Νά ξυπνήσουν τ᾽ ἀντακλαστικά τοῦ Ἓλληνα, πού ἔχουν ναρκωθεῖ καί µουδιάσει ἀπό τήν προπαγάνδα ἐχθρῶν καί φίλων, ἀπ᾽ τήν καλοπέραση καί τήν ὑπερκατανάλωση, καί τό νά ἐπανέλθει στό ἑλληνικό ἦθος τῆς μετριότητας, ὑπό τίς παροῦσες συνθῆκες φαίνεται ἐλάχιστα πιθανόν. Ὅπως ἐγράψαμε κι ἄλλοτε, ὁ Ἕλληνας τοῦ σήμερα προτιμᾶ νά πέρδεται παρά νά σκέπτεται*. Εἶναι ὀπαδός τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ὄχι ἀπό ἐπιστημονικό προοδευτισμό ἀλλ᾽ ἀπό ὑστεροβουλία. Τον βολεύει ἡ ἀναγωγή τῆς καταγωγῆς του στόν πίθηκο, γιατί τόν ἀπαλλάσσει ἀπό ὑποχρεώσεις κοσμίας κι εὐπρεποῦς συμπεριφορᾶς. Ἄλλωστε ἡ προκλητική ἐπίδειξη τῶν τριχοφυϊτικῶν του ἰδιοτήτων γίνεται μέ σκοπό τήν προβολή τῶν κληρονομικῶν του καταβολῶν. Ὅμως ἐδῶ ἔχουμε μιά ἀντιστροφή τῆς γνωστῆς θεωρίας: ὁ σημερινός Ἕλληνας δέν προέρχεται, ἁπλώς πορεύεται πρός τόν πίθηκο.

Σε πόλεις καί σέ χωριά, πού ἀπό ἄποψη πολιτιστικοῦ ἤθους δέν ἔχουν τώρα καμιά διαφορά, ἐμφανίζεται κατά τήν τελευταία εἰκοσαετία μία ὑποκατηγορία τῆς γενικῆς κατηγορίας τῶν ἑλληνοειδῶν, πού εἶναι γνωστή στήν ἐπιστημονική διάλεκτο τῆς φυλετικῆς ζωολογίας ὡς «ἀρκουδόμαγκες». Εὔσωμοι -ὄχι καί κατ’ ἀνάγκην ὑψηλοί-, δασύτριχοι, ρυπαροί, ἀκόμη κι ἄν φοροῦν ροῦχα «σινιέ», µέ ἀπέραντη ὄρεξη γιά φαγητό, ἀλλά µέ ἐλάχιστη γιά τό νερό, ὑπό τήν ἔννοια τῆς καθαριότητας σέ συνδυασμό µέ σαπούνι, τολμηροί στό ἔπακρο ἐναντίον γυναικῶν, γερόντων, ἀναπήρων καί γενικῶς κατά παντός ἀδυνάτου, ὑποχωρητικοί ἐμπρός στό δυνατότερο καί στόν ἀποφασισμένο νά τούς ἀντιμετωπίσει µέ τίς γροθιές του (τά λόγια δέν τά φοβοῦνται· δέν πονάνε), καί ὑποτακτικοί ὅταν διαισθανθοῦν ὕπαρξη ἐξουσίας ὄχι μόνο κρατικῆς ἀλλἀ καί κομματικῆς. Διαθέτουν δυνατή φωνή καί πλούσια γκάµα ὑβριστικοῦ λεξιλογίου, τό ὁποῖο χρησιμοποιοῦν παρατακτικά, μιά καί ἡ πνευματική τους καλλιέργεια δέν ἀνέχεται τήν ὑποτεταγμένη σύνταξη. [Ἄλλωστε καί τό «ἑλληνικό» ὑπουργεῖο παιδείας, κινούμενο στίς ἴδιες πνευµατικές παραµέτρους, ἔχει καταργήσει πρό πολλοῦ τήν ὑποτακτική. «Ἀνυπόταχτη» ἑλληνική πολιτική!].

 

Ἑλληνική Ζωονομία: ἤτοι ζωοφυσική μελέτη τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων, Gutenberg, 1987

 

 

__________________________________

* Βλ. «Τό πλοῖο τῶν τρελῶν καί ἡ ἄγονος πολιτική μας γραμμή», Gutenberg, 1985.

stratigopoulos4
 
Καὶ ἂν ὑπάρξει λύση στὰ προβλήματα αὐτοῦ τοῦ τόπου, αὐτὸ ποὺ λέμε σήμερα τραγωδία, αὐτὸ τὸ πούλημα ποὺ ἔγινε στὴν Ἑλλάδα, θὰ λυθεῖ ὄχι μέσα ἀπὸ σοφὲς θέσεις οἰκονομολόγων, οὔτε μέσα ἀπὸ ἄλλες πιθανότατα κυβερνητικὲς δυνάμεις ποὺ θὰ ΄χουνε ἄλλη γνώμη γιὰ τὰ πράγματα. Οὔτε αὐτοὶ θὰ τὸ λύσουν. Ἐδῶ χρειάζεται πολύ προσευχὴ καὶ πολλὰ γόνατα. Καὶ σ΄ αὐτὸν τὸν τόπο οἱ Ὀρθόδοξοι Ρωμηοί, ἔχουν μάθει γιὰ προσευχή.
 
Γιὰ τὴν κρίση αὐτοῦ τοῦ τόπου, ξεχάσαμε παντελῶς τὴν προσευχή. Ὄχι, τὴν λύση δὲν θὰ τὴν δώσουν οὔτε οἰκονομολόγοι, οὔτε ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις, δὲν μποροῦνε! Στὴν τραγωδία τοῦ οὐμανισμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπ΄ τὸν Θεό, δὲν μποροῦνε. Καὶ βαθύτατα τὸ πιστεύω, γιατί αὐτὸ λέει ἡ νηπτική θεωρία, ὅτι τὰ γόνατά μας θὰ λύσουν τὸ πρόβλημα, αὐτὸ κρατῆστε το. Καὶ γι΄ αὐτὸ κάνω αὐτὲς τὶς ὁμιλίες ἐδῶ. Νὰ δώσω ἕνα διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο τῆς ψεύτικης ἀναζητήσεως.
 
Κακῶς λοιπὸν πιστεύουμε ὅτι τὸ ὅλο πρόβλημα θὰ τὸ λύσουν οἱ οἰκονομολόγοι καὶ…οἱ πολιτικοί.
 
Δὲν περιμένουμε τίποτε ἀπὸ μὴ καθαροὺς νόες!
 
Ἡ ἱστορία εἶναι στὰ χέρια τοῦ λαοῦ, ὄχι μὲ ἄλλες παρεμβάσεις, τύπου ἐπαναστατικοῦ ἢ ξεσηκωμοῦ. Χρειάζεται πολύ προσευχή. Ἂν δὲν τὸ κάνουμε θὰ εἶναι κρίμα! Ὁ καιρὸς εἶναι μπροστά μας. Καὶ μᾶς τὸν δίνει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μποῦμε δραστικὰ στὴν ἱστορία.
 
 
 
 
 
 
 
 

stratigopoulos2

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

 

Ὁ κοινὸς ἄξονας ποὺ διακρατεῖ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ διατηρεῖ τὴν συνοχή της, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός της ἄξονας ἐπάνω σ΄ ὅλα τὰ θέματα ποὺ τὴν ἀπασχολοῦν καὶ ὁ ὁποῖος τοποθετεῖ τὰ πάντα σὲ ὀρθὴ βάση, εἶναι μόνο αὐτός: «Κάθαρση – Φωτισμὸς – Θέωση» τίποτε ἄλλο. Χωρὶς αὐτὸ τὸ σχῆμα, ὅλα τ΄ ἄλλα εἶναι μία γελοιοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Οἱ Πατέρες δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ τί θὰ συμβεῖ στὸν ἄνθρωπο μετὰ θάνατον ἀποκλειστικά, ἀλλὰ ἐκεῖνο κυρίως ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι τὸ τί θὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος σ΄ αὐτὴν τὴν ζωή. Μετὰ θάνατον δὲν ὑπάρχει θεραπεία τοῦ νοός, ὁπότε πρέπει νὰ ἀρχίσει σ΄ αὐτὴν τὴν ζωὴ ἡ θεραπεία. …Λοιπὸν βλέπετε αὐτὸ τὸ συγκλονιστικό, τοὺς Πατέρες δὲν τοὺς νοιάζει τί θὰ γίνει μετά, τὸ μετὰ εἶναι τοῦ Θεοῦ. Τοὺς νοιάζει τί θὰ γίνει «τώρα» καὶ ἂν σ΄ αὐτὸ τὸ «τώρα», τὸ σκληρὸ τὸ «τώρα», μπορεῖ νὰ γίνει θεραπεία.

Ἡ Ὀρθοδοξία ὡς πράξη θεραπείας, θέλει νὰ θεραπεύσει τὸ «τώρα». Αν δεν κάνει αυτό το «τώρα» τι θα κάνει; Ποῦ θὰ πάει τοὺς ἀνθρώπους; Πῶς θὰ ἀσχοληθεῖ μαζί τους; Ἔχει ἄλλο ἔργο νὰ κάνει; Μήπως πολλὰ ἀπ΄ αὐτὰ ποὺ κάνουμε καὶ ὡς ποιμαντικὲς δραστηριότητες, εἶναι ἀκριβῶς μία ἀποφυγὴ ἢ λησμοσύνη τοῦ κέντρου τῆς θεραπείας; Ἂν ὑπάρχει τὸ κέντρο τῆς θεραπείας, τὰ ἄλλα ἁπλῶς μποροῦν νὰ προστεθοῦν ἔτσι ἁπαλά. Ἂν ὅμως, μετατεθεῖ στὸ ἁπαλὸ – στὸ…
δευτερεῦον ἡ τάση τῆς ποιμαντικῆς καὶ τῆς ἐνασχολήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ χαθεῖ ἡ θεραπευτική, γελοιοποιηθήκαμε. Πολλὲς φορὲς γελοιοποιούμεθα, αὐτὴ εἶναι ποὺ λέμε ἡ ἐκκοσμίκευση. Ἄλλο ἐνδοκοσμικότητα καὶ ἄλλο ἐκκοσμίκευση. Ναὶ στὸ ἐνδοκοσμικό, θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸν ἄνθρωπο τοῦ «τώρα». 

Ἐκκοσμίκευση τί εἶναι; Νὰ ἐγκαταλείψω τὴν θεραπεία καὶ νὰ πάω σὲ αὐτὰ ποὺ ἱκανοποιοῦν ἐσᾶς. Νὰ τρῶτε, νὰ πίνετε, νὰ βρίσκετε δουλειές, νὰ βρίσκετε γαμπρούς, νὰ περνᾶτε καλά, νὰ μὴν ἔχετε πόνους, νὰ μὴν ἔχετε ἀρρώστιες… Καὶ μόνο ποὺ θὰ τὰ κάλυπτα αὐτά, ἔχασα τὸ κέντρο. Τὸ καταλαβαίνετε αὐτό; «Καὶ ἂν αὐτὸ τὸ ζητάει ὁ λαός»;

Ἡ Ἐκκλησία δὲν τὸ κάνει, ἡ Ἐκκλησία θὰ γιατρέψει. Δὲν ὑπόσχεται τίποτε ἀπ΄ ὅλα αὐτὰ ἡ Ἐκκλησία. Πῶς διαστρέψαμε ἔτσι τὰ πράγματα; Καὶ πῶς καταλήξαμε σ΄ ἄλλες μορφὲς θεραπευτικῆς; Καὶ πῶς ἡ Ἐκκλησία στὴν ποιμαντική της μέριμνα, πολλὲς φορὲς τὸ ἔχει ξεχάσει αὐτὸ τὸ πράγμα, εἰδικὰ σὲ μία ἐνοριακὴ δουλειά;

Βλέπετε, τὸ ΄λεγα τὴν ἄλλη φορᾶ, ἀκόμα καὶ τὸ καίριο γεγονὸς τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει μία καθαρὰ ἐκκοσμίκευση. Ἐκκοσμικεύσαμε τὰ Μυστήρια, πῶς τὰ προσεγγίζουμε…! Τὸ ΄λεγα τὴν προηγούμενη φορᾶ γιὰ τὴν διοικητικὴ τάση. Τὸ Μυστήριο εἶναι ἀκριβῶς ἕνας τρόπος ἐκφράσεως τῆς θεραπευτικῆς, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν δεῖ μὲ κοσμικὰ πράγματα ἐκκοσμίκευσης. Καὶ δὲν μποροῦμε ἐμεῖς νὰ παίξουμε αὐτὸ τὸ παιχνίδι, δὲν εἶναι δυνατόν. Πρέπει ἐδῶ νὰ γίνει κάτι συγκλονιστικό, πρέπει νὰ βάλουμε τὸ δάκτυλο στὸν «τύπο τῶν ἥλων». Καὶ δὲν μπαίνει τὸ δάκτυλο στὸν τύπο τῶν ἥλων, γιατί θέλουμε νὰ φανοῦμε καλοί, ὅτι ἀνταποκρινόμαστε στὶς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου… Μὰ δὲν γίνεται αὐτὸ τὸ πράγμα.

Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο σ΄ αὐτὸν τὸν κόσμο, σ΄ αὐτὴν τὴν ζωὴ καὶ ὄχι μετὰ θάνατον. Μπορεῖ νὰ φαίνεται ἀνέλπιστο γιὰ ΄σᾶς αὐτό, καί εἶναι τόσο ἀληθινό, γιατί «ἐν τῷ Ἅδῃ οὐκ ἔστι μετάνοια». Μετὰ θάνατον ἁπλῶς προσευχόμαστε γιὰ τοὺς νεκροὺς ποὺ εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, μ΄ ὅ,τι θεραπευτικὴ ἐπέτρεψαν ἐκεῖ νὰ λειτουργήσει, καὶ μ΄ ὅ,τι θεραπευτικὴ ἔκανε ἡ Ἐκκλησία πάνω τους. Ἄλλο νὰ μὴ θέλεις τὴν θεραπευτική, καὶ ἄλλο ἐμεῖς νὰ μὴ δίνουμε εὐκαιρία θεραπευτικῆς στὸν κόσμο. Καὶ νὰ πλανώμεθα, δίνοντας καραμέλες στοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ τὰ πάνε καλὰ μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ λένε: «ἡ Ἐκκλησία μᾶς καταλαβαίνει, ἀνταποκρίνεται στὰ αἰτήματά μας, ψάχνει καὶ νεφρὸ γιὰ τὸ παιδί μου ποὺ εἶναι ἄρρωστο…» (ἦταν παρένθεση αὐτό). Ὅσο τὰ σκέπτομαι, μιλᾶμε γιὰ μία τραγωδία, ἀλλὰ πίσω ἀπ΄ ὅλα εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν χάνεται τίποτε, ἀλλὰ πρέπει κάτι νὰ μᾶς ξυπνήσει..


http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2018/12/blog-post_95.html

 
stratigopoulos3
 
Ζούσα σε μια μικρή κοινωνία “λέει”…
 
‘Ολοι εκεί ήταν σεβάσμιοι …
 
Προσευχόμενοι αδιαλείπτως…
 
Σεμνοί…
 
Αγαπητικοί…
 
Ελεύθεροι από τα πάθη τους , δια της ένωσης του “είναι τους” με Εκείνον που είναι ο Μόνος που μπορεί να δώσει την ελευθερία στον άνθρωπο .
 
Η φαινομενική σιωπή τους απλά αποκάλυπτε το μεγαλείο της εσωτερικής εργασίας τους …
 
Ιλαροί δότες …
 
Άνθρωποι με πρόσωπο…
 
Μετά δυστυχώς , ξύπνησα …φόνοι , κλοπές , μοιχείες , κακίες , διαστροφές …
 
‘Οσο κι αν γύρισα πλευρό, εκείνη η μικρή “Ελεύθερη Κοινωνία”, η ευρισκόμενη σε συνεχή κοινωνία με τον Μόνο που μπορεί να χαρίσει την ελευθερία είχε χαθεί …ευτυχώς όχι για πάντα…
 
Ο θάνατος απλά μια πύλη για την ένωση με την αιωνιότητα , αυτήν την αιωνιότητα που ονειρεύτηκα.
 
 
 
 
 
 

stratigopoulos1

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

 

Ποιὰ εἶναι ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας; Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση προσφέρει μέθοδο θεραπείας τοῦ νοὸς τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία. Δηλαδὴ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ θεραπεία αὐτὴ ἔχει 2 φάσεις, τὸν Φωτισμὸ καὶ τὴν Θέωση (ἡ Θέωσις εἶναι πλήρης θεραπεία). Αὐτὴ ἡ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ ποὺ προσφέρει ἡ Ὀρθοδοξία, προσέξτε, παραδίδεται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, μὲ φορεῖς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν στὸν Φωτισμὸ καὶ στὴν Θέωση καὶ ἔγιναν θεραπευτὲς γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν εἶναι δηλαδὴ ἁπλὴ μεταβίβαση γνώσεων, ὅπως ἕνας καθηγητὴς μεταδίδει τὶς γνώσεις του ἀπὸ τὰ βιβλία, ἀλλὰ μεταβίβαση καὶ διαδοχὴ ἐμπειρίας! Τῆς ἐμπειρίας τοῦ Φωτισμοῦ καὶ τῆς ἐμπειρίας τῆς Θεώσεως. Δηλαδή, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο παραδίδουμε καὶ λέμε Παράδοση, εἶναι αὐτὴ ἡ ἐμπειρία, ἡ θεραπευτικὴ ἐμπειρία ἡ ὁποία ὑπάρχει.

Ἀκόμη καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, οἱ Προφῆτες, αὐτὴν τὴν ἐμπειρία παραδίδουν κατὰ τὰ μέτρα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μεταδίδουν ἀκριβῶς, τὴν ἐμπειρία τῆς θεραπείας, ὅσο μπορεῖ νὰ προσεγγιστεῖ στὰ μέτρα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ Παράδοση τῶν Προφητῶν, γι΄ αὐτὸ λέμε «τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προφητῶν». Οἱ Προφῆτες περνοῦν ἀπὸ μιά Κάθαρση ὁ καθένας μὲ τὸν τρόπο του, μιά μετάνοια, μιά ἀλλαγή. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα «τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προφητῶν», εἶναι ἀκριβῶς ὁ Φωτισμός, καὶ αὐτὸ παραδίδεται ἀπ΄ τὴν Παλαιὰ..
Διαθήκη μέχρι σήμερα. Βλέπουμε λοιπὸν, ὅτι ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, προσέξτε, μὴ σκανδαλιστεῖτε μ΄ αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ, δὲν εἶναι τὸ βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ εἶναι ἡ μεταβίβαση τῆς ἐμπειρίας τοῦ Φωτισμοῦ καὶ τῆς Θεώσεως, ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι σήμερα. Δηλαδή, μπορεῖς νὰ διαβάσεις τὸ βιβλίο αὐτὸ καὶ νὰ μάθεις πληροφορίες, νὰ τὸ διαβάζεις, νὰ τὸ ξαναδιαβάζεις νὰ μὴ γίνει τίποτα, γι΄ αὐτὸ βλέπετε πιά, ἡ Παράδοση, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ Παράδοση, ἀποκτᾶ καίρια σημασία.


Ἕνας ὁ ὁποῖος δὲν δέχεται Παράδοση, ἀποκόπτεται ἀπ΄ τὴν θεραπευτική τῆς Ἐκκλησίας. Βλέπετε ὁ Προτεστάντης ἀποῤῥίπτει τὴν Παράδοση, ἄρα θεωρεῖ μόνο ἕνα βιβλίο, ἕνα κείμενο συνταγματικὸ κρατάει στὰ χέρια του τὸ ἀποστηθίζει, καὶ ἐπειδὴ δὲν δέχεται τὴν Παράδοση, αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν Παράδοση, τότε δὲν ξέρει τί νὰ κάνει, πῶς νὰ θεραπεύσει καὶ λέει μόνο μπλὰ – μπλά. (Ἐνῶ) ἡ Παράδοση εἶναι ἡ μεταβίβαση τῆς θεραπευτικῆς Παραδόσεως. Καὶ πράγματι θὰ ΄χουν δίκιο οἱ Προτεστάντες ἂν ἡ Παράδοση ἐξαντληθεῖ σ΄ ἄλλα πράγματα, καὶ ὄχι ἡ μεταβίβαση αὐτῆς τῆς Παραδόσεως.

Ἂν ἡ Παράδοση εἶναι μονάχα ἀκολουθίες, ἂν ἡ Παράδοση εἶναι μονάχα ἁγιογραφίες, ἂν ἡ Παράδοση εἶναι μόνο ὕμνοι καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν θεραπεύει, τότε οἱ Προτεστάντες θὰ ΄χουν δίκιο. Βλέπετε πόσο λεπτεπίλεπτη εἶναι ἡ ἰσορροπία καὶ μερικὲς φορὲς ἀγνωιζόμαστε, μαχόμαστε τὴν Παράδοσή μας λανθασμένα. Γιατί μιλᾶμε γιὰ μιά δευτερεύουσα Παράδοση, ποὺ ΄ναι ἀποτέλεσμα τῆς θεραπευτικῆς.

Σίγουρα ὁ Πανσέληνος μὲ τὶς ἁγιογραφίες του ἔχοντας ζήσει τὴν θεραπευτικὴ Παράδοση, βγάζει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς Παραδόσεως αὐτῆς τὶς ἁγιογραφίες του. Ἀλλὰ μόνες τους δὲν εἶναι ὅλη ἡ Παράδοση, εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἀπαύγασμα τῆς θεραπευτικῆς τῆς Καθάρσεως καὶ τοῦ Φωτισμοῦ. Καὶ ἕνας ἄνθρωπος φωτισμένος καὶ κεκαθαρμένος, μπορεῖ νὰ βγάλει τέτοια ἁγιογραφία. (Τι) κι νὰ τὸν μιμηθοῦνε ἄλλοι ἑκατὸ ἁγιογράφοι, δὲν θὰ πετύχουν τέτοιο ἀποτέλεσμα. Καὶ δὲν θὰ εἶναι μέσα στὴν Παράδοση, θὰ εἶναι ἐξω-Παραδοσιακοὶ καὶ ἂς τὸ ἀντιγράφουνε, γιατί ἀκριβῶς δὲν ζοῦν τὴν θεραπευτική τῆς Ἐκκλησίας μας.

Βλέπετε, λὲς σὲ ποιὰ σχολὴ ἁγιογραφίας ἀνήκεις; Μακεδονικὴ – Πανσέληνος. Πιάνει τὸ ἀντιγράφει, ἀλλὰ αὐτὸς δὲν μεταδίδει Παράδοση, ἁπλῶς τὸ ἀντιγράφει, γιατί ὁ ἴδιος δὲν πῆγε στὴν θεραπευτική. Ἄρα, αὐτὸς ποὺ μετέχει σ΄ αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς τέχνης, πρέπει νὰ μετέχει ὁ ἴδιος στὴν θεραπευτικὴ Παράδοση, γιὰ νὰ πετύχει τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. Καὶ πιθανῶς νὰ πάει καὶ παρακάτω τὴν ἁγιογραφία. Δὲν εἶναι κάτι στατικὸ αὐτὸ τὸ μέγεθος. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πάει παρακάτω καὶ νὰ κάνει, ξέρω ΄γὼ, ἐπαναστατικὲς ἀλλαγὲς χωρὶς νὰ ἔχει περάσει ἀπ΄ αὐτὴν τὴν Κάθαρση καὶ Φωτισμό.

Βλέπετε, εἶναι καίρια σημεῖα. Μαλώνουμε, κάνουμε θεολογικὲς συζητήσεις καὶ βγαίνουμε ἀπ΄ τὸ κέντρο. Ἄρα, λοιπόν, τὸ κέντρο εἶναι ὁ Φωτισμός, ὄχι ἡ Ἁγία Γραφή. Ἡ Ἁγία Γραφὴ διατυπώνει τὴν διαδικασία τῆς θεραπείας. Εἶναι σὰν νὰ θεραπεύω, κάποιοι νὰ παρακολουθοῦν, καὶ αὐτὸ νὰ τὸ γράφεις σ΄ ἕνα βιβλίο «ἔτσι θεραπεύεται ὁ ἄνθρωπος». Εἶναι ἡ διατύπωση τῆς θεραπευτικῆς, γι΄ αὐτὸ πολὺ σωστά, σ΄ ἐμᾶς τὸ κέντρο δὲν εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή. Λέμε εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ βαθύτερα, εἶναι ἡ θεραπευτική τῆς Ἐκκλησίας.