του  Καθηγητή Christopher Dummitt* για το Quillette**

Επιμέλεια: Ευάγγελος Νιάνιος

[Ενας Καναδός ειδικός στις «μελέτες του κοινωνικού φύλου» ομολογεί δημόσια και ενυπογράφως ότι παραποιούσε – γενικεύοντας μεμονωμένα τοπικά περιστατικά – τα αποτελέσματα των ερευνών του για να δικαιώσει το ιδεολόγημά του. Ωστόσο το «κοινωνικό φύλο», με τη συνέργεια των ΜΜΕ και προπαντός των πολιτικών, διαβρώνει ήδη συνειδήσεις σε βάρος των συμπερασμάτων της επιστήμης της βιολογίας. Αυτό είχε γίνει ξανά στο παρελθόν, με τον φυλετικό δαρβινισμό των Ναζιστών – με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες – και με τη θεωρία του, εκλεκτού του Στάλιν, Τροφίμ Λυσένκο που έστειλε στη φυλακή 3.000 επιστήμονες και κράτησε δεκαετίες πίσω τη σοβιετική βιολογία.

Γιατί άραγε αυτή η επίσπευση στην υιοθέτηση μιας θεωρίας που διαλύει την κοινωνία και καταστρέφει ψυχές και σώματα σε παγκόσμια κλίμακα ; Επιστήμονες και πολιτικοί θιασώτες του Διαφωτισμού είχαν δυο προτεραιότητες: Να γκρεμίσουν το Θεό (άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς) και να χτυπήσουν την οικογένεια δημιουργώντας νέου τύπου κομσομόλους…Ε.Δ.Ν]

 

Η εξομολόγηση του Christopher Dummitt τινάζει στο αέρα το ιδεολόγημα του κοινωνικά διαμορφούμενου φύλου, που εισβάλλει στα σχολεία με τη μορφή της σεξουαλικής αγωγής: «…επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο… Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας»!!!

Αν μου είχαν πει πριν από είκοσι χρόνια ότι η νίκη της πλευράς μου θα ήταν τόσο αποφασιστική στην ιδεολογική μάχη για το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο, θα είχα πηδήσει από χαρά. Εκείνη την εποχή, πέρασα πολλές βραδιές συζητώντας για το φύλο και την ταυτότητα με άλλους φοιτητές – και μάλιστα με οποιονδήποτε είχε την ατυχία να βρίσκεται στην παρέα μου. Δεν σταματούσα να επαναλαμβάνω: “Το φύλο δεν υπάρχει’’. Το ήξερα, τελεία και παύλα. Γιατί ήμουν ιστορικός του κοινωνικού φύλου.

Στα [πανεπιστημιακά] τμήματα ιστορίας της Βόρειας Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1990, ήταν άλλωστε η τελευταία λέξη. Η ιστορία του κοινωνικού φύλου – και, γενικότερα, των μελετών για το κοινωνικό φύλο στον υπόλοιπο ακαδημαϊκό κόσμο – ήταν ένα σύνολο κλάδων στη βάση της ταυτότητας που βρισκόταν τότε σε πλήρη εξέλιξη στις πανεπιστημιουπόλεις των φιλελεύθερων τεχνών. Σύμφωνα με τις έρευνες στους χώρους εξειδίκευσης το 2007 και το 2015 για την Ένωση Αμερικανών Ιστορικών, οι πολυπληθέστεροι βρίσκονταν στην ιστορία των γυναικών και του κοινωνικού φύλου, ακολουθούμενοι από την κοινωνική, την πολιτιστική και τη φυλετική και σεξουαλική ιστορία. Τόσοι πολλοί τομείς να μοιράζονται μαζί μου το ίδιο όραμα για τον κόσμο: ότι στην πράξη όλες σχεδόν οι ταυτότητες δεν είναι παρά κοινωνική δομή και ότι η ταυτότητα είναι μόνο ζήτημα εξουσίας.

Εκείνη την εποχή, πολλοί άνθρωποι δεν συμμερίζονταν τη γνώμη μου. Όλοι – σχεδόν όλοι πρακτικά – όσοι δεν είχαν εκτεθεί σε αυτές τις θεωρίες στο πανεπιστήμιο, δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι το φύλο γενικά ήταν μια κοινωνική δομή, τόσο πολύ ήταν ενάντια στην κοινή λογική. Αλλά σήμερα, η μεγάλη μου ιδέα είναι παντού. Στις συζητήσεις για τα δικαιώματα των τρανσέξουαλ και στην πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί σχετικά με τους τρανς αθλητές στα αθλήματα. Στους νόμους που απειλούν με κυρώσεις οποιονδήποτε θα άφηνε να εννοηθεί ότι το φύλο θα μπορούσε να είναι βιολογική πραγματικότητα. Για πολλούς ακτιβιστές, μια παρόμοια δήλωση ισοδυναμεί με κήρυγμα μίσους. Αν υπερασπιστείτε σήμερα τη θέση των περισσότερων αντιπάλων μου εκείνη την εποχή – ότι το κοινωνικό φύλο βασίζεται τουλάχιστον εν μέρει στο βιολογικό φύλο και ότι υπάρχουν βασικά μόνο δύο φύλα (άνδρες και γυναίκες), όπως οι βιολόγοι γνωρίζουν από την αυγή της επιστήμης τους – οι υπερπροοδευτικοί θα σας κατηγορήσουν ότι αρνείστε την ταυτότητα των ανθρώπων τρανς και άρα θέλετε να προκαλέσετε οντολογική βλάβη σε άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Από αυτή την άποψη, η πολιτισμική μετατόπιση είναι συγκλονιστική στο εύρος και την ταχύτητά της.

Mea culpa

Σήμερα, θα ήθελα να ομολογήσω το mea culpa. Αλλά δεν θα αρκεστώ να εκφράσω τη λύπη μου για τον ρόλο που έπαιξα σε αυτό το κίνημα. Θέλω να απαριθμήσω τους λόγους που με έκαναν να ακολουθήσω λάθος πορεία τότε, και εκείνους που εξηγούν τα σφάλματα των σύγχρονων κοινωνικο-δομιστών ριζοσπαστών. Έχω προβάλει τα ίδια επιχειρήματα με αυτούς και ότι ξέρω ότι κάνουν λάθος.

Έχω την κάρτα μου της κοινωνικο-δομιστικής λέσχης. Ολοκλήρωσα το Διδακτορικό μου Δίπλωμα στην Ιστορία των Φύλων και δημοσίευσα το πρώτο μου βιβλίο για το ζήτημα το 2007, The Manly Modern: Masculinity in the Post-War Canada [Ανδροπρεπής Νεωτερικότητα: Η αρρενωπότητα στον μεταπολεμικό Καναδά]. Αλλά μην ξεγελαστείτε από τον τίτλο, στην πραγματικότητα είναι μόνο πέντε μελέτες περιπτώσεων στα μέσα του 20ού αιώνα, όλες με επίκεντρο το Βανκούβερ, όπου οι «αρσενικές» πτυχές της κοινωνίας αποτέλεσαν το επίκεντρο μιας δημόσιας συζήτησης. Ως παραδείγματά μου, μελέτησα σε βάθος την κουλτούρα των αυτοκινητιστών, το ποινικό σύστημα, μια ορειβατική λέσχη, ένα τρομερό εργατικό δυστύχημα (την κατάρρευση μιας γέφυρας) και μια βασιλική επιτροπή για απόστρατους. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ντρέπομαι για το έργο μου, ειδικά σε σχέση με τις δύο τελευταίεςα περιπτώσεις.

Δημοσίευσα επίσης ένα άρθρο από τη διατριβή του μεταπτυχιακού μου, του οποίου η επιρροή ήταν σίγουρα ευρύτερη από το ακαδημαϊκό μου έργο. Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό άρθρο σχετικά με τους δεσμούς των ανδρών με το μπάρμπεκιου στον Καναδά κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1998, αλλά έκτοτε έχει περιληφθεί αρκετές φορές σε προπτυχιακά εγχειρίδια. Πολλοί φοιτητές στο μάθημα της καναδικής ιστορίας αναγκάστηκαν να το διαβάσουν για να μάθουν περισσότερα για την ιστορία του κοινωνικού φύλου και την κοινωνική οικοδόμησή του.

Η «στάση της ανδροπρεπούς κνήμης»

Μικρό πρόβλημα: έκανα λάθος. Ή, για να είμαι λίγο πιο συγκεκριμένος: είχα εν μέρει δίκαιο. Και για τα υπόλοιπα, επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο. Δεν προσπαθώ να αποκαταστήσω τον εαυτό μου. Θα έπρεπε να είχα περισσότερη διορατικότητα. Αλλά, εκ των υστέρων, νομίζω ότι αυτό συνέβαινε: δεν είχα ξεγελάσει τον εαυτό μου. Γι ‘αυτό υπερασπίστηκα τη θέση μου με τόση θέρμη, θυμό και βεβαιόητα. Αυτό μου επέτρεπε να κρύβω ό,τι σε πολύ βασικό επίπεδο δεν κατάφερα να αποδείξω πολλά από αυτά που στόχευα. Γιο-γιο δεν υπάρχει στη σκέψη.

Η μεθοδολογία μου εκτυλισσόταν σε τρία στάδια. Πρωτίστως, υπογράμμιζα ότι ως ιστορικός ήξερα πως υπήρξε μεγάλη πολιτισμική και ιστορική μεταβλητότητα. Ότι το κοινωνικό φύλο δεν καθοριζόταν πάντα και παντού με τον ίδιο τρόπο. Όπως έγραψα στο The Manly Modern, το κοινωνικό φύλο είναι “ένα σύνολο ιστορικά μεταβαλλόμενων εννοιών και σχέσεων που νοηματοδούν τις διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών“. Και επέμεινα: «Δεν υπάρχει εξωιστορική θεμελίωση της σεξουαλικής διαφοράς που να έχει ρίζες στη βιολογία ή σε οποιοδήποτε άλλο στερεό υπόβαθρο του οποίου η ύπαρξη να προηγείται της πολιτιστικής του σημασίας.”

Είχα τα αγαπημένα μου παραδείγματα, τα οποία ανακύκλωνα στις διαλέξεις ή τις συνομιλίες μου. Ο Λουδοβίκος ο 14ος και αυτό που αποκαλούσα «στάση της ανδροπρεπούς κνήμης», πρότυπο της αρρενωπότητας  στη δεκαετία του 1600, αλλά σήμερα φαίνεται μάλλον θηλυπρεπής. Μιλούσα επίσης για το μπλε και το ροζ, με αποσπάσματα που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1920, στα οποία συνιστούσαν στα μικρά αγόρια να φορούν “φλογερό και γήινο” ροζ, ενώ το “αέρινο και αιθέριο” μπλε προτιμιόταν για τα κορίτσια. Το κοινό μου ξεσπούσε σε γέλια  και το επιχείρημά μου περνούσε καλύτερα: αυτό που θεωρούσαμε ως την απόλυτη και οριστική αλήθεια του κοινωνικού φύλου είχε στην πραγματικότητα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Το κοινωνικό φύλο δεν ήταν δυαδικό. Ήταν μεταβλητό και ίσως ακόμα και απείρως μεταβλητό.

Ζήτημα εξουσίας

Δεύτερον, προωθούσα σε όποιον μου μιλούσε  για άνδρα ή γυναίκα ότι αυτές οι έννοιες δεν αφορούν αποκλειστικά το κοινωνικό φύλο. Ότι υπήρχε πάντα, ταυτόχρονα, ζήτημα εξουσίας. Η εξουσία ήταν και παραμένει ένα είδος μαγικής λύσης στο πανεπιστημιακό περιβάλλον, ειδικά για έναν φοιτητή που ανακαλύπτει τον Mισέλ Φουκώ***. Εκείνη την εποχή, συζητούσαμε ατέλειωτα μόνο για την “ικανότητα δράσης” (ποιος την είχε, ποιος δεν την είχε, πότε, πού;). Επομένως, όποιος αρνιόταν ότι το βιολογικό φύλο και το κοινωνικό φύλο ήταν μεταβλητά, εάν υπονοούσε ότι υπήρχε κάτι διαχρονικό ή βιολογικό όσον αφορά στο βιολογικό και κοινωνικό φύλο, τότε, στην πραγματικότητα, προσπαθούσε να δικαιώσει την εξουσία. Και ως εκ τούτου, νομιμοποιούσε την καταπίεση. Βλέπετε το συμπέρασμα;

Και τρίτον, αναζητούσα μια εξήγηση στο ιστορικό πλαίσιο που να δείχνει, σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, γιατί μπορούσαν οι άνθρωποι να μιλούν για κάτι ως άνδρα ή γυναίκα στο παρελθόν. Η ιστορία είναι τεράστια. Υπάρχει πάντα κάτι για να βρείτε. Οι εργασίες μου αφορούσαν την μεταπολεμική εποχή, το να πω ότι οι άνθρωποι φοβούνταν την επιστροφή στην κανονικότητα μετά την παύση των εχθροπραξιών δεν ήταν καθόλου παράλογο. Υπήρξαν γυναίκες στο στρατό και σε “ανδρικές” δουλειές. Η έμφαση στις διακρίσεις μεταξύ των δύο φύλων έκρυβε στην πραγματικότητα τη βούληση να ξαναγυρίσουμε τις γυναίκες στο σπίτι. Όλα ήταν αποκλειστικά ζήτημα ελέγχου και καταπίεσης.

Όσο περιοριζόμουν στα αρχεία και ανασύστηνα πώς μιλούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν, πατούσα σε σταθερό έδαφος. Σύμφωνα με τη φρασεολογία των ιστορικών, αφορά στο «πώς» της ιστορίας. Οι ιστορικοί ευνοούσαν ορισμένα ζητήματα  έναντι των άλλων. Ο καθένας υποτίθεται ότι έχει το ποιος, τι, πότε και πού. Αυτές είναι οι λεπτομέρειες του παρελθόντος. Αλλά αυτό το είδος ακρίβειας, όπως έγραψε ο μεγάλος ιστορικός Ε. Η. Carr, είναι καθήκον, όχι αρετή. Δεν υπάρχει λόγος να καυχιόμαστε.

Υπάρχουν δύο άλλα ζητήματα και αυτά είναι που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Το πρώτο είναι το πώς. Πώς συνέβη αυτό; Πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι του παρελθόντος; Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις απαιτεί ανασύσταση των σχημάτων σκέψης. Και αυτό γενικά ποτέ δεν επιτυγχάνεται τέλεια, πόσο μάλλον με ανθρώπους που έζησαν σε άλλη εποχή.

Κοινωνική δομή

Ετσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο ζήτημα – το πιο σημαντικό – είναι το τελευταίο: Γιατί; Στην περίπτωσή μου: Γιατί οι μεταπολεμικοί Καναδοί μιλούσαν για άντρες και γυναίκες όπως μιλούσαν; Τις απαντήσεις μου, δεν τις βρήκα στην κύρια έρευνα μου. Προήλθαν από τις ιδεολογικές μου πεποιθήσεις, παρόλο που, εκείνη την εποχή, δεν θα τις χαρακτήριζα έτσι. Μόνο που ήταν αυτό: ένα σύνολο πεποιθήσεων προκατειλημμένων και ενσωματωμένων a priori στο ακαδημαϊκό ημίφως των μελετών για το κοινωνικό φύλο.

Αυτό ήταν το επιχείρημά μου: εάν οι άνθρωποι μιλούσαν για άντρες όπως το περιέγραφα, αυτό συνέβαινε επειδή το φύλο είναι μια κοινωνική δομή της οποίας το περίγραμμα μπορεί να αποδοθεί μόνο στην εξουσία και την καταπίεση. Οι Καναδοί κατέφευγαν σε μια δυαδική σκέψη [άνδρας-γυναίκα]  επειδή έτσι έδιναν εξουσία στους άνδρες και την αφαιρούσαν από τις γυναίκες, επειδή έτσι δομούνταν η αρρενωπότητα ως ανώτερη από τη θηλυκότητα.

Φυσικά, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την ίδια βάση τεκμηρίωσης και να καταλήξουμε σε άλλες εξηγήσεις που είναι επίσης απολύτως εύλογες. Μήπως οι μεταπολεμικοί Καναδοί έβλεπαν τους άνδρες ως άτομα αναλαμβάνοντα κινδύνους λόγω κοινωνικής δομής; Ναι, είναι εύλογο. Όπως επίσης είναι εξίσου εύλογο να νομίζουμε ότι σκέφτονταν έτσι… επειδή οι άνδρες, κατά μέσο όρο, αναλαμβάνουν περισσότερους κινδύνους από τις γυναίκες. Οι έρευνές μου δεν απέδειξαν τίποτα, προς τη μια ή προς την άλλη κατεύθυνση. Ξεκινούσα από την αρχή ότι το φύλο ήταν κοινωνική δομή και ανέπτυσα όλη μου την «επιχειρηματολογία» σε αυτή τη βάση.

Ποτέ δεν ήρθα αντιμέτωπος – τουλάχιστον σοβαρά – με διαφορετική άποψη από αυτή. Και κανείς, ουδέποτε κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών ή της διαδικασίας δημοσίευσης των ερευνητικών μου άρθρων, δεν μου ζήτησε να είμαι περισσότερο ανοιχτόμυαλος. Στην πραγματικότητα, οι μόνες επικρίσεις που δέχτηκα ήταν να ενισχύσω περαιτέρω το παράδειγμα ή να αγωνιστώ για άλλες ταυτότητες ή εναντίον άλλων μορφών καταπίεσης. Μπορούσαν να με ρωτήσουν γιατί δεν μίλησα περισσότερο ταξικά. Ή γιατί επικεντρωνόμουν στους άνδρες και άφηνα τις γυναίκες στην άκρη. Ακόμα κι αν καταπιάστηκα με την αποικοδόμηση της αρρενωπότητας και να δείξω ότι ήταν μόνο κοινωνική δομή, έπρεπε εντούτοις να δείξω ενδιαφέρον και για τις γυναίκες. Και τι γίνεται με τη σεξουαλικότητα; Δεν θα μπορούσα να βρω περισσότερες αναφορές σε μη ετεροφυλόφιλους άντρες; Γιατί να μην ενδιαφερθώ για το πώς δομείται η αρρενωπότητα παράλληλα με τη σεξουαλικότητα; Οσο οι ερωτήσεις αφορούσαν μόνο το παράδειγμα στο οποίο είχα ήδη περιοριστεί, καλό ήταν να απαντηθούν όλες.

Οι προσδοκίες των φύλων

Υπάρχουν όμως και άλλες. Οι προσδοκίες των φύλων είναι πραγματικά τόσο διαφορετικές και ποικίλες σε χρόνο και χώρο; Αδύνατο να απαντήσουμε με τα ελάχιστα περιστατικά που μου άρεσε να παραθέσω. Το ζήτημα αυτό πρέπει να μελετηθεί συστηματικά και συγκριτικά. Κατά τη δική μου ανάγνωση, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτό που έβλεπα ήταν περισσότερο μια μικρή μεταβλητότητα με προφανή κεντρική συνοχή. Αρκετά σταθερή στην ιστορία και τους πολιτισμούς φαίνεται να είναι η έννοια ότι οι άντρες θεωρούνται ως οι κύριοι προμηθευτές αγαθών, οι επωμιζόμενοι κινδύνους και οι υπεύθυνοι για την προστασία και τον πόλεμο. Ναι, υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με την ηλικία και ορισμένες πολιτιστικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες. Αλλά χωρίς την αρχή ότι αυτές οι μικρές διαφορές έχουν μεγάλη σημασία, τα διαθέσιμα δεδομένα δεν σας επιτρέπουν να φτάσετε σε αυτό το συμπέρασμα.

Και το ζήτημα της εξουσίας λοιπόν, είναι πραγματικά πανταχού παρόν; Ίσως. Και ίσως όχι. Για να αποδείξω ότι αυτό συνέβαινε, το μόνο που έκανα ήταν να παραθέσω άλλους ερευνητές που ήταν πεπεισμένοι για αυτό. Και ακόμα καλύτερα αν ήταν φιλόσοφοι με γαλλικό όνομα. Στηρίχτηκα επίσης πολύ στις εργασίες μιας Αυστραλέζας κοινωνιολόγου, της R. W. Connell. Σύμφωνα με αυτήν, η αρρενωπότητα είναι πρωτίστως ζήτημα εξουσίας – και καθιστά δυνατή την επιβεβαίωση της κυριαρχίας των ανδρών επί των γυναικών. Μόνο που οι εργασίες της δεν το αποδεικνύουν. Το μόνο που κάνει, όπως το έκανα και γω, είναι η γενίκευση μικρών περιπτωσιολογικώνς μελετών. Παρέθεσα λοιπόν την Connell. Και άλλοι παρέθεσαν εμένα. Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας. Πώς μπορούμε να αποδείξουμε το ο,τιδήποτε και το αντίθετό

Ο ελαττωματικός συλλογισμός μου και άλλες επιστημονικές εργασίες που εκμεταλλεύονται την ίδια ελαττωματική σκέψη επαναλαμβάνονται σήμερα από ακτιβιστές και κυβερνήσεις για να επιβάλουν έναν νέο κώδικα ηθικής συμπεριφοράς. Μικρό το κακό όταν πίναμε με άλλους φοιτητές και όλοι μαχόμασταν για το πρωτείο του εγώ μας. Αλλά τα διακυβεύματα σήμερα είναι διαφορετικά. Θα ήθελα να μπορώ να πω ότι αυτός ο τομέας σπουδών έχει βελτιωθεί – ότι οι κανόνες απόδειξης και επικύρωσης από τους ομοίους είναι πιο απαιτητικοί. Μόνο που, στην πραγματικότητα, η σημερινή σχεδόν πλήρης αποδοχή του κοινωνικο-δομισμού σε ορισμένους κύκλους είναι περισσότερο αποτέλεσμα της δημογραφικής αλλαγής στον ακαδημαϊκό κόσμο, με απόψεις τώρα ακόμα πιο ηγεμονικές από ό, τι ήταν κατά τη διάρκεια των ανώτερων σπουδών μου.

Αυτή η ομολογία δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα ότι το κοινωνικό φύλο δεν είναι, σε πολλές περιπτώσεις, κοινωνικά δομημένο. Ετσι κι αλλιώς, οι επικριτές των κοινωνικο-δομιστών έχουν δικαίωμα να δυσφορούν όταν οι αποκαλούμενοι ειδικοί τους παρουσιάζουν τα δήθεν στοιχεία. Τα λάθη του δικού μου συλλογισμού δεν καταγγέλθηκαν ποτέ – και στην πραγματικότητα επιβεβαιώθηκαν μόνο από τους ομοίους μου. Οσο δεν διαθέτουμε ένα πολύ αξιόλογο και ιδεολογικά διαφοροποιημένο τομέα σπουδών βιολογικού και κοινωνικοί φύλου – όσο η επικύρωση από τους ομοίους δεν θα είναι, λίγο πολύ, παρά ιδεολογική εξέταση «μεταξύ μας», τότε θα πρέπει όντως να βλέπουμε με υπερβολική επιφύλαξη κάθε  “πραγματογνωμοσύνη” για την κοινωνική κατασκευή του βιολογικού και του κοινωνικού φύλου.

* Ο Christopher Dummitt είναι ιστορικός του πολιτισμού και της πολιτικής. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Tρεντ του Καναδά.

** Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Quillette”, μια αυστραλιανή ηλεκτρονική εφημερίδα που προωθεί την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών σε πολλά θέματα, ακόμη και τα πιο αμφιλεγόμενα. Το “Quillette” ασχολείται με ποικίλα θέματα, όπως η πολιτική πόλωση, η κρίση του φιλελευθερισμού, ο φεμινισμός ή ο ρατσισμός.

*** Κοινωνικο-δομιστής φιλόσοφος, συγγραφέας του τρίτομου έργου Η Ιστορία της σεξουαλικότητας, το συμπέρασμα της οποίας είναι ότι δεν υπάρχουν ηθικοί κανόνες και το ανώμαλο και νοσηρό εξαρτάται από τις ηθικές ανοχές και τις επιθυμητότες της κάθε εποχής (Αλκης Γούναρης). Είναι όμως γνωστό ότι ο Φουκώ βίωνε την ομοφυλοφιλία του ως τραύμα – εξαιτίας της οποίας αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και εξαιτίας της οποίας και πέθανε – και μάλλον προσπάθησε να την εξορκίσει.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.lepoint.fr/debats/theorie-du-genre-confessions-d-un-homme-dangereux-03-11-2019-2344979_2.php

 

 

Στοχασμός, θλίψη κα ποτέφρωση
Ἰουστίνης Μοναχῆς

ἐφημ. «Καθημερινή» – Γράμματα Ἀναγνωστῶν, 06.11.2019

 

Κύριε διευθυντὰ

.                 Εἶμαι μία μοναχὴ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Παταπίου, ποὺ ἐπὶ 55 χρόνια τῆς πολύτιμης ζωῆς μου ἀφιέρωσα γιὰ νὰ ζήσω μία ἄλλη ποιότητα ζωῆς. Δὲν ξέρω ἂν τὰ κατάφερα, ὁ Θεὸς γνωρίζει – ὅμως, ἔχω μέσα μου μία πληρότητα γιὰ ὅ,τι προσπάθησα.
.            Μὲ ἔκπληξη εἶδα στὸ «Κ» τῆς κυριακάτικης «Καθημερινῆς», 13ης Ὀκτωβρίου, ἀφιέρωμα, καὶ μὲ ἐξώφυλλο μάλιστα, στὸ «ἀρχιτεκτονικὸ θαῦμα» ὅπως τὸ ἀποκαλεῖτε τοῦ πρώτου ἀποτεφρωτηρίου στὴν Ἑλλάδα.
.                 Εἶσθε ἕνας ἀξιοπρεπὴς δημοσιογράφος, μὲ παιδεία καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Αὐτὸ εἶναι τὸ πολιτιστικὸ ἀποκορύφωμα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἢ ὁ ἐξευτελισμός; Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι βιομηχανικὸ κατάλοιπο, ποὺ τὸ φτιαρίζεις σὰν ἀπόβλητο. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι, ἂν τὸ πιστεύετε, «εἰκόνα καὶ ὁμοίωσις Θεοῦ» καὶ ἀξίζει τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀξιοπρέπειας, ἀκόμη καὶ στὸν θάνατό του. Πηγαίνετε στὰ ἐνδότερα τοῦ «κοσμήματος» νὰ φρίξετε μὲ τὴν ὅλη διαδικασία καὶ νὰ φτύσετε ἀκόμη καὶ τὸ νερὸ ποὺ πίνετε. Ἀκόμη καὶ τὸ σκυλί σου τὸ θάβεις στὴν ἄκρη τοῦ κήπου σου, καὶ ἔχεις γι’ αὐτὸ δύο δάκρυα.
.                 Λυπηθήκατε τὶς κάποιες χιλιάδες ποὺ ξοδεύουν κάποιοι γι’ αὐτὴν τὴν ἀπεχθῆ διαδικασία ἀναζητώντας την ἀλλοῦ. Δὲν ἄκουσα νὰ λυπᾶται κανεὶς γιὰ τὰ ἑκατομμύρια ποὺ δίδονται στὶς ἐκτρώσεις, στὴν κραιπάλη, στὰ ναρκωτικά, στὰ «καλλυντικά», στὴ μόδα, στοὺς οἴκους ἀνοχῆς, στοὺς πολέμους, στὴν προσφυγιά, στὶς σφαγές, στὶς βρώμικες συναλλαγές, στὴν προσπάθεια κάποιων ἰσχυρῶν, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ δυστυχισμένος ὁ κόσμος.
.                 Τί ὑποκρισία! Ὄχι δική σας, ἀλλὰ αὐτῆς τῆς παραπαίουσας κοινωνίας στὴ δύστυχη Ἑλλάδα ὅπως τὴν κατήντησαν σήμερα.
.                 Μία χώρα χωρὶς παιδεία, χωρὶς ἠθικὲς ἀξίες, χωρὶς ἰδανικά. ,τι διεστραμμένο κα νώμαλο εναι πρόοδος στος «καθυστερημένους» λληνες χωρς Θεό, κα κανες δν διαμαρτύρεται, οτε προσμετράει τ κόστος·  βία κα  ναρχία εναι δημοκρατία κα  κρατος λισμς θεότης, στ τίποτα τς πάρξεώς μας.
.                 Δὲν μὲ ἐνοχλεῖ τόσο ἡ ἄποψίς τους, ἂν καὶ ἀποκρουστική, ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἐκφράζει τὸν ψυχισμό του, ὑγιῆ ἢ ἀρρωστημένο, μὲ τὶς πράξεις του. Μ νοχλε  ποψις, τι μασταν πισθοδρομικο κα ξαφνικά, πιτέλους, προοδεύσαμε κα γίναμε πολιτισμένοι.
.                 Ὑπάρχουν στὴ χώρα μας δύο κάστες πολιτν: ο προοδευτικο κουλτουριάρηδες, πο δικαιονται πιδεικτικς πόψεως στ μέσα νημερώσεως, κα τ ταπειν «πόλοιπα πικρατείας», πο κάνουν τ «λάθος» ν κάνουν τν σταυρό τους.
.                 Μὴν ξαναπάει κανεὶς στὸ Ἄουσβιτς, οὔτε πουθενὰ ἀλλοῦ γιὰ νὰ θυμώσει καὶ νὰ «φρίξει» μὲ τὰ κρεματόρια τῶν ναζί. Σὲ 70 χιλιόμετρα μόνο, μπορεῖ νὰ διαβάσει τὴ «φρικτὴ» ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος καὶ νὰ «μισήσει» τὰ θηρία ποὺ τὴν κατέφαγαν. Μόνο 70 χιλιόμετρα τζάμπα! Ἀλλὰ κε στ Ριτσώνα δν εναι ουσβιτς, εναι «πολιτισμς» στὸ ἀρχιτεκτονικὸ αὐτὸ θαῦμα, δν εναι ναζί, χει κα ναψυκτήριο, νὰ ξεχάσουν τὸν πόνο τους, καὶ τὸν ἑαυτό τους τὸν ἴδιο, ἀφοῦ ξεφορτώθηκαν πανεύκολα τὸν νεκρό, δὲν λερώθηκαν καν νὰ σκύψουν στὸν τάφο του. Θλίψις, ὀργή, ἀπέχθεια γιὰ τὸ πῶς κατήντησε τὸ ἔσωθεν τοῦ Ἕλληνα.

.                 Ὁ Χριστὸς ἀργεῖ! Δὲν χωράει στὴ ζωή μας, μᾶς καθυστερεῖ ἀπὸ τὴν κούφια καθημερινότητά μας. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του δὲν ἀναζητεῖ πελάτες. Ἀγάπη ἀποζητεῖ ἀπὸ καθαρὴ καρδιά, «ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησε τὸν κόσμον».
.                 Σᾶς ζητῶ συγγνώμη καὶ εὐχαριστῶ γιὰ τὴ δημοσίευση τῆς ἐπιστολῆς μου.
.                 Δὲν εἶναι ὀργή. Εἶναι θλίψις γι’ αὐτὴν τὴ θολωμένη, δύστυχη Ἑλλάδα, ποὺ χαίρεται μόνο γιατί ἔμεινε στὸν «πολιτισμὸ» τοῦ εὐρώ!

ΙΟΥΣΤΙΝΑ, Μοναχὴ

 

https://christianvivliografia.wordpress.com/2019/11/27/%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%e1%bd%b4%ce%bd-%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%89%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%83/

Kapnishs

Με αισθήματα της κατ’ άνθρωπον λύπης, αγγέλεται η προς Κύριον εκδημία του αοιδίμου ήδη Αρχιμανδρίτου Ιγνατίου Καπνίση, διατελέσαντος επί τριακονταεξαετία Αρχιερατικού Επιτρόπου Ιστιαίας Ευβοίας, κοιμηθέντος το πρωί της 28ης Νοεμβρίου 2019, μετά από ολιγοήμερη ασθένεια.

Ο μακαριστός π. Ιγνάτιος, γεννήθηκε το έτος 1931 στη Χαλκίδα στους κόλπους ευσεβούς οικογενείας του Νικολάου και της Ευαγγελίας Καπνίση, από τούς οποίους γαλουχήθηκε στην χριστιανική πίστη και ζωή και από μικρή ηλικία είχε τον πόθο του ιερατικού διακονήματος.

Τις εγκύκλιες σπουδές του έλαβε στη γενέτειρά του και συνέχισε τις θεολογικές του σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας ανεδείχθη πτυχιούχος.

Χειροτονήθηκε, δια των χειρών του μακαριστού Μητροπολίτου Χαλκίδος κυρού Γρηγορίου (Πλειαθού) Διάκονος στις 8 Δεκεμβρίου 1960 και Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Στις 7 Ιανουαρίου 1961 ανέλαβε καθήκοντα Εφημερίου στο Ι. Προσκύνημα Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου και Ιεροκήρυκος των Δήμων Κηρέως, Νηλέως και Αιγαίων. Την 1 Νοεμβρίου 1964 μετατέθηκε στην Ιστιαία, ως προσωρινός Εφημέριος του Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου πολιούχου Ιστιαίας και μέχρι σήμερα, αδιάκοπα, προσέφερε τη μαρτυρία του Χριστού και της Εκκλησίας κατά τρόπο αριστοτεχνικό και παραδοσιακό, κατά τρόπο που ο ίδιος γνώριζε, χρησιμοποιώντας την εκκλησιαστική εμπειρία του, την ανιδιοτελή προς τον Θεό αγάπη του και την ανυπόκριτη πίστη του.

Στις 9 Δεκεμβρίου 1972 διορίσθηκε Ιεροκήρυξ υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Χαλκίδος Νικολάου Σελέντη και περιόδευσε εις «τας πόλεις πάσας και τας κώμας διδάσκων… και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας…»

Το Φεβρουάριο του 1977, ο π. Ιγνάτιος ίδρυσε, με την ευλογία του μακαριστού Μητροπολίτου Χαλκίδος κυρού Χρυσοστόμου (Βέργη), το «Βησσαριώνειο» Γηροκομείο Ιστιαίας, με το οποίο συνδέθηκε η ζωή και η διακονία του μέχρι σήμερα, όπως και το Πνευματικό κέντρο Ιστιαίας.

Στις 25 Αυγούστου 1976 διορίσθηκε αναπληρωτής καθηγητής της Ειδικής Σχολής Ιερατικής Μορφώσεως της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος και τον Αύγουστο του 1983 ο ίδιος Μητροπολίτης του δίδει τη θέση του Αρχιερατικού Επιτρόπου Ιστιαίας, την οποία θεοφιλώς, ε?φήμως και απταίστως κατείχε ως και σήμερα και διηκόνησε εργαζόμενος τη δόξα του Θεού δίνοντας βάρος στην κατήχηση των πιστών, συγγράφοντας και εκδίδοντας βιβλία και φυλλάδια θεολογικού, αγιολογικού, απολογητικού και κυρίως αντιαιρετικού περιεχομένου.

Προ πολλού ευαισθητοποιημένος για το κοινωνικό έργο, πραγματοποίησε γενική πρόσκληση προς απαντες για συνεργασία και το 1994 θεμελίωσε και έκτισε στην Ιστιαία την κορωνίδα της ιεραποστολικής διακονίας του, τον Ιερό Ναό της Αγίας Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, ο οποίος αποτελεί τό κέντρο του ομωνύμου Ιεραποστολικού-Φιλανθρωπικού Ιδρύματος.

Στις 5 Απριλίου 1996 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατόπιν προτάσεως του μακαριστου Μητροπολίτου Χαλκίδος κυρού Χρυσοστόμου Α’, του απένειμε τον τιμητικό τίτλο του Διδασκάλου του Ευαγγελίου ως υψίστη ηθική αναγνώριση προσφοράς και διακονίας.

Στις 5 Φεβρουαρίου 2004, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος επίσης, τον παρασημοφόρησε με τον Χρυσό Σταυρό του Αποστόλου Παύλου για την πολυετή προσφορά του, ως ιεροκήρυκα, στον αμπελώνα του Κυρίου.

Τέλος, την 1 Σεπτεμβρίου 2014, σε εκδήλωση που ελαβε χώρα στις Κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, του απονεμήθηκε, από το Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο, τιμητικός πάπυρος για την συμπλήρωση 50 ετών διακονίας στη Βόρειο Εύβοια.

Την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2019 στις 6.30 το απόγευμα, θα γίνει η υποδοχή του λειψάνου του μακαριστού Αρχιμανδρίτου στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής Ιστιαίας, όπου θα τεθεί σε ολονύκτιο προσκύνημα.

Την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου το πρωί, θα ψαλεί ο Όρθρος και στη συνέχεια θα τελεσθεί η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου και στη συνέχεια, στις 11.00 το πρωί, η Εξόδιος Ακολουθία, στον Ιερό  Ναό του Ιεραποστολικού Ιδρύματος.

http://www.imchalkidos.gr/Site/ePost/PostAlone.asp?Lang=0&Rec=3535&Pos=1

ς δ κα μ παρέκει!…

τοῦ Στέλιου Παπαθεμελῆ

 

    .               Τὸ κλίμα εἶναι βαρύ. Ὁ ἀγαρηνὸς ἔχει ξεσαλώσει. Καὶ δὲν ἀπειλεῖ μόνον, ἀλλὰ πραγματοποιεῖ. Ἡ ἐπιθετικότητά του ἔχει ὑπερβεῖ κάθε ὅριο καὶ συνεχίζει νὰ τὴν κλιμακώνει, ἐνῶ οἱ ἡμέτεροι ψελλίζουν νερόβραστες παραπομπὲς στὸ … διεθνὲς δίκαιο! Ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει!…
.               Ὁ Ἀνώνυμος Ἕλλην τῆς «Ἑλληνικῆς Νομαρχίας»(1806), συγκλονιστικοῦ κειμένου, προσγείωνε τοὺς Ἕλληνες καλώντας τους νὰ στηριχτοῦν στὶς δικές τους δυνάμεις καὶ νὰ μὴν περιμένουν βοήθεια ἀπὸ τοὺς ὅποιους ξένους. Γράφει: «Ἴσως, τέλος πάντων, προσμένετε νὰ μᾶς δώσει τὴν Ἐλευθερίαν κανένας ἀπὸ τοὺς ἀλλογενεῖς δυνάστας; Ὦ Θεέ μου! Ἕως πότε, ὦ Ἕλληνες, νὰ πλανώμεθα τόσον ἀστοχάστως; (…) Ποῖος ἀγνοεῖ, ὅτι ὁ κύριος στοχασμὸς τῶν ἀλλογενῶν δυναστῶν εἶναι εἰς τὸ νὰ προσπαθήσουν νὰ κάμουν τὸ ἴδιον των ὄφελος μὲ τὴν ζημία τῶν ἄλλων;»
.               Ψηλαφοῦμε τοὺς «τύπους τῶν ἥλων» τῆς κοινωνίας μας. Στὸ ἀρνητικό της θυμίζει σημεῖα ἀπὸ τὶς ἐναλλασσόμενες φάσεις τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21, ὅπου ὡστόσο καὶ στὶς πιὸ κρίσιμες στιγμὲς κυριαρχοῦσε ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ βεβαιότητα τῆς νίκης καὶ ὄχι ἡ ἀπόγνωση.
.               Βιώνουμε μία φάση ποὺ θυμίζει τὴν δραματικὴ δυσθυμία καὶ ἀθυμία ποὺ πρὸς στιγμὴν ἐπεκράτησε στοὺς Ἀγωνιστὲς μετὰ καὶ λόγῳ τῆς πτώσης τοῦ Μεσολογγίου.
.               Στὰ Ἀπομνημονεύματά του ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ σχολιάζει τὰ “ὕστερα” τῆς πτώσεως: “Τί νὰ κάνομεν τώρα Κολοκοτρώνη;” “Τί νὰ κάνομεν;” τοὺς λέγω: “Τὴν αὐγὴν νὰ κάνομεν συνέλευσιν ν’ ἀποφασίσουμε κυβέρνηση πέντε, ἕξι, ὀκτὼ ἄτομα διὰ νὰ μᾶς κυβερνήσουν (…) καὶ ἡμεῖς οἱ ἄλλοι νὰ σκορπίσομεν εἰς τὲς ἐπαρχίες καὶ νὰ πιάσομεν γενικῶς τὰ ἅρματα, ὡς τὰ πρωτοπιάσαμεν εἰς τὴν Ἐπανάστασιν” (Τερτσέτη / Κολοκοτρώνη Ἀπομνημονεύματα, τ.4, σ.167).
.               Πρακτέα καὶ στὴ παροῦσα ἐθνικὴ κρίση ὅσα ὑπέδειξε στὴν τοτινὴ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ.
.               Ἡ ἐπίσημη Ἑλλὰς ὅμως ἀντιπαρέρχεται σιωπῶσα, ἢ τὸ πολὺ ψελλίζουσα ἀναφορὲς στὸ διεθνὲς δίκαιο, τὴν αἰσχρὴ ρητορικὴ ἐπιθετικότητα τοῦ ἐξ ἀνατολῶν ἀνισόρροπου.
.               Δὲν ἔχουμε στρατηγική. Ὀφείλουμε ἀμελλητὶ νὰ ἀποκτήσουμε. Μετὰ τὴν προχθεσινὴ συνάντηση Μητσοτάκη-Ἐρντογάν, οἱ Τοῦρκοι ἀνεκοίνωσαν ὅτι θὰ προχωρήσουν σὲ νέες γεωτρήσεις καὶ ἔρευνες, καὶ δὴ στὶς περιοχὲς τοῦ παράνομου μνημονίου συνεννόησης Τουρκίας-Λιβύης.
.               Καὶ ἡ ἐξ ἀρχῆς κενόδοξη περὶ «γαλάζιας πατρίδας» ρητορεία τους ἔχει μετατραπεῖ ἤδη σὲ ἐμπράγματη.
.               Εἶναι ἀδιανόητο – τί ἄλλο πρέπει νὰ δοῦν τὰ μάτια τῶν Ἑλλήνων γιὰ νὰ ἀποφασίσει τὸ κράτος τους νὰ συμπεριφερθεῖ ὡς κράτος. Δηλαδὴ νὰ προστατέψει τὰ σύνορά του;
.               Σὲ μία περίεργη ἔξαρση τῆς λεγόμενης «διπλωματίας τῶν προγευμάτων» ὁ Ἕλλην ὑπΕξ καλεῖ διαδοχικὰ τὸν Ἀλβανὸ καὶ Σκοπιανὸ ὁμολόγους του, προφανῶς γιὰ νὰ τοὺς «γλυκάνει» μετὰ τὸν Μακρόν. Ἐναντίον του ἔχει ἀναφανδὸν ταχθεῖ ἡ Κυβέρνησή μας! Κάποιος πρέπει νὰ διδάξει στοὺς διαχειριστὲς τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς ὅτι ὁ χρυσοῦς κανών της εἶναι τὸ «do ut des».
.               Ἐν προκειμένῳ δὲν μπορεῖ νὰ παίρνει ὁ (τουρκ)ἀλβανὸς τὰ πάντα καὶ νὰ συνεχίζει νὰ μεταχειρίζεται τὴν ἑλληνικὴ Ὁμογένεια ὡς πολίτες γ´ κατηγορίας! Δὲν γίνεται!
.                Ἀπὸ τὸ Montego Bay, ὁπότε ὑπεγράφη (1982) ἡ Διεθνὴς Σύμβαση γιὰ τὸ δίκαιο τῆς Θάλασσας, παρῆλθαν 37 χρόνια. Ἐμεῖς ὅμως δὲν κάναμε τὴν παραμικρὴ ἐνέργεια κατοχύρωσης τῶν θαλασσίων ζωνῶν μας. Εἴμαστε ἀναπολόγητοι διότι, ἐνῶ βαλλόμεθα πανταχόθεν (ἔσχατο ἐπεισόδιο ἡ «συμφωνία» Τουρκίας – Λιβύης) ἐφησυχάζουμε μακαρίως ὡς νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα!…
.               Δὲν ὑπάρχουν προστάτες. Δὲν ὑπάρχουν σταθερὲς συμμαχίες. Ὑπάρχουν μόνον συμφέροντα. Μὲ τὴν πρώτη κανονιὰ οἱ Ἀμερικανοὶ θὰ μᾶς προδώσουν, αὐτοὶ κυρίως. Πρόσφατο παράδειγμα ὁ ἰδιόρρυθμος πρόεδρός τους πρόδωσε τοὺς Κούρδους (ὑπὲρ τοῦ Ἐρντογὰν) καὶ ἀμέσως μετὰ πρόδωσε καὶ τοὺς Ἀρμένιους καὶ πάλι ὑπὲρ τοῦ ἴδιου ἀδίστακτου ἰσλαμιστῆ, τὸν ὁποῖον καλοδέχτηκε καὶ κατ᾽ ἐξαίρεση προχθές.
.               Ἀντεπίθεση τώρα. Ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει!..

 

 

f68bc1606a499c66a1eabd66e99d6817 L

  π. Σπυρίδων Σκουτής 

 

O τοίχος στο χρονολόγιο έχει μετατραπεί σε βιτρίνα του μαγαζιού του εγωϊσμού μου και της ζωής μου.

Πως και με ποιόν τρόπο θα προβάλω καλύτερα τα προϊόντα της ζωή μου για να πάρω likes και καρδούλες ηλεκτρονικές ώστε να νιώσω καλύτερα. Γονείς ποστάρουν, ελέγχους και πτυχία των παιδιών, εικόνες απο παιδιά απο το μαιευτήριο μέχρι την αποφοίτηση από τις σχολές και απο κάτω απίστευτα σχόλια : "Είναι τέλειος, τέλεια, είναι η πριγκίπισσα σου, είναι πανέμορφος θα πέφτουν κορμιά μπροστά του κλπ". Ένα παιδί διαβάζοντας αυτά τα σχόλια πως θα νιώσει ; Ταπείνωση; ή εγωϊσμό; Τι γίνεται στην ψυχή αυτού του παιδιού στην πρώτη σφαλιάρα της ζωής όταν του έχουν φουσκώσει τον εγωϊσμό νομίζοντας ότι είναι ο μοναδικός και ο καλύτερος στο κόσμο; Προσωπικές φωτογραφίες που πολλές φορές περνάνε απο το photoshop για να μπούν στον τοίχο ώστε να αρχίσουν οι καρδούλες να πέφτουν βροχή για να μου φτιάξουν την ημέρα και την ζωή. Τί κρύβεται πίσω απο όλα αυτά ; Ανασφάλεια και απίστευτος ναρκισσισμός. . . . Ποιά είναι η χρήση που κάνουμε τελικά στα social media ; Γιατί τα θέλουμε ; Κάποιοι τα χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς,εκπαιδευτικούς ή ποιμαντικούς λόγους, κάποιοι άλλοι για ενημέρωση και μάθηση ενώ ένα άλλο μέρος της κοινωνίας θέλει να ζήσει μέσα απο αυτά και να δείξει κάτι ψεύτικο με ένδυμα αλήθειας για να νιώσει καλύτερα . Τι γίνεται όμως όταν το οικοδόμημα γκρεμιστεί στην διαδραμάτιση της πραγματικότητας...; Μήπως τελικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε από την ζωή ;  

Ο Έρωτας της θεωρίας και η άρνηση της πράξης. Ζούμε στην εποχή που έχουμε ερωτευτεί τη θεωρία και τα νεκρά φιλοσοφήματα.  Για παράδειγμα στο fb βλέπεις στιχάκια φιλοσοφίας και αγάπης και λες ότι εκεί έξω ζούνε άγγελοι και όχι άνθρωποι. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα….

Είναι ωραία τα στιχάκια στους τοίχους των social media αλλά όταν πάω να αντιμετωπίσω τη γυναίκα μου, το παιδί μου , τον άντρα μου , τον κολλητό, το αφεντικό μου ή τον γείτονα τότε όλα πάνε περίπατο και βγαίνει ο πραγματικός εαυτός.

Ιδιαίτερα εμείς οι ιερείς που βλέπουμε ανθρώπους να ποστάρουν αγάπες και λουλούδια ή στιχάκια που κάποιοι δεν θέλουν την κακία αλλά είναι κακοί οι ίδιοι, τότε έχουμε της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ το ανάγνωσμα.  Στην τελική αφού υπάρχει τόση ΑΓΑΠΗ στα social media γιατί στον κόσμο έξω βασιλεύει τόση κακία ; Άρα κάτι δεν πάει καλά.

Βάζει ο άλλος στον τοίχο του fb ότι δεν του αρέσει η προδοσία και η υποκρισία και μπορεί ο ίδιος να έχει δώσει τόσο δηλητήριο που δεν έχουν όλα τα φίδια του κόσμου.

Είναι ωραίο το σκηνικό με φραπέ στον καναπέ, laptop στα πόδια και κοινοποίηση ένα στιχάκι από κάποιον φιλόσοφο ή Άγιο Πατέρα. Στην πράξη όμως τι γίνεται ;

Στην πράξη κατά έναν περίεργο τρόπο όλα πάνε περίπατο. Στην καθημερινή μάχη της αντιμετώπισης της αλήθειας , της πραγματικότητας, του ψεύδους , της προπαγάνδας τα ξεχνάμε όλα και βγαίνει ο πραγματικός μας εαυτός.

Φυσικά ΠΟΤΕ δεν φταίμε εμείς ! Πάντα φταίει ο άλλος, οπότε ας ποστάρουμε ένα στιχάκι με πισώπλατες μαχαιριές για να στείλουμε και ένα μήνυμα κακίας με πολλούς αποδέκτες.

Αυτή είναι η μάσκα των social media. Ο άλλος είναι Πόντιος Πιλάτος στη ζωή έξω αλλά στο FB θα το παίξει Όσιος Ονούφριος για να πάρουμε και κανένα like ώστε να σκάσει ένα χαμόγελο ο ναρκισσισμός μας.

Οφείλουμε να ερωτευτούμε την πράξη και την πνευματική εργασία. Να αφήσουμε τις θεωρίες και τα φιλοσοφήματα και όποιοι έχουν τα «κότσια» που λέει και ο λαός να λένε τα πράγματα στα ίσια και να αφήσουμε τα ροζ στιχάκια , λουλουδάκια και κορδέλες λες και είμαστε στο δημοτικό.

Βλέπεις τοίχους στο fb και λες : Πω ! πω! Πόση αγάπη υπάρχει στον κόσμο..! Και όμως όταν πέσει η μάσκα της οθόνης θα δούμε κάτι διαφορετικό.

Οι πατέρες της Εκκλησίας μας προτρέπουν να αγαπήσουμε την άσκηση γιατί είναι η μητέρα του αγιασμού. Αυτό για να το κάνουμε θέλει κόπο, μελέτη, προσευχή , γονάτισμα στο προσκυνητάρι. Θέλει ένα καθημερινό ξεβόλεμα, αλλαγή του εαυτού  και την πυξίδα της υπάρξεως μας να τη στρέψουμε στην ανατολή εκεί που ανατέλει ο ήλιος της δικαιοσύνης Ιησούς Χριστός ώστε να λάμψει η αλήθεια στη ζωή μας.

Αν γίνουμε λοιπόν αυθεντικοί και απλοί παντού….

Στην πραγματική ζωή , στα social media, στα ψώνια του super market, όταν παρκάρουμε το αμάξι, όταν μιλάμε στο παιδί μας ή όταν αγκαλιάζουμε τη γυναίκα μας.

Ας βγάλουμε τη ψευτιά γιατί έτσι κερδίζουμε πάλι κάτι ψεύτικο. Ψεύτικα μάτια, ψεύτικα χείλη, ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικα πόδια. Και όλα αυτά για να κερδίσω τι ; Κάποια Like στο fb ή στο Instagram για να μου λένε πόσο όμορφος/η είμαι ; Ώστε να κάνω μια εφήμερη σχέση ή να περάσω ένα ηδονικό βράδυ και να πω στο τέλος την/τον κατάφερα ;

Με την καρδιά πότε θα ασχοληθούμε ; Με το εσωτερικό μας βρέφος που κλαίει συνεχώς γιατί απουσιάζει ο Χριστός , ποιος θα ασχοληθεί σοβαρά;

Ας πετάξουμε τις μάσκες στο καλάθι των αχρήστων και ας ζήσουμε τη ζωή μας πραγματικά και αυθεντικά. Ας αφήσουμε το «είναι» μας να ξετυλίξει την πραγματικότητά του και από εκεί και πέρα μέσα μας ας κάνουμε τη διάγνωση ώστε να θεραπεύσουμε τις πληγές και να κάνουμε τις κατάλληλες μεταμορφώσεις μέσα από το Ιερό Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως. Δηλαδή μέσα από τη συνέργεια της χάριτος.

https://www.euxh.gr/theologia/orthodoxia/o-toixos-exei-tin-diki-tou-ypokrisia?fbclid=IwAR3Hc3bxz6JxUp5EXIlgJIE4SFnyKvQES9LZqXVzwjUeDS71CDlJrPDJ_qE