Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός
Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Προεκλογικά, η ΝΔ και προσωπικά ο κ. Μητσοτάκης δήλωναν ότι: η «συμφωνία των Πρεσπών» είναι κακή στο σύνολό της και απαράδεκτο το γεγονός, ότι αναγνωρίστηκε «γλώσσα» και «εθνότητα». Ο ίδιος, στις 15/09/2018, στην ΔΕΘ, αλλά και αλλού, δήλωνε: «Δεν μπορώ ως πρωθυπουργός να δεχτώ «μακεδονική» γλώσσα και εθνότητα –Από εκεί θα ξεκινήσει η νέα διαπραγμάτευση».

Σήμερα επισπεύδει δραματικά την εφαρμογή μιας «κακής», κατά τον ίδιο, «συμφωνίας». Η σχιζοφρενής πολιτική προσέγγιση: «αναγνωρίζω κάτι ως κακό για την χώρα μου, αλλά θα το εφαρμόσω πιστά!» εξηγείται μόνο ως εφαρμοζόμενη δουλοκτητική πολιτική. Έτσι η ΝΔ συνεχίζει την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, αδελφό κόμμα σε όλες τις νεο-φιλελεύθερες πολιτικές.

Η στυγνά μεθοδευόμενη αυτή νέα εθνική χρεοκοπία προστίθεται στην πολλαπλή κατοχή που ήδη βιώνουν οι Έλληνες και η οποία περιλαμβάνει τα εξής: α. τα Μνημόνια και την κατάργηση εθνικής κυριαρχίας για 90 χρόνια. β. την εξ εφόδου εισβολή και κατοχή της Ελλάδος από δεκάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες, ως στρατό μουσουλμάνων. γ. περί τα 80 δισεκατομμύρια ευρώ που πρέπει να πληρωθούν σε τοκοχρεολύσια στους δυνάστες-δανειστές τα επόμενα δυόμισι χρόνια. δ. την ολοκλήρωση του ξεπουλήματος των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Και μόνο με αυτά τα δεδομένα η κυβέρνηση της ΝΔ λογίζεται ως πεπερασμένου χρόνου.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε γιατί αγνόησε τη λαϊκή βούληση στη «Συμφωνία των Πρεσπών». Η ΝΔ επιλέγει και αυτή να αγνοήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού που θεωρεί τη «συμφωνία» «προδοτική». Όμως, κάθε κυβέρνηση που κόβει τους δεσμούς της με την πλειοψηφία είναι αντιδημοκρατική, και η παραμονή της στην εξουσία εγκυμονεί τεράστιους εθνικούς κινδύνους.

Εξαιτίας των προεκτεθέντων ο λαός ήδη μεταστρέφεται. Ένας κρίσιμος αριθμός ψηφοφόρων που έδωσε την πλειοψηφία στην ΝΔ ήδη αναζητά την επόμενη πατριωτική κυβέρνηση που θα ακυρώσει την επαχθή «συμφωνία». Έτσι, η παρουσίαση των λόγων ακύρωσης της είναι πάντοτε επίκαιρη.

Συνοπτικά, η «συμφωνία Πρεσπών» είναι άκυρη και παράνομη: α. με βάση το εθνικό μας δίκαιο, και το Σύνταγμα. β. με βάση τις διεθνείς αρχές «Αληθείας», «Καλής Πίστεως», «Σαφήνειας», κ.α. γ. Με σειρά άρθρων της «Σύμβασης της Βιέννης», 1969, για το «Δίκαιο των Συνθηκών».

Δώδεκα λόγοι ακύρωσης

  1. Στα έγγραφα καθηκόντων, 1993, του Μάθιου Νίμιτς, (τους κωδικούς των οποίων έχουμε κατ’ επανάληψη δημοσιεύσει), υπήρχε ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΈΝΗ εντολή να διαπραγματευτεί ΜΟΝΟ για το «όνομα». Αυτό ήταν η ΜΟΝΑΔΙΚΗ διαφορά που αναγνώρισε το Συμβούλιο Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ, με τις αποφάσεις του, 817 και 845. Ποτέ δεν δόθηκε εντολή στον κ. Νίμιτς να επιλύσει τις άλλες ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΈΣ περί «εθνότητας» και «γλώσσας». Ούτε είχε εντολή να υπογράψει, και μάλιστα ως μάρτυρας, μία «Συμφωνία στρατηγικής σημασίας», όπως γράφεται στον τίτλο της. Ο κ. Νίμιτς ΔΕΝ είχε αρμοδιότητα ούτε την αιγίδα του ΣΑ ΟΗΕ για μια «στρατηγική συμφωνία» μεταξύ Ελλάδος-Σκοπίων. Το ρωσικό ΥΠΕΞ έχει καταγγείλει επανειλημμένα την μη τήρηση των αποφάσεων 817 και 845, του ΣΑ.

Έχουμε πει κατ’ επανάληψη: «δόθηκε αιγίδα περιπτέρου και χτίστηκε αυθαί­ρετος ουρανοξύστης

  1. Θεμέλιος λίθος ψεύδους και παραβίαση της διεθνούς αρχής της «Αληθείας» είναι η δήθεν αναγνώριση της πλαστής «μακεδονικής» γλώσσας κατά την «Τρίτη διεθνή σύνοδο του ΟΗΕ για την τυποποίηση των γεωγραφικών ονομάτων, 1977», πράγμα που ΔΕΝ συνέβη ποτέ. Αντιθέτως στην σχετική απόφαση του ΟΗΕ 17/8-7/9, 1977, γράφεται: «Οι εφαρμοζόμενες ονομασίες και η παρουσίαση του υλικού σε αυτή την έκδοση δεν συνεπάγονται την έκφραση οποιασδήποτε γνώμης εκ μέρους της γραμματείας του ΟΗΕ». Με αυτό τον δούρειο ίππο προδόθηκε το «όνομα», και η «εθνότητα».
  2. Ο Γ.Γ. ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες παραβιάζει συνεχώς, και σήμερα (!), την διεθνή έννομο τάξη ως εξής: α. Δεν ανακοινώνει τις πράξεις και τα έγγραφα αποφάσεων του ΣΑ με τα οποία αναγνωρίστηκε (αν αναγνωρίστηκε ποτέ) η ύπαρξη κράτους «Βόρεια Μακεδονία». Δεν ενημερώνει επισήμως την διεθνή κοινότητα, αν απέστειλε την επί του θέματος έκθεσή του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπως υποχρεούται από τις Αποφάσεις 817 και 845 του ιδίου τού ΣΑ, και όπως πιεστικά απαιτούσε το ρωσικό ΥΠΕΞ. β. Δέχτηκε (12-14 Φεβρουαρίου, 2019) στον Οργανισμό κοινή επιστολή Ελλάδος και Σκοπιανού κράτους αναφερόμενο ως «Βόρεια Μακεδονία», με τα εθνόσημα των δύο χωρών δίπλα δίπλα, ενώ χώρα με τέτοιο όνομα δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί επισήμως από τον ΟΗΕ. γ. Αναρτά, σε κορυφαίες θέσεις της ιστοσελίδας unric.org, αλλά με καθημερινά τρέχουσα (!) ημερομηνία, μια παλιά ανακοίνωσή του (14/2/2019) η οποία καταλήγει ως εξής: «…η Υπηρεσία Πρωτοκόλλου των Ηνωμένων Εθνών ανακοίνωσε την επίσημη αλλαγή στο εσωτερικό του ΟΗΕ, από Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στο νέο όνομα Βόρεια Μακεδονία. κλπ.» Ταυτόχρονα αναρτά κατάλογο 193 χωρών μελών, με το Σκοπιανό κράτος να αναφέρεται ως «Βόρεια Μακεδονία».

Στο κάτω μέρος της ανακοίνωσης Γκουτέρες με την δόλια διαρκώς επικαιροποιούμενη ημερομηνία διαβάζουμε: «την επίσημη [ασχολίαστο…] αλλαγή [ονομασίας Σκοπίων] στο εσωτερικό του ΟΗΕ.»

 

Όμως, γιατί η διευκρίνηση «στο εσωτερικό»; Κι αν τούτο ισχύει «στο εσωτερικό του ΟΗΕ» τότε πώς ονομάζεται αυτή η χώρα στο εξωτερικό; Γιατί δεν αναρτώνται, όπως προαναφέραμε, η επίσημη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, και η επίσημη απόφαση του ΟΗΕ αναγνώρισης του Σκοπιανού κράτους με σφραγίδες και αριθμούς πρωτοκόλλου;

Σε κάθε περίπτωση ο ΟΗΕ οφείλει να γνωστοποιήσει αμέσως και επίσημα στην διεθνή κοινότητα όλα τα σχετικά έγγραφα. Αν υπάρχουν.

Σχετική είναι και μια άλλη διεθνής απάτη. Μας λένε οι ενδοτικοί, ότι το Σκοπιανό κράτος ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξής του στο ΝΑΤΟ και άρα αναγνωρίστηκε στο ΝΑΤΟ ως «Βόρεια Μακεδονία». Αλλά ας δουν το δημοσιευόμενο εδώ διαδικτυακό ντοκουμέντο από την ημέρα υποδοχής στο ΝΑΤΟ του Σκοπιανού κράτους.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο (6/2/2019, ώρα 11.00) από την τελετή υπογραφής του Πρωτοκόλλου εισδοχής στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων. Η ίδια η ανακοίνωση το ονομάζει: «Skopje». Στη μέση, δεξιά, σημειώνεται με βέλος το ότι στη θέση γλώσσας ή εθνότητας (😉 μπήκε η Σκοπιανή σημαία. Έτσι στο ΝΑΤΟ το εν λόγω κράτος ΔΕΝ έχει αναγνωρισμένο όνομα ή γλώσσα ή εθνότητα.

  1. Αγνοήθηκε κατάφωρα η απαίτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για δημοψήφισμα ισότιμο με εκείνο του Σκοπιανού. Έτσι καταπατήθηκαν: α. το θεμελιώδες άρθρο 1, παρ 2 και 3 του Ελληνικού Συντάγματος, και β. ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ, άρθρο 2 παράγραφος 1, όπου αναγράφεται πως: «Ο Οργανισμός βασίζεται στην αρχή της κυρίαρχης ισότητας όλων των Μελών του.» Καταφανώς η Ελλάδα τόσο στο δημοψήφισμα όσο και σε σειρά άλλων ζητημάτων σε αυτή τη «συμφωνία» δεν απολαμβάνει το δικαίωμα της ισότητος απέναντι στα Σκόπια.
  2. Ο τότε ΥΠΕΞ, Νικόλαος Κοτζιάς, σύμφωνα με το άρθρο 2 ν. 3566 (ΦΕΚ Α΄ 117/05.06.2007) «Κύρωση ως Κώδικα του Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών», είχε περιορισμένες αρμοδιότητες, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνεται η συνομολόγηση διεθνών συνθηκών, και γι’ αυτό απαιτείται, κατά το άρθρο 5β του ιδίου νόμου, ειδική εξουσιοδότησή του. Επ’ αυτού δεν έγινε καμία νόμιμη κυβερνητική πράξη.

Επιπρόσθετα, ουδέποτε η νομική υπηρεσία του ΟΗΕ εξέτασε τις υπουργικές καταγγελίες για χρηματισμό του κ. Κοτζιά, τις οποίες αρμόδιος Έλληνας εισαγγελέας τις αποδέχτηκε και τις παρέπεμψε στη βουλή. Ομοίως δεν εξετάσθηκαν οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης, εντός του κοινοβουλίου, για εξαγορά βουλευτών. Όπως δεν ερευνήθηκαν και οι διεθνείς καταγγελίες για χρηματισμό, εκβιασμό, απειλή και βία στο κράτος των Σκοπίων. Αυτά παραβιάζουν τις διεθνείς αρχές περί συνθηκών, και τη Σύμβαση της Βιέννης, 1969.

Σημειώνεται, ότι όλα έγιναν με την σιωπηρή μέχρι τέλους συναίνεση του προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου. Έτσι, λόγοι ακυρότητας αποτελούν και οι παραβιάσεις των άρθρων 36 παρ.1 και 35 παρ.1 του Συντάγματός μας, περί αρμοδιοτήτων προέδρου Δημοκρατίας.

  1. Ως προς το Διεθνές Δίκαιο, σε συνδυασμό διατάξεων των άρθρων 6, 7, 26, 27 και 46 της Σύμβασης της Βιέννης, 1969, περί του «Δικαίου των Συνθηκών» προκύπτουν, κατ’ ελάχιστον, τα εξής: ένα κράτος μπορεί σε εξαιρετικές περιπτώσεις να επικαλεσθεί, προς ακυρότητα μίας σύμβασης-συμφωνίας, διάταξη του εσωτερικού του δικαίου εφόσον τυγχάνουν παραβιάσεις. Αυτό μπορεί να γίνει από την επόμενη κυβέρνηση, αυτής που την υπέγραψε, με μία ρηματική διακοίνωση διαφωνιών και με την οποία, (η Ελλάς εν προκειμένω), μπορεί να προσβάλει την «Συμφωνία των Πρεσπών».

Ειδικότερα οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση μπορεί να παγώσει την «συμφωνία», προβάλλοντας κατ’ αρχάς το ότι οι αποφάσεις 817 και 845 προέβλεπαν μία και μόνο διαφορά, αυτήν για το «όνομα», και ΔΕΝ προβλέπονταν οι δύο ακόμη διαφορές περί δήθεν «μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητας.

Πρόσθετος σημαντικός λόγος ακύρωσης είναι και το ότι η «συμφωνία» θεωρείται λήξασα, διότι εξαντλήθηκε η προθεσμία που ορίζεται ρητά σε αυτήν, έως το τέλος του 2018, για να ολοκληρώσουν οι Σκοπιανοί τις συνταγματικές τους μεταρυθμίσεις, πράγμα το οποίο δεν έγινε εμπρόθεσμα.

  1. Το διενεργηθέν δημοψήφισμα στο Σκοπιανό κράτος είναι άκυρο διότι συμμετείχε μόνο το 36,8% των πολιτών και όχι άνω του 50%, όπως το ίδιο τους το Σύνταγμα ορίζει.
  2. Ο ΠτΔ του Σκοπιανού κράτους, Γκιόργκι Ιβανόφ, ουδέποτε υπέγραψε αυτήν την «συμφωνία» η οποία και εξαυτού του λόγου είναι άκυρη.
  3. Οι εκπρόθεσμες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμα του Σκοπιανού κράτους είναι σκόπιμα ελλιπείς, διαιωνίζουν τον ψευτο-αλυτρωτισμό και κοινοποιήθηκαν δια προκλητικά παράνομης ρηματικής διακοίνωσης στην Ελλάδα. Η εν λόγω ρηματική διακοίνωση δεν φέρει -ως οφείλετο- την υπογραφή του κ. Ιβανόφ.
  4. Η ρηματική διακοίνωση των εκπόρθεσμων Συνταγματικών μεταρυθμίσεων του Σκοπιανού κράτους προς την Ελλάδα δεν φέρει -ως οφείλετο- την υπογραφή του ΠτΔ, κ. Ιβανόφ.
  5. Στα εμπορικά ζητήματα της «συμφωνίας» υπάρχουν σοβαρά ελλείμματα νομιμότητας, και γίνεται εξόφθαλμη χρήση παραπειστικών όρων, πράγμα που απαγορεύει το διεθνές δίκαιο. Συγκεκριμένα η επίλυση εμπορικών προβλημάτων προβλέπεται να συμβεί μετά πενταετία, χωρίς να υπάρχει θεματοφύλακας εκτελεστότητας και σαφής υποχρεωτική νομική διαδικασία, παρά μόνο εθελοντική. Τούτο συνιστά παραπειστική διατύπωση η οποία απαγορεύεται σε μία συμφωνία, γιατί παραβιάζει τις διεθνείς αρχές περί «Σαφήνειας» και «Καλής Πίστης».
  6. Το Σκοπιανό κράτος και οι πολίτες του, χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα (!) κατ’ επανάληψη το ονόμα «Μακεδονία» αποκλειστικώς, χωρίς το «Βόρεια», καταπα­τώντας συνεχώς τα όσα υπεγράφησαν περί erga omnes. Οι μέχρι σήμερα καταγραμμένες μεγάλες παραβιάσεις τους ξεπερνούν τις πενήντα με επίκεντρο (και όχι μόνο) την μη τήρηση του άρθρου 6 της «συμφωνίας». Συναφή μέγιστα ζητήματα είναι: α. τα ψευδο-αλυτρωτικά σε βάρος της Ελλάδος σύμβολα τα οποία υπάρχουν σε χαρτονομίσματα και νομίσματα του εν λόγω κράτους. β. Τα δεκάδες χιλιάδες Σκοπιανά διαβατήρια με την ένδειξη «Δημοκρατία Μακεδονίας» τα οποία τυπώθηκαν λίγες μέρες πριν από την υπογραφή της «συμφωνίας». γ. Τα όσα εμπεριέχονται στους στίχους του Εθνικού τους Ύμνου.

_____________________________κενή σειρά______________________________

Συνοπτικά και χωρίς ανάλυση, οι «Δώδεκα λόγοι ακύρωσης» έγιναν γνωστοί προεκλογικά στο πανελλήνιο, ως «Επιστολή στον κ. Κ. Μητσοτάκη» η οποία δημοσιεύθηκε (19/6/2019) στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», έγινε πρωτοσέλιδο (25/6/2019) στην Εφημερίδα των Συντακτών και αναρτήθηκε από πλήθος διαδικτυακών ΜΜΕ, όπως SKAI.gr, κ.α. Η «Επιστολή» υπογεγραμμένη από 73 διακεκριμένους επιστήμονες διακινήθηκε από τον «Σύνδεσμο Προάσπισης Μακεδονίας Θράκης», και τελικά, στις 20/7/2019, κατετέθη στο προεδρείο της βουλής των Ελλήνων. Έτσι αποτελεί επισήμως δημόσιο έγγραφο στο αρχείο της βουλής και είναι το μόνο μέχρι τώρα όπου αναφέρονται συγκεντρωτικά «Δώδεκα λόγοι ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών». Από αυτό το έγγραφο μπορεί να ξεκινήσει μία επόμενη πατριωτική κυβέρνηση προκειμένου να ακυρώσει την «συμφωνία» της ντροπής.

Είναι βέβαιο, ότι υπάρχουν και άλλες παρανομίες στην διμερή, διακρατική «Συμφωνία Πρεσπών». Όμως και μόνο βάσει των όσων εξετέθησαν αυτή τελεί υπό αίρεση και μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε στο μέλλον. Είναι πρωτίστως ακυρώσιμη, γιατί ολόκληρη αποτελεί προϊόν ψεύδους, εξαπάτησης, και βρίθει πλαστών και παραπειστικών στοιχείων. Έτσι παραβιάζονται βάναυσα οι προαναφερθείσες κορυφαίες αρχές του διεθνούς δικαίου.

Στη διεθνή νομολογία το ψεύδος δεν παράγει δίκαιο ούτε μία «συμφωνία» που βασίζεται στο ψεύδος μπορεί να μετέχει της παγκόσμιας εννόμου τάξεως.

Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού απαιτεί ακύρωσή της. Είτε με κυβερνητική ρηματική διακοίνωση κατ’ αρχάς στον ΟΗΕ είτε με διενέργεια δημοψηφίσματος στην Ελλάδα. Η «συμφωνία» μπορεί να ακυρωθεί με επαναφορά του θέματος στη Βουλή, ως μείζονος εθνικής σημασίας ζήτημα. Έτσι έγινε με ανάλογες συμφωνίες το 1924 και το 1926, οι οποίες είχαν κατατεθεί στην τότε Κοινωνία των Εθνών.

Δύο πράγματα είναι βέβαια: ότι ο ελληνικός λαός ποτέ δεν θα ξεχάσει και δεν θα συγχωρήσει την υπογραφή και διατήρηση αυτής της επαχθούς «συμφωνίας». Όπως και το ότι ποτέ δεν θα πάψει να αγωνίζεται και να θυσιάζεται, αν χρειαστεί στο μέλλον, για την Μακεδονία η οποία είναι μία και ελληνική.

* Τμήμα εισήγησης του Γ.Ρ. στην Επιστημονική ημερίδα με τίτλο: Λόγοι ακύρωσης της «Συμφωνίας των Πρεσπών», Θεσσαλονίκη, 4 Σεπτεμβρίου 2019, 19.00, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Διοργάνωση: Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολ. Συλλ. Μακεδόνων και Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου.

http://www.antibaro.gr/article/24313

 

Γνωρίζετε τα ακόλουθα πρόσωπα:

1. Εμμανουήλ Παππάς

2. Νικολάι Πάβλοβιτς Ιγνάτιεφ

3. Ευάγγελος Κοροβάγκος

4. Μίκης Ζέζας

5. Σαράντης Αγαπηνός

6. Κώστας Χρήστου

7. Αικατερίνη Χατζηγεωργίου

8. Ευτέρπη Ουζούνη

9. Βελίκα Τράϊκου

10. Γεώργιος Μούτσιανος

Επιπλέον ερωτήσεις

11. Από πού καταγόταν ο Παύλος Μελάς;

12. Σε πόσο χρονικό διάστημα, με ποιον τρόπο ο Καπετάν Κώττας μετατράπηκε από βουλγαρόφρων σε ελληνόφρωνα;

13. Ποια η κοινή συνεισφορά στην Ιστορία της Μακεδονίας των κάτωθι: Στέφανου Δραγούμη, Κλεόβουλου Τσούρκα, Γ. Νοτάρη και Ευάγγελου Κωφού;

14α. Σε πόσα σημεία της Συνθήκης Ειρήνης του Βουκουρεστίου το 1913 αναφέρεται ο όρος «Μακεδονία»;
14β. Σε πόσα σημεία της Συνθήκης Ειρήνης του Βουκουρεστίου το 1913 αναφέρεται ο όρος «Κρήτη»;

15. Ποιος αξιωματούχος έγραψε σε επίσημη εγκύκλιό του το εξής «Η παρούσα Κυβέρνηση θεωρεί τις αναφορές για “μακεδονικό έθνος”, “μακεδονική πατρίδα” ή για “μακεδονική εθνική συνείδηση” αδικαιολόγητες δημαγωγικές διατυπώσεις, οι οποίες δεν αντιπροσωπεύουν οποιαδήποτε εθνοτική ή πολιτική πραγματικότητα και θεωρεί την αναβίωση αυτών των αναφορών ως δυνητικό μανδύα για την διατύπωση επιθετικών προθέσεων σε βάρος της Ελλάδος.»;

16. Πόσες αναγνωρισμένες χώρες από τον ΟΗΕ, είχαν αναγνωρίσει διμερώς την πΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»;

17. Γιατί η Πηνελόπη Δέλτα και ο Στρατής Μυριβήλης, και πιθανώς άλλοι, έκαναν αναφορά σε «μακεδονίτικη γλώσσα»;

18. Πόσες φορές υπεγράφησαν συμφωνίες από Έλληνες υπουργούς εξωτερικών για την διευθέτηση των σλαβόφωνων στη Μακεδονία, αλλά αυτές ΔΕΝ κυρώθηκαν από το ελληνικό Κοινοβούλιο;

19. Από πόσα κόμματα είχαν περάσει οι έξι «πρόθυμοι βουλευτές», οι οποίοι μαζί με τους 145 του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση 3 ημέρες πριν την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή, συμπληρώνοντας το κρίσιμο 151;

20. Ποιος έγραψε ποίημα το 1896 του οποίου οι πρώτοι δύο στίχοι είναι «Μακεδονία! Ελληνική πνοή την ανασταίνει, κι όσο κι αν λυώνη το κορμί, μα η ψυχή απομένει»

ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Αν δεν θέλετε να τις δείτε, σταματήστε εδώ και ελάτε αργότερα!

Απαντήσεις στο κουίζ

1. Εμμανουήλ Παππάς. 1772-1821. Μακεδόνας Αγωνιστής και Ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πρωτεργάτης της εξέγερσης της Χαλκιδικής το 1821. Σκοτώθηκε στην Ύδρα

2. Νικολάι Πάβλοβιτς Ιγνάτιεφ. Ρώσος στρατηγός και πρέσβης στην Κων/πολη 1864-1878 με όραμα τον Πανσλαβισμό. Έπεισε τον Σουλτάνο να αποδεχθεί την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαραχίας το 1870 με σκοπό να προσεταιριστεί τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας. Υπαγόρευσε στον Σουλτάνο τους όρους του Αγ. Στεφάνου το 1878 και τη δημιουργία της Βουλγαρίας.

3. Ευάγγελος Κοροβάγκος. Επαναστάτης στο Λιτόχωρο το 1878 των Ελλήνων της Μακεδονίας που αρνήθηκαν να υποταγούν στους Βούλγαρους. Πρωθυπουργός της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης.

4. Μίκης Ζέζας. 1870-1904. Το ψευδώνυμο του Παύλου Μελά, από τα ονόματα των παιδιών του, Μιχάλης και Ζωή.

5. Σαράντης Αγαπηνός. 1880-1907. Ο γνωστός Καπετάν Τέλλος Άγρας. Ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Πρωταγωνιστής στα «Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα.

6. Κώστας Χρήστου. 1860-1905. Ο γνωστός Καπετάν Κώττας. Οπλαρχηγός και ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα. Σλαβόφωνος. Δεν γνώριζε ούτε μία λέξη ελληνικά. Όταν εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς φώναξε «ζήτω η Ελλάδα» στα σλάβικα.

7. Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. 1882-1904. Δασκάλα από τη Γευγελή. Κομιτατζήδες έκαναν ολοκάυτωμα το σπίτι της στο χωριό Γραίτσιστα, όπου δίδασκε, και την έκαψαν ζωντανή, στις 14 Οκτωβρίου 1904. Ακριβώς 24 ώρες μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, μερικά χιλιόμετρα νοτιότερα.

8. Ευτέρπη Ουζούνη. Ψευδώνυμο «Ζήσαινα» από το όνομα του άντρα της (Ζήσης). Γνωστή και ως «Μπουμπουλίνα της Μακεδονίας». Δασκάλα κι αυτή. Είδε μπροστά στα μάτια της να σφάζουν τον άντρα της και τον γιο της, ορκίστηκε να πολεμήσει, πολέμησε και την σκότωσαν κι αυτήν οι Κομιτατζήδες στην Πέλλα.

9. Βελίκα Τράϊκου. 1883-1904. Δασκάλα κι αυτή. Παρίστανε την Βουλγάρα ή την Τουρκάλα για να αποτελεί τον σύνδεσμο μεταξύ του ελληνικού προξενείου Θεσσαλονίκης, Καστοριάς και Μοναστηρίου μεταφέροντας έγγραφα και πληροφορίες. Και αυτήν την σκότωσαν Κομιτατζήδες.

10. Γεώργιος Μούτσιανος. Δάσκαλος και αυτός. Όπως μας πληροφορεί ο Νίκος Μέρτζος στο βιβλίο του «Εμείς οι Μακεδόνες» το 1986 (σελίδες 54-55), ο Μούτσιανος κατά την περίοδο 1946-1952 δίδασκε τον Μακεδονικό Αγώνα εκτός ύλης στο 1ο Δημοτικό Σχολείο της Γ Περιφέρειας. Τιμωρήθηκε για το πειθαρχικό αυτό παράπτωμα. Τώρα που ξαναβγαίνει στα όρια της παρανομίας η διδασκαλία του Μακεδονικού Αγώνα, καλό είναι να τον θυμόμαστε. Επίσης, ο τέταρτος συνεχόμενος δάσκαλος της λίστας (7-10) για να συνειδητοποιούμε τον ρόλο της παιδείας στην εμψύχωση όλων μας.

[Στο ηλεκτρονικό βιβλίο μου θα βρείτε ολόκληρες τις σχετικές παραγράφους από το βιβλίο του Μέρτζου]

11. Από πού καταγόταν ο Παύλος Μελάς;

Γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας από γονείς Ηπειρώτες. Η οικογένεια μετακόμισε και έζησε στην Αθήνα ως μέλος της αστικής τάξης. Δεν είχε καμία σχέση με την Μακεδονία.

12. Σε πόσο χρονικό διάστημα, με ποιον τρόπο ο Καπετάν Κώττας μετατράπηκε από βουλγαρόφρων σε ελληνόφρωνα;

Μία μόνο ολιγόωρη συζήτηση με τον Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη ήταν αρκετή. Ο μακεδονομάχος ΄Μητροπολίτης ανέσυρε από την ψυχή του σλαβόφωνου την ελληνικότητά του και αυτό απετέλεσε συμβολικό αλλά και ουσιαστικό σταθμό σημείο στον μετέπειτα Μακεδονικό Αγώνα.

 

http://www.antibaro.gr/article/24439

1.050.000 ΘΥΜΑΤΑ

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΠΟΝΤΙΩΝ

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ

Τα οψώνια της αμαρτίας ο θάνατος.

Ευαγγέλιον

 

Ματαιότης ματαιοτήτων και τα πάντα ματαιότης.

Μη πεποίθατε επ' άρχοντας, επ' υιούς ανθρώπων,

οις ουκ' έστι σωτηρία. Έστι δίκης οφθαλμός, όστις

τα πάντα εφορά...

 

     Εις την άκραν ενός αποκέντρου κήπου της Αγκύρας περί τα μέσα της νυκτός  του Μαϊου του 1922 εκάθητο πάνοπλος ο Τοπάλ-Οσμάν, αμπαραστατούμενος υπό 10 εμπίστων και θαρραλέων οπαδών αυτού. Εταλάνισεν αυτός εαυτόν και είδεν ότι υπήρξε μηδέν. Ως εν καλειδοσκοπίω προήλασαν προ αυτού όλα τα τερατουργήματά του, αι αραί και οιμωγαί των αποθνησκόντων, τα αθώα, άπερ έχυσεν αίματα, τα δάκρυα. τα θαλερά των γονέων και συζύγων, των παίδων και αδελφών και εγνώρισεν, ότι βραχύς ήτο ο ανθρώπινος βίος και μάλιστα των κακούργων το τέλος φοβερόν και απαίσιον. 

Εσκέφθη, ότι αν παρουσιασθή προ της δικαιοσύνης και εκθέση την καθαράν αλήθειαν (του φόνου του βουλευτού Τραπεζούντος Αλή Σουκρή-Βέη), ουδέν σημείον μαρτυρίας είχε και συνεπώς ουδόλος ηδύνατο να βλάψη τον Μουσταφά-Κεμάλ καθότι ο τουρκικός λαός  τυφλός ανέκαθεν, τυφλώς λατρεύει και τον άρχοντά του, αδιάφορο αν είναι ούτος κακούργος, τυχοδιώκτης, μέθυσος, γυναικοθήρας, παιδεραστής. Έλαβε το επισκεπτήριον του Κεμάλ και ανέγνωσεν την λέξη «φύγε» , εννόησεν ότι ήτο εν χρυσούν γλυκόπικρον καταπότιον και εγέλασε δια την απιστίαν του.

Το να φύγη ήτο αδύνατον διότι η Άγκυρα πανταχόθεν περιεζώσθη δια στρατευμάτων. Το μόνο σωτήριον έκρινε να κρυφθή, αλλά που; Τις θα ετόλμα να δώση αυτώ φιλοξενίαν; Και που; Εσκέφθη, ότι εις την απόκεντρον χριστιανικήν συνοικίαν ηδύνατο παρά  τω εκεί γέροντι Έλληνι εφημερίω να καταφύγη και διασωθή και μετά μυρίων προφυλάξεων έφθασεν εκεί. Εύρε την θύραν ανοικτήν και πριν η ο ιερεύς ερωτήση αυτόν περί της παρουσίας του ήρξατο τον εξής πανηγυρικόν: «Πάτερ, είμαι ο Τοπάλ-Οσμάν της Κερασούντος, ο σφαγεύς των εν Πόντο χριστιανών, ως μη ώφελε, πολλούς εφόνευσα, κατεδίωξα, απηγχόνησα, αλλά το Ευαγγέλιον, το ιερόν σας βιβλίον  Σας λέγει: αγαπάτε τους εχθρούς ημών και συνεπώς καταδιωκόμενος ζητώ την φιλοξενίαν».

Προθύμως δέχομαι, είπεν ο ιερεύς, αλλά καθ' εκάστην γίνεται εν τω οίκο μου υπό της αστυνομίας, ότι φυλάττω φυγοστράτους συγγενοίς μου. Καλλίτερον είναι εις την απέναντι κατεστραμμένην οικία να εύρητε ασφαλές καταφύγιον. Ουδείς θα υποψιασθή την εκεί παρουσίαν σας. Εγώ αναλαμβάνω την διατροφήν σας. «Έστω» είπεν ο Τοπάλ και κατεφίλισε τας χείρας αυτού με τα δακρύων, ήσαν δάκρυα μετανοίας αλλά κατόπιν εορτής. Κατέφυγεν λοιπόν εκεί και ωχυρώθη μετά των συνάθλων αυτού. Αλλ' η πόλις ήτο ανάστατος και διαταγαί εδόθησαν ίνα ευρεθή ο κακούργος.

Κακή τη μοίρα του, γυνή τις χωρική, δια φυσικήν ανάγκην μεταβάσα εκεί, τον εγνώρισεν και ειδοποίησε την αρχήν, ήτις διά των οργάνων της περιεκύκλωσεν το κρυσφήγετό του.Πόλεμος φοβερός εγένετο εκεί. Ο Τοπάλ εννοήσας ότι έφθασε το τέλος του, απεφάσισε την εξόντωσιν πλειότερων. Οκτώ στρατιώται εύρον τον θάνατονκαι τέσσαρες εκ των οπαδών του Οσμάν.

 Επί τέλους τολμηρός λοχίας εφύτευσεν εις το στήθος του τέσσαρες σφαίρας και εξήπλωσεν αυτόν. «Άτιμε κόσμε, άτιμε Κεμάλ, εφώνησεν ο Τοπάλ, τοιούτον τέλος εύχομαι και διά σέ» είπε και εξέπνευσεν. Αλλ' η ανθρώπινη δικαιοσύνη  δεν περιωρίσθη μέχρι του σημείου τούτου και ο αποφασισθής νόμος  έδει να εφαρμοσθή. Ελήφθη το πτώμα του και εκρεμάσθη προ του μεγάρου της Βουλής, ίνα ικανοποιηθή ο λαός της Τραπεζούντος και ίνα επιβραβευθή διά εκατομυριοστήν φοράν το του Ευαγγελίου:

Ότι οι λαβώντες μάχαιραν, εν μάχαιρα απωλούνται.

 

 Από το υπέροχο βιβλίο του Γεωργίου Θ. Κανδηλάπτη του Κάνεως, Ποντιακά Ιστορικά Ανάλεκτα των εκδόσεων Αδελφών Κυριακίδη. Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα www.e-istoria.com

  

 

Η Ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους

(Επιστολή του Ακαδημαϊκού Κων/νου Δεσποτόπουλου στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28-01-10) 

 

Κύριε διευθυντά,

Παλλάδιο ηθικό των Ελλήνων της γενεάς μου, η επί αιώνες πολλούς παρουσία του ελληνικού έθνους στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τους προ Χριστού χρόνους έως την εποχή μας και με συμβολή μεγαλουργό κάποτε, αμφισβητείται και πάλι, από Ελληνες τώρα μάλιστα, και χαρακτηρίζεται έωλο θεώρημα, γέννημα του ελληνικού ρομαντισμού του ΙΘ΄ αιώνα είτε κατασκεύασμα ιδεολογικό της εκπαιδευτικής πολιτικής του νεοσύστατου κράτους.

 Δεν κατονομάζω πρόσωπα, εφόσον αδυνατώ να τα επαινέσω. Δεν ανέχομαι όμως την οικτρή αυτή απάρνηση της ιστορικής αλήθειας, συνοδευμένη, άλλωστε, και από την αξίωση να εισαχθεί στα διδακτικά βιβλία της Ιστορίας. Επικαλούμαι, λοιπόν, τα εξής προς τους διδασκάλους της Ιστορίας ή και προς το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο:

1. Ο φιλόσοφος Πλήθων, στον 15ο αιώνα, είχε ζητήσει, πριν από την Αλωση, ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, να ανακηρυχθεί Βασιλεύς των Ελλήνων, ώστε και να συμμορφωθεί προς την ιστορική τότε πραγματικότητα.

2. Ο πρώτος μετά την Αλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, απευθυνόμενος στους μοναχούς της Πάτμου, τονίζει προς αυτούς ότι με την περίσωση των ευρισκομένων στη Μονή χειρογράφων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας συμβάλλουν στην επιβίωση του υπόδουλου Γένους.

3. Ο Ιανός Λάσκαρις και άλλοι Ελληνες λόγιοι στην Ιταλία, πολύ πριν από τον 19ο αιώνα, όχι μόνο διδάσκουν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και με αμείωτο ζήλο επιδιώκουν να προκαλέσουν πολεμική επιχείρηση των Δυτικοευρωπαίων για την απελευθέρωση των συγχρόνων τους Ελλήνων.

4. Στον 17ο αιώνα, ο Ελληνας Επίσκοπος Βελιγραδίου έγραφε για τον σύγχρονό του φιλόσοφο Θεόφιλον Κορυδαλλέα ότι δεν υστερεί όχι μόνο των διάσημων τότε φιλοσόφων της Ιταλίας, αλλά και των ημετέρων φιλοσόφων της αρχαίας εποχής.

5. Ο μέγας ζωγράφος Θεοτοκόπουλος, στον 17ο αιώνα, ονομάζεται για τους Ευρωπαίους «Ελ Γκρέκο», ο Ελληνας με όσα ένδοξα υποβάλλει τότε η λέξη αυτή, ενώ και υπενθύμιζε την ύπαρξη του Γένους των Ελλήνων, μεγαλουργού άλλοτε και υπόδουλου τότε.

6. Αλλά και στον 18ο αιώνα, Ελληνες έμποροι και λόγιοι, που ζούσαν και δρούσαν στις ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα στη σημερινή Ρουμανία, διατηρούσαν ακμαίο το ελληνικό φρόνημά τους, μάλιστα ήκμαζαν τότε οι «Αδελφότητες» Ελλήνων στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

7. Ο Διονύσιος Σολωμός, στον Υμνον εις την Ελευθερίαν, γραμμένον πριν να υπάρξει ακόμη ελληνικό ανεξάρτητο κράτος, όχι λοιπόν ως φερέφωνο της εκπαιδευτικής πολιτικής του, αναφέρεται σε «περασμένα μεγαλεία» και χαρακτηρίζει «σαν πρώτα αντρειωμένη» την ελευθερία, δηλαδή εμπνέεται από την ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους.

8. Ο φιλελληνισμός, το υπέροχο αυτό κίνημα των ηθικά αισθαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών, εξηγείται μόνο από την πεποίθησή των ότι ένα μεγαλουργό στους αρχαίους χρόνους έθνος έχει εξεγερθεί για την απόσειση της επί αιώνες δουλείας του.

9. Εκφραστικότατο είναι και ό,τι διακήρυξε ο ραδιοσταθμός της Μόσχας τον Νοέμβριο του 1940: Οι Ελληνες στην Πίνδο έγραψαν νέον Μαραθώνα. Και ο ρωσικός φιλελληνισμός υπάρχει έντονος ήδη από τον δέκατο όγδοο αιώνα.

10. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η συγκινητική αντοχή του ελληνικού φρονήματος συμπαγών ελληνικών πληθυσμών υπό εξουσία τουρκική επί αιώνες σε περιοχές των εσχατιών της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα του Πόντου, όπου η τοπική ελληνική γλώσσα διατήρησε χαρακτηριστικά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής πολύ έκδηλα.

Η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους, λοιπόν, είναι διάτορα μαρτυρημένη από την ιστορική πραγματικότητα και δεν είναι απλώς εφεύρημα του «ελληνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα», προς ιδεολογική στήριξη «εθνικών επεκτατισμών», όπως επιπόλαια γράφεται σε πρόσφατο δημοσίευμα. Στον 19ο αιώνα συζητήθηκε απλώς η «διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους» με αφορμή την αμφισβήτησή της από μη Ελληνες. Πριν δεν συζητούσαν γι’ αυτήν, καθώς δεν συζητεί κανείς για τα δεδομένα και αυτονόητα.

Οι πολέμιοι της ιστορικής αλήθειας για την αδιάκοπη επί αιώνες πολλούς ύπαρξη του ελληνικού έθνους δεν επιτρέπεται να συγχέουν τη λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» με τη νηφάλια επίγνωση από τους σημερινούς Ελληνες των αρχαιότατων εθνικών τίτλων τους, εμπνευστική μάλλον προς εθνική αξιοπρέπεια ή και υποκινητική σε προσπάθεια για ιστορική μεγαλουργία.

Στους αρχαίους Ελληνες διάχυτη κατά Ηρόδοτον ήταν η πίστη ότι «απεκρίθη εκ παλαιτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν, εόν και δεξιώτερον και ηλιθίου ευηθείης απηλλαγμένον μάλλον». Η πίστη αυτή όμως δεν τους εμπόδισε να μεγαλουργήσουν.

Κωνσταντινος Δεσποτόπουλος – Ακαδημαϊκός – πρώην υπουργός Παιδείας

 

https://parisis.wordpress.com/2016/02/08/%CE%BF-%CE%BA-%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9/

ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ

Η ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΕΙ

ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΑΜΟΥΗΛΙΔΗ

 

   ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΤΑΚΤΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ που σχηματίστηκαν τούτο τον καιρό σε διάφορα μέρη τού Πόντου, η πιο τρο­μερή, και με τη φρικιαστικότερη δράση, ήταν τού Τοπάλ Οσμάν, τού κουτσού βαρκάρη από την Κερασούντα που έγινε το δεξί χέρι τού Μουσταφά Κεμάλ στο εξοντωτικό έργο του εναντίον των Ρωμιών της Μαύρης θάλασσας.

Στις 2 Απριλίου, ο αιμοβόρος τούτος αρχιτσέτης, που βρισκόταν μαζί με τους 800 τσέτες του στην περιοχή τού Ευφράτη ποταμού για να καταπολεμήσει μια τοπική εξέ­γερση των Κούρδων, πήρε τηλεγραφική διαταγή από τον αφέντη του της Άγκυρας Μουσταφά Κεμάλ πασά, να γυ­ρίσει στον Πόντο και να βαδίσει εναντίον των ανταρτών της Σαμψούντας. Ο Τοπάλ Οσμάν πήρε τα οπλισμένα σαν αστακούς δολοφονικά όργανά του και τράβηξε προς τα δυ­τικά. Κατά τη διαδρομή του, αφού έσπειρε τη φωτιά και το θάνατο στον ανατολικό και στον κεντρικό Πόντο, σίμωσε στο δυτικό.

Φτάνοντας στη Νεοκαισάρεια, το πρωί της 8ης Απρι­λίου, έπιασε όλους τους Ρωμιούς κατοίκους, τους έβγαλε έξω από την πόλη και τους ντουφέκισε ομαδικά!

Συνεχίζοντας τη ματωμένη πορεία του, με τα κανιβα­λικά στίφη, έφτασε έπειτα από δυο μέρες στην Έρμπαγα. Κύκλωσε την πόλη και αμόλησε τα ανθρωπόμορφα θηρία του στους δρόμους. Ένα όργιο θανάτου και βιασμού ακολούθησε. Όσες γυναίκες έπεφταν στα χέρια των κακούργων, βιάζον­ταν και σφάζονταν, ενώ οι άντρες συγκεντρώνονταν σε με­γάλα σπίτια και εκεί θανατώνονταν άγρια με στραγγαλισμό. Μια βδομάδα κράτησε το μακελειό τούτο. Δεν έμεινε ούτε ένας άντρας ζωντανός. Μέσα σ' ένα αρχοντικό στραγγαλί­στηκαν πάνω από τετρακόσια άτομα! Σ' ένα άλλο κατακρεουρ­γήθηκαν πενήντα!... Τα γυναικόπαιδα που πιάστηκαν, στάλ­θηκαν σε λίγες μέρες εξορία, για να πεθάνουν τα μισά από τις ταλαιπωρίες τού δρόμου, την πείνα και τις αρρώστιες...

Στις 18 τού μηνός ο αποτρόπαιος αρχιτσέτης μάζεψε τους κακούργους του και τράβηξε για το Λαντίκ, έτοιμος να συ­νεχίσει το κολασμένο όργιό του. Οι Τούρκοι όμως χωρικοί της περιφέρειας, για να προστατέψουν τον «Ταμερλάνο» από την εκδίκηση των ανταρτών, τον συμβούλεψαν να μην πε­ράσει από το μπογάζι τού Τεστλέ, γιατί εκεί σιμά είχε το λημέρι του ο περιβόητος καπετάνιος Κοτζά Αναστάς. Μό­λις τα άκουσε αυτά ο θρασύδειλος αρχιδολοφόνος, ταράχτηκε φοβερά. Στην ιδέα ότι θα αναγκαζόταν να τα βάλει με οπλι­σμένους άντρες, δείλιασε! Έκρινε πιο φρόνιμο να αποφύγει τη σύγκρουση, να συμμορφωθεί με τη συμβουλή των χωρι­κών και να αλλάξει δρόμο.

Πήρε λοιπόν την αριστερή όχθη τού Λύκου ποταμού και τράβηξε κατά τα νοτιοδυτικά. Καθώς βάδιζε όμως με σκυφτό το κεφάλι καβάλλα στο άλογο του, τον κυρίεψε ξαφνικά η λύσσα τού μη ικανοποιημένου πόθου να συντρίψει ένα θρυ­λικό καπετάνιο, όπως ήταν ο Κοτζάκ Αναστάς. Κόντεψε να πλαντάξει από το κακό του και για να ξεθυμάνει κάπως, όταν έφτασε έξω από ένα ρωμαίικο χωριό της περιοχής, το Κίρκ-χαρμάν, έδωσε διαταγή στους δημίους να το καταστρέψουν συνθέμελα! ΟΙ ματοβαμμένοι λύκοι του όρμησαν μέσα στο χωριό, μάζεψαν όσα γυναικόπαιδα βρήκαν, τα συγκέντρωσαν μέσα σε μερικά μεγάλα σπίτια και ρίχνοντας κατόπιν πετρέ­λαιο στους τοίχους, τα έδωσαν φωτιά!... θρήνος και κοπετός ακολούθησε, καθώς καίγονταν ζωντανοί γέροι, γυναίκες, παι­διά και κοπέλλες, μέσα στα φλεγόμενα σπίτια! Τρεις γυναί­κες που προσπάθησαν να ρίξουν έξω τα μικρά παιδιά τους, για να τα σώσουν από το φριχτό θάνατο της φωτιάς, δέ­χτηκαν τα πυκνά πυρά των κακούργων, πριν ακόμα ξεμυτίσουν από τα παράθυρα.

Από το Κίρκ - χαρμάν, που παραδόθηκε ολόκληρο στις φλόγες, ο Τοπάλ Οσμάν αγάς τράβηξε για τη Μερζιφούντα. Όταν έφτασε μέσα στην πόλη, τα στίφη του ξεχύ­θηκαν στους ρωμαίικους μαχαλάδες και έκαψαν, μέσα σε πέντε μονάχα ώρες, τα χίλια οχτακόσια σπίτια μαζί με τους κατοίκους... Όσοι προσπάθησαν να γλυτώσουν από τον κλοιό της φωτιάς, τρέχοντας στο ποτάμι για να σβήσουν τα φλεγό­μενα ρούχα τους, τουφεκίστηκαν επί τόπου!... Ολόκληρη η περιοχή των ρωμαίικων μαχαλάδων έγινε ένα απέραντο νεκροταφείο, που έκανε να φρικιάσουν ακόμα και οι ίδιοι oι Τούρκοι της μαρτυρικής πολιτείας.

Μετά τη Μερζιφούντα, ο κολασμένος αγάς τράβηξε για τη γειτονική Κάβζα και έκανε ακόμα χειρότερα όργια. Εκείνες τις μέρες συνέπεσε οι Ρωμιοί αντάρτες της περιο­χής Πάφρας να κάψουν ένα τούρκικο χωριό για να εκδικη­θούν την εξορία των οικογενειών τους. Οι Τουρκάλες τού καμένου χωριού ήρθαν στην Κάβζα για να παραπονεθούν στις αρχές της πόλης. Ο Τοπάλ Οσμάν, που ήταν από πριν αποφασισμένος να συνεχίσει το μακελειό του, θεώρησε, την εμφάνιση των γυναικών αυτών, σαν πολύ καλή ευκαιρία για να δείξει πως είναι τάχα υπερασπιστής των ομοεθνών του. Ως τώρα σκότωνε και έκαιγε απροσχημάτιστα και απρό­κλητα. Πως να χάσει τώρα την ουρανοκατέβατη αφορμή; Έδωσε λοιπόν διαταγή στα καθάρματά του να μαζέψουν όλους τους Ρωμιούς της Κάβζας και να τους εξοντώσουν μέχρι τον τελευταίο με τη φωτιά και με το σίδερο.

Το μεγάλο μπλόκο έγινε τη νύχτα. Οι αποθηριωμένοι τσέτες χύθηκαν σα λιμασμένα τσακάλια στα ρωμαίικα σπί­τια και αρπάζοντας από τα κρεβάτια τα γυναικόπαιδα, τα μάζεψαν στα λουτρά της Αγίας Βαρβάρας. Οι άντρες της πόλης, από δεκατεσσάρων χρονών και άνω, ευτυχώς γι' αυ­τούς, βρίσκονταν εξορία στο Μαράς του Κουρδιστάν και δεν παραβρέθηκαν στο κακό, για να γίνουν μάρτυρες και θύ­ματα του.

Από τα λουτρά της Αγίας Βαρβάρας, οι τσέτες έπαιρναν λίγα - λίγα τα γυναικόπαιδα και τα έσφαζαν! Όλη τη νύχτα τα μαχαίρια δούλευαν. Η Κάβζα έγινε ένα απέραντο σφαγείο. Το σύθρηνο, οι οιμωγές και οι κραυγές των μαρτυ­ρικών κατοίκων της ξέσχιζαν σε χίλια κομμάτια τη μαύρη νύχτα. Οι χτηνώδεις μακελάρηδες έκοβαν, θέριζαν, θανά­τωναν και κατόπιν σήκωναν τα πτώματα των σφαγμένων με τα κάρα και τα έρριχναν στα πηγάδια!...

Όσα γυναικόπαιδα κατάφεραν να κρυφτούν στα υπόγεια, αμέσως μόλις είχαν ακούσει τις πρώτες σπαραχτικές φωνές μέσα στη νύχτα, ανακαλύφτηκαν το πρωί από τους τσέτες. Όταν τα έπιασαν όλα, τα έβγαλαν έξω από την πόλη, τα συγκέντρωσαν σ' ένα χωράφι και μετά τα έβαλαν στο δρόμο τάχα για να τα πάνε εξορία. Φτάνοντας όμως σιμά στη φάμπρικα τού Γιουνούς εφέντη, τα έμπασαν μέσα στο δά­σος, που βρισκόταν δίπλα στον δημόσιο δρόμο, και τα έσφαξαν μέχρι το τελευταίο. Τα πτώματα τους κατόπιν τα πέταξαν μέσα στο γειτονικό ποτάμι. Έτσι, σχεδόν κανένα από τα εκατοντάδες γυναικόπαιδα της Κάβζας δεν έμεινε ζωντανό.

Από την Κάβζα, οι μανιασμένοι φονιάδες τού Οσμάν αγά, τράβηξαν για την κωμόπολη Καβάκ, όπου ρίχτηκαν σε νέο όργιο αίματος. Έσφαξαν δεκάδες γυναικόπαιδα και τα πτώματα τους τα έρριξαν στο ποτάμι. Ύστερα έδωσαν φω­τιά στα σπίτια τους, βίασαν δεκαεφτά κορίτσια, που τα ξε­χώρισαν ανάμεσα στις μελλοθάνατες και, ατιμασμένα κατό­πιν, τα πέταξαν μέσα στις φλόγες να καούν ζωντανά!

Μετά το Καβάκ, τα ανθρωπόμορφα τέρατα κατηφόρισαν προς τη Σαμψούντα καίγοντας τα χωριά που βρίσκονταν πάνω στο δρόμο και σφάζοντας όσους άοπλους Ρωμιούς και αθώα γυναικόπαιδα συναντούσαν μπροστά τους. Γιατί, οι κακούργοι και θρασύδειλοι τσέτες, δεν τολμούσαν να πάνε στα βουνά για να χτυπηθούν με τους αντάρτες, κι ας ήταν αυτή η κύρια αποστολή τους, κι ας ήταν αυτός ο σκοπός της συγκρότησης τού «94ου ανεξάρτητου Τάγματος» που πήρε το μεγαλεπήβολο όνομα «Γιλντιρίμ ταπουρού», δηλαδή Τάγμα Κεραυνός. Ο «μπιζίμ Τιμουρλέγχ», «ο δικός μας Ταμερλάνος», όπως αποκαλούσαν τον αρχηγό τους οι τσέ­τες, θρασύδειλος και ψοφοδεής, δεν τολμούσε να αναμε­τρηθεί με τους αντάρτες, παρά γυρεύοντας εύκολα και σί­γουρα γιουρούσια, καβάλλα πάνω στο κόκκινο άλογο του, με τη στρατιωτική του χλαίνη ριγμένη επιδειχτικά στους ώμους, με το τσερκέζικο καλπάκι στο κεφάλι και το μαστίγιο στο χέρι, αμολιόταν με τα ξέφρενα στίφη του πάνω στα απρο­στάτευτα χωριά και τα ξεκλήριζε! Όλος ο Πόντος στέ­ναξε κάτω από το αδίσταχτο μαχαίρι του. Φρίκη κυρίευε κάθε Ρωμιό, ακόμα και στο άκουσμα τού ονόματος τού κου­τσού βαρκάρη της Κερασούντας. Οι ορδές του προκαλούσαν τον τρόμο ακόμα και στους Τούρκους, που πολλοί απ' αυτούς δοκίμασαν το βούρδουλα και το μαχαίρι του, όταν θέλησαν να τον συγκρατήσουν ή να τού αντιμιλήσουν.

Ο Μουσταφά Κεμάλ, πάλι, αναδεικνύοντας τον Τοπάλ Οσμάν γενικό αντιπρόσωπο του στην παραλιακή ζώνη του Πόντου, με απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους Ρωμιούς, γινόταν ηθικός αυτουργός όλων των απερί­γραπτων εγκλημάτων τού συνεργάτη του. Και επί πλέον, γινόταν ο μεγάλος κλεφταποδόχος, με την επικαρπία των ορ­γίων τού αιμοβόρου φίλου του, γιατί ο Οσμάν αγάς του έστελνε κάθε τόσο στην Άγκυρα ολόκληρα φορτία με χαρτο­νομίσματα και χρυσαφικά που άρπαζε από τους πλούσιους Ρωμιούς των πόλεων και των χωριών.

Η ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΕΙ

ΟΙ ΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΟΙ ΛΥΚΟΙ του Τοπάλ Οσμάν, μπαίνοντας στην περιφέρεια Σαμψούντας, σκόρπισαν κι εκεί το θάνατο και τη συμφορά. Μόνο σε μια μέρα, κατά τα τέλη τού Απρίλη, εξολόθρεψαν χίλια πεντακόσια γυναικόπαιδα και γέροντες που είχαν καταφύγει στο χωριό Άττα! Κατόπιν εξαπολύθηκαν σαν τη μαύρη θύελλα σ' ολόκληρη την πεδινή περιοχή ως τα παράλια, άπλωσαν το συφοριασμένο χέρι τους πάνω στον άμαχο πληθυσμό τού κάμπου και τον αφάνισαν. Μέσα στο δίμηνο Απρίλη - Μάη, πάνω από πενήντα χωριά κολύμπησαν στο αίμα της σφαγής και έγιναν τροφή στα αχόρταγα σαγόνια της καταστροφικής φωτιάς! Όσοι από τους κατοίκους δεν έφυγαν με τους αντάρτες στα βουνά, όσοι δεν κρύφτηκαν στα δάση και τις σπηλιές, αλλά παρέ­μειναν για διάφορους λόγους στα σπίτια τους, θανατώθη­καν άγρια! Το ίδιο διάστημα, πέντε χιλιάδες τακτικός στρα­τός είχε ριχτεί κατά πάνω στα βουνά και απασχολούσε τους αντάρτες με αψιμαχίες, για να δώσει καιρό και άνεση στις ορδές των δολοφόνων να οργιάζουν σε βάρος του απροστά­τευτου πληθυσμού.

Οι φυλακές είχαν αδειάσει από τους κοινούς εγκληματίες. Οι κατάδικοι πήραν αμνηστία και πύκνωσαν τα αιμοβόρα μπουλούκια τού Τοπάλ Οσμάν. Έτσι, κοντά στα αποβράσματα και τα κατακάθια των πόλεων και των χωριών, τους κλέφτες, τους χασικλήδες, τους πλιατσικολόγους και τους φυγόδικους, δόθηκαν όπλα και μαχαίρια και στους κατάδι­κους ισοβίτες, τους θανατοποινίτες, τους φονιάδες, τους λη­στές και τους βιαστές. «Ό,τι κάνατε ως τώρα, τους είπαν οι αρχιτσέτες, και ό,τι θα κάνετε από δω και πέρα, όλα είναι αμνηστευμένα! Καταστρέψτε τους γκιαούρηδες του Πόντου, θάψτε τους!... Διπλή κεραμίδα να μη μείνει στα σπίτια τους! Ψυχή να μη μείνει ζωντανή! Φωτιά και μαχαίρι!...».

Η κόλαση περπατούσε νύχτα και μέρα στην ύπαιθρο. Μετά το μακελειό στην περιφέρεια της Σαμψούντας, ο Το­πάλ Οσμάν ρίχτηκε με τα στίφη του στη γειτονική περι­φέρεια της Πάφρας για να συνεχίσει το εξολοθρευτικό του έργο. Και ο απολογισμός της νέας εξόρμησης του ήταν το ίδιο πλούσιος σε απερίγραπτα εγκλήματα. Πεντακόσιοι πενήντα Ρωμιοί, γυναικόπαιδα και γέροι, που μαζεύτηκαν από τα γειτονικά χωριά στο Σουρμελί, κάηκαν μέσα στην εκκλησία!

Στο χωριό Μουαμλί, οι τσέτες μάζεψαν τριακόσια εξήντα πέντε γυναικόπαιδα στο σπίτι τού Σάββα Τσιγαλίδη και τα έδωσαν φωτιά!

Τον ίδιο φριχτό θάνατο βρήκαν και οι κάτοικοι τού Κιζίλ-κιολ.

Εξ άλλου, όσοι άντρες των χωριών κατάφεραν να γλυ­τώσουν από τα μπλόκα και έφυγαν στην Πάφρα την ίδια, για να βρουν τάχα προστασία, έπεσαν από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη! Μετά από τρεις μέρες, η πόλη περικυκλώθηκε από χιλιάδες κακούργους, τσέτες και στρατιώτες, που όρμη­σαν μέσα, σκόρπισαν στις ρωμαίικες συνοικίες και, παίρνον­τας αράδα τα σπίτια, μάζεψαν όλους τους Ρωμιούς. Τους έκλεισαν στο αστυνομικό τμήμα και την άλλη μέρα, διαλέ­γοντας πεντακοσίους τριάντα πέντε τους έδεσαν τα χέρια πιστάγκωνα και τους οδήγησαν στο χωριό Σουλούντερε. Εκεί τους έκλεισαν μέσα στην εκκλησία για δυο ώρες και, μετά, μαζί με τους τσέτες που κατέφτασαν στο μεταξύ από τα γύρω χωριά, έπεσαν πάνω τους, τους ξεγύμνωσαν και τους λήστεψαν. Κατόπιν, έβγαλαν στη αυλή εφτά παπάδες και τους έσφαξαν μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας!

Μετά τη σφαγή των παπάδων, ήρθε η σειρά και των άλλων. Οι τσέτες μπήκαν μέσα στο ναό και άρχισαν να πυροβολούν αδιάκριτα τους δεμένους άντρες! Σκότωσαν σχεδόν τους μισούς και, όταν είδαν ότι τα όπλα τους άναψαν και δε μπορούσαν να συνεχίσουν το θανατικό, άρπαξαν τα τσε­κούρια και τα χαντζάρια. Έτσι, με ακράτητη λύσσα απο­τελείωσαν και τους άλλους μισούς... Μόνο ένας άντρας, ο Νικολής Γιορδανίδης, απόμεινε στο τέλος ζωντανός. Μα οι τσέτες δεν τού χαρίσανε τη ζωή. Ο τσαούσης που τον ανα­κάλυψε κρυμμένο ανάμεσα στα πτώματα, ετοιμάστηκε να τον σφάξει δίχως χρονοτριβή. Ο Γιορδανίδης τού πρόσφερε τριακόσιες λίρες που είχε κρυμμένες πάνω του και παρακά­λεσε να τον σκοτώσει με το ντουφέκι για ν' αποφύγει το φριχτό θάνατο με το μαχαίρι, ή τον αποτρόπαιο με το μπαλ­τά. Ο τσαούσης δέχτηκε το κομπόδεμα και πυροβόλησε στην καρδιά!

Από άλλα χωριά της ίδιας περιφέρειας έπιασαν πάνω από οχτακόσιους Ρωμιούς, από δεκάξι χρονώ μέχρι εξήντα, τους μάζεψαν στο Σελεμελίκ και τους έκλεισαν στην εκκλη­σία τού Αγίου Γεωργίου. Κατόπιν έρριξαν τέσσερις ντενεκέ­δες βενζίνη στους τοίχους και τα παράθυρα και έδωσαν φω­τιά! Οι φλόγες τύλιξαν την εκκλησία και έκαψαν ζωντανούς όλους τους έγκλειστους! Κανείς δε γλύτωσε!...

Τα γυναικόπαιδα που είχαν μαζέψει στο μεταξύ από ολόκληρη την περιφέρεια, τα κατέβασαν στην Πάφρα και από κει τα έστειλαν εξορία στον Κουρδιστάν. Τα δύστυχα πλάσματα έκαναν ενενήντα πέντε ημερών εξοντωτική πο­ρεία. Ξεκίνησαν το καλοκαίρι πέντε χιλιάδες πεντακόσια άτομα, και έφτασαν το χειμώνα στο Διαρμπεκίρ μόνο τρια­κόσια πενήντα!

Μετά την Πάφρα, το όργιο τού θανάτου και της φωτιάς συνεχίστηκε και στην περιφέρεια τού Τσαρσαμπά. Οι κολα­σμένοι τσέτες μπήκαν μια μέρα στο Αγατσέκινι και όσους Ρωμιούς βρήκαν στα σπίτια τους τράβηξαν έξω από το χω­ριό, τους έρριξαν μέσα σ' ένα λάκκο και τους επιτέθηκαν με μαχαίρια, με ξύλα και πέτρες! Κατόπιν, νεκρούς, μισοπεθα­μένους ή και ζωντανούς ακόμα, τους σκέπασαν με κλαδιά και χώματα!

Στο δάσος τού Κεστενέ κερίς, όπου κατέφυγαν για να γλυτώσουν το μαχαίρι όλοι οι κάτοικοι των γειτονικών χω­ριών, έγινε η πιο άγρια και ολοκληρωτική σφαγή!... Μόνο δυο γυναίκες βγήκαν ζωντανές από το σφαγείο, μα και κείνες δεν κατάφεραν να επιζήσουν τελικά. Η μια που την κυνη­γούσαν τρεις τσέτες επί πέντε ολόκληρες ώρες, έπεσε από ένα γκρεμό και σκοτώθηκε. Η άλλη τρελάθηκε καθώς τρι­γυρνούσε βδομάδες ολόκληρες στα δάση μοναχή.

Ο Τοπάλ Οσμάν, ξαναγυρνώντας στην περιφέρεια της Σαμψούντας, ανηφόρισε προς τα χωριά, που βρίσκονταν στους πρόποδες τού Αγιούτεπε και μπήκε ξαφνικά στο Καράπερτσιν. Διακόσια εβδομήντα γυναικόπαιδα που βρέ­θηκαν στο χωριό, πιάστηκαν από τους τσέτες και κλείστηκαν μέσα στο κοινοτικό μέγαρο. Κατόπιν πέρασαν από τα μα­χαίρια των τσετέδων και σφάχτηκαν όλα!... Τα ακέφαλα πτώματα γέμισαν και τα δύο πατώματα του χτιρίου, που σε λίγο παραδόθηκε στις φλόγες! Μόνο μια γυναίκα έμεινε ζωντανή και κατάφερε να γλυτώσει τη ζωή της πηδώντας από το παράθυρο στο δρόμο.

Την άλλη μέρα ο καπετάν Χασαρής, βαδίζοντας με τους αντάρτες του προς το Αγιούτεπε, έστειλε δύο ανιχνευτές να ερευνήσουν μια σπηλιά που βρισκόταν στη βάση μιας χαράδρας, γιατί ήξερε ότι είχαν κρυφτεί μερικά γυναικό­παιδα. Οι ανιχνευτές γύρισαν και ανέφεραν ότι δε συνάντη­σαν ψυχή ζωντανή.

Ούτε γύρω; ρώτησε ο καπετάνιος υποψιαζόμενος από το ύφος των ανιχνευτών ότι κάτι τού έκρυβαν.

— Στη ρίζα της σπηλιάς είδαμε κάτι, που είναι φοβερό να το μάθει κανείς.

— Λέγετε! Τίποτε πια δε μας είναι φοβερό. Γνωρίσαμε τα φριχτότερα τού κόσμου.

— Να, είπε με σπασμένη φωνή ο ένας ανιχνευτής, είδα­με μια γυναίκα σουβλισμένη και δίπλα της ένα φασκιωμένο μωρό, και κείνο σουβλισμένο!...

Ο καπετάνιος έκλεισε τα μάτια του με την παλάμη σα να ήταν μπροστά του το ίδιο το φριχτό θέαμα και ήθελε να το αποφύγει. Τόσο πολύ ταράχτηκε από τον κανιβαλισμό των Τούρκων, ώστε κάλεσε όλους τους άντρες του να βγά­λουν τις κάμες τους και να ορκιστούν ότι στο εξής, δε θα σκοτώνουν πια τους Τούρκους που θα πέφτουν στα χέρια τους με σφαίρες, αλλά θα τους κόβουν με τις κάμες. Τα παλικάρια τού Χασαρή έδωσαν το φοβερό όρκο.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

«ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ-ΧΡΟΝΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»

Β' Έκδοση - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ «ΕΣΤΙΑΣ»