Περίληψη άρθρου του καθηγητή Ιωάννη Ιωαννίδη (professor of medicine, of epidemiology and population health, of biomedical data science, and of statistics at Stanford University and co-director of Stanford’s Meta-Research Innovation Center) 
Ο πολύ γνωστός καθηγητής κ. Ιωάννης Ιωαννίδης από το Stanford University αναφέρει ότι δεν έχουμε μέχρι τώρα δημοσιευμένα αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των ατόμων που έχουν μολυνθεί από τον ιό και ότι απαιτούνται περισσότερες πληροφορίες για τη σωστή αντιμετώπιση της επιδημίας. 
 
Παραδόξως όμως, έχουν υιοθετηθεί δρακόντεια μέτρα σε πολλές χώρες. Αυτά τα μέτρα θα μπορούσαν όμως να οδηγήσουν στην οικονομική καταστροφή αυτών των χωρών! 
 
Συνεχίζοντας εξηγεί ότι τρεις μήνες μετά το ξέσπασμα της επιδημίας οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, δεν έχουν επάρκεια διαγνωστικών εξετάσεων (tests) για τον απαραίτητο έλεγχο ενός αντιπροσωπευτικού αριθμού του γενικού πληθυσμού. Συνεπώς καμιά χώρα δεν έχει αξιόπιστα στοιχεία όσον αφορά την επίπτωση του ιού σε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού (δηλ. πόσοι είναι οι φορείς στο σύνολο του πληθυσμού). Το επίσημο σήμερα ποσοστό θνησιμότητας 3,4% είναι αναξιόπιστο, διότι ελέγχονται μόνο αυτοί οι οποίοι έχουν σοβαρά συμπτώματα και προφανώς κακή εξέλιξη. Αυτό το πρόβλημα θα συνεχίσει επιδεινούμενο, κάνοντας όλο και πιο αναξιόπιστα τα αποτελέσματα θνησιμότητας από τον ιό. 
 
Η μόνη περίπτωση όπου μελετήθηκε ένας ολόκληρος κλειστός πληθυσμός ήταν αυτή του κρουαζιερόπλοιου Diamond Princess, με τους επιβάτες του που τέθηκαν σε καραντίνα. Σε αυτή την περίπτωση η θνησιμότητα της ίωσης ήταν μόνο 1% (από τα 700 και πλέον κρούσματα κατέληξαν τα 7) και προφανώς αφορά έναν σχετικά ηλικιωμένο πληθυσμό, ο οποίος σαφώς και είναι πιο ευαίσθητος.
Βάσει αυτών των στοιχείων η θνησιμότητα στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ υπολογίζεται ότι θα είναι 0,125%. Λαμβάνοντας υπόψη και όλες τις παραμέτρους που θα μπορούσαν να συνυπολογισθούν, το ποσοστό αυτό θα μπορούσε να κυμανθεί μεταξύ 0,05 - 1%. 
 
Αυτό το ποσοστό θνησιμότητας για τον κορωνοϊό είναι χαμηλότερο από το αντίστοιχο της εποχικής γρίπης. Εάν αυτή είναι η πραγματικότητα, η απομόνωση όλου του κόσμου, με ενδεχομένως τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες, μπορεί να είναι εντελώς παράλογη. Μοιάζει με έναν ελέφαντα που δέχεται επίθεση από μια γάτα. Ο ελέφαντας αλαφιασμένος προσπαθώντας να αποφύγει τη γάτα, πηδάει από το βράχο στον οποίο βρίσκεται και σκοτώνεται. 
 
Αλλά και στην περίπτωση που η εξέλιξη της νόσου θα είναι πολύ χειρότερη, κάτι που δεν το υιοθετεί, τα μέτρα που λαμβάνονται δεν γνωρίζουμε αν είναι αποτελεσματικά. 
 
Τελειώνοντας αναφέρει ότι σύμφωνα με την κοινή λογική για να αποφασίσουμε να «πηδήξουμε από το βράχο», θα πρέπει να έχουμε τα δεδομένα που να δικαιολογούν μια τέτοια ενέργεια (που μέχρι τώρα δεν υπάρχουν) και τις πιθανότητες να προσγειωθούμε κάπου με ασφάλεια.