Σε χρόνια διωγμών της Εκκλησίας, ως Αγία Τράπεζα
χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το στήθος των Μαρτύρων!
(Μια ιστορία για κάποιο μελλοντικό "Πρόλογο") 
Από το συγκλονιστικό βιβλίο του π. Τύχωνος Σεβκούνωφ «Σχεδόν Άγιοι», Εκδ. ''Εν Πλω'' 
Ρώτησαν ένα γνωστό πνευματικό πάτερα στη Ρωσία πώς εκανε τη Θεία Λειτουργία στη φύλακη, όπου πέρασε πολλά χρόνια... 
Ο γέροντας απάντησε: - "Πολλοί ιερείς ήξεραν απ' έξω το κείμενο της Λειτουργίας. Ψωμί, αν και μη σταρένιο, μπορούσαμε να βρούμε χωρίς δυσκολία. Μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε το κρασί με χυμό από ξινόμουρα...
Κι αντί Αγίας Τραπέζης με λείψανα μάρτυρος (πάνω στην οποία, σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας, πρέπει να τελούμε τη Λειτουργία), παίρναμε τον πιο ευρύστερνο απο τους αδελφούς μας, τους φυλακισμένους ιερείς, γδυνόνταν ως τη ζώνη...ξάπλωνε, και στο στήθος του, τελούσαμε την Θεία Λειτουργία... 
[ αυτή η αρχαία πρακτική μαρτυρείται στο βίο του αγίου ιερομάρτυρος Λουκιανού ]. 
 
Στο στρατόπεδο όλοι ήταν μάρτυρες... και κάθε στιγμή μπορούσαν να πεθάνουν για τον Χριστό".  - "Παππούλη, και πώς αγιάζατε το νερό την ημέρα των Θεοφανείων; Αφού οι ευχές του καθαγιασμού των υδάτων διαβάζονται μια φορά τον χρόνο και είναι πολύ εκτενείς...". 
- "Μα δε χρειαζόνταν να θυμόμαστε αυτές τις ευχές. Αν έστω και σ' ένα μέρος της οικουμένης σε ορθόδοξο ναό τελεστεί η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, χάρη στις ευχές της Αγίας Εκκλησίας "των υδάτων αγιάζεται η φύσις", όλο το νερό στον κόσμο γίνεται αγιασμένο και ιερό. Και όπως κάθε αγιασμός δεν χαλάει για πολλά χρόνια...". 
Οι ειδικοί στην αντιθρησκευτική προπαγάνδα, πολύ πρόσφατα, ισχυρίζονταν ότι ο αγιασμός δεν χαλάει για χρόνια, διότι οι ιερείς βάζουν κρυφά στα δοχεία ράβδους από ασήμι, νομίσματα, σταυρούς... 
Με αυτή την αφορμή, οι ευφυολόγοι της Εκκλησίας σκέφτηκαν αυτό το αίνιγμα: "Πόσα ιόντα αργύρου περιέχονται σ' ένα λίτρο αγιασμού, αν η ακολουθία τελέστηκε σε μία τρύπα σκαμμένη στον πάγο καταμεσής του Βόλγα, σε μέρος όπου το πλάτος τού ποταμού φτάνει το ένα χιλιόμετρο, το βάθος τα εφτά μέτρα, η ταχύτητα ροής τα πέντε χλμ/ώρα και ο σταυρός που χρησιμοποίησε ο παππούλης του χωριού ήταν, λόγω φτώχειας, ξύλινος;" ~
Εκτός ''νόμου'' Εκκλησία με κρυφούς Ιερείς!
Η κρυφή και διωκόμενη «Εκκλησία των Κατακομβών» στην αθεϊστική Ρωσία 
 
Αποσπάσματα από τη μελέτη του Καθηγητή Ἁγιολογίας Αντωνίου Μάρκου 
Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ
 
«Ο τρόπος αυτής της μυστικής δραστηριότητας δημιούργησε πραγματικά δίκτυα μυστικών ενοριών, αλλά και μοναστηριών, σε διάφορες πόλεις και χωριά, με λειτουργούς τους λεγόμενους περιοδεύοντες Ιερείς.
Πολλές φορές, μετά την εξάρθρωση τέτοιων δικτύων από την Μυστική Αστυνομία αποδεικνύονταν, ότι στην ίδια πόλη υπήρχαν ενορίες διαφορετικών Επισκόπων των Κατακομβών, χωρίς ο ένας Επίσκοπος να γνωρίζει την δραστηριότητα του άλλου ή οι πιστοί να γνωρίζονται μεταξύ τους…»
Οι νεομάρτυρες της ΕΣΣΔ (Άρθρο για τους 11.000 δολοφονημένους της Μονής Οράνκι) 
Εισαγωγή του blogger ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Το συγκλονιστικό αυτό κείμενο αναδημοσιεύεται εδώ, όχι μόνο για να συγκινηθούμε και να τιμήσουμε τους ηρωικούς πνευματικούς αγωνιστές που αναφέρονται εντός...
αλλά κυρίως για να εμπνευστούμε και να παραδειγματιστούμε -και οι λαϊκοί και πιο πολύ οι παπάδες & δεσποτάδες- και να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους. Εννοώ ταπεινά να το ακολουθήσουμε ΤΩΡΑ, όχι να περιμένουμε να γίνει διωγμός της Εκκλησίας... 

ΤΩΡΑ διώκεται η Εκκλησία, δηλαδή ο λαός του Θεού.
 
Οι ρασοφόροι που δεν αντιστέκονται στο καθεστώς (και δεν είναι αντίσταση η συμμαχία με νεοναζί, αλλά η πνευματική αντίσταση: η κατήχηση του λαού, η ομολογία της πίστης μας, το να μην προσκυνούμε τους πολιτικούς ΟΛΩΝ των παρατάξεων κ.λ.π.) 
 
- για να μη μιλήσω για τους διεφθαρμένους ιερείς, όσοι είναι, και εκείνους που τους ανέχονται - είναι υπεύθυνοι για τις ψυχές που χάνονται σήμερα και θα χαθούν αύριο.
Τους αντι-χριστιανούς, που αύριο θα γαβγίσουν, αν όχι να κλείσουν οι εκκλησιές, πάντως να στραγγιστεί από κάθε ελάχιστο Ορθόδοξο χριστιανικό απομεινάρι ο ποικιλότροπα πνευματικά & υλικά βιασμένος λαός μας...

Αυτούς τους πραγματικούς εχθρούς του λαού και του Χριστού, τους αναθρέφουν με ευθύνη τους πολλοί σημερινοί παπάδες και ορισμένοι "ορθόδοξοι".
 
Το γράφω με πόνο και τρόμο και φοβούμενος την ιεροκατηγορία και το Θεό. Ίσως είμαι κι εγώ ένας απ' αυτούς... Ο Θεός να με συχωρέσει.
Ξυπνάτε λοιπόν, παπάδες και αδελφοί.
Απολαύστε τα παρακάτω και αναμένετέ τα και εδώ. Έτσι θα ξεκαθαρίσουν μερικά πράγματα. Ο Θεός να δώσει. Και στα δικά μας. (πρώτη δημοσίευση το έτος 2012).
 
1. Ο όρος "Εκκλησία των Κατακομβών"
Ο όρος "Κατακόμβη" οδηγεί την σκέψη στην Εκκλησία των Κατακομβών της περιόδου των Ρωμαϊκών διωγμών. Όμως κατακόμβες "ρωμαϊκού τύπου" στη Ρωσία υπήρξαν ελάχιστες (λ.χ. υπόγεια κατοικιών διαμορφωμένα σε ναούς). 
Η λατρεία και οι διάφορες ιεροπραξίες τελούνταν συνήθως "κατ' οίκον" (γι'αυτό ο Αποστολικός όρος "κατ' οίκον εκκλησία" είναι ακριβέστερος) ή μέσα σε δάση, σε σπήλαια και σε άλλους απομακρυσμένους τόπους. 
Οι ίδιες οι διωκτικές Αρχές της πρ. Σοβιετικής Ενώσεως δέχονταν, ότι τα πιό ευνοϊκά μέρη για την "αντεπαναστατική" δραστηριότητα της Εκκλησίας των Κατακομβών ήταν τα απρόσιτα βουνά του Καυκάσου και των Αλτάϊ, η Σιβηρία, τα Ουράλια και οι στέππες της Κεντρικής Ασίας, αλλά και οι μεγάλες πόλεις όπου η ανθρώπινη μάζα χρησίμευε σάν παραπέτασμα για την "θρησκευτική συνωμοσία".
Θά πρέπει να τονισθεί ακόμη, ότι ο όρος "Εκκλησία των Κατακομβών" είναι γνωστός μόνο στη Δύση. Λ.χ. ο Ρώσος Νομπελίστας συγγραφέας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν μετά την εγκατάστασή του στη Δυτ. Ευρώπη, σε συνέντευξή του είχε δηλώσει, ότι "δεν γνώριζε τίποτα για την Εκκλησία αυτή", προκαλώντας αναστάτωση στούς κόλπους των Ρώσων προσφύγων. 
Στην τ. Σοβιετική Ένωση (σύμφωνα με τις θέσεις και του Περιοδικού "Θρησκεία και Αθεϊσμός στην Ε.Σ.Σ.Δ."), η Εκκλησία των Κατακομβών ονομάζοταν από μέν τα μέλη της "Γνησία Ορθόδοξος Εκκλησία", από δε τους εχθρούς της "Τυχωνική" (από τον Ιερομάρτυρα Πατριάρχη Μόσχας Τύχωνα, + 1925 [βλ. εδώ & εδώ]) και "Ιωσηφιτική" (από τον επίσης Ιερομάρτυρα Μητροπολίτη Πετρουπόλεως Ιωσήφ, + 1937).
Ο Μοναχός και Θεολόγος της Εκκλησίας των Κατακομβών Επιφάνιος Chernov (+ 1994) γράφει, ότι "η Εκκλησία των Κατακομβών έχει μία πληθώρα ονομάτων μέσα στην Ε.Σ.Σ.Δ.
Οι ίδιοι οι Χριστιανοί δεν ονομάζουν τους εαυτούς τους "Κατακομβίτες" και εφ' όσον η Εκκλησία των Κατακομβών δεν έχει εξωτερική ενότητα, θα μπορούσαν να θεωρηθούν συνώνυμοι οι ακόλουθοι όροι:
Για την Εκκλησία: "Γνησία Ορθόδοξος Εκκλησία", "Τυχωνίτικη Εκκλησία", (σέ αντιδιαστολή με την Σεργιανιστική), "Μυστική Εκκλησία των Σπηλαίων" και "Παλαιο-Τυχωνίτικη Εκκλησία".
Και για τους πιστούς: "Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί", "Ιωσηφίτες" (από τον Μητροπ. Πετρουπόλεως Ιωσήφ), "Ουαρίτες" (από τον μυστικό Επίσκοπο Ουάρο) και "Σεραφειμίτες" (από τον μυστικό Επίσκοπο Σεραφείμ)".
2. Η εμφάνιση της Εκκλησίας των Κατακομβών στό ιστορικό προσκήνιο 
Η Ρωσική Εκκλησία των Κατακομβών αυτοπροσδιορίζεται ως η ιστορική συνέχεια της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά το 1927. 
Για την πρώτη Ιεραρχία της Ρωσικής Εκκλησίας των Κατακομβών, η οποία ήταν η πλειοψηφία των Ρώσων Ιεραρχών της εποχής εκείνης, το εκκλησιαστικό σχήμα που δημιουργήθηκε με την Διακήρυξη νομιμοφροσύνης πρός το Σοβιετικό καθεστώς του Μητροπολίτου Νίζνι Νόβγκοροντ Σεργίου (Αντιπροσώπου του Τοποτηρητού του Πατριαρχικού Θρόνου της Μόσχας Μητροπολίτου Κρουτίτσης Πέτρου), γνωστό έκτοτε ως Πατριαρχείο Μόσχας, ήταν μία κατάστασις σχισματική, ελεγχόμενη από το αθεϊστικό Σοβιετικό Κράτος.
Κατά τον Μοναχό Επιφάνιο η Εκκλησία των Κατακομβών εμφανίζεται ήδη από το 1917, "από την πρώτη στιγμή της εμφανίσεως της αντιθέου δυνάμεως και της συγκρούσεώς της με την Εκκλησία", στό πρόσωπο των διωκωμένων Κληρικών και λαϊκών που κρύφτηκαν από τις αθεϊστικές Αρχές, για να διατηρήσουν την πνευματική τους ελευθερία...
Και σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει τον άγιο Ιερομάρτυρα Ιερέα Τιμόθεο Strelkov, ο οποίος αφού εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά! 
Και έζησε κρυπτόμενος μέχρι το 1930 μία ζωή Κατακομβίτου Κληρικού, "τελώντας καθημερινά την Θεία Λειτουργία ανάμεσα σε τέσσερεις τοίχους", οπότε και συνελήφθη, βασανίσθηκε και θανατώθηκε (ξανά!) με διαμελισμό! Κατά τον Danilushkin οι πρώτες μυστικές εκκλησιαστικές κοινότητες εμφανίσθηκαν αμέσως μετά το Ανάθεμα του Πατριάρχου Τύχωνος κατά των Κομμουνιστών, το 1918 (Danilushkin, σελ. 522). 
Ο Αρχιεπίσκοπος Λάζαρος Zhurbenko (βλ. σχετική αναφορά στά επόμενα) σημειώνει, ότι οι πρώτες κατακόμβες εμφανίσθηκαν το 1922, με το Σχίσμα των Ανακαινιστών, με την ευλογία του Στάρετς της Όπτινα οσίου Νεκταρίου, με πρώτη μυστική κοινότητα εκείνη του Kozlovsk (σήμερα Michurinsk), του Μεγαλοσχήμου Αρχιμανδρίτου Ιλλαρίωνος.
 
Μέ την "Διακήρυξη" του 1927, οι αθεϊστικές Αρχές πέτυχαν - κατά τον Πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Γκράμπε, έπειτα Επίσκοπο Γρηγόριο της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς - την δημιουργία μιας "νομικώς και κανονικώς τερατώδους πλάνης και μιας παγκόσμιας μπλόφας, στηριζομένης εις το ψεύδος και την απάτην", δηλαδή μιας "Εκκλησίας" στην υπηρεσία της Σοβιετικής πολιτικής και προπαγάνδας. (Γ. Γκράμπε, "Η νομική και κανονική θέσις του Πατριαρχείου Μόσχας", 1971, σελ. 11). […]
Ενδεικτικές του ρόλου της υπό τον Μητροπ. Σέργιο «Αγίας Πατριαρχικής Συνόδου» ήταν οι πρώτες ενέργειές της:
Τόν Ιούλιο του 1927 ο Μητροπ. Σέργιος με έγγραφό του, το οποίο υπέγραφαν άλλοι τέσσερεις Επίσκοποι, στράφηκε ανοικτά κατά του Πάπα και του Αγγλικανού Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρυ (επειδή είχαν τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στό θέμα των θρησκευτικών διωγμών) και βεβαίωσε, ότι "εν τη Σοβιετική Ενώσει ουδέποτε υπήρξαν, ουδέ σήμερον υφίστανται θρησκευτικοί διωγμοί", αλλά "κρατεί πλήρως ελευθερία συνειδήσεως" (Π. Ν. Τρεμπέλα, "Τό αυτοκέφαλον της εν Αμερική Μετροπόλια"· και "Κ.Γ.Ο.", τ. 1983, σελ. 214).
Ακόμη, την 29η Σεπτ. 1927 εκδόθηκε η υπ' αρθμ. 549 Εγκύκλιος, με την οποία επιβλήθηκε το "επ' εκκλησίαις" μνημόσυνο των Σοβιετικών Ηγετών και απαγορεύθηκε το μνημόσυνο των εξορίστων Επισκόπων. (Επιβάλλεται να αναφερθεί στό σημείο αυτό, ότι το Φθινόπωρο του 1927 δολοφονήθηκε ο Επίσκοπος Ιερόθεος του Βελίκ - Ουστίνσκ, επειδή αρνήθηκε να μνημονεύσει τους αθέους Σοβιετικούς Ηγέτες). 
Την 6. 8. 1927 ο Μητροπ. Σέργιος κήρυξε τα Μυστήρια των αντιφρονούντων πρός αυτόν Αρχιερέων άκυρα και όρισε την αναμύρωση όσων βαπτίζονταν εκτός κοινωνίας με το εκκλησιαστικό του σχήμα. 
Μέχρι το 1929 15 Επίσκοποι είχαν φυλακιστεί ή εξοριστεί, ο Μητροπ. Κύριλλος είχε εξοριστεί στό Turukhansk και 40 περίπου Επίσκοποι είχαν τιμωρηθεί για την ανυπακοή τους με δυσμενή μετάθεση. (Vl. Rusak, “Svidetel’ stvo” σελ. 175 και Gubonin, σελ. 409).
Αυτό το μοντέλο της ελεγχόμενης από το αθεϊστικό Κράτος "Εκκλησίας" (τό οποίο στην ιστορική συνέχεια έμεινε γνωστό σάν "Σεργιανισμός"), απορρίφθηκε από το σύνολο σχεδόν της Ρωσικής Ιεραρχίας. 
Από τους 150 περίπου Επισκόπους που υπήρχαν στη Ρωσία το 1927, οι 80 τοποθετήθηκαν εναντίον της Διακηρύξεως, 17 την απέρριψαν χωρίς να δημοσιοποιήσουν την θέση τους και 9 αρχικά την απέρριψαν και στη συνέχεια την αποδέχτηκαν (“Pravoslavnaia Russ” αριθμ. 14, 1587, Ιουλ. 15/28 1997, σελ. 7). Στούς Επισκόπους αυτούς δεν περιλαμβάνονται όσοι είχαν χειροτονηθεί μυστικά από τον Αρχιεπίσκοπο Ανδρέα της Ούφα (συνολικά 42).
Ήδη αμέσως μετά την Διακήρυξη, η σχετική Εγκύκλιος του Μητροπ. Σεργίου επιστράφηκε ομαδικά, από το σύνολο σχεδόν των ενοριών, σε κάποιες Επισκοπές μάλιστα σε ποσοστό 90% (Gubonin, σελ. 434).
Από τις πρώτες συλλογικές ενέργειες ήταν η "Ανοικτή Διαμαρτυρία" των κρατουμένων στο Στατόπεδο Σολόβκι Αρχιερέων, Κληρικών, αλλά και λαϊκών Ορθοδόξων (στην οποία γίνεται αναφορά στη συνέχεια) και η Σύνοδος του Γιαροσλάβ (27η Ιαν. - 9η Φεβρ. 1928), στην οποία τέσσερεις Αρχιερείς της περιφερείας (ο Μητροπολίτης του Γιαροσλάβ Αγαθάγγελος, οι Αρχιεπίσκοποι Σεραφείμ του Ούγκλις και Βαρλαάμ του Πέρμ και ο Επίσκοπος Ευγένιος του Ροστώφ), καταδίκασαν τον Σεργιανισμό...
Ακόμη, από επιστολή του Μητροπ. Ιωσήφ της Πετρουπόλεως προς τον Επίσκοπο Δημήτριο του Γκντώφ προκύπτει, ότι μόνο κατά το πρώτο επτάμηνο από την "Διακήρυξη" είχαν αποκηρύξει τον Μητροπ. Σέργιο 26 Αρχιερείς, εκτός βεβαίως από εκείνους που ήσαν εξόριστοι ή φυλακισμένοι.
Τό 1930 ο Μητροπ. Σέργιος ισχυρίσθηκε, ότι η "Πατριαρχική Εκκλησία" του αριθμούσε 163 Επισκόπους και 30.000 ενορίες, με 1 - 3 Ιερείς η κάθε μία, όμως τα στοιχεία αυτά είναι παραπλανητικά. Λ.χ. το 1934, μόλις 21 Επίσκοποι ενέκριναν την αναλήψη από τον Σέργιο του τίτλου του Μητροπολίτου Μόσχας, ενώ το 1943 μόλις 19 Επίσκοποι (εκλεκτοί του Στάλιν και πράκτορες των Σοβιετικών Μυστικών Ὑπηρεσιών), τον "ψήφισαν" Πατριάρχη Μόσχας. 
 
Την ίδια περίοδο πλέον των 80 Επισκόπων είχαν μαρτυρήσει στούς τόπους εκτελέσεως, φυλακίσεως, βασανισμού ή εξορίας.
Σε ό,τι αφορά τους Ιερείς, από τους 70.000 που υπήρχαν πρίν την Επανάσταση, το 1941 είχαν επιβιώσει μόλις 5. 665. 
 
Από τους υπολοίπους περίπου 65. 000, οι περισσότεροι είχαν πεθάνει στην εξορία, την φυλακή ή το εκτελεστικό απόσπασμα. 
 
(Μόνον μέχρι το 1930, σύμφωνα με στοιχεία της Σοβιετικής Μυστικής Αστυνομίας, είχαν φονευθεί 42.800 Κληρικοί).
Ακόμη, από τους 51. 918 ναούς και τα 20. 287 παρεκκλήσια πού υπήρχαν στην προεπαναστατική περίοδο, το 1941 υπήρχαν μόνον 4. 225 ναοί, αρκετοί κλειστοί και μουσεία. (Βλ. γενικά Πρωθιερέως Μιχαήλ Polsky, "Οι Νεομάρτυρες της Ρωσίας", Μόντρεαλ 1972· και "Κ.Γ.Ο.", τ. 1983, σελ. 420).
Τό 1932 ο Στάλιν ξεκίνησε ένα πενταετές πρόγραμμα εξαλείψεως της θρησκείας στη Σοβιετική Ένωση. 
Το 1937 όμως το 1/3 των κατοίκων αστικών περιοχών και τα 2/3 των κατοίκων των αγροτικών περιοχών, δήλωναν πίστη στό Θεό. Αυτό είχε σάν συνέπεια την ένταση των διωγμών, με αποτέλεσμα το 1937 να θεωρείται το πλέον αιματηρό στην εξέλιξη του αντεκκλησιαστικού διωγμού. 
Σύμφωνα με στοιχεία της ίδιας της Σοβιετικής Κυβερνήσεως το 1937 συνελήφθησαν 136.900 Κληρικοί και Μοναχοί, από τους οποίους οι 85.000 εκτελέστηκαν (“Orthodoxe de Presse” , φ. 204, Ιαν. 1996, σελ. 15). 
Σύμφωνα με άλλη πηγή από το 1917 μέχρι το 1980 είχαν εκτελεστεί περίπου 200.000 Κληρικοί, ενώ άλλες 500.000 είχαν φυλακιστεί ή εξοριστεί σε στρατόπεδα.
Ο Επίσκοπος Γρηγόριος Γκράμπε σημειώνει, ότι μετά την Διακήρυξη του 1927, "οι παλαιότεροι Επίσκοποι εκατηγόρουν τον Μητροπ. Σέργιον, ως καταχρασθέντα της εμπιστοσύνης του Μητροπ. Πέτρου, διακηρύσσοντες, ότι υπερέβη το όριον των δικαιωμάτων και καθηκόντων του, συνάπτων συμφωνίαν με την άθεον Σοβιετικήν Κυβέρνησιν, καταστάς ούτω ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.
Πολλοί Επίσκοποι διέρρηξαν πλήρως πάντα δεσμόν και επικοινωνίαν μετ' αυτού, ού ένεκα και κατεδιώχθησαν απηνώς υπό των Σοβιετικών Αρχών, ώστε αμυνόμενοι και διά την διατήρησιν της Πατρώας Πίστεως να οργανώσωσι ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, γνωστήν έκτοτε ως Εκκλησίαν των Κατακομβών" (αυτ., σελ. 11).
 
Μέ την θέση αυτή συμφωνεί και ειδικός πάνω σε θέματα Ρωσικής Ορθοδοξίας, ο Καθηγητής Σόλων Νινίκας (μέ την παρατήρηση, ότι φαίνεται να έχει μόνον υπ' όψη τους τους "Ιωσηφίτες" και ότι η ορολογία πού χρησιμοποιεί ["αποσχίσθηκαν" και "δημιούργησαν"], είναι αδόκιμη από Ορθόδοξη άποψη).
"Άλλοι Επίσκοποι - γράφει - θεώρησαν την Δήλωση του Μητροπολίτου Σεργίου ως προδοσία, ως απεμπόληση των δικαιωμάτων της Εκκλησίας, ως ἧττα των Χριστιανών. Πολλοί από τους δυσαρεστημένους προχώρησαν ακόμα πιό πέρα, αποσχίσθηκαν από την επίσημη Εκκλησία και δημιούργησαν την "Εκκλησία των Κατακομβών".
Επί κεφαλής της κινήσεως αυτής ετέθη ο τότε Μητροπ. Πετρουπόλεως Ιωσήφ και τον ακολούθησαν μερικές εκατοντάδες Ιερέων και αρκετοί πιστοί. 
Ἔτσι αρχίζει την Ιστορία της η λεγομένη "Εκκλησία των Κατακομβών" της Ρωσίας...
Εκτός νόμου και υπό συνεχή διωγμόν...
Τόν Μάϊο τοῦ 1991, βρέθηκε ὁ τάφος τοῦ μαρτυρικοῦ Πατριάρχου Τύχωνος καί τήν 19. 2. 1992 ἀνακομίσθηκε τό Λείψανό του, τό ὁποῖο βρέθηκε ἀδιάφθορο. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἄφθαρτα βρέθηκαν καί τά ἄμφια του, ἀκόμη καί τά φύλλα δάφνης πού ὑπῆρχαν στό φέρετρο (εἶχε κηδευθεῖ τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1925). Σύμφωνα μέ αὐτόπτες μάρτυρες στό ἄφθαρτο Λείψανο τοῦ ἁγ. Τύχωνος μποροῦσε κανείς νά διακρίνει μέ εὐκολία τά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του, ἐνῶ ἡ εὐωδία του ἦταν καταπληκτική...
Τήν 23. 3. 1992 περίπου 50 Πατριαρχικοί Ἐπίσκοποι - μέ προεξάρχοντα τόν Πατριάρχη Ἀλέξιο Β’ - συμμετεῖχαν στή μεταφορά τοῦ Λειψάνου στό Καθολικό τῆς Μονῆς, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται. 
Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε Συνοδικά πρῶτα ἀπό τήν Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς καί ἔπειτα ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας. (Περιοδικό "Πληροφόρηση" Μητροπ. Δημητριάδος, φ. Ἰουλίου - Αὐγού-στου 1992, σελ. 3).Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 25η Μαρτίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 19η Φεβρουαρίου.
Από την ζωή της Εκκλησίας αυτής, αναφέρονται χαρακτηριστικά γεγονότα, τα οποία διεγείρουν τον θαυμασμό και καταδεικνύουν το μεγαλείο της Πίστεως..» (Σόλων Νινίκα, "Οι Νέοι Μάρτυρες της Ρωσικής Εκκλησίας", σελ. 266). […]
 
_____________________________________________________
 
Σχόλιο Π. κοινωνίας και μια ελάχιστη συμβολή σε έναν μελλοντικό πρόλογο: ''Η επίσημη Εκκλησία του παρελθόντος σταύρωσε Τον Χριστό, η επίσημη Εκκλησία του μέλλοντος θα φέρει τον Αντίχριστο...''
 
«Καὶ πάντας καταλύσει τοὺς θεοὺς, (ο αντίχριστος) καὶ κελεύσει προσκυνεῖν αὐτὸν ἀντὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ καθεσθήσεται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, οὐ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις μόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς πανταχοῦ Ἐκκλησίας». ~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (P.G. 62, 482)
 
 
 
 
 

 

xrysostomos 7

ΛΟΓΟΣ

ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

 (ΤΡΙΑΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ)

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

 Ευλόγησον   Πάτερ.

 ΧΑΙΡΩ και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρού­μενα σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έ­λεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη­νυτής τού ερχομού της αγίας Τεσσαρακο­στής, τού ιατρικού λέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς την θεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσ­σαρακοστής. Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, άλλ' ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της.

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.
 
Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ὁδηγήσει στήν ἀγκάλη Σου περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μου μέ ἔχουν προσδέσει στή γῆ, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν λύσει ἀπό τή γῆ καί ἔχουν συντρίψει ὅλες τίς φιλοδοξίες μου στόν κόσμο.
 
Οἱ ἐχθροί μέ ἔχουν ἀποξενώσει ἀπό τίς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καί μέ ἔκαναν ξένο καί ἀπισυσχετισμένον ἀπό τή ζωή τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῶο βρίσκει πιό ἀσφαλές καταφύγιο ἀπό ἕνα ἄλλο πού ζῆ στήν ἡσυχία, ἔτσι κι ἐγώ. Καταδιωγμένος ἀπό τούς ἐχθρούς, ἔχω ἀνακαλύψει τό ἀσφαλέστερο καταφύγιο καί προφυλάσσομαι κάτω ἀπό «τή σκιά τῶν πτερύγων Σου», ὅπου οὔτε φίλοι οὔτε ἐχθροί μποροῦν νά ἀπωλέσουν τήν ψυχήν μου.
 
Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμα καί ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Αὐτοί μᾶλλον, παρά ἐγώ, ἔχουν ὁμολογήσει τίς ἁμαρτίες μου ἐνώπιον τοῦ κόσμου. Αὐτοί μαστίγωναν κάθε φορά πού ἐγώ δίσταζα νά τιμωρήσω τόν ἑαυτόν μου. Μέ βασάνιζαν, κάθε φορά πού ἐγώ προσπαθοῦσα νά ἀποφύγω τά βάσανα. Αὐτοί μέ ἐπέπληταν, κάθε φορά πού ἐγώ κολάκευα τόν ἑαυτόν μου. Αὐτοί μέ κτυποῦσαν κάθε φορά πού ἐγώ εἶχα παραφουσκώσει ἀπό τήν ἀλαζονεία.
 
Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε. ‘Ακόμη καί ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Κάθε φορά πού εἶχα κάνει τόν ἑαυτόν μου σοφό, αὐτοί μέ ἀποκάλεσαν ἀνόητο. Κάθε φορά πού εἶχα κάνει τόν ἑαυτόν μου δυνατό, αὐτοί μέ περιγέλασαν σάν νά εἴμουνα νάνος. Κάθε φορά πού θέλησα νά καθοδηγήσω ἄλλους, οἱ ἐχθροί μέ ἔσπρωξαν στό περιθώριο. Κάθε φορά πού ἔσπευδα νά πλουτίσω, αὐτοί μέ ἐμπόδισαν μέ σιδερένια χέρια. Κάθε φορά πού εἶχα σκεφθεῖ ὅτι θά κοιμόμουν πιά εἰρηνικά, αὐτοί ἄγρια μέ ξύπνησαν. Κάθε φορά πού προσπάθησα νά κτίσω ἑνα σπίτι γιά νά ζήσω ἐκεῖ χρόνια πολλά καί εἰρηνικά, αὐτοί τό κατεδάφισαν καί μέ ἔβγαλαν ἔξω.
 
Στ’ ἀλήθεια, Κύριε, οἱ ἐχθροί μου μέ ἔχουν ἀποσυνδέσει ἀπό τόν κόσμο καί ἅπλωσαν τά χέρια μου στό κράσπεδο τοῦ ἱματίου Σου.

Εὐλόγησε τούς ἐχθρούς μου, Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγώ τούς εὐλογῶ καί δέν τούς καταριέμαι.

Εὐλογησέ τους καί πλήθυνέ τους!

Πλήθυνέ τους καί κάνε τους ἀκόμα πιό σκληρούς ἐναντίον μου!

Ὥστε ἡ καταφυγή μου σέ Σένα νά μήν ἔχει ἐπιστροφή. Νά διαλυθεῖ ἡ κάθε ἐλπίδα μου στούς ἀνθρώπους σάν ἱστός ἀράχνης. Ν’ ἀρχίσει ἀπόλυτη γαλήνη νά βασιλεύει στήν ψυχή μου. Νά γίνει ἡ καρδιά μου τάφος τῶν δύο κακῶν διδύμων ἀδελφῶν μου: τοῦ θυμοῦ καί τῆς ἀλαζονείας. Νά μπορέσω νά ἀποθηκεύσω ὅλους τούς θησαυρούς μου «ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Νά μπορέσω γιά πάντα νά ἐλευθερωθῶ ἀπό τήν αὐταπάτη, ἡ ὁποία μέ περιέπλεξε στό θανατηφόρο δίκτυ τῆς ἀπατηλῆς ζωῆς.

Οἱ ἐχθροί μέ δίδαξαν νά μάθω αὐτό πού δύσκολα μαθαίνει κανείς, ὅτι δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει ἐχθρούς στόν κόσμο, ἐκτός ἀπό τόν ἑαυτό του!…
Εἶναι πράγματι δύσκολο γιά μένα νά πῶ ποιός μοῦ ἔκανε περισσότερο καλό καί ποιός περισσότερο κακό: Οἱ ἐχθροί ἤ οἱ φίλοι μου;
Γι’ αὐτό, εὐλόγησε Κύριε, καί τούς φίλους μου καί τούς ἐχθρούς μου…

 

(Πηγή: imaik.gr)

(Ματθαίου στ’ 14-21)

«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται»

Ευρισκόμεθα στο τέλος του πρώτου μέρους του Τριωδίου και από αύριο εισερχόμεθα στο δεύτερο μέρος του, την Μ. Τεσσαρακοστή. Μας δίδαξε ήδη η Εκκλησία μας την αρετή της ταπεινοφροσύνης, ως βασική προϋπόθεση της μετανοίας, κατά την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου. Μας βεβαίωσε την πραγματικότητα της σωτηρίας, όταν υπάρχει ειλικρινής μετάνοια, κατά την Κυριακή του Ασώτου. Και τέλος μας προέβαλε ανάγλυφο τον λόγο, για τον οποίο έχουμε ανάγκη μετανοίας και επιστροφής, το γεγονός δηλαδή της παγκοσμίου Κρίσεως, κατά την Κυριακή της Απόκρεω. Επειδή δε η Μ. Τεσσαρακοστή είναι περίοδος πνευματικοσωματικής προετοιμασίας και εισαγωγής στο πάθος του Χριστού μας, μας υπενθυμίζει η Εκκλησία σήμερα ένα σοβαρό και θλιβερό γεγονός, που έγινε αιτία να έλθει ο Χριστός στον κόσμο και να πάθει. Μας υπενθυμίζει την έξωση του ανθρώπου από τον Παράδεισο.

Όταν ο σημερινός άνθρωπος ακούει έξωση από τον Παράδεισο, το θεωρεί αστείο. Του φαίνεται «ωσεί λήρος» ο λόγος αυτός. Εάν μάλιστα είναι κάποιος «φιλελεύθερος» και προοδευτικός θεολόγος, θα δεχθεί το πράγμα με έννοια αλληγορική, μεταφορική.

Είναι παρατηρημένο, πως, όσον αφορά στην Aγια Γραφή, όσα μας συμφέρουν τα παίρνουμε κατά γράμμα. Σ’ όσα όμως (νομίζουμε πως) δεν μας συμφέρουν, δίνουμε αλληγορική ερμηνεία. Παρ’ όλ’ αυτά είναι και η έξωση εκ του Παραδείσου ένα από τα γεγονότα εκείνα, που δεν επιδέχονται αλληγορική ερμηνεία, γιατί είναι αλήθειες. Η έξωση απ’ τον Παράδεισο είναι το γεγονός του πνευματικού θανάτου του ανθρώπου, του χωρισμού του από τον Θεό διά της αμαρτίας. Το τραγικότερο δε σημείο της γνωστής αγιογραφικής διηγήσεως (Γεν. κεφ. γ’) είναι ότι, ενώ εδόθη από τον Θεό στον άνθρωπο η δυνατότητα της μετανοίας μέσα στον Παράδεισο, ακόμη, ο άνθρωπος δεν θέλησε να παραδεχθεί την πτώση του. Απλώς μεταβίβασαν την ευθύνη ο Αδάμ στην γυναίκα και η γυναίκα στο φίδι. Η πτώση του ανθρώπου, λοιπόν, υπήρξε φυσική, γεγονός της φύσεώς του, πτώση καθαρά δική του και όχι αποτέλεσμα δήθεν της θείας αυστηρότητας. Έπεσε δε ο άνθρωπος όχι μόνο γιατί έσφαλε, αμάρτησε, αλλά κυρίως γιατί δεν μετανόησε. Δεν παραδέχθηκε την αμαρτία του. Ναι, αδελφοί μου! Κραυγάζει απεγνωσμένα η λεγομένη επιστήμη, και ωρύεται, για να μας πείσει ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο, με απώτερο βέβαια σκοπό να αμφισβητηθεί η θεϊκή δημιουργία μας. Δεν χρειαζόμεθα όμως άλλην απόδειξη, για ν’ αποδειχτεί η πτώση μας. Ρωτήστε ένα παιδάκι: γιατί το έκαμες αυτό; Και θα πάρετε την απάντηση: Δεν το έκαμα εγώ, ο (τάδε) το έκαμε… Αυτή η μεταβίβαση της ευθύνης δεν αποδεικνύει την καταγωγή μας από τους Πρωτοπλάστους και την αλήθεια της αγιογραφικής διηγήσεως;

Η πτώση, λοιπόν, του πρώτου ανθρώπου -και μέσω αυτού ολοκλήρου της ανθρωπότητας- υπήρξε η αιτία της ελεύσεως του Χριστού μας στον κόσμο. Για να μας οδηγήσει και πάλι «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Ο Χριστός όμως χειραγωγεί τον άνθρωπο διά της οδού της μετανοίας και της ολοκληρωτικής αφοσιώσεως στον Θεό. Γι’ αυτό είναι τόσον έντονος ο λόγος περί μετανοίας την Μ. Τεσσαρακοστή. Γιατί χωρίς αναγνώριση της πτώσεως και ειλικρινή επιστροφή δεν επιτυγχάνει ο άνθρωπος τον εξαγιασμό του, την ένωσή του με τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του αληθινού Υιού Του.

Πόσοι όμως βλέπουν έτσι την Μ. Τεσσαρακοστή σήμερα; Για τους περισσοτέρους μας έχει ισοπεδωθεί κάθε διάθεση πνευματικής ανατάσεως. Και το χειρότερο είναι ότι δεν αρκείται ο κατ’ όνομα χριστιανισμός της εποχής μας στα έργα της ασωτίας του, αλλά έχει το θράσος ν’ απαιτεί να τα αναγνωρίσει και η Εκκλησία, ο Χριστός, να προσαρμοσθεί το Ευαγγέλιο στις διαθέσεις και τα μέτρα του… Γι’ αυτό από τον αποπροσανατολισμένο χριστιανικά κόσμο ποιμένας θεωρείται όποιος θα παραδεχθεί, έστω και «φιλοσοφικά», τον Καρνάβαλο και την ασωτία του, και όχι όποιος ευαγγελικά θα υποδείξει τις ανυπολόγιστες ηθικές συνέπειες των ρωμαϊκών οργίων, που με το ένδυμα της ψυχαγωγίας επιζούν και στην εποχή μας.

Η μετάνοια του ανθρώπου, για την οποία θα είναι από σήμερα βασικά ο λόγος, δεν είναι μια στιγμιαία αλλαγή καταστάσεως. Μια απλή μετάβαση από τα έργα του σκότους στα έργα του φωτός. Μετάνοια είναι μια συνεχής διαδικασία, που παρασταίνεται σχηματικά με μια σειρά αυξομειουμένων καμπυλών. Είναι ένα πεδίο μάχης εναντίον εχθρού, που από την στιγμή της πτώσεως διεκδικεί την ψυχή του ανθρώπου. Είναι αδιάκοπη προσπάθεια για το ξερίζωμα της κακής επιθυμίας, που αποτελεί και την ρίζα της αμαρτίας. Δεν αμαρτάνει το σώμα. Δεν νηστεύουμε, για να το εξουθενώσουμε. Το σώμα επλάσθη καλό και άγιο. Η ψυχή φταίει. Γιατί σ’ αυτήν ριζώθηκε η κακή επιθυμία. Εγκρατευόμεθα, λοιπόν, για να εξουθενωθεί η επιθυμία.

Όπως όμως σε κάθε αγώνα, έτσι και στον πνευματικό, που είναι ο ταχύτερος και αποφασιστικότερος, γιατί έχει διαστάσεις αιώνιες, χρειάζονται τα κατάλληλα όπλα. Αυτά τα όπλα μας υποδεικνύουν σήμερα και η αποστολική (Ρωμ. ιγ’ 13 έ.) και η ευαγγελική περικοπή. «Όπλα του φωτός» τα ονομάζει ό Απ. Παύ­λος. Και τα παρουσιάζει. Τα όπλα που υποδεικνύει ο Απόστολος είναι κυρίως τα αμυντικά. Η εκρίζωση των παθών. Η θανάτωση των σκοτεινών εκείνων αντιπάλων, που συντελούν στην αποξένωσή μας από τον Θεό. Τα επιθετικά μας όπλα τα παρουσιάζει εντονότερα η ευαγγελική περικοπή. Είναι η συγχωρητικότητα προς τους συνανθρώπους μας. Η αληθινή νηστεία, όχι δηλαδή απλή αποχή από τροφές, αλλά και πνευματική, αποχή από πάθη. Και τέλος η προσκόλλησή μας στον Θεό, ως τον μοναδικό θησαυρό μας. Χωρίς τα όπλα αυτά η διεξαγωγή του πνευματικού μας αγώνος είναι αδύνατη. Είναι ακατόρθωτη και η βίωση του μηνύματος της Μ. Τεσσαρακοστής. Και η Εκκλησία επιμένει να απευθύνει το προσκλητήριο αυτό και σήμερα, όπως κάνει αδιάκοπα δύο χιλιάδες χρόνια. Γιατί τα έργα του σκότους ή του φωτός δεν προσδιορίζονται από τις εποχές, αλλ’ από την ψυχή του ανθρώπου, που μένει σε κάθε εποχή η ίδια. Θέλετε ένα παράδειγμα της αλήθειας αυτής;

Ένας νέος, σοφός και κοσμικός με όλη τη σημασία της λέξεως, ένας «σύγχρονος» νέος, μολονότι μας χωρίζουν 1500 χρόνια από την εποχή του, ήταν ο Αυγουστίνος. Όλα του τα πολύτιμα προσόντα τα δαπανούσε στα έργα του σκότους. Και μια μέρα έντονης εσωτερικής πάλης άκουσε μια παιδική φωνή, που του ‘λεγε. «Πάρε και διάβασε». Γεμάτος απορία μπήκε στο γραφείο του και είδε στο έδαφος μερικά χειρόγραφα. Τα πήρε στα χέρια του και οι πρώτες φράσεις, που διάβασε, ήταν οι λόγοι του Απ. Παύλου, που ακούσαμε σήμερα: «αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα έργα του φωτός… μη κώμοις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω…». Κι’ αυτό ήταν το έναυσμα της επιστροφής του Αυγουστίνου.

Αδελφοί μου!

Με τους ίδιους λόγους, που ο Θεός κάλεσε τον ιερό Αυγουστίνο, για να τον μεταβάλει από άνθρωπο του σκότους σε τέκνο φωτός, καλεί και μας η Εκκλησία μας σήμερα σε μετάνοια και επιστροφή, ενώ έξω από τις εκκλησίες στολίζεται η επίφαση της χαράς και το προσωπείο της ευφροσύνης, ο Καρνάβαλος. «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται οι βουλόμενοι αθλήσαι, εισέλθετε…».

 

(ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, «ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ – Κηρυγματικές σκέψεις στα ευαγγελικά αναγνώσματα», ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ", ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)

 

Πηγή  κειμένου: impantokratoros.gr

 

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ

ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΒΒΑ ΑΜΜΩΝΑ

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΗΣΥΧΑΣΤΩΝ

 

    Η επιθυμία να εξετάζης με περιέργεια την Αγ. Γραφή γεννά εχθρότητα και διαμάχη, ενώ ο θρήνος για τις αμαρτίες φέρνει την ειρήνη. Είναι αμαρτία για τον μοναχό πού κάθεται στο κελλί του, να εξετάζη με περιέργεια την Αγ. Γραφή παραμελώντας τις αμαρτίες του.

 Όποιος απασχολεί την σκέψι του, πριν γνωρίση τον εαυτό του, με το πως ήταν γραμμένα τα διάφορα γραφικά χωρία, αυτός έχει περιέργεια στην καρδιά και είναι φοβερά αιχμάλωτος στο πάθος του αυτό.

 Όποιος όμως φυλάγεται απ' αυτή την αιχμαλωσία, επιδιώκει να ταπεινώνεται ενώπιον του Θεού. Όποιος αναζητεί υλικό ομοίωμα του Θεού, βλασφημεί τον Θεό. Όποιος όμως φροντίζει να Τον τιμήση, αγαπά να ζη με καθαρότητα και φόβο Θεού.

Όποιος σέβεται τις εντολές του Θεού και τις τηρεί σαν χρεώστης, αυτός γνώρισε τον Θεό.

 Μην αναζήτησης τις υψηλές θεολογικές έννοιες, ενώ ακόμη ζητάς την βοήθεια τον Θεού, για να έλθη και να σε σώση από την αμαρτία. Οι υψηλές θεολογικές έννοιες μόνες τους έρχονται, όταν η ψυχή αγνισθή και καθαρισθή. Όποιος στηρίζεται στις δικές του γνώσεις και επιμένει στο θέλημά του, προκαλεί εχθρότητα και δεν μπορεί να ξεφύγη από τον δαίμονα που φέρνει στην καρδιά την λύπη.

Όποιος διαβάζει την Αγία Γραφή και την ερμηνεύει με την δική του γνώμη και επιμένει σ' αυτή λέγοντας «αυτό πού σκέπτομαι είναι οπωσδήποτε σωστό», αυτός αγνοεί την κατάστασί του, αγνοεί ότι δεν έχει ούτε δόξα ούτε πλούτο πνευματικό.

 Όποιος όμως διαβάζει και λέει «δεν γνωρίζω το σωστό, γιατί είμαι ατελής άνθρωπος», αυτός δοξάζει τον Θεό. Σ' αυτόν κατοικεί ο πλούτος της θ. χάριτος, σύμφωνα με την δεκτικότητά του.

  Μη θέλησης να συζήτησης τους λογισμούς σου αδιάκριτα με τον καθένα, παρά μόνο με τους πνευματικούς σου πατέρες, για να μη προκαλέσης θλίψι στην καρδιά σου.

Πρόσεχε τα λόγια σου για να έχης σε υπόληψι τον πλησίον σου.

Δίδαξε την γλώσσα σου να προφέρη με συναίσθησι τα λόγια του Θεού και το ψεύδος θα απομακρυνθή από σένα.

Η επιθυμία της δόξης των ανθρώπων γεννά το ψεύδος, ενώ η ταπεινή αποφυγή της αυξάνει τον θειο φόβο μέσα στην καρδιά.

 Μη θέλησης να γίνης φίλος των ενδόξων του κόσμου αυτού, για να μην ατονήση μέσα σου η δόξα του Θεού.

  Εάν κάποιος κατακρίνη ενώπιόν σου τον αδελφό του και τον εξουδενώνη και αποκαλύπτη αμαρτίες του, μη θελήσης να συμφωνήσης μαζί του, για να μη σε παρασύρη σε ανεπιθύμητα κακά.

Η απλότης και η εξουδένωσις του εαυτού μας αγνίζουν την καρδιά από την αμαρτία.

Όποιος συμπεριφέρεται στον αδελφό του με δολιότητα, δεν θ' αποφύγη τις θλίψεις.

Όποιος άλλο λέει με το στόμα και άλλο κρύβει πονηρά στην καρδιά, ματαιοπονεί σε κάθε πνευματική του εργασία. Μη προσκολληθής σε τέτοιον άνθρωπο, για να μη σε μολύνη με το μιαρό δηλητήριό του.

Ζήσε μαζί με άκακους, για να συμμετέχης στην δόξα και στην καθαρότητά τους.

Μη φερθής με πονηρία σε κανένα, για να μη χάσης τους κόπους σου.

Να συμπεριφέρεσαι με ευθύτητα σε όλους, για να νοιώσης μέσα σου την θεία ειρήνη.

 

Υγιαίνετε εν Αγίω Πνεύματι

Αμήν