Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας (Κέρκυρα, 10 Φεβρουαρίου 1776 - Ναύπλιο, π.ημ. 27 Σεπτεμβρίου / ν.ημ. 9 Ὀκτωβρίου 1831) Ἕλληνας πολιτικὸς καὶ διπλωμάτης. Διετέλεσε Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας καὶ πρῶτος Κυβερνήτης τοῦ ἀνεξάρτητου Ἑλληνικοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖο ἵδρυσε ἐκ θεμελίων καὶ μὲ τὴν προσωπική του περιουσία.
Εἰδοποιήθηκε πὼς θὰ τὸν σκοτώσουν ὅταν θὰ πάει στὴν ἐκκλησία, κάθε Κυριακὴ καθὼς πήγαινε. Ἔλειψε μιὰ Κυριακή. Πρὶν τὴν ἑπόμενη ξαναπληροφορείται πάλι πὼς ὅταν θὰ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία γιὰ τὸν ὄρθρο, θά του τὴν ἔχουν στημένη, καὶ θὰ τὸν σκοτώσουν.
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Καποδίστρια:
«Ἀδυνατῶ νὰ λείψω δύο συνεχόμενες Κυριακὲς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, ἂς μὲ σκοτώσουν...»
Στὶς 5:35 τὸ πρωὶ τῆς 27ης Σεπτεμβρίου 1831 ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας δέχθηκε δολοφονικὴ ἐπίθεση ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο καὶ τὸν Γεώργιο Μαυρομιχάλη ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα, ὅπου μετέβαινε γιὰ νὰ ἐκκλησιασθεῖ καὶ ἔπεσε νεκρός. Ὁ μόνος ποὺ τὸν συνόδευε ἦταν ὁ μονόχειρας σωματοφύλακάς του, ὀνόματι Κοκκώνης.
Ὁ Κωνσταντῖνος Μαυρομιχάλης ἐφονεύθη ἐπὶ τόπου ἀπὸ τοὺς προστρέξαντες, οἱ ὁποῖοι κυριολεκτικῶς τὸν λυντσάρισαν. Ὁ Γεώργιος Μαυρομιχάλης ζήτησε προστασία στὴ Γαλλικὴ Πρεσβεία. Κατόπιν ἐπιμόνου ἀπαιτήσεως τοῦ συγκεντρωμένου πλήθους, ποὺ ἀπείλησε ὅτι θὰ κάψει τὴν πρεσβεία, ὁ αντιπρεσβευτής βαρόνος Ρουάν τον παρέδωσε στὶς ἀρχές. Ὁ Γεώργιος Μαυρομιχάλης καταδικάσθηκε σὲ θάνατο ἀπὸ στρατοδικεῖο καὶ ἐθανατώθη δια τουφεκισμοῦ τὸ πρωὶ τῆς 10ης Ὀκτωβρίου 1831.
Ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία τίμησε τὸν Κυβερνήτη, δίνοντας τὸ ὄνομά του σὲ δημόσιους χώρους καὶ ἱδρύματα, ὅπως στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, ὁ ἐπίσημος τίτλος τοῦ ὁποίου εἶναι Ἐθνικὸ καὶ Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ἀκόμη, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἀπεικονίζεται στὸ κέρμα των 20 λεπτῶν τῆς ἑλληνικῆς ἔκδοσης τοῦ εὐρώ.Λυγερός 60ο Γυμνάσιο Αθηνών, 19/03/2019
 
 
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2020/03/blog-post_27.html#more
Γράφει ὁ Λεωνίδας Παππάς, Πρώην πρόεδρος «Ὁμόνοιας»

 
Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ. γιὰ τὴν μὴ τέλεση τῶν ἀκολουθιῶν, θυμήθηκα ἕνα περιστατικὸ πού μου εἶπε ἡ 86χρονη σήμερα Ἑλένη Κυριαζάτη (κόρη τοῦ Χρήστου Πυλιου). Μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἀλβανίας ἐξορίστηκαν πολλὲς οἰκογένειες ἀντιφρονούντων στὴν Κρούγια (λίγα χλμ βόρεια τῶν Τιράνων). Τὸ 1946 στὸ στρατόπεδο έπιασε ἐπιδημία καὶ πέθαναν πάνω ἀπὸ 100 παιδιά, στὴν πλειοψηφία τοὺς ἑλληνόπουλα, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ πρῶτος ξάδερφος τοῦ πατέρα μου Λευτέρης Παππάς μόλις 2 χρονῶν. 

Ὁ δικτάτορας ἀνησύχησε μήπως αὐτὸ ἀποτελέσει ἀφορμὴ ξεσηκωμοῦ, ἐνδεχόμενος νὰ τοῦ εἶχε ἀπομείνει λίγη ἀνθρωπιὰ πρὶν ἡ ἐξουσία τὸν μετατρέψει σὲ τέρας καὶ ὄχι μόνο ἐπέτρεψε νὰ γίνει λειτουργία ἀλλὰ πῆγε στὸ στρατόπεδο συγκέντρωσης μαζὶ μὲ τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας Παΐσιο. Νὰ θυμίσω ὅτι τότε ἡ θρησκεία διώκονταν ἀλλὰ δὲν ἀπαγορευόταν. Ἡ διὰ νόμο ἀπαγόρευση... κάθε θρησκευτικοῦ συμβόλου καὶ ἔκφρασης ἦρθε τὸ 1967. 
 
Ἡ κυρὰ Λένη, 10 χρονῶν τότε, θυμόταν ὅτι κάποιες γυναῖκες ρώτησαν τὸ Ἀρχιεπίσκοπο ἂν κάνει νὰ κοινωνήσουν γιατί δὲ νήστεψαν καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπε «θὰ τὶς πάρω ἐγὼ τὶς ἁμαρτίες σας, νὰ κοινωνήσετε ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι».
 
Γιὰ τὸ Γένος μας, ἡ ἐκκλησία ἦταν τὸ καταφύγιο σὲ κάθε δοκιμασία καὶ ὄχι ἡ ἀποστροφή. Στὰ 2.000 χρόνια παρουσίας της πρέπει νὰ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνει κάτι τέτοιο. 

 

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ 
 


πηγή

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

 Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς  Α.Π.Θ.


  1. Γιά ποιούς λόγους ἀναφερόμαστε στήν θαυμαστή διάσωση;

Ἀπό δύο λόγους παρακινηθήκαμε νά ὑπενθυμίσουμε τήν σωτηρία τῆς Λήμνου ἀπό θανατηφόρα λοίμωξη, μπροστά στήν ὁποία ἡ τότε ἰατρική κοινότητα σήκωσε τά χέρια της ἀδυνατοῦσα νά παρέμβει θεραπευτικά. Οἱ ἴδιοι οἱ γιατροί ἐφοβοῦντο νά πλησιάσουν τήν προσβληθεῖσα πολίχνη, οἱ κάτοικοι τῆς ὁποίας, τρομοκρατημένοι ἀπό τήν ἀπειλή, τελικά προσκάλεσαν τόν παρεπιδημοῦντα στό νησί ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος μέ προσευχητική παρέμβαση σταμάτησε θαυματουργικά τήν λοίμωξη καί ἔσωσε τήν πολίχνη καί τό νησί ἀπό τά θανατηφόρα πλήγματα τῆς λοιμικῆς νόσου.

Ὁ ἕνας λόγος εἶναι ἡ ἑορτολογική ἐπικαιρότητα. Γιορτάσαμε πρόσφατα, τήν περασμένη Κυριακή (Β´ Νηστειῶν), τήν μνήμη τοῦ μεγάλου, τοῦ μεγίστου, αὐτοῦ Ἁγίου καί Θεολόγου γιά δεύτερη φορά, ἀφοῦ γιορτάζουμε ἐπίσης τήν μνήμη του καί στίς 14 Νοεμβρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του (†1359). Ἡ δευτέρωση αὐτή τῆς μνήμης του ὀφείλεται εἰς τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὅτι μέ τούς ἀγῶνες καί τήν διδασκαλία του προφύλαξε γιά δεύτερη φορά τήν Ὀρθοδοξία ἀπό τό νά περιπέσει σέ αἵρεση καί πλάνη. Ἡ πρώτη φορά ἦταν ἡ διάσωση ἀπό τήν φοβερή, μακροχρόνια αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, πού εἶχε ἀνατολικές καταβολές καί ἐπεχείρησε νά περάσει μέσα στήν Ἐκκλησία τίς ἐχθρικές πρός τίς εἰκόνες γνῶμες τῶν Ἑβραίων καί τῶν Μουσουλμάνων.



Ἀποφεύχθηκε ἔτσι ὁ κίνδυνος τοῦ ἐξανατολισμοῦ τοῦ Χριστιανισμοῦ, νά καταντήσει δηλαδή παρακλάδι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ὅπως συνέβη ἐν πολλοῖς μέ τόν Μωαμεθανισμό. Μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ καί τίς ἀποφάσεις τῶν συνόδων στίς ὁποῖες κυριάρχησε ἡ διδασκαλία του (1341, 1347, 1351), καί ἀποκρούσθηκαν οἱ πλάνες τοῦ δυτικοῦ μοναχοῦ Βαρλαάμ τοῦ Καλαβροῦ, πού εἶναι καί πλάνες τοῦ Παπισμοῦ, γιά τό ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι κτιστή, ὅτι δηλαδή δέν ὑπάρχει ἄκτιστη Θεία Χάρη καί Ἐνέργεια πού ἐνεργεῖ ἐπί τῶν κτισμάτων, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέφυγε τόν κίνδυνο τοῦ ἐκδυτικισμοῦ, τοῦ ἐκλατινισμοῦ, καί ἐκράτησε ἔτσι ἀνόθευτη τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου ἀπό ἀνατολικές καί δυτικές ἐπιρροές, ἔμεινε γνήσια μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς μᾶς ἄνοιξε τόν ἄπειρο κόσμο τῆς ἄκτιστης Χάρης τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Θείου Φωτισμοῦ, ὁ ὁποῖος παραμένει κλειστός σέ ὅσους βιωματικά τόν ἀγνοοῦν καί κινοῦνται μέσα στά πεπερασμένα ὅρια καί τίς μέτριες δυνατότητες τοῦ ἀνθρώπινου Ὀρθολογισμοῦ καί τοῦ Δυτικοῦ Διαφωτισμοῦ.

Ὁ δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο ἀποφασίσαμε νά ὑπενθυμίσουμε τήν θαυμαστή διάσωση τῆς Λήμνου ἔγκειται εἰς τό ὅτι αὐτές τίς ἡμέρες, ἐξ αἰτίας τοῦ κορονοϊοῦ ἔχει διασπαρῆ τόσος φόβος καί τόσος πανικός στούς ἀνθρώπους παγκοσμίως, ἀλλά καί τελείως ἀδικαιολόγητα μεταξύ τῶν Χριστιανῶν, ὡσάν νά ἔχει ἐκλείψει παντελῶς ἡ πίστη καί ἡ ἐλπίδα στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἰός τῆς ἀπιστίας εἶναι πολύ χειρότερος ἀπό τόν κορονοϊό, ὅταν μάλιστα προσβάλει ἀνθρώπους πιστούς καί μάλιστα κληρικούς, πού θά ἔπρεπε νά πιστεύουν στήν παντοδυναμία καί ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, εἰς τό ὅτι ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς φύσεως, ὅλοι οἱ φυσικοί νόμοι ὑπακούουν στό θέλημα καί στίς ρυθμίσεις τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νά ἀναστείλει ἤ νά ἐπαναρυθμίσει τήν λειτουργία τους. Αὐτός ἠμπορεῖ καί νά ἐξαφανίσει τίς λοιμώξεις καί νά φωτίσει ἀκόμη καί τούς ἀπίστους ἰατρούς, μικροβιολόγους, λοιμωξιολόγους, καί ἄλλους νά βροῦν τά κατάλληλα ἐμβόλια γιά τήν ἐκδίωξη τῆς ἴωσης καί τῆς λοίμωξης. Καί ἀντί πρός τήν κατεύθυνση αὐτή νά κινηθοῦμε ὅλοι, ἀφήσαμε τούς ἐκ πεποιθήσεως ἀπίστους καί ἀθέους νά ἐκμεταλλευθοῦν τόν φόβο καί τήν ἀγωνία τῶν ἀνθρώπων, συνιστώντας νά φύγουμε μακριά ἀπό τίς ἐκκλησίες, μακριά δηλαδή ἀπό τούς χώρους, ὅπου κατ᾽ ἐξοχήν διά τῶν μυστηρίων καί τῆς κοινῆς προσευχῆς ἐνεργεῖ ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ, μέ συνέπεια νά γίνουμε εὐκολώτερα θύματα τῆς λοιμώδους νόσου, χωρίς τήν σκέπη καί τήν προστασία τοῦ Θεοῦ, θύματα τοῦ ἀνθρωποκτόνου Διαβόλου καί τῶν συνεργατῶν του.

  1. Ὅσοι μεταλαμβάνουν δέν κινδυνεύουν

Χάρηκα πολύ, ὅταν στό Διαδίκτυο διάβασα αὐτές τίς ἡμέρες ὅτι ἕνας Ἁγιορείτης Γέροντας, ὁ μακαριστός π. Διονύσιος τῆς Κολιτσοῦς, εἶχε προφητεύσει ὅτι θά ἔλθει μία παγκόσμια φοβερή λοίμωξη πού θά προσβάλει πλῆθος ἀνθρώπων καί ὅτι δέν θά προσβάλλονται μόνον αὐτοί πού θά πηγαίνουν στούς ναούς καί θά κοινωνοῦν τήν Θεία Μετάληψη ἀπό τό Ποτήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Αὐτό μᾶς παραπέμπει εὐθέως στό πῶς διέσωσε ὁ Θεός τούς Ἑβραίους ἀπό τά χέρια τοῦ Φαραώ τῆς Αἰγύπτου, ὁ ὁποῖος παρά τίς ἐννέα φοβερές πληγές καί μάστιγες πού προκάλεσε ὁ Θεός, ὥστε νά πεισθεῖ νά συμφωνήσει στήν ἀπελευθέρωση τῶν Ἰουδαίων, στήν ἔξοδό τους ἀπό τήν Αἴγυπτο, ἔμεινε ἀμετάπειστος, ἀνυπάκουος, δέν πίστευε στήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Ὁπότε ὁ Θεός προκάλεσε τήν δέκατη φοβερή πληγή, νά πεθάνουν σέ μία νύκτα στήν Αἴγυπτο ὅλα τά πρωτότοκα καί τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ζώων, ἐκτός ἀπό τά πρωτότοκα τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι πῆραν ἐντολή ἀπό τόν Θεό διά τοῦ Μωϋσέως νά σφάξουν ἀρνιά καί νά χρίσουν μέ τό αἷμα τους τίς εἰσόδους τῶν σπιτιῶν τους, ὥστε νά ἐξαιρεθοῦν ἀπό τό φοβερό θανατικό: «Καί διελεύσομαι ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἐν τῇ νυκτί ταύτῃ καί πατάξω πᾶν πρωτότοκον ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἀπό ἀνθρώπου ἕως κτήνους καί ἐν πᾶσι τοῖς θεοῖς τῶν Αἰγυπτίων ποιήσω τήν ἐκδίκησιν· ἐγώ Κύριος. Καί ἔσται τό αἷμα ὑμῖν ἐν σημείῳ ἐπί τῶν οἰκιῶν, ἐν αἷς ὑμεῖς ἐστε ἐκεῖ, καί ὄψομαι τό αἷμα καί σκεπάσω ὑμᾶς, καί οὐκ ἔσται ἐν ὑμῖν πληγή τοῦ ἐκτριβῆναι, ὅταν παίῳ ἐν γῇ Αἰγύπτῳ»[1].Ἡ πραγματοποίηση αὐτῆς τῆς ἀπειλῆς, πού περιέλαβε καί τά πρωτότοκα τῆς βασιλικῆς αὐλῆς, καί ἡ γενική κατακραυγή τοῦ λαοῦ τῆς Αἰγύπτου, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε σπίτι Αἰγυπτίου πού νά μή θρηνεῖ θύματα, ἀναγκασε ἆρον-ἆρον μέσα στήν νύκτα τόν Φαραώ νά καλέσει τόν Μωϋσῆ καί τόν Ἀαρών καί νά ἐπιτρέψει τήν ἔξοδο τῶν Ἰουδαίων ἀπό τήν Αἴγυπτο: «Καί ἐκάλεσε Φαραώ Μωϋσῆν καί Ἀαρών νυκτός καί εἶπεν αὐτοῖς· ἀνάστητε καί ἐξέλθετε ἐκ τοῦ λαοῦ μου καί ὑμεῖς καί οἱ υἱοί Ἰσραήλ· βαδίζετε καί λατρεύσατε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν, καθά λέγετε»[2].

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὁ νέος Ἰσραήλ τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ μετά τήν ἀπόρριψη τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ, εἴμαστε ὄχι ἁπλῶς σφραγισμένοι ἀπό τό αἷμα τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου ἐξωτερικά, ἀλλά ἔχομε τόν Χριστό ὁλόκληρο μέσα μας, τό σῶμα καί τό αἷμα Του στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, εἴμαστε σύναιμοι καί σύσσωμοι Χριστοῦ, καί δέν μᾶς ἐγγίζουν οἱ ὁποιεσδήποτε λοιμώδεις ἐπιδημίες ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά πλήξουν τούς ἀνθρώπους. Ὁ θάνατος θά μᾶς εὕρει, ὅταν ὁλοκληρωθοῦν, ὅταν συμπληρωθοῦν τά ὅρια τῆς ἐπίγειας ζωῆς πού ἔθεσε ὁ Θεός γιά τόν καθένα μας, ὅπως διδάσκουν οἱ θεοφώτιστοι Ἅγιοι Πατέρες[3]. Καί ἄν συνέβη ἤ συμβεῖ καί κάποιος πιστός Χριστιανός νά προσβληθεῖ ἀπό τόν θανατηφόρο ἰό καί νά ἀποθάνει, αὐτό δέν ὀφείλεται στό ὅτι δέν τόν ἐσκέπασε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἰς τό ὅτι συμπληρώθηκαν τά ὅρια τῆς ζωῆς πού τοῦ εἶχε προκαθορίσει ὁ Θεός γιά τήν ἐπί γῆς παρουσία του.

Εἶναι γι᾽ αὐτό νά ἀπορεῖ καί νά λυπᾶται κανείς γιά τό κλῖμα ἀπιστίας καί ἀμφισβήτησης τῆς ἄκτιστης καί πανσθενουργοῦ ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ, πού διασπείρεται ἀπό τούς ἀπίστους καί ἀθέους μαζί μέ τήν διασπορά τοῦ ἀνθρωποκτόνου ἰοῦ. Δέν κατανοοῦν ὅτι ἐκτός ἀπό τήν κτιστή ὑλική πργματικότητα, πού ἐμπίπτει στίς αἰσθήσεις μας καί γίνεται ἀντικείμενο ἔρευνας ἀπό τήν κάθε εἴδους ἐπιστήμη, ὑπάρχει καί ὁ ἀπέραντος κόσμος τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ, ὁ ὑπεραισθητός κόσμος, πού εἶναι «ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν», δέν ἐμπίπτει στήν ἔρευνα τῶν μικροσκοπίων καί τῶν μικροβιολογικῶν ἐργαστηρίων, ἀλλά προσεγγίζεται μόνο μέ τήν πίστη ἡ ὁποία κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο εἶναι «ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων»[4]. Δέν μποροῦμε νά ὑποχρεώσουμε τούς ἀπίστους νά πιστεύσουν στήν Χάρη καί στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, δέν θά καταργήσουμε ὅμως καί τήν Πίστη οὔτε θά τήν προσαρμόσουμε στήν Λογική καί στήν᾽Επιστήμη, διότι τότε θά παύσει νά εἶναι Πίστη. Οὔτε θά ὑποβιβάσουμε τήν θεοΐδρυτη Ἐκκλησία σέ ἀνθρώπινο σωματεῖο πού ὑπόκειται στίς ἐντολές τῆς κρατικῆς κεφαλῆς. Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί ὄχι ὁ πρωθυπουργός. Ποῦ ξανακούσθηκε νά ἀποφασίζουν ὀλιγόπιστοι καί δειλοί ἀρχιερεῖς νά κλείνουν τίς ἐκκλησίες, νά δίνουν ἐντολή νά μή τελεσθοῦν οἱ Χαιρετισμοί, νά μή ἑορτασθεῖ ἡ μεγάλη Θεομητορική ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἴσως σέ λίγο καί ἡ ἑορτή τοῦ Πάσχα; Λησμονοῦν ὅτι ὅπου συγκρούεται ἡ Πίστη μας μέ τίς ἐντολές τῶν κοσμικῶν ἀρχόντων, «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις»[5]; Τόσο πολύ ἔχει ἐπηρεασθῆ ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τά κοσμικά κριτήρια καί ἀντί νά ἀλλάξει τόν κόσμο, γίνεται καί αὐτή κόσμος; Ὅταν ἀμφισβητοῦμε τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ πού ἐνεργεῖ ἐπί τῶν κτισμάτων καί ὅταν χρειασθεῖ, θαυματουργεῖ, καί ἀντί νά ἐμπιστευόμαστε τόν Θεῖο Φωτισμό ἐπικαλούμαστε τόν Ὀρθό Λόγο καί τήν Ἐπιστήμη, τότε γινόμαστε νέοι Βαρλαάμ, Νεοβαρλαμίτες, τίς πλάνες τοῦ ὁποίου ἤλεγξε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς.

  1. Οἱ γιατροί φοβήθηκαν, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἔσπευσε στήν μολυσμένη πολίχνη

Δέν πρόκειται βέβαια στό μικρό αὐτό ἄρθρο νά δικαιολογήσουμε τήν πίκρα καί τήν λύπη πολλῶν πιστῶν γιά τήν ἀντιφατική, διστακτική, ἀσταθῆ καί χλιαρή στάση πού κράτησε ἡ Ἐκκλησία στήν ἀντιμετώπιση τῆς λοίμωξης ἀπό τόν κορονοϊό. Θά χρειαζόταν νά θρηνήσουμε σάν τόν προφήτη Ἱερεμία γιά τήν ἀπουσία ἤ τήν ἀνεπάρκεια τῶν ποιμένων. Ἴσως τό πράξουμε σέ ἐκτενέστερο ἄρθρο, μέ τήν προσδοκία νά ξυπνήσουν κάποιοι ποιμένες, ὅπως ἐπίσης καί γιά νά μήν ἐπαναπαύονται οἱ ποιμαινόμενοι στίς καθησυχαστικές, ἀλλά ἀντιευαγγελικές καί ἀντιπατερικές, νουθεσίες τους. Δέν μᾶς ἔφταναν οἱ αἱρετίζουσες καί φιλοσχισματικές ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης καί τό ψευδοαυτοκέφαλο τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, ἦλθε τώρα καί τό πρωτοφανές κλείσιμο τῶν ναῶν μέ τήν ἀπαγόρευση νά τελοῦνται οἱ ἱερές ἀκολουθίες. Μήπως τελικά κατά παραχώρηση τοῦ Θεοῦ τίθενται κάποιοι σέ ἀκοινωνησία καί ὑποχρεωτική ἀποτείχιση, ἀφοῦ ἐθελούσια κοινωνοῦν μέ τήν αἵρεση καί τό σχίσμα; Ἔδιωξαν ἐμᾶς ἀπό τούς ναούς καί τώρα διώκονται μόνοι τους, μηδενός διώκοντος;

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, λοιπόν, μετά τήν ἐκλογή του σέ ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης τό 1347, δέν ἔγινε δεκτός στήν πόλη, διότι ἀντέδρασαν οἱ γνωστοί Ζηλωτές μέ πολιτικά κριτήρια ἀπό τήν προηγηθεῖσα ἐμφύλια διαμάχη μεταξύ τῶν δύο βασιλικῶν οἴκων τῶν Παλαιολόγων καί τῶν Καντακουζηνῶν. Φιλοξενήθηκε στό Ἅγιον Ὄρος καί ἀπό ἐκεῖ τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1348 πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη προτραπείς ἀπό τόν Σέρβο ἡγεμόνα Στέφανο Δουσάν, γιά νά διεκπεραιώσει μεσολαβητική ἀποστολή. Καί ἐνῶ ἐπρόκειτο στήν συνέχεια νά ἔλθει στήν Θεσσαλονίκη, ἐπειδή οἱ ἀντιδράσεις τῶν Ζηλωτῶν δέν εἶχαν κοπάσει, ἀποστέλλεται προσωρινά στήν Λῆμνο, ἡ ὁποία ἐστερεῖτο ποιμένος, μέ συνοδική ἀπόφαση. Στήν ἀρχή λοιπόν τοῦ καρποφόρου ἐκεῖ ποιμαντικοῦ του ἔργου, πού ἐγέμισε μέ πνευματικά ἀγαθά τούς Λημνίους, σέ μία πολίχνη τοῦ νησιοῦ ἐκδηλώθηκε λοιμική θανατηφόρα ἀσθένεια, ὄχι βέβαια σάν ἐκείνη τήν γενικευμένη καί παγκόσμια πού εἶχε γίνει ἐνωρίτερα, ἀλλά τώρα μερική καί περιορισμένη. Προσκάλεσαν λοιπόν οἱ πάσχοντες σέ βοήθεια τόν ποιμένα πού ζοῦσε σέ ἄλλη πολίχνη τοῦ νησιοῦ, καί ἐκεῖνος πῆγε ἀμέσως χωρίς νά ἀναβάλει καθόλου οὔτε νά ἀρνηθεῖ. Ἀπό τούς θεράποντες γιατρούς πολλοί δέν τόλμησαν νά τόν ἀκολουθήσουν ἀπό τόν φόβο τῆς μεταδοτικῆς νόσου, ἄλλοι πῆγαν μαζί του, γιατί τόν ἐμπιστεύονταν, καί προσεβλήθησαν λίγο ἀπό τόν μολυσμένο ἀέρα καί τήν λοίμωξη. Ἔφθασαν ἔξω ἀπό τήν πολίχνη ἀργά τό ἀπόγευμα καί τήν ἑπομένη ὑγιεῖς ἔξω ἀπό τά τείχη συγκεντρώθηκαν ὅλοι οἱ κάτοικοι καί ἀνέπεμψαν δέηση μαζί μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο. Ὁ μεγάλος αὐτός Ἅγιος, ἐνῶ ἡ ἀρρώστια ἦταν τόσο φοβερή καί ἐπικίνδυνη τήν σταμάτησε καί μέ τίς κοινές δεήσεις καί μέ τίς ἀτομικές του προσευχές. Δέν ἄφησε νά προχωρήσει περισσότερο· διέλυσε τήν νόσο καί σταμάτησε τούς θανάτους. Ὁ Θεός τόν ἐδόξασε καί μέ αὐτό, γιατί πάντοτε πράττει τό θέλημα αὐτῶν πού τόν φοβοῦνται, ὅπως λέγει ὁ ψαλμωδός Δαβίδ, καί εἰσακούει τίς δεήσεις τους[6].

Ἡ περιγραφή τοῦ συμβάντος αὐτοῦ γίνεται ἀπό τόν Ἅγιο Φιλόθεο Κόκκινο, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, στό ἐκτενές βιογραφικό Ἐγκώμιο πού ἔγραψε γιά τόν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, καί τήν παραθέτουμε ἐπί λέξει στήν ὑποσημείωση[7]. Ἀξίζει νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ Ἅγιος Φιλόθεος θυμᾶται ὅτι ἐνωρίτερα εἶχε ἐκδηλωθῆ χειρότερη παγκόσμια λοίμωξη, τήν ὁποία οἱ εἰδικοί τοποθετοῦν λίγα χρόνια ἐνωρίτερα τό 1361: «Οὐκ ἐκείνην φημί τήν κοινήν καί παγκόσμιον πρό βραχέος γεγενημένην». Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά τώρα πού κάποια λοιμική νόσος ταλαιπωρεῖ τήν ἀνθρωπότητα κατά τό παιδαγωγικό φιλάνθρωπο σχέδιο τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτό δέν ἔχουν δίκαιο ὅσοι ὑποστηρίζουν ὅτι δικαιολογεῖται ὁ πανικός, γιατί ὁ κορονοϊός εἶναι κάτι πρωτόγνωρο. Εἶναι ἁπλῶς ἡ πρώτη φορά πού οἱ τῆς Ἐκκλησίας καταλαμβάνονται ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου, πού δείχνουν ἀπιστία στήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ καί ἀντί νά ὁδηγήσουν τόν λαό κάτω ἀπό τήν σκέπη καί τήν προστασία τοῦ  Θεοῦ, πού μπορεῖ αὐτοστιγμεί νά καταπαύσει τήν νόσο, τόν ὁδηγοῦν μακριά ἀπό τόν Θεό στήν Λογική καί στήν Ἐπιστήμη, πού ἀπέδειξαν γιά μία ἀκόμη φορά τήν ἀδυναμία τους. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος συνήθροισε τόν λαό τῆς ἄρρωστης πολίχνης, δέν τούς φόρεσε μάσκες οὔτε τούς ἔβαλε σέ ἀπόσταση τόν ἕνα ἀπό τόν ἄλλον. Τόσο ἀδύναμος εἶναι ὁ Θεός μας, ὥστε δέν μπορεῖ νά προστατεύσει τούς εὐσεβεῖς; Ἔτσι ἀπιστοῦσαν καί οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι καί διέσπειραν τήν ἀπιστία τους στήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ὅταν μετά τήν Μεταμόρφωση οἱ μαθητές Του ὀλιγοπίστησαν καί δέν μπόρεσαν νά θεραπεύσουν τόν ἐπιληπτικό νέο πού τόν ἔφερε ὁ πατέρας του γιά ἴαση. Στενοχωρήθηκε ὁ Κύριος, ὅπως στενοχωρεῖται καί τώρα, καί ἐξέφρασε τήν λύπη του μέ τά φοβερά λόγια πού εἶπε, τά ὁποῖα νομίζουμε ὅτι ἰσχύουν καί γιά ὅσους ἀπιστοῦν ἤ ὀλιγοπιστοῦν στήν δύναμη τοῦ Θεοῦ στίς ἡμέρες μας, καί διαστρέφουν τήν πίστη: «Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾽ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν»[8]Κατά τήν διάρκεια τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, πού τήν βουβαίνουν καί τήν κουφαίνουν τώρα οἱ ἀρχιερεῖς γιά πρώτη φορά, ἀφοῦ δέν θά λέγονται οὔτε θά ἀκούγονται οἱ ἱερές ἀκολουθίες, ἐμεῖς θά ψάλλουμε τό «Μεθ᾽ ἡμῶν Θεός» καί τό «Κύριε τῶν δυνάμεων μεθ᾽ ἡμῶν γενοῦ» καί θά παρακαλοῦμε τόν παντοδύναμο καί πανάγαθο Θεό νά τερματίσει κατά τήν σοφία του τήν οἰκουμενική αὐτή μάστιγα καί νά ἁγιάσει μέ τήν δύναμη τοῦ Σταυροῦ, τήν προσκύνηση τοῦ ὁποίου κατήργησαν ἐφέτος, τόν τετραπέρατο κόσμο.

Τελειώνοντας γιά τήν ἐρχόμενη Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως παραθέτουμε δύο τροπάρια, ἕνα Ἀπολυτίκιο καί ἕνα Κοντάκιο, γιά νά ψαλοῦν ὅπου θά τελεσθοῦν Θεῖες Λειτουργίες καί Δεήσεις, ἰδικῆς μας συνθέσεως

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α´.

Σῶσον Κύριε τόν λαόν σου καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς ἀσθενοῦσι κατά ἰοῦ βροτοκτόνου δωρούμενος. Καί ὑγείαν παράσχου, διά τοῦ Σταυροῦ σου, τοῖς δούλοις σου.

Κοντάκιον. Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς

Ὁ ἰατρός ὁμοῦ ψυχῶν καί σωμάτων, τοῖς ἐν κινδύνῳ μολυσμοῦ νῦν τελοῦσι τούς οἰκτιρμούς σου δώρησαι Χριστέ ὁ Θεός. Λοίμωξιν ἐκδίωξον καί φυγάδευσον νόσον, ἴασιν δωρούμενος καί ὑγείαν κατ᾽ ἄμφω· τόν δέ ἀπάνθρωπον ἰόν καί φοβερόν τῇ τοῦ Σταυροῦ σου δυνάμει ἀφάνισον.

 

 

[1]. Ἔξοδος 12, 12-13.

[2]. Αὐτόθι 12, 31.

[3]. Βλ. ἐνδεικτικὰ Μ. Βασιλειου, Ὅτι οὐκ ἔστιν αἴτιος τῶν  κακῶν ὁ Θεὸς 3, PG 31, 333B καὶ ΕΠΕ 7, 92: «Θάνατοι ἐπάγονται, τῶν ὅρων τῆς ζωῆς πληρωθέντων, οὓς ἐξ ἀρχῆς περὶ ἕκαστον ἔπηξεν ἡ δικαία τοῦ Θεοῦ κρίσις, πόρρωνθεν τὸ περὶ ἕκαστον ἡμῶν συμφέρον προβλεπομένου». Περισσότερα βλ. εἰς Μοναχοῦ Σεραφειμ Ζηση, Ἔχει προκαθορίσει ὁ Κύριος τὸν χρόνο καὶ τὸν τρόπο τοῦ θανάτου μας; εἰς Katihisis [ΒΙΝΤΕΟ 2020] (26 Φεβρουαρίου 2020) https://www.youtube.com/watch?v=bUgaLodNtyU&ab_channel=katihisis .

[4]. Ἑβρ. 11. 1.

[5]. Πράξ. 5, 29

[6]. Ψαλμὸς 144, 19: «Θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν ποιήσει καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούσεται καὶ σώσει αὐτούς».

[7]. Ἁγίου Φιλοθεου Κοκκινου, Λόγος ἐγκωμιαστικὸς εἰς τὸν ἐν ἁγίοις πατέρα ἡμῶν Γρηγόριον ἀρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης 85, εἰς Φιλοθεου Κωνσταντινουπολεωσ Του Κοκκινου, Ἁγιολογικὰ Ἔργα. Α´ Θεσσαλονικεῖς Ἅγιοι, ἔκδ. Δ. Τσαμη, Κέντρον Βυζαντινῶν Ἐρευνῶν, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 522: «Ἐνταῦθα διατρίβοντος τοῦ μεγάλου λοιμώδης φθορὰ καὶ θάνατος ἐπιτίθεται τῶν πολιχνίων ἑνί· οὐκ ἐκείνην φημὶ τὴν κοινὴν καὶ παγκόσμιον πρὸ βραχέος γεγενημένη, ἀλλὰ πολλοστὴν καὶ μερικὴν μετ᾽ ἐκείνην. Προσκαλοῦνται τοιγαροῦν οἱ πάσχοντες εἰς ἐπίσκεψιν καὶ βοήθειαν τὸν ποιμένα ἐν ἑτέρᾳ που διάγοντα πολίχνῃ τῆς νήσου καὶ ὃς αὐτίκα παρῆν, μηδέν τι τὸ παράπαν ὑπερτιθέμενος μηδ᾽ ἀναδυείς· τῶν θεραπευτῶν τῶν μὲν μηδ᾽ ἀκολουθῆσαι τεθαρρηκότων δέει τῆς νόσου, τῶν δ᾽ ἑπομένων πίστει τῇ πρὸς τὸν μέγαν, βληθέντων μέν τι μικρὸν ὑπὸ τοῦ διεφθορότος ἀέρος ἐκείνου τε καὶ τῆς λύμης καὶ πρὸ τοῦ ἄστεος ἐπιβῆναι δείλης ὀψίας, εἰς δὲ τὴν ἐπιοῦσαν ἐρρωμένων τῷ μακαρίῳ καὶ σὺν ἐκείνῳ τὰς ἔξω τειχῶν ποιουμένων εὐχὰς καὶ δεήσεις σὺν παντὶ γε τῷ πλήθει. Ἀλλ᾽ ὁ μέγας, καὶ τοιοῦτον ὃν τὸ δεινὸν καὶ τοσοῦτον, ταῖς πρὸς Θεὸν εὐχαῖς καὶ δεήσεσι, ταῖς τε κοιναῖς καὶ ταῖς ἰδίᾳ καὶ καθ᾽ ἑαυτόν, ἵστησιν ἐκεῖνο τῆς φορᾶς καὶ τοῦ πρόσω καὶ διαλύει τὴν νόσον καὶ τὸν θάνατον καταπαύει, τοῦ Θεοῦ δοξάζοντος ἐκεῖνον κἂν τούτῳ, τοῦ τὸ θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν ποιοῦντος, κατὰ τὸν θεῖον φάναι Δαβίδ, καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούοντος».

[8]. Ματθ. 17, 14-21.

Σε χρόνια διωγμών της Εκκλησίας, ως Αγία Τράπεζα
χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το στήθος των Μαρτύρων!
(Μια ιστορία για κάποιο μελλοντικό "Πρόλογο") 
Από το συγκλονιστικό βιβλίο του π. Τύχωνος Σεβκούνωφ «Σχεδόν Άγιοι», Εκδ. ''Εν Πλω'' 
Ρώτησαν ένα γνωστό πνευματικό πάτερα στη Ρωσία πώς εκανε τη Θεία Λειτουργία στη φύλακη, όπου πέρασε πολλά χρόνια... 
Ο γέροντας απάντησε: - "Πολλοί ιερείς ήξεραν απ' έξω το κείμενο της Λειτουργίας. Ψωμί, αν και μη σταρένιο, μπορούσαμε να βρούμε χωρίς δυσκολία. Μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε το κρασί με χυμό από ξινόμουρα...
Κι αντί Αγίας Τραπέζης με λείψανα μάρτυρος (πάνω στην οποία, σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας, πρέπει να τελούμε τη Λειτουργία), παίρναμε τον πιο ευρύστερνο απο τους αδελφούς μας, τους φυλακισμένους ιερείς, γδυνόνταν ως τη ζώνη...ξάπλωνε, και στο στήθος του, τελούσαμε την Θεία Λειτουργία... 
[ αυτή η αρχαία πρακτική μαρτυρείται στο βίο του αγίου ιερομάρτυρος Λουκιανού ]. 
 
Στο στρατόπεδο όλοι ήταν μάρτυρες... και κάθε στιγμή μπορούσαν να πεθάνουν για τον Χριστό".  - "Παππούλη, και πώς αγιάζατε το νερό την ημέρα των Θεοφανείων; Αφού οι ευχές του καθαγιασμού των υδάτων διαβάζονται μια φορά τον χρόνο και είναι πολύ εκτενείς...". 
- "Μα δε χρειαζόνταν να θυμόμαστε αυτές τις ευχές. Αν έστω και σ' ένα μέρος της οικουμένης σε ορθόδοξο ναό τελεστεί η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, χάρη στις ευχές της Αγίας Εκκλησίας "των υδάτων αγιάζεται η φύσις", όλο το νερό στον κόσμο γίνεται αγιασμένο και ιερό. Και όπως κάθε αγιασμός δεν χαλάει για πολλά χρόνια...". 
Οι ειδικοί στην αντιθρησκευτική προπαγάνδα, πολύ πρόσφατα, ισχυρίζονταν ότι ο αγιασμός δεν χαλάει για χρόνια, διότι οι ιερείς βάζουν κρυφά στα δοχεία ράβδους από ασήμι, νομίσματα, σταυρούς... 
Με αυτή την αφορμή, οι ευφυολόγοι της Εκκλησίας σκέφτηκαν αυτό το αίνιγμα: "Πόσα ιόντα αργύρου περιέχονται σ' ένα λίτρο αγιασμού, αν η ακολουθία τελέστηκε σε μία τρύπα σκαμμένη στον πάγο καταμεσής του Βόλγα, σε μέρος όπου το πλάτος τού ποταμού φτάνει το ένα χιλιόμετρο, το βάθος τα εφτά μέτρα, η ταχύτητα ροής τα πέντε χλμ/ώρα και ο σταυρός που χρησιμοποίησε ο παππούλης του χωριού ήταν, λόγω φτώχειας, ξύλινος;" ~
Εκτός ''νόμου'' Εκκλησία με κρυφούς Ιερείς!
Η κρυφή και διωκόμενη «Εκκλησία των Κατακομβών» στην αθεϊστική Ρωσία 
 
Αποσπάσματα από τη μελέτη του Καθηγητή Ἁγιολογίας Αντωνίου Μάρκου 
Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ
 
«Ο τρόπος αυτής της μυστικής δραστηριότητας δημιούργησε πραγματικά δίκτυα μυστικών ενοριών, αλλά και μοναστηριών, σε διάφορες πόλεις και χωριά, με λειτουργούς τους λεγόμενους περιοδεύοντες Ιερείς.
Πολλές φορές, μετά την εξάρθρωση τέτοιων δικτύων από την Μυστική Αστυνομία αποδεικνύονταν, ότι στην ίδια πόλη υπήρχαν ενορίες διαφορετικών Επισκόπων των Κατακομβών, χωρίς ο ένας Επίσκοπος να γνωρίζει την δραστηριότητα του άλλου ή οι πιστοί να γνωρίζονται μεταξύ τους…»
Οι νεομάρτυρες της ΕΣΣΔ (Άρθρο για τους 11.000 δολοφονημένους της Μονής Οράνκι) 
Εισαγωγή του blogger ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: Το συγκλονιστικό αυτό κείμενο αναδημοσιεύεται εδώ, όχι μόνο για να συγκινηθούμε και να τιμήσουμε τους ηρωικούς πνευματικούς αγωνιστές που αναφέρονται εντός...
αλλά κυρίως για να εμπνευστούμε και να παραδειγματιστούμε -και οι λαϊκοί και πιο πολύ οι παπάδες & δεσποτάδες- και να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους. Εννοώ ταπεινά να το ακολουθήσουμε ΤΩΡΑ, όχι να περιμένουμε να γίνει διωγμός της Εκκλησίας... 

ΤΩΡΑ διώκεται η Εκκλησία, δηλαδή ο λαός του Θεού.
 
Οι ρασοφόροι που δεν αντιστέκονται στο καθεστώς (και δεν είναι αντίσταση η συμμαχία με νεοναζί, αλλά η πνευματική αντίσταση: η κατήχηση του λαού, η ομολογία της πίστης μας, το να μην προσκυνούμε τους πολιτικούς ΟΛΩΝ των παρατάξεων κ.λ.π.) 
 
- για να μη μιλήσω για τους διεφθαρμένους ιερείς, όσοι είναι, και εκείνους που τους ανέχονται - είναι υπεύθυνοι για τις ψυχές που χάνονται σήμερα και θα χαθούν αύριο.
Τους αντι-χριστιανούς, που αύριο θα γαβγίσουν, αν όχι να κλείσουν οι εκκλησιές, πάντως να στραγγιστεί από κάθε ελάχιστο Ορθόδοξο χριστιανικό απομεινάρι ο ποικιλότροπα πνευματικά & υλικά βιασμένος λαός μας...

Αυτούς τους πραγματικούς εχθρούς του λαού και του Χριστού, τους αναθρέφουν με ευθύνη τους πολλοί σημερινοί παπάδες και ορισμένοι "ορθόδοξοι".
 
Το γράφω με πόνο και τρόμο και φοβούμενος την ιεροκατηγορία και το Θεό. Ίσως είμαι κι εγώ ένας απ' αυτούς... Ο Θεός να με συχωρέσει.
Ξυπνάτε λοιπόν, παπάδες και αδελφοί.
Απολαύστε τα παρακάτω και αναμένετέ τα και εδώ. Έτσι θα ξεκαθαρίσουν μερικά πράγματα. Ο Θεός να δώσει. Και στα δικά μας. (πρώτη δημοσίευση το έτος 2012).
 
1. Ο όρος "Εκκλησία των Κατακομβών"
Ο όρος "Κατακόμβη" οδηγεί την σκέψη στην Εκκλησία των Κατακομβών της περιόδου των Ρωμαϊκών διωγμών. Όμως κατακόμβες "ρωμαϊκού τύπου" στη Ρωσία υπήρξαν ελάχιστες (λ.χ. υπόγεια κατοικιών διαμορφωμένα σε ναούς). 
Η λατρεία και οι διάφορες ιεροπραξίες τελούνταν συνήθως "κατ' οίκον" (γι'αυτό ο Αποστολικός όρος "κατ' οίκον εκκλησία" είναι ακριβέστερος) ή μέσα σε δάση, σε σπήλαια και σε άλλους απομακρυσμένους τόπους. 
Οι ίδιες οι διωκτικές Αρχές της πρ. Σοβιετικής Ενώσεως δέχονταν, ότι τα πιό ευνοϊκά μέρη για την "αντεπαναστατική" δραστηριότητα της Εκκλησίας των Κατακομβών ήταν τα απρόσιτα βουνά του Καυκάσου και των Αλτάϊ, η Σιβηρία, τα Ουράλια και οι στέππες της Κεντρικής Ασίας, αλλά και οι μεγάλες πόλεις όπου η ανθρώπινη μάζα χρησίμευε σάν παραπέτασμα για την "θρησκευτική συνωμοσία".
Θά πρέπει να τονισθεί ακόμη, ότι ο όρος "Εκκλησία των Κατακομβών" είναι γνωστός μόνο στη Δύση. Λ.χ. ο Ρώσος Νομπελίστας συγγραφέας Αλέξανδρος Σολζενίτσιν μετά την εγκατάστασή του στη Δυτ. Ευρώπη, σε συνέντευξή του είχε δηλώσει, ότι "δεν γνώριζε τίποτα για την Εκκλησία αυτή", προκαλώντας αναστάτωση στούς κόλπους των Ρώσων προσφύγων. 
Στην τ. Σοβιετική Ένωση (σύμφωνα με τις θέσεις και του Περιοδικού "Θρησκεία και Αθεϊσμός στην Ε.Σ.Σ.Δ."), η Εκκλησία των Κατακομβών ονομάζοταν από μέν τα μέλη της "Γνησία Ορθόδοξος Εκκλησία", από δε τους εχθρούς της "Τυχωνική" (από τον Ιερομάρτυρα Πατριάρχη Μόσχας Τύχωνα, + 1925 [βλ. εδώ & εδώ]) και "Ιωσηφιτική" (από τον επίσης Ιερομάρτυρα Μητροπολίτη Πετρουπόλεως Ιωσήφ, + 1937).
Ο Μοναχός και Θεολόγος της Εκκλησίας των Κατακομβών Επιφάνιος Chernov (+ 1994) γράφει, ότι "η Εκκλησία των Κατακομβών έχει μία πληθώρα ονομάτων μέσα στην Ε.Σ.Σ.Δ.
Οι ίδιοι οι Χριστιανοί δεν ονομάζουν τους εαυτούς τους "Κατακομβίτες" και εφ' όσον η Εκκλησία των Κατακομβών δεν έχει εξωτερική ενότητα, θα μπορούσαν να θεωρηθούν συνώνυμοι οι ακόλουθοι όροι:
Για την Εκκλησία: "Γνησία Ορθόδοξος Εκκλησία", "Τυχωνίτικη Εκκλησία", (σέ αντιδιαστολή με την Σεργιανιστική), "Μυστική Εκκλησία των Σπηλαίων" και "Παλαιο-Τυχωνίτικη Εκκλησία".
Και για τους πιστούς: "Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί", "Ιωσηφίτες" (από τον Μητροπ. Πετρουπόλεως Ιωσήφ), "Ουαρίτες" (από τον μυστικό Επίσκοπο Ουάρο) και "Σεραφειμίτες" (από τον μυστικό Επίσκοπο Σεραφείμ)".
2. Η εμφάνιση της Εκκλησίας των Κατακομβών στό ιστορικό προσκήνιο 
Η Ρωσική Εκκλησία των Κατακομβών αυτοπροσδιορίζεται ως η ιστορική συνέχεια της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά το 1927. 
Για την πρώτη Ιεραρχία της Ρωσικής Εκκλησίας των Κατακομβών, η οποία ήταν η πλειοψηφία των Ρώσων Ιεραρχών της εποχής εκείνης, το εκκλησιαστικό σχήμα που δημιουργήθηκε με την Διακήρυξη νομιμοφροσύνης πρός το Σοβιετικό καθεστώς του Μητροπολίτου Νίζνι Νόβγκοροντ Σεργίου (Αντιπροσώπου του Τοποτηρητού του Πατριαρχικού Θρόνου της Μόσχας Μητροπολίτου Κρουτίτσης Πέτρου), γνωστό έκτοτε ως Πατριαρχείο Μόσχας, ήταν μία κατάστασις σχισματική, ελεγχόμενη από το αθεϊστικό Σοβιετικό Κράτος.
Κατά τον Μοναχό Επιφάνιο η Εκκλησία των Κατακομβών εμφανίζεται ήδη από το 1917, "από την πρώτη στιγμή της εμφανίσεως της αντιθέου δυνάμεως και της συγκρούσεώς της με την Εκκλησία", στό πρόσωπο των διωκωμένων Κληρικών και λαϊκών που κρύφτηκαν από τις αθεϊστικές Αρχές, για να διατηρήσουν την πνευματική τους ελευθερία...
Και σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει τον άγιο Ιερομάρτυρα Ιερέα Τιμόθεο Strelkov, ο οποίος αφού εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά! 
Και έζησε κρυπτόμενος μέχρι το 1930 μία ζωή Κατακομβίτου Κληρικού, "τελώντας καθημερινά την Θεία Λειτουργία ανάμεσα σε τέσσερεις τοίχους", οπότε και συνελήφθη, βασανίσθηκε και θανατώθηκε (ξανά!) με διαμελισμό! Κατά τον Danilushkin οι πρώτες μυστικές εκκλησιαστικές κοινότητες εμφανίσθηκαν αμέσως μετά το Ανάθεμα του Πατριάρχου Τύχωνος κατά των Κομμουνιστών, το 1918 (Danilushkin, σελ. 522). 
Ο Αρχιεπίσκοπος Λάζαρος Zhurbenko (βλ. σχετική αναφορά στά επόμενα) σημειώνει, ότι οι πρώτες κατακόμβες εμφανίσθηκαν το 1922, με το Σχίσμα των Ανακαινιστών, με την ευλογία του Στάρετς της Όπτινα οσίου Νεκταρίου, με πρώτη μυστική κοινότητα εκείνη του Kozlovsk (σήμερα Michurinsk), του Μεγαλοσχήμου Αρχιμανδρίτου Ιλλαρίωνος.
 
Μέ την "Διακήρυξη" του 1927, οι αθεϊστικές Αρχές πέτυχαν - κατά τον Πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Γκράμπε, έπειτα Επίσκοπο Γρηγόριο της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς - την δημιουργία μιας "νομικώς και κανονικώς τερατώδους πλάνης και μιας παγκόσμιας μπλόφας, στηριζομένης εις το ψεύδος και την απάτην", δηλαδή μιας "Εκκλησίας" στην υπηρεσία της Σοβιετικής πολιτικής και προπαγάνδας. (Γ. Γκράμπε, "Η νομική και κανονική θέσις του Πατριαρχείου Μόσχας", 1971, σελ. 11). […]
Ενδεικτικές του ρόλου της υπό τον Μητροπ. Σέργιο «Αγίας Πατριαρχικής Συνόδου» ήταν οι πρώτες ενέργειές της:
Τόν Ιούλιο του 1927 ο Μητροπ. Σέργιος με έγγραφό του, το οποίο υπέγραφαν άλλοι τέσσερεις Επίσκοποι, στράφηκε ανοικτά κατά του Πάπα και του Αγγλικανού Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρυ (επειδή είχαν τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στό θέμα των θρησκευτικών διωγμών) και βεβαίωσε, ότι "εν τη Σοβιετική Ενώσει ουδέποτε υπήρξαν, ουδέ σήμερον υφίστανται θρησκευτικοί διωγμοί", αλλά "κρατεί πλήρως ελευθερία συνειδήσεως" (Π. Ν. Τρεμπέλα, "Τό αυτοκέφαλον της εν Αμερική Μετροπόλια"· και "Κ.Γ.Ο.", τ. 1983, σελ. 214).
Ακόμη, την 29η Σεπτ. 1927 εκδόθηκε η υπ' αρθμ. 549 Εγκύκλιος, με την οποία επιβλήθηκε το "επ' εκκλησίαις" μνημόσυνο των Σοβιετικών Ηγετών και απαγορεύθηκε το μνημόσυνο των εξορίστων Επισκόπων. (Επιβάλλεται να αναφερθεί στό σημείο αυτό, ότι το Φθινόπωρο του 1927 δολοφονήθηκε ο Επίσκοπος Ιερόθεος του Βελίκ - Ουστίνσκ, επειδή αρνήθηκε να μνημονεύσει τους αθέους Σοβιετικούς Ηγέτες). 
Την 6. 8. 1927 ο Μητροπ. Σέργιος κήρυξε τα Μυστήρια των αντιφρονούντων πρός αυτόν Αρχιερέων άκυρα και όρισε την αναμύρωση όσων βαπτίζονταν εκτός κοινωνίας με το εκκλησιαστικό του σχήμα. 
Μέχρι το 1929 15 Επίσκοποι είχαν φυλακιστεί ή εξοριστεί, ο Μητροπ. Κύριλλος είχε εξοριστεί στό Turukhansk και 40 περίπου Επίσκοποι είχαν τιμωρηθεί για την ανυπακοή τους με δυσμενή μετάθεση. (Vl. Rusak, “Svidetel’ stvo” σελ. 175 και Gubonin, σελ. 409).
Αυτό το μοντέλο της ελεγχόμενης από το αθεϊστικό Κράτος "Εκκλησίας" (τό οποίο στην ιστορική συνέχεια έμεινε γνωστό σάν "Σεργιανισμός"), απορρίφθηκε από το σύνολο σχεδόν της Ρωσικής Ιεραρχίας. 
Από τους 150 περίπου Επισκόπους που υπήρχαν στη Ρωσία το 1927, οι 80 τοποθετήθηκαν εναντίον της Διακηρύξεως, 17 την απέρριψαν χωρίς να δημοσιοποιήσουν την θέση τους και 9 αρχικά την απέρριψαν και στη συνέχεια την αποδέχτηκαν (“Pravoslavnaia Russ” αριθμ. 14, 1587, Ιουλ. 15/28 1997, σελ. 7). Στούς Επισκόπους αυτούς δεν περιλαμβάνονται όσοι είχαν χειροτονηθεί μυστικά από τον Αρχιεπίσκοπο Ανδρέα της Ούφα (συνολικά 42).
Ήδη αμέσως μετά την Διακήρυξη, η σχετική Εγκύκλιος του Μητροπ. Σεργίου επιστράφηκε ομαδικά, από το σύνολο σχεδόν των ενοριών, σε κάποιες Επισκοπές μάλιστα σε ποσοστό 90% (Gubonin, σελ. 434).
Από τις πρώτες συλλογικές ενέργειες ήταν η "Ανοικτή Διαμαρτυρία" των κρατουμένων στο Στατόπεδο Σολόβκι Αρχιερέων, Κληρικών, αλλά και λαϊκών Ορθοδόξων (στην οποία γίνεται αναφορά στη συνέχεια) και η Σύνοδος του Γιαροσλάβ (27η Ιαν. - 9η Φεβρ. 1928), στην οποία τέσσερεις Αρχιερείς της περιφερείας (ο Μητροπολίτης του Γιαροσλάβ Αγαθάγγελος, οι Αρχιεπίσκοποι Σεραφείμ του Ούγκλις και Βαρλαάμ του Πέρμ και ο Επίσκοπος Ευγένιος του Ροστώφ), καταδίκασαν τον Σεργιανισμό...
Ακόμη, από επιστολή του Μητροπ. Ιωσήφ της Πετρουπόλεως προς τον Επίσκοπο Δημήτριο του Γκντώφ προκύπτει, ότι μόνο κατά το πρώτο επτάμηνο από την "Διακήρυξη" είχαν αποκηρύξει τον Μητροπ. Σέργιο 26 Αρχιερείς, εκτός βεβαίως από εκείνους που ήσαν εξόριστοι ή φυλακισμένοι.
Τό 1930 ο Μητροπ. Σέργιος ισχυρίσθηκε, ότι η "Πατριαρχική Εκκλησία" του αριθμούσε 163 Επισκόπους και 30.000 ενορίες, με 1 - 3 Ιερείς η κάθε μία, όμως τα στοιχεία αυτά είναι παραπλανητικά. Λ.χ. το 1934, μόλις 21 Επίσκοποι ενέκριναν την αναλήψη από τον Σέργιο του τίτλου του Μητροπολίτου Μόσχας, ενώ το 1943 μόλις 19 Επίσκοποι (εκλεκτοί του Στάλιν και πράκτορες των Σοβιετικών Μυστικών Ὑπηρεσιών), τον "ψήφισαν" Πατριάρχη Μόσχας. 
 
Την ίδια περίοδο πλέον των 80 Επισκόπων είχαν μαρτυρήσει στούς τόπους εκτελέσεως, φυλακίσεως, βασανισμού ή εξορίας.
Σε ό,τι αφορά τους Ιερείς, από τους 70.000 που υπήρχαν πρίν την Επανάσταση, το 1941 είχαν επιβιώσει μόλις 5. 665. 
 
Από τους υπολοίπους περίπου 65. 000, οι περισσότεροι είχαν πεθάνει στην εξορία, την φυλακή ή το εκτελεστικό απόσπασμα. 
 
(Μόνον μέχρι το 1930, σύμφωνα με στοιχεία της Σοβιετικής Μυστικής Αστυνομίας, είχαν φονευθεί 42.800 Κληρικοί).
Ακόμη, από τους 51. 918 ναούς και τα 20. 287 παρεκκλήσια πού υπήρχαν στην προεπαναστατική περίοδο, το 1941 υπήρχαν μόνον 4. 225 ναοί, αρκετοί κλειστοί και μουσεία. (Βλ. γενικά Πρωθιερέως Μιχαήλ Polsky, "Οι Νεομάρτυρες της Ρωσίας", Μόντρεαλ 1972· και "Κ.Γ.Ο.", τ. 1983, σελ. 420).
Τό 1932 ο Στάλιν ξεκίνησε ένα πενταετές πρόγραμμα εξαλείψεως της θρησκείας στη Σοβιετική Ένωση. 
Το 1937 όμως το 1/3 των κατοίκων αστικών περιοχών και τα 2/3 των κατοίκων των αγροτικών περιοχών, δήλωναν πίστη στό Θεό. Αυτό είχε σάν συνέπεια την ένταση των διωγμών, με αποτέλεσμα το 1937 να θεωρείται το πλέον αιματηρό στην εξέλιξη του αντεκκλησιαστικού διωγμού. 
Σύμφωνα με στοιχεία της ίδιας της Σοβιετικής Κυβερνήσεως το 1937 συνελήφθησαν 136.900 Κληρικοί και Μοναχοί, από τους οποίους οι 85.000 εκτελέστηκαν (“Orthodoxe de Presse” , φ. 204, Ιαν. 1996, σελ. 15). 
Σύμφωνα με άλλη πηγή από το 1917 μέχρι το 1980 είχαν εκτελεστεί περίπου 200.000 Κληρικοί, ενώ άλλες 500.000 είχαν φυλακιστεί ή εξοριστεί σε στρατόπεδα.
Ο Επίσκοπος Γρηγόριος Γκράμπε σημειώνει, ότι μετά την Διακήρυξη του 1927, "οι παλαιότεροι Επίσκοποι εκατηγόρουν τον Μητροπ. Σέργιον, ως καταχρασθέντα της εμπιστοσύνης του Μητροπ. Πέτρου, διακηρύσσοντες, ότι υπερέβη το όριον των δικαιωμάτων και καθηκόντων του, συνάπτων συμφωνίαν με την άθεον Σοβιετικήν Κυβέρνησιν, καταστάς ούτω ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.
Πολλοί Επίσκοποι διέρρηξαν πλήρως πάντα δεσμόν και επικοινωνίαν μετ' αυτού, ού ένεκα και κατεδιώχθησαν απηνώς υπό των Σοβιετικών Αρχών, ώστε αμυνόμενοι και διά την διατήρησιν της Πατρώας Πίστεως να οργανώσωσι ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, γνωστήν έκτοτε ως Εκκλησίαν των Κατακομβών" (αυτ., σελ. 11).
 
Μέ την θέση αυτή συμφωνεί και ειδικός πάνω σε θέματα Ρωσικής Ορθοδοξίας, ο Καθηγητής Σόλων Νινίκας (μέ την παρατήρηση, ότι φαίνεται να έχει μόνον υπ' όψη τους τους "Ιωσηφίτες" και ότι η ορολογία πού χρησιμοποιεί ["αποσχίσθηκαν" και "δημιούργησαν"], είναι αδόκιμη από Ορθόδοξη άποψη).
"Άλλοι Επίσκοποι - γράφει - θεώρησαν την Δήλωση του Μητροπολίτου Σεργίου ως προδοσία, ως απεμπόληση των δικαιωμάτων της Εκκλησίας, ως ἧττα των Χριστιανών. Πολλοί από τους δυσαρεστημένους προχώρησαν ακόμα πιό πέρα, αποσχίσθηκαν από την επίσημη Εκκλησία και δημιούργησαν την "Εκκλησία των Κατακομβών".
Επί κεφαλής της κινήσεως αυτής ετέθη ο τότε Μητροπ. Πετρουπόλεως Ιωσήφ και τον ακολούθησαν μερικές εκατοντάδες Ιερέων και αρκετοί πιστοί. 
Ἔτσι αρχίζει την Ιστορία της η λεγομένη "Εκκλησία των Κατακομβών" της Ρωσίας...
Εκτός νόμου και υπό συνεχή διωγμόν...
Τόν Μάϊο τοῦ 1991, βρέθηκε ὁ τάφος τοῦ μαρτυρικοῦ Πατριάρχου Τύχωνος καί τήν 19. 2. 1992 ἀνακομίσθηκε τό Λείψανό του, τό ὁποῖο βρέθηκε ἀδιάφθορο. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἄφθαρτα βρέθηκαν καί τά ἄμφια του, ἀκόμη καί τά φύλλα δάφνης πού ὑπῆρχαν στό φέρετρο (εἶχε κηδευθεῖ τήν Κυριακή τῶν Βαϊων τοῦ 1925). Σύμφωνα μέ αὐτόπτες μάρτυρες στό ἄφθαρτο Λείψανο τοῦ ἁγ. Τύχωνος μποροῦσε κανείς νά διακρίνει μέ εὐκολία τά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του, ἐνῶ ἡ εὐωδία του ἦταν καταπληκτική...
Τήν 23. 3. 1992 περίπου 50 Πατριαρχικοί Ἐπίσκοποι - μέ προεξάρχοντα τόν Πατριάρχη Ἀλέξιο Β’ - συμμετεῖχαν στή μεταφορά τοῦ Λειψάνου στό Καθολικό τῆς Μονῆς, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται. 
Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε Συνοδικά πρῶτα ἀπό τήν Ρωσική Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς καί ἔπειτα ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας. (Περιοδικό "Πληροφόρηση" Μητροπ. Δημητριάδος, φ. Ἰουλίου - Αὐγού-στου 1992, σελ. 3).Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 25η Μαρτίου καί ἡ Ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου του τήν 19η Φεβρουαρίου.
Από την ζωή της Εκκλησίας αυτής, αναφέρονται χαρακτηριστικά γεγονότα, τα οποία διεγείρουν τον θαυμασμό και καταδεικνύουν το μεγαλείο της Πίστεως..» (Σόλων Νινίκα, "Οι Νέοι Μάρτυρες της Ρωσικής Εκκλησίας", σελ. 266). […]
 
_____________________________________________________
 
Σχόλιο Π. κοινωνίας και μια ελάχιστη συμβολή σε έναν μελλοντικό πρόλογο: ''Η επίσημη Εκκλησία του παρελθόντος σταύρωσε Τον Χριστό, η επίσημη Εκκλησία του μέλλοντος θα φέρει τον Αντίχριστο...''
 
«Καὶ πάντας καταλύσει τοὺς θεοὺς, (ο αντίχριστος) καὶ κελεύσει προσκυνεῖν αὐτὸν ἀντὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ καθεσθήσεται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, οὐ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις μόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς πανταχοῦ Ἐκκλησίας». ~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (P.G. 62, 482)