stratigopoulos3
 
Ζούσα σε μια μικρή κοινωνία “λέει”…
 
‘Ολοι εκεί ήταν σεβάσμιοι …
 
Προσευχόμενοι αδιαλείπτως…
 
Σεμνοί…
 
Αγαπητικοί…
 
Ελεύθεροι από τα πάθη τους , δια της ένωσης του “είναι τους” με Εκείνον που είναι ο Μόνος που μπορεί να δώσει την ελευθερία στον άνθρωπο .
 
Η φαινομενική σιωπή τους απλά αποκάλυπτε το μεγαλείο της εσωτερικής εργασίας τους …
 
Ιλαροί δότες …
 
Άνθρωποι με πρόσωπο…
 
Μετά δυστυχώς , ξύπνησα …φόνοι , κλοπές , μοιχείες , κακίες , διαστροφές …
 
‘Οσο κι αν γύρισα πλευρό, εκείνη η μικρή “Ελεύθερη Κοινωνία”, η ευρισκόμενη σε συνεχή κοινωνία με τον Μόνο που μπορεί να χαρίσει την ελευθερία είχε χαθεί …ευτυχώς όχι για πάντα…
 
Ο θάνατος απλά μια πύλη για την ένωση με την αιωνιότητα , αυτήν την αιωνιότητα που ονειρεύτηκα.