Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε να ‘ναι τα χρόνια δίσεχτα· πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί· κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά κάποτε δεν τα βρίσκει· το κυνήγι ήταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια·οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ’ αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της· δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.

Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσσια του ήλιου, κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες γυαλιστερές πάνω στη μέρα· όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν, ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν μ’ εκείνους που έμειναν μ’ εκείνους που έφυγαν μ’ άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια, θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους καμιά φορά, σα σταματήσω· ακόμη καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές μ’ ένα κρεβάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι πως κάποιος ετοιμάζεται να ‘ρθει, πως τον στολίζουν μ’ άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες, πως ετοιμάζεται να ‘ρθει να μ’ αποχαιρετήσει· ή, μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά, Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια, από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα, με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα, πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ’ τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

 

Πηγή: Παράλια της Μικράς Ασίας Ελλήνων μνήμες του Πέτρου Μεχτίδη

https://mikrasiatis.gr/o-giorgos-seferis-perigrafei-ti-mikrasiatiki-katastrofi/

του Κωνσταντίνου Ν. Θώδη, ιστορικού ερευνητή της Μικράς Ασίας του Αιγαίου

Εισαγωγή

Η Μικρασιατική καταστροφή ως όρος στην ελληνική ιστοριογραφία, δηλώνει το τραγικό γεγονός στην ιστορία του σύγχρονου ελληνισμού — το τέλος  της τρισχιλιετούς ελληνικής ιστορίας της Μικράς Ασίας και την “Έξοδο”, τον διωγμό των ιθαγενών του ορθόδοξου ελληνικού πληθυσμού από τις αρχαίες του εστίες. Η γενοκτονία των Ελλήνων – ως διαφορετική πολιτική ανάγνωση,  εθνοτική κάθαρση -, που αναπτύσσεται από τους Νεότουρκους στα χρόνια του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου (1914-1918), έφτασε στο αποκορύφωμά της και ολοκληρώθηκε με τους Κεμαλιστές μετά την ήττα του ελληνικού στρατού στη μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922), μαζί με τον ξερίζωμα όλου του πληθυσμού από τη γη του – βλ. “Αιολική γη” του Ηλ. Βενέζη / “Η πατρίδα μου το Αϊβαλί” του Φ. Κόντογλου ”Τα ματωμένα Χώματα” της Δ. Σωτηρίου/ “Χαμένες Πατρίδες” του Γ. Καψή κλπ.- ήταν δυσανάλογη με τις αριθμητικές απώλειες του στρατού και καταξιώθηκε στην ιστοριογραφία με τον όρο “Καταστροφή”. Ο Γάλλος ιστορικός Εντουάρ Ντριό, στο έργο του “La question de l’ Orient 1918-1938″, έγραψε ότι η Μικρασιατική καταστροφή ήταν πιο άγρια και τρομερή, σε σχέση με την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως”. Ο Γάλλος Ελληνιστής, Οκταβιανός Μερλιέ, έγραψε ότι “η απώλεια της Μικράς Ασίας σήμανε το τέλος της ιστορίας είκοσι αιώνων. Το 1453 σηματοδότησε το τέλος του Βυζαντίου, το 1922 ήταν πιο τραγικό, καθώς σηματοδότησε το τέλος του Μικρασιατικού Ελληνισμού”. Μόνο στη Σμύρνη, ο μισός πληθυσμός της οποίας – περίπου 107.000 – ήταν ελληνικός, ο τραγικός θάνατος περιέλαβε και έναν μεγάλο αριθμό διακεκριμένων Ελλήνων της πόλης, εκπρόσωπους της ελληνικής κοινότητας, ιερείς, δασκάλους και πρεσβύτερους. Μαζί με τον Άγιο Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο, οι Τούρκοι σκότωσαν 347 ιερείς της Επισκοπής της Σμύρνης σε συνολικό αριθμό 459, καθώς και τους Μητροπολίτες, Μοσχονησίων Αμβρόσιο, Κυδωνιών Γρηγόριο – τον έκαψαν ζωντανό – Ικονίου Ζήλωνα – που σφαγιάστηκε. Από τις 46 εκκλησίες της Σμύρνης διασώθηκαν μόνο 3. Κανείς δεν κατάφερε να μάθει, τι έχει απομείνει από το σώμα του αγίου Χρυσοστόμου. Σύμφωνα με φήμες, ωστόσο, το πτώμα του θάφτηκε σε οικόπεδο ιδιοκτησίας του αθλητικού σωματείου του Απόλλωνα Σμύρνης, ενώ κατά μια άλλη εκδοχή, κοντά σε ένα ποτάμι… Το 1992, με πρωτοβουλία της Ένωσης Σμυρναίων της Αθήνας και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο μητροπολίτης Χρυσόστομος περιελήφθη στον κατάλογο των αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Κανένα κράτος του κόσμου, όπως η τσαρική Ρωσία, δεν οδηγήθηκε σε τόσους πολέμους, όπως με την περίπτωση της Τουρκίας. Οι ρωσοτουρκικοί πόλεμοι διήρκεσαν 240 συναπτά έτη: 1676-1681, 1695-1700, 1710-1713, 1735-1739, 1768-1774, 1787-1791, 1806-1812, 1828-1829, 1853-1856, 1877-1878, 1914-1918. Τα ειρηνικά χρόνια που μεσολάβησαν, στην πραγματικότητα είχαν το χαρακτήρα της ανακωχής, του ψυχρού πολέμου και της προετοιμασίας για ένα νέο πόλεμο μεταξύ τους.

Από την ιστορία, είναι γνωστό, ότι πριν από τον πόλεμο 1914-1918, η Τουρκία κατείχε στη Μικρά  Ασία και στην Ευρώπη εδάφη συνολικού εμβαδού 1.786.716 τετρ. χλμ. με πληθυσμό περίπου 21 εκατ. Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, η έκταση της Τουρκίας περιορίστηκε στα 732.000 τ. χλμ. και ο πληθυσμός της μειώθηκε στα 13 εκατ.

Έτσι, κατά το Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο του 1914-1918, η Τουρκία έχασε έως και 66% από τη συνολική έκταση και έως 33% του πληθυσμού της. Μετά από αυτό τον πόλεμο, ένα μεγάλο μέρος του εδάφους της Τουρκίας στην πραγματικότητα διαμοιράστηκε ανάμεσα στα κράτη-νικητές – όπως την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα – ενώ καταργήθηκε η ίδια η ανεξάρτητη ύπαρξη της Τουρκίας. Τα στρατεύματα της “Αντάντ” κατέλαβαν την πρώτη θέση σε όλη την περιοχή, τα στενά του Βόσπορου και τα Δαρδανέλια, ενώ ο διοικητικός ρόλος σε αυτή την επιχείρηση ανήκε στην Αγγλία.

Σε αντίθεση με τα θύματα της ήττας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, τη Γερμανία και τη Ρωσία, την Τουρκία περίμενε ακόμα μια όχι αξιοζήλευτη μοίρα. Την κατανομή των εδαφών της σχεδίασαν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι να διαμοιράσουν μεταξύ των γειτονικών κρατών σε αυτήν και ένα μέρος να συμπεριληφθεί στην αποικιακή κατοχή. Με αυτό τον τρόπο, οι Τούρκοι θα μπορούσαν εντελώς να χάσουν την κρατική υπόστασή τους. Η εμφάνιση του Κεμάλ Ατατούρκ, «σαν από μηχανής Θεού» εμπόδισε την εκτέλεση όλων αυτών των σχεδίων. Αυτό το γεγονός,  αποτελεί την πιο σπάνια περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία, όταν ένας άνθρωπος έχει καταφέρει να παρέμβει και να αποφασίσει για την τύχη ολόκληρου του λαού και στο τέλος να υπερασπιστεί και να δημιουργήσει ένα κράτος νέου τύπου.

Στόχος των μπολσεβίκων της Ρωσίας, ήταν η προσπάθεια διάδοσης στην ανατολή της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Χωρίς την Τουρκία, που απολαμβάνε τεράστιο κύρος μεταξύ των μουσουλμάνων, δεν θα μπορούσε να υπολογίζει στην εξάπλωση της πολιτικής της επιρροής στον ισλαμικό κόσμο. Από την άλλη πλευρά υπήρχε η αναγκαιότητα του προσανατολισμού των Κεμαλιστών  στη Σοβιετική Ρωσία, που υποστηριζόταν από την παροχή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας. Έτσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1920, σε μια αμοιβαία επωφελή σχέση μεταξύ της Σοβιετικής Ρωσίας και της Τουρκίας εμφανίστηκαν συνυφασμένα πολιτικά, στρατιωτικά, ιδεολογικά και οικονομικά συμφέροντα. Τα εθνικά συμφέροντα της Σοβιετικής Ρωσίας και της Τουρκίας κατά ανορθόδοξο και απίθανο τρόπο ευθυγραμμίστηκαν, ενώ για πολλούς αιώνες πριν, Ρωσία και Τουρκία ήταν ασυμβίβαστοι αντιπάλοι.Το γεγονός, ότι τα συμφέροντα των δύο αιώνιων εχθρών ταιριάζουν και ότι εκτός από τη Σοβιετική Ρωσία σε βοήθεια της Τουρκίας κανείς δεν θα προσέλθει, ο πρώτος που το κατάλαβε, ήταν ο Ατατούρκ.

Ήδη, μέσα σε τρεις μέρες (26 Απριλίου 1920) μετά την σύνοδο της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, ο Μουσταφά Κεμάλ εις το όνομα της διαμορφούμενης κυβέρνησης, ζήτησε με επίσημη επιστολή του προς την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ρωσίας, την επανίδρυση των διπλωματικών σχέσεων και την παροχή βοήθειας στην Τουρκία. Τα αιτήματα έγιναν άμεσα αποδεκτά. Στις 5 ιανουαρίου 1922, πολιτικός απεσταλμένος της Σοβιετικής Ρωσίας στην Τουρκία διορίστηκε ο Σεμιόν Αράλοβ. Πριν από την αναχώρησή του για την Άγκυρα, όπως έγραψε ο ίδιος ο Αράλοβ στα απομνημονεύματα του, στην ομιλία του ο Β. Ι. Λένιν είπε: “Οι Τούρκοι μάχονται για την εθνική τους απελευθέρωση. Ως εκ τούτου, η Κεντρική Επιτροπή σας στέλνει εκεί ως έναν πεπειραμένο στις στρατιωτικές επιχειρήσεις”.

Στην Άγκυρα, η σοβιετική κυβέρνηση βοήθησε με την κατασκευή δύο εργοστασίων πυρίτιδας, ταυτόχρονα με την τοποθέτηση στην Τουρκία εξοπλισμού για εγκαταστάσεις και πρώτη ύλη για την παραγωγή φυσιγγίων. Επιπλέον, η σοβιετική διπλωματική αποστολή με επικεφαλής τον σύμβουλο Γιουπμάλ-Ανγκάρσκυ στη δεκαετία του 1920, παρέδωσε στους εκπροσώπους της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης 200,6 κιλά χρυσού σε ράβδους και την υπόσχεση της σοβιετικής κυβέρνησης για διαπραγματεύσεις στη Μόσχα. Παράλληλα,ο Μιχαήλ Φρούνζε, στην Τραπεζούντα, παρέδωσε στις τουρκικές αρχές 100 χιλιάδες χρυσά ρούβλια για την ίδρυση ορφανοτροφείου για τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους στο μέτωπο. Ο Σεμιόν Αράλοβ τον Απρίλιο του 1922, παρέδωσε επίσης ως δωρεά στον τουρκικό στρατό 20 χιλιάδες λίρες για την απόκτηση τυπογραφείων και κινηματογράφου.
Εκτός από αυτό, στις αρχές του 1922 στην Τουρκία μεταφέρθηκαν αρκετές παρτίδες όπλων. Στις 3 Μαΐου 1922, ο απεσταλμένος της Σοβιετικής Ρωσίας στην Άγκυρα, Σεμιόν Αράλοβ μετέφερε και παρέδωσε στην τουρκική κυβέρνηση 3,5 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια – την τελευταία δόση από τα 10 εκατ. ρούβλια , που υποσχέθηκε κατά την υπογραφή της σύμβασης του 1921. Στη σύγκλιση μεταξύ των δύο χωρών στο άμεσο μέλλον, συνέβαλαν οι διπλωματικές προσπάθειες των αντιπροσωπειών των δύο χωρών κατά τη διάρκεια της Συνθήκης της Λωζάνης του 1922-23. Η Σοβιετική Ρωσία υποστήριξε την Τουρκία και υπερασπίστηκε τη διατριβή για την υποχρεωτική τουρκική κυριαρχία πάνω στη Μικρασιατική χερσόνησο και στα στενά. Επιπλέον, νωρίτερα στις 16 Μαρτίου 1921 σε μια εορταστική ατμόσφαιρα στη Μόσχα υπεγράφη η Σύμβαση για τη φιλία και την αδελφότητα μεταξύ της Σοβιετικής Ρωσίας και της Τουρκίας. Σύμφωνα με αυτό το έγγραφο η Σοβιετική κυβέρνηση αναγνώρισε στην κατοχή της Τουρκίας τις περιοχές του Καρς, Αρνταγάν και Αρτβίν, αλλά η Τουρκία δέχθηκε ως αντάλλαγμα την κυριαρχία της Γεωργίας στην περιοχή του Βατούμι. Ταυτόχρονα, επιτεύχθηκε συμφωνία για την παροχή από τη Σοβιετική Ρωσία στην Τουρκία του ποσού των 10 εκατ. χρυσών ρουβλίων και στρατιωτικά υλικά. Στις 13 Οκτωβρίου 1921 με τη συμμετοχή της Σοβιετικής Ρωσίας, επετεύχθη  στο Καρς η σύμβαση για τη φιλία ανάμεσα στην Τουρκία, από τη μία πλευρά, και το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία και τη Γεωργία από την άλλη.
Μετά τη σύναψη της συνθήκης της Λωζάνης, η Τουρκία απέκτησε κρατική ανεξαρτησία, οι ξένες δυνάμεις αποσύρθηκαν από το τουρκικό έδαφος και στις 29 Οκτωβρίου 1923 η Μεγάλη Εθνική Συνέλευση ανακήρυξε την Τουρκία ως δημοκρατία. Στο τηλεγράφημα του Προέδρου της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΣΣΔ, Μ.Ι. Καλίνιν από 31 οκτωβρίου 1923 αναφερόταν:
“Χαιρετίζω θερμά εξ ονόματος της Ένωσης των λαών της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και των συμμάχων της κυβέρνησης τον αδελφό τουρκικό λαό και την φίλη κυβέρνηση της Τουρκίας με αφορμή την οριστική ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία για πάντα έδωσε τέλος στο δεσποτικό μοναρχικό σύστημα. Συγχαρητήρια, Γαζή Μουσταφά Κεμάλ πασά, με αφορμή την εκλογή σας στη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας της Τουρκίας, καλωσορίζοντας στο πρόσωπό σας έναν εξαίρετο και επικεφαλής του ηρωϊκού αγώνα του τουρκικού λαού ενάντια στην εισβολή των ξένων κατακτητών… Εκφράζω την ισχυρή εμπιστοσύνη, ότι οι αχώριστοι δεσμοί φιλίας μεταξύ των λαών μας και των κυβερνήσεων της Τουρκίας και της Σοβιετικής Ένωσης, θα γίνονται ολοένα και πιο στενοί και θα προωθήσουν την ευημερία και των δύο κρατών μας”.

 

Ο ιστορικός Βασίλης Τσεγκελίδης γράφει στο άρθρο του “Έλληνες του Πόντου στα απομνημονεύματα του πρώτου σοβιετικού πρέσβη στην Τουρκία”: “Oι νέοι Τούρκοι ηγέτες Μουσταφά Κεμάλ πασά, Ισμέτ πασά και Φεβζή πασά με τη βοήθεια των σοβιετικών συμβούλων τους, άρχισαν να συγκεντρώνουν γύρω τους αποσπάσματα του τουρκικού στρατού και ληστρικές ομάδες (Τσέτες), που αργότερα, οι σοβιετικοί ιστορικοί ονόμαζαν επαναστάτες. Μετά τη συνάντηση με τον Τσετσέριν και τον Λένιν, ο Αράλοβ κατευθύνθηκε προς βοήθεια των Κεμαλιστών. Σε μια ομιλία του ο Λένιν είπε: “Φυσικά, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά δεν είναι σοσιαλιστής, αλλά, προφανώς, οργανωτής, ένας ταλαντούχος στρατιωτικός ηγέτης, που καθοδηγεί μια αστικού τύπου εθνική επανάσταση, σταδιακά έχει εναρμονιστεί μαζί μας ως άνθρωπος και έξυπνος πολιτικός. Κατάλαβε την έννοια της σοσιαλιστικής επανάστασης και αναφέρεται θετικά για τη Σοβιετική Ρωσία. … Πρέπει να τον βοηθήσουμε, δηλαδή, να βοηθήσουμε τον τουρκικό λαό. Αυτή θα  είναι η δουλειά σας. Σεβαστείτε την τουρκική κυβέρνηση, τον τουρκικό λαό, μην δείξετε έπαρση και μην ανακατεύεστε στις δουλειές τους. Η Αγγλία έσπρωξε εκεί  τους Έλληνες… Θα πρέπει να επιδείξετε σοβαρή δουλειά. Ο σύντροφος Φρούνζε τις προάλλες αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Άγκυρα από την Ουκρανική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Προφανώς, θα τον συναντήσετε στην Τουρκία. Να βοηθήσουμε οικονομικά την Τουρκία, μπορούμε, αν και οι ίδιοι είναι φτωχοί… Ο τουρκικός λαός θα αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος… Ας σας απαλλάξει ο Θεός από την αλαζονεία”.

Ο Αράλοβ, περιγράφοντας αυτό το σημείο του λόγου, διέκρινε κάποια σύγχυση και αμηχανία στα λόγια του Λένιν, όταν εκφώνησε την τελευταία του φράση και αναφέρει στα απομνημονεύματά του: «O Β. Ι. Λένιν με αυτά τα λόγια, χαμογέλασε και είπε, ότι ο Θεός, βέβαια, δεν έχει καμία σχέση».

Προφανώς, ο Αράλοβ, ο Φρούνζε και όλοι οι άλλοι μετέβησαν στην Τουρκία για να την διασώσουν από τους Έλληνες…
Το γλυπτό μνημείο – της φωτογραφίας – βρίσκεται στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και είναι έργο του γλύπτη Πέτρο Κανόνικ (Αύγουστος 1928). Είναι αφιερωμένο στη φιλία των λαών της Σοβιετικής Ρωσίας και της Τουρκίας. Διακρίνεται στο κέντρο ο Κεμάλ Ατατούρκ και δίπλα του οι φίλοι από την ΕΣΣΔ,  Μ. Φρούνζε, Σ. Αράλοβ, Κ. Βοροσίλοβ κ.ά.

Βιβλιογραφικές πηγές

Αναμνήσεις σοβιετικού διπλωμάτη, 1922-1923, Σ. Ι. Αράλοβ, Μόσχα, 1960.

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας στην Τουρκία 1918-1923, Α.Μ. Σαμσουτντίνοβ, Μόσχα, 1966.

Έλληνες του Πόντου στα απομνημονεύματα του πρώτου σοβιετικού πρέσβη στην Τουρκία, Β. Τσεγκελίδης, 31.08.2015.

https://mikrasiatis.gr/oi-sxeseis-kemalikou-kratous-me-sovietiki-rosia-prin-kai-meta-ti-mikrasiatiki-katastrofi/ 

 

 

Από 

Πώς βρέθηκε στο επίκεντρο της έντασης η κάποτε αρχαία ελληνική αποικία. Ο σκοτεινός πόλεμος της Δύσης απέναντι στον Καντάφι και η εμφύλια διαμάχη.

20 Οκτωβρίου 2011. Η ημέρα που άλλαξε για πάντα την ιστορία της Λιβύης. Δυνάμεις του ΝΑΤΟ επιτέθηκαν στην αυτοκινητοπομπή που θα μετέφερε τον Λίβυο ηγέτη, Μουαμάρ Καντάφι, με ασφάλεια από τη Σύρτη, όπου είχε καταφύγει. Μετά τη διαφυγή του, κατέφυγε σε έναν υπόνομο και στη συνέχεια έπεσε νεκρός, με τα αίτια του θανάτου του να μην έχουν εξακριβωθεί ακόμα και σήμερα από την αρμόδια επιτροπή του ΟΗΕ.

Το γεγονός αυτό, όμως, στάθηκε η αιτία για μεγάλες αναταραχές στη Λιβύη, καθώς η απώλεια του στρατηγού, ο οποίος κατηγορήθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, οδήγησε στο σπάσιμο ενός ισχυρού κρίκου. Οι φυλές και οι στρατιωτικές-παραστρατιωτικές ομάδες που συσπειρώνονταν γύρω του, ήρθαν σε συγκρούσεις μεταξύ τους και, για τον λόγο αυτό, ο θάνατός του, βύθισε τη Λιβύη σε μεγάλες ταραχές.

Οι ΗΠΑ σφυροκοπούν τη Λιβύη

Η αρχαία ελληνική αποικία της Λιβύης, με τουλάχιστον πέντε ελληνικές πόλεις πέρασε στη ρωμαϊκή και στην οθωμανική αυτοκρατορία και, στη συνέχεια, μετά από ιταλική κατοχή, ακολούθησε η λιβυκή αντίσταση απέναντι στους Ιταλούς.

Υπό την ηγεσία του Βασιλιά Ιντρίς που ηγήθηκε της αντίστασης, το βασίλειο της Λιβύης ιδρύθηκε το 1951.

Ωστόσο, ο Ιντρίς ανετράπη το 1969 από μια ομάδα στρατιωτικών, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι. Κατά μερικούς «δικτάτορας», ενώ κατά άλλους «αδελφικός ηγέτης και οδηγός της Επανάστασης της Λιβύης».

Ο Καντάφι όμως αποτελεί «κόκκινο πανί» για τη Δύση. Οι Δυτικοί έχουν βάλει στο μάτι τη χώρα, ιδίως μετά την ανακάλυψη των μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου που κατέστησαν το ανύπαρκτο κρατίδιο ως μια από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες χώρες της Αφρικής.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1980, η Λιβύη δέχεται το πρώτο χτύπημα από τις ΗΠΑ και αποτέλεσε το πρώτο κράτος - πειραματόζωο, του μεγάλου αμερικανικού ψέματος για τα πυρηνικά όπλα.

Οι Αμερικανοί επιτίθενται με αεροπλάνα κατά τη Λιβύης, που κατέχει τότε τμήμα του Τσαντ, το οποίο διαθέτει ουράνιο. Οι ΗΠΑ, επί της ουσίας, αντέδρασαν στο ότι δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα ουρανίου στο Τσαντ, καθότι ανήκαν στη Λιβύη.

Ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε προηγουμένως εγκρίνει μια κρυφή επιχείρηση, με την κωδική ονομασία «Τουλίπα», η οποία αποσκοπούσε στην υποστήριξη σε ομάδες αντιφρονούντων με στόχο την ανατροπή του ηγέτη της Λιβύης. Ο Καντάφι τότε συμμάχησε με τη Σοβιετική Ένωση και ο Ρέιγκαν τον χαρακτήρισε «τον τρελό σκύλο της Μέσης Ανατολής».

Ανοιχτά κατά των Ηνωμένων Πολιτειών είχε τοποθετηθεί ο τότε Νέλσον Μαντέλα, που μαζί με τον Καντάφι πολέμησαν την (υποστηριζόμενη από τη Δύση) πολιτική των φυλετικών διακρίσεων στην Αφρική, γνωστή και ως Απαρτχάιντ.

Αμερικανοί πρόεδροι, ανάμεσά τους και ο Κλίντον, προσπάθησαν να τραβήξουν το αυτί του Μαντέλα.

Σχετικά με τις αμερικανικές επικρίσεις για τη στηριξή του στη Λιβύη, ο Μαντέλα φέρεται να απάντησε:

«Καμία χώρα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ο αστυνομικός του κόσμου και κανένα κράτος δεν μπορεί να υπαγορεύσει σε άλλο τι πρέπει να κάνει. Εκείνοι που χθες ήταν φίλοι των εχθρών μας έχουν σήμερα το θράσος για να μου πουν να μην επισκέπτονται τον αδελφό μου Καντάφι. Μας συμβουλεύουν να είμαστε αχάριστοι και να ξεχνάμε τους φίλους μας του παρελθόντος».

Τα δυτικά ΜΜΕ υποστηρίζουν ότι το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου της Λιβύης έληξε το 2003, όταν ο Μουαμάρ Καντάφι συμφώνησε να εγκαταλείψει τις προσπάθειες για την απόκτηση πυρηνικών, χημικών και βιολογικών όπλων.

Ο ίδιος, όμως, υποστήριξε ότι, όχι μόνο δεν κατασκεύασε πυρηνικά όπλα, αλλά ποτέ δεν είχε αντίστοιχη πρόθεση.

«Δεν έχουμε τίποτε να κρύψουμε, δεν είχαμε ποτέ την πρόθεση να κατασκευάσουμε όπλα μαζικής καταστροφής», φέρεται να δήλωνε στο CNN, ο Καντάφι, λίγες ημέρες μετά την υπογραφή, από τον ίδιο, της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Οπλων.

Αυτό όμως, δεν εμπόδισε το ΝΑΤΟ να βομβαρδίσει τη Λιβύη το 2011, στα πρότυπα της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ και άλλων αιματοκυλισμένων περιοχών.

Η στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη διακηρύχθηκε ως ανθρωπιστική παρέμβαση-βομβαρδισμός στο όνομα της «διάσωσης ζωών». Οι προσπάθειες διπλωματίας καταπνίγηκαν, ενώ οι ειρηνευτικές συνομιλίες υπονομεύθηκαν.

Πολλές είναι οι φωνές που ισχυρίζονται, ότι ο πόλεμος στη Λιβύη δεν αφορούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε εξ ολοκλήρου το πετρέλαιο, αλλά μια ευρύτερη διαδικασία στρατιωτικοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με την Αφρική. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η ανάπτυξη της Αφρικανικής Διοίκησης του Πενταγώνου, ή η AFRICOM, βρισκόταν σε έντονο ανταγωνισμό με παναφρικανικές πρωτοβουλίες, όπως εκείνες που πρωτοστάτησε ο Μουαμάρ Καντάφι.

Γιατί το ΝΑΤΟ προκάλεσε αποσταθεροποίηση;

Ο Καντάφι φέρεται να προσπάθησε να εισαγάγει ένα ενιαίο αφρικανικό νόμισμα που συνδέεται με το χρυσό και να ηγηθεί μιας παναφρικανικής ένωσης υπό τον όρο «Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής».

Τα αφρικανικά έθνη θα είχαν τελικά τη δύναμη να βγουν από το χρέος και τη φτώχεια. Θα μπορούσαν τελικά να λένε «όχι» στην εξωτερική εκμετάλλευση. Έχει ειπωθεί ότι το νόμισμα αυτό ήταν ο πραγματικός λόγος για την εξέγερση που υποκινήθηκε από το ΝΑΤΟ, σε μια προσπάθεια να εξαφανιστεί ο ηγέτης.

Ακόμα και δυτικά ΜΜΕ φέρονται να παραδέχθηκαν ότι:

«Πρέπει να παραδεχθούμε πως με τον ιδιότυπο σοσιαλισμό που εφάρμοζε στη Λιβύη, ο Καντάφι παρείχε δωρεάν εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη και επιχορηγούμενες κατοικίες και μεταφορές».

Και πράγματι, όπως φαίνεται, η Λιβύη του Καντάφι ήταν κράτος - πρότυπο. Πέρα από τα προαναφερθέντα είχε δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα, οικονομικά καύσιμα (0,14 δολάρια ΗΠΑ ανά λίτρο), αυξημένο μορφωτικό επίπεδο (από το 25% στο 87%), υψηλά επίπεδα και σημαντικές άλλες παροχές.

Η κρίση στη Λιβύη

Την πτώση του Καντάφι εκμεταλλεύτηκε η Δύση, ώστε να αποσταθεροποιήσει την κατάσταση στη Λιβύη, υποστηρίζοντας διαφορετικές ομάδες στην εμφύλια διένεξη. Δουλεμπόριο, πρόσφυγες και απώλεια χιλιάδων ανθρώπινων ζωών, που τα δυτικά μέσα ξέχασαν να ασχοληθούν, ήταν το αποτέλεσμα των βομβαρδισμών του Δυτικού Συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Η κατάσταση απέκτησε πιο σταθερά μέτωπα το 2014, στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο της χώρας, όπου οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές πολεμούν έως σήμερα.

Από τη μία πλευρά, υπάρχει η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ Κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης, υπό τον Φαγέζ αλ Σαράτζ, με έδρα την Τρίπολη. Από την άλλη μεριά, η συμμαχία μεταξύ της Λιβυκής βουλής, με έδρα το Τομπρούκ και του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, με έδρα τη Βεγγάζη, που προελαύνει υπό τον Χαλίφα Χαφτάρ.

Τόσο το 2017, αλλά και το 2018, ο Φάγεζ αλ Σαράτζ και ο Χαλίφα Χαφτάρ υποσχέθηκαν να συνεργαστούν, για τον τερματισμό της κρίσης με προκήρυξη εκλογών κάτι το οποίο δεν έχει ακόμα καταστεί δυνατό.

Αξίζει να σημειωθεί πως η κυβέρνηση του Σάρατζ η οποία διαθέτει την λεγόμενη «διεθνή» αναγνώριση, ελέγχει μόλις το 20% των εδαφών της Λιβύης, σε αντίθεση με τον Χαφτάρ που ελέγχει αυτή τη χρονική στιγμή το υπόλοιπο 80%.

Η Ρωσία και ο Καντάφι

Στρατηγικές έχουν χαρακτηριστεί οι σχέσεις της Ρωσίας με τη Λιβύη, μέχρι τον τερματισμό της εξουσίας Καντάφι.

Μετά την πτώση του Καντάφι, η Ρωσία έχασε συμβόλαια αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στη Λιβύη.

Υπενθυμίζεται ότι το 2008, οι ρωσικοί σιδηρόδρομοι υπέγραψαν σύμβαση ύψους 2,2 δισ. ευρώ για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής μήκους 550 χιλιομέτρων. Υπήρχαν συμφωνίες πετρελαίου και φυσικού αερίου και οι χώρες διαπραγματεύονταν, επίσης, την ηλεκτροδότηση και την ειρηνική πυρηνική ανάπτυξη στη Λιβύη. Τα σχέδια επέκτασης των συνεργασιών διακόπηκαν από τον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης που ξεκίνησε το 2011.

Ελλάδα και Λιβύη

Στη χώρα μας η δυτική προπαγάνδα προσπαθούσε να επηρεάσει καταστάσεις κατά του Λίβυου ηγέτη. Οι παλιοί θυμούνται στην Ελλάδα μια ιστορία – ανέκδοτο που λέει ότι αν η θάλασσα ξέβραζε κομμένα μέλη, κάποιοι διακήρυτταν ότι είναι «τα πόδια και τα χέρια των αντιδραστικών που σκότωνε ο Καντάφι».

Ωστόσο, η Ελλάδα οικοδόμησε στρατηγικές σχέσεις με τη Λιβύη επί Ανδρέα Παπανδρέου. Ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός ανέδειξε την Ελλάδα σε γεφυροποιό δύναμη, ανάμεσα σε Λιβύη και Γαλλία, αναφορικά με τη διαμάχη του Τσαντ, όπου πέτυχαν τη συμφωνία της Ελούντας.

Η στρατηγική του Παπανδρέου, προσπαθούσε να χτίσει γέφυρες με την Αφρική και τις αραβικές χώρες στο πλαίσιο του Κινήματος των Αδεσμεύτων, ώστε η Ελλάδα να καταστεί ανεξάρτητος και ισχυρός παίκτης στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Οι σοσιαλιστικές καταβολές του Παπανδρέου, έδιναν κοινό έδαφος συνεννόησης με τον Λίβυο ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι.

Μετά τον Παπανδρέου, οι σχέσεις Ελλάδας και Λιβύης δεν ήταν ποτέ πια τόσο ισχυρές.

 

https://sputniknews.gr/kosmos/202001216014049-O-vromikos-polemos-tis-dysis-sti-livyi-ti-synevi-kai-pos-ftasame-os-edo/

 

Τα γεγονότα της 31ης Ιανουαρίου 1996 στα Ίμια, είναι γνωστά και ως εκ τούτου κρίνω σκόπιμο να μην αναφερθώ σε αυτά, αλλά στην συνέχεια.

Ο μέχρι τότε βοσκός των Ιμίων Αντώνης Βεζυρόπουλος συνέχισε να πηγαίνει (ακόμη και μετά την κρίση) και να φροντίζει το κοπάδι του (40 αιγοπρόβατα) και ως εκ τούτου να υπάρχει ελληνική οικονομική ζωή στην βραχονησίδα επιβεβαιώνοντας έτσι την ελληνική κυριαρχία και με ότι συνεπάγεται για το Διεθνές Δίκαιο (ΑΟΖ κλπ).

Οι ενοχλήσεις και οι απειλές εκ μέρους του τουρκικού λιμενικού αφόρητες … αλλά όπως λέει ο ίδιος «σκέφθηκα ότι δεν θα τους κάνω την χάρη να σταματήσω. Αν μου έλεγαν να πάω ξανά θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη», είπε πριν από δύο χρόνια σε συνέντευξη του.

Και όμως αυτό που δεν κατόρθωσε το τουρκικό λιμενικό το κατόρθωσε το ελληνικό κράτος.

Μέχρι το 2002 ο δήμαρχος Καλύμνου Διακομηχάλης με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου χορηγούσε βοήθημα στον βοσκό των Ιμίων ύψους 2.οοο.οοο δραχμών δηλαδή 6000 ευρώ ετησίως έξοδα (βενζίνες, τροφή) κλπ.

Με την αλλαγή της δημοτικής αρχής και επειδή τόσο το υπουργείο Εξωτερικών αλλά και το υπουργείο Αιγαίο δεν «μπόρεσαν» να καλύψουν το παραπάνω ποσό, ο Αντώνης Βεζυρόπουλος μη δυνάμενος να ανταποκριθεί οικονομικά(πολύτεκνος και με σύνταξη 700 ευρώ) σταμάτησε να πηγαίνει στα Ίμια και απέσυρε και το κοπάδι του.

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι το κράτος , καταλόγισε τις δαπάνες (50.000 ευρώ) ενίσχυσης, στον πρώην δήμαρχο Καλύμνου Διακομηχάλη με το σκεπτικό ότι δεν ήταν νόμιμα υλοποιημένες.

Ακόμη και έτσι να ήταν θα έπρεπε να είχε ψηφισθεί νόμος για να καλύπτει αυτές τις περιπτώσεις.

Τώρα θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι η εθνική κυριαρχία στα ΄Ιμια χάθηκε για 500 ευρώ τον μήνα;

Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος ΕΑ

 

Χάρης Τσιρκινίδης 

   Στις 27 Οκτωβρίου 1922, στο γαλλικό Κοινοβούλιο παρουσία του πρωθυπουργού Poincare έγινε συζήτηση σχετικά με το δράμα της Σμύρνης. Οι γαλλικές εφημερίδες τήρησαν διαταγμένη σιωπή. Απλώς ανέφε­ραν ότι έγινε συζήτηση χωρίς καμιά παραπέρα πληροφορία.

Κύριος ομιλητής ήταν ο βουλευτής Παρισίων Edouard Soulier, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε έντονα για την τουρκική θρασύτητα, να ψάχνει να αποδώσει την ευθύνη της πυρκαϊάς στους Έλληνες και στους Αρμένιους. Ανέλυσε στη συνέχεια τα γεγονότα με ιδιαίτερη έμφαση στo μαρτύριο του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου. Πολλοί φαρισαίοι συνάδελφοί του δε θέλησαν να πιστέψουν ότι ένα τέτοιο κακό θα μπορούσαν να το κάνουν οι Κεμαλικοί.

Οι κύριος Soulier τους απάντησε:

«Φαίνεστε κύριοι συνάδελφοι, να μην υπολογίζετε ακριβώς τι σημαίνει τουρκική δύναμη και τουρκική εχθρότητα όταν αισθάνονται οι Τούρκοι ότι είναι ισχυροί. Τη γαλλική φιλία την εκμεταλλεύτηκαν όσο την είχαν ανάγκη. Τώρα αισθάνονται ότι κέρδισαν το παιχνίδι και αποκαλύπτουν πλέον το αληθινό προσωπείο τους».

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από την ιστορική αυτή συζήτηση στο γαλλικό Κοινοβούλιο, όπως την περιγράφει ο Γάλλος δημοσιο­γράφος της εποχής, Rene Puaux στο ολιγοσέλιδο βιβλίο του «La Question dOrient devant le Parlement» (το Ανατολικό πρόβλημα ενώπιον του Κοινοβουλίου).

Soulier: Υπενθυμίζω ότι οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου και ότι ακόμη και την 12 Σεπτεμβρίου κυκλοφορούσαν πληροφορίες ότι η τάξη δεν είχε ακόμη εξασφαλιστεί, Αυτήν την ημέρα είδαμε από τους προξένους και ιδίως από το δικό μας τον κύριο Graillet ανήσυχα σημάδια.

Στην εφημερίδα "Levant" γράφτηκε ότι ο Κεμάλ στις 13 Σεπτεμβρίου δέχθηκε επισήμους αντιπροσώπους. Την ίδια μέρα άρχισε η καλά οργανωμένη, κατά την εντύπωσή μου, πυρκαϊά.

Παρουσία μιας παρόμοιας συμφοράς η ερώτηση που τίθεται είναι: Ποιος είναι ο δράστης;

Άκουσα στη Μασσαλία να λένε ότι ήταν οι χριστιανοί. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι το 64 μ.Χ υπό το Νέρωνα ήταν οι χριστιανοί που έθεσαν τη φωτιά στη Ρώμη. Δεν είναι μια αποκαλυφθείσα αλήθεια;

Ήδη, κύριοι, από την Άνοιξη τον 1922 σε διάφορα χριστιανικά σπίτια υπήρχαν θυρωροί Τούρκοι. Αυτοί προειδοποιούσαν τους κυρίους τους: «Έχουμε πληροφορίες ασφαλείς ότι σε λίγους μήνες οι Τούρκοι θα είναι νικητές, θα φθάσουν στη Σμύρνη και ότι οι Έλληνες θα θέσουν πυρ στην πόλη».

Ήταν λοιπόν ένα άλλοθι προετοιμασμένο 5 μήνες νωρίτερα.

Επειδή ίσως δυσπιστούμε στις μαρτυρίες, έψαξα σε παλιές παρισινές εφημερίδες και σε μια απ' αυτές, της 15 Απριλίου J922 βρήκα το εξής:

«Οι καθολικοί της Σμύρνης απηύθυναν στον Πάπα έκκληση παρακαλώντας τον να σώσει τη χώρα από την απειλή επιστροφής των Τούρκων».

Ιδού ένα δεύτερο γεγονός: Αγνοείτε ότι η πόλη της Άγκυρας έπαθε τo ίδιο στη διάρκεια του πολέμου όπου οι χριστιανικές και ευρωπαϊκές συνοικίες κάηκαν; Το ίδιο υπέστησαν κι άλλες πόλεις της Μικράς Ασίας.

Η καταστροφή της Σμύρνης δεν είναι λοιπόν ένα καινούργιο γεγονός. Προστίθεται σε μια σειρά ανάλογων καταστροφών.

Πως εξηγείται ότι δεν έπιασε φωτιά η τουρκική συνοικία; Γιατί δεν πήραν φωτιά τα Κονάκια, τα τζαμιά;

Πως εξηγείται ότι η φωτιά άρχισε στις 13, ενώ η Σμύρνη ήταν στα χέρια των Τούρκων από τις 9 Σεπτεμβρίου;

Ο Τούρκος είναι έτσι φτιαγμένος. Καταστρέφει από ευχαρίστηση και εκμηδενίζει από ένστικτο. Αλλά στη συνέχεια κοιτάζει και λυπάται, όταν είναι αργά!

Χειροκροτήματα 

Αλλά γιατί οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά; 

Πρώτο:  Υπήρχαν πολλά πτώματα στην πόλη και η φωτιά ήταν μια δικαιολογία, μια κάθαρση. Δεύτερο; όπως και στο παρελθόν, ήταν ένας τρόπος για να λύσουν το πρόβλημα των μειονοτήτων. Γι αυτούς όπως στα επίσημα κείμενα αναφέρεται: Η Σμύρνη ήταν η πόλη των απίστων.

Παρά την πυρκαϊά, όλος ο πληθυσμός δεν εξολοθρεύτηκε. Είχαμε στη συνέχεια αρπαγές. Μεταξύ άλλων όλων των νέων κοριτσιών ενός γαλλικού οικοτροφείου.

Υπήρξαν άγριες σφαγές. Είδαν ένα όχημα να διασχίζει τους δρόμους σέρνοντας το διευθυντή μιας εφημερίδας1. Το κεφάλι κτυπούσε στο κατά­στρωμα. Άγριοι ακρωτηριασμοί. Είδαν ακόμη να πυροβολούν και μέσα στη θάλασσα, για να σκοτώσουν αυτούς, που προσπαθούσαν να πάνε στα πλοία κολυμπώντας.

Poincare:  Δε γνωρίζετε αυτά που μας στέλνουν οι ναύαρχοί μας. Ο ναύαρχος Dumesnil είναι σε πλήρη αντίθεση μαζί σaς σχετικά με τη διήγηση της πυρκαϊάς. 

LenailΌλοι όσοι είδαν την πυρκαϊά είναι σε αντίθεση με σας.

SoulierΣτηρίζομαι σε μαρτυρίες ανθρώπων που ήταν εκεί.

PoincareΟ ναύαρχος Dumesnil ήταν επίσης εκεί.

LonailΑκούστε, κύριε Soulier...

SoulierΌχι, σας παρακαλώ, να μην αρχίσουμε με προσωπική πολεμική.

χειροκρότηματα

YbarnegarayΑυτό δείχνει, πόσο δύσκολο είναι να γραφεί η ιστορία.

SoulierΚύριοι σας δίνω ραντεβού σε μερικά χρόνια...

Φωνές και γέλια από μερικά έδρανα

Soulier: Έφτασαν στο γαλλικό προξενείο και ανέφεραν ότι απειλείται ο μητροπολίτης Χρυσόστομος. Ο Γάλλος πρόξενος Graillet έστειλε απόσπασμα να τον οδηγήσει στη γαλλική εκκλησία «Sacre – Coeur» ή στο προξενείο. Αυτός αρνήθηκε και είπε: «Είμαι στο μέσον των πιστών μου. Οφείλω να παραμείνω μ’ αυτούς».

Καθώς αναχωρούσε τ’ απόσπασμα, έφτασε μ' αυτοκίνητο ένας Τούρκος αξιωματικός με δύο άντρες και είπε στον Πατριάρχη (εννοεί τo μητροπολίτη) να τον ακολουθήσει.

Τον οδήγησαν στην άκρη της ευρωπαϊκής συνοικίας μπροστά σ’ ένα κουρείο. Τον σκέπασαν μ' άσπρη ποδιά, με σκοπό να τον βλέπουν καλύτερα όλοι οι περαστικοί. Και εκεί, κύριοι, έλαβε χώρα ένα των φρικτών εγκλημά­των, απ αυτά που η ιστορία των μαρτύρων έχει αρκετά. Του έκοψαν τα γένεια, τον μαχαίρωσαν, τον έκοψαν τ' αυτιά, τη μύτη. Γυναίκες και άνδρες ελάμβαναν μέρος σ' αυτό το βασανιστήριο.

Οι ναυτικοί μας παρίσταντο εκεί, με το όπλο "παρά πόδα" αγανακτισμένοι, ταραγμένοι, υποχρεωμένοι από τις οδηγίες που έλαβαν. Ο Τούρκος αξιωματικός απείλησε τους άνδρες μας με πιστόλι να μην κινηθούν,

Leon BlumΕίναι επιτέλους αλήθεια;

SoulierΟδήγησαν στη συνέχεια αυτόν το γέροντα στην τούρκικη συνοικία, τον κομμάτιασαν και τον έριξαν στα σκυλιά.

Ο στρατηγός Noureddine είπε: «Θα τον παραδώσω στο λαό. Αν έκανε καλό θα του κάνουν καλό, αν έκανε κακό θα τον κάνουν κακό».

Ακόμη και στις 10 Οκτωβρίου έψαχναν στα ερείπια για χριστιανούς.

Αποτέλεσμα: Η Σμύρνη είχε 360.000 κατοίκους από τους οποίους 230.000 ήταν χριστιανοί. Υπήρχαν και 200.000 πρόσφυγες. Aπ' αυτούς 250.000 έφτασαν στα νησιά του Αιγαίου και την Ελλάδα εξορίστηκαν 100.000. Υπάρχουν το λιγότερο 75.000 νεκροί στη Σμύρνη*.

Εδώ και 1850 χρόνια οι χριστιανοί ήταν στη Μικρά Ασία κ’ έπειτα την επόμενη μέρα δεν υπάρχουν πλέον.

Lenail:...

Soulier:...

Lonail: ...

Charles BaronΟι Τούρκοι είναι πολιτισμένοι άνθρωποι, οι Έλληνες άγριοι (Sauvages).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

1. Εννοεί τον Τσουρουκτσόγλου, διευθυντή της εφημερίδας «Μεταρρύθμιση» της Σμύρνης

 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Επιτέλους τους ξεριζώσαμε... Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μ. Ασίας, μέσα από τα γαλλικά αρχεία.