ypapanti

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ

π. Στέφανος Στεφόπουλος 

    Κάθε χρόνο, στις 2 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει το γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στο Ναό των Ιεροσολύμων. "Υπαπαντή" σημαίνει την προϋπάντηση και υποδοχή που έγινε στο μικρό Ιησού από το δίκαιο πρεσβύτη (σεβαστό γέροντα) Συμεών που για το γεγονός αυτό ονόμασε η Εκκλησία μας "Θεοδόχο"- δηλαδή αυτόν που υποδέχτηκε τον Υιό του Θεού. Σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση των πρωτότοκων παιδιών τα οδηγούσαν οι γονείς στο Ναό των Ιεροσολύμων για να τα αφιερώσουν στο Θεό και μαζί προσέφεραν ένα αρνάκι ενός έτους οι πιο εύποροι ή ένα ζευγάρι περιστέρια ή τρυγόνια οι πιο πτωχοί. Έτσι και η Παναγία μαζί με τον Ιωσήφ ξεκίνησαν από τη Βηθλεέμ σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του Ιησού για να αφιερώσουν το θείο Βρέφος μαζί με ένα ζευγάρι περιστέρια. Αυτή η ευλογημένη πράξη έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας με το λεγόμενο "σαράντισμα" - με επέκταση βέβαια όχι μόνο στα πρωτότοκα παιδιά αλλά σε όλα τα νεογέννητα.

ΑΓΙΟΙ "ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ"

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!

π. Στέφανος Στεφόπουλος  

 

Πολλοί πιστεύουν ότι οι άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν αργόσχολοι και ανεπάγγελτοι στη ζωή τους ή απλά ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μοναχοί και συνεπώς δεν εξασκούσαν κάποιο επάγγελμα. Αυτό όμως αποτελεί αβάσιμη υπόθεση αφού η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ διαφορετική. Για να διαφωτιστεί ο πιστός λαός, αλλά και για να γνωρίσουν από κοντά τους αγίους μας (πιθανόν κάποιοι από αυτούς να τεκμηριώνονται και ως προστάτες συγκεκριμένων κατηγοριών επαγγελμάτων) παραθέτω στη συνέχεια λίγα στοιχεία για τα επαγγέλματα των αγίων μαρτύρων (κυρίως) όπως τα βρήκα στο βιβλίο του Σεβασμιωτάτου πρώην Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, "Απ' όλα τα επαγγέλματα".

ierarxes 3

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΜΝΗΜῌ

ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Ἤγουν, περί ἀκτημοσύνης καί πτωχείας πλουτοποιοῦ.*

«…Ὁ πλοῦ­τος δέν εἶ­ναι ἀ­πό τή φύ­ση του οὔ­τε κα­λός, οὔ­τε κα­κός. Γί­νε­ται, ὅ­μως, κα­λός ἤ κα­κός ἀ­νά­λο­γα μέ τόν τρό­πο πού τόν χρη­σι­μο­ποι­εῖ ὁ ἄν­θρω­πος. Ἄν ὁ ἄν­θρω­πος συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται ὡς κα­λός οἰ­κο­νό­μος τῶν δω­ρε­ῶν τοῦ Θε­οῦ, τό­τε αὐ­τό­μα­τα καί ὁ πλοῦ­τος λει­τουρ­γεῖ ὡς ἀ­γα­θό πού ὑ­πη­ρε­τεῖ τήν ἀ­γά­πη καί τή δι­και­ο­σύ­νη. Ἄν, πά­λι, ὁ ἄν­θρω­πος συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται ὡς κα­κός οἰ­κο­νό­μος τῶν δω­ρε­ῶν τοῦ Θε­οῦ, τό­τε αὐ­τό­μα­τα καί ὁ πλοῦ­τος λει­τουρ­γεῖ ὡς κοι­νω­νι­κό κα­κό πού ὑ­πη­ρε­τεῖ τό ἐ­γω­κεν­τρι­κό συμ­φέ­ρον καί τήν ἀ­δι­κί­α. Ὁ Χρι­στός δέν κα­τα­δι­κά­ζει τόν πλοῦ­το, ἀλ­λά τήν κα­κή χρή­ση τοῦ πλού­του ἀπό τόν ἄνθρωπο…».

...ἡ ἄρνηση τῆς ἐπιθυμίας τοῦ πλούτου ἀποτελεῖ μόνο τήν ἀφετηρία στόν ἀγώνα τῆς ἐξομοίωσης τοῦ ἀνθρώπου πρός τό ὑπόδειγμα τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ…πού στήν ἀσκητική γραμματεία τῆς Ἐκκλησίας χαρακτηρίζεται, γενικά, ὡς «ἀκτημοσύνη». Ἡ πλήρης, ὅμως, ἔννοια τῆς χριστιανικῆς ἀκτημοσύνης ξεκινᾶ ἀπό τήν ἄρνηση τῆς ἐπιθυμίας τοῦ πλούτου καί τῆς ἰδιοποίησης τῶν ὑλικῶν κτήσεων, καί, σέ δεύτερη φάση, ἐπεκτείνεται στήν ἄρνηση τῆς ἰδιοποίησης τῶν διανοητικῶν καί τῶν καλλιτεχνικῶν κτήσεων, γιά νά καταλήξει, στήν τρίτη καί τελική της φάση, στήν ἄρνηση τῆς ἰδιοποίησης τοῦ ἀνθρώπινου σώματος...»

 «Πάντες ο τν λόγων ατν ρασταί,

συνελθόντες μνοις τιμήσωμεν.

Ατοί γάρ τῇ Τριάδι, πέρ μν εί πρεσβεύουσιν»