλεβιζόπουλος, «Ὁ ἀποκρυφισμὸς στὸ φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας», τεῦχος Γ' Ἀλχημεία, Ἀθήνα 1995, σσ. 77-80.

[12] Dr. David Sneed & Dr. Sharon Sneed, «Kριτικὴ στὴν Ἰατρικὴ τῆς Νέας Ἐποχής», ἔκδ. Στερέωμα, σ. 13.

[13] Ἀθ. Ἀβραμίδης, ὅπως ἀνωτ., σσ. 8-11.

[14] Γ. Βυθούλκας, «Ἡ ἐπιστήμη τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Ἰατρικῆς (K.O.Ι.). Ἀθήνα 1990, σσ. 145, 172.

[15] Βλ. σχετικῶς τὴν ἀναλυτικὴ ἀναφορὰ καὶ τεκμηριωμένη κριτικὴ ποὺ ἀσκεῖ ὁ Ἰατρικὸς Σύλλογος Ἀθηνῶν (Ι.Σ.Α.) στὶς λεγόμενες ἐναλλακτικὲς θεραπεῖες, ἢ πιό σωστὰ Ἀνορθόδοξες Θεραπευτικὲς Mεθόδους (ΑΝ.ΘE.M.), σύμφωνα μέ τὴν ὁρολογία τοῦ Ι.Σ.Α., καὶ ἡ ὁποία δημοσιεύεται στὸ βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ κ. Ἀθανασίου Ἀβραμίδη μὲ τίτλο «Ἀνορθόδοξες Θεραπευτικὲς Mέθοδοι τῆς «Νέας Ἐποχῆς», Ἐκδόσεις «Φωτοδότες», Ἀθήνα 1998, σ. 165, κ.ἑ.

 

Γράφει Συντακτική Ομάδα Χειλαδάκη

Σοκ, όπως, αποδεικνύεται, ένα ένζυμο που ονομάζεται λουσιφεράση καθιστά τον Μπιλ Γκέιτς το εμφυτεύσιμο σύστημα χορήγησης εμβολίων κβαντικής κουκίδας microneedle εμβόλιο.

Ο Μπιλ Γκέιτς δημιουργεί αυτό που αποκαλούμε Human Implantable Quantum Dot Microneedle Vaccination Delivery System και χρειάζεται ένα ένζυμο που ονομάζεται λουσιφεράση για να το λειτουργήσει. Καταργήστε τη λέξη «ανθρώπινο»( Human) και θα είναι 666.

Κάθε μέρα για όσους από εμάς πιστεύουμε στη Βίβλο, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ζούμε σε μια πολύ μοναδική εποχή. Πράγματι, είναι τόσο μοναδικό που μπορούμε να δούμε το βασίλειο του Αντίχριστου και το σύστημα του σημαδιού του θηρίου που συγκεντρώθηκε μπροστά στα μάτια μας. 100%. Οι σοφοί θα καταλάβουν. Έχετε ακούσει ποτέ για τη Λουσιφεράση;

Δαν. 12,9      Και μου απήντησεν· “ελά, Δανιήλ, πάψε να ερωτάς. Οι λόγοι αυτοί είναι κλεισμένοι και σφραγισμένοι, έως ότου έλθη το τέλος του καθωρισμένου καιρού.

Δαν. 12,10     Οι δίκαιοι θα αναδειχθούν, θα λευκανθούν δια των θλίψεων, θα καθαρισθούν ως δια πυρός, θα αγνισθούν πολλοί. Οι παράνομοι όμως θα εκτραπούν εις περισσοτέρας και μεγαλυτέρας ανομίας. Ολοι οι ασεβείς δεν θα εννοήσουν τίποτε, από όσα έχουν προφητευθή. Οι ευσεβείς όμως θα εννοήσουν καλώς τα πάντα.

Αυτή η έκφραση είναι ένας παλιός αγγλικός όρος που σημαίνει κάτι τόσο απίστευτο που είναι δύσκολο να το πιστέψεις. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί στο Ολοκαύτωμα είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού. Όταν ήρθαν στο φως οι ταινίες που συνέβαιναν, ήταν τόσο εκπληκτικό που ήταν δύσκολο να καταλάβουμε ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί. Αλλά συνέβη. Και αυτό που συμβαίνει, το αντιχριστιανικό σύστημα, είναι εξίσου δύσκολο να καταλάβουμε, αλλά εδώ είμαστε.

Ο Μπιλ Γκέιτς χτίζει αυτό που αποκαλούμε Human Implantable Quantum Dot Microneedle Vaccination Delivery System και αποτελείται από πολλά πράγματα. Η εστίαση είναι στον εμβολιασμό COVID-19, τον οποίο θέλει να δώσει σε όλους στη γη. Θα υπάρξουν κβαντικές κουκκίδες, ένα ψηφιακό αναγνωριστικό ID2020 και μια εμφυτεύσιμη συσκευή για την αγορά και πώληση κρυπτονομισμάτων με αριθμό διπλώματος ευρεσιτεχνίας #. 060606. Η ψηφιακή ταυτότητα εκδίδεται με τη μορφή του λεγόμενου διαβατηρίου ασυλίας. Όλα αυτά τα πράγματα και όλα όσα χρηματοδοτούνται από έναν άνδρα, τον Μπιλ Γκέιτς, είναι τουλάχιστον ένας εντυπωσιακός πρόδρομος του παγκόσμιου συστήματος του Χαράγματος του Θηρίου. Τουλάχιστον αυτή είναι μια εκτίμηση που θα οδηγήσει στο λογικό της τέλος. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το πραγματικό σύστημα Mark of the Beast.

Αλλά σήμερα θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σας σε ένα συστατικό, τα κβαντικά κουκκίδες που χορηγούν τα εμβόλια και ένα πολύ, πολύ μοναδικό βιοχημικό που κάνει τα πάντα να λειτουργούν. Σήμερα σας φέρνουμε το ένζυμο βιοφωταύγειας λουσιφεράση στο εγγύς υπέρυθρο, τη χημική ουσία που καθιστά τον κβαντικό εμβολιασμό αναγνώσιμο για κινητές συσκευές μέσω μιας ειδικής εφαρμογής.

Αυτό είναι σωστό, το ένζυμο που ανάβει το σύστημα παράδοσης εμβολιασμού Bill Gates Human Implantable Quantum Dot Microneedle ονομάζεται Luciferase, το οποίο καθιστά το εμβόλιο αναγνώσιμο πολύ μετά την ένεση του θύματος και αυτό που επιτρέπει τον απλό εμβολιασμό να λειτουργεί ως μάρκα. Λουσιφεράση. Θα θέλατε να δείτε τι κάνει η Luciferase; Δείτε.

Το «ΣύστημαHuman Implantable Quantum Dot Microneedle Vaccination Delivery System “  και αφαιρέστε τη λέξη «ανθρώπινο». Η αριθμητική τιμή αυτής της φράσης είναι 666, δείτε μόνοι σας.

 

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ
www.nikosxeiladakis.gr

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ Μαρουσῶ ἔδειχνε ἰδιαίτερα ἀνήσυχη ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, ὅταν ὅρμησε στὴν «Αἴθουσα Ἀντωνίου Ἀ­λε­βι­ζο­πού­λου» φωνάζοντας: «Τὰ μάθατε; Ἄνοιξαν Κέντρο ἐδῶ ἀ­πέ­ναν­τί μας»...

Ἀλλὰ ἄς ἐπανέλθουμε μὲ ψυχραιμία νὰ ἐξηγήσουμε ποιὰ εἶναι ἡ «Αἴθουσα Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου», ποῦ εἶναι τὸ «ἐδῶ ἀπέναντί μας», «τί Κέντρο ἄνοιξε» καὶ ποιὰ εἶναι τέλος πάντων ἡ Μαρουσῶ.

Ἄς ξεκινήσουμε ἀνάποδα: Ἡ Μαρουσῶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ὁμάδος Ἐργασίας τῆς Π.Ε.Γ., πού κάθε Πέμπτη ἀπόγευμα, 7,00΄ μὲ 9,00΄ μαζευόμαστε στὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς, Ἀποστόλου Παύλου 10 -δύο δρόμους δεξιὰ μετὰ τὴν Ε.Ρ.Τ.-, στὴν ἑβδομαδιαία συνάντηση γιὰ τὴν ἐ­νη­μέ­ρω­ση καὶ ἐκπαίδευση στὰ θέματά μας, τὰ σχετικὰ μὲ τὶς αἱ­ρέ­σεις, τὴν παραθρησκεία, τὶς «ἐναλλακτικὲς» -βλέπε καὶ «ὁλιστικὲς» ἢ «ἐνεργειακὲς»- πρακτικὲς καὶ τὴν «Νέα Ἐποχὴ» τοῦ Ὑδροχόου. Τὰ μαθήματα αὐτά, τῆς Πέμπτης, πραγ­μα­το­ποι­οῦν­ται στὸν 1ο ὄροφο τοῦ τριώροφου Ἐνοριακοῦ Κέντρου, σὲ χῶρο ποὺ παραχωρήθηκε πρὸ εἰκοσιπενταετίας ἀπὸ τὴν Ἐ­νο­ρί­α τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὴν Π.Ε.Γ. πρὸς τιμὴν τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου -ὁ ὁποῖος ἔζησε καὶ ἐρ­γά­στη­κε στὴν Ἁγία Παρασκευὴ κι ἔβαλε τὶς βάσεις στὸ ἀντιαιρετικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, Ἑλλαδικῶς καὶ Πανορθοδόξως-, τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ αἴθουσα φέρει τιμητικῶς τὸ ὄνομα.

Σχετικὰ τώρα μὲ τὸ «τί Κέντρο ἄνοιξε, ἐδῶ, ἀπέναντί μας» θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὰ δεδομένα μὲ προσοχή.

Ἤδη ἀπὸ τὸν Μάρτιο 2017 ἡ Ὁμάδα Ἐργασίας εἶχε ἐντοπίσει κάποιον φορέα μὲ τὸν ὕποπτο τίτλο «Κοινωνικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Σρὶ Λάνκα» στὸν ὁποῖο ὁ Δῆμος Ἀθηναίων παραχώρησε, τὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Πολυχώρου «Ἄννα καὶ Μαρία Καλουτᾶ», προκειμένου νὰ πραγματοποιήσει -τὸ «Κοινωνικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Σρὶ Λάνκα»- «ἐκδήλωση ὅπου τά παιδιὰ τοῦ Συλλόγου θὰ ἑρμηνεύσουν τὶς δεξιότητές τους στὸν χορό, μουσικὴ καὶ θέατρο[1]». Τὸν ἴδιο φορέα εἴχαμε ἐντοπίσει κι ἄλλες φορὲς στὴ συνέχεια, μὲ ἐλαφρῶς παραλλαγμένο τὸν τίτλο, ὡς «Πολιτιστικὸ Σύλλογο Σρὶ Λάνκα» σὲ διάφορες προσπάθειες διείσδυσης σὲ κοινωνικοὺς καὶ κοινοτικοὺς χώρους, προφανῶς γιὰ τὴν ἀπόκτηση ταυτότητας κοινωνικοῦ καὶ πολιτιστικοῦ σωματίου.

Τὸ μόνο ποὺ δὲν εἴχαμε ποτὲ φανταστεῖ ἦταν ὅτι ὁ ἀμφιλεγόμενος αὐτὸ φορέας θὰ ἐπιζητοῦσε νὰ στεγαστεῖ στὴν Ἁγία Παρασκευή, ἕνα προάστιο γνωστὸ γιὰ τὴν εὐαισθησία του στὴν ἀντιμετώπιση -προφανῶς ἀπὸ τὴν ἐγκαταβίωση καὶ τὴν δράση του σ' αὐτὸ τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου- τῶν ποικίλων αἱρετικῶν κακοδοξιῶν καὶ μάλιστα στὴν ὁδὸ Ἀποστόλου Παύλου 5, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο, τοῦ χώρου ὅπου γίνονται καὶ τὰ μαθήματα τῆς Ὁμάδας Ἐργασίας τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ ἔκπληξή μας δὲν κράτησε πολὺ καθὼς ἤδη ὁ «Πολιτιστικὸς Σύλλογος Σρὶ Λάνκα» ἔσπευσε νὰ διαφημίσει στὰ κοινωνικὰ δίκτυα τὴν παρουσία του καὶ τὶς προθέσεις του.

Στὸ Facebook ὁ μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ «Πολιτιστικὸς Σύλλογος Σρὶ Λάνκα» παρουσιάστηκε πλέον «μὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια» ὡς τὸ ἑλληνικὸ σκέλος τοῦ «Atlantic Theravada Bud­dhist Culture and Meditation Society», δηλαδὴ ὡς «Ἀτλαντι­κὸς Βουδιστικὸς Σύλλογος Θεραβάδα, Πολιτισμοῦ καὶ Δια­λογισμοῦ», μὲ ἕδρα τὸν Καναδὰ[2].

Ἄρα, ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἐπίσημη «Παράδοση Θεραβάδα», μία ἀπὸ τὶς τρεῖς βασικὲς «Παραδόσεις» (τάσεις) τοῦ Βουδισμοῦ -οἱ ἄλλες δύο εἶναι ἡ «Παράδοση Μαχαγιάνα» (Mahayana, «τὸ Μεγάλο Ὄχημα») καὶ ἡ «Παράδοση Βατζραγιάνα» (Vajrayana, «ὁ Διαμαντένιος Δρόμος»)[3]- κι ὄχι ἕναν ἀθῶο «Πολιτιστικὸ Σύλλογο» ἀπὸ τὴ Σρὶ Λάνκα. Ἔτσι συμπληρώθηκε τὸ «βουδιστικὸ πὰζλ» στὴ χώρα μας, καθὼς οἱ ἄλλες βουδιστικὲς «Παραδόσεις» ἔχουν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἤδη ἐγκατασταθεῖ στὴν Ἀθήνα, Θεσσαλονίκη κι ἀλλοῦ...

Ἐκφράζοντας τὴν ἀπορία μας, «γιατί βουδιστικὸ Κέντρο ἐδῶ» σπεύσαμε νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὴν Ἀδελφότητα Θεολόγων «Ἡ Ζωὴ» ποὺ διατηρεῖ τὴν «Ἑστία Χριστιανικῆς Ἀγάπης» στὴν ὁδὸ Ἀ­πο­στό­λου Παύλου 4-6, δίπλα μας κι ἀπέναντι ἀπὸ τὸ «Βουδιστικὸ Κέντρο Θεραβάδα», μήπως κι ἐκεῖνοι εἶχαν κάποια πληρέστερη πληροφόρηση ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅμως ἡ μόνη πληροφορία ποὺ ἀποκομίσαμε ἦταν ὅτι ὁ κῆπος μὲ τὴν διώροφη μονοκατοικία ἀνῆκαν στὸν ἐκλιπόντα Στρατηγὸ Ὀδυσσέα Μαρούλη -γνωστὴ προσωπικότητα στὴν περιοχή μας-, ὁ ὁποῖος εἶχε 2 κόρες -τὴν μὶα ὕπανδρο- κι ὅτι τὸ διώροφο εἶχε πιθανῶς περιέλθει ἐκ κληρονομίας σὲ κάποια ἀπὸ αὐτές· ἤγουν, πληροφορία ἀδιέξοδος.

Ὅμως δὲν χρειάστηκε νὰ περιμένουμε πολὺ, καθὼς τὸ Βου­δι­στι­κὸ Κέντρο συνέχισε νὰ βομβαρδίζει τὸ Facebook[4] μὲ τὰ ἐπιτεύγματα καὶ τὶς προθέσεις του, ἐνημερώνοντας ἄλλοτε γιὰ τὸ πῶς διευθέτησε τοὺς χώρους τῆς νέας τους στέγης, πότε καὶ πῶς θὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ σεμινάρια διαλογισμοῦ ἢ πότε θὰ κάνει διαλέξεις «ὁ Σεβάσμιος Nyanadassana (Ἰωάννης Τσέλιος)[5], ὁ πρῶτος Ἕλληνας Βουδιστὴς μοναχός τῆς ἀρχαίας Βουδιστικῆς παράδοσης Θεραβάντα ποὺ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ διδάξει διαλογισμὸ καὶ Ντάρμα στὰ Ἑλληνικὰ[6]».

Οἱ πρῶτες μας διαπιστώσεις ἦταν ὅτι τὸ κοινό δὲν φάνηκε ἰδιαίτερα πρόθυμο στίς προσκλήσεις του Κέντρου -ἂν καὶ μιὰ ψυχὴ νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὶς κακοδοξίες τοῦ Βουδισμοῦ, τὸ κόστος κι ἡ εὐθύνη μας εἶναι τεράστια-, ὅμως ὁ δαιμόνιος νοῦς φροντίζει νὰ ἐκμεταλλεύεται κάθε δυνατότητα κι ἔτσι «τὰ μαθήματα μεταδίδονται καὶ ζωντανὰ μὲ Live Streaming μέσω Facebook καὶ μπορεῖ κανεὶς νὰ παρακολουθήσει τὰ video τῶν προηγούμενων μαθημάτων[7] ἐνῶ τὸ πρῶτο μάθημα ξεκίνησε στὶς 13/3/2019».

Καὶ βέβαια, οἱ προσφορὲς δὲν εἶναι πάντοτε δωρεάν· ἔτσι «Τὸ Βουδιστικὸ Κέντρο Θεραβάντα διοργανώνει δύο ὁλοήμερα retreats διαλογισμοῦ μὲ τὴν Σεβάσμια μοναχὴ Vimuththa Therani. Μέγιστος ἀριθμὸς ἀτόμων 25. Ἡ συμμετοχὴ καὶ γιὰ τὶς δύο μέρες εἶναι 40 € ἀνὰ ἄτομο. Συμπεριλαμβάνεται ἐλαφρὺ γεῦμα, καφὲς καὶ τσάϊ. Λόγω περιορισμοῦ τῶν θέσεων θὰ ὑπάρξει σειρὰ προτεραιότητος. Ἡ πληρωμὴ θὰ γίνεται μέσω τραπέζης ἢ paypal. Ὅταν κάνετε τὴν πληρωμὴ παρακαλῶ νὰ ἀναφέρετε τὸ ὄνομα, τὸ τηλέφωνό σας καὶ τὸ email σας».

Καὶ πέραν ἀπὸ τοὺς ἀσιάτες «δασκάλους» καὶ τὸν Ἰωάννη Τσέλιο (Σεβάσμιο Nyanadassana) βασικὸ ρόλο στὴν ὅλη δραστηριότητα παίζουν καὶ λαϊκοὶ συνεργάτες ὅπως ὁ ἐ­πι­χει­ρη­μα­τί­ας Μιχαὴλ Ξυνὸς[8] κ.ἄ.

Ὅμως, παρ' ὅλες τὶς προσπάθειες κι ἐπειδὴ προφανῶς ἡ προσέλευση στὸ Κέντρο δὲν ἦταν κατὰ τοὺς διοργανωτὲς ἡ ἀναμενόμενη, ἐφευρέθηκαν κι ἄλλοι τρόποι, ὅπως π.χ. ἡ ἀναγγελία ὅτι «ἂν θέλετε νὰ βοηθήσετε ἐθελοντικὰ στὴ γραμματειακὴ ὑποστήριξη τοῦ κέντρου μας, μπορεῖτε νὰ στείλετε τὸ βιογραφικό σας μαζὶ μὲ μὶα σύντομη περιγραφὴ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐθελοντικὴ αὐτὴ θέση στὸ e-mail...».

Ἢ ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τῶν Βουδιστῶν ποὺ ξεπερνάει σὲ προκλητικότητα ὅλες τὶς προηγούμενες καθὼς στοχεύει στὸ συναίσθημα τῶν ἀποδεκτῶν του μηνύματος. Τώρα, καλοῦνται τὰ ἀνυποψίαστα θύματα «νὰ προσφέρουν τὴν τροφὴ στοὺς μοναχούς τῆς αὐθεντικῆς Βουδιστικῆς παράδοσης Theravada ἀπὸ τὶς 8:00΄ μέχρι τὶς 11:00΄, ποὺ μποροῦν νὰ τρῶνε μετὰ τὴν ὥρα τῆς χαραυγῆς μέχρι τὴν ὥρα ποὺ μεσουρανεῖ ὁ ἥλιος. Μετὰ δὲν τρῶνε μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα. Αὐτὸ βοηθάει στὸ νὰ μποροῦν νὰ διαλογίζονται περισσότερες ὧρες μὲ καθαρότερο νοῦ. Ἡ τροφὴ πρέπει νὰ προσφέρεται στὰ χέρια τῶν μοναχῶν διότι οἱ ἴδιοι, μὲ βάση τοὺς μοναστικοὺς κανόνες, δὲν μποροῦν νὰ παίρνουν ἀπὸ μόνοι τους κάτι ποὺ δὲν τοὺς ἔχει δοθεῖ διότι ἡ ζωὴ τους στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἐπαιτεία. Ὑ­πεν­θυ­μί­ζε­ται ὅτι ὅλες οἱ πνευματικὲς διδασκαλίες παρέχονται ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς πρὸς τοὺς λαϊκοὺς ἐντελῶς δωρεάν. Εἶναι μιὰ εὐ­και­ρί­α γιὰ ὅσους θέλουν νὰ προσφέρουν καὶ νὰ ἐξασκήσουν τὴν ἀρετὴ τῆς γενναιοδωρίας νὰ συμμετέχουν σὲ αὐτὴ τὴ δραστηριότητα».

Τώρα, τί νὰ ποῦμε; Ὅτι μᾶς κοροϊδεύουν κατάμουτρα;

Σπεύσατε, λοιπόν, νὰ ταΐσετε στοὺς κακόμοιρους μοναχούς τῆς αὐθεντικῆς Βουδιστικῆς παράδοσης Theravada ποὺ δὲν τρῶνε μέχρι τὴν ἑπόμενη μέρα γιὰ νὰ μποροῦν νὰ διαλογίζονται περισσότερες ὧρες μὲ καθαρότερο νοῦ...».

Ποιὸς εἶπε ὅτι οἱ βουδιστὲς μοναχοὶ δὲν χρησιμοποιοῦν τεχνάσματα γιὰ νὰ παρασύρουν ἀνυποψίαστα θύματα στὴν πλάνη τους; Ἡ ἐφευρετικότητα κάποιων δὲν ἔχει ὅρια.

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγω ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικὲς καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] https://yperdiavgeia.gr/decisions/view/22710898

[2] https://atlanticbuddhist.com/

[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Theravada#/media/File:Buddhist_sects.png

[4] https://www.facebook.com/Theravada.Greece/

[5] http://archive.is/wip/wi7fN

[6] https://www.youtube.com/watch?v=BrzTkfaYexc

[7] http://bit.ly/2Wc6GAo

[8] https://www.quora.com/profile/Michael-Xynos

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἔ­χουν πε­ρά­σει 18 χρό­νια ἀ­πό τήν ση­μαν­τι­κό­τα­τη, γιά μέ­να, ἐ­κεί­νη ἐκ­πομ­πή, πού πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στό Ρα­δι­ο­φω­νι­κό Σταθ­μό τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Ἦ­ταν Τρί­τη, 25 Ἰ­ου­νί­ου 2002, 9,15΄ τό πρω­ί. Θά μπο­ροῦ­σε κα­νείς εὔ­λο­γα νά ἀ­να­ρω­τη­θεῖ: τί τό ση­μαν­τι­κό μπο­ρεῖ νά εἶ­χε μιά ἐκ­πομ­πή ρου­τί­νας, τή στιγ­μή πού ἔ­χω προ­σω­πι­κά συμ­με­τά­σχει σέ δε­κά­δες πα­ρό­μοι­ες, ἀ­πό τήν ἐ­πο­χή τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Ἀν­τω­νί­ου ἀ­κό­μη, ἀ­πό τό 1990; Ἀλ­λά αὐ­τό θά τό δοῦ­με στή συ­νέ­χεια.

Ἡ Ἐκ­πομ­πή πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε τό πρω­ί τῆς ἴ­διας ἡ­μέ­ρας, πού ἐ­πρό­κει­το νά τα­ξι­δέ­ψω στή Λά­ρι­σα γιά μιά ὁ­μι­λί­α, προ­σκε­κλημέ­νος ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Μη­τρό­πο­λη Λα­ρί­σης καί Τυρνάβου.

Ἀλ­λά καί πά­λι, ἡ εὔ­λο­γη ἀ­πο­ρί­α· τί τό ση­μαν­τι­κό μπο­ρεῖ νά ἔ­χει μιά ὁ­μι­λί­α σέ σχέ­ση μέ τίς δε­κά­δες ὁ­μι­λί­ες, πού ἔ­χουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ ἀ­πό τόν γράφον­τα, σέ πλῆ­θος εὐ­και­ρι­ῶν ἀ­νά τήν Ἑλ­λά­δα;

Ἦ­ταν τό ἀν­τι­κεί­με­νο τῆς ὁ­μι­λί­ας -ὅ­σο καί τῆς ρα­δι­ο­φω­νι­κῆς ἐκ­πομ­πῆς-, πού κα­θι­στοῦ­σε τό ὅ­λο θέμα τό­σο ση­μαν­τι­κό. Καί τό ἀν­τι­κεί­με­νο αὐ­τό ἀ­φο­ροῦ­σε τόν νε­α­ρό μά­γο Χά­ρι Πό­τερ, τόν ἥ­ρω­α ἑκα­το­μμυ­ρί­ων παι­δι­ῶν, σ’ ὁ­λό­κλη­ρο τόν κό­σμο, ἀλ­λά καί χι­λιά­δων παι­δι­ῶν στή χώ­ρα μας.

Δέν γνω­ρί­ζω, 22 χρό­νια με­τά τήν ἐμ­φά­νι­ση τοῦ συν­δρό­μου «Χά­ρι Πό­τερ», πό­σο εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι μπο­ροῦν νά χα­ρα­κτη­ρι­στοῦν οἱ Ἕλ­λη­νες Ὀρ­θό­δο­ξοι πι­στοί ἐ­πά­νω στό φαι­νό­με­νο «Χά­ρι Πό­τερ», πού σήμερα δείχνει νά μήν ὑφίσταται κάν. Καί δέν εἶ­ναι νά ἀ­πο­ρεῖ κα­νείς γιά τό γε­γο­νός αὐ­τό, κα­θώς εἶ­ναι γνω­στό ὅ­τι ὁ Ἕλ­λη­νας ἔ­χει τήν τά­ση νά με­γα­λουρ­γεῖ μό­νο ὅ­ταν ὁ ἴ­διος νοι­ώ­θει ὅ­τι ἐ­λέγ­χει μιά κα­τά­στα­ση ἐξ ὁ­λο­κλή­ρου, ἐ­νῶ σπά­νια εἶ­ναι δι­α­τε­θει­μέ­νος νά δε­χθεῖ ὁ­δη­γί­ες ἤ ἐν­το­λές.

Ἔ­τσι, καί στό πρό­βλη­μα «Χά­ρι Πό­τερ» δέν μπο­ροῦ­σε νά ἰ­σχύ­σει κά­τι τό διαφορετικό. Ὑ­πῆρ­ξαν πρό­σω­πα, πού ἀν­τι­λή­φθη­καν τόν τε­ρά­στιο κίν­δυ­νο καί κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά στρα­τεύ­θη­καν γιά νά τόν ἀν­τι­με­τω­πί­σουν καί ὑ­πῆρ­ξαν ἄλ­λοι, πού ἔνοι­ω­σαν ὅ­τι «κα­λά τώ­ρα..., ὑ­πάρ­χουν κι ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πιό ση­μαν­τι­κά». Τε­λι­κά κα­τα­νο­οῦ­με ὅ­τι εἶ­ναι θέ­μα ἀ­ξι­ο­λό­γη­σης καί κα­θο­ρι­σμοῦ τῶν προ­τε­ραι­ο­τή­των καί φυ­σι­κά δέν μεμφόμεθα κα­νέ­ναν.

Βέ­βαι­α, ὅ­λοι κα­τα­νο­οῦ­με ὅ­τι τά παι­διά μας ἀ­πο­τε­λοῦν τήν ὑ­π’ ἀ­ριθ­μόν ἕνα προ­τε­ραι­ό­τη­τά μας κι ἄν τά παι­διά μας αὐ­τά ἀ­φε­θοῦν νά ἐκ­παι­δευ­θοῦν μέ βά­ση τά πρό­τυ­πα καί τίς δι­δα­σκα­λί­ες τῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας αὔ­ριο θά βρε­θεῖ ἐμ­πρός σέ νέ­ους γε­νί­τσα­ρους· αὐ­τή τή φο­ρά, νεοεποχίτες.

Καί σάν ἀν­τί­λο­γο στή γνω­στή ρή­ση τῶν ἐ­φη­συ­χα­σμέ­νων -πού στα­θε­ρά μᾶς προ­βάλ­λουν τό στε­ρε­ό­τυ­πο ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας ἔ­χει ἀ­πό τῆς ἱ­δρύ­σε­ώς της δε­χθεῖ ἄ­πει­ρες προ­κλή­σεις, ἀλ­λά, ἐ­φ’ ὅ­σον «πύ­λαι ἄ­δου οὐ κα­τι­σχύ­σου­σιν αὐ­τῆς», δεν κιν­δυ­νεύ­ει-, θά ἀ­παν­τή­σου­με ὅ­τι: Ἡ μέν Ἐκ­κλη­σί­α, ὡς σῶ­μα Χρι­στοῦ, δέν κιν­δυ­νεύ­ει ἀλ­λά -ὅ­πως συ­νή­θι­ζε νά λέ­ει ὁ μα­κα­ρι­στός π. Ἀν­τώ­νιος Ἀ­λε­βι­ζό­που­λος-, χά­νον­ται ψυ­χές, «ὑ­πέρ ὥν Χρι­στός ἀ­πέ­θα­νεν».

Τό πῶς καί πό­σο λοι­πόν τά παι­διά μας δη­λη­τη­ρι­ά­ζον­ται κα­θη­με­ρι­νά ἀ­π’ ὅ­σα βλέ­πουν, ἀ­κοῦν καί κα­τα­να­λώ­νουν, δέν εἶ­ναι εὔ­κο­λο νά προσ­δι­ο­ρι­στεῖ μέ ἀ­κρί­βεια πα­ρά μό­νον ἀ­πό ἕ­ναν εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νο παι­δα­γω­γό, μέ κα­λή γνώ­ση τοῦ θέ­μα­τος «ἀ­πο­κρυ­φι­σμός καί παραθρησκεία», μέ κα­θη­με­ρι­νή πο­λύ­ω­ρη ἐ­πα­φή μέ παι­διά καί νέ­ους, τόν ὁ­ποῖ­ο τά παι­διά αὐ­τά θά ἀν­τι­με­τω­πί­ζουν πλέ­ον σάν συνομήλικο καί συμ­μα­θη­τή τους καί κά­πο­τε καί σάν «κολ­λη­τό» τους.

Πό­σο εὔ­κο­λο ὅ­μως νο­μί­ζε­τε ὅ­τι εἶ­ναι κά­τι τέ­τοι­ο;

Ἀ­κό­μη καί σέ ἰ­δα­νι­κές πε­ρι­πτώ­σεις, χα­ρι­σμα­τι­κῶν δα­σκά­λων καί κα­θη­γη­τῶν, πού κα­τορ­θώ­νουν, οἱ μα­θη­τές καί φοι­τη­τές τους, νά κρέ­μον­ται κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά ἀ­πό τά χεί­λη τους, μιά ἴ­σοις ὅ­ροις ἐ­πι­κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐν πολ­λοῖς ἀ­πα­γο­ρευ­τι­κή. Πο­τέ δέν θά κα­τα­φέ­ρει ὁ χα­ρι­σμα­τι­κός κα­θη­γη­τής νά δη­μι­ουρ­γή­σει τό πλαί­σιο ἐ­κεῖ­νο καί τό κλῖ­μα ἐ­κεῖ­νο, πού θά ἐ­πι­τρέ­ψει στό παι­δί ἤ στό νέ­ο νά ἀ­νοί­ξει τήν καρ­διά του καί νά τοῦ ἐ­κμυ­στη­ρευ­θεῖ τίς μύ­χι­ες σκέ­ψεις καί ἐ­πι­θυ­μί­ες του.

Αὐ­τό, ὅ­μως, πού ἦ­ταν καί εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον στίς πα­ρα­δο­σια­κές σχέ­σεις, στήν κλα­σι­κή μορ­φή ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας νέ­ων καί ἐ­νη­λί­κων, εἶ­ναι ἐν μέ­ρει ἐ­φι­κτό σή­με­ρα στό δι­α­δί­κτυ­ο (internet), σέ παι­δα­γω­γούς μέ λε­πτό­τη­τα, μέ συ­ναί­σθη­ση εὐ­θύ­νης καί μέ σχε­τι­κή γνώ­ση τῆς σύγ­χρο­νης τεχνολογίας. Καί ἡ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α αὐ­τή πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται ἤ­δη ἀ­πό ἐ­ξει­δι­κευ­μέ­νους συ­νερ­γά­τες, στίς λε­γό­με­νες ὁ­μά­δες συ­ζή­τη­σης, πού ἀ­πευ­θύ­νον­ται σέ παι­διά καί σέ νέ­ους, δη­λα­δή, μέ τήν συμ­με­το­χή σέ νε­α­νι­κά Fora.

Ἔ­τσι, λοι­πόν, γιά νά μήν μα­κρη­γο­ροῦ­με καί γιά νά ἐ­πα­νέλ­θου­με στό θέ­μα μας, τό πρω­ί ἐ­κεῖ­νο, στό Ρα­δι­ο­φω­νι­κό Σταθ­μό τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλλάδος, κα­λε­σμέ­νος ἀ­πό τήν κ. Ἀ­δα­μαν­τί­α Μπούρ­τζι­νου, ρω­τή­θη­κα γιά τό θέ­μα τῆς ἀ­πο­γευ­μα­τι­νῆς μου ὁ­μι­λί­ας, στή Λά­ρι­σα καί γιά τό βι­βλί­ο: «Ναί ἤ ΟΧΙ στό Χά­ρι Πό­τερ;», πού ἦ­ταν πλέ­ον ἔ­τοι­μο κι ἐ­πρό­κει­το νά κυ­κλο­φο­ρή­σει σύν­το­μα. Τό βιβλίο αὐτό τε­λι­κά κυ­κλο­φό­ρη­σε τόν Μά­ϊ­ο τοῦ 2003, μέ ἐ­ξαι­ρε­τι­κή ἐ­πι­τυ­χί­α καί πραγ­μα­το­ποίη­σε σέ τρία χρόνια 4 ἐ­πα­νεκ­δό­σεις.

Στή συ­νέν­τευ­ξη ἐκείνη ὑ­πο­γραμ­μί­στη­κε ἔν­το­να ὁ πο­νη­ρός καί ὑ­πο­χθό­νιος τρό­πος μέ τόν ὁ­ποῖ­ο ἡ Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (J. K. Rowling), συγ­γρα­φεύς τῆς σει­ρᾶς τῶν βι­βλί­ων «Χά­ρι Πό­τερ», χτί­ζει τόν μύ­θο της ἔ­τσι ὥ­στε νά κα­τα­στή­σει τήν μα­γεί­α ὄ­χι μό­νον ἀ­πο­δε­κτή ἀλ­λά καί ἐ­πι­θυ­μη­τή ἀ­πό τούς μι­κρούς, ἀλ­λά καί τούς με­γά­λους ἀ­να­γνῶ­στες της. Πῶς χρη­σι­μο­ποι­εῖ τό χι­οῦ­μορ καί τήν λε­πτή εἰ­ρω­νεί­α –στοι­χεῖ­α ἰ­δι­αί­τε­ρα προ­σφι­λή σέ μιά κοι­νω­νί­α ἀν­τα­γω­νι­στι­κή, σάν τήν ση­με­ρι­νή, ὅ­που οἱ σχέ­σεις τῶν ἀν­θρώ­πων ἀγνοοῦν τήν ἀ­γα­πη­τι­κή δι­ά­στα­ση καί πα­λιν­δρο­μοῦν με­τα­ξύ εἰ­ρω­νεί­ας καί κο­λα­κεί­ας. Οἱ ἄν­θρω­ποι καί εἰ­δι­κά τά παι­διά «ἀ­να­γνω­ρί­ζουν» ὑ­πο­συ­νεί­δη­τα τόν ἑ­αυ­τό τους, στά γρα­πτά τῆς Ρόουλινγκ, καί στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό, ταυ­τί­ζον­ται μέ τούς ἥ­ρω­ές της· ἕ­νας ἀ­πό τούς λό­γους, πού προσ­δί­δει στά βι­βλί­α της ἐ­πι­τυ­χί­α. Ἐ­δῶ, κα­κοί, πο­νη­ροί, ἀ­νεγ­κέ­φα­λοι, πε­ρι­γρά­φον­ται καί προ­βάλ­λον­ται ὅ­σοι ἀ­πορ­ρί­πτουν τήν μα­γεί­α, ὡς κα­κή καί ἐ­πι­κίν­δυ­νη. Εἶ­ναι οἱ Muggles -ὅ­ρος ὑ­πο­τι­μη­τι­κός γιά τούς ἁ­πλούς ἀν­θρώ­πους, πού ἀ­πορ­ρί­πτουν τήν ἄ­σκη­ση τῆς μα­γεί­ας- μέ κο­ρυ­φαί­ους τούς Darsley, τό ζεῦ­γος πού ἀ­νέ­λα­βε τήν υἱ­ο­θε­σί­α τοῦ Χά­ρι Πό­τερ.

Ἡ Ρόουλινγκ ἐ­ξαν­τλεῖ ὅ­λη τήν συγ­γρα­φι­κή της δει­νό­τη­τα στήν προσπάθειά της αὐτή –κι αὐ­τό δέν μπο­ροῦ­με νά μήν τῆς τό ἀ­να­γνω­ρί­σου­με, ὅτι πρόκειται γιά ἰκανή συγγραφέα-, ἀλ­λά, πά­λι, δέν εἶ­ναι πιό ἐ­πι­κίν­δυ­νος ἕ­νας τα­λαν­τοῦ­χος, ἀλ­λά δι­ε­στραμ­μέ­νος δη­μι­ουρ­γός ἀ­πό ἕ­ναν ἀ­τά­λαν­το, τόν ὁ­ποῖ­ο τό κοι­νό πι­θα­νόν, θά ἀ­πορ­ρί­ψει ἔ­τσι κι ἀλ­λι­ῶς ἀπό τήν ἀρχή;

Ἡ Ρόουλινγκ ἐ­ξαν­τλεῖ­ται, λοι­πόν, στό νά πε­ρι­γρά­ψει, μέ ὕ­που­λο τρό­πο, τήν ἄ­σκη­ση τῆς μα­γεί­ας σάν κα­λή καί ἀ­πο­δε­κτή καί τούς ἀν­τι­τι­θέ­με­νους σάν κα­κούς, ἀ­νό­η­τους ἤ στήν κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, βα­ρε­τούς. Τί τέ­λεια ἀν­τι­στρο­φή τῶν ἀ­ξι­ῶν;

Ἡ Ρόουλινγκ προ­χω­ρεῖ ἀ­κό­μη σέ μιά προσπάθεια νά κα­θι­ε­ρώ­σει στήν συ­νεί­δη­ση τοῦ ἀ­να­γνώ­στη τό μον­τέ­λο τοῦ δῆ­θεν κα­λοῦ ἤ «λευ­κοῦ» μά­γου, σέ ἀν­τί­θε­ση μέ τόν δῆ­θεν κα­κό ἤ «μαῦ­ρο» μά­γο, δι­α­χω­ρι­σμό πού πάν­το­τε ἐ­πι­χει­ροῦ­σε νά κα­θι­ε­ρώ­σει ὁ ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κός χῶ­ρος καί ἰ­δι­αί­τε­ρα ἀ­πό τήν ἐ­πο­χή τῆς Ἑ. Π. Μπλα­βά­τσκη καί τῆς «Θε­ο­σο­φι­κῆς Ἑ­ται­ρεί­ας» της.

Ἀ­ξί­ζει ἐδῶ νά ση­μει­ω­θεῖ -ἄν καί ὁ ὅ­ρος ἔ­χει πλέ­ον πο­λι­το­γρα­φη­θεῖ δι­ε­θνῶς-, ὅ­τι καί ἁ­πλῆ ἀ­να­φο­ρά σέ «μαύ­ρη» μα­γεί­α ἀ­πό χεί­λη Ὀρ­θό­δο­ξα, ἀ­πο­τε­λεῖ ἀ­στο­χί­α, κα­θώς ἔ­τσι ἀ­συ­νεί­δη­τα ἀ­πο­δε­χό­μα­στε τήν ὕ­παρ­ξη ὄ­χι μί­ας καί μο­να­δι­κῆς μα­γεί­ας, ὅ­πως ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­να­φέ­ρει στίς Ἅ­γι­ες Γρα­φές της, ἀλ­λά πολ­λῶν εἰ­δῶν, κά­τι πού ὁ ἀ­πο­κρυ­φι­σμός κα­τόρ­θω­σε νά ἐμ­πε­δώ­σει στίς συ­νει­δή­σεις τῶν ἀν­θρώ­πων.

Ἕ­να, τρί­το καί πο­λύ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ση­μεῖ­ο ἀ­να­φο­ρᾶς στά βι­βλί­α τῆς Ρόουλινγκ εἶ­ναι ἡ ἀ­να­φο­ρά καί πε­ρι­γρα­φή ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κῶν πρα­κτι­κῶν μέ πολ­λές λε­πτο­μέ­ρει­ες, ὅ­πως: ἐ­πῳ­δές (ξόρ­κια) καί τε­λε­τουρ­γί­ες, κά­τι ἄ­γνω­στο στό παι­δι­κό ἀ­νά­γνω­σμα λί­γα χρό­νια νω­ρίτερα. Αὐ­τό εἶ­ναι κι ἕ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ση­μεῖ­ο πού πρέ­πει νά ὑ­πο­γραμ­μί­ζε­ται, ὅ­ταν μή ἐ­νη­με­ρω­μέ­νοι γο­νεῖς ὑ­πο­βάλ­λουν συ­χνά τό κλα­σι­κό ἐ­ρώ­τη­μα: «Μά καί στά πα­ρα­μύ­θια, στό πα­ρελ­θόν, δέν γί­νον­ταν ἀ­να­φο­ρές σέ μά­γους καί μα­γι­κά»;

Στό σύγ­χρο­νο, λοιπόν, «παι­δι­κό» ἀ­νά­γνω­σμα ἐ­πι­στρα­τεύ­ε­ται ὅ­λη ἡ ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κή γραμ­μα­τεί­α γιά νά «ἀ­πο­κτή­σουν τά γρα­πτά ἀ­λη­θο­φά­νεια», ὅ­πως δη­λώ­νει καί ἡ Ρόουλινγκ σέ σχε­τι­κή συ­νέν­τευ­ξη στούς Times.

Ἔ­τσι, πα­ρε­λαύ­νουν ἀ­πό τά βι­βλί­α της, ἀ­πό τόν ἀλ­χη­μι­στή Νικολά Φλαμέλ (Nicholas Flamel)[1] καί τόν ἀ­στρο­λό­γο καί μά­γο Κορνήλιο Αγρίππα (Heinrich Corne­li­us Agrippa)[2] -ἱ­στο­ρι­κά πρό­σω­πα καί οἱ δύ­ο- μέ­χρι καί τίς πρα­κτι­κές τῆς δαι­μο­νι­κῆς σω­μα­τι­κῆς κα­τά­λη­ψης καί τοῦ «ξε­ρι­ζώ­μα­τος τοῦ μαν­δρα­γό­ρα» -γιά νά ἀ­να­φέ­ρου­με ἐ­λά­χι­στα μό­νο δείγ­μα­τα ἀ­πο­κρυ­φι­στι­κῶν ἀ­να­φο­ρῶν σέ παι­δι­κό ἀ­νά­γνω­σμα.

Ὅμως ἐπειδή τό πρόβλημα δέν ἔπαυσε νά ὑπάρχει καθώς καί διδακτορικές διατριβές -ἀπό παιδιά τοῦ τότε καί ἐπιστήμονες τοῦ σήμερα- ἔχουν πραγματευθεῖ θετικά τό σύνδρομο «Χάρι Πότερ», θά ἐπανέλθουμε συντόμως ἐπί τοῦ θέματος.

 

[1] http://archive.is/Lasnq

[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Heinrich_Cornelius_Agrippa

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Σέ δύο προηγούμενα φύλλα τῆς Ἐφημερίδας μας εἴχαμε ἀ­σχο­ληθεῖ μέ τό μοναδικὸ -γιὰ τὰ χρονικὰ τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνα στὴ χώρα μας- ἐγχειρίδιο, μέ τίτλο: «Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἀσυμβί­βαστη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη»[1], πού κυκλοφόρησε τό 1998, ἀπό τήν «Πρωτoβoυλία Γoνέων Βoρείου Ἑλλάδoς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πολιτισμοῦ, τῆς Oἰκογε­νείας καὶ τοῦ Ἀτόμου», μέ βασικό συντελεστή τοῦ ὅλου ἐγχει­ρή­ματος, τόν Ὁσιολ. Μοναχὸς π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη.

Σήμερα συνεχίζουμε μὲ ἐπὶ πλέον ὑλικὸ ἀπὸ τὸ ἀξιόλογο αὐ­τό ἔργο ἐξετάζοντας μεταξὺ ἄλλων καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἱδρυ­τοῦ τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς Σάμουελ Χάνεμαν (Samuel Hah­ne­mann) ποὺ ὑπῆρξε τόσον Mασόνος, ὅσον καὶ Ἀλχημιστής.

Αὐτὰ ὅλα λοιπὸν δὲν εἶναι ἄσχετα μὲ τὴν ἀλχημιστική ἰδιότητα τοῦ Hahnemann γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ὁμοιοπαθητικὸς Γιῶργος Βυθούλ­κας ἀναφέρει ὅτι: «... ἦταν ἕνας χημικὸς μὲ ἄριστα προσόντα καί, ἐπίσης, εἶχε μεγάλη ἐπίγνωση τῆς ἀλχημείας»[2].

Eἶναι σαφὲς ὅτι ὁ ὅρος «ἀλχημεία» ἀναφέρεται ἐδῶ μὲ τὴ μεταφυ­σική του ἔννοια, γι' αὐτὸ ἄλλωστε καὶ διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν ἰδιό­τη­τα τοῦ Hahnemann ὡς χημικοῦ. Ἄλλωστε ὁ Winer μᾶς λέγει γιὰ τὰ φάρ­μακα τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς ὅτι: «Στὰ νοητικὰ συμπτώματα βρί­σκου­με μιὰ ἐπιβεβαίωση τῶν ἀλχημιστικῶν καὶ ἀρχε­τυπικῶν εἰκόνων»[3].

Στόν χῶρο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς προβάλλεται ἀκόμη κι ὅτι «Ὁ Kομφούκιος εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸ Xριστό» ἐνῶ ὁ Xριστὸς προβάλλεται ὡς «ἔνθερμος συναισθηματίας».

Γιὰ τὸν Hahnemann μαθαίνουμε ἀκόμη ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ὁμοιο­παθητικὴ Ἰατρική», ὅτι στὴν φιλοσοφική του ἀναζήτηση προχώρησε «... σὲ ἀκόμη πνευματικότερους κόσμους ἕως καὶ ἀποκρυφι­στι­κούς», ἐνῶ γιὰ τὴ θρησκευτική του στάση διαβάζουμε: «ὁ Hahne­mann ἦταν θεϊστής», πίστευε σὲ μιὰ «Φυσικὴ Θρησκεία». Αὐτὸ ἐξάλλου διαφαίνεται μέσα ἀπὸ τὴ στάση τοῦ Hahnemann ἀπέναντι στὸν Kομφούκιο, τοῦ ὁποίου τὴ διδασκαλία θεωροῦσε ἀνώτερη ἀπὸ αὐτὴ τοῦ Xριστοῦ, τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπιζε ὡς ἕνα «ἔνθερμο συναισθηματία». Πίστευε ὅτι «ὑπάρχει ἕνας παραλ­ληλισμὸς τῆς δράσης τοῦ Ὑπέρτατου ὄντος καὶ τῆς δράσης τῶν φαρμάκων ...ἦταν ἀφοσιωμένος λάτρης τῆς πνευματικῆς θρησκείας (γι' αὐτὸ ἐξάλλου κατέτεινε στὸ νὰ δίνει στοὺς ἀσθενεῖς νὰ ὀσμίζονται τὶς ὑψηλὲς δυναμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπευτοῦν)...

Eἶναι ἐπίσης σαφὲς ὅτι ἡ εἴσοδός του σὲ τεκτονικὴ στοὰ σὲ νεαρότατη ἡλικία ἐπηρέασε σημαντικὰ τὶς φιλοσοφικὲς καὶ θρησκευτικές του ἀντιλήψεις»[4]. Ἡ σχέση τοῦ Hahnemann μὲ τὸν πνευ­μα­τισμὸ φαίνεται καὶ στὸ πιό γνωστὸ σύγγραμμά του, τὸ «Ὄργανον», ὅπου ἀφιερώνει ἀρκετὰ κεφάλαια γιὰ νὰ ἐξυμνήσει τὸν πατέρα τοῦ πνευματισμοῦ Ἄντον Mέσμερ, τοῦ ὁποίου τὴ θεωρία γιὰ τὸ «ζωϊκό μαγνητισμὸ» πίστευε καὶ ἐφάρμοζε κι ὁ ἴδιος στὴν πράξη[5]!

Ἀντιλαμβανόμαστε ἀπ' ὅλα αὐτὰ βέβαια ὅτι ἡ Oμοιοπαθητικὴ ἔχει τὶς ρίζες της στὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὸν πνευματισμὸ ποὺ σαφῶς ἀπορρίπτονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας. Ἄλλωστε καὶ ὁ ὁμοιοπαθητικὸς Mιχάλης Λέφας στὸ περιοδικὸ «Διαβάζω» ἀνα­φέ­ρει ὅτι ὁ βασικὸς θεραπευτικὸς νόμος τῆς ὁμοιοπαθητικῆς, ὁ «νόμος τῶν ὁμοίων», «δέν εἶναι σωστὸ νὰ ἀποδίδεται πρωταρχικὰ στὸν Hahnemann», ἀφοῦ «ὁ νόμος αὐτὸς ἐμπεριέχετο στὴν τέχνη τῆς μαγείας»[6], ἐνῶ στὸ περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρικὴ» ὁ Kώστας Ζερβάνος ἀναφέρει μερικὰ παραδείγματα ὁμοιοπαθη­τικῆς μαγείας ποὺ συμπίπτουν μὲ τὴν ὁμοιοπαθητικὴ καὶ καταλήγει: «Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα παραδείγματα λαϊκῆς ὁμοιοπαθη­τικῆς ποὺ στηρίζεται στὶς ἀρχὲς τῆς ὁμοιοπαθητικῆς μαγείας...»[7]. Ἀντιλαμ­βάνεται κανεὶς ὅτι οἱ ἀρχὲς τῆς ὁμοιοπαθητικῆς μαγείας δὲν συμβιβάζονται σὲ καμιὰ περίπτωση μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή.

Ἕνα ἄλλο σημαντικὸ σημεῖο τῆς θεωρίας τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς εἶναι ἡ θεωρία τῶν «μιασμάτων», μὲ τὴν ὁποία οἱ ὁμοιοπαθητικοὶ προσπαθοῦν νὰ ἑρμηνεύσουν τή δημιουργία τῶν διαφόρων ἀσθε­νειῶν. Γι' αὐτὸ τὸ θέμα ὁ Βυθούλκας ἀναφέρει ἀπόσπασμα τοῦ Kent ποὺ λέει ὅτι: «Ὁ ἄνθρωπος... πλάσθηκε ἐλεύθερος, πλάσθηκε μὲ τή δυνατότητα νὰ σκέπτεται καὶ νὰ πράττει εἴτε τὸ καλὸ εἴτε τὸ κακό. Γιὰ νὰ γίνει λοιπὸν ἐπιρρεπὴς στὸ ψωρικό μίασμα θά 'πρεπε νὰ ὑπάρχει πρωτύτερα στὸν ἀνθρώπινο νοῦ μία κατάσταση ποὺ θὰ παρουσίαζε πρόσφορο ἔδαφος γιὰ τὴν προσέλκυση τῆς ἀρρώστιας, θά 'πρεπε νὰ ὑπάρχει ἡ ἐπιθυμία γιὰ τὸ λανθασμένο καὶ τὸ κακό. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ νὰ σκέπτεται καὶ νὰ ἐπιθυμεῖ τὸ κακὸ προετοιμάζει τὸ σῶμα νὰ δεχτεῖ τὴν ἀσθένεια»[8]. Ἀλλοῦ ὁ Kent ἀναφέρει: «...ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι μία κατάσταση εὐαισθησίας (ἐπιδεκτικότητας) στὴν ἀρρώστια μὲ τὸ νὰ θέλει κανεὶς τὸ κακό... Ἡ ἀνθρώπινη φυλή ποὺ ζεῖ σήμερα πάνω στὴ γῆ, εἶναι μόλις καλύτερη ἀπὸ ἕνα ψυχικὰ λεπρό... ὁ καθένας μας εἶναι ψωρικός... Ἕνα καινούργιο μόλυσμα ἔρχεται μὲ κάθε παιδὶ»[9]. Ἐδῶ συγχέεται βέβαια τὸ πνευματικὸ μὲ τὸ φυσικὸ κακό, πρᾶγμα ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ ὀρθόδοξη παράδοση, κατὰ τὴν ὁποία μία σωματικὴ ἀσθένεια δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἀποτέλεσμα μιᾶς ἁμαρτωλῆς σκέψης ἢ πράξης τοῦ ἀσθενοῦς. Γιατί, τί θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸν Ἰώβ ἢ γιὰ τόσους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας πού, παρὰ τὸ ὕψος τῆς πνευματικῆς τους τελειότητος, ἐταλαιπωροῦντο κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ, ἀπὸ πλῆθος ἀσθενειῶν, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν ἀποστολικὸ λόγο «...ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται...»; (Β' 12, 9).

Ἄρα, θά μπορούσαμε να ποῦμε μετά βεβαιότητος ὅτι ἡ Ὁμοιο­πα­θητικὴ ἀποτελεῖ «Σωτηριολογικὸ σύστημα»;

Kατὰ τὴν Ὁμοιοπαθητικὴ τὰ μιάσματα, ψωρικό, συφιλιδικό καὶ συκοτικό -πού δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὶς ἀντίστοιχες ἀσθένειες τῆς κλασσικῆς ἰατρικῆς- κληρονομοῦνται, καὶ ἔτσι τὸ φυσικὸ καὶ πνευ­ματικὸ κακὸ διαιωνίζεται. Ὁ Winer δὲν διστάζει νὰ πεῖ ὅτι: «...ἡ ψώρα εἶναι μιὰ συμβολικὴ ἐκδήλωση τοῦ Προπατορικοῦ Ἁμαρτήμα­τος...»[10] ἐνῶ, ὅπως λέει ὁ Διαμαντίδης, «δέν ὑπάρχει τίποτε στὸν κόσμο ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τροποποιήσει καὶ νὰ βελτιώσει ἕνα μίασμα ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἰδιοσυγκρασιακό - ὁμοιοπαθητικὸ φάρμακο»[11]. Ἔτσι ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ στὸ βάθος της εἶναι ὄχι ἁπλῶς θεραπευτικὸ ἀλλὰ καὶ «σωτηριολογικὸ σύστημα» γιὰ τὸν ἄνθρωπο, στὸ βαθμὸ ποὺ καθίσταται ἡ μόνη ἱκανὴ νὰ ἀντιστρέψει τὶς συνέπειες, πνευματικὲς καὶ σωματικές, τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος! Ὁ Winer παραθέτει μερικὰ σχόλια τοῦ ὁμοιοπαθητι­κοῦ Schwartz, παρμένα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Βυθούλκα ποὺ ἀναφέρο­νται σ' αὐτὸν τὸν «βαθύτερο» τρόπο δράσης τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς ὡς ἑξῆς: «... ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ ἔχει σχέση ὄχι μόνο μὲ τὴν σωματικὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπου -τὸ ὁμοιο­παθητικὸ φάρμακο πραγματικὰ σώζει ψυχὲς μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο. Βοηθᾶ στὴν καταστροφὴ τοῦ κακοῦ ... Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ βοηθᾶ νὰ ἀνοίξουν τὰ ἀνώτερα κέντρα γιὰ νὰ εἰσρεύσει ἀπὸ ἐκεῖ ἡ πνευ­ματικὴ καὶ οὐράνια ἐνέργεια»[12]. Ἐπίσης ὁ Winer θέτοντας τὴν ἐρώ­τη­ση, ἂν ἡ ὁμοιοπαθητικὴ εἶναι ἕνα τελεο­λογικὸ σύστημα γιὰ τὴν ἐξιλέωση τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τὸ προ­πατορικὸ ἁμάρτημα, δίνει τὴν ἀπάντηση ὅτι ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ «μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα μέσο ποὺ θὰ βοηθήσει» τοὺς ἀνθρώπους «νά διώξουν τὰ στρώματα τῆς ἄγνοιας, τῆς τυφλότητας καὶ τοῦ ἐγω­ϊσμού...» καὶ ὅτι: «Στὴν τελικὴ ἀνάλυση μιὰ τέλεια καὶ ἠθικὴ ζωὴ μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ τελικὸς στόχος ὅλων τῶν θεραπειῶν»[13]. Βλέπουμε πάλι ἐδῶ τὴν ὁμοιοπαθητικὴ θεραπεία νὰ ἐπεκτεί­νεται καὶ στὴν θεραπεία πνευματικῶν παθῶν, ὅπως εἶναι ὁ ἐγω­ϊσμός, θεραπεία ποὺ γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανὸ ἐπιτυγ­χάνεται διὰ τῆς μυστηρια­κῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι βέβαια μέσῳ τοῦ ὁμοιοπαθητικοῦ φαρμάκου.

Καί συνεχίζει τό κείμενο σχετικά μέ τή μύηση τοῦ ὁμοιοπα­θη­τικοῦ γιατροῦ.

Ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ λοιπὸν ταυτίζει τὸν θεραπευτικὸ μὲ τὸν πνευ­ματικὸ νόμο, ἡ παράβαση τοῦ ὁποίου προκαλεῖ τὴ νόσο. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ μεγάλος ὁμοιοπαθητικὸς Pierre Schmidt, σὲ συνέδριο τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης Ὁμοιοπαθητικῆς, λέει γιὰ τὸν ὁμοιοπαθη­τικὸ γιατρὸ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φάρμακο πρέπει νὰ δώσει στὸν ἀ­σθενῆ ἀκριβεῖς ὁδηγίες «...ὡς πρὸς τὴν ὑγιεινή, ἠθικῆς καὶ ψυχικῆς φύσεως, ὥστε νὰ μήν ξαναπέσει στὰ ἴδια σφάλματα ποὺ εἶχε κάνει πρίν, παραβιάζοντας τὸ νόμο καὶ ἔτσι προκαλῶντας τὴ νόσο του, ἢ σ' αὐτὰ ποὺ εἶχαν διαπραχθεῖ ἀπὸ τοὺς προγόνους του ...ὁραματιζόμαστε ἕναν ἐξαγνισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου γένους... ὁ ὁμοιοπαθητικὸς γιατρὸς ποὺ ἀξίζει τὸ ὄνομα αὐτό, πρέπει νὰ εἶναι ἕνας συνθετικὸς σοφὸς καὶ συγχρόνως ἕνας πνευματικὰ μυημένος. Λοιπόν, τί μᾶς ἔχουν διδάξει ἡ σοφία τῶν αἰώνων καὶ ἡ θρησκεία ὅλων τῶν ἀνθρώπων; Ὅτι ὁ περιορισμὸς τῶν ἐπιθυ­μιῶν..., ἡ ὑποκατάσταση ἢ ἡ μετουσίωση τῶν παθῶν, ὁ διαλογισμός..., εἶναι οἱ πιό σίγουροι τρόποι γιὰ νὰ λάβει κανεὶς τὴ χαρὰ τῆς ἀνάπτυξης καὶ τῆς τέλειας ὑγείας... Xρειά­ζεται ἐκπαίδευση τοῦ ἀσθενοῦς, ὥστε νὰ ἀντιληφθεῖ τὴν ἀναγκαιό­τητα τῆς εὐθυγράμμισής του μὲ τὶς ἱερὲς ἐντολὲς τοῦ νόμου... Mπορεῖτε νὰ πεῖτε ὅτι ὁ γιατρὸς δὲν χρειάζεται νὰ δίνει μαθήματα... Βιολογικῆς Mεταφυσικὴς στὸν ἀσθενῆ ποὺ ζητάει βοήθεια, ἀλλὰ ἐδῶ ἔγκειται ἡ μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν ἀλλοπα­θη­τικὸ ποὺ θεραπεύει τὸ ὑλικὸ σῶμα, αὐτὸ ποὺ ἀπορρίπτεται μὲ τὸ θάνατο καὶ στὸν ὁμοιοπαθητικὸ ποὺ τρέφει αὐτὸ ποὺ ζεῖ καὶ ὑποφέρει, αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ καμιὰ ἐπιστήμη δὲν ἔχει ἀκόμη προσδιορίσει, τὸν ἴδιο τό ζῶντα ἄνθρωπο. Ἀνανεώστε τοὺς ἑαυτούς σας, ἀνα­ζωο­γονῆστε τοὺς ἀσθενεῖς σας, ἀποδεσμεῦ­στε τὸν ἄνθρωπο ἀ­πὸ τὸ χρό­νιο μίασμα, ἀπελευθερῶστε τὸν μὲ τὴν Ὁμοιοπαθητική, μὲ τὴν καθαρὴ Ὁμοιοπαθητική, ἀπὸ αὐτὴν τὴν καταστροφὴ ποὺ ἀπο­κα­λοῦμε ψώρα, κάντε τον κατάλληλο γιὰ τὴν «Kλίμακα τοῦ Θεοῦ»[14].

Τὰ περιεχόμενα τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου ἐκφράζουν θέσεις ἐκκλη­σιαστικὲς καὶ ἀντιαιρετικές καὶ δὲν ἔχουν τὴν πρόθεση νὰ προσβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψη κανενός, τὶς ὁποῖες δηλώνουμε ὅτι σεβόμεθα δεόντως.

 

[1] http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/religions/homoeopathy_incompatible_orthodox_faith.htm

[2] Γ. Βυθούλκας, «Ἡ Ἐπιστήμη τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», σ. 173.

[3] Winer, «Τὀ πλῆρες βιβλίο τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», ἐκδόσεις Διόπτρα, Ἀθήνα 1992, σ. 241.

[4] Περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική», τεῦχος 5, Ἄνοιξη 1993, σσ.10-11.

[5] Hahnemann, «Ὄργανον», Ἀθήνα 1989, Ἐκδόσεις «Πύρινος Kόσμος»,, σσ. 301-305.

[6] Περιοδικὸ «Διαβάζω», ἀριθμ. 221, 6/9/1989, σ. 15.

[7] Περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική», τεῦχος 10, Αὔγουστος-Ὀκτώβριος '94, σ. 7.

[8] Γ. Βυθούλκας, «Ὁμοιοπαθητική», Ἐκδόσεις K.O.Ι., 1985, σ. 39.

[9] J. T. Kent, «Διαλέξεις πάνω στὴ φιλοσοφία τῆς Ὁμοιοπαθητικῆς», Ἐκδόσεις Ἰατρικοῦ Kέντρου Ὁμοιοπαθητικῆς Kύπρου, Λευκωσία, 1992, σ. 130.

[10] Winer, σ. 107.

[11] Σπ. Διαμαντίδης, «Ὁμοιοπαθητική Ἰατρική», Ἀθήνα 1989, σ. 127.

[12] Winer, σσ. 348-349.

[13] Στό ἴδιο, σ. 349.

[14] Περιοδικὸ «Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική», τεῦχος 2, Kαλοκαίρι 1992, σσ. 6-7.