Γνωστοποιήθηκε πρόσφατα η συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης για τη χάραξη της γραμμής των ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών ερήμην της Ελλάδος και της Κύπρου. Μάλιστα ανακοινώθηκε ότι είναι έτοιμο προς υποβολή στον ΟΗΕ το σχέδιο της συμφωνίας! Η είδηση τάραξε τους κυβερνητικούς κύκλους. Εκλήθη ο Τούρκος πρεσβευτής να δώσει εξηγήσεις και επανελήφθη για πολλοστή φορά, σαν να μην έχει καταστεί κουραστικό, ότι η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί, επί τέλους, το δίκαιο της θάλασσας, που, ας τονιστεί, δεν έχει αποδεχθεί μέχρι τώρα, όπως και οι ΗΠΑ. Ο υπουργός μας έστειλε τελεσίγραφο στη Λιβύη να δώσε εξηγήσεις για την ενέργεια τονίζοντας ότι απέναντί της θα βρει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η μείζων αντιπολίτευση έσπευσε να καταγγείλει τους κυβερνητικούς χειρισμούς, ωσάν αυτή να είχε χειριστεί κατά τρόπο άψογο ανάλογα ζητήματα. Η ελάσσων αντιπολίτευση κατηγόρησε τους δύο προαναφερθέντες συνδυασμούς και η συγκρουσιακή αντιπαράθεση διατηρείται σε υψηλή στάθμη, ενώ ο ρυθμός εισόδου μεταναστών στη χώρα μας εντείνεται και πλέον έχει καταστεί ανησυχητικός για κάθε εχέφρονα πολίτη.  

Πολύ απέχει σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος από του να συναισθάνεται έστω και αυτή την ύστερη ώρα τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα μας, καθώς αναλώνεται σε αντιπαράθεση για τις «καρέκλες»! Η συμφωνία δεν προκάλεσε έκπληξη μεγάλου μεγέθους, όπως οι κυβερνητικοί κύκλοι αφήνουν να θεωρηθεί. Η Τουρκία προκαλεί επί δεκαετίες και ουδείς μέχρι σήμερα την ανακάλεσε σε τάξη. Η πολιτική Βενιζέλου αποδείχθηκε ολέθρια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς θεμελιώθηκε στο ιδεολόγημα της ελληνοτουρκικής φιλίας. Απαραίτητο είναι στο σημείο αυτό να εξηγήσουμε ότι επιθυμητή ήταν και θεωρείτο και εφικτή η φιλία μεταξύ των ηγεσιών των δύο λαών και όχι των ίδιων των λαών, οι οποίοι παρά τις μακραίωνες πολεμικές αντιπαραθέσεις και τους ποταμούς αίματος που χύθηκε, κυρίως ελληνικού, παραμένουν φίλοι. Το μαρτυρεί η διαρκής επικοινωνία με ταξίδια προς τους γενέθλιους τόπους των προγόνων, η εγκάρδια υποδοχή και η φιλοξενία εκατέρωθεν, ακόμη και σε περιόδους όξυνσης των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Πώς όμως θα μπορούσε να προκύψει φιλία μεταξύ των ηγεσιών; Η ελληνική, όπως γράψαμε κατ’ επανάληψη, είναι πλήρως υποταγμένη σε ξένους παράγοντες και απολύτως προβλέψιμη, για οποιονδήποτε νηφάλιο παρατηρητή, κατά τις ενέργειές της. Το ερώτημα είναι αν είναι εξ ίσου δεδομένη και η αντίστοιχη τουρκική. Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Υποταγμένη στον ξένο παράγοντα η ελληνική ηγεσία με την υποταγή ενταθείσα μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, οδήγησε τη χώρα σε πλείστες εθνικές ταπεινώσεις, όχι λόγω της τουρκικής επιθετικότητας και αυθαιρεσίας πρωτίστως, αλλά λόγω του άκρως εχθρικής κατά των δικαίων μας στάσης των «συμμάχων» και «εταίρων» μας, στη βοήθεια των οποίων αφρόνως προσδοκούμε και σήμερα, αναμένοντας την προσεχή σύνοδο των χωρών του ΝΑΤΟ! Η Τουρκία κήρυξε τον διωγμό των Ρωμηών της Κωνσταντινούπολης κατά τη διάρκεια του Β΄ μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα, τότε που ερωτοτροπούσε με τους ναζιστές. Εξόντωσε πολλούς από αυτούς οικονομικά και κάποιους βιολογικά. Ουδεμία δικαίωση των Ελλήνων επήλθε από τους νικητές «συμμάχους» μας, που απάλλαξαν από κάθε ενοχή την Τουρκία, τροφοδότη της Γερμανίας, αφού τελικά δεν τάχθηκε και στρατιωτικά στο πλευρό του Χίτλερ. Ακολούθησε η τρομακτική λεηλασία των Ρωμηών της Κωνσταντινούπολης το 1955. Δεν ήταν εμπνευστές αυτής οι Τούρκοι, όπως δεν ήταν και της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Άγγλοι ήσαν οι υποκινητές το 1955, όπως Γερμανοί κατά το διάστημα 1914-1922. Οι «σύμμαχοί» μας του ΝΑΤΟ μας «δικαίωσαν» απαιτώντας από τους Τούρκους να χαιρετίσει η σημαία τους τη δική μας στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη! Ακολούθησε περίοδος εξαντλητικής αιμορραγίας για αμυντικές δυνάμεις προς αντιμετώπιση του από βορράν δήθεν εχθρού, των χωρών του συμφώνου της Βαρσοβίας, ενώ και στον πλέον άσχετο περί την στρατηγική ήταν εμφανής καθημερινά η προκλητικότητα της «συμμάχου» Τουρκίας! Είναι γνωστό σε όλους πλέον ότι η Τουρκία δεν θα εισέβαλε ποτέ στην Κύπρο χωρίς την προτροπή, ναι προτροπή, των «συμμάχων», οι οποίοι προετοίμασαν το έδαφος εγκαθιστώντας δικτατορική κυβέρνηση στην Αθήνα και προτρέποντας αυτή σε πραξικόπημα για ανατροπή της κυπριακής κυβέρνησης. Τέλος οι «σύμμαχοί» μας και οι «εταίροι» μας άσκησαν πίεση, ίσως όχι και πολύ έντονη, καθώς οι κρατούντες στη χώρα μας πάσχοντες από βαρύτατης μορφής σύνδρομο διεθνισμού, φάνηκαν όχι μόνο πρόθυμοι, αλλά και υπερήφανοι για την εκχώρηση τμήματος της ιστορίας μας στους προς βορράν γείτονες!

Στη Λιβύη οι δυτικοί «σύμμαχοί» μας προκάλεσαν τρομακτική καταστροφή με τους ανελέητους βομβαρδισμούς για άθλια συμφέροντα και όχι βέβαια για να απελευθερώσουν τον λιβυκό λαό από την τυραννία. Την επιχείρηση καταστροφής υπηρετήσαμε και εμείς με συνέπεια παραχωρώντας τη βάση της Σούδας στα βομβαρδιστικά. Ακολούθησε το χάος, το οποίο είναι ακόμη εξαπλωμένο επάνω από τη δύσμοιρη χώρα. Αυτή έχει διαμελιστεί μεταξύ δύο διεκδικητών της εξουσίας, πίσω από τους οποίους ασφαλώς κρύβονται οι ισχυροί της γης. Εκεί δίνει και αγώνα οπισθοφυλακής ο καταδικασμένος πλέον ISIS, του οποίου όμως τον ταχύ αφανισμό μάλλον δεν επιδιώκουν ακόμη οι ισχυροί. Και είναι πλέον πασίγνωστες οι διασυνδέσεις μ’ αυτόν τόσο της Τουρκίας, όσο και, αρχικά, των ΗΠΑ! Ποια άραγε είναι η επίσημη κυβέρνηση της χώρας για τους δυτικούς; Ασφαλώς η της πρωτεύουσας, προς την οποία δείχνουν την υποστήριξή τους οι ΗΠΑ. Γράφηκε ότι τον άλλο διεκδικητή στηρίζει η Ρωσία. Ας θυμηθούμε τη δύσμοιρη Μπιάφρα της Νιγηρίας. Άραγε χωρίς έγκριση των ΗΠΑ η υποστηριζόμενη κυβέρνηση της Λιβύης προχώρησε στην υπογραφή της συμφωνίας με την Τουρκία; Πικρή η αλήθεια και σκληρή η πραγματικότητα, αλλά οι στην υπηρεσία των ξένων ασκούντες την εξουσία στη χώρα μας, εξακολουθούν να καθησυχάζουν τον λαό μας με τη διαβεβαίωση ότι έχουμε ισχυρούς φίλους, συμμάχους και εταίρους. Λοιπόν, προφανώς δεν έχουμε. Το έδειξαν με την μέχρι τώρα παθητική στάση έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. Μάλιστα η Αγγλία ελάχιστα απέχει από του να τη δικαιώσει. Ποια άραγε να είναι τα σχέδια των ισχυρών; Σύντομα θα αποκαλυφθούν. Εκείνο που είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση είναι ότι κάθε τι που κατεργάζονται αποβλέπει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Τώρα πόσο αίμα θα χυθεί γι’ αυτά, οι λεγόμενες παράπλευρες απώλειες, δεν τους απασχολεί! Και φυσικά ας μη περάσει από το νου μας ότι οι ισχυροί είναι τουρκόφιλοι. Αν πράγματι ο Ερντογάν είναι υπερφίαλος και αλαζόνας ηγέτης, που στη μέθη της εξουσίας υποτιμά τα αφεντικά του πλανήτη, έχουν αυτά τη δύναμη όχι μόνο να τον ανατρέψουν, αλλά και να αιματοκυλίσουν τον τουρκικό λαό. Αρκεί να συμφωνήσουν στη διανομή της λείας. Θα είναι όμως αυτή η νέα «επιχείρηση» χωρίς συνέπειες για τη χώρα μας και τον λαό μας; «Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, θα έρθει η φωτιά και στο δικό σου», τονίζει ο θυμόσοφος λαός μας.

                                                     «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»          

 

Εγκαιρα κατατέθηκε από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη η πρόταση: Να γιορτάσουμε, στο μεθεπόμενο έτος, οι θεσμοί και οι πολίτες, τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του 1821.

Η πρόταση δεν διευκρινίζει τι ακριβώς θα γιορτάσουμε: Την επιτυχία των στόχων της Επανάστασης ή απλώς τον ρομαντισμό του ξεσηκωμού; Θα είναι μια εθιμοτυπική φιέστα ο εορτασμός ή θα αφορά τη ζωή μας των Ελλήνων, σήμερα και στο μέλλον; Θυσίασαν τη ζωή τους χιλιάδες συμπατριώτες μας για την «εθνεγερσία», ήταν, όλοι όσοι πήραν τα όπλα, αποφασισμένοι να πεθάνουν για κάτι, που χωρίς αυτό η ζωή δεν έχει νόημα. Το πέτυχε αυτό το «κάτι» η Επανάσταση του 1821;

Ξέρουμε με βεβαιότητα ότι οι λέξεις, στην ίδια την «καθομιλούμενη» ελληνική μας γλώσσα, είχαν τότε άλλο νόημα και έχουν άλλο σήμερα. Παράδειγμα η λέξη «ελευθερία» ή η λέξη «πατρίδα». Σήμερα λέμε «ελευθερία» και εννοούμε θωράκιση ατομικών δικαιωμάτων, νομοθετημένο «άσυλο» που αμνηστεύει ακόμα και «κατά συρροήν», κάθε βράδυ, απόπειρες δολοφονιών εκ προθέσεως. Λέμε «πατρίδα» (αν τολμήσει κανείς τη λέξη) και εννοούμε το αντίπαλο του πολίτη, μισητό «κράτος». Η «ελευθερία» παραπέμπει στην αυτονόητη αντίσταση σε εξουσίες, εκλεγμένες μεν, αλλά ιδιοτελέστατες, και η «πατρίδα» σε κράτος συνώνυμο με τη φαυλότητα, τη διαπλοκή χυδαίων συμφερόντων.

Να γιορτάσουμε λοιπόν την Επανάσταση του 1821, χωρίς να καταλαβαίνουμε, ούτε καν λεκτικά, τους στόχους της; Πραγματικά, εγγίζει τα όρια του εμπαιγμού. Θα έχουμε κληθεί με τον «εορτασμό» σε γιορτή ή σε ξόδι, να γιορτάσουμε ή να θρηνήσουμε; Θα μιλάμε για αγώνα, τότε, ανεξαρτησίας, ζώντας σήμερα την πιο ολοκληρωτική και ατιμωτική εξάρτηση στην οποία μπορεί να εξαναγκαστεί ένας λαός. Είναι σκέτη παράνοια. Θα τιμάμε, με γιορτές και πανηγύρεις, εκείνους που τότε αρνήθηκαν υποταγή και υποτέλεια στους Τούρκους, ποιοι; Εμείς σήμερα, οι ηδονικά υπόδουλοι στους εξευτελιστικούς όρους δανεισμού από το ΔΝΤ και στη βάναυση σκαιότητα του όποιου κ. Σόιμπλε;

Είμαστε πια άλλος λαός, καμιά σχέση με τους επαναστάτες του 1821. Εκείνοι, σίγουρα, είχαν ελαττώματα, πάθη, μίση, στενοκεφαλιές, ήταν αγράμματοι. Αλλά είχαν ταυτότητα, την αυτοσυνειδησία μιας καταγωγικής αρχοντιάς. Εμείς σήμερα είμαστε μόνο εκτοπλάσματα του μιμητισμού, ένας απρόσωπος καταναλωτικός πολτός, καρικατούρα δήθεν Ευρωπαίων, δήθεν διεθνιστών ή δήθεν εθνικιστών – ένας λαός που δεν ενοχλείται όταν τον φτύνει προκλητικά ο Ερντογάν, όταν τον εμπαίζει συγκαταβατικά ο Ζάεφ, όταν τον ταπεινώνουν απροσχημάτιστα ακόμα και οι Αλβανοί.

Μας έχουν φορέσει, τα αφεντικά μας, τη συνείδηση του «μικρού» και «αδύναμου». Αντίθετα, οι επαναστατημένοι του ’21 έσωζαν τη συνείδηση του κοσμοπολίτη, «ανάσαινε ο Ελληνας τον αέρα μιας περίπου αυτοκρατορίας». Οργωνε τη Μεσόγειο καραβοκύρης, κυριαρχούσε έμπορος στις αγορές της Ευρώπης, διακριτός και σεβαστός στα μεγάλα αστικά κέντρα της εποχής. Και, για να συνεχίσω τον Ελύτη: «οι δυνατότητες του Ελληνα να κινηθεί, χωρίς διαβατήριο γλώσσας, καλύπτανε μεγάλα μέρη της Ιταλίας και της Αυστρίας, ολόκληρη την Αίγυπτο, τη νότια Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία του Καυκάσου και, φυσικά, την Κωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της, ώς κάτω, κατά μήκος του Αιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία».

Ο ίδιος αυτός κοσμοπολίτης Ελληνας, άρχοντας στο φρόνημα και ο πιο φτωχός, με την κρατικοποίηση του Ελληνισμού μεταμορφώθηκε σε βαλκάνιο επαρχιώτη, λούμπεν στοιχείο του δυτικού «παραδείγματος». Να πλένει πιάτα στα εστιατόρια της Αμερικής, να γδέρνει ψάρια στα μικροφαγάδικα της Αυστραλίας, ευτελισμένος «γκάσταρμπάιτερ» αργότερα στη Γερμανία. Αλλά και στην έσχατη κατάπτωση, μετά την κρατικοποίηση, καϋμός και νοσταλγία του Ελληνα ήταν η πατρίδα: Και «πατρίδα» σήμαινε τη γλώσσα του, το χωριό του, τη ζωντανή πνύκα του καφενείου, την εκκλησιά, ομφαλό του «ιερού» στη ζωή του, τη Γιορτή, το σταυροκόπημα. Ψάξτε αν υπάρχει χωριό στην Ελλάδα, που να μην χρωστάει την πλατεία του, το σχολειό του, την εκκλησιά του, την ύδρευσή του σε απόδημους ντόπιους «δωρητές» και «ευεργέτες». Τους ίδιους που έχτισαν και στην Αθήνα ό,τι κομψότερο και ελληνικό σε αρχιτεκτονική.

Το πρόσωπο που επελέγη από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη για να προεδρεύσει στην οργάνωση του εορτασμού για τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση, είναι μια κατεξοχήν εύστοχη επιλογή. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ευστοχότερη. Συμβολική φιγούρα: σαρκώνει αποκαλυπτικά όλους τους λόγους που διαφοροποιούν και απομακρύνουν τελεσίδικα την ελλαδική κοινωνία από το θαύμα του 1821. Συλλογισθείτε το, είναι η συνεπέστερη έκφανση του «προοδευτικού» μηδενισμού, του διπολικού (μαρξιστικού και καπιταλιστικού) Ιστορικού Υλισμού, που κυβερνάει πια, μόνιμα και σταθερά, τη χώρα.

Με τον μαρξιστικό ιστορικο-υλιστικό μηδενισμό, οι προθέσεις είναι ξεκάθαρες: Θέλουν την Ελλάδα κράτος διεθνικό, επιθετικά άθρησκο, τον λαό άγλωσσο για να ’ναι και άσκεφτος, μόνο οπαδός, όχι πολίτης, χειραγωγούμενος λούμπεν συρφετός. Τα ίδια, για τους δικούς του στόχους, θέλει και ο μηδενισμός, ως ιδεολογία και πρακτική της διεθνικής ασυδοσίας των «Αγορών». Αυτός δουλεύει ακόμα πιο ύπουλα, υποκαθιστά την εμπειρία με τις εντυπώσεις, το πραγματικό με το φαντασιώδες. Η ιδεοληψία γίνεται «πεποίθηση», το χρήμα μέτρο κάθε «επιτυχίας», η ευτυχία μόνο ηδονική ανατριχίλα.

Τουλάχιστο, στις 25 Μαρτίου του 2021, κάποιος, οποιοσδήποτε, ας οργανώσει ένα μικρό, αθόρυβο μνημόσυνο, για όσους θέλουν να θρηνήσουν την Ελλάδα που χάθηκε.

Η ασχετοσύνη σε πανήγυρι

 

ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗς

Ἀντιστεκόμαστε στὸν νέο ὁλοκληρωτισμό

Ὑπερασπιζόμαστε τὴν ἐλευθερία λόγου καὶ ἔκφρασης

Ἡ νεοταξίτικη «Ἀστυνομία τῆς σκέψης» ξαναχτύπησε μέσα ἀπὸ τὸ youtube. Στὶς 20/11/2019 κατήργησε τὸ κανάλι, ὅπου ἦταν ἀνεβασμένα τὰ βίντεο μὲ τὶς τηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς τῶν τελευταίων τριῶν χρόνων τοῦ π. Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη.

Τὸ αἰτιολογικὸ τῆς διαβόητης «ρητορικῆς μίσους», πού δῆθεν χαρακτήριζαν τὰ βίντεο, εἶναι ἀστεῖο. Ἐδῶ πρόκειται γιὰ πλήρη ἀντιστροφὴ τῆς πραγματικότητας. Τὸ νὰ λὲς τὰ αὐτονόητα καὶ νὰ ἀσκεῖς κριτικὴ στὴν προωθούμενη δικτατορία καὶ τὶς μεθόδους ποὺ αὐτὴ χρησιμοποιεῖ, ὁ Big Brother τὸ βαφτίζει «ρητορικὴ μίσους» καὶ σὲ κόβει.

Νὰ χαίρονται τὴν παγκόσμια «δημοκρατία» τους!

Ὅμως ἀγαπητοὶ φίλοι, ὁ νέος ὁλοκληρωτισμὸς, γιὰ νὰ μὴν περάσει, χρειάζεται ὅλοι μας νὰ ἐπιδείξουμε ἀλληλεγγύη καὶ πραγματικὴ δημοκρατικὴ εὐαισθησία. Ἄν σήμερα καίγεται τὸ σπίτι τοῦ γείτονα, αὔριο ἡ φωτιὰ θὰ ἔλθει στὸ δικό μας. Συνεπῶς δὲν μποροῦμε νὰ κοιμόμαστε ἥσυχοι.

Ἐμεῖς θὰ συνεχίσουμε, μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ, μας νὰ λέμε τὶς ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ ἐκφράζουμε τὶς διαχρονικὲς ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Εὐχαριστοῦμε ὅλους τοὺς φίλους γιὰ τὴν συμπαράστασή τους.

Οἱ ἐκπομπὲς θὰ ἀναρτῶνται στὴν ἱστοσελίδα www.orthodoxnet.gr.

Διατηροῦμε τὴν ἐπικοινωνία μεταξύ μας καὶ συνεχίζουμε.

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης

 

https://www.impantokratoros.gr/A3FBCB4F.el.aspx

             Με περισσή καύχηση διακηρύσσουμε κατά καιρούς ότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Μέσω της τηλεόρασης και του διαδικτύου πληθωρικά και υπό τύπον βομβαρδισμού μεταδίδονται παντοίες ειδήσεις από τα πέρατα του πλανήτη, ώστε ο πολίτης να αδυνατεί πλέον να παρακολουθεί τις εξελίξεις, καθώς τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με τρομακτική ταχύτητα. Ας εξετάσουμε κάποια από τα χαρακτηριστικά των συνήθων ειδήσεων στον δυτικό κόσμο, στον οποίο ανήκομε και μέσω του οποίου πληροφορούμαστε τα συμβαίνοντα, μέσω δηλαδή της «ιδεολογίας της πληροφόρησης».

             Οι ειδήσεις παρουσιάζονται ασχολίαστες. Οι πράξεις ή οι παραλήψεις των προσώπων απεκδύονται από το ηθικό τους περιεχόμενο, είναι ηθικά ουδέτερες. Στον δυτικό κόσμο δεν υπάρχει πλέον καλό και κακό. Σε παλαιότερες εποχές οι ισχυροί είχαν το θράσος να χρησιμοποιούν τη λέξη συμφέρον, για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους. Σήμερα το πολιτικώς ορθό είναι να αποφεύγεται η λέξη αυτή. Με τον τρόπο όμως που παρουσιάζεται η είδηση της οποιαδήποτε άγριας εισβολής προς εξυπηρέτηση των αθλίων συμφερόντων τους, το θύμα των αδηφάγων ισχυρών προβάλλεται, χωρίς να χαρακτηρίζεται ευθέως, ως εχθρός της ειρήνης, της δημοκρατίας και της πλανητικής ασφάλειας. Οι ισχυροί βιαστές των λαών, αφήνεται να εννοηθεί, ότι είναι οι υπέρμαχοι των πανανθρωπίνων ιδανικών και ιδιαίτερα αυτών, τα οποία η Δύση «αγωνίστηκε» να εδραιώσει στις ανθρώπινες κοινωνίες. Το πόση είναι η δύναμη της εικόνας στην καθοδήγηση της κοινής γνώμης είναι γνωστό σε κάθε πολίτη με ενδιαφέροντα πέρα από του να μη χάσει κάποιο επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς της δυτικής υποκουλτούρας! Γι’ αυτό έχει αναβαθμιστεί ο ρόλος του επικοινωνιολόγου σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, ώστε να θεωρείται αδιανόητη η διεξαγωγή προεκλογικής εκστρατείας χωρίς σύμβουλο αυτής της «επιστημονικής» ειδικότητας της πειθούς των μαζών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πλύσης εγκεφάλων αποτελεί η Ευρώπη, η οποία μετά τη λήξη του Β΄ μεγάλου πολέμου, φημιζόταν για τον μεγάλο αριθμό πολιτών με ώριμη πολιτική κρίση. Αναφέρω συγκεκριμένα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αυτών αποδοκίμασε για το πόρισμα της τα μέλη της επιτροπής Γουώρεν, στην οποία είχε ανατεθεί η έρευνα της δολοφονίας του Τζών Κέννεντυ! Σήμερα η ίδια μεγάλη πλειοψηφία αποδέχθηκε άκριτα ότι ο Άσαντ είναι αιμοδιψής δικτάτορας και ότι ο στρατός των εισβολέων του ISIS σκοπό είχε να δώσει την ελευθερία στον λαό της Συρίας. Ακόμη και όταν αποκαλύφθηκε η πλεκτάνη, με την έναρξη δημοσίων εκτελέσεων και ανθρώπων υπέρτερης αξίας, δυτικών δηλαδή, στάθηκε αδύνατο η κοινή γνώμη στην Ευρώπη να αλλάξει άποψη. Μετά τον πόλεμο χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αμερικανάκι» για τον κοινωνικά αφελή. Ήδη έχουμε καταστεί όλοι αμερικανάκια. Αυτή είναι μεγάλη επιτυχία του διεθνούς συστήματος εξουσίας. Έχουμε καταστεί «ζαλισμένο κοπάδι», όπως άκρως επιτυχημένα χαρακτηρίζει τους δυτικούς λαούς και όχι μόνο αυτόν των ΗΠΑ ο διαπρεπής στοχαστής Νόαμ Τσιόμσκυ! Η ανάλυσή μας δεν περιλαμβάνει τους άλλους λαούς, πλην του ιαπωνικού, ο οποίος έχει εκδυτικιστεί πλήρως.

             Ασχολίαστες παρουσιάζονται πολλές από τις ειδήσεις συμβάντων στις δυτικές χώρες. Σημαντικό θεωρείται το θέμα της πάσης ασκήσεως βίας σ’ αυτές. Δεν τίθεται όμως ποτέ το ερώτημα: Γιατί συμβαίνουν αυτά στις δυτικές χώρες; Γιατί στις ΗΠΑ κάθε λίγο και λιγάκι εξαγριωμένος έφηβος ή νέος εισβάλει στο σχολείο ή στον χώρο, όπου εργάζεται ή απ’ όπου έχει απολυθεί και πυροβολεί με συνέπεια της πράξης του αθώα θύματα; Βέβαια σε ειδικές εκπομπές και όχι στα δελτία ειδήσεων επιχειρείται κατά καιρούς επιδερμική ανάλυση των δυτικών κοινωνιών με τάση αυτοδικαίωσης αυτών για τα συμβαίνοντα, καθώς αυτά θεωρούνται φυσιολογικά στα πλαίσια των κοινωνικών εξελίξεων! Δεν θα είχαμε την απαίτηση να αποδεχθούν αυτοί στην ανάλυσή τους ότι αιτία της τρομακτικής έξαρσης της εγκληματικότητας είναι η απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό, καθώς είναι οι πλείστοι πρακτικά, και όχι ιδεολογικά, υλιστές. Έχουν χρέος όμως οι μεταδίδοντες την είδηση να τονίσουν ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν οδεύουν σε σωστό δρόμο. Η εγκληματικότητα δεν οφείλεται στους ισχύοντες σήμερα κοινωνικούς νόμους, ανύπαρκτους σε κάθε εποχή, αλλά στην πολιτική των κρατούντων, οι οποίοι νομοθετούν τοποθετώντας θρυαλλίδες στα θεμέλια της οικογένειας και της κοινωνίας. Η εγκληματικότητα στις ΗΠΑ δεν είναι άσχετη προς την ελεύθερη πώληση όπλων στους πολίτες της. Ούτε ακόμη είναι άσχετη προς τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Η θέσπιση αυστηρών ποινών και μεταξύ αυτών και αυτής του θανάτου, υπέρμαχοι της οποίας εμφανίζονται και στη χώρα μας, δεν αποτελεί λύση του προβλήματος. Και αυτό έχει αποδειχθεί με στατιστικά στοιχεία. Ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας, ο Σολτζενίτσιν, πονώντας για τα συμβαίνοντα στη χώρα του υπό κομμουνιστικό καθεστώς, δεν κατηγόρησε τους κρατούντες, αλλά τόνισε ότι αυτά που συμβαίνουν οφείλονται στο ότι ο άνθρωπος λησμόνησε τον Θεό. Ο δυτικός άνθρωπος στην αλαζονεία και απληστία του δεν έχει την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής, αλλά απεναντίας έχει αναθέσει σε ομάδα ειδημόνων όχι μόνο να δικαιολογεί την κάθε μορφής ασχήμια, ακόμη και τη διαστροφή, αλλά και να καθησυχάζει το «ζαλισμένο κοπάδι» με το κύρος της «γνώσης», που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, ότι όλα βαίνουν καλώς και το σύστημα είναι σε θέση να απορροφήσει τους οποιουσδήποτε κοινωνικούς κραδασμούς!

             Άλλο γνώρισμα των ειδήσεων είναι η προβολή συμβάντων άνευ σημασίας και η παντελής αποσιώπηση τραγικών συμβαινόντων καθημερινά σε μεγάλη έκταση του πλανήτη. Ο πνιγμός δύο Ευρωπαίων από πλημμύρα, που οφείλεται συνήθως σε καταχρηστική επέμβαση του ανθρώπου στη φύση και όχι σε ακραία, όπως χαρακτηρίζονται ανερυθριάστως, καιρικά φαινόμενα αποτελεί είδηση. Η καταπλάκωση ενός σκιέρ σε ευρωπαϊκό όρος αποτελεί είδηση. Ο θάνατος 10.000.000 παιδιών ετησίως από πείνα ή εύκολα αντιμετωπίσιμες ασθένειες δεν αποτελεί είδηση. Ούτε το ότι μερικές χιλιάδες συνανθρώπων μας απλήστων στο έπακρο καρπούνται το 90% του πλούτου του πλανήτη! Και όχι μόνο αυτό, αλλά κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το ζοφερό μέλλον του πλανήτη, καταγγέλλουν την άφρονα υπεργεννητικότητα των πολιτών των «υπαναπτύκτων» χωρών (μόνο οικονομικοί δείκτες χρησιμοποιούνται για τον χαρακτηρισμό), οι οποίοι, υπό το κράτος θρησκευτικών και άλλων πεποιθήσεων, γεννοβολούν ασυλλόγιστα, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο πλανήτης δεν μπορεί να διαθρέψει άλλους. Μόνο στα ψιλά των ειδικών συγγραμμάτων εντίμων αναλυτών μπορεί κάποιος να βρει στοιχεία για τις δυνατότητες του πλανήτη μας διατροφής των κατοίκων του. Σπάνια θα ακούσουμε κάτι για την απόρριψη τρομακτικών ποσοτήτων τροφίμων στους κάδους απορριμμάτων στις δυτικές χώρες! Οι πολλοί στη Δύση επικροτούν την «εργώδη» προσπάθεια της UNICEF για την εξάπλωση της αντισύλληψης, είναι όμως αφωνότεροι ιχθύος μπροστά στις τρομερές αιματοχυσίες για τα συμφέροντα των ισχυρών, που προκαλούν διαρκώς πολέμους, που υφαρπάζουν τον πλούτο των φτωχών λαών με την άγρια εκμετάλλευση υπό καθεστώς νεοαποικιοκρατίας χάρη στις δοτές κυβερνήσεις, τις οποίες στηρίζουν να παραμένουν στην εξουσία προς εξυπηρέτηση των αθλίων τους συμφερόντων! Το 1.000.000.000 συνανθρώπων μας, που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, δεν λειτουργεί αφυπνιστικά στη ναρκωμένη συνείδησή μας, αφού εμείς απολαμβάνουμε τον κλεμμένο, μέσα από την τιμή του στη διεθνή αγορά, καφέ με παγάκια. Το πλέον σημαντικό είναι η αποδοχή του καθησυχασμού μας από μέρους των ειδημόνων, πολιτικών και επιστημόνων. Θα επαληθευθούν αυτοί;

                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»         

Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω:

Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Εχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα.

Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο.

Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας νάρκης: Η αφελέστατη, βοσκηματώδης ανοχή ή η εμφανέστατα εξαγορασμένη συνέργεια στην προγραμματική αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων του ελλαδικού πληθυσμού. Ολοι οι Ελληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε και ακούμε στα Δελτία Ειδήσεων το σταθερό θέαμα και δράμα χιλιάδων, πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, αρχικά κατατρεγμένων και τώρα πια κυρίως βουλιμικών ανθρώπων, λιμασμένων για τον ηδονικό «πολιτισμό» της «ελευθερίας των Αγορών» να φτάνουν παράνομα στις ακτές μας.

Ευαίσθητος ο Ελληνας συγκινήθηκε με τους πρώτους πρόσφυγες, τους φυγάδες από τον αγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, το ρήμαγμα της ζωής και τη σφαγή. Εμπειροι της προσφυγιάς και του διωγμού, βγήκαμε στους δρόμους να μοιραστούμε την μπουκιά μας με αλλόγλωσσους και αλλόπιστους φυγάδες από τη συμφορά. Σύντομα όμως στους φυγάδες προστέθηκαν τα σμήνη των λαθραίων, που η Τουρκία τους κρατάει ενέχυρο εκβιασμών, ντοπαρισμένους από τη λιγούρα για το πέρασμα στον «παράδεισο» του Βίζεγκραντ.

Ωσάν να μη βλέπουμε πια οι Ελληνες, να μην αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι που παίζεται. Ποιοι τώρα καταφθάνουν, κατά χιλιάδες, με τη μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στις ακτές των ελληνικών νησιών. Τους υποδέχονται έμμισθοι υπάλληλοι του ελλαδικού κράτους και μισθοφόροι ατζέντηδες «μη κυβερνητικών οργανώσεων», δηλαδή ιδιώτες που επίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικών υπηρεσιών ή του οργανωμένου δουλεμπορίου.

Οταν στα ελληνικά (ακόμα) νησιά ο αριθμός των εισβολέων ξεπερνάει για κάποιο διάστημα τον αριθμό των μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοία «της γραμμής» (με χρήματα του λεηλατημένου από τη φορολόγηση πολίτη) για να μεταφερθούν οι εισβολείς στην «ενδοχώρα». Με ταχύτητα απίστευτη ετοιμάζονται οικισμοί, που παρόμοιους δεν γνώρισε ποτέ η εμπειρία Ελλήνων σεισμοπαθών, πυροπαθών, πλημμυροπαθών. Και η πελώρια απορία είναι, γιατί; Γιατί τόση εξευτελιστική χαμέρπεια σε αυτό το κράτος, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, όποιος κι αν εισπράττει τη χαμέρπεια. Ποιος λογαριάζεται αφεντικό και τον υπακούνε τυφλά τόσο η «πρώτη φορά Αριστερά» όσο και η «προοδευτική» στον μηδενισμό της Δεξιά;

Ανεξήγητος εφησυχασμός συνοδεύει και την κατεστημένη πια αβελτηρία, ενδημική και αυτονόητη συνολικά στους «προοδευτικούς» κύκλους. Αβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, οκνηρία της σκέψης, μωρία, ηλιθιότητα. Γεννάει την αβελτηρία ο δογματισμός, και δογματισμός είναι το ηδονικό αφιόνι για την ανεπάγγελτη, δίχως ελπίδα ή προοπτικές νεολαία. Με το αφιόνι του δογματισμού της όποιας μπαγιάτικης ιστορικο-υλιστικής κονσέρβας, Αριστερής τάχα ή τάχα «προοδευτικής» Δεξιάς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ότι έχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει την ψυχολογική εγκύστωση στο Τίποτα σαν προνομία συστράτευσης στις «προοδευτικές δυνάμεις».

Πατρίδα, Ιστορία, κοινωνία - κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοινό όραμα, όλα αυτά, τα «ανοιχτά μυαλά» οφείλουν να τα χλευάζουν. Ακόμα και η αναισχυντία δικαιώνεται από την «προοδευτική» διαμαρτυρία. Τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σαν άδειες ψυχές, μόνο για να χλευάσουν το συμβατικό Τίποτα της εθνικής γιορτής, το Τίποτα που παρελαύνει σαρκώνοντας το κενό και την άγνοια. Ενας δάσκαλος παλιός (που θα πει: πολύ ατίθασος στον συμβιβασμό) μπροστά στην «προοδευτική» αναισχυντία που βεβήλωνε τη γιορτή της πατρίδας, απλώς, με ευγένεια και σεβασμό, θα έβγαζε σιωπηρά το καπέλο του. Οπως όταν περνάει από μπροστά μας ένα φέρετρο, σε κηδεία.

Το παιχνίδι έχει τελειώσει, είναι οριστικά χαμένο. Η Ιστορία θα διασώσει, ίσως, κάποια εικόνα της νεκροπομπής. Σηκώνουν το φέρετρο οι αυτουργοί της εκφερόμενης νέκρας, οι πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Αρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, όλοι όσοι ασέλγησαν στο σημερινό πτώμα, συνειδητοί «προοδευτικοί» ή τυχάρπαστες μετριότητες.

Είκοσι οχτώ υπουργοί Παιδείας, σε σαράντα τέσσερα χρόνια. Ετοίμασαν την ασχημοσύνη των κοριτσιών της Νέας Φιλαδέλφειας.

http://www.yannaras.gr/diaskedazoume-oloi-stin-kideia/