Στη διάρκεια μιας και μόνο γενιάς τα δεδομένα και οι προϋποθέσεις κρατικής άμυνας έχουν αλλάξει στην Ελλάδα ριζικά.

Ενδεικτικό (συμβατικό) ορόσημο είναι η δικτατορία 1967-1974. Μέχρι τότε, η υπεράσπιση της «πατρίδας», της κρατικής ανεξαρτησίας, της ελληνικής ιδιαιτερότητας (των «παραδόσεων») ήταν κάτι κοινά αυτονόητο. Στη γενική επιστράτευση που κήρυξαν οι δικτάτορες το 1974, με αφορμή την πολεμική εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η ανταπόκριση του ελλαδικού πληθυσμού ήταν μουδιασμένη, αλλά αυτονόητα πάγκοινη. Αποκαλύφθηκε, βεβαίως, και το «μπάχαλο» (η οργανωτική διάλυση και παντοδαπή ασυναρτησία) του κρατικού μηχανισμού, όπως και η γελοιότητα της εθνικιστικής ρητορείας. Αλλά δεν εμπόδισαν και οι δυο αυτές παράμετροι να δηλωθεί εμφατικά η κοινωνική ετοιμότητα για υπεράσπιση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.

Είκοσι δύο, μόλις, χρόνια μετά, το 1996, με την κρίση στη βραχονησίδα των Υμίων, αποκαλύφθηκε η αλλαγή που είχε ραγδαία συντελεστεί στη νοο-τροπία και στον ψυχισμό των Ελλήνων: Ενας πρωθυπουργός της κομματικής χαρτοκοπτικής, κρεμασμένος ολονυχτίς στο τηλέφωνο και εκλιπαρώντας αμερικανική παρέμβαση, χάρισε στους Τούρκους το πρόσχημα να μιλάνε για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και να συμπεριφέρονται, σε καθημερινή βάση, σαν αφεντικά. Ναι μεν ασελγούν οι Τούρκοι συνεχώς στο Διεθνές Δίκαιο και σε κάθε κώδικα ανθρώπινων δικαιωμάτων, όμως τον βαρβαρικό τους ρόλο τον παίζουν σοβαρά, με πυγμή. Κατακτούν ηγεμονικό ρόλο στη διεθνή σκακιέρα, προμελετημένα και ευφυέστατα, βήμα προς βήμα. Εχουν σοβαρότητα, γιατί είναι έτοιμοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την πατρίδα τους.

Οι Ελληνες είμαστε πιο εκσυγχρονισμένοι, προσαρμοσμένοι στο καινούργιο «παράδειγμα»: στους ρυθμούς της παγκοσμιοποίησης. Εχουμε σιωπηρά αλλά φανερά αποδεχθεί τη συντελεσμένη ενοποίηση μαρξισμού και καπιταλισμού (των δύο όψεων του Ιστορικού Υλισμού) στο αμφίφυλο μάγμα της «προοδευτικής πρωτοπορίας». Σε μια «προοδευτική» συλλογικότητα δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο, όλα τα επιλέγει το άτομο, κατά το γούστο του, κάθε ατομική επιλογή είναι νομικά κατοχυρωμένη – προτεραιότητα έχει το άτομο, όχι η κοινωνία των αναγκών, η εγωτική προτίμηση, όχι οι συλλογικές στοχεύσεις.

Για τον «προοδευτικό» ατομοκεντρισμό τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν μας ξεπερνάει ώστε να μας προσδιορίζει συλλογικά – ό,τι είναι και ό,τι κάνει ο καθένας, το επιλέγει: Επιλέγει το φύλο του, τον ή τη σύντροφό του ασχέτως φύλου, τη μόνιμη ή ευκαιριακή πατρίδα του, το να «εκφράζεται» ανεμπόδιστα με βανδαλισμούς και εγκληματικές αυθαιρεσίες, να επιβάλλει την αυθαιρεσία του εγώ βασανίζοντας συνανθρώπους του.

Αυτή η εκτρωματική «ελευθερία» του κτηνώδους «προοδευτικού» ατομοκεντρισμού δεν πολεμιέται. Και, αντίστοιχα, η αγάπη για την πατρίδα, η χαρά των σχέσεων κοινωνίας, ο σεβασμός της διαφοράς, η φιλία, ο έρωτας, δεν διδάσκονται, δεν επιβάλλονται με νουθεσίες και προτροπές. Μόνο γεννιώνται. Στόχος του σχολειού, στόχος της παιδείας, για την ελληνική τουλάχιστον εμπειρία και παράδοση, δεν είναι να «πληροφορήσει» - «ενημερώσει» - «πείσει» για το αξιοσέβαστο και προτιμητέο. Ο στόχος είναι να οδηγηθεί το παιδί («παιδαγωγηθεί») στην εμπειρία της χαράς που δίνει η αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά, η συμμετοχή, συμμέθεξη, σύμπραξη, η από κοινού στόχευση σε χαροποιές επιδιώξεις.

Το σχολείο, η κοινότητα ή γειτονιά ή ενορία, η γιορτή, το τραγούδι, ο χορός, οι εθιμικές παραδόσεις, η ιστορική πληροφόρηση, η οικογενειακή οικειότητα, τα θησαυρίσματα της γλώσσας – αυτά όλα γεννάνε την αγάπη για την πατρίδα, χωρίς νοητικές αναλύσεις, διδαχές, ηθικές προστακτικές. Στους αντίποδες της φιλοπατρίας είναι ο διεθνισμός: του προλεταριάτου ή του κεφαλαίου (αποδείχθηκε περίτρανα η κοινή τους ρίζα και οι καρποί πανομοιότυπης απανθρωπίας). Αποδείχθηκε η συμφυΐα και ομοιοκαρπία και στην περίπτωση των υπουργών Παιδείας: Σε τι διέφεραν οι «αριστεροί» υπουργοί (Φίλης, Γαβρόγλου, Αρσένης ή Βερυβάκης) από τους «δεξιούς» της συμπλεγματικής απομίμησης των αριστερών της «προόδου» (Κεραμέως, Γιαννάκου, Σπηλιωτόπουλος ή Αρβανιτόπουλος);

Οπως και σε όλες τις μετα-αποικιακές κοινωνίες, έτσι και στην Ελλάδα, η ανάγκη που ενστικτωδώς αξιολογείται πρωτεύουσα είναι ο διεθνισμός, η απατρία. Γεννάει αυτή την ανάγκη η απαιδευσία, η χρηστική εκδοχή της μάθησης, η βαρβαρική ωφελιμοθηρία και ηδονοθηρία που τη βαφτίσαμε «πρόοδο». Νέμονται τον μεθοδευμένο παλιμβαρβαρισμό, αδίστακτοι, οι εξουσιολάγνοι επαγγελματίες της πολιτικής.

Γελοιοποίησαν τη στρατιωτική θητεία σε βραχύτατη «παρένθεση» στην ανεργία ή στον χαβαλέ, εγκατέλειψαν κάθε στοιχειώδη έγνοια εξοπλισμού της χώρας. Θεωρούμε πια αυτονόητο ότι τον πόλεμο τον αναλαμβάνουν καλοπληρωμένοι μισθοφόροι – ή και άθλια μισθοδοτούμενοι αναγκεμένοι σαν τους αστυφύλακες που καίγονται κάθε βράδυ για το κέφι των κανακάρηδων της πλουτοκρατίας. Τώρα περιμένουμε μοιρολατρικά το όποιο «θερμό επεισόδιο» σκαρφιστεί ο Ερντογάν, για να προσθέσει στις κατακτήσεις του άγνωστο αριθμό νησιών στο πανάρχαια ελληνικό Αιγαίο.

Ο εξευτελιστικός αφελληνισμός μας απαιτεί, να επαναληφθούν τα αμήχανα αλλά αυτάρεσκα γλυκοχαμόγελα τύπου Νίκου Κοτζιά, όταν ξεπούλαγε στο ΝΑΤΟ τη Μακεδονία – συνεπής κατάληξη μιας, εκτρωματικής ιστορικά, πολιτικής χαμέρπειας. Οι άνθρωποι πολεμάνε, όταν θέλουν να μη χάσουν κάτι, που χωρίς αυτό η ζωή τους δεν έχει νόημα. Σήμερα αυτό το «κάτι» είναι μόνο το χρήμα. Γι’ αυτό και οι πόλεμοι μόνο για μισθοφόρους.

yannaras.gr/panetoimoi-gia-na-katakti8oume/ 

 

 

 

             Οι ραγδαίες εξελίξεις στο θέμα της ενέργειας πλήττουν καίρια την περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Πιθανόν η εναντίωση στον τερματισμό της αξιοποίησης του λιγνίτη, του αποκληθέντος εθνικού καυσίμου, να οδηγεί στην εξαγωγή εσφαλμένων συμπερασμάτων και να χαρακτηρίζονται οι αντιτιθέμενοι ως αντιφατικοί. Μπορούν να τεθούν τα ερωτήματα: Αγνοούν αυτοί την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα αιωρούμενα σωματίδια, απόβλητα της καύσης; Δεν άκουσαν ποτέ να λέγεται ότι ο πληθυσμός της περιφέρειας διακρίνεται για τον υψηλό αριθμό καρκινογενέσεων, πολλές από τις οποίες οφείλονται στην καύση του λιγνίτη; Δεν είναι αντιφατικό κάποιοι που έχουν αγωνιστεί, προασπιζόμενοι το περιβάλλον της περιοχής, να επικρίνουν την απόφαση να τερματιστεί η χρήση του λιγνίτη στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας; Δεν είναι διόλου αντιφατικό όπως θα δείξουμε.

             Η οικολογική κίνηση Κοζάνης ανέδειξε το θέμα της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος στην περιοχή με συντονισμένες δράσεις όπως ενημέρωση διά του τύπου, κινητοποίηση, συλλαλητήριο, πορεία προς τις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ , κάθοδο στις δημοτικές εκλογές. Καλό είναι να θυμηθούμε ότι δεν ήταν λίγοι εκείνοι που χαρακτήριζαν τα μέλη της γραφικούς, πρωτίστως οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ. Ας θυμηθούμε ότι τη ρύπανση αντιλαμβάνονταν τα στελέχη και οι οπαδοί των κομμάτων εξουσίας, μόνον όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση! Τί συνέβη κατά την περίοδο εκείνη της μεγάλης ισχύος της ΔΕΗ; Όλες οι κυβερνήσεις είχαν θέσει ως στόχο την εντατικοποίηση της αξιοποίησης των κοιτασμάτων για ευνόητους λόγους. Το καύσιμο ήταν εγχώριο, γι’ αυτό και συντελούσε στην εξοικονόμηση συναλλάγματος, και ήταν φθηνό. Και επειδή ουδεμία κυβέρνηση στοχεύει πέραν της τετραετίας, δεν απασχόλησε κάποια από αυτές η σκέψη: Μήπως πρέπει να αφήσουμε κάποιες ποσότητες και για τις επερχόμενες γενιές; Δυστυχώς με την πολιτική των τελευταίων δεκαετιών σ’ αυτές αφήνουμε χρέη, χρέη δυσβάσταχτα! Η κύρια αντίρρησή μας λοιπόν έπρεπε να στοχεύει στη μη ανάπτυξη της δραστηριότητας της ΔΕΗ με τον ρυθμό που την χαρακτήριζε κατά τη δεκαετία του 1980. Όμως τότε όλη η αγορά πήγαινε καλά, πολύ καλά, θαυμάσια, χάρη στο πλήθος των εργαζομένων στη ΔΕΗ με τους παχυλούς μισθούς, όπως ζηλόφθονα πολλοί δήλωναν! Συνεπώς ή όποια φωνή διαμαρτυρίας έπεφτε στο κενό, καθώς αντιμετωπιζόταν ή με θυμηδία ή με θυμό. Δεν γνωρίζαμε τότε τις συνέπειες; Ασφαλώς τις γνωρίζαμε, αν και δεν έδειξαν οι τοπικοί άρχοντες έντονο το ενδιαφέρον για σύνταξη επιδημιολογικών μελετών. Το «σοφό» γνωμικό «μη τα σκαλίζεις» έχει καταστεί κυρίαρχο στην αντίληψη του Νεοέλληνα!

             Ήταν πράγματι τόσο φθηνό όμως το καύσιμο, όσο έδειχναν οι μαθηματικοί υπολογισμοί; Είχαν ληφθεί πράγματι υπ’ όψη όλοι οι συντελεστές του κόστους; Ασφαλώς όχι. Και αυτό έγινε αποκλειστικά και μόνο σε βάρος των κατοίκων της περιοχής. Τα φίλτρα κατακράτησης των σωματιδίων ποτέ δεν αλλάχτηκαν εμπρόθεσμα. Κατά καιρούς τρομακτικό ήταν το νέφος που εκινείτο προς νότο υπό την ώθηση των πνεόντων βορείων ανέμων. Μάλιστα παίζονταν και άθλια παιχνίδια ανταγωνισμού. Θυμούμαι την ακύρωση διαγωνισμού αντικατάστασης φίλτρων, επειδή η μειοδοτήσασα εταιρεία ήταν ινδικών συμφερόντων και οι «εταίροι» μας στην ΕΕ δυσανασχέτησαν! Θα έπρεπε, πέρα από τα φίλτρα, να είχαμε ζητήσει να προστεθούν και εγκαταστάσεις αποθείωσης, υψηλού ασφαλώς κόστους. Θα έπρεπε να επιβλέπουμε την απόθεση των επιφανειακών αδρανών, ώστε να μη πνίγονται από τη σκόνη οι κάτοικοι κάποιων οικισμών, και την αποκατάσταση των εδαφών στα εξαντλημένα ορυχεία. Τότε και μόνο τότε θα γνωρίζαμε το πραγματικό κόστος του λιγνίτη. Ασκήσαμε όμως πίεση προς τη ΔΕΗ, η, το ορθότερο, προς τις κυβερνήσεις να δουν την περιοχή μας με συμπάθεια; Αντιδράσαμε, όταν οι Κρήτες τόνισαν κατηγορηματικά, ότι δεν θα αφήσουν το νησί τους να γίνει Πτολεμαΐδα και ζητούσαν πόντιση καλωδίου; Αλλά πώς να ενεργήσουν οι κυβερνήσεις, αφού εμείς ήμασταν ικανοποιημένοι από την ακμάζουσα αγορά χάρη στην ισχυρή αγοραστική μας δύναμη; Και επιμέναμε μόνο για την ψήφιση νόμου αποζημίωσης της ΔΕΗ προς τους ΟΤΑ των λιγνιτικών Δήμων. Αλλά ο τοπικός πόρος σπαταλήθηκε προς άγραν ψήφων και όχι για αντιμετώπιση της κρίσης της μεταλιγνιτικής περιόδου, καθώς αυτή φάνταζε τότε πολύ μακρινή και εμείς ενδιαφερόμασταν για το σήμερα!

             Οι ιθύνοντες της ΕΕ, που οδηγούν τους λαούς της από συμφορά σε συμφορά, έσπευσαν να καταδικάσουν τον λιγνίτη με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Εξήγγειλε την χρονολογία εκτέλεσης ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας και εμείς την αποδεχθήκαμε με ηττοπάθεια χαρακτηριστική. Τουλάχιστο τότε η οικολογική κίνηση είχε καταφέρει να ταρακουνήσει, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, τους κατοίκους της περιοχής. Γιατί σήμερα αδρανούμε, ενώ η κατάσταση του περιβάλλοντος είναι πολύ πιο ικανοποιητική; Η τηλεθέρμανση των πόλεων Αμυνταίου, Πτολεμαΐδας και Κοζάνης έχει αποδεδειγμένα βελτιώσει κατά πολύ την ατμόσφαιρα. Οι γηρασμένες λιγνιτικές μονάδες έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας. Βρίσκεται μάλιστα ακόμη υπό κατασκευή λιγνιτική μονάδα, η οποία δεν θα παραδοθεί προ του 2023. Γιατί τόση βιασύνη; Γιατί είναι ακόμη θολό το μέλλον των τηλεθερμάνσεων; Γιατί ορεγόμαστε, μέσω εξηρτημένων αντανακλαστικών, στο άκουσμα περί του ταμείου δίκαιας μετάβασης, ενώ γνωρίζουμε ότι η αδικία εντείνεται διαρκώς; Το γράψαμε σε προηγούμενο άρθρο μας: Οι ισχυροί έχουν επιδοθεί σε άθλιο παιχνίδι γεωστρατηγικής μέσω της ενέργειας. Το φυσικό αέριο δεν είναι πλέον μόνο καύσιμο, είναι και όπλο. Η διεκδίκησή του θα οδηγήσει σε συρράξεις, όπως στο παρελθόν εκείνη του πετρελαίου. Ας θυμηθούμε τη ρήση «όπου ρέει πετρέλαιο, χύνεται και αίμα»!

             Δεν αρκεί όμως η εκτέλεση του λιγνίτη. Οι ισχυροί έβαλαν στο στόχαστρο και τα καυσόξυλα των φτωχών! Αυτή τη φορά δεν ήταν ο πρωθυπουργός, αλλά η «Αντικαρκινική εταιρεία», που ανακοίνωσε ότι τα προϊόντα καύσης του ξύλου περιέχουν καρκινογόνες ουσίες! Αλλά μόνο αυτά; Δεν είναι ο καπνός του τσιγάρου, που τις φέρει αυτές απ’ ευθείας στους πνεύμονές μας; Δεν είναι η ακτινοβολία των κινητών, για την οποία ακόμη η επιστημονική κοινότητα σιωπά σκανδαλωδώς; Δεν είναι η πληθώρα των προσθέτων ουσιών σε πλήθος τροφών, τα γνωστά Ε, κάποια από τα οποία έχουν αποδειχθεί καρκινογόνα; Τί θέλουν οι ισχυροί να πράξουν οι φτωχοί, για να θερμανθούν; Να συνδεθούν με το δίκτυο φυσικού αερίου; Είναι ανιστόρητο ότι η Μαρία Αντουανέτα προκάλεσε τον πεινασμένο λαό του Παρισιού προτρέποντάς τον να τρώγει παντεσπάνι! Οι σύγχρονοι καπιταλιστές έχουν υπερβεί σε αθλιότητα τους «ευγενείς»! Αλλά πώς οι φτωχοί θα καταφέρουν να γίνουν πελάτες τους; «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»!

             Τον καιρό του ασύνετου δανεισμού και της σπατάλης, θα μπορούσαμε να εγκαταστήσουμε τηλεθερμάνσεις σε πλήθος πόλεων με διάφορα καύσιμα. Θυμούμαι σε προάστιο της Σόφιας υπήρχε (1974) δίκτυο τηλεθέρμανσης για εξυπηρέτηση 5.000 κατοίκων. Σε μας ούτε ο κανονισμός πολυκατοικίας δεν είναι υποχρεωτικός και οι περισσότερες εγκαταστάσεις έπαψαν να λειτουργούν, λόγω ασυμφωνίας των ενοίκων, ιδίως υπαλλήλων της ΔΕΗ. Θα μπορούσαμε να είχαμε αξιοποιήσει ποικίλα καύσιμα για τηλεθερμάνσεις. Τώρα σπεύδουμε να υπηρετήσουμε ξένα συμφέροντα εγκαθιστώντας ανεμογεννήτριες και ωθώντας τους αγρότες στην καλλιέργεια βιομάζας! Ποιος μας εγγυάται ότι δεν πρόκειται να μας λείψει ποτέ το σιτάρι;

                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»                            

  

του  Καθηγητή Christopher Dummitt* για το Quillette**

Επιμέλεια: Ευάγγελος Νιάνιος

[Ενας Καναδός ειδικός στις «μελέτες του κοινωνικού φύλου» ομολογεί δημόσια και ενυπογράφως ότι παραποιούσε – γενικεύοντας μεμονωμένα τοπικά περιστατικά – τα αποτελέσματα των ερευνών του για να δικαιώσει το ιδεολόγημά του. Ωστόσο το «κοινωνικό φύλο», με τη συνέργεια των ΜΜΕ και προπαντός των πολιτικών, διαβρώνει ήδη συνειδήσεις σε βάρος των συμπερασμάτων της επιστήμης της βιολογίας. Αυτό είχε γίνει ξανά στο παρελθόν, με τον φυλετικό δαρβινισμό των Ναζιστών – με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες – και με τη θεωρία του, εκλεκτού του Στάλιν, Τροφίμ Λυσένκο που έστειλε στη φυλακή 3.000 επιστήμονες και κράτησε δεκαετίες πίσω τη σοβιετική βιολογία.

Γιατί άραγε αυτή η επίσπευση στην υιοθέτηση μιας θεωρίας που διαλύει την κοινωνία και καταστρέφει ψυχές και σώματα σε παγκόσμια κλίμακα ; Επιστήμονες και πολιτικοί θιασώτες του Διαφωτισμού είχαν δυο προτεραιότητες: Να γκρεμίσουν το Θεό (άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς) και να χτυπήσουν την οικογένεια δημιουργώντας νέου τύπου κομσομόλους…Ε.Δ.Ν]

 

Η εξομολόγηση του Christopher Dummitt τινάζει στο αέρα το ιδεολόγημα του κοινωνικά διαμορφούμενου φύλου, που εισβάλλει στα σχολεία με τη μορφή της σεξουαλικής αγωγής: «…επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο… Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας»!!!

Αν μου είχαν πει πριν από είκοσι χρόνια ότι η νίκη της πλευράς μου θα ήταν τόσο αποφασιστική στην ιδεολογική μάχη για το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο, θα είχα πηδήσει από χαρά. Εκείνη την εποχή, πέρασα πολλές βραδιές συζητώντας για το φύλο και την ταυτότητα με άλλους φοιτητές – και μάλιστα με οποιονδήποτε είχε την ατυχία να βρίσκεται στην παρέα μου. Δεν σταματούσα να επαναλαμβάνω: “Το φύλο δεν υπάρχει’’. Το ήξερα, τελεία και παύλα. Γιατί ήμουν ιστορικός του κοινωνικού φύλου.

Στα [πανεπιστημιακά] τμήματα ιστορίας της Βόρειας Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1990, ήταν άλλωστε η τελευταία λέξη. Η ιστορία του κοινωνικού φύλου – και, γενικότερα, των μελετών για το κοινωνικό φύλο στον υπόλοιπο ακαδημαϊκό κόσμο – ήταν ένα σύνολο κλάδων στη βάση της ταυτότητας που βρισκόταν τότε σε πλήρη εξέλιξη στις πανεπιστημιουπόλεις των φιλελεύθερων τεχνών. Σύμφωνα με τις έρευνες στους χώρους εξειδίκευσης το 2007 και το 2015 για την Ένωση Αμερικανών Ιστορικών, οι πολυπληθέστεροι βρίσκονταν στην ιστορία των γυναικών και του κοινωνικού φύλου, ακολουθούμενοι από την κοινωνική, την πολιτιστική και τη φυλετική και σεξουαλική ιστορία. Τόσοι πολλοί τομείς να μοιράζονται μαζί μου το ίδιο όραμα για τον κόσμο: ότι στην πράξη όλες σχεδόν οι ταυτότητες δεν είναι παρά κοινωνική δομή και ότι η ταυτότητα είναι μόνο ζήτημα εξουσίας.

Εκείνη την εποχή, πολλοί άνθρωποι δεν συμμερίζονταν τη γνώμη μου. Όλοι – σχεδόν όλοι πρακτικά – όσοι δεν είχαν εκτεθεί σε αυτές τις θεωρίες στο πανεπιστήμιο, δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι το φύλο γενικά ήταν μια κοινωνική δομή, τόσο πολύ ήταν ενάντια στην κοινή λογική. Αλλά σήμερα, η μεγάλη μου ιδέα είναι παντού. Στις συζητήσεις για τα δικαιώματα των τρανσέξουαλ και στην πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί σχετικά με τους τρανς αθλητές στα αθλήματα. Στους νόμους που απειλούν με κυρώσεις οποιονδήποτε θα άφηνε να εννοηθεί ότι το φύλο θα μπορούσε να είναι βιολογική πραγματικότητα. Για πολλούς ακτιβιστές, μια παρόμοια δήλωση ισοδυναμεί με κήρυγμα μίσους. Αν υπερασπιστείτε σήμερα τη θέση των περισσότερων αντιπάλων μου εκείνη την εποχή – ότι το κοινωνικό φύλο βασίζεται τουλάχιστον εν μέρει στο βιολογικό φύλο και ότι υπάρχουν βασικά μόνο δύο φύλα (άνδρες και γυναίκες), όπως οι βιολόγοι γνωρίζουν από την αυγή της επιστήμης τους – οι υπερπροοδευτικοί θα σας κατηγορήσουν ότι αρνείστε την ταυτότητα των ανθρώπων τρανς και άρα θέλετε να προκαλέσετε οντολογική βλάβη σε άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Από αυτή την άποψη, η πολιτισμική μετατόπιση είναι συγκλονιστική στο εύρος και την ταχύτητά της.

Mea culpa

Σήμερα, θα ήθελα να ομολογήσω το mea culpa. Αλλά δεν θα αρκεστώ να εκφράσω τη λύπη μου για τον ρόλο που έπαιξα σε αυτό το κίνημα. Θέλω να απαριθμήσω τους λόγους που με έκαναν να ακολουθήσω λάθος πορεία τότε, και εκείνους που εξηγούν τα σφάλματα των σύγχρονων κοινωνικο-δομιστών ριζοσπαστών. Έχω προβάλει τα ίδια επιχειρήματα με αυτούς και ότι ξέρω ότι κάνουν λάθος.

Έχω την κάρτα μου της κοινωνικο-δομιστικής λέσχης. Ολοκλήρωσα το Διδακτορικό μου Δίπλωμα στην Ιστορία των Φύλων και δημοσίευσα το πρώτο μου βιβλίο για το ζήτημα το 2007, The Manly Modern: Masculinity in the Post-War Canada [Ανδροπρεπής Νεωτερικότητα: Η αρρενωπότητα στον μεταπολεμικό Καναδά]. Αλλά μην ξεγελαστείτε από τον τίτλο, στην πραγματικότητα είναι μόνο πέντε μελέτες περιπτώσεων στα μέσα του 20ού αιώνα, όλες με επίκεντρο το Βανκούβερ, όπου οι «αρσενικές» πτυχές της κοινωνίας αποτέλεσαν το επίκεντρο μιας δημόσιας συζήτησης. Ως παραδείγματά μου, μελέτησα σε βάθος την κουλτούρα των αυτοκινητιστών, το ποινικό σύστημα, μια ορειβατική λέσχη, ένα τρομερό εργατικό δυστύχημα (την κατάρρευση μιας γέφυρας) και μια βασιλική επιτροπή για απόστρατους. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ντρέπομαι για το έργο μου, ειδικά σε σχέση με τις δύο τελευταίεςα περιπτώσεις.

Δημοσίευσα επίσης ένα άρθρο από τη διατριβή του μεταπτυχιακού μου, του οποίου η επιρροή ήταν σίγουρα ευρύτερη από το ακαδημαϊκό μου έργο. Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό άρθρο σχετικά με τους δεσμούς των ανδρών με το μπάρμπεκιου στον Καναδά κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1998, αλλά έκτοτε έχει περιληφθεί αρκετές φορές σε προπτυχιακά εγχειρίδια. Πολλοί φοιτητές στο μάθημα της καναδικής ιστορίας αναγκάστηκαν να το διαβάσουν για να μάθουν περισσότερα για την ιστορία του κοινωνικού φύλου και την κοινωνική οικοδόμησή του.

Η «στάση της ανδροπρεπούς κνήμης»

Μικρό πρόβλημα: έκανα λάθος. Ή, για να είμαι λίγο πιο συγκεκριμένος: είχα εν μέρει δίκαιο. Και για τα υπόλοιπα, επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο. Δεν προσπαθώ να αποκαταστήσω τον εαυτό μου. Θα έπρεπε να είχα περισσότερη διορατικότητα. Αλλά, εκ των υστέρων, νομίζω ότι αυτό συνέβαινε: δεν είχα ξεγελάσει τον εαυτό μου. Γι ‘αυτό υπερασπίστηκα τη θέση μου με τόση θέρμη, θυμό και βεβαιόητα. Αυτό μου επέτρεπε να κρύβω ό,τι σε πολύ βασικό επίπεδο δεν κατάφερα να αποδείξω πολλά από αυτά που στόχευα. Γιο-γιο δεν υπάρχει στη σκέψη.

Η μεθοδολογία μου εκτυλισσόταν σε τρία στάδια. Πρωτίστως, υπογράμμιζα ότι ως ιστορικός ήξερα πως υπήρξε μεγάλη πολιτισμική και ιστορική μεταβλητότητα. Ότι το κοινωνικό φύλο δεν καθοριζόταν πάντα και παντού με τον ίδιο τρόπο. Όπως έγραψα στο The Manly Modern, το κοινωνικό φύλο είναι “ένα σύνολο ιστορικά μεταβαλλόμενων εννοιών και σχέσεων που νοηματοδούν τις διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών“. Και επέμεινα: «Δεν υπάρχει εξωιστορική θεμελίωση της σεξουαλικής διαφοράς που να έχει ρίζες στη βιολογία ή σε οποιοδήποτε άλλο στερεό υπόβαθρο του οποίου η ύπαρξη να προηγείται της πολιτιστικής του σημασίας.”

Είχα τα αγαπημένα μου παραδείγματα, τα οποία ανακύκλωνα στις διαλέξεις ή τις συνομιλίες μου. Ο Λουδοβίκος ο 14ος και αυτό που αποκαλούσα «στάση της ανδροπρεπούς κνήμης», πρότυπο της αρρενωπότητας  στη δεκαετία του 1600, αλλά σήμερα φαίνεται μάλλον θηλυπρεπής. Μιλούσα επίσης για το μπλε και το ροζ, με αποσπάσματα που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1920, στα οποία συνιστούσαν στα μικρά αγόρια να φορούν “φλογερό και γήινο” ροζ, ενώ το “αέρινο και αιθέριο” μπλε προτιμιόταν για τα κορίτσια. Το κοινό μου ξεσπούσε σε γέλια  και το επιχείρημά μου περνούσε καλύτερα: αυτό που θεωρούσαμε ως την απόλυτη και οριστική αλήθεια του κοινωνικού φύλου είχε στην πραγματικότητα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Το κοινωνικό φύλο δεν ήταν δυαδικό. Ήταν μεταβλητό και ίσως ακόμα και απείρως μεταβλητό.

Ζήτημα εξουσίας

Δεύτερον, προωθούσα σε όποιον μου μιλούσε  για άνδρα ή γυναίκα ότι αυτές οι έννοιες δεν αφορούν αποκλειστικά το κοινωνικό φύλο. Ότι υπήρχε πάντα, ταυτόχρονα, ζήτημα εξουσίας. Η εξουσία ήταν και παραμένει ένα είδος μαγικής λύσης στο πανεπιστημιακό περιβάλλον, ειδικά για έναν φοιτητή που ανακαλύπτει τον Mισέλ Φουκώ***. Εκείνη την εποχή, συζητούσαμε ατέλειωτα μόνο για την “ικανότητα δράσης” (ποιος την είχε, ποιος δεν την είχε, πότε, πού;). Επομένως, όποιος αρνιόταν ότι το βιολογικό φύλο και το κοινωνικό φύλο ήταν μεταβλητά, εάν υπονοούσε ότι υπήρχε κάτι διαχρονικό ή βιολογικό όσον αφορά στο βιολογικό και κοινωνικό φύλο, τότε, στην πραγματικότητα, προσπαθούσε να δικαιώσει την εξουσία. Και ως εκ τούτου, νομιμοποιούσε την καταπίεση. Βλέπετε το συμπέρασμα;

Και τρίτον, αναζητούσα μια εξήγηση στο ιστορικό πλαίσιο που να δείχνει, σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, γιατί μπορούσαν οι άνθρωποι να μιλούν για κάτι ως άνδρα ή γυναίκα στο παρελθόν. Η ιστορία είναι τεράστια. Υπάρχει πάντα κάτι για να βρείτε. Οι εργασίες μου αφορούσαν την μεταπολεμική εποχή, το να πω ότι οι άνθρωποι φοβούνταν την επιστροφή στην κανονικότητα μετά την παύση των εχθροπραξιών δεν ήταν καθόλου παράλογο. Υπήρξαν γυναίκες στο στρατό και σε “ανδρικές” δουλειές. Η έμφαση στις διακρίσεις μεταξύ των δύο φύλων έκρυβε στην πραγματικότητα τη βούληση να ξαναγυρίσουμε τις γυναίκες στο σπίτι. Όλα ήταν αποκλειστικά ζήτημα ελέγχου και καταπίεσης.

Όσο περιοριζόμουν στα αρχεία και ανασύστηνα πώς μιλούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν, πατούσα σε σταθερό έδαφος. Σύμφωνα με τη φρασεολογία των ιστορικών, αφορά στο «πώς» της ιστορίας. Οι ιστορικοί ευνοούσαν ορισμένα ζητήματα  έναντι των άλλων. Ο καθένας υποτίθεται ότι έχει το ποιος, τι, πότε και πού. Αυτές είναι οι λεπτομέρειες του παρελθόντος. Αλλά αυτό το είδος ακρίβειας, όπως έγραψε ο μεγάλος ιστορικός Ε. Η. Carr, είναι καθήκον, όχι αρετή. Δεν υπάρχει λόγος να καυχιόμαστε.

Υπάρχουν δύο άλλα ζητήματα και αυτά είναι που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Το πρώτο είναι το πώς. Πώς συνέβη αυτό; Πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι του παρελθόντος; Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις απαιτεί ανασύσταση των σχημάτων σκέψης. Και αυτό γενικά ποτέ δεν επιτυγχάνεται τέλεια, πόσο μάλλον με ανθρώπους που έζησαν σε άλλη εποχή.

Κοινωνική δομή

Ετσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο ζήτημα – το πιο σημαντικό – είναι το τελευταίο: Γιατί; Στην περίπτωσή μου: Γιατί οι μεταπολεμικοί Καναδοί μιλούσαν για άντρες και γυναίκες όπως μιλούσαν; Τις απαντήσεις μου, δεν τις βρήκα στην κύρια έρευνα μου. Προήλθαν από τις ιδεολογικές μου πεποιθήσεις, παρόλο που, εκείνη την εποχή, δεν θα τις χαρακτήριζα έτσι. Μόνο που ήταν αυτό: ένα σύνολο πεποιθήσεων προκατειλημμένων και ενσωματωμένων a priori στο ακαδημαϊκό ημίφως των μελετών για το κοινωνικό φύλο.

Αυτό ήταν το επιχείρημά μου: εάν οι άνθρωποι μιλούσαν για άντρες όπως το περιέγραφα, αυτό συνέβαινε επειδή το φύλο είναι μια κοινωνική δομή της οποίας το περίγραμμα μπορεί να αποδοθεί μόνο στην εξουσία και την καταπίεση. Οι Καναδοί κατέφευγαν σε μια δυαδική σκέψη [άνδρας-γυναίκα]  επειδή έτσι έδιναν εξουσία στους άνδρες και την αφαιρούσαν από τις γυναίκες, επειδή έτσι δομούνταν η αρρενωπότητα ως ανώτερη από τη θηλυκότητα.

Φυσικά, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την ίδια βάση τεκμηρίωσης και να καταλήξουμε σε άλλες εξηγήσεις που είναι επίσης απολύτως εύλογες. Μήπως οι μεταπολεμικοί Καναδοί έβλεπαν τους άνδρες ως άτομα αναλαμβάνοντα κινδύνους λόγω κοινωνικής δομής; Ναι, είναι εύλογο. Όπως επίσης είναι εξίσου εύλογο να νομίζουμε ότι σκέφτονταν έτσι… επειδή οι άνδρες, κατά μέσο όρο, αναλαμβάνουν περισσότερους κινδύνους από τις γυναίκες. Οι έρευνές μου δεν απέδειξαν τίποτα, προς τη μια ή προς την άλλη κατεύθυνση. Ξεκινούσα από την αρχή ότι το φύλο ήταν κοινωνική δομή και ανέπτυσα όλη μου την «επιχειρηματολογία» σε αυτή τη βάση.

Ποτέ δεν ήρθα αντιμέτωπος – τουλάχιστον σοβαρά – με διαφορετική άποψη από αυτή. Και κανείς, ουδέποτε κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών ή της διαδικασίας δημοσίευσης των ερευνητικών μου άρθρων, δεν μου ζήτησε να είμαι περισσότερο ανοιχτόμυαλος. Στην πραγματικότητα, οι μόνες επικρίσεις που δέχτηκα ήταν να ενισχύσω περαιτέρω το παράδειγμα ή να αγωνιστώ για άλλες ταυτότητες ή εναντίον άλλων μορφών καταπίεσης. Μπορούσαν να με ρωτήσουν γιατί δεν μίλησα περισσότερο ταξικά. Ή γιατί επικεντρωνόμουν στους άνδρες και άφηνα τις γυναίκες στην άκρη. Ακόμα κι αν καταπιάστηκα με την αποικοδόμηση της αρρενωπότητας και να δείξω ότι ήταν μόνο κοινωνική δομή, έπρεπε εντούτοις να δείξω ενδιαφέρον και για τις γυναίκες. Και τι γίνεται με τη σεξουαλικότητα; Δεν θα μπορούσα να βρω περισσότερες αναφορές σε μη ετεροφυλόφιλους άντρες; Γιατί να μην ενδιαφερθώ για το πώς δομείται η αρρενωπότητα παράλληλα με τη σεξουαλικότητα; Οσο οι ερωτήσεις αφορούσαν μόνο το παράδειγμα στο οποίο είχα ήδη περιοριστεί, καλό ήταν να απαντηθούν όλες.

Οι προσδοκίες των φύλων

Υπάρχουν όμως και άλλες. Οι προσδοκίες των φύλων είναι πραγματικά τόσο διαφορετικές και ποικίλες σε χρόνο και χώρο; Αδύνατο να απαντήσουμε με τα ελάχιστα περιστατικά που μου άρεσε να παραθέσω. Το ζήτημα αυτό πρέπει να μελετηθεί συστηματικά και συγκριτικά. Κατά τη δική μου ανάγνωση, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτό που έβλεπα ήταν περισσότερο μια μικρή μεταβλητότητα με προφανή κεντρική συνοχή. Αρκετά σταθερή στην ιστορία και τους πολιτισμούς φαίνεται να είναι η έννοια ότι οι άντρες θεωρούνται ως οι κύριοι προμηθευτές αγαθών, οι επωμιζόμενοι κινδύνους και οι υπεύθυνοι για την προστασία και τον πόλεμο. Ναι, υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με την ηλικία και ορισμένες πολιτιστικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες. Αλλά χωρίς την αρχή ότι αυτές οι μικρές διαφορές έχουν μεγάλη σημασία, τα διαθέσιμα δεδομένα δεν σας επιτρέπουν να φτάσετε σε αυτό το συμπέρασμα.

Και το ζήτημα της εξουσίας λοιπόν, είναι πραγματικά πανταχού παρόν; Ίσως. Και ίσως όχι. Για να αποδείξω ότι αυτό συνέβαινε, το μόνο που έκανα ήταν να παραθέσω άλλους ερευνητές που ήταν πεπεισμένοι για αυτό. Και ακόμα καλύτερα αν ήταν φιλόσοφοι με γαλλικό όνομα. Στηρίχτηκα επίσης πολύ στις εργασίες μιας Αυστραλέζας κοινωνιολόγου, της R. W. Connell. Σύμφωνα με αυτήν, η αρρενωπότητα είναι πρωτίστως ζήτημα εξουσίας – και καθιστά δυνατή την επιβεβαίωση της κυριαρχίας των ανδρών επί των γυναικών. Μόνο που οι εργασίες της δεν το αποδεικνύουν. Το μόνο που κάνει, όπως το έκανα και γω, είναι η γενίκευση μικρών περιπτωσιολογικώνς μελετών. Παρέθεσα λοιπόν την Connell. Και άλλοι παρέθεσαν εμένα. Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας. Πώς μπορούμε να αποδείξουμε το ο,τιδήποτε και το αντίθετό

Ο ελαττωματικός συλλογισμός μου και άλλες επιστημονικές εργασίες που εκμεταλλεύονται την ίδια ελαττωματική σκέψη επαναλαμβάνονται σήμερα από ακτιβιστές και κυβερνήσεις για να επιβάλουν έναν νέο κώδικα ηθικής συμπεριφοράς. Μικρό το κακό όταν πίναμε με άλλους φοιτητές και όλοι μαχόμασταν για το πρωτείο του εγώ μας. Αλλά τα διακυβεύματα σήμερα είναι διαφορετικά. Θα ήθελα να μπορώ να πω ότι αυτός ο τομέας σπουδών έχει βελτιωθεί – ότι οι κανόνες απόδειξης και επικύρωσης από τους ομοίους είναι πιο απαιτητικοί. Μόνο που, στην πραγματικότητα, η σημερινή σχεδόν πλήρης αποδοχή του κοινωνικο-δομισμού σε ορισμένους κύκλους είναι περισσότερο αποτέλεσμα της δημογραφικής αλλαγής στον ακαδημαϊκό κόσμο, με απόψεις τώρα ακόμα πιο ηγεμονικές από ό, τι ήταν κατά τη διάρκεια των ανώτερων σπουδών μου.

Αυτή η ομολογία δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα ότι το κοινωνικό φύλο δεν είναι, σε πολλές περιπτώσεις, κοινωνικά δομημένο. Ετσι κι αλλιώς, οι επικριτές των κοινωνικο-δομιστών έχουν δικαίωμα να δυσφορούν όταν οι αποκαλούμενοι ειδικοί τους παρουσιάζουν τα δήθεν στοιχεία. Τα λάθη του δικού μου συλλογισμού δεν καταγγέλθηκαν ποτέ – και στην πραγματικότητα επιβεβαιώθηκαν μόνο από τους ομοίους μου. Οσο δεν διαθέτουμε ένα πολύ αξιόλογο και ιδεολογικά διαφοροποιημένο τομέα σπουδών βιολογικού και κοινωνικοί φύλου – όσο η επικύρωση από τους ομοίους δεν θα είναι, λίγο πολύ, παρά ιδεολογική εξέταση «μεταξύ μας», τότε θα πρέπει όντως να βλέπουμε με υπερβολική επιφύλαξη κάθε  “πραγματογνωμοσύνη” για την κοινωνική κατασκευή του βιολογικού και του κοινωνικού φύλου.

* Ο Christopher Dummitt είναι ιστορικός του πολιτισμού και της πολιτικής. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Tρεντ του Καναδά.

** Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Quillette”, μια αυστραλιανή ηλεκτρονική εφημερίδα που προωθεί την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών σε πολλά θέματα, ακόμη και τα πιο αμφιλεγόμενα. Το “Quillette” ασχολείται με ποικίλα θέματα, όπως η πολιτική πόλωση, η κρίση του φιλελευθερισμού, ο φεμινισμός ή ο ρατσισμός.

*** Κοινωνικο-δομιστής φιλόσοφος, συγγραφέας του τρίτομου έργου Η Ιστορία της σεξουαλικότητας, το συμπέρασμα της οποίας είναι ότι δεν υπάρχουν ηθικοί κανόνες και το ανώμαλο και νοσηρό εξαρτάται από τις ηθικές ανοχές και τις επιθυμητότες της κάθε εποχής (Αλκης Γούναρης). Είναι όμως γνωστό ότι ο Φουκώ βίωνε την ομοφυλοφιλία του ως τραύμα – εξαιτίας της οποίας αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και εξαιτίας της οποίας και πέθανε – και μάλλον προσπάθησε να την εξορκίσει.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.lepoint.fr/debats/theorie-du-genre-confessions-d-un-homme-dangereux-03-11-2019-2344979_2.php

 

 

             Το νέο έτος εισήλθε με κακά προμηνύματα, αφού προηγουμένως ο ερχομός του πανηγυρίστηκε με ενθουσιασμό και φωτοχυσίες στον «χριστιανικό» κόσμο, ο οποίος και έχει επιβάλλει, μέσω της ισχύος του και της τεχνολογίας, το ημερολόγιό του. Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν επίσημα την οργάνωση της δολοφονίας διακεκριμένου Ιρανού αξιωματούχου. Μάλιστα έγινε γνωστό ότι τη διαταγή έδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας. Τι άραγε σημαίνει αυτό; Ότι ο πρόεδρος καθορίζει την πολιτική σ’ αυτή τη χώρα; Είναι θλιβερό να το δέχονται αυτό οι ενημερωμένοι πολίτες του κόσμου, δεδομένου ότι αρκετοί πρόεδροι υπήρξαν εμφανώς ανεπαρκείς και με έντονα τα ενδιαφέροντα εκτός της πολιτικής. Ακόμη και ο μύθος της υπερδύναμης τελεί υπό κατάρρευση. Μάλιστα τον καιρό αυτό έντονη είναι η κινητικότητα στις ΗΠΑ για παραπομπή του προέδρου με το αίτημα της καθαίρεσης από το αξίωμά του. Μήπως λοιπόν ο Τραμπ ενέδωσε σε εκβιασμό για τη διατήρηση του θώκου; Αλλά τότε τίθεται ένα ειπωμένο και στο παρελθόν ερώτημα: Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα; Δεν είναι δύσκολο να απαντήσουμε: Το τραπεζικό κεφάλαιο.

             Στην ιστορία του ανθρώπου ακόμη και ο πιο ισχυρός αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογήσει την καταδικαστέα πράξη του. Στην περίπτωσή μας οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι ο δολοφονηθείς διατελούσε αρχηγός της οργάνωσης «Φρουροί της επανάστασης». Καθώς αυτό περνά ασχολίαστο, ασφαλώς θα σχηματίσουν πολλοί την εντύπωση ότι το Ιράν σκοπεύει να επεκτείνει την επανάσταση, που ανέτρεψε τον αμερικανόδουλο Σάχη και πέραν των συνόρων του. Έχει πράγματι τη διάθεση αυτή το κράτος, στόχος των δυτικών, που δοκιμάζεται από τον αποκλεισμό τους; Και αν πράγματι έχει τη διάθεση, έχει και τη δύναμη; Ας σημειωθεί ότι οι φιλοϊρανοί σιίτες του Ιράκ απέκτησαν ισχύ με τη βοήθεια των ΗΠΑ, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Σαντάμ! Εκείνο που αποσιωπήθηκε παντελώς από τα δυτικά ΜΜΕ είναι η συρρίκνωση του χριστιανικού πληθυσμού του Ιράκ κατά εκατομμύριο περίπου υπό το νέο καθεστώς. Αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν τελούντες υπό διωγμό κυρίως από το ισλαμικό χαλιφάτο, που δυναμώθηκε με τη στήριξη των ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών, αλλά και από τη σιιτική κυβέρνηση. Αυτοί όμως δεν είναι άνθρωποι ίσης αξίας με κάποιον Αμερικανό εργολάβο, που δολοφονήθηκε στο Κιρκούκ εν υπηρεσία των συμφερόντων του αδηφάγου κεφαλαίου! Βέβαια πρόβαλαν και άλλη δικαιολογία για τη δολοφονία του Ιρανού. Σιίτες είχαν το θράσος να επιτεθούν στην αμερικανική πρεσβεία της Βαγδάτης, μετά από αεροπορική επιδρομή δυνάμεως των ΗΠΑ κατά της Χεζμπολάχ, η οποία μάχεται στηρίζοντας τον Άσαντ στη Συρία. Μπορεί να τα «βρήκαν» ΗΠΑ και Ρωσία, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι επιθυμητή η εξόντωση των αδυνάτων συνοδοιπόρων των εχθρών! Και τίθεται το ερώτημα: Γιατί οι ΗΠΑ δεν παραχωρούν και πάλι την εξουσία του Ιράκ στους Σουνίτες, τους πιστούς στη Δύση; Μήπως ευνοούν την πρόκληση γενικευμένης σύρραξης να τη δώσει το Ιράν, ως ηγέτιδα δύναμη των σιιτών από τον περσικό Κόλπο μέχρι την Υεμένη;

ΟΙ αξιωματούχοι του Ιράν αντέδρασαν με οργή στη δολοφονία και δήλωσαν αποφασισμένοι να λάβουν εκδίκηση! Τι άραγε εννοούν; Θα πλήξουν κάποιους στόχους, μέσω τρομοκρατικών ενεργειών, και τί είδους στόχους; Μέχρι σήμερα τα τρομοκρατικά κτυπήματα με θύματα αθώους εν πολλοίς προκλήθηκαν από σουνίτες. Είναι σε θέση το Ιράν να πλήξει άλλου είδους στόχους, όπως πετρελαϊκές ή, το πλέον επικίνδυνο, στρατιωτικές εγκαταστάσεις; Ας θυμηθούμε ότι πρόσφατη υπήρξε η καταγγελία ότι το Ιράν προκάλεσε ανάφλεξη εγκαταστάσεων διυλιστηρίου στη Σαουδική Αραβία, την πλέον πιστή «σύμμαχο» των ΗΠΑ. Γιατί, πέρα από τη φραστική καταγγελία του ενόχου, δεν υπήρξε τότε άλλη αντίδραση; Ας μη λησμονούμε ότι το Ιράν αποτελεί στόχο επέμβασης των ΗΠΑ από δεκαπενταετίας, λόγω του πυρηνικού του προγράμματος. Ας σημειώσουμε ότι είναι από τις ελάχιστες χώρες, οι οποίες ονειρεύονται πόλεμο κατά του Ισραήλ, το οποίο στηρίζουν κατά τρόπο προκλητικό οι δυτικές χώρες. Αλλά το Ισραήλ, ο αφανής πρωταγωνιστής, είναι ήδη πυρηνική δύναμη και ασφαλώς σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση δεν πρόκειται να αφεθεί μόνο του. Τον τελευταίο καιρό επήλθε κάποια προσέγγιση του Ιράν με την Τουρκία, ισχυρή δύναμη στο σουνιτικό ισλάμ. Παράλληλα η Τουρκία φαίνεται να προκαλεί με τις κινήσεις της και τις ΗΠΑ. Είναι δυνατή η συγκρότηση πανισλαμικού μετώπου κατά της Δύσης και του Ισραήλ; Το θεωρούμε εξαιρετικά δύσκολο. Μελετώντας την ιστορία των σταυροφοριών εντυπωσιαζόμαστε για τις ανίερες συμμαχίες μεταξύ Φράγκων και μουσουλμάνων κατά Φράγκων και μουσουλμάνων, για να δειχθεί περίτρανα ότι οι πόλεμοι δεν έχουν ως αιτία τη θρησκευτική αντιπαράθεση, αλλά τη φιλοδοξία και τη φιλοχρηματία. Ήδη έγινε αισθητή η άνοδος της τιμής του πετρελαίου.

Δεν έχει παρέλθει το εορταστικό δωδεκαήμερο της Χριστιανοσύνης την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές. Σήμερα ο Χριστός, οδεύοντας από ταπείνωση σε ταπείνωση, μετά τη γέννησή του σε στάβλο ζώων, έρχεται να αγιάσει με το βάπτισμά του τα ύδατα. Γι’ αυτό και εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί αποκαλούμε τα Θεοφάνεια και ημέρα των Φώτων. Όμως πολύ απέχουμε από του να είμαστε μιμητές του διδασκάλου μας. Η ισχυρή σήμερα ορθόδοξη Ρωσία εκδηλώνει επίσης προκλητική πολιτική συμπεριφορά προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Για το συμβάν περιορίστηκε σε δήλωση ότι αυτό πιθανόν να συμβάλει στην έξαρση της έντασης στη Μέση Ανατολή. Τα Χριστούγεννα εορτάστηκαν με τρόπο νεοπαγανιστικό με φωτοχυσίες και προσφορά λατρείας στην κατανάλωση, ως την κατ’ εξοχήν θεότητα του καπιταλιστικού κόσμου. Τα διάφορα στοιχειά, που έχουν υποκαταστήσει τους καλικάντζαρους της λαϊκής μας παράδοσης, δεν τρόμαξαν από τον αγιασμό. Μένουν ακλόνητοι δυνάστες των ψυχών μας. Ανταλλάξαμε ευχές για υγεία και έτη πολλά, θεωρώντας δεδομένη την ειρήνη. Πόσο δεδομένη όμως είναι αυτή; Ο άρχων της ειρήνης Χριστός είναι στο έπακρο περιφρονημένος στον δυτικό κόσμο. Ερήμην Χριστού τρεφόμαστε με φληναφήματα περί πολυπολιτισμικών κοινωνιών εν γνώσει ή εν αγνοία του κινδύνου που μας απειλεί, του μαχητικού και ευρώστου δημογραφικά ισλάμ, το οποίο οι ισχυροί του κόσμου προκαλούν στις μουσουλμανικές χώρες και στη συνέχεια καλούν τους ανερμάτιστους λαούς της Ευρώπης να δεχθούν τους πιστούς του με πνεύμα κατανόησης και με αποδοχή της συνύπαρξης. Αντί να καταγγέλλεται η αισχρή διεθνής πολιτική των αθλίων συμφερόντων, υποτάσσονται οι λαοί στα κελεύσματα των εξουσιαστών και επέρχεται διάσπαση του κοινωνικού σώματος σε υπερασπιστές και ενάντιους προς τους μετανάστες. Και οι μεν και οι δε αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν τα άθλια παιχνίδια των ισχυρών και, αντί να ειρηνεύουν με τη χάρη του Θεού, αντιμάχονται αλλήλους επιδεινώνοντας την όλη κατάσταση. Επαληθεύεται εκείνο που έγραψε στο ευαγγέλιό του ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος: «Αυτή είναι η αιτία της τιμωρίας. Το φως ήλθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκότος παρά το φως, γιατί τα έργα τους ήταν μεστά κακίας». Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην προς Θεσσαλονικείς επιστολή του: «Όταν λέγουν ειρήνη και ασφάλεια, τότε έρχεται επάνω τους αιφνίδιος όλεθρος». Μήπως οι ισχυροί μας ετοιμάζουν για νέο όλεθρο, οδυνηρότερο των προηγουμένων του 20ού αιώνα;

                                                    

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»                  

Στοχασμός, θλίψη κα ποτέφρωση
Ἰουστίνης Μοναχῆς

ἐφημ. «Καθημερινή» – Γράμματα Ἀναγνωστῶν, 06.11.2019

 

Κύριε διευθυντὰ

.                 Εἶμαι μία μοναχὴ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Παταπίου, ποὺ ἐπὶ 55 χρόνια τῆς πολύτιμης ζωῆς μου ἀφιέρωσα γιὰ νὰ ζήσω μία ἄλλη ποιότητα ζωῆς. Δὲν ξέρω ἂν τὰ κατάφερα, ὁ Θεὸς γνωρίζει – ὅμως, ἔχω μέσα μου μία πληρότητα γιὰ ὅ,τι προσπάθησα.
.            Μὲ ἔκπληξη εἶδα στὸ «Κ» τῆς κυριακάτικης «Καθημερινῆς», 13ης Ὀκτωβρίου, ἀφιέρωμα, καὶ μὲ ἐξώφυλλο μάλιστα, στὸ «ἀρχιτεκτονικὸ θαῦμα» ὅπως τὸ ἀποκαλεῖτε τοῦ πρώτου ἀποτεφρωτηρίου στὴν Ἑλλάδα.
.                 Εἶσθε ἕνας ἀξιοπρεπὴς δημοσιογράφος, μὲ παιδεία καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Αὐτὸ εἶναι τὸ πολιτιστικὸ ἀποκορύφωμα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἢ ὁ ἐξευτελισμός; Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι βιομηχανικὸ κατάλοιπο, ποὺ τὸ φτιαρίζεις σὰν ἀπόβλητο. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι, ἂν τὸ πιστεύετε, «εἰκόνα καὶ ὁμοίωσις Θεοῦ» καὶ ἀξίζει τιμῆς, σεβασμοῦ καὶ ἀξιοπρέπειας, ἀκόμη καὶ στὸν θάνατό του. Πηγαίνετε στὰ ἐνδότερα τοῦ «κοσμήματος» νὰ φρίξετε μὲ τὴν ὅλη διαδικασία καὶ νὰ φτύσετε ἀκόμη καὶ τὸ νερὸ ποὺ πίνετε. Ἀκόμη καὶ τὸ σκυλί σου τὸ θάβεις στὴν ἄκρη τοῦ κήπου σου, καὶ ἔχεις γι’ αὐτὸ δύο δάκρυα.
.                 Λυπηθήκατε τὶς κάποιες χιλιάδες ποὺ ξοδεύουν κάποιοι γι’ αὐτὴν τὴν ἀπεχθῆ διαδικασία ἀναζητώντας την ἀλλοῦ. Δὲν ἄκουσα νὰ λυπᾶται κανεὶς γιὰ τὰ ἑκατομμύρια ποὺ δίδονται στὶς ἐκτρώσεις, στὴν κραιπάλη, στὰ ναρκωτικά, στὰ «καλλυντικά», στὴ μόδα, στοὺς οἴκους ἀνοχῆς, στοὺς πολέμους, στὴν προσφυγιά, στὶς σφαγές, στὶς βρώμικες συναλλαγές, στὴν προσπάθεια κάποιων ἰσχυρῶν, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ δυστυχισμένος ὁ κόσμος.
.                 Τί ὑποκρισία! Ὄχι δική σας, ἀλλὰ αὐτῆς τῆς παραπαίουσας κοινωνίας στὴ δύστυχη Ἑλλάδα ὅπως τὴν κατήντησαν σήμερα.
.                 Μία χώρα χωρὶς παιδεία, χωρὶς ἠθικὲς ἀξίες, χωρὶς ἰδανικά. ,τι διεστραμμένο κα νώμαλο εναι πρόοδος στος «καθυστερημένους» λληνες χωρς Θεό, κα κανες δν διαμαρτύρεται, οτε προσμετράει τ κόστος·  βία κα  ναρχία εναι δημοκρατία κα  κρατος λισμς θεότης, στ τίποτα τς πάρξεώς μας.
.                 Δὲν μὲ ἐνοχλεῖ τόσο ἡ ἄποψίς τους, ἂν καὶ ἀποκρουστική, ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἐκφράζει τὸν ψυχισμό του, ὑγιῆ ἢ ἀρρωστημένο, μὲ τὶς πράξεις του. Μ νοχλε  ποψις, τι μασταν πισθοδρομικο κα ξαφνικά, πιτέλους, προοδεύσαμε κα γίναμε πολιτισμένοι.
.                 Ὑπάρχουν στὴ χώρα μας δύο κάστες πολιτν: ο προοδευτικο κουλτουριάρηδες, πο δικαιονται πιδεικτικς πόψεως στ μέσα νημερώσεως, κα τ ταπειν «πόλοιπα πικρατείας», πο κάνουν τ «λάθος» ν κάνουν τν σταυρό τους.
.                 Μὴν ξαναπάει κανεὶς στὸ Ἄουσβιτς, οὔτε πουθενὰ ἀλλοῦ γιὰ νὰ θυμώσει καὶ νὰ «φρίξει» μὲ τὰ κρεματόρια τῶν ναζί. Σὲ 70 χιλιόμετρα μόνο, μπορεῖ νὰ διαβάσει τὴ «φρικτὴ» ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος καὶ νὰ «μισήσει» τὰ θηρία ποὺ τὴν κατέφαγαν. Μόνο 70 χιλιόμετρα τζάμπα! Ἀλλὰ κε στ Ριτσώνα δν εναι ουσβιτς, εναι «πολιτισμς» στὸ ἀρχιτεκτονικὸ αὐτὸ θαῦμα, δν εναι ναζί, χει κα ναψυκτήριο, νὰ ξεχάσουν τὸν πόνο τους, καὶ τὸν ἑαυτό τους τὸν ἴδιο, ἀφοῦ ξεφορτώθηκαν πανεύκολα τὸν νεκρό, δὲν λερώθηκαν καν νὰ σκύψουν στὸν τάφο του. Θλίψις, ὀργή, ἀπέχθεια γιὰ τὸ πῶς κατήντησε τὸ ἔσωθεν τοῦ Ἕλληνα.

.                 Ὁ Χριστὸς ἀργεῖ! Δὲν χωράει στὴ ζωή μας, μᾶς καθυστερεῖ ἀπὸ τὴν κούφια καθημερινότητά μας. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του δὲν ἀναζητεῖ πελάτες. Ἀγάπη ἀποζητεῖ ἀπὸ καθαρὴ καρδιά, «ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησε τὸν κόσμον».
.                 Σᾶς ζητῶ συγγνώμη καὶ εὐχαριστῶ γιὰ τὴ δημοσίευση τῆς ἐπιστολῆς μου.
.                 Δὲν εἶναι ὀργή. Εἶναι θλίψις γι’ αὐτὴν τὴ θολωμένη, δύστυχη Ἑλλάδα, ποὺ χαίρεται μόνο γιατί ἔμεινε στὸν «πολιτισμὸ» τοῦ εὐρώ!

ΙΟΥΣΤΙΝΑ, Μοναχὴ

 

https://christianvivliografia.wordpress.com/2019/11/27/%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%b9-%cf%83%cf%84%e1%bd%b4%ce%bd-%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%89%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%83/