Η ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

1940 - 1944 

   Παράκληση και ικεσία.

   Στο Αγιώνυμο Όρος συνεχείς ήταν οι Παρακλήσεις και οι Προσευχές, μαζί με την εθνική δράση, για την ευόδωση τού Αγώνος τού Έθνους. Πολύτιμη και χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία τού Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Διονυσίου Αρχιμανδρίτου Γαβριήλ1:

“ Ήσαν αι αλησμόνητοι εκείναι ημέραι τού 1940, οπόταν, με τας πρώτας ειδήσεις περί επιθέσεως των Ιταλών εις την Ήπειρον, κατείχεν όλους μια αόριστος αδημονία δια το εγγύς και απώτερον μέλλον και εγένετο εις τού καθενός τον νούν η αναμέτρησις των εκατέρωθεν δυνατοτήτων, με συ­μπεράσματα δυσκόλως κρυπτόμενα εις τού ψυχολόγου το ερευνητικόν όμμα, παρ' όλας τας εν τω φανερώ ενθουσιώδεις εκδηλώσεις.

Την επομένην κατά την τέλεσιν μεγάλης παρακλήσεως “επί καταδρομή Εθνών” ο Καθηγούμενός μας ωμίλησεν έπ' Εκκλησίαις, τονίσας το άδικον της ξενικής επιθέσεως, το κρίσιμον τού Έθνους μας, αλλά και το ακμαίον φρόνημα το χαρακτηρίζον την φυλήν μας εις τοιαύτας περιπτώσεις, συστήσας ελπίδα εις τον Πανάγαθον Θεόν, τον προστάτην των άδικουμένων και την “Υπέρμαχον Στρατηγόν”, της οποίας την αγίαν μνήμην εβεβήλωσαν εν Τήνω οι επιδρομείς. Και, όταν προς το τέλος μας εβεβαίωσεν ότι ο Άγιος Δημήτριος θα φανή αντάξιος των ενδόξων πατέρων και προγόνων του, όλων οι οφθαλμοί υγράνθησαν και δάκρυα εκυλίοντο εις τας ρυτιδωμένας παρειάς των πατέρων τού Κοινοβίου μας. Η παράκλησις εψάλλετο καθ’ εσπέραν και εις τας ευχάς πάντες γονυκλινείς επεκαλούντο την βοήθειαν επί τον γενναίον Χριστοφόρον στρατόν μας κατά των βαρβάρων επιδρομέων, εξαιρετικώς δε ο 80ούτης Γέρων Νήφων είχε πάθει πραγματικήν αλλοίωσιν κατά τας ημέρας εκείνας. Αφοσιωθείς εξ ολοκλήρου εις προσευχήν υπέρ τού Εθνικού αγώνος, εζήτησεν από τον Τυπικάρην το Μέγα Ευχολόγιον και ανεγίγνωσκε και κατά μόνας τας επί τούτω παρακλήσεις. Προς το εσπέρας δε τον έβλεπον οι αδελφοί βαδίζοντα προς τον “Σταυρόν”, θέσιν περίοπτον, εν τη οδώ προς Άγιον Παύλον, και ενόμιζον ότι υπάγει εκεί, ίνα ακούη καλλίτερον τους εκ βομβαρδισμών της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων κρότους.

Προς το τέλος Νοεμβρίου μίαν ολόφωτον, αλλά ψυχράν εσπέραν, ο Ηγούμενος θέλων να ιδή τι κάμνει μεταβαίνων συχνά εις τον “Σταυρόν”, τον ευρήκε προσβλέποντα προς δυσμάς και σταυροκοπούμενον, εις ερώτησίν του δε τι κάνει και διατί ανάποδα προσεύχεται, ο σεβάσμιος Γέρων τού λέγει: “Δεν βλέπεις εκεί; Και τού έδειχνε προς το μέρος της Θεσσαλονίκης. Δεν βλέπεις τον Άγιον Δημήτριον με τη σημαία μας τη γα­λανόλευκη;” “Όχι ευλογημένε, είναι τα χιόνια τού Ολύμπου και το γαλάζιο τού ουρανού και σου φαίνεται έτσι”. “Ευλόγησον Γέροντα, αλλά εγώ βλέπω ημέρες τώρα τον Άγιον Δημήτριον να στέκη εκεί επάνω στα σύννεφα σαν φύλακας της πόλης του, αλλά τώρα να, ιδές και συ, τραβά προς τα επάνω κατά την Βέροιαν και την Φλώρινα”. “Και που την ξέρεις εσύ την γεωγραφία της Βέροιας και της Φλώρινας;”

Και ο αγαθός Γέρων καταληφθείς από οίστρον πατριωτικόν, εμνήσθη ημερών αρχαίων, πως παιδάκι έφυγεν από το Φουρνά των ηρωικών Αγράφων, πως πήγε στο Μοριά, και μετά την προσάρτησι της Θεσσαλίας κληρωτός στο Ευζωνικό πολέμησε και πληγώθηκε στην “Κούτρα” κατά το ατυχές συνοριακόν επεισόδιον τού 1886, και πως καλόγηρος πλέον στα 1906 έφυγε και πήγε στο Μοναστήρι της Σμήνιτσας στη Βέροια και υπηρέτησε τον Μακεδονικό αγώνα, πως χάριν αυτού γύρισε όλα τα μέρη μέχρι Καστοριά και Φλώρι­να, και πως πιάστηκε στο “Κανλή-Κουλέ” της Θεσσαλονίκης, και τώρα... έβγαλεν ένα βαθύ στεναγμόν, να κινδυνεύη η πατρίδα, και εγώ... Αχ, να ήμουν νεώτερος, αλλά.... η Παναγιά μας, ο Άγιος Δημήτριος, ας βάλουν το χέρι τους, και εσταυροκοπείτο. Μετά 2-3 ημέρας εμάθομεν ότι κατελήφθη η Κορυτσά από τον ηρωικόν στρατόν μας, προς το εσπέρας ακριβώς της ημέρας καθ' ην ο ευλαβέστατος Γέρων έβλεπε τον Άγιον Δημήτριον “να τραβά επάνω προς την Βέροια και Φλώρινα” και απ’ εκείνης της ημέρας, εξοικονομήσας και εκ τού υστερήματος του τα χρήματα, παρήγγειλε το λάβαρον, όπερ και απέστειλεν εις τον Διοικητήν τού Μετώπου...

Εις κάθε περίπτωσιν πατριωτικήν συλλογής εράνων κ.λπ., το ενδιαφέρον του ήτο αμετάπτωτον και κατά την επιστράτευσιν με δάκρυα προέπεμπε κάθε εργάτην της Μονής ή δόκιμον στρατολογούμενον, οπόταν δε εγίνοντο αι επιτάξεις των ζώων μας δια το Μέτωπον επί ώρας εθώπευε αυτά και τα συνώδευε μέχρι το “Προσκυνητάρι” ευχόμενος “καλήν νίκην” εις αυτά...”2.

   Η προσπάθεια διεθνοποιήσεως τού Άγιου Όρους από τους Βουλγάρους. 

Με την κατάρρευση τού Μετώπου και την είσοδο των Γερμανών στην Θεσσαλονίκη αρχίζουν αμέσως οι εθνικιστικές εξάρσεις και διαθέσεις των Βουλγάρων και των Ρώσσων Μοναχών τού Αγίου Όρους. Το όλο κλίμα διευκολύνεται και από την αναχώρηση του Πολιτικού Διοικητού τού Αγίου Όρους Φωκά. Το σχέδιο των Βουλγάρων, που περιελάμβανε τον εκβουλγαρισμό της Ελληνικής Εκκλησίας και την υπαγωγή της στην Βουλγαρική Εξαρχία, είχε ακόμη ένα στόχο: την αλλαγή τού υφισταμένου διοικητικού καθεστώτος τού Αγίου Όρους και την διεθνοποίησή του. Αμέσως καταγ­γέλλεται ο κίνδυνος αφ’ ενός μεν της λεηλασίας και αφ’ ετέρου της καταλήψεως του Αγίου Όρους υπό των Βουλγάρων με την συνδρομή των Βουλγάρων και Ρώσσων Μοναχών3.

Ο Ηγούμενος της Μονής Αγίου Παύλου Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ και ο Αντιπρόσωπος της Μονής Γρηγορίου Βαρλαάμ ενημερώνουν για τα γενόμενα την Κατοχική Κυβέρνηση, δια τού Γενικού Διοικητού Μακεδονίας Αντιστράτηγου Ραγκαβή:

“Οι υποφαινόμενοι λαμβάνομεν την τιμήν, όπως φέρωμεν εις γνώσιν της Σεβαστής ημών Κυβερνήσεως, δι' Υμών, τα κάτωθι:

Από της επομένης της καταλήψεως της Θεσσαλονίκης υπό των Γερμα­νικών Στρατευμάτων, οι εν Αγίω Όρει, Ρώσσοι και Βούλγαροι μοναχοί, αποθρασυνθέντες, ως εκ της αδικαιολογήτου εγκαταλείψεως τού Αγίου Όρους υπό του Πολιτικού Διοικητού αυτού κ. Φωκά και της Χωροφυλακής, αναχωρησάντων νύκτωρ, ανύψωσαν βουλγαρικάς σημαίας και διέδιδον ότι αναμένουν βουλγαρικόν στρατόν και βουλγαρικήν αστυνομίαν.

Η Ιερά Κοινότης Αγίου Όρους διώρισε πολιτοφυλακήν, αλλ' ο φόβος της λεηλασίας τού Αγίου Όρους εκράτει άπαντας τους Έλληνας μοναχούς εν απελπισία, ότε μετά δεκαήμερον περίπου αφίκετο εις Άγιον Όρος Γερμανός Ταγματάρχης Διοικητής Νέας Μαδύτου και Αγίου Όρους, ως επληροφόρησε την Ιεράν Κοινότητα, όστις και εζήτησε πληροφορίας περί τού Διοικητικού Συστήμα­τος τού Αγίου Όρους.

Μετά τας παρασχεθείσας  πληροφορίας υπό της Ιεράς Κοινότητος και τη παρακλήσει, όπως μη επιτραπή εις Άγιον Όρος η είσοδος ατάκτων στοιχείων, συνέστησεν ο προρρηθείς Ταγματάρχης, κατ’ επανάληψιν την ταχύτατην αποστολήν, υπό της Ιεράς Κοινότητας, επιστολής προς τον Αρχικαγκελάριον κ. Χίτλερ, δι ης να ζητήται η διατήρησις τού υφι­σταμένου καθεστώτος τού Αγίου Όρους και η προσωπική προστασία τού κ. Χίτλερ, να εκτίθεται δε η Ιστορία και το Διοικητικόν Σύστημα τού Αγίου Όρους και να αποσταλώσι συνάμα και δύο αντίτυπα τού εν ισχύι Καταστα­τικού Χάρτου τού Αγίου Όρους.

Κατόπιν τούτων η Ιερά Κοινότης συγκαλέσασα διπλήν έκτακτον σύναξιν των αντιπροσώπων των Ιερών Μονών, συνέταξε την ζητηθείσα επιστολήν προς τον Αρχικαγκελάριον κ. Χίτλερ, δι’ ης εκθέτει το διοικητικόν σύστημα τού Αγίου Όρους και ζητεί την προστασίαν του προς διατήρησιν τού υφι­σταμένου καθεστώτος και απέστειλε και δύο αντίτυπα τού ισχύοντος καταστα­τικού χάρτου Αγίου Όρους. 

Οι Ρώσσοι και οι Βούλγαροι αρνηθέντες κατ’ αρχάς να υπογράψωσι ταύτην υπέγραψαν ύστερον, αλλά ταυτοχρόνως υπέβαλον έτερον υπόμνημα, μονομερώς υπό τούτων συνταχθέν, δι’ ου ζητούσι την απόσπασιν του Αγίου Όρους από της Ελλάδος και την διεθνοποίησιν τούτου, συνάμα δε ανεχώρησαν δια Βουλγαρίαν αντιπρόσωποι της Βουλγαρικής Μονής, ίνα υπό το αυτό πνεύμα ενεργήσωσι παρά τη Βουλγαρική Κυβερνήσει και όπως ζητήσωσι την τού Αγίου Όρους κατάληψιν υπό των Βουλγάρων. 

Ταύτα καθηκόντως γνωρίζοντες, δι' Υμών, τη Σεβαστή ημών Κυβερ­νήσει, παρακαλούμεν, ίνα ληφθώσι συντόμως τα απαιτούμενα μέτρα, προς πρόληψιν των τεκταινομένων.

Εν Θεσσαλονίκη τη 25-5-1941

Μεθ’ υπολήψεως

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ

Ο Αντιπρόσωπος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου

Βαρλαάμ Γρηγοριάτης”4

    Άμεση ήταν και η αντίδραση τού Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου προς τον οποίο εκοινοποιήθησαν οι δύο Εκθέσεις των Μονών Αγίου Παύλου και Γρη­γορίου τού Αγιωνύμου Όρους. Για τον λόγο αυτό απαίτησε από τον Πρόε­δρο της Εθνικής Κυβερνήσεως Γεώργιο Τσολάκογλου “...ίνα... το μεν διατάξη την άμεσον αναχώρησιν τού Διοικητού τού Αγίου Όρους κ. Φωκά μετά αναλόγου δυνάμεως χωροφυλάκων δια την  θέσιν του, ή τούτου όντως αδυνάτου ετέρου καταλλήλου προς τούτο προσώπου, το δε προβή εις τας προσηκούσας συντόνους ενεργείας προς αποσόβησιν των τεκταινομένων, εκ της πραγματώσεως τυχόν των οποίων, πρόδηλον τυγχάνει πόσον ανυπολόγιστος έσται η Εθνική και Εκκλησιαστική ζημία”5.

   Τόπος περιθάλψεως και φυγαδεύσεως.

Το Άγιον Όρος προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στο χειμαζόμενο και δο­κιμαζόμενο Έθνος κατά την περίοδο της Κατοχής6. Εκεί κατέφευγαν πολλοί Έλληνες και Άγγλοι Αξιωματικοί που διώκονταν ή ήθελαν να περάσουν στην Μέση Ανατολή και δεν ήσαν λίγοι αυτοί από τους Μοναχούς που εκινδύνευσαν στην προσπάθειά τους να κρύψουν και να φυγαδεύσουν Έλληνες και Άγγλους. Η Μονή Μεγίστης Λαύρας πρωτοστατούσε σε συνδέσεις και αποστολές στρατιωτών και Αξιωματικών προς την Μέση Ανατολή από τον Αρσανά και την σκάλα της Μορφωνούς με καΐκια και με ψαρόβαρκες ακόμη. Ο κίνδυνος, για να αντιληφθούν οι Γερμανοί τι συνέβαινε, ήταν συνεχής, αφού είχαν στήσει παρατηρητήριο στην ακρολοφιά της Βίγλας. Συνελήφθη, μαζί με άλλους Μοναχούς, ο Αδελφός της Μονής τότε Πρωτεπίτροπος και μετέπειτα Επίσκοπος Ροδοστόλου Χρυσόστομος7.

Προς περίθαλψη και φυγάδευση Άγγλων η Μονή Ιβήρων είχε καταρ­τίσει ολόκληρη υπηρεσία από Μοναχούς. Για τον λόγο αυτό, στις 6 Ιανουαρίου 1942, συνελήφθησαν και ωδηγήθηκαν στις φυλακές Θεσσαλονίκης οι Μοναχοί Νεκτάριος Κατσάρος, Θεοφύλακτος Νανόπουλος, Παντελεήμων Νανόπουλος και Σεραφείμ Τσιούνης, που ανήκαν στο Εξάρτημα της Μονής “Άγιος Νικόλαος”, και καταδικάσθηκαν, ως περιθάλποντες Άγγλους, ο μεν πρώτος σε 2 χρόνια φυλάκιση, ο δεύτερος σε 6 χρόνια, ο τρίτος σε 3 χρόνια και ο τέταρτος σε ενάμισυ χρόνο. Και οι μεν δύο, που είχαν καταδικασθή σε φυλάκιση 2 ετών και κάτω, έλαβαν αμνηστία για τα γενέθλια τού Χίτλερ, οι άλλοι όμως δύο παρέμειναν στην φυλακή και την 1η Απριλίου 1944 με­ταφέρθηκαν ως όμηροι στην Γερμανία. Μετά το τέλος τού πολέμου επέστρεψε μόνο ο Παντελεήμων Νανόπουλος.

Τον Ιούλιο τού 1942, συνελήφθη από τους Γερμανούς και άλλος Μο­ναχός, ο Μελέτιος Συκιώτης, ο οποίος, κατά την μεταφορά του στην Θεσσα­λονίκη, κατώρθωσε να δραπετεύση.

Τον Σεπτέμβριο τού 1942, οι Γερμανοί συνέλαβαν, επίσης, τον Προηγούμε­νο Μισαήλ, τον Ιεροδιάκονο Δανιήλ και τον Μοναχό Δομέτιο, τους οποίους ωδήγησαν στην Καβάλα και από εκεί στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά στην Θεσ­σαλονίκη. Για την απαλλαγή τους η Μονή εδαπάνησε σεβαστό χρηματικό ποσόν.

Αρκετοί Μοναχοί της Μονής Παντοκράτορος συνελήφθησαν και ωδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ωρισμένοι δε ωδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα και σώθηκαν ως εκ θαύματος.

Πολλές υπηρεσίες για την περίθαλψη και φυγάδευση Ελλήνων και Άγγλων παρέσχε και η Μονή Καρακάλου. 

Μετά την κατάρρευση τού Μετώπου, τον Απρίλιο τού 1941, επέρασαν από την Μονή Αγίου Παύλου πάνω από 1000 στρατιώτες, Έλληνες, Άγγλοι και Σέρβοι, μεταξύ δε αυτών αρκετοί τραυματίες, τους οποίους οι Μοναχοί εφρόντιζαν και εφυγάδευαν. Όμως η δραστηριότητα αυτή περιήλθε σε γνώση των Γερμανικών Αρχών. Έτσι, στις 29 Ιανουαρίου 1942, έφθασαν στην Μονή οι Γερμανοί με σκοπό να την πυρπολήσουν, άλλους από τους Πατέρες να εκτελέσουν και άλλους να συλλάβουν. Την περίοδο εκείνη ευρίσκονταν στην Μονή αρκετοί Αξιωματικοί και στρατιώτες Άγγλοι και Κύπριοι. Όμως ο Έλληνας διερμηνεύς εγνώρισε έγκαιρα στους Προϊσταμένους της Μονής τα σχέδια των Κατακτητών. Ο Γερμανός Αξιωματικός απήγγειλε το κατηγορητήριο κατά των Μοναχών. Ο Ηγούμενος όχι μόνο αρνήθηκε κάθε ενοχή αλλά εξέφρασε και παράπονα, ότι ενώ κατά τον προηγούμενο Πόλεμο η Μονή πιέσθηκε από τους Γάλλους και αρκετοί Μοναχοί εξωρίσθηκαν στην Μυ­τιλήνη, διότι περιέθαλψαν πολλούς Γερμανούς, τώρα κινδυνεύουν από τους αυτούς τους ίδιους. Η ετοιμότητα του Ηγουμένου έσωσε την Μονή.

Όμως η εθνική δράση της Μονής απεκαλύφθη. Τέσσερεις Γερμανοί, που γνώριζαν την αγγλική, προσποιήθηκαν ότι είναι Άγγλοι και παρουσιάσθηκαν στον Μοναχό Γεώργιο που ανέλαβε να τους φυγαδεύση. Τον συνέλαβαν και τον κατεδίκασαν σε 13 ετών φυλάκιση, επειδή αρνήθηκε να προδώση. Κατά τον εγκλεισμό του στις φυλακές Επταπυργίου αρρώστησε. Με την ευκαιρία της αναρρωτικής άδειας, που τού έδωσαν, κατάφερε να δραπετεύση. Το Στρατοδικείο τον κατεδίκασε ερήμην σε θάνατο.

Από τους Γερμανούς συνελήφθη, λόγω της εθνικής του δράσεως, φυλακίσθηκε στις φυλακές Επταπυργίου και εργάσθηκε σε καταναγκαστικά έργα στον Δομοκό, ο Ιεροδιάκονος Προκόπιος, τού Κελλίου της Αγίας Άννης της Μονής Βατοπεδίου.

Σημαντική ήταν και η δράση της Μονής Ξενοφώντος, η οποία εφιλοξένησε και εφυγάδευσε περί τους 200 Άγγλους Αξιωματικούς και στρατιώτες.

 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Μοναχός Χρυσόστομος ΑναγνωστόπουλοςΑδελφός της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, Πρωτεπίτροπος, και μετέπειτα Επίσκοπος Ροδοστόλου488 .

Μοναχός Γαβριήλ Διονυσιάτης, (κατά κόσμον Αντώνιος Χαραλάμπους Γεωργιλάκης), + Δεκέμβριος 1941.

Καταγόταν από το χωριό Μπόμπια Ηρακλείου Κρήτης. Ήταν Μοναχός του Διονυσιακού Κελλίου του Ευαγγελισμού, στις Καρυές Αγίου Όρους, και κατά τα μέσα τού 1941 βρισκόταν στις φυλακές Επταπυργίου Θεσσαλονί­κης. Εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς με άλλους συγκρατούμενούς του, για αντίποινα τον Δεκέμβριο 1941489.

Μοναχός Γεώργιος, Αδελφός Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου. Τον συνέλα­βαν, για αντιστασιακή δράση, και τον κατεδίκασαν σε 13 ετών φυλάκιση, επειδή αρνήθηκε να προδώση. Εδραπεύτευσε και καταδικάσθηκε ερήμην σε θά­νατο.

Ιεροδιάκονος Δανιήλ, Αδελφός Ιεράς Μονής Ιβήρων. Τον Σεπτέμβριο τού 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και ωδηγήθηκε στο Στρατόπεδο Παύ­λου Μελά Θεσσαλονίκης.

Μοναχός Δομέτιος, Αδελφός Ιεράς Μονής Ιβήρων. Τον Σεπτέμβριο του 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και ωδηγήθηκε στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης.

Μοναχός Νεκτάριος Κατοάρος, Αδελφός Ιεράς Μονής Ιβήρων. Συνελή­φθη στις 6 Ιανουαρίου 1942 και καταδικάσθηκε, για αντιστασιακή δράση, σε 2 ετών φυλάκιση.

Προηγούμενος Μονής Ιβήρων Μισαήλ. Τον Σεπτέμβριο τού 1942 συνε­λήφθη από τους Γερμανούς και ωδηγήθηκε στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης.

Μοναχός Θεοφύλακτος Νανόπουλος, Αδελφός Ιεράς Μονής Ιβήρων. Συνελήφθη, στις 6 Ιανουαρίου 1942, και καταδικάσθηκε, για αντιστασιακή δράση, σε 6 ετών φυλάκιση. Την 1η Απριλίου 1944 μετεφέρθη ως όμηρος στην Γερμανία.

Μοναχός Παντελεήμων Νανόπουλος, Αδελφός Ιεράς Μονής Ιβήρων. Συνελήφθη, στις 6 Ιανουαρίου 1942, και καταδικάσθηκε, για αντιστασιακή δράση, σε 3 χρόνια φυλάκιση. Την 1η Απριλίου 1944 μετεφέρθη ως όμηρος στην Γερμανία.

Ιεροδιάκονος Προκόπιος, Αδελφός Κελλίου Αγίας Άννης της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και ωδηγήθηκε στις φυ­λακές Επταπυργίου, στο Στρατόπεδο Παύλου Μελά και σε καταναγκαστικά έργα στον Δομοκό.

Μοναχός Μελέτιος Συκιώτης, Αδελφός Κελλίου Γενεθλίου τού Προδρό­μου, της Ιεράς Μονής Ιβήρων. Συνελήφθη, τον Ιούλιο τού 1942, και ωδη­γήθηκε στις φυλακές Επταπυργίου.

Μοναχός Σεραφείμ Τσιούνης, Αδελφός Ιεράς Μονής Ιβήρων. Συνελή­φθη, στις 6 Ιανουαρίου 1942, και καταδικάσθηκε, για αντιστασιακή δράση, σε ενάμισυ χρόνο φυλάκιση.

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ’40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟ 1940-1944-Β' ΕΚΔΟΣΗ-ΚΛΑΔΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΑΘΗΝΑ 2001-ISBN 960-85663-7-1 © Έκδοση Κλάδου Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιωάννου Γενναδίου 14, 115 21 Αθήνα, τηλ.: 7218308.-Α' Έκδοση - Νοέμβριος 2000.- Β' Έκδοση - Ιούλιος 2001.-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΔΟΣΕΩΣ: Αρχιμανδρίτης Αγαθάγγελος Χαραμαντίδης. ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΣΙΑ - ΕΚΤΥΠΩΣΗ - ΒΙΒΛΙΟΔΕΣΙΑ: Φιλόστρατος Παναγόπουλος.

 

 

 

Κώστας Καραΐσκος:

Στή μνήμη τοῦ Παύλου Μελᾶ ὁ σύντομος λόγος μου στό σχολεῖο μου προχθές γιά τόν Μακεδονικό Ἀγώνα

 

Η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση, που είχε τεράστιο αντίκτυπο και σημασία παγκοσμίως, άρχισε το 1821 και πρακτικά τελείωσε έναν αιώνα μετά, το 1922 με την Μικρασιατική Καταστροφή. Συχνά όταν αναφερόμαστε στην απελευθέρωση των Ελλήνων από τον τουρκικό ζυγό, μένουμε στο 1830, στην ίδρυση δηλαδή του νεοελληνικού κράτους, υπό την κηδεμονία των ξένων δυνάμεων.

Όμως τι γινόταν με τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έμειναν έξω από εκείνο το φτωχό κρατίδιο, τι γινόταν στη Μακεδονία, στην Ήπειρο, στη Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Κύπρο, στην Κρήτη, στα άλλα νησιά; Ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν η ένδοξη εκείνη σελίδα της ιστορίας μας, όπου ο ελληνισμός κάτω από την οθωμανική κρατική κυριαρχία αντιμετώπισε τον βουλγαρικό επεκτατισμό, κατάφερε να επικρατήσει και να ετοιμάσει την ώρα της απελευθέρωσης από τον ελληνικό Στρατό. Στην αρχή αγωνίστηκαν οι ντόπιοι Έλληνες, μόνοι τους για χρόνια, κυρίως με τη στήριξη της Εκκλησίας και απλών ανθρώπων που πάλεψαν ηρωικά, ενώ από ένα σημείο και πέρα άρχισαν να φτάνουν εθελοντές από την Ελλάδα και να παίρνει ένοπλη μορφή η αντίσταση κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων.

Η βουλγαρική προσπάθεια κατά της Μακεδονίας ξεκίνησε με την απόσχιση της Εκκλησίας τους, τη λεγόμενη Εξαρχία, το 1870. Άρχισε ένας πόλεμος προπαγάνδας, πιέσεων αλλά και ωμής βίας, προκειμένου να γράφονται οι κάτοικοι της οθωμανικής ακόμη Μακεδονίας σε βουλγάρικα σχολεία και να καλούν Βούλγαρους ιερείς. Αντιστάθηκαν σ΄ αυτό όχι μόνο οι ελληνόφωνοι ή οι βλαχόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας αλλά και πολλοί σλαβόφωνοι, οι λεγόμενοι «γραικομάνοι» που έμεναν πιστοί στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Έτσι αυτό που παρουσιαζόταν ως αντίθεση θρησκευτικής μορφής ήταν στην πραγματικότητα εθνικής: όποιος πήγαινε με τους Εξαρχικούς γινόταν Βούλγαρος, ενώ Πατριαρχικοί ήταν οι Έλληνες. Δάσκαλοι και κληρικοί ηγήθηκαν της αντίστασης τις πρώτες δεκαετίες, περιορίζοντας την βουλγαρική προπαγάνδα και τρομοκρατία που ήρθε να προστεθεί στην καταπίεση των Οθωμανών. Κορυφαία μορφή του αγώνα αναδείχθηκε ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, που κυκλοφορούσε – κι ενίοτε λειτουργούσε – με την πιστόλα κάτω από το ράσο ή πάνω στην Αγία Τράπεζα.

Κάποια στιγμή οι Βούλγαροι διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να επιβληθούν δίχως όπλα. Το 1893 ιδρύθηκε από τον Γκότσε Ντέλτσεφ και άλλους Βούλγαρους στη Θεσσαλονίκη η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (VMRΟ), υποτίθεται για την απελευθέρωση των χριστιανικών πληθυσμών της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς οι οποίοι κατέρρεαν. Στο εσωτερικό της οργάνωσης αναπτύχθηκαν δύο τάσεις: οι ενωτικοί ήθελαν άμεση ένωση με τη Βουλγαρία, ενώ οι αυτονομιστές μιλούσαν για «μακεδονικό» κράτος, πάντα ενάντια στο ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Μετά το 1895 αγρίεψαν οι συγκρούσεις και αναδείχθηκαν ηρωικές μακεδονικές μορφές σαν τον καπετάν Κώττα Χρήστου, τον καπετάν Λούκα, τον καπετάν Ζέρβα, τον Χρήστο Αργυράκο, τον Ηλία Κούνδουρο…

Το 1903 γίνεται στο Μοναστήρι (Μπίτολα) η λεγόμενη εξέγερση του Ίλιντεν, με σκοπό να φανεί στην Ευρώπη ότι οι Βούλγαροι ξεσηκώνονται κατά των Τούρκων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Όμως σε 10 μέρες οι Τούρκοι καταπνίγουν την εξέγερση και ξεσπούν κυρίως σε βάρος των Ελληνόβλαχων κατοίκων της περιοχής που χτυπήθηκαν άγρια και από τους Βούλγαρους. Λίγες μέρες μετά έσβησε και η ταυτόχρονη εξέγερση των Βουλγάρων στην Στράντζα της Αδριανούπολης.

Η επίσημη Ελλάδα μέχρι τότε μόνο παρακολουθούσε, παρότι οι Έλληνες πατριώτες ζητούσαν επέμβαση υπέρ των μαχόμενων Μακεδόνων και οι εθελοντές μαχητές πλήθαιναν. Το 1904 πήγε μυστικά στη Μακεδονία, ως ζωέμπορος υποτίθεται, ο αξιωματικός του ελληνικού Στρατού και μέλος της ανώτερης κοινωνικής τάξης, Παύλος Μελάς. Ο θάνατός του στη Στάτιστα, στις 13 Οκτωβρίου 1904, τον ανέδειξε ως ήρωα και κινητοποίησε όλες τις εθνικές δυνάμεις, ντόπιες και μη. Ήταν το αίμα που πότισε το δέντρο της μακεδονικής ελευθερίας. Ακολούθησαν 6.000 εθελοντές που πολέμησαν μέχρι το 1908 στη Μακεδονία, οι μισοί από τους οποίους ήταν Κρητικοί – υπήρξαν επίσης πολλοί Μανιάτες αλλά και από άλλα μέρη της χώρας. Και οι δύο Γενικοί Αρχηγοί του Μακεδονικού Αγώνα, μετά τον Παύλο Μελά, ήταν Κρητικοί, ο Γεώργιος Κατεχάκης από το Ηράκλειο και ο Σφακιανός Γεώργιος Τσόντος. Αξίζει να θυμίσουμε εδώ ότι ακόμα η Κρήτη δεν ήταν καν μέρος του ελληνικού κράτους! Η μάχη στη βαλτολίμνη των Γιαννιτσών ήταν το διάσημο σκηνικό πολέμου των αντίπαλων ανταρτικών ομάδων, όπως το περιέγραψε η Πηνελόπη Δέλτα στα «Μυστικά του Βάλτου». Αυτές οι αντάρτικες ομάδες έλαβαν μέρος στους πολέμους που ακολούθησαν, τόσο στο ελληνικό στρατόπεδο όσο και οι αντίπαλες στο βουλγαρικό.

Κορυφαίας σημασίας ήταν η δράση Ελλήνων διπλωματών, όπως του Ίωνα Δραγούμη που ως διπλωμάτης στο Μοναστήρι οργάνωσε την Μακεδονική Άμυνα, με επιτροπές σε πόλεις και χωριά της Δυτικής Μακεδονίας, ή του Πρόξενου της Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη, Λάμπρου Κορομηλά, ο οποίος συντόνιζε τις αντάρτικες ελληνικές ομάδες. Από τους κληρικούς, εκτός του Γερμανού Καραβαγγέλη, ξεχώρισε ο μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος Καλαφάτης, που μαρτύρησε το 1922 στη Σμύρνη, ο εθνομάρτυρας Αιμιλιανός, μητροπολίτης Γρεβενών που θανατώθηκε βασανιστικά το 1910 κ.ά. Οι εκπαιδευτικοί σαν τις δολοφονημένες νεαρές δασκάλες Αικατερίνη Χατζηγεωργίου και Βελίκα Τράικου κράτησαν όρθιο το ελληνικό φρόνημα σε 1.000 περίπου σχολεία για 70.000 μαθητές.

Το 1908 η επανάσταση των Νεοτούρκων έδωσε αμνηστεία στους εμπόλεμους και υποσχέθηκε ισονομία και ισοπολιτεία για όλους, όμως σύντομα αποκαλύφθηκε η απάτη. Έπρεπε να μεσολαβήσουν δύο βαλκανικοί πόλεμοι και ένας παγκόσμιος για να απαλλαχθεί η Μακεδονία και από την τουρκική κυριαρχία και από την βουλγαρική επιβουλή, μάλιστα αυτή η τελευταία εκδηλώθηκε και πάλι κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το 1944 λοιπόν εξέλιπε ο κίνδυνος για τη Μακεδονία από την πλευρά των «ενωτικών» Βουλγάρων. Η απειλή των «αυτονομιστών», παρότι πολύ ασθενέστερη, έμελλε να επιβιώσει στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο με κέντρο τα Σκόπια και να αναβιώσει το 1991 με την ανεξαρτητοποίηση της λεγόμενης «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» ώς τις μέρες μας.
Κλείνουμε με το γνωστό «τιμούμε τη μνήμη των ηρώων που θυσιάστηκαν για την ελευθερία» κτλ.

Τι σημαίνει όμως αυτό; Ξέρουμε για ποιους μιλάμε, τι συνέβη και γιατί; Ή τα θεωρούμε όλα παρελθόν χωρίς νόημα στη σημερινή εποχή; Όποιος νόμιζε κάτι τέτοιο, μόλις πέρυσι στις Πρέσπες αποδείχθηκε ότι είναι πέρα για πέρα λάθος. Το παρελθόν καθορίζει ό,τι ζούμε σήμερα και το ξαναβρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας. Τιμούμε λοιπόν τον Μακεδονικό Αγώνα όταν έχουμε την γνώση και την αρετή που διδάσκει το ελληνικό σχολείο, αυτό που στήριξε την κρίσιμη ώρα την μία και μοναδική ελληνική Μακεδονία!

http://www.antibaro.gr/article/24636

Γνωρίζετε τα ακόλουθα πρόσωπα:

1. Εμμανουήλ Παππάς

2. Νικολάι Πάβλοβιτς Ιγνάτιεφ

3. Ευάγγελος Κοροβάγκος

4. Μίκης Ζέζας

5. Σαράντης Αγαπηνός

6. Κώστας Χρήστου

7. Αικατερίνη Χατζηγεωργίου

8. Ευτέρπη Ουζούνη

9. Βελίκα Τράϊκου

10. Γεώργιος Μούτσιανος

Επιπλέον ερωτήσεις

11. Από πού καταγόταν ο Παύλος Μελάς;

12. Σε πόσο χρονικό διάστημα, με ποιον τρόπο ο Καπετάν Κώττας μετατράπηκε από βουλγαρόφρων σε ελληνόφρωνα;

13. Ποια η κοινή συνεισφορά στην Ιστορία της Μακεδονίας των κάτωθι: Στέφανου Δραγούμη, Κλεόβουλου Τσούρκα, Γ. Νοτάρη και Ευάγγελου Κωφού;

14α. Σε πόσα σημεία της Συνθήκης Ειρήνης του Βουκουρεστίου το 1913 αναφέρεται ο όρος «Μακεδονία»;
14β. Σε πόσα σημεία της Συνθήκης Ειρήνης του Βουκουρεστίου το 1913 αναφέρεται ο όρος «Κρήτη»;

15. Ποιος αξιωματούχος έγραψε σε επίσημη εγκύκλιό του το εξής «Η παρούσα Κυβέρνηση θεωρεί τις αναφορές για “μακεδονικό έθνος”, “μακεδονική πατρίδα” ή για “μακεδονική εθνική συνείδηση” αδικαιολόγητες δημαγωγικές διατυπώσεις, οι οποίες δεν αντιπροσωπεύουν οποιαδήποτε εθνοτική ή πολιτική πραγματικότητα και θεωρεί την αναβίωση αυτών των αναφορών ως δυνητικό μανδύα για την διατύπωση επιθετικών προθέσεων σε βάρος της Ελλάδος.»;

16. Πόσες αναγνωρισμένες χώρες από τον ΟΗΕ, είχαν αναγνωρίσει διμερώς την πΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»;

17. Γιατί η Πηνελόπη Δέλτα και ο Στρατής Μυριβήλης, και πιθανώς άλλοι, έκαναν αναφορά σε «μακεδονίτικη γλώσσα»;

18. Πόσες φορές υπεγράφησαν συμφωνίες από Έλληνες υπουργούς εξωτερικών για την διευθέτηση των σλαβόφωνων στη Μακεδονία, αλλά αυτές ΔΕΝ κυρώθηκαν από το ελληνικό Κοινοβούλιο;

19. Από πόσα κόμματα είχαν περάσει οι έξι «πρόθυμοι βουλευτές», οι οποίοι μαζί με τους 145 του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση 3 ημέρες πριν την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή, συμπληρώνοντας το κρίσιμο 151;

20. Ποιος έγραψε ποίημα το 1896 του οποίου οι πρώτοι δύο στίχοι είναι «Μακεδονία! Ελληνική πνοή την ανασταίνει, κι όσο κι αν λυώνη το κορμί, μα η ψυχή απομένει»

ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Αν δεν θέλετε να τις δείτε, σταματήστε εδώ και ελάτε αργότερα!

Απαντήσεις στο κουίζ

1. Εμμανουήλ Παππάς. 1772-1821. Μακεδόνας Αγωνιστής και Ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πρωτεργάτης της εξέγερσης της Χαλκιδικής το 1821. Σκοτώθηκε στην Ύδρα

2. Νικολάι Πάβλοβιτς Ιγνάτιεφ. Ρώσος στρατηγός και πρέσβης στην Κων/πολη 1864-1878 με όραμα τον Πανσλαβισμό. Έπεισε τον Σουλτάνο να αποδεχθεί την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαραχίας το 1870 με σκοπό να προσεταιριστεί τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας. Υπαγόρευσε στον Σουλτάνο τους όρους του Αγ. Στεφάνου το 1878 και τη δημιουργία της Βουλγαρίας.

3. Ευάγγελος Κοροβάγκος. Επαναστάτης στο Λιτόχωρο το 1878 των Ελλήνων της Μακεδονίας που αρνήθηκαν να υποταγούν στους Βούλγαρους. Πρωθυπουργός της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης.

4. Μίκης Ζέζας. 1870-1904. Το ψευδώνυμο του Παύλου Μελά, από τα ονόματα των παιδιών του, Μιχάλης και Ζωή.

5. Σαράντης Αγαπηνός. 1880-1907. Ο γνωστός Καπετάν Τέλλος Άγρας. Ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Πρωταγωνιστής στα «Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα.

6. Κώστας Χρήστου. 1860-1905. Ο γνωστός Καπετάν Κώττας. Οπλαρχηγός και ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα. Σλαβόφωνος. Δεν γνώριζε ούτε μία λέξη ελληνικά. Όταν εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς φώναξε «ζήτω η Ελλάδα» στα σλάβικα.

7. Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. 1882-1904. Δασκάλα από τη Γευγελή. Κομιτατζήδες έκαναν ολοκάυτωμα το σπίτι της στο χωριό Γραίτσιστα, όπου δίδασκε, και την έκαψαν ζωντανή, στις 14 Οκτωβρίου 1904. Ακριβώς 24 ώρες μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, μερικά χιλιόμετρα νοτιότερα.

8. Ευτέρπη Ουζούνη. Ψευδώνυμο «Ζήσαινα» από το όνομα του άντρα της (Ζήσης). Γνωστή και ως «Μπουμπουλίνα της Μακεδονίας». Δασκάλα κι αυτή. Είδε μπροστά στα μάτια της να σφάζουν τον άντρα της και τον γιο της, ορκίστηκε να πολεμήσει, πολέμησε και την σκότωσαν κι αυτήν οι Κομιτατζήδες στην Πέλλα.

9. Βελίκα Τράϊκου. 1883-1904. Δασκάλα κι αυτή. Παρίστανε την Βουλγάρα ή την Τουρκάλα για να αποτελεί τον σύνδεσμο μεταξύ του ελληνικού προξενείου Θεσσαλονίκης, Καστοριάς και Μοναστηρίου μεταφέροντας έγγραφα και πληροφορίες. Και αυτήν την σκότωσαν Κομιτατζήδες.

10. Γεώργιος Μούτσιανος. Δάσκαλος και αυτός. Όπως μας πληροφορεί ο Νίκος Μέρτζος στο βιβλίο του «Εμείς οι Μακεδόνες» το 1986 (σελίδες 54-55), ο Μούτσιανος κατά την περίοδο 1946-1952 δίδασκε τον Μακεδονικό Αγώνα εκτός ύλης στο 1ο Δημοτικό Σχολείο της Γ Περιφέρειας. Τιμωρήθηκε για το πειθαρχικό αυτό παράπτωμα. Τώρα που ξαναβγαίνει στα όρια της παρανομίας η διδασκαλία του Μακεδονικού Αγώνα, καλό είναι να τον θυμόμαστε. Επίσης, ο τέταρτος συνεχόμενος δάσκαλος της λίστας (7-10) για να συνειδητοποιούμε τον ρόλο της παιδείας στην εμψύχωση όλων μας.

[Στο ηλεκτρονικό βιβλίο μου θα βρείτε ολόκληρες τις σχετικές παραγράφους από το βιβλίο του Μέρτζου]

11. Από πού καταγόταν ο Παύλος Μελάς;

Γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας από γονείς Ηπειρώτες. Η οικογένεια μετακόμισε και έζησε στην Αθήνα ως μέλος της αστικής τάξης. Δεν είχε καμία σχέση με την Μακεδονία.

12. Σε πόσο χρονικό διάστημα, με ποιον τρόπο ο Καπετάν Κώττας μετατράπηκε από βουλγαρόφρων σε ελληνόφρωνα;

Μία μόνο ολιγόωρη συζήτηση με τον Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη ήταν αρκετή. Ο μακεδονομάχος ΄Μητροπολίτης ανέσυρε από την ψυχή του σλαβόφωνου την ελληνικότητά του και αυτό απετέλεσε συμβολικό αλλά και ουσιαστικό σταθμό σημείο στον μετέπειτα Μακεδονικό Αγώνα.

 

http://www.antibaro.gr/article/24439

Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός
Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Προεκλογικά, η ΝΔ και προσωπικά ο κ. Μητσοτάκης δήλωναν ότι: η «συμφωνία των Πρεσπών» είναι κακή στο σύνολό της και απαράδεκτο το γεγονός, ότι αναγνωρίστηκε «γλώσσα» και «εθνότητα». Ο ίδιος, στις 15/09/2018, στην ΔΕΘ, αλλά και αλλού, δήλωνε: «Δεν μπορώ ως πρωθυπουργός να δεχτώ «μακεδονική» γλώσσα και εθνότητα –Από εκεί θα ξεκινήσει η νέα διαπραγμάτευση».

Σήμερα επισπεύδει δραματικά την εφαρμογή μιας «κακής», κατά τον ίδιο, «συμφωνίας». Η σχιζοφρενής πολιτική προσέγγιση: «αναγνωρίζω κάτι ως κακό για την χώρα μου, αλλά θα το εφαρμόσω πιστά!» εξηγείται μόνο ως εφαρμοζόμενη δουλοκτητική πολιτική. Έτσι η ΝΔ συνεχίζει την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, αδελφό κόμμα σε όλες τις νεο-φιλελεύθερες πολιτικές.

Η στυγνά μεθοδευόμενη αυτή νέα εθνική χρεοκοπία προστίθεται στην πολλαπλή κατοχή που ήδη βιώνουν οι Έλληνες και η οποία περιλαμβάνει τα εξής: α. τα Μνημόνια και την κατάργηση εθνικής κυριαρχίας για 90 χρόνια. β. την εξ εφόδου εισβολή και κατοχή της Ελλάδος από δεκάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες, ως στρατό μουσουλμάνων. γ. περί τα 80 δισεκατομμύρια ευρώ που πρέπει να πληρωθούν σε τοκοχρεολύσια στους δυνάστες-δανειστές τα επόμενα δυόμισι χρόνια. δ. την ολοκλήρωση του ξεπουλήματος των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Και μόνο με αυτά τα δεδομένα η κυβέρνηση της ΝΔ λογίζεται ως πεπερασμένου χρόνου.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε γιατί αγνόησε τη λαϊκή βούληση στη «Συμφωνία των Πρεσπών». Η ΝΔ επιλέγει και αυτή να αγνοήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού που θεωρεί τη «συμφωνία» «προδοτική». Όμως, κάθε κυβέρνηση που κόβει τους δεσμούς της με την πλειοψηφία είναι αντιδημοκρατική, και η παραμονή της στην εξουσία εγκυμονεί τεράστιους εθνικούς κινδύνους.

Εξαιτίας των προεκτεθέντων ο λαός ήδη μεταστρέφεται. Ένας κρίσιμος αριθμός ψηφοφόρων που έδωσε την πλειοψηφία στην ΝΔ ήδη αναζητά την επόμενη πατριωτική κυβέρνηση που θα ακυρώσει την επαχθή «συμφωνία». Έτσι, η παρουσίαση των λόγων ακύρωσης της είναι πάντοτε επίκαιρη.

Συνοπτικά, η «συμφωνία Πρεσπών» είναι άκυρη και παράνομη: α. με βάση το εθνικό μας δίκαιο, και το Σύνταγμα. β. με βάση τις διεθνείς αρχές «Αληθείας», «Καλής Πίστεως», «Σαφήνειας», κ.α. γ. Με σειρά άρθρων της «Σύμβασης της Βιέννης», 1969, για το «Δίκαιο των Συνθηκών».

Δώδεκα λόγοι ακύρωσης

  1. Στα έγγραφα καθηκόντων, 1993, του Μάθιου Νίμιτς, (τους κωδικούς των οποίων έχουμε κατ’ επανάληψη δημοσιεύσει), υπήρχε ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΈΝΗ εντολή να διαπραγματευτεί ΜΟΝΟ για το «όνομα». Αυτό ήταν η ΜΟΝΑΔΙΚΗ διαφορά που αναγνώρισε το Συμβούλιο Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ, με τις αποφάσεις του, 817 και 845. Ποτέ δεν δόθηκε εντολή στον κ. Νίμιτς να επιλύσει τις άλλες ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΈΣ περί «εθνότητας» και «γλώσσας». Ούτε είχε εντολή να υπογράψει, και μάλιστα ως μάρτυρας, μία «Συμφωνία στρατηγικής σημασίας», όπως γράφεται στον τίτλο της. Ο κ. Νίμιτς ΔΕΝ είχε αρμοδιότητα ούτε την αιγίδα του ΣΑ ΟΗΕ για μια «στρατηγική συμφωνία» μεταξύ Ελλάδος-Σκοπίων. Το ρωσικό ΥΠΕΞ έχει καταγγείλει επανειλημμένα την μη τήρηση των αποφάσεων 817 και 845, του ΣΑ.

Έχουμε πει κατ’ επανάληψη: «δόθηκε αιγίδα περιπτέρου και χτίστηκε αυθαί­ρετος ουρανοξύστης

  1. Θεμέλιος λίθος ψεύδους και παραβίαση της διεθνούς αρχής της «Αληθείας» είναι η δήθεν αναγνώριση της πλαστής «μακεδονικής» γλώσσας κατά την «Τρίτη διεθνή σύνοδο του ΟΗΕ για την τυποποίηση των γεωγραφικών ονομάτων, 1977», πράγμα που ΔΕΝ συνέβη ποτέ. Αντιθέτως στην σχετική απόφαση του ΟΗΕ 17/8-7/9, 1977, γράφεται: «Οι εφαρμοζόμενες ονομασίες και η παρουσίαση του υλικού σε αυτή την έκδοση δεν συνεπάγονται την έκφραση οποιασδήποτε γνώμης εκ μέρους της γραμματείας του ΟΗΕ». Με αυτό τον δούρειο ίππο προδόθηκε το «όνομα», και η «εθνότητα».
  2. Ο Γ.Γ. ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες παραβιάζει συνεχώς, και σήμερα (!), την διεθνή έννομο τάξη ως εξής: α. Δεν ανακοινώνει τις πράξεις και τα έγγραφα αποφάσεων του ΣΑ με τα οποία αναγνωρίστηκε (αν αναγνωρίστηκε ποτέ) η ύπαρξη κράτους «Βόρεια Μακεδονία». Δεν ενημερώνει επισήμως την διεθνή κοινότητα, αν απέστειλε την επί του θέματος έκθεσή του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπως υποχρεούται από τις Αποφάσεις 817 και 845 του ιδίου τού ΣΑ, και όπως πιεστικά απαιτούσε το ρωσικό ΥΠΕΞ. β. Δέχτηκε (12-14 Φεβρουαρίου, 2019) στον Οργανισμό κοινή επιστολή Ελλάδος και Σκοπιανού κράτους αναφερόμενο ως «Βόρεια Μακεδονία», με τα εθνόσημα των δύο χωρών δίπλα δίπλα, ενώ χώρα με τέτοιο όνομα δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί επισήμως από τον ΟΗΕ. γ. Αναρτά, σε κορυφαίες θέσεις της ιστοσελίδας unric.org, αλλά με καθημερινά τρέχουσα (!) ημερομηνία, μια παλιά ανακοίνωσή του (14/2/2019) η οποία καταλήγει ως εξής: «…η Υπηρεσία Πρωτοκόλλου των Ηνωμένων Εθνών ανακοίνωσε την επίσημη αλλαγή στο εσωτερικό του ΟΗΕ, από Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στο νέο όνομα Βόρεια Μακεδονία. κλπ.» Ταυτόχρονα αναρτά κατάλογο 193 χωρών μελών, με το Σκοπιανό κράτος να αναφέρεται ως «Βόρεια Μακεδονία».

Στο κάτω μέρος της ανακοίνωσης Γκουτέρες με την δόλια διαρκώς επικαιροποιούμενη ημερομηνία διαβάζουμε: «την επίσημη [ασχολίαστο…] αλλαγή [ονομασίας Σκοπίων] στο εσωτερικό του ΟΗΕ.»

 

Όμως, γιατί η διευκρίνηση «στο εσωτερικό»; Κι αν τούτο ισχύει «στο εσωτερικό του ΟΗΕ» τότε πώς ονομάζεται αυτή η χώρα στο εξωτερικό; Γιατί δεν αναρτώνται, όπως προαναφέραμε, η επίσημη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, και η επίσημη απόφαση του ΟΗΕ αναγνώρισης του Σκοπιανού κράτους με σφραγίδες και αριθμούς πρωτοκόλλου;

Σε κάθε περίπτωση ο ΟΗΕ οφείλει να γνωστοποιήσει αμέσως και επίσημα στην διεθνή κοινότητα όλα τα σχετικά έγγραφα. Αν υπάρχουν.

Σχετική είναι και μια άλλη διεθνής απάτη. Μας λένε οι ενδοτικοί, ότι το Σκοπιανό κράτος ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξής του στο ΝΑΤΟ και άρα αναγνωρίστηκε στο ΝΑΤΟ ως «Βόρεια Μακεδονία». Αλλά ας δουν το δημοσιευόμενο εδώ διαδικτυακό ντοκουμέντο από την ημέρα υποδοχής στο ΝΑΤΟ του Σκοπιανού κράτους.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο (6/2/2019, ώρα 11.00) από την τελετή υπογραφής του Πρωτοκόλλου εισδοχής στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων. Η ίδια η ανακοίνωση το ονομάζει: «Skopje». Στη μέση, δεξιά, σημειώνεται με βέλος το ότι στη θέση γλώσσας ή εθνότητας (😉 μπήκε η Σκοπιανή σημαία. Έτσι στο ΝΑΤΟ το εν λόγω κράτος ΔΕΝ έχει αναγνωρισμένο όνομα ή γλώσσα ή εθνότητα.

  1. Αγνοήθηκε κατάφωρα η απαίτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για δημοψήφισμα ισότιμο με εκείνο του Σκοπιανού. Έτσι καταπατήθηκαν: α. το θεμελιώδες άρθρο 1, παρ 2 και 3 του Ελληνικού Συντάγματος, και β. ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ, άρθρο 2 παράγραφος 1, όπου αναγράφεται πως: «Ο Οργανισμός βασίζεται στην αρχή της κυρίαρχης ισότητας όλων των Μελών του.» Καταφανώς η Ελλάδα τόσο στο δημοψήφισμα όσο και σε σειρά άλλων ζητημάτων σε αυτή τη «συμφωνία» δεν απολαμβάνει το δικαίωμα της ισότητος απέναντι στα Σκόπια.
  2. Ο τότε ΥΠΕΞ, Νικόλαος Κοτζιάς, σύμφωνα με το άρθρο 2 ν. 3566 (ΦΕΚ Α΄ 117/05.06.2007) «Κύρωση ως Κώδικα του Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών», είχε περιορισμένες αρμοδιότητες, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνεται η συνομολόγηση διεθνών συνθηκών, και γι’ αυτό απαιτείται, κατά το άρθρο 5β του ιδίου νόμου, ειδική εξουσιοδότησή του. Επ’ αυτού δεν έγινε καμία νόμιμη κυβερνητική πράξη.

Επιπρόσθετα, ουδέποτε η νομική υπηρεσία του ΟΗΕ εξέτασε τις υπουργικές καταγγελίες για χρηματισμό του κ. Κοτζιά, τις οποίες αρμόδιος Έλληνας εισαγγελέας τις αποδέχτηκε και τις παρέπεμψε στη βουλή. Ομοίως δεν εξετάσθηκαν οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης, εντός του κοινοβουλίου, για εξαγορά βουλευτών. Όπως δεν ερευνήθηκαν και οι διεθνείς καταγγελίες για χρηματισμό, εκβιασμό, απειλή και βία στο κράτος των Σκοπίων. Αυτά παραβιάζουν τις διεθνείς αρχές περί συνθηκών, και τη Σύμβαση της Βιέννης, 1969.

Σημειώνεται, ότι όλα έγιναν με την σιωπηρή μέχρι τέλους συναίνεση του προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου. Έτσι, λόγοι ακυρότητας αποτελούν και οι παραβιάσεις των άρθρων 36 παρ.1 και 35 παρ.1 του Συντάγματός μας, περί αρμοδιοτήτων προέδρου Δημοκρατίας.

  1. Ως προς το Διεθνές Δίκαιο, σε συνδυασμό διατάξεων των άρθρων 6, 7, 26, 27 και 46 της Σύμβασης της Βιέννης, 1969, περί του «Δικαίου των Συνθηκών» προκύπτουν, κατ’ ελάχιστον, τα εξής: ένα κράτος μπορεί σε εξαιρετικές περιπτώσεις να επικαλεσθεί, προς ακυρότητα μίας σύμβασης-συμφωνίας, διάταξη του εσωτερικού του δικαίου εφόσον τυγχάνουν παραβιάσεις. Αυτό μπορεί να γίνει από την επόμενη κυβέρνηση, αυτής που την υπέγραψε, με μία ρηματική διακοίνωση διαφωνιών και με την οποία, (η Ελλάς εν προκειμένω), μπορεί να προσβάλει την «Συμφωνία των Πρεσπών».

Ειδικότερα οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση μπορεί να παγώσει την «συμφωνία», προβάλλοντας κατ’ αρχάς το ότι οι αποφάσεις 817 και 845 προέβλεπαν μία και μόνο διαφορά, αυτήν για το «όνομα», και ΔΕΝ προβλέπονταν οι δύο ακόμη διαφορές περί δήθεν «μακεδονικής» γλώσσας και εθνότητας.

Πρόσθετος σημαντικός λόγος ακύρωσης είναι και το ότι η «συμφωνία» θεωρείται λήξασα, διότι εξαντλήθηκε η προθεσμία που ορίζεται ρητά σε αυτήν, έως το τέλος του 2018, για να ολοκληρώσουν οι Σκοπιανοί τις συνταγματικές τους μεταρυθμίσεις, πράγμα το οποίο δεν έγινε εμπρόθεσμα.

  1. Το διενεργηθέν δημοψήφισμα στο Σκοπιανό κράτος είναι άκυρο διότι συμμετείχε μόνο το 36,8% των πολιτών και όχι άνω του 50%, όπως το ίδιο τους το Σύνταγμα ορίζει.
  2. Ο ΠτΔ του Σκοπιανού κράτους, Γκιόργκι Ιβανόφ, ουδέποτε υπέγραψε αυτήν την «συμφωνία» η οποία και εξαυτού του λόγου είναι άκυρη.
  3. Οι εκπρόθεσμες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμα του Σκοπιανού κράτους είναι σκόπιμα ελλιπείς, διαιωνίζουν τον ψευτο-αλυτρωτισμό και κοινοποιήθηκαν δια προκλητικά παράνομης ρηματικής διακοίνωσης στην Ελλάδα. Η εν λόγω ρηματική διακοίνωση δεν φέρει -ως οφείλετο- την υπογραφή του κ. Ιβανόφ.
  4. Η ρηματική διακοίνωση των εκπόρθεσμων Συνταγματικών μεταρυθμίσεων του Σκοπιανού κράτους προς την Ελλάδα δεν φέρει -ως οφείλετο- την υπογραφή του ΠτΔ, κ. Ιβανόφ.
  5. Στα εμπορικά ζητήματα της «συμφωνίας» υπάρχουν σοβαρά ελλείμματα νομιμότητας, και γίνεται εξόφθαλμη χρήση παραπειστικών όρων, πράγμα που απαγορεύει το διεθνές δίκαιο. Συγκεκριμένα η επίλυση εμπορικών προβλημάτων προβλέπεται να συμβεί μετά πενταετία, χωρίς να υπάρχει θεματοφύλακας εκτελεστότητας και σαφής υποχρεωτική νομική διαδικασία, παρά μόνο εθελοντική. Τούτο συνιστά παραπειστική διατύπωση η οποία απαγορεύεται σε μία συμφωνία, γιατί παραβιάζει τις διεθνείς αρχές περί «Σαφήνειας» και «Καλής Πίστης».
  6. Το Σκοπιανό κράτος και οι πολίτες του, χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα (!) κατ’ επανάληψη το ονόμα «Μακεδονία» αποκλειστικώς, χωρίς το «Βόρεια», καταπα­τώντας συνεχώς τα όσα υπεγράφησαν περί erga omnes. Οι μέχρι σήμερα καταγραμμένες μεγάλες παραβιάσεις τους ξεπερνούν τις πενήντα με επίκεντρο (και όχι μόνο) την μη τήρηση του άρθρου 6 της «συμφωνίας». Συναφή μέγιστα ζητήματα είναι: α. τα ψευδο-αλυτρωτικά σε βάρος της Ελλάδος σύμβολα τα οποία υπάρχουν σε χαρτονομίσματα και νομίσματα του εν λόγω κράτους. β. Τα δεκάδες χιλιάδες Σκοπιανά διαβατήρια με την ένδειξη «Δημοκρατία Μακεδονίας» τα οποία τυπώθηκαν λίγες μέρες πριν από την υπογραφή της «συμφωνίας». γ. Τα όσα εμπεριέχονται στους στίχους του Εθνικού τους Ύμνου.

_____________________________κενή σειρά______________________________

Συνοπτικά και χωρίς ανάλυση, οι «Δώδεκα λόγοι ακύρωσης» έγιναν γνωστοί προεκλογικά στο πανελλήνιο, ως «Επιστολή στον κ. Κ. Μητσοτάκη» η οποία δημοσιεύθηκε (19/6/2019) στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», έγινε πρωτοσέλιδο (25/6/2019) στην Εφημερίδα των Συντακτών και αναρτήθηκε από πλήθος διαδικτυακών ΜΜΕ, όπως SKAI.gr, κ.α. Η «Επιστολή» υπογεγραμμένη από 73 διακεκριμένους επιστήμονες διακινήθηκε από τον «Σύνδεσμο Προάσπισης Μακεδονίας Θράκης», και τελικά, στις 20/7/2019, κατετέθη στο προεδρείο της βουλής των Ελλήνων. Έτσι αποτελεί επισήμως δημόσιο έγγραφο στο αρχείο της βουλής και είναι το μόνο μέχρι τώρα όπου αναφέρονται συγκεντρωτικά «Δώδεκα λόγοι ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών». Από αυτό το έγγραφο μπορεί να ξεκινήσει μία επόμενη πατριωτική κυβέρνηση προκειμένου να ακυρώσει την «συμφωνία» της ντροπής.

Είναι βέβαιο, ότι υπάρχουν και άλλες παρανομίες στην διμερή, διακρατική «Συμφωνία Πρεσπών». Όμως και μόνο βάσει των όσων εξετέθησαν αυτή τελεί υπό αίρεση και μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε στο μέλλον. Είναι πρωτίστως ακυρώσιμη, γιατί ολόκληρη αποτελεί προϊόν ψεύδους, εξαπάτησης, και βρίθει πλαστών και παραπειστικών στοιχείων. Έτσι παραβιάζονται βάναυσα οι προαναφερθείσες κορυφαίες αρχές του διεθνούς δικαίου.

Στη διεθνή νομολογία το ψεύδος δεν παράγει δίκαιο ούτε μία «συμφωνία» που βασίζεται στο ψεύδος μπορεί να μετέχει της παγκόσμιας εννόμου τάξεως.

Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού απαιτεί ακύρωσή της. Είτε με κυβερνητική ρηματική διακοίνωση κατ’ αρχάς στον ΟΗΕ είτε με διενέργεια δημοψηφίσματος στην Ελλάδα. Η «συμφωνία» μπορεί να ακυρωθεί με επαναφορά του θέματος στη Βουλή, ως μείζονος εθνικής σημασίας ζήτημα. Έτσι έγινε με ανάλογες συμφωνίες το 1924 και το 1926, οι οποίες είχαν κατατεθεί στην τότε Κοινωνία των Εθνών.

Δύο πράγματα είναι βέβαια: ότι ο ελληνικός λαός ποτέ δεν θα ξεχάσει και δεν θα συγχωρήσει την υπογραφή και διατήρηση αυτής της επαχθούς «συμφωνίας». Όπως και το ότι ποτέ δεν θα πάψει να αγωνίζεται και να θυσιάζεται, αν χρειαστεί στο μέλλον, για την Μακεδονία η οποία είναι μία και ελληνική.

* Τμήμα εισήγησης του Γ.Ρ. στην Επιστημονική ημερίδα με τίτλο: Λόγοι ακύρωσης της «Συμφωνίας των Πρεσπών», Θεσσαλονίκη, 4 Σεπτεμβρίου 2019, 19.00, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Διοργάνωση: Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολ. Συλλ. Μακεδόνων και Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου.

http://www.antibaro.gr/article/24313

 

Η Ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους

(Επιστολή του Ακαδημαϊκού Κων/νου Δεσποτόπουλου στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28-01-10) 

 

Κύριε διευθυντά,

Παλλάδιο ηθικό των Ελλήνων της γενεάς μου, η επί αιώνες πολλούς παρουσία του ελληνικού έθνους στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τους προ Χριστού χρόνους έως την εποχή μας και με συμβολή μεγαλουργό κάποτε, αμφισβητείται και πάλι, από Ελληνες τώρα μάλιστα, και χαρακτηρίζεται έωλο θεώρημα, γέννημα του ελληνικού ρομαντισμού του ΙΘ΄ αιώνα είτε κατασκεύασμα ιδεολογικό της εκπαιδευτικής πολιτικής του νεοσύστατου κράτους.

 Δεν κατονομάζω πρόσωπα, εφόσον αδυνατώ να τα επαινέσω. Δεν ανέχομαι όμως την οικτρή αυτή απάρνηση της ιστορικής αλήθειας, συνοδευμένη, άλλωστε, και από την αξίωση να εισαχθεί στα διδακτικά βιβλία της Ιστορίας. Επικαλούμαι, λοιπόν, τα εξής προς τους διδασκάλους της Ιστορίας ή και προς το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο:

1. Ο φιλόσοφος Πλήθων, στον 15ο αιώνα, είχε ζητήσει, πριν από την Αλωση, ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, να ανακηρυχθεί Βασιλεύς των Ελλήνων, ώστε και να συμμορφωθεί προς την ιστορική τότε πραγματικότητα.

2. Ο πρώτος μετά την Αλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, απευθυνόμενος στους μοναχούς της Πάτμου, τονίζει προς αυτούς ότι με την περίσωση των ευρισκομένων στη Μονή χειρογράφων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας συμβάλλουν στην επιβίωση του υπόδουλου Γένους.

3. Ο Ιανός Λάσκαρις και άλλοι Ελληνες λόγιοι στην Ιταλία, πολύ πριν από τον 19ο αιώνα, όχι μόνο διδάσκουν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και με αμείωτο ζήλο επιδιώκουν να προκαλέσουν πολεμική επιχείρηση των Δυτικοευρωπαίων για την απελευθέρωση των συγχρόνων τους Ελλήνων.

4. Στον 17ο αιώνα, ο Ελληνας Επίσκοπος Βελιγραδίου έγραφε για τον σύγχρονό του φιλόσοφο Θεόφιλον Κορυδαλλέα ότι δεν υστερεί όχι μόνο των διάσημων τότε φιλοσόφων της Ιταλίας, αλλά και των ημετέρων φιλοσόφων της αρχαίας εποχής.

5. Ο μέγας ζωγράφος Θεοτοκόπουλος, στον 17ο αιώνα, ονομάζεται για τους Ευρωπαίους «Ελ Γκρέκο», ο Ελληνας με όσα ένδοξα υποβάλλει τότε η λέξη αυτή, ενώ και υπενθύμιζε την ύπαρξη του Γένους των Ελλήνων, μεγαλουργού άλλοτε και υπόδουλου τότε.

6. Αλλά και στον 18ο αιώνα, Ελληνες έμποροι και λόγιοι, που ζούσαν και δρούσαν στις ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα στη σημερινή Ρουμανία, διατηρούσαν ακμαίο το ελληνικό φρόνημά τους, μάλιστα ήκμαζαν τότε οι «Αδελφότητες» Ελλήνων στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

7. Ο Διονύσιος Σολωμός, στον Υμνον εις την Ελευθερίαν, γραμμένον πριν να υπάρξει ακόμη ελληνικό ανεξάρτητο κράτος, όχι λοιπόν ως φερέφωνο της εκπαιδευτικής πολιτικής του, αναφέρεται σε «περασμένα μεγαλεία» και χαρακτηρίζει «σαν πρώτα αντρειωμένη» την ελευθερία, δηλαδή εμπνέεται από την ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους.

8. Ο φιλελληνισμός, το υπέροχο αυτό κίνημα των ηθικά αισθαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών, εξηγείται μόνο από την πεποίθησή των ότι ένα μεγαλουργό στους αρχαίους χρόνους έθνος έχει εξεγερθεί για την απόσειση της επί αιώνες δουλείας του.

9. Εκφραστικότατο είναι και ό,τι διακήρυξε ο ραδιοσταθμός της Μόσχας τον Νοέμβριο του 1940: Οι Ελληνες στην Πίνδο έγραψαν νέον Μαραθώνα. Και ο ρωσικός φιλελληνισμός υπάρχει έντονος ήδη από τον δέκατο όγδοο αιώνα.

10. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η συγκινητική αντοχή του ελληνικού φρονήματος συμπαγών ελληνικών πληθυσμών υπό εξουσία τουρκική επί αιώνες σε περιοχές των εσχατιών της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα του Πόντου, όπου η τοπική ελληνική γλώσσα διατήρησε χαρακτηριστικά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής πολύ έκδηλα.

Η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους, λοιπόν, είναι διάτορα μαρτυρημένη από την ιστορική πραγματικότητα και δεν είναι απλώς εφεύρημα του «ελληνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα», προς ιδεολογική στήριξη «εθνικών επεκτατισμών», όπως επιπόλαια γράφεται σε πρόσφατο δημοσίευμα. Στον 19ο αιώνα συζητήθηκε απλώς η «διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους» με αφορμή την αμφισβήτησή της από μη Ελληνες. Πριν δεν συζητούσαν γι’ αυτήν, καθώς δεν συζητεί κανείς για τα δεδομένα και αυτονόητα.

Οι πολέμιοι της ιστορικής αλήθειας για την αδιάκοπη επί αιώνες πολλούς ύπαρξη του ελληνικού έθνους δεν επιτρέπεται να συγχέουν τη λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» με τη νηφάλια επίγνωση από τους σημερινούς Ελληνες των αρχαιότατων εθνικών τίτλων τους, εμπνευστική μάλλον προς εθνική αξιοπρέπεια ή και υποκινητική σε προσπάθεια για ιστορική μεγαλουργία.

Στους αρχαίους Ελληνες διάχυτη κατά Ηρόδοτον ήταν η πίστη ότι «απεκρίθη εκ παλαιτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν, εόν και δεξιώτερον και ηλιθίου ευηθείης απηλλαγμένον μάλλον». Η πίστη αυτή όμως δεν τους εμπόδισε να μεγαλουργήσουν.

Κωνσταντινος Δεσποτόπουλος – Ακαδημαϊκός – πρώην υπουργός Παιδείας

 

https://parisis.wordpress.com/2016/02/08/%CE%BF-%CE%BA-%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9/